Οι χαρταετοί που το 'σκασαν

Το Α1 1ου Δημοτικού Σχολείου Γαζίου εικονογραφεί το παραμύθι

Οι χαρταετοί που το ‘σκασαν Του Νίκου Πιλάβιου

Επιμέλεια: Μαριλία Κωστάκη 28/2/2012

Ένα πρωί Καθαρής Δευτέρας, μόλις γύρισα σπίτι μου από μια βόλτα που είχα πάει πετώντας, άκουσα κάτι φωνές και πήγα να δω τι ήταν. «Πω… πω … παιδιά! Τι θέλετε εδώ εσείς, καλέ;» «Αχ, Παραμυθά, βοήθησέ μας», μου λέει ένα αγοράκι. «Μα τι πάθατε;» το ρωτάω. «Το πρωί», μου λέει, «είχαμε πάει να πετάξουμε τους αετούς μας. Ήμαστε όλοι ευχαριστημένοι όταν, ξαφνικά, κόπηκαν οι σπάγκοι των αετών και χάθηκαν πετώντας μόνοι τους στον ουρανό!»

Άγγελος Καραγιαννάκης, «…ξαφνικά, κόπηκαν οι σπάγκοι των αετών και βρέθηκαν να πετάνε μόνοι τους στον ουρανό»

«Και τώρα, Παραμυθά τι θα κάνουμε; Πώς θα ξαναβρούμε τους αετούς μας;», με ρώτησε ένα άλλο αγοράκι. «Μη στενοχωριέστε», τους λέω εγώ. «Πρώτα πρώτα, θα φωνάξουμε τα ζώα τους φίλους μου να μας βοηθήσουν.» Ανεβήκαμε στην ταράτσα του σπιτιού μου, έδωσα τη μαγική τρομπέτα που μου είχε χαρίσει η Κλοκλό σε ένα αγοράκι και του είπα να σφυρίξει.

Στέλλα Απλαδά, «… έδωσα τη μαγική τρομπέτα που μου είχε χαρίσει η Κλοκλό σε ένα αγοράκι και του είπα να σφυρίξει»

Σε λίγο όλοι οι φίλοι μου, τα ζώα άρχισαν να μαζεύονται έξω από το σπίτι μου. Κι όταν μαζεύτηκαν όλα, άρχισα να τα στέλνω εδώ κι εκεί. Τη χελώνα και το λαγό τούς έστειλα να ψάξουν μήπως βρουν τους χαρταετούς μέσα στο γειτονικό μου δάσος. Την καμηλοπάρδαλη την έστειλα να κοιτάξει στα καλώδια του τηλεφώνου και του ηλεκτρικού μήπως είχαν μπερδευτεί εκεί οι χαρταετοί και όλα τα υπόλοιπα ζώα τα έστειλα να ρωτήσουν σε φίλους και γνωστούς μήπως είδαν πουθενά τους χαρταετούς.

Χρύσα Πιτσούλη, «Τα ζώα άρχισαν να μαζεύονται στο σπίτι μου…»

Εριέττα Αποστολάκη, «Κι όταν μαζεύτηκαν όλα, άρχισα να τα στέλνω εδώ κι εκεί»

Όταν έφυγαν όλα, σκέφτηκα να ρωτήσω και τη γνώμη της σοφής φίλης μου, της κουκουβάγιας που είχε μείνει μαζί μας και που ήταν και μάντισσα. «Διαισθάνομαι ότι κάτι κακό συμβαίνει», μου είπε εκείνη, «και πρέπει γρήγορα να τους βρούμε, για να μη στενοχωριούνται τα παιδάκια.»

Ραφαήλ Κακουλάκης, «Όταν έφυγαν όλα, σκέφτηκα να ρωτήσω και τη γνώμη της σοφής φίλης μου, της κουκουβάγιας»

Αντώνης Ερωτοκριτάκης, «Διαισθάνομαι ότι κάτι κακό συμβαίνει…», είπε η κουκουβάγια

Σε λίγο, γύρισαν κι όλοι οι φίλοι μου από εκεί που είχαν πάει, αλλά κανένα δεν είχε μάθει τίποτα για τους χαρταετούς, ούτε είχαν δει κανένα απ’ αυτούς. Δεν μου έμενε τίποτε άλλο να κάνω, παρά να ψάξω εγώ πετώντας παντού, για να βρω τους χαμένους χαρταετούς. Έτσι, αφού ευχαρίστησα όλα τα ζώα που είχαν τρέξει να με βοηθήσουν, ξεκίνησα να ψάχνω πρώτα στη θάλασσα. «Εεεε, κύριε ψάρι», φώναξα σ’ ένα μεγάλο φαγκρί με μουστάκια που είδα πρώτο, «μήπως είδατε τίποτα χαρταετούς να πέφτουν στην θάλασσα;» «Όχι», μου απάντησε εκείνο. Πέταξα από ‘δω, πέταξα από ‘κει, αλλά όπου κι αν πήγα δεν μπόρεσα να μάθω τίποτα για τους χαρταετούς. Στο τέλος, απογοητεύτηκα και πήγα στη φίλη μου τη μάγισσα Κλοκλό για να μου πει αν έβλεπε στην κρυστάλλινη σφαίρα της τους χαρταετούς.

Ράνια Μπαρναουί, «Πέταξα από ‘δώ, πέταξα από ‘κεί… δεν μπόρεσα να μάθω τίποτα για τους χαρταετούς»

« Μμμμ… Είναι ψηλά πολύ ψηλά», μου είπε η Κλοκλό κοιτάζοντας την κρυστάλλινη σφαίρα της «και κινδυνεύουν. Είναι κάπου πίσω από τους λόφους. Πρέπει να πας γρήγορα…». Την ευχαρίστησα κι έφυγα γρήγορα πετώντας.

Γιώργος Επανωμεριτάκης, «Είναι πολύ ψηλά», είπε η Κλοκλό κοιτώντας τη σφαίρα της

Εκεί που πετούσα, πάνω από τους λόφους, είδα ξαφνικά ένα σωρό πουλιά να πετούν βιαστικά, το ένα πίσω από το άλλο. «Πού να πηγαίνουν άραγε;», σκέφτηκα, κι αποφάσισα να τ’ ακολουθήσω. «Εεε …», φώναξα σ’ ένα γεράκι, «πού πάτε όλα τα πουλιά μαζί;» «Έχουμε πόλεμο», μου λέει το γεράκι. Και τότε, είδα σ’ ένα δέντρο ένα χαρταετό, χωρίς ουρά, πληγωμένο. «Τι να συμβαίνει άραγε;» σκέφτηκα.

Σοφία Λυρώνη, «Τότε είδα σ’ ένα δέντρο ένα χαρταετό, χωρίς ουρά, πληγωμένο»

Καθώς ανέβαινα όλο και ψηλότερα, είδα κι άλλους χαρταετούς χωρίς ουρές. Και πιο πέρα, είδα τις ουρές τους πεταμένες εδώ κι εκεί! Κατάλαβα πως σε λίγο θα μάθαινα τι είχε γίνει. Μπροστά στα μάτια μου είδα τα πουλιά και τους χαρταετούς να έχουν στήσει πραγματικό πόλεμο. Οι χαρταετοί προσπαθούσαν με τους ξύλινους σκελετούς τους να χτυπήσουν τα πουλιά κι εκείνα με το ράμφος τους τράβαγαν να κόψουν τις ουρές των χαρταετών!

Άρια Αναπολιωτάκη, «Μπροστά στα μάτια μου είδα τα πουλιά και τους χαρταετούς να έχουν στήσει πραγματικό πόλεμο»

«Εεε… σταματήστε... σταματήστε..», τους φώναξα μπαίνοντας πετώντας γρήγορα ανάμεσά τους. Όλοι παραξενεύτηκαν που είδαν έναν άνθρωπο να πετάει μπροστά στα μάτια τους και σταμάτησαν. « Τι κάνετε εδώ;» τους φωνάζω. «Θα τους κάνουμε κομμάτια τους ψευτο-αετούς», μου λέει ένας αληθινός αετός με υπέροχα μεγάλα φτερά. « Μα γιατί; Τι σας έκαναν;», τον ρωτάω. «Άκου για να καταλάβεις», μου λέει ο αετός. «Κάθε χρόνο, τέτοια μέρα, αυτοί οι παλιοχαρταετοί, ανεβαίνουν ψηλά και μας ενοχλούν, μας τρομάζουν. Και εμείς πάμε όλο και πιο ψηλά για να γλιτώσουμε απ’ αυτούς. Φέτος όμως, αυτοί έκοψαν τους σπάγκους που τους κρατούσαν για να φύγουν μόνοι τους μακριά, κι άρχισαν ν’ ανεβαίνουν εδώ πάνω, που μόνο εμείς φτάνουμε. Γι’ αυτό κι εμείς τα πουλιά αποφασίσαμε να τους τιμωρήσουμε». «Εμείς θα σας νικήσουμε», είπε ένας τεράστιος χαρταετός που είχε μπροστά του. «Εεε, σταματήστε πια», τους φώναξα θυμωμένος. Δεν ντρεπόσαστε; Τι κερδίζετε με το να τσακωνόσαστε; Σας χωράει όλους ο ουρανός… Δεν ντρέπεστε να μαλώνετε; Κι εσείς οι χαρταετοί, δεν σκεφτόσαστε τα παιδιά που είναι στενοχωρημένα που σας έχασαν, και δεν σκέφτεστε ότι δεν είστε φτιαγμένοι για να πετάτε μόνοι σας; Καθετί στη φύση είναι πλασμένο για να κάνει κάτι, κι όταν πάει να γίνει κάτι άλλο που δεν είναι, το πληρώνει άσχημα. Άλλη φορά να μη κόβετε τους σπάγκους σας γιατί και τα πουλιά ενοχλείτε και τα παιδιά στενοχωριούνται που σας χάνουν». Τα πουλιά κι οι χαρταετοί κοίταζαν ο ένας τον άλλο όταν άκουσαν τα λόγια μου. Φαίνεται πως τους έκαναν εντύπωση και το ξανασκέφτηκαν. «Άντε λοιπόν», τους φώναξα. «Σταματήστε να τσακώνεστε και γίνετε φίλοι». Και πραγματικά, τα πουλιά και οι χαρταετοί, αγαπημένοι, έπαψαν να πολεμάνε μεταξύ τους. Τα πουλιά γύρισαν στις φωλιές τους και οι χαρταετοί στα παιδάκια που τους περίμεναν και ξανάγιναν χαρούμενα που είχαν πάλι τους αετούς τους. Κι όσο για μένα, ε… έκανα μια μικρή αταξία. Έγινα πολύ μικρός και πέταξα ψηλά, καθισμένος πάνω στον τεράστιο πολύχρωμο χαρταετό που είχα γνωρίσει πριν λίγο.

Γιάννης Κοκολογιαννάκης, «Τα πουλιά γύρισαν στις φωλιές τους και οι χαρταετοί στα παιδάκια που τους περίμεναν»

1. Αναπολιωτάκη Άρια 2. Απλαδά Στέλλα 3. Αποστολάκη Εριέττα 4. Επανωμεριτάκης Γιώργος 5. Ερωτοκριτάκης Αντώνης 6. Κακουλάκης Ραφαήλ 7. Καραγιαννάκης Άγγελος 8. Κοκολογιαννάκης Γιάννης 9. Λυρώνη Σοφία 10. Μπαρναουί Ράνια 11. Πιτσούλη Χρύσα