นกายมารทมาจตทตวของ
ครอบครองมกนายมารจะมพลงอํานาจมหาศาลท
ในยามกลางคนทมดมดทหบเขานมเพยงแสงจนทร ทสองสวางพอใหเหนทางอยบาง
ทหารฝงฟางหลงคนหนงเขามาฟนเขาจากดานหลง ดวยกระบทมพษอยปลายกระบ หลงจากทเขาโดน
กระบนนฟนลงทกลางหลงของเขา
เพอทจะใหบคคลทมมกนกายมารอยในตวนน
สามารถควบคมตวเองไดและไมโดนจตมารควบคม
นบตงแตนนมาเขาไดออกเดนทางตามหามาตลอด
คนทนอนแนนงอยนน
ตงรบทนท ทงสองฝายไดเกดการตอดกนอยางด เดอดทไมเคยเกดขนทไหนมากอน
ทงสองไดตอสกนอยางดเดอดดวยฝมอทสสกน
ตางคนตางใชพลงของตนเอง แตเยยนซหมงก
พลาดทาใหกบฟางหลงจนได เพราะฟางหลงนนได
เรยกปศาจของตนมาใชเชอกพษทเคยใชครงกอน
มดตวเยยนซหมงตงไวบนอากาส ฟางหลงกลาววา
“เจาแพขาแลวเยยนซหมงเจาไมมทางทจะชนะขา
แลวเหาะกบเมองทนท
ฝงเมองเมอแมทพไดตายไปพวกปศาจกไดหาย ไปพวกทหารกโดนฝงเมองชงหลงชอกําจดจนหมด
เมอถงเมองเขากรบตามหมอแลวเขากชวยรกษา
เยยนซหมงทนทครงนเขาอาจไมรอดกลบมา
เหมอนคราวกอนกเปนไดหลงจากหมอไดออกป
เถยนไปเซอไดเอาสมนไพรวเศษทเขาพกคดตวมา
ตลอดใหเยยนซหมงกนโดยการปอนปากตอปาก
เขาไดรองไหขนมาอกครงเมอจบชพจรคนตรงหนา
มนออนกวาตอนทจะมถงเมองอก
ดใจทนททเหนเยยนซหมงฟน
ตอบแลวกลาววา“ทําไมขาจะไมรอดละในเมอเจา
