Ο κλόουν και η κουκουβάγια

Οκτώβρης 2012 1ο Δημοτικό Σχολείο Γαζίου Κείμενο – επιμέλεια: Μαριλία Κωστάκη

Ο ΚΛΟΟΥΝ ΚΑΙ Η ΚΟΥΚΟΥΒΑΓΙΑ Τα παιδιά του Α3 του 1ου Δημ. Σχολ. Γαζίου, 2012 – 2013 εικονογραφούν το παραμύθι της δασκάλας τους για την εισαγωγή του «Κ»

Καιρός είναι να σας γνωρίσω το φίλο μου τον κλόουν. Από μικρό παιδάκι ήθελε να γίνει κλόουν. Πάντα ντυνόταν με χρωματιστά ρούχα, φορούσε μια κόκκινη μύτη και μια καταπράσινη περούκα και έκανε τα παιδιά της γειτονιάς του να ξεκαρδίζονται στα γέλια. Τέτοιο ήταν το κόλλημά του, που, να φανταστείτε, κανείς δεν τον φώναζε με το όνομά του και όλοι τον φώναζαν σκέτο: «κλόουν». Τώρα πια, αυτό είναι το όνομά του και το βαφτιστικό… το ‘χουμε όλοι ξεχάσει.

Μαριλένα Σταματάκη, Ο φίλος μου ο κλόουν

Νίκος Αρβανιτάκης, Ο κλόουν κάνει τα παιδιά να γελάνε

Όταν μεγάλωσε ο καλός μου ο φίλος αποφάσισε να γίνει επαγγελματίας κλόουν. Κάποτε δούλευε σε μια εταιρία που αναλάμβανε παιδικά πάρτι και έκανε τα πιτσιρίκια να χαίρονται και να διασκεδάζουν πάρα πολύ. Τελευταία όμως είναι πολύ στενοχωρημένος γιατί είναι κάμποσοι μήνες τώρα που έχασε εντελώς το κέφι του και το αφεντικό του τον απέλυσε. Έτσι έχει μείνει χωρίς καθόλου δουλειά. Τη στολή του όμως δεν την αποχωρίζεται ποτέ και περιμένει να δει πότε θα του ξανάρθει το κέφι να κάνει πάλι αστεία και πειράγματα σαν καλός κλόουν που είναι.

Αγγελική Ναυπλιώτη, Η απόλυση

Βασίλης Καλλέργης, Ο κλόουν είναι λυπημένος

Κάποιο βραδάκι καθόταν στο παγκάκι του πάρκου, κοντά στο σπίτι του και σκεφτόταν κατσουφιασμένος ότι πρέπει να βρει μια δουλειά. Όμως δεν ήξερε τίποτα άλλο να κάνει, παρά να είναι κλόουν. Και σε όσες εταιρίες κι αν δοκίμασε την τύχη του όλοι του είπαν το ίδιο πράγμα: «Είστε πολύ σοβαρός, κύριε, για τη σοβαρή δουλειά του κλόουν! Δεν έχετε καθόλου κέφι και ό,τι κάνετε είναι για κλάματα!».

Γιώργος Φραγκιαδάκης, Ο κλόουν κάθεται λυπημένος στο παγκάκι

Καθόταν, λοιπόν, αμίλητος στο παγκάκι, σκεφτόταν όλα αυτά κι αναστέναζε κάθε τρεις και λίγο, ώσπου να σου μια μεγάλη καφέ κουκουβάγια μ’ ένα κασκόλ στο λαιμό που ήρθε και κούρνιασε στο απέναντι κλαδί του δέντρου. Ο φίλος μου δεν έδωσε σημασία και συνέχισε ν’ αναστενάζει. Έλα όμως που οι αναστεναγμοί του ενοχλούσαν την κυρα-κουκουβάγια και δεν την άφηναν να κλείσει μάτι! Έτσι λοιπόν, πέταξε στο παγκάκι που καθόταν ο φίλος μου και γαντζώθηκε στην ξύλινη πλάτη του καθίσματος.

Μάνος Σαρχιανάκης, Μια κουκουβάγια κούρνιασε στο κλαδί του δέντρου

Μηνάς Λεμονάκης, Η μεγάλη κουκουβάγια

-Καλησπέρα! του είπε σιγανά. Καθώς ο φίλος μου ήταν απορροφημένος στις σκέψεις του, ούτε που άκουσε την καημένη την κουκουβάγια. Γι’ αυτό κι εκείνη ξερόβηξε και είπε δυνατότερα: -Καλησπέρα!

-Καλησπέρα και σε σένα! Με τρόμαξες, καλέ!, της είπε ο κλόουν ξαφνιασμένος.

-Σε βλέπω τόση ώρα που ξεφυσάς και ήρθα να δω τι σου συμβαίνει. Πώς σε λένε; -Τώρα… τι να σου πω; Όλοι με φωνάζουν κλόουν, χρόνια τώρα.

-Χαίρω πολύ, κλόουν! Εμένα με λένε Κάλλια Καλή, είπε η κουκουβάγια και ξανάβηξε.

Ειρήνη Καρουζάκη, Κλόουν και κουκουβάγια στο παγκάκι του πάρκου

-Είσαι κρυωμένη, ε; είπε ο φίλος μου δείχνοντας με το χέρι του το κασκόλ της Κάλλιας.

-Ναι, κάνει αρκετό κρύο αυτό το διάστημα και πόνεσε λιγάκι ο λαιμός μου. Αλλά για πες μου τώρα… τι σου συμβαίνει κι είσαι τόσο κατσούφης; -Αααχχχ! αναστέναξε εκείνος. Από μικρό παιδί είμαι κλόουν. Τόσα χρόνια κάνω τους άλλους να γελάνε με τα κατορθώματά μου και τώρα και κάμποσους μήνες λες κι έπαθα κάποια συμφορά και δεν μπορώ να κάνω ούτε ένα αστείο! Το αφεντικό μου με απέλυσε κι έμεινα χωρίς δουλειά! Αλλά ούτε και κανείς άλλος δέχεται να με προσλάβει γιατί, λέει, είμαι «πολύ σοβαρός για να ‘μαι κλόουν»! είπε και έβαλε τα κλάματα.

Ειρήνη Καλλέργη, Ο κλόουν βάζει τα κλάματα

-Τι άλλαξε, δηλαδή, τους τελευταίους μήνες; τον ρώτησε η Κάλλια που είχε αρχίσει να τον συμπαθεί το φίλο μου.

-Τίποτα ιδιαίτερο… Εξακολουθώ να κάνω ό,τι έκανα πάντα. Όταν γυρνούσα κουρασμένος από τη δουλειά, καθόμουν στον καναπέ μου κι έβλεπα τηλεόραση. Το ίδιο κάνω και τώρα. Καμιά αλλαγή. Δεν καταλαβαίνω πού εξαφανίστηκε το κέφι και η καλή μου διάθεση…

Γιάννης Παγωμένος, Κουβέντα στο πάρκο

-Και τι βλέπεις στην τηλεόραση, να ‘χουμε και καλό ρώτημα; επέμεινε με νόημα η κουκουβάγια.

-Παλιότερα, παρακολουθούσα ταινίες, κυρίως κωμωδίες. Τώρα τελευταία όμως τα δελτία ειδήσεων κρατούν περισσότερη ώρα κι έτσι, αναγκαστικά, βλέπω περισσότερη ώρα ειδήσεις!

Βαγγελιώ Παχάκη, Ο κλόουν βλέπει τηλεόραση

Μετά, παρακολουθώ διάφορους πολιτικούς να τσακώνονται στα τηλεοπτικά παράθυρα, δημοσιογράφους να ξεφωνίζουν κατακόκκινοι από το θυμό τους, ανθρώπους να διαμαρτύρονται για τα οικονομικά μέτρα και την οικονομική κρίση κι αυτό το βιολί κρατάει όλο το βράδυ. Στη συνέχεια, δεν έχω καμιά όρεξη να δω τίποτε άλλο γιατί… έχω κουραστεί από τους τηλεοπτικούς καβγάδες και το μόνο που θέλω είναι να τα κλείσω όλα και να πάω να κοιμηθώ.

Χαρούλα Χατζή, Ο κλόουν παρακολουθεί ειδήσεις στην τηλεόραση

-Αυτό είναι!!! είπε η Κάλλια και χτύπησε δυνατά τα φτερά της.

-Τι «αυτό είναι!!!» και το λες και με τόσο ενθουσιασμό, καλέ; Τρελάθηκες; Εδώ σου λέω ότι έχω πρόβλημα κι εσύ… πετάς απ’ τη χαρά σου;, τη μάλωσε ο κλόουν.

Άννα Σαριδάκη, Η κουκουβάγια βρίσκει τη λύση

-Βρήκα τη λύση στο πρόβλημά σου, ανόητε! Είναι εξαιρετικά απλό: θα κλείσεις την τηλεόραση, ειδικά για τις ώρες που προβάλλονται δελτία ειδήσεων και την ώρα αυτή θα βγαίνεις έξω για ένα περίπατο στον καθαρό αέρα ή θα διαβάζεις ένα καλό βιβλίο ή θα πηγαίνεις επίσκεψη σε κάποιο φίλο σου ή θα έρχεσαι εδώ, να μου κάνεις παρέα και να τα λέμε από κοντά! Κάνε τα όλα αυτά και θα δεις! Σε λίγο καιρό το κέφι σου θα ‘χει επιστρέψει κι εσύ σύντομα θα ‘σαι ο παλιός, καλός κλόουν που όλοι ξέρανε!

Ειρήνη Βλαχάκη, Επίσκεψη σε φίλο

-Χμμμ… σαν… σαν να μου φαίνεται καλή η ιδέα σου Κάλλια μου!, είπε ο φίλος μου όλος ενθουσιασμό. Από σήμερα κιόλας, η τηλεόραση θα κλείσει και το σχέδιό σου θα μπει σε εφαρμογή. Κάλλια μου, να σε φιλήσω!, είπε ο φίλος μου βουτώντας την κουκουβάγια και δίνοντάς της ένα σβουριχτό φιλί στο ράμφος. Έχουν δίκιο οι άνθρωποι που σε λένε σοφή! Σ’ ευχαριστώ πολύ για τη βοήθεια.

Σοφοκλής Τουπής, Ο κλόουν φιλάει την κουκουβάγια στο ράμφος

Η κουκουβάγια άφησε ένα βραχνιασμένο «κουκουβάου» για «ευχαριστώ» και πέταξε στο κλαδί που καθόταν νωρίτερα, για να κοιμηθεί.

Στέλιος Δερμιτζάκης, Η κουκουβάγια πετά για το να κοιμηθεί στο δέντρο

Ο φίλος μου ο κλόουν, από εκείνο το βράδυ, άρχισε τους περιπάτους και τις επισκέψεις σε φίλους και, σιγά σιγά, η κατσουφιά έφυγε από το πρόσωπό του και ξαναβρήκε το κέφι του. Και μαζί μ’ αυτό… ξαναβρήκε και τη δουλειά του. Δεν πέρασε πολύς καιρός και ο φίλος μου ο κλόουν ξαναζήτησε δουλειά σε μια εταιρία που αναλάμβανε παιδικά πάρτι. Το νέο του αφεντικό μάλιστα ήταν ιδιαίτερα ικανοποιημένο ακούγοντας τα σχόλια όλων των παιδιών που μόνο το φίλο μου ζητούσαν για τις γιορτές τους και αποφάσισε να του κάνει αύξηση. Επειδή όμως ο φίλος μου δεν είναι και κανένας αχάριστος, κάθε Παρασκευή βράδυ παίρνει ένα σακουλάκι σπόρια, πηγαίνει στο πάρκο και κάθεται με την καλή του φίλη, την κυρία Καλή και λένε τα νέα τους.

Μαριλία Κωστάκη Οκτώβρης 2012

Δημήτρης Κηπαράκης, Οι δυο φίλοι τα λένε κάθε Παρασκευή βράδυ

Αναστασία Ανδρουλάκη, Η κουκουβάγια

1. Ανδρουλάκη Αναστασία 2. Αρβανιτάκης Νίκος 3. Βλαχάκη Ειρήνη 4. Δερμιτζάκης Στέλιος 5. Καλλέργη Ειρήνη 6. Καλλέργης Βασίλης 7. Καρουζάκη Ειρήνη 8. Κηπαράκης Δημήτρης 9. Λεμονάκης Μηνάς 10. Ναυπλιώτη Αγγελική 11. Παγωμένος Γιάννης 12. Παχάκη Βαγγελιώ 13. Σαριδάκη Άννα 14. Σαρχιανάκης Μάνος 15. Σταματάκη Μαριλένα (στο εξώφυλλο) 16. Τουπής Σοφοκλής 17. Φραγκιαδάκης Γιώργος 18. Χατζή Χαρούλα Η δασκάλα τους Κωστάκη Μαριλία