Page 1


1ο Δημοτικό Σχολείο Γαζίου

Ο θαυμάσιος θείος Θωμάς Τα παιδιά του Α3, 2012 -2013, εικονογραφούν το παραμύθι της δασκάλας τους για το γράμμα «Θ»

Κείμενο – επιμέλεια: Μαριλία Κωστάκη 16/11/2012


υμήθηκα χθες, κοιτώντας ένα παλιό φωτογραφικό άλμπουμ, το θείο μου το Θωμά. Πάντα τον θαύμαζα και όποτε έρχεται στο μυαλό μου ο θείος μου, τον σκέφτομαι σαν ένα θεόρατο θαυμαστικό με καστανοκόκκινα μαλλιά, μουστάκι και καφέ καπέλο. Ακούγεται θεότρελο, ε; Θεότρελος όμως ήταν και ο θείος μου ο Θωμάς! Ο θείος μου έμενε μόνιμα στη Θάσο και μαζί του περνούσα όλες τις καλοκαιρινές μου διακοπές από τότε που ήμουν πολύ μικρούλα μέχρι και που τέλειωσα το σχολείο. Δε θυμάμαι να έχω πάει πουθενά αλλού για διακοπές. Και ούτε ήθελα, να πω την αλήθεια. Δεν άλλαζα τη Θάσο και το θείο Θωμά με τίποτα στον κόσμο!

Μάνος Σαρχιανάκης, Θείος και ανιψιά στη Θάσο


Ο θείος μου ήταν ένας αθεράπευτος θαλασσόλυκος! Πού τον έχανες πού τον έβρισκες… στη θάλασσα! Τα ρούχα του, τα μαλλιά του, το καπέλο του πάντα μύριζαν αλμύρα. Όταν δεν ήταν στη θάλασσα, ζωγράφιζε στην παραλία υπέροχες θαλασσογραφίες. Ο θείος μου είχε κι ένα θαλασσί βαρκάκι που το έλεγε «Θύελλα» και μ’ αυτό είχαμε κάνει τις μεγαλύτερες και τις ωραιότερες βαρκάδες!

Άννα Σαριδάκη, Ο θείος ψαρεύει


Βασίλης Καλλέργης, Ο θείος με το βαρκάκι του


Βγαίναμε νύχτα για ψάρεμα, όταν ο ουρανός ήταν γεμάτος αστέρια. Ο θείος έπαιζε κιθάρα κι εγώ τραγουδούσα, φάλτσα τις περισσότερες φορές. «Πάψε, Κακοφωνίξ! Μου τρομάζεις τα ψάρια!», μου έλεγε γελώντας κι εγώ, δήθεν θιγμένη, του κρατούσα μούτρα. Ο θείος τότε, για να μου περάσει ο θυμός, μου ζητούσε θεαματικά συγγνώμη. Με δυσκολία κρατιόμουν να μη βάλω τα γέλια!

Στέλιος Δερμιτζάκης, Ψαρεύουμε νύχτα με το θείο


Μάνος Σαρχιανάκης, Ψαρεύουμε κάτω από τα άστρα κι εγώ τραγουδώ


Άφηνε την κιθάρα του, έβγαζε το καπέλο του, έκανε μια γελοία θεατρική υπόκλιση και έπεφτε στα γόνατα φωνάζοντας δυνατά να τον συγχωρέσω. Κι εγώ έμενα για λίγο ακίνητη στη θέση μου και τον άφηνα να με θερμοπαρακαλά: «Συγχώρα με, θησαυρέ μου! Συμπάθα με, καλέ μου άγγελε! Έσφαλα, μα δεν θα το ξανακάνω! Να, γίνομαι εδώ, στη μέση της θάλασσας, θυσία στα πόδια σου…» και μόνο όταν έπεφτε ανάσκελα στα πόδια μου κλαψουρίζοντας: «Άκαρδη! Πέφτω του θανατά μα εσύ δεν συγκινείσαι!», εγώ ξεκαρδιζόμουν στα γέλια και φώναζα θριαμβευτικά: «Είσαι θλιβερός ηθοποιός! Είσαι θεότρελος, αλλά σ’ αγαπώ τόσο πολύ!».

Ειρήνη Καρουζάκη, Ανοιχτά της Θάσου ψαρεύουμε και τραγουδάμε


Χαρούλα Χατζή, Ο θείος με μαλώνει να σταματήσω να τραγουδώ


Σοφοκλής Τουπής, Ο θείος πέφτει στα πόδια μου για να τον συγχωρέσω


Με το θείο Θωμά δεν πηγαίναμε όμως μόνο για ψάρεμα. Κάθε χρόνο μού είχε και μια διαφορετική έκπληξη. Έβαζε στις διακοπές μας ένα θέμα, σαν… τίτλο! Έτσι, το ένα καλοκαίρι ήταν «πειρατικό», το άλλο «πριγκιπικό», το άλλο βγαλμένο από το «βασίλειο των ζώων». Ο θείος μάς μάζευε όλα τα παιδιά της γειτονιάς και όλοι μαζί κάναμε δραστηριότητες για το θέμα του καλοκαιριού. Λέγαμε σχετικά παραμύθια, ζωγραφίζαμε εικόνες, τραγουδούσαμε ένα σωρό τραγούδια, αλλά το καλύτερο ήταν ότι ο θείος Θωμάς δημιουργούσε ένα μικρό θίασο με όλους εμάς, τους μικρούς του φίλους. Όλες μας τις δραστηριότητες, μια βδομάδα πριν τη λήξη των διακοπών μας, τις παρουσιάζαμε στους γονείς, τους συγγενείς μας και τους κατοίκους της περιοχής.

Μαριλένα Σταματάκη, Ο θείος μάς μάζευε για δραστηριότητες


Κάθε χρόνο ανεβάζαμε, με μεγάλο κέφι, μια θεατρική παράσταση. Υπήρχε ένα μικρό θεατράκι κοντά στην παραλία και ήταν η χαρά όλων των πιτσιρικιών να ανακοινωθεί το έργο και να αναλάβουμε δράση. Ο θείος μοίραζε τους ρόλους, εμείς τους μαθαίναμε σε χρόνο ρεκόρ και ριχνόμαστε με τις ώρες στις πρόβες. Κάθε καλοκαίρι και κάτι διαφορετικό. Το τελευταίο θυμάμαι είχε θέμα «το Θέατρο Σκιών» και είχαμε καταπιαστεί με τη δημιουργία φιγούρων για το έργο που γράψαμε ομαδικά με τίτλο: «Ένα θαυμάσιο θηρίο». Θυμάμαι είχαμε καλέσει και έναν υπέροχο καραγκιοζοπαίχτη που μάγεψε τους θεατές με την παράσταση που έδωσε!

Ειρήνη Καλλέργη, Φτιάχνουμε φιγούρες θεάτρου σκιών


Όταν το καλοκαίρι τέλειωνε και εγώ αναγκαζόμουν να αποχαιρετίσω το θείο, ερχόταν το φθινόπωρο στα μάτια μου. «Γιατί… θολώνουν τα ματάκια σου, θηριάκι μου;», με ρωτούσε λες και δεν είχε περάσει το ίδιο συννεφάκι και από τα δικά του μάτια λίγο νωρίτερα. «Θάρρος και καλή επιστροφή στα θρανία! Εγώ θα είμαι εδώ, σαν καλός… θηριοδαμαστής και θα περιμένω, παρέα με τη «Θύελλα», να ξανάρθεις το επόμενο καλοκαίρι. Και να θυμάσαι: αγαπάμε τη θάλασσα, αλλά όχι τα… θαλασσώματα!». Πάντα έτσι με ξεπροβόδιζε ο θείος Θωμάς. Κι εγώ τον έβλεπα μέσα από το καραβάκι που θα με πήγαινε πίσω στο Φθινόπωρο να στρογγυλεύει και να ψηλώνει και να γίνεται ολόκληρος ένα καστανοκόκκινο θαυμαστικό.

Μαριλία Κωστάκη

Αγγελική Ναυπλιώτη, Φεύγοντας ο θείος γίνεται θαυμαστικό


Ειρήνη Βλαχάκη, Φεύγοντας ο θείος μετατρέπεται σ’ ένα μεγάλο θαυμαστικό


Νίκος Αρβανιτάκης, Φεύγοντας από Θάσο


Αναστασία Ανδρουλάκη


1. Ανδρουλάκη Αναστασία 2. Αρβανιτάκης Νίκος 3. Βλαχάκη Ειρήνη 4. Δερμιτζάκης Στέλιος 5. Καλλέργη Ειρήνη 6. Καλλέργης Βασίλης 7. Καρουζάκη Ειρήνη 8. Κηπαράκης Δημήτρης 9. Λεμονάκης Μηνάς 10. Ναυπλιώτη Αγγελική 11. Παγωμένος Γιάννης 12. Παχάκη Βαγγελιώ 13. Σαριδάκη Άννα (στο εξώφυλλο) 14. Σαρχιανάκης Μάνος 15. Σταματάκη Μαριλένα 16. Τουπής Σοφοκλής 17. Χατζή Χαρούλα Η δασκάλα τους Κωστάκη Μαριλία


Ο θαυμάσιος θείος Θωμάς  

Τα παιδιά του Α3 του 1ου Δημ. Σχολ. Γαζίου, 2012 - 2013, εικονογραφούν το παραμύθι της δασκάλας τους για το γράμμα "Θ"

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you