Rzucając kirkium, czarodziej przywołuje krótkotrwałe, magiczne kondensaty zwane obsydianowymi nabojami. Są to eteryczne, smukłe odłamki ciemnej energii o połysku zastygłej lawy. Nabój nie jest materialną amunicją — to nośnik zaklęciowego impulsu, wykorzystywany w interakcjach z magią, artefaktami lub istotami podatnymi na energię cienia.
Gdy w pobliżu (w obrębie 6 metrów) znajdują się istoty powiązane z cieniem, mogą wyczuć krótki błysk energetyczny i zareagować zgodnie z naturą. Tuż po rzuceniu inkantacji runy kirkowe na chwilę pojawiają się w powietrzu, a z nich kondensuje się drobny, wirujący fragment nocy, formując się w lśniący, czarny nabój przypominający miniaturową, wydłużoną bryłkę obsydianu.
Brevium
“Breviumobscura,staturafrangere,parvusoriatur!”
Brevium to zaklęcie transmutacyjne, które tymczasowo zmienia posturę i proporcje wrogiej istoty, redukując jej wzrost i zasięg działania. Nie wpływa na zdrowie, naturę psychiczną ani cechy poza rozmiarem i mobilnością. Zaklęcie jest często stosowane przez magów taktycznych, którzy wolą osłabić przeciwnika, zamiast ranić go bezpośrednio.
Na jedną krótką chwilę powietrze wokół przeciwnika załamuje się, jakby ktoś złożył jego sylwetkę niczym papierową figurę. Proporcje zmieniają się płynnie, a wokół stóp pojawia się wir srebrzystych run kurczącej magii.
Gdy zaklęcie przestaje działać, cel wraca do normalnego rozmiaru w formie lekkiego „rozciągnięcia” przestrzeni.
Visio Tenebris
“Visioanimae,mentisresonet,imaginesrevelent!”
Visio Tenebris otwiera krótkie, chaotyczne okno do echa świadomości istoty, której czarodziej dotknie. Efekt jest gwałtowny i nigdy precyzyjny. Zaklęcie nie pozwala kierować myślami ofiary ani odczytywać jej pełnych wspomnień — jedynie wywołuje impulsywny przebłysk obrazów, uczuć lub dźwięków związanych z silnym wydarzeniem z jej życia.
Oczy czarodzieja stają się na chwilę mlecznobiałe lub migoczą błękitem. Sylwetka celu wygląda, jakby została przecięta na warstwy światła; każda pokazująca fragment innej chwili. Słychać niski, rezonujący ton, jak dźwięk złamanego zegara.
Lupus Furore to dzika, chaotyczna klątwa, która wprawia cel we wściekły trans, przypominający opętanie wilczą energią. Nie zmienia ciała w potwora fizycznie; zmienia aurę, zachowanie, instynkt i postawę bojową, jakby ktoś obudził w nim pradawny, dziki pierwiastek. Gdy klątwa zostaje rzucona, nad celem ukazuje się obraz wilka z mgły i światła, który „wtapia się” w jego cień. Powietrze drży, jakby wyło niewidzialne stworzenie. A następnie cel wybucha nagłym, popękanym blaskiem złotego gniewu.
Efekt jest spektakularny, ale kontrolowany przez klątwę i w pełni magiczny, niebiologiczny.
