DE STANDAARD
20 WEEKEND
ZATERDAG 2, ZONDAG 3 FEBRUARI 2008
MENSELIJK DECOR: VAN GEACHT PUBLIEK
MIJN MOEDER P H A R A D E AG U I R R E
Studiopub
HERMAN VAN DE VELDE – LIVINE VAN DER WEE Toeval of niet, de dag dat we Herman Van de Velde en z’n moeder interviewen, zit Schellebelle in het ochtendnieuws op de radio. In het Oost-Vlaamse dorp aan de Schelde heeft de storm van de voorbije nacht een puntgevel naar beneden geblazen. Wind en regen, het zal de rest van de dag zo blijven. Schellebelle, of all places. Het was voor moeder Livine, die in het stedelijke Lier was opgegroeid, een kleine cultuurschok. Maar keuze was er niet, de man van haar leven werkte in het korsettenatelier dat zijn ouders na de eerste Wereldoorlog hadden opgericht. Vrouw volgt man, zo ging dat in die tijd, en dus kwam Livine in Schellebelle terecht, waar ze de eerste vrouw was die met een auto reed en de slager haar vreemd aankeek toen ze 250 gram filet américain bestelde. Het dorp was wennen, de schoonouders ook, al wil ze dat niet met zoveel woorden gezegd hebben. Livine is mild voor anderen, maar tussen de regels hoor je dat het ‘altijd werken, werken, werken’ van de schoonfamilie niet haar levensmotto was. Thuis zitten was echter ook niets voor haar. Dus stapte ze mee in het bedrijf en vormde samen met haar man de perfecte tandem: hij het ontwerpen, zij de relaties. Voor of na de vele uren ontwierpen ze samen vijf kinderen. Herman, die nu de zaak leidt, is nummer twee in de rij. We nemen beelden van moeder en zoon in het atelier waar de korsetten intussen vervangen zijn door modieuze en kleurrijke beha’s. Tussen de vele naaisters die met precisie en geduld van kantjes en reepjes een beha maken, zit de dochter van Herman. Wie in het bedrijf wil, moet van nul beginnen. De familie geeft geen cadeaus aan eigen volk. Kroost en kantoor combineren, de dubbele dagtaak bestond al voor ze een naam kreeg. Er zat voor Livine niets anders op dan de kinderen op internaat te sturen. Herman herinnert zich nog het verdriet van de eerste jaren. ‘Ik zou het niet meer doen’, zegt Livine, ‘maar het kon in die tijd niet anders. De zaak ging voor.’ Het verdriet van Herman sleet met de jaren en wat overbleef was trots, trots voor die dynamische vrouw met stijl die samen met z’n vader een bedrijf runde. Een familiebedrijf, het heeft charmes, maar ook schaduwkanten. Probeer werk en gezin maar eens te scheiden als het werk familie is. Of probeer maar eens groot te worden met vader of moeder als werkgever. Een eigen leven vraagt afstand. Herman zocht die afstand in Afrika, maar keerde na twee jaar tot grote vreugde van Livine terug naar Schellebelle om te worden wat ze van jongs af in hem gezien had, een bedrijfsleider. De zaak draait goed, denk ik als we in de stijlvol ingerichte villa van Herman zitten. Maar het is ooit anders geweest. Toen de Dolle Mina’s hun beha’s verbrandden, zagen ze in Schellebelle de productie krimpen. Het zal ongetwijfeld spanningen met zich meegebracht hebben ten huize Van de Velde, maar Livine is de perfecte zakenvrouw. Over moeilijkheden praat je niet. Ook over emoties krijgt Livine weinig gezegd. De tra- Probeer maar eens groot nen zitten de woorden in de te worden met vader of weg. Haar man en zussen moeder als werkgever krijgen haar binnenkant wel te zien, haar kinderen niet. Op professioneel vlak staat Herman op gelijke voet, op emotioneel vlak blijft hij haar kleine jongen die ze niet wil belasten met haar emoties. Zo was haar moeder, zo is zij.
Hebt u zich weleens afgevraagd waar ze de mensen vinden die als opvulpubliek dienen bij de vele praatprogramma’s op tv? Mensen die op commando klappen of aandachtig meeluisteren, zijn niet altijd makkelijk te vinden. JAN BOSTEELS, FOTO’S MICHIEL HENDRYCKX
Afgelopen dinsdagavond bij De Laatste Show. In de studio van Videohouse is plaats voor 115 toeschouwers. Meestal komt er maar een tachtigtal opdagen, zoals vanavond. Productiemedewerkster Lien Vandereycken houdt zich samen met twee stagiairs bezig met de constante zoektocht naar publiek. Onlangs hebben ze mensen gebeld die in de buurt van de studio wonen om hen uit te nodigen voor een opname. Wie in de buurt woont, wordt namelijk niet gehinderd door de files die het andere mensen zo moeilijk maken om rond 17 uur, het uur van opname, aanwezig te zijn. Als er bij De Laatste Show onverwacht te weinig publiek komt opdagen, is er nog altijd een laatste redmiddel: de habitués. Opwarmer en applausmeester Sven de Leijer monstert het publiek. Er zitten nogal wat nieuwkomers op de bankjes. Anderen zijn voor Sven, en misschien zelfs voor sommige kijkers, bekende gezichten. ‘Die meneer zit hier vier dagen per week. En die zie ik vaker dan mijn eigen moeder’, grapt Sven tegen het publiek. Niet alle habitués komen elke dag, blijkt als we ze even voor de
opname aanspreken. Gustaaf en Marcella Costers en Levin en Suzanne Stels zijn er al bij van toen Bruno Wyndaele de show nog presenteerde. Sinds ze gepensioneerd zijn, woont het clubje van vier geregeld de opnames van een studioprogramma bij. Wat trekt hen daarin aan? ‘We doen het vooral om onder de mensen te komen’, zegt Levin Stels. ‘Intussen kennen we hier al heel wat volk.’ Het plezier om jezelf op tv te zien, speelt dat een rol? ‘In het begin deden we het daarvoor, maar die tijd is voorbij’, zegt Gustaaf. Bij het betreden van de studio blijkt nochtans dat de habitués maar al te goed weten waar ze moeten zitten om in beeld te komen. ‘In de familie zeggen ze weleens: “Als ik de tv aanzet, zie ik jou” ‘, lacht Suzanne. Voor deze habitués volgt na de opname van het programma nog het nagenieten thuis. ‘We nemen het programma op en bekijken het dan opnieuw. Dan kijken we hoe we eruitzien op tv’, zegt Marcella. Op tv komen: het is een hobby als een andere. Soms spelen Levin en Gustaaf ook een actievere rol op het scherm. Beide mannen zijn niet alleen bekend van praatshows, ze figureren ook in fictieseries. De Laatste Show is trou-
Phara de Aguirre schrijft elke week een voorbeschouwing bij de programmareeks ‘Mijn Moeder.’ Canvas, zondag 3 februari, 20.55 uur
De habitués weten perfect waar ze moeten gaan zitten om in beeld te komen.
© vrt
wens maar hun eerste programma vanavond. Straks trekken beide paren nog naar Phara. Om 17.30 uur in De Laatste Show, om 20.30 uur bij Phara: het lijkt wel de agenda van een minister, of van een BV die een nieuw plaatje heeft uitgebracht. Maar het is niet allemaal rozengeur en maneschijn. Hoe hard ze ook proberen, deze trouwe studiokijkers raken nooit binnen bij grote shows als Debby en Nancy’s Happy Hour. ‘Ze vragen onze leeftijd als we ons willen inschrijven, ik denk dat we te oud zijn’, klaagt Gustaaf. ‘Ook bij VT4 han-