Page 1

Gebeurtenissen De Urs van Hazrat Khwaja Moinuddin Chishti

Rasjied Leguijt Terug in de tijd. Dat was de reden waarom ik de Urs van Hazrat Khwaja Moinuddin Chishti (±1142 - 1238) wilde bijwonen. Twee jaar geleden maakte ik de Urs van Hazrat Inayat Khan in Delhi mee, nu wilde ik verder terug in de geschiedenis: naar de Urs van de stichter van de Chishti-orde waarvan ook Inayat Khan een leerling was. Vorig jaar had ik ook een poging gedaan om de Urs van Chishti in Ajmer te bezoeken, maar ik had de juiste datum niet en was net te laat. Dit jaar probeer ik het opnieuw. Vorig jaar wilde ik in Ajmer ook een bezoek brengen aan Zahurul Hassan Sharib. Van hem had ik in India en Nederland boeken gekocht en gelezen, en die spraken mij zeer aan. Ik had in een autobiografisch hoofdstuk gelezen dat hij een zieke man van in de tachtig was, maar zijn boeken lazen alsof ze geschreven waren door een jongeman in de kracht van zijn leven. Toen ik vorig jaar bij zijn huis aanklopte, bleek hij een half jaar daarvoor te zijn overleden. Zijn zoon Inam Hassan had zijn functie als hoofd van de Koedri Sjahi-orde overgenomen en hij is dit jaar mijn gastheer. Ik logeer twee weken bij hem thuis om met zijn familie en zijn leerlingen de Urs mee te beleven. Als hoofd van de orde heeft Inam Hassan Sharib het druk met de organisatie van de Urs. In het kleine provinciestadje worden twee miljoen gasten verwacht. De Urs vormt het middelpunt van 'The Holy City of Ajmer'. Al van veraf kun je de dargah zien liggen: haar wit met gouden koepel steekt overal boven uit. Rondom het graf is een ruim terrein met graven van andere bekende soefies, een moskee, een auditorium ('sama-khana'), wat andere gebouwen, twee grote kookpotten, en een aantal toegangspoorten. De moskee en de grootste kookpot ('deg') zijn geschonken door de Mogoelkeizer Akbar (1542 - 1605). Hij was erg geboeid door de 'leer' van Chishti en bezocht zijn graf vaak. Al dagen voor de Urs wordt er op de dargah hard gewerkt. Alle gebouwen worden met veelkleurige knipperlichtjes volgehangen, als symbool voor de verlichte wijsheid van Chishti. De pleinen worden met kleurige kleden overspannen, want straks zullen hier duizenden pelgrims op de grond logeren. Op de toegangswegen naar de dargah worden hekken in het asfalt gemaakt om de menigte straks in goede banen te leiden. Normaal gesproken duurt een Urs één dag en wordt op die dag het sterven van de heilige herdacht. De Urs van Chishti duurt zes dagen. Aan het einde van zijn leven sloot Chishti zich op in zijn meditatiegrot ('chilla'). Hij beval zijn leerlingen de grot niet te openen, maar toen ze na zes dagen hun meester nog steeds niet gezien hadden, braken ze de grot open en vonden ze hem dood.

28

september 1999 DE SOEFI-gedachte


Het woord 'Urs' betekent huwelijk. Het verwijst naar de symbolische verbinding met God die een soefi-heilige aangaat als hij sterft. Na zijn dood is hij één met God. Daarom is een herdenking van een sterfdag niet iets treurigs, maar een groot feest. Tijdens de zes dagen van de Urs ligt het mystieke hoogtepunt in het auditorium. Daar worden zes nachten lang door beroepsmusici ('qawwals') in poëtische teksten een eerbewijs gezongen aan de soefi-heiligen. Deze muziekbijeenkomsten ('sama's') werden al tijdens het leven van Chishti zelf gehouden en vormen het hart van de praktijk van het soefisme in Noord-India. Tijdens de uitvoering van de muziek kunnen mensen in vervoering raken en dansen zij rond als wervelende derwishen. Zo iemand ervaart de eenwording met God. Het was indrukwekkend dit van dichtbij te ervaren en hier helemaal middenin te zitten. Ik ervoer die nachten echt terug in de geschiedenis te zijn gegaan. Het bijwonen van de Urs betekent ook: zes dagen en nachten weinig slaap. Elke nacht brachten wij door in de dargah en ook overdag waren er muziekbijeenkomsten bij mensen thuis. Net zoals volgens islamitische voorschriften de huwelijksnacht wordt beëindigd met een rituele wassing, zo wordt ook de Urs afgesloten met zo'n wassing ('ghoesl'). Iedereen doet mee aan het bewassen van het graf met rozenwater. Omdat van de vele duizenden mensen slechts enkelen echt bij het graf kunnen komen, doen anderen hun best om het water zo dicht mogelijk naar de dargah te gooien. Die dag is iedereen door- en doornat en de hele dargah staat blank van het water. Er heerst een uitgelaten en vrolijke stemming. Na het beëindigen van de eigenlijke Urs zijn er nog steeds muziekbijeenkomsten thuis, en zo duurt alles bij elkaar wel twee weken. Ik heb in die twee weken erg veel van het soefisme in India gezien en geleerd. Het was vooral bijzonder om bij Inam Hassan te gast te zijn en samen met zijn moerieds dit feest mee te maken. Omdat Inam Hassan een grote rol speelt in de organisatie van de Urs, waren we overal nauw bij betrokken. Naast de Indiase gastvrijheid, was ik vooral getroffen door de openheid van de groep: we konden overal bij aanwezig zijn. De Urs van Chishti heeft me veel geleerd. Het heeft mijn weg in het soefisme verrijkt, verbreed en door de vele ervaringen meer verinnerlijkt.

De Soefi Beweging

29

http://www.tawali.nl/attachments/article/197/de%20urs%20van%20chisti  

http://www.tawali.nl/attachments/article/197/de%20urs%20van%20chisti.pdf

Advertisement