Issuu on Google+


Un conto de John Boyne Ilustrado por Oliver Jeffers Traduci贸n: Carlos Acevedo


Título orixinal: Noah Barleywater runs away Copyright © John Boyne 2010 © da tradución: Carlos Acevedo, 2011 © desta edición: Kalandraka Editora, 2011 Italia, 37 - 36162 Pontevedra Telf: 986 860 276 faktoria@faktoriakdelibros.com www.faktoriakdelibros.com Ilustración e deseño de portada: Oliver Jeffers Corrección: Carme Pereiro Primeira edición: abril, 2011 ISBN: 978-84-15250-02-9 DL: PO 70-2011 Reservados todos os dereitos


Para Katie Lynch


Capítulo primeiro

A primeira vila

Noah Barleywater saíu da casa ben cedo pola mañá, antes de o sol saír, antes de os cans acordaren, antes de o orballo parar de caer sobre os campos. Baixou da cama, vestiuse amodo coa roupa que deixara preparada o día anterior e baixou en silencio polas escaleiras aguantando a respiración. Había tres chanzos que renxían nos puntos onde a madeira non encaixaba ben, de xeito que tivo que pisar con pés de la sobre eles co fin de facer o menor ruído posible. Na entrada colleu o abrigo do colgadoiro, pero non puxo os zapatos mentres non estivo fóra da casa. Foi andando polo carreiro, abriu a cancela, saíu e pechouna outra vez, camiñando con moito tento por se acaso os pais sentían o ruído da grava renxendo baixo os seus pés e decidían baixar a investigar. A aquelas horas aínda estaba todo escuro e Noah tiña que esforzar a vista para distinguir a estrada que serpeaba á fronte. A luz crecente permitiríalle percibir calquera perigo que puidese agocharse nas sombras. 1


Cando levaba andados catrocentos metros, xusto no punto en que aínda podía dar media volta e enxergar a súa casa ao lonxe, observou o fume que saía pola cheminea cara ao norte, procedente da lareira da cociña, e pensou na súa familia que alí quedaba, todos ben tapadiños nas camas, sen saberen que os abandonaba para sempre. E, mal que lle pesase, sentiuse un pouquiño triste. «Estarei a facer o correcto?», preguntouse mentres unha enorme riada de lembranzas felices intentaba abrirse paso para adozar outras máis recentes e amargas. Mais non tiña outra opción. Xa non soportaba estar alí máis tempo. Ninguén lle podía botar a culpa a el, desde logo. Sexa como for, probablemente o mellor fose marchar e gañar a vida polo mundo adiante. Á fin e ao cabo, xa tiña oito anos e o certo era que ata o momento aínda non fixera nada na vida. Un rapaz da súa clase, Charlie Charlton, aparecera na prensa local con só sete anos e só porque a raíña viñera inaugurar un centro de día para todos os vellos e vellas da vila, e resulta que o escolleran a el para lle entregar un ramo de flores e dicir «Señora, alégranos moitísimo que puidese vir». Sacaran unha foto en que aparecía Charlie sorrindo de orella a orella mentres facía entrega do ramo, e a raíña cunha cara que daba a entender que cheirara algo ben raro, pero que a súa coidadísima educación lle impedía comentalo; xa lle tiña visto aquela cara á raíña e sempre lle daba risa. Ao outro 2


día colocaran a foto no taboleiro de anuncios da escola, e alí quedara ata que alguén –e non foi Noah– pintara un mostacho no rostro da súa maxestade e escribira certa grosería nun globo que lle saía da boca, e que ao director, o señor Tushingham, case lle provoca un infarto. Toda aquela historia causara un escándalo tremendo, pero polo menos a cara de Charlie Charlton aparecera nos xornais e durante uns días fora motivo de celebración no patio da escola. Que fixera Noah na súa vida que fose comparable con aquilo? Nada. Precisamente uns días antes tentara facer unha lista de todos os seus logros e velaquí o resultado: 1. Lin catorce libros de cabo a rabo. 2. O ano pasado gañei a medalla de bronce nos 500 metros no Día do Deporte da escola, e se non chega a ser porque Breiffni O'Neill saíu antes, había de conseguir a prata. 3. Sei cal é a capital de Portugal. (É Lisboa.) 4. Serei pequerrecho para a idade que teño, pero son o sétimo máis listo da clase. 5. Son un fenómeno coa ortografía.

«Cinco logros á idade de oito anos», pensara entón dándolle á cabeza e tocando coa punta do lapis na lingua, a pesar de que a mestra, a señorita Bright, sempre lle berregaba a quen facía tal cousa dicindo que habían de coller saturnismo. «Así sáeme un logro por cada...» 3


Cavilou un pouco e fixo varias contas rápidas nun anaco de papel. «Un logro cada ano, sete meses e seis días. Pois non é gran cousa.» Tentou enganarse a si mesmo afirmando que aquela era a razón pola cal marchaba da casa, pois parecía moito máis emocionante ca a verdadeira razón, na cal prefería non pensar. Ou, polo menos, non tan cedo pola mañá. Conque así andaba, el soíño, coma un soldado de camiño á batalla. Deu media volta e pensou para si: «Pois xa está! Nunca máis hei de ver esa casa!», e continuou o seu camiño, alancando cos aires dun home convencido de que nas próximas eleccións seguro que vai saír elixido alcalde. Ben logo concluíu que o importante era parecer tranquilo. De feito, entre os adultos dábase unha horrible tendencia a veren os rapaces que viaxan sós coma se estivesen a argallar un crime ou algo así. Nunca pensan que se poida tratar simplemente dun rapaz que saíu polo mundo adiante na procura de aventuras. É que os adultos son tan obtusos. Aquel era un dos moitos problemas que tiñan. «Teño que ir mirando sempre para a fronte, coma se esperase ver alguén que coñezo», pensou para si. «Teño que actuar coma quen ten un destino en mente, e así será menos probable que me paren ou me pregunten a que ando. Cando vexa alguén –pensaba– apurarei un pouco o paso, coma se levase moitísima présa e me fosen dar unha malleira se non chego a onde debería chegar.» 4


Non tardou moito en chegar á primeira vila, e por aquela altura xa comezaba a ter un pouco de fame, pois non comera nada desde a cea da noite. Polas rúas espallábase un recendo a ovos e touciño entrefebrado que saía polas ventás abertas das casas. Relambeu os labios e mirou para as soleiras das ventás. Nos libros que lera, os adultos adoitaban pousar nelas as empanadas e as tortas a fumegar só para que os rapaces esfameados coma el puidesen pasar por alí e furtárllelas. Mais na primeira vila polo visto non había ninguén tan parvo. Ou, se cadra, non leran os mesmos libros ca el. Pero entón, un golpe de sorte! Topouse cunha maceira. Ata un momento antes a maceira non estaba alí, ou polo menos el non se decatara da súa presenza, pero aí estaba, alta e orgullosa baixo a brisa da mañanciña, coas gallas pandadas polo peso das súas brillantes e verdes mazás. Detívose de súpeto e sorriu, encantado ante tal descubrimento, porque as mazás gustábanlle tanto que un día a nai lle dixera que, se non tiña coidado, había de converterse en mazá. (Iso desde logo que serviría para aparecer nos xornais.) «A almorzar!», pensou botándose a correr, pero coa mesma unha das gallas da maceira –a que estaba máis inclinada cara a el– pareceu como que se levantaba un chisco e se encollía contra o tronco, coma se dalgún xeito se decatase de que o rapaz tiña pensado roubarlle un dos seus tesouros. 5


–Que cousa máis incrible! –exclamou Noah dubidando un pouco antes de achegarse máis. Desta volta a maceira emitiu un forte gruñido, parecido ao que facía o seu pai sempre que Noah o ía molestar mentres lía o xornal para que saíse a xogar con el ao fútbol, e se non fose porque era imposible, mesmo xuraría que a árbore estaba a apartarse un pouco á esquerda, afastándose del, coas gallas aínda máis encollidas contra o tronco e as mazás a tremer de medo. –Non pode ser –dixo sacudindo a cabeza–. As árbores non se moven. E as mazás desde logo que non tremen. Mais si que se movía. Movíase clarisimamente. Mesmo parecía que lle falaba. Pero que era o que dicía? Unha vociña bisbaba por debaixo da cortiza... –Non, non, por favor, suplícocho, non, non... «Vaia, xa está ben de lerias a estas horas da mañá», pensou Noah, e lanzouse contra a maceira, que quedou inmediatamente paralizada cando o rapaz a envolveu cos seus brazos e lle arrincou das gallas tres mazás –unha, dúas e tres– , antes de saltar para abaixo e meter unha no peto da esquerda, meter outra no da dereita, e darlle unha triunfal chanchada á terceira. A maceira xa non se movía; se acaso, parecía como que murchaba un pouco. –É que tiña fame! –berrou Noah coma se tivese que darlle explicacións á árbore–. Que querías que fixese? A maceira non respondeu e o rapaz encolleu os ombros e marchou sentíndose un pouco culpable, ata que 6


sacudiu a cabeza rapidamente, coma se así puidese sacudir as emocións polas orellas e deixalas atrás rodando polas rúas empedradas da primeira vila. Mais xusto nese momento unha voz soou ás súas costas: –Ei, ti! –E virouse para descubrir un home que viña lixeiro cara a el–. Que te cachei! –berrou o home brandindo insistentemente no aire un dedo osudo–. Ti que pensas que fas, eh? Noah quedou paralizado por un momento, ata que deu media volta e saíu pitando. Correndo tan rápido, non o habían de pillar. Non podía permitir que o mandasen de volta á casa. E así foi como, sen dubidalo nin un momento, deu media volta e saíu correndo o máis rápido que podía, deixando un ronsel de po que acabou arremuiñándose para formar unha escura nube que máis tarde caeu sobre a primeira vila durante o resto da mañá, cubrindo os xardíns e as plantas de primavera acabadas de transplantar, deixando os veciños todos a tusir e a resollar durante horas, unha estela de destrución de cuxa responsabilidade Noah nin sequera foi consciente. De feito, mentres non estivo seguro de que xa non o perseguían non afrouxou o paso, e entón decatouse de que a mazá do peto esquerdo lle caera ao chan mentres corría. «Non pasa nada –pensou–, aínda me queda a da dereita.» 7


´ MAZaS ´ , unha delas cunHA CHANCHADA DuAS


Pero non, a da dereita tamén a perdera, e nin sequera a oíra caer. «Ai, que rabia! –pensou–. Polo menos aínda me queda unha na man...» Pero non, nalgún punto do camiño desaparecéralle, e tampouco se dera de conta. «Que cousa máis incrible!», pensou mentres proseguía o seu camiño, un pouco máis desanimado e tentando non pensar na fame que levaba. Unha mordedela a unha mazá malamente se pode considerar un almorzo para un rapaz de oito anos, e moito menos para un que viaxa co fin de ver o mundo e vivir unha grande aventura.

9


Capítulo segundo

A segunda vila

Tardou moito máis en chegar á segunda vila ca á primeira. Despois do que lle pareceu unha longa camiñada, Noah viu ao lonxe unha gran casa co tellado dunha brillante cor alaranxada, e aquilo recordoulle unha excursión por sorpresa que fixera coa nai unhas semanas antes, cando pararan a tomar o té e un pouco de torta de milfollas nunha pequena cafetería que tiña as tellas da mesma cor tan rechamante. Para gran satisfacción súa, nun recanto da cafetería había unha máquina de pinball e na primeira partida fixera catro millóns e medio de puntos, alcanzando así o récord do xogo, cousa que provocou que a máquina entrase nun delirio de asubíos e badaladas. «Aquilo foi outro logro», pensou ao se lembrar do contento que se puxera con semellante triunfo e o impresionada que quedara a nai, sobre todo cando ela tamén probara a xogar unha partidiña e non dera pasado de trescentos mil puntos. 10


–Vostede tiña visto tal cousa? –preguntoulle a nai ao home que estaba detrás da barra limpando os vasos cun pano sucio–. O meu fillo acaba de facer catro millóns e medio de puntos na máquina. –E que? –dixo o home, coma se calquera puidese facelo. –Como que «E que?» –respondeu ela cunha risiña mentres miraba arredor–. Pois que igual chega a campión do mundo e vostede seguro que vai andar presumindo por aí de que o rapaz debutou aquí mesmo, na súa cafetería. –Non creo que exista ningún campionato mundial de pinball –dixo o home, que parecía levar moito tempo sen sorrir ou sen ter un motivo para sorrir–. Non é un deporte de verdade. –Tampouco o é os vinte quilómetros marcha –dixo a nai de Noah–, e mais nos Xogos Olímpicos danlles medallas. Noah soltara unha risiña naquel momento porque lle gustaba ver como a nai se emocionaba tanto por unha cousa que el fixera, pero sorprendeulle que o tomase tan a peito. (De feito, aquel día todo parecía moi importante para ela. «Non temos un minuto que perder –dixéralle ao saíren da cafetería, mirando arredor na busca de máis diversión–. Que podemos facer agora?») A segunda vila mostraba moito máis movemento ca a primeira porque o sol xa saíra e os adultos ían todos camiño do traballo con esa expresión na cara de que preferirían quedar na cama a durmir unha horiña máis. A maioría deles pasaban apresurados por diante de 11


Noah coas carteiras baixo os brazos e os paraugas na man, pois sempre temían o peor, pero algún que outro mirou para el con desconfianza, consciente de que aquel non era o seu sitio. Por sorte, aínda era demasiado cedo como para que alguén estivese suficientemente interesado en paralo. Mirou a unha punta e outra da rúa preguntándose se por alí habería tamén algunha cafetería; dese xeito, se puidese xogar outra partida de pinball e facer outro récord de puntos, se cadra o propietario igual o premiaba cun almorzo quente para darlle os parabéns por semellante logro. Por suposto que non se podía permitir pagalo porque antes de saír da casa decidira non furtarlle cartos da carteira ao pai nin tampouco pillar diñeiro solto do bolso da nai. Noah ben sabía que facer tal cousa lle tería facilitado moito as súas aventuras, pero non quería que os seus pais se lembrasen del como dun ladrón. Mirou arredor, mais non atopaba ningún sitio onde o almorzo de balde parecese unha posibilidade, e entón sentiu que un repentino cansazo lle atravesaba o corpo debido ao cedo que se levantara e ao moito que levaba andado. Sen sequera considerar o groseiro que podería parecerlle a calquera que o vise, estarricou os brazos e permitiuse o luxo dun enorme bocexo. Pecháronselle os ollos, as mans cerráronselle en puños e, sen querer, bateulle no ollo a un cabaleiro moi baixiño que pasaba por alí. –Au! –berrou o homiño parando de súpeto e fretando a cara coa man mentres miraba todo rabioso para o seu agresor. 12


–Ai, Deus! –dixo Noah decontado–. Síntollo moito, señor. Non vin que estaba vostede aí. –Non che chega con atacarme, que ademais me insultas? –respondeulle o home, cada vez máis rubio de indignación–. Eu serei baixiño, pero non son invisible, que o saibas! Efectivamente, era un tipo do máis estraño, non chegaba nin á altura de Noah, de quen todo o mundo dicía que era pequerrecho para a súa idade, pero que non había que preocuparse porque iso había de cambiar ben cedo. Na cabeza levaba o que parecía unha perruca de pelo negro, pero caéralle ao chan e cando a apañou volveuna colocar na cabeza coa parte de atrás para adiante, de xeito que parecía que no canto de achegarse, marchaba. Viña puxando por unha carretilla sobre a cal descansaba un enorme gato gris que abriu os ollos momentaneamente, contemplou a Noah cunha cara que daba a entender que os rapaces coma el non valían un pito e que apenas pagaba a pena preocuparse, e axiña volveu durmir. –Foi sen querer –dixo Noah, sorprendido ante a ira daquel home–. Tanto a puñada coma o insulto. –Pois fixeches as dúas cousas e aínda por riba fixéchesme perder o tempo. Por certo, que hora é? –Noah mirou para o reloxo, pero antes de poder responder o home emitiu un terrible lamento–. Ai, Deus, dime que non é tan tarde –berrou cunha voz cargada de furia–. Ai, hoxe! Temos cita no veterinario, e aos que chegan 13


tarde nunca os atende. Aos que chegan tarde bótaos á rúa a patadas. E como me pase iso, o gato seguro que me morre. E todo por culpa túa. De verdade que es un cativo ben ruín. A voz tornóuselle grave e forte ao pronunciar estas tres últimas palabras e a cara púxoselle da cor dun nabo podre. –Xa lle dixen que foi sen querer –dixo Noah un chisco sorprendido, pois se o home ía chegar tarde á cita, a culpa mal podía ser del. Á fin e ao cabo, só o detivera durante un momentiño. E se o gato estaba para morrer... en fin, todos os gatos teñen que morrer, así de simple. A súa gata tamén lle morrera uns meses antes e fixéranlle un funeral; puxérase moi triste, pero despois a vida seguiu. A nai incluso compuxera unha canción sobre a gata para tocar coa guitarra mentres a devolvían á terra. «Que ben se lle daban esa clase de cousas», pensou Noah sorrindo para si. Nada de permitir que as cousas tristes chafen o día. –Así e todo, ti quen vés sendo? –preguntou o home inclinándose para adiante e uliscando o rapaz coma se fose unha cunca de nata montada que quedou esquecida no aparador durante demasiado tempo e acabou estragándose–. Creo que non te coñezo, non? Que andas a facer por aquí? Nesta vila non nos gustan os forasteiros, sabes? Por que non marchas por onde viñeches e nos deixas a todos en paz?! –Son Noah Barleywater –dixo Noah–. E pasaba por aquí porque... 14


–Non me interesa! –espetoulle o home agarrando con firmeza a carretilla e póndose en marcha outra vez sen parar de queixarse en voz alta. «Aquí a xente non parece moi amable –pensou Noah observando como o home marchaba lixeiro–. E mira que estaba eu convencido de que este sitio era o tal para comezar de novo.» Mais aquel incidente deixoulle un gusto amargo na boca e a partir de entón, segundo paseaba pola vila, foi convencéndose de que todo o mundo o observaba, dispostos a agarralo e mandalo ao caldeiro. E xusto entón albiscou outro home, de estatura normal, que estaba sentado nun banco a ler o xornal, sacudindo tristemente a cabeza, coma se as cousas que pasaban no mundo fosen unha fonte de gran decepción para el. –Polo amor de Deus! –exclamou de súpeto o home estrullando no puño as follas do xornal mentres ollaba incrédulo o artigo que estaba a ler–. Ai, mi madriña! Noah quedou mirando para el e dubidou durante un momentiño antes de achegarse e sentar ao seu lado, preguntándose que sería aquilo que tanto abraiaba o home. –É incrible –dixo entón o home movendo a cabeza–. Verdadeiramente incrible. –Que foi? –preguntoulle Noah. –Din aquí que roubaron unhas mazás dunha maceira en... –Entón o home mencionou o nome da primeira vila por onde pasara Noah aquela mañá–. A árbore –leu o home– estaba incorporándose ao seu habitual posto matinal cando un pequeno malandrín apareceu do nada 15


e se abalanzou contra ela para lle roubar tres mazás e provocar a caída dunha cuarta, que caeu dunha galla e quedou mazada no chan. Tanto a maceira coma as mazás van de camiño ao hospital ao tempo que se lles avalían os danos. Os facultativos afirman que as próximas vinte e catro horas van ser cruciais. Noah engurrou o cello. Aínda que aquela información presentaba unha curiosa semellanza coa súa aventura matinal, esta sucedera un par de horas antes, conque era imposible que xa estivesen a dar conta dela na prensa. Ademais, era unha noticia de verdade? O seu pai sempre andaba a dicir que nos periódicos non escriben nada á parte dunha chea de lerias sen sentido sobre unha xente que a ninguén lle interesa de verdade. –Ese xornal é o de hoxe? –preguntoulle Noah desconfiando. –Por suposto –dixo o home–. Vaia, é a edición vespertina, pero eu xa teño un exemplar anticipado. –Pero se aínda estamos pola mañá –dixo Noah. –Pois por iso é un exemplar anticipado –dixo o home perdendo a paciencia e virando a cabeza para ollar o rapaz, antes de pór de novo os anteollos e volvelos quitar–. Polo amor de Deus! –exclamou cunha voz tomada polo medo. Noah fitouno sen ter moi claro cal fora a causa de semellante susto, pero entón descubriu un debuxo situado baixo o artigo do ladrón de mazás. Un rapaz de oito anos, baixiño para a súa idade pero cunha boa cabeleira. E estaba a darlle unha chanchada a unha mazá. 16


«Pero como é posible? –preguntouse–. Se alí non había ninguén para velo.» Baixo a ilustración viña un enorme bloque de texto en letras grandes: MÁIS INFORMACIÓN SOBRE ESTA NOTICIA NAS PÁXINAS 4, 5, 6, 7, 14, 23 E 40. ATENCIÓN: ESTE RAPAZ É UNHA AMEAZA PARA A SOCIEDADE E EN CASO DE ENFRONTARSE A EL, CÓMPRE FACELO CON SUMA PRECAUCIÓN.

«Xa me teñen chamado cousas peores», pensou Noah, mais o home que tiña ao lado non atendía a razóns pois soltou un enorme berro con toda a forza da voz. –É el! –berrou–. Que alguén o deteña. Ao ladrón! Entón Noah chimpou do banco e mirou arredor, convencido de que o ían prender en calquera momento, pero, por sorte para el, ninguén se mostraba especialmente preocupado. –Que alguén o deteña! –volveu berrar o home mentres o rapaz fuxía ás carreiras–. Detéñano! Que escapa! E ese foi o final da segunda vila no que respecta a Noah. Correu e correu ata que a vila non foi máis ca un enorme grupo de edificios que se esvaecían ao lonxe, e despois desapareceu de todo, e o rapaz xa nin se lembraba de cal fora a causa de tanto barullo.

17


Capítulo terceiro

O amable can salchicha e o burro esfameado

Despois da segunda vila as cousas comezaron a complicarse un pouco. O camiño semellaba que ía revirándose, as árbores xuntábanse á fronte e despois separábanse. Por fin a luz abriuse paso para permitirlle ver o camiño, mais despois volveu atenuarse e obrigouno a entornar os ollos para asegurarse de que ía andando na dirección correcta. Mirou para os pés e sorprendeuse ao descubrir que o camiño retorto desaparecera por completo; polo visto apartárase da senda orixinal e entrara nunha parte da fraga que semellaba moi diferente de todo o anterior. Por alí as árbores eran máis verdes, o aire tiña un olor máis doce, a herba era máis mesta e donda baixo os seus pés. Sentiu o ruído dun regueiro próximo, mais cando mirou arredor sorprendido, pois el ben sabía que cerca da fraga non había regueiro ningún, axiña se fixo o silencio de novo, coma se non quixese que o atopasen. Noah detívose e quedou petrificado por un intre, ollando para atrás, cara á segunda vila, pero era impo18


sible albiscar nada desde tan lonxe. De feito, parecía como que desaparecera por completo e que no seu lugar deixara filas e filas de árbores que parecían arremuiñarse para taparlle a vista do que estaba detrás. Estaba seguro de que por alí detrás tiña que estar o camiño que viña seguindo desde que saíra da casa pola mañá. Só se apartara del unha vez, cando tivera que ir detrás dunha árbore para facer as súas necesidades. Quedou cavilando un pouco ata que recordou que ao rematar, cando volveu retomar a viaxe, non se lembraba de se se achegara á árbore pola esquerda ou pola dereita, e por iso para seguir o camiño simplemente escollera a dirección que lle parecera correcta. Preguntábase se non cometería un erro. Mais non había nada que facerlle á parte de seguir andando, e en cuestión duns minutos quedou aliviado ao descubrir que as árbores comezaban a clarear ao lonxe e que aparecía unha terceira vila. Era moito menor ca as dúas anteriores e estaba constituída por unha pequena serie de curiosas edificacións situadas a intervalos irregulares ao longo dunha única rúa. Non era precisamente o que Noah esperaba atopar, pero contaba con que a xente fose amable e atopar por fin algo para comer antes de caer morto de fame. Así e todo, antes de poder dar outro paso, chamoulle a atención un edificio de feitura moi curiosa que se erixía ao final da rúa, pola beira contraria. Noah sabía unha cousa das casas: tiñan que ter as paredes dereitas e formando ángulos rectos entre si, 19


e co tellado asentado simplemente no alto de todo para evitar que a chuvia enchoupase as alfombras ou que os paxaros che fixesen as necesidades por riba. Pero aquel edificio non tiña nada diso. Observouno e quedou abraiado ao ver que todas as paredes e ventás eran completamente deformes, con partes sobresaíndo por un lado, seccións asomando polo outro, todo sen sentido ningún. Certo que tiña un tellado no alto, máis ou menos no seu sitio, pero non era de lousas nin tellas, nin sequera de colmo, coma o da casa do seu amigo Charlie Charlton. De feito, era de madeira. Noah pestanexou e volveu miralo inclinando a cabeza a un lado, preguntándose se visto así parecería máis normal. Con todo, por moi estraña que puidese parecer aquela tenda, non era nada comparado coa enorme árbore que se alzaba fóra tapando a visión do letreiro. Entre as pólas distinguía algunhas letras, un t e un n na primeira palabra, un x e un o pegados na seguinte, e un p ao principio da terceira. Observou o letreiro tentando empregar a súa visión de raios X para ver a través das pólas, ata que se lembrou de que non tiña visión de raios X: tal habilidade era dun rapaz que saía nun dos seus libros. Así e todo, quería ler o letreiro, mais non daba apartado os ollos da árbore. Sen saber por que, decatouse de que a árbore acaparara toda a súa atención. Certo que era alta, pero non máis ca moitas outras árbores que tiña visto ao longo da súa vida. (De feito 20


vivía na estrema dunha fraga.) Levaban alí centos de anos, ou iso lle dixeran; non era de estrañar que alcanzasen tales alturas. Á fin de contas, as árbores eran o contrario ca as persoas; canto máis vella é unha persoa, máis parece que encolle. Coas árbores a cousa funcionaba totalmente ao revés. E era certo que a cortiza presentaba un vivo ton castaño, máis parecido a unha rica e deliciosa barra de chocolate ca a unha cortiza normal, pero non deixaba de ser a cortiza dunha vizosa árbore e non había motivo para tanto entusiasmo. E estaba claro que as follas penduradas das rexas gallas presentaban unha vistosa tonalidade verde, pero non eran máis verdes ca as follas que se axitan baixo a brisa estival nas árbores de todo o mundo. Non eran diferentes das follas que vía nas árbores fronte á ventá do seu propio dormitorio. Así e todo, a árbore tiña algo extraordinario que non acababa de identificar. Algo hipnótico. Algo que provocaba que os ollos lle quedasen abertos coma pratos e a boca dunha cuarta, coma se esquecese durante un momento que tiña que seguir respirando. –Supoño que xa oirías as historias que contan por aí, non? –díxolle unha voz desde a esquerda, e entón virouse rapidamente para descubrir un can salchicha velliño que viña trotando cara a el cun medio sorriso na cara, acompañado por un robusto burro que miraba para o chan coma se estivese a buscar algo que perdera–. Eu sempre me decato de cando alguén vén mi21


Unha

´ arbore ben rara


rala. Ti non es o primeiro, rapaz. Nin tampouco vas ser o último. Guau! –O can sempre soltaba un tremendo ladrido ao final dos seus comentarios e apartaba a vista alzando altivamente as cellas, coma quen acaba de facer un ruidiño desagradable dentro dun ascensor. –Pois non lle sei nada dela, señor –dixo Noah negando coa cabeza–. Non teño oído historia ningunha. O caso é que eu non son de aquí. Simplemente pasaba de camiño, vin a árbore diante dese edificio tan raro e chamoume a atención. –Levas case unha hora plantado no mesmo sitio –dixo o can salchicha cunha risiña–. Non te decataches? De todos os xeitos, non verías por aquí un sándwich, non? –preguntoulle o burro tras alzar a vista e fitalo–. Disque alguén perdeu por aquí un sándwich. Levaba carne. E tamén salsa chutney –engadiu. –Temo que non –dixo Noah, ao seu pesar. –Ai, que gana tiña eu dun sándwich –dixo o burro con aire canso e sacudindo tristemente a cabeza–. Se sigo buscando igual... –Non lle fagas caso –dixo o can salchicha–. Este sempre anda esfameado. Tanto dá canto lle botes de comer, que el sempre che quere máis. –Ti tamén terías fame se levases máis de vinte minutos sen comer –suspirou o burro, que parecía un chisco ofendido. –En fin, o que che dicía é certo –proseguiu o can salchicha–. Ti xa estabas aí de pé cando saín botar a miña 23


carreira, e agora acabo de volver. Todos os días atraveso os campos e vou ata a fonte; así mantéñome en forma, sabes? O caso é que ti segues aquí. A mirar para ela. –De verdade? –preguntou Noah cun xesto de sorpresa–. Está seguro? Pensaba que acababa de chegar. –Iso non me sorprende –dixo o can salchicha–. A xente perde a noción do tempo cando se pon a mirar para esa árbore. É a cousa máis interesante que temos na vila. Á parte da estatua, por suposto. –Que estatua? –preguntou Noah. –Pero non reparaches nela? Se a tes xusto detrás. Noah deu media volta e, efectivamente, detrás erixíase unha grande estatua de granito dun home con xesto furioso, vestido cuns pantalóns de deporte e unha camiseta de asas. Tiña os brazos levantados en sinal de triunfo e baixo os pés, gravadas na pedra, líanse as palabras: «Dmitri Capaldi: o Rápido». A Noah colleuno bastante de sorpresa pois estaba seguro de que ata había un intre non estaba alí. –E non terás por aí algo doce? –preguntou o burro dando un paso adiante e apalpando co fociño nos petos de Noah de maneira tan repentina que o rapaz deu un chimpo coa sorpresa. –Burro, deixa o rapaz tranquilo –dixo o can salchicha–. Que non leva nada doce. Va que non? –preguntou entón entornando os ollos cara a Noah. –Nada de nada, señor –dixo Noah–. O caso é que eu tamén teño bastante fame. 24


–Que decepción –comentou o burro sacudindo a cabeza e case a piques de chorar–. Que grandísima decepción. –Pois mira, hai xente –proseguiu o can achegándoselle un pouco e abaixando a voz–, entre a cal me incluiría eu, que pensa que a árbore é moito máis interesante ca a estatua. E que por esa razón a xente queda ollando para ela tanto tempo. Eu procuro non mirar para ela se o podo evitar. Por culpa dela, unha vez perdín a festa de aniversario dun amigo meu. Pasoume dous anos seguidos. –Perdiches unha torta excelente –dixo o burro lentamente, tomando tempo para sorrir coa lembranza, cos seus enormes ollos pardos vertendo lágrimas–. Nas dúas ocasións a torta tiña adobíos de azucre por riba. Con forma de rosas. Un ano os adobíos eran verdes, e ao outro eran laranxas. Eu estou que case non durmo só de pensar como vai ser este ano. Cres que poden ser vermellos? Eu creo que si. Ou azuis, se cadra. Claro que tamén poden ser amarelos –engadiu tras unha longa pausa. –Si, Burro, si –dixo o can salchicha–. No mundo haiche moitísimas cores. Xa o pillamos. Vai ser mellor non acabarmos coa paciencia do noso novo amigo. –E non terás ningún pasteliño por aí gardado? –preguntou o burro. –De todos os xeitos, que ten de especial a estatua? –preguntou Noah ignorando a pregunta do burro esfameado 25



Noah Barleywater escapa da casa