Page 1

TXUSTA C KATEGORIA 3 100 KARAKTERE

XANTI ZOOAN Beste pertsona askori bezala, bazen mutil bat animaliak asko gustatzen zitzaizkiona. Xantik 8 urte zituen eta ama eta aitarekin bizi zen. Egun batean hirurak zoora joan ziren. Bi ordu eta erdi irauten zuen bidaiak, baina Xantiri animaliak horrenbeste gustatzen zitzaizkionez ez zitzaion axola eta gainera lo hartu zuen kotxean. Zoora iristean, gurasoek Xanti esnatu eta iritsi zirela esan ziotenean Xanti tximistak bezala atera zen kotxetik eta sarrerako atera korrika joan zen bere bazkide txartelarekin. Sarrerakoek ez zioten bakarrik sartzen utzi, adingabeek gurasoekin sartu behar dutelako. Beraz, Xanti gurasoen zain gelditu zen. Zain zegoela, urduritasun eta ezinegonaren ondorioz bazkide txartela estolda zulotik erori zitzaion. Hau zorte txarra! Xanti negarrez hasi zen eta gurasoak, lasaitzeko, beste sarrera bat erosiko ziotela esan zioten. Baina erostera joan


zirenean, sarrerak agortuta zeudela esan zieten. Gurasoek Xantiri beste egun batean etorriko zirela esan zioten, baina Xantik ez zuen joan nahi, ez horixe! Ez behintzat animaliarik ikusi gabe! Eskerrak sarrerako neska jatorrak dena entzun zuela eta Xanti eta bere gurasoei sartzen utzi ziela. Sartu eta berehala, zaldiak, behiak eta txahalak ikusi zituzten. Ondoren, mikrobus bat hartu eta buelta bat eman zuten. Lehenengo geltokian felidoak zeuden: katu basatiak, lehoiak, tigreak, panterak, pumak, jaguarrak eta leopardoak. Animali guztiak eremu handi batean zeuden hesi handi batez inguratuta. Animali hauek politak izateaz gain, oso arriskutsuak direlako. Xantik bertakoei galdetu zien janaria noiz ematen zieten, eta esan zioten, zortea izan zuela, bost minutu barru emango zietela. Xanti, oso pozik jarri zen, baina baita urduri ere. Animaliak ere urduri jarri ziren, orroka eta alde batetik bestera mugituz, bazekitelako laister bazkal ordua iritsiko zela. Zooko langileak ikusi orduko janari eske hesietara salto egiten hasi ziren. Xantiri haragi zati bat botatzen utzi zioten eta tigrei botatzea


erabaki zuen . Hurrengo geltokirako bidean otsoak, hartzak untxiak, ahateak, oreinak, jirafak, elefanteak eta animalia asko ikusi zituzten. Ondoren, hegazti harrapakinen espektakuloa ikustera joan ziren. Xagu bat belardi batean askatu zuten, urrutitik arrano bat ikusi zuten abiada bizian, xaguaren tokira joan eta harrapatu egin zuen.Bestalde Eurpako putre handiena ikusteko aukera izan zuten. Zooa laister itxi behar zutenez irteerara zihoan mikrobus bat hartu zuten. Bidean, animali ugari ikusten joan ziren. Bat-batean mikrobusak soinu arraro bat egin eta geratu egin zen. Orduan, Xanti mikrobusetik jaitsi eta lehen jaten eman zion tigrearengana joan zen. Tigreak salto egin zuen eta Xanti ikaratuta korrika hasi zen eta zuhaitz batera igo zen. Tigrea zuhaitz hortara igo zen ere eta Xantiren hanka harrapatzera zihoanean, Xantik ahots bat entzun zuen eta horrela esaten zion: -Xanti esnatu, mikrobusetik jaitsi behar degu gure kotxera joateko. Xanti oroitu zen tigrearena ametsa izan zela eta lasaitu ederra hartu zuen. Hala bazan edo ez bazan bukatu dadila Jakintzako zooan.


ERRO C KATEGORIA 4 519 KARAKTERE

UMEAK JOLASEAN Zeruan urdina, lurrean belarra, hondartzan harea, itsasoan ur tantak eta nire ahoan ipuina.

Askotan gertatzen den bezala udako egun batean,abuztuak 5ean, bost lagun elkarrekin geratu ziren. Bat Laura zen eta altua, begi urdinekoa,igerilaria eta polita. Beste bat Gorka zen eta baxua, begi berdekoa,kirolaria eta jatorra. Gelditzen direnak Maria, Ander eta Alain ziren.Ikastolako lagunak ziren.Istorio hau itsasoan,ozeano

Atlantikoan,hondartzan,Ondarretan, gertatu zen.

– Gelditzen gara?-esan zuen Gorkak. – Bale!- erantzun zuen Laurak.


– Non gelditzen gara?-galdetu zuen Gorkak. – Nire aitak itsasontzian ibiltzen utzi dit. -esan zuen Anderrek. – Neri ere uzten didate.- esan zuen Mariak. – Bale, orduan 4:30 portuan. – Bale, ni hor egongo naiz- esan zuen Gorkak. – Ni ere- esan zuen Laurak – Ni ere bai- esan zuen Alainek. Lauak eta erdiak iritsi ziren eta denak portuan zeuden baina itsasontzia ez zuten aurkitzen eta Anderren aita kezkatuta zegoen, oso kezkatuta. Orduan denak kezkatzen hasi ziren.

– Oh ez! Zer egingo dugu?- galdetu zuen Anderren aitak. – Lasai zerbait egingo dugu.- esan zuen Gorkak. – Guk lagundoko dizugu!

Orduan Anderren aiton- amonak etorri ziren itsasontziarekin eta hau esan zuen Anderrek:

– Begira! Hor datoz aitona eta amona itsasontzian! – Eskerrak etorri zareten!- esan zuen Anderren aitak- Whatsappean idatzi dizuet. – Baino idatzi duzunean gu hemen geuden!- esan zuen aitonak- sentitzen dut. – Ba hurrengoan esan hor zaudela. – Bale, barkatu.

Orduan itsasontzian ibiltzera joan ziren eta baloiarekin jolastera.Baina baloia itzuli zitzaien


eta kezkatzen hasi ziren.

-Oh, ez! Zer egingo dugu? -Lasai, ni joango naiz baloiaren bila, bale? -Bale, zorte on! -Eskerrik asko! Orduan Gorka joan zen baloiaren bila. Baloia hartu eta itsasontzian itzuli zen eta konturatu ziren zaurituta atera zela. Ondoren hospitalera eraman zuten. Hurrengo egunean lagun horiek( Maria,Laura,Alain eta Ander) bera bisitatzera joan ziren. Dagoeneko sendatuta zegoen eta oso pozik lagunei kontatu zien gertatutakoa. Bere lagunak oso harro zeuden. Hurrengo egunean berriro joan ziren itsasontzira. Hor kontuz ibili ziren eta Anderrek esan zuen:

-Zergatik ez goaz irlara? -Bale neregatik bai. -Goazen esatera!

Iristean hau esan zuen: -Aita joan gaitezke irlara? -Bale, joan gaitezke. -Ze guatxi! -Nire ustez ondo pasako dugu. -Noski! Seguru baietz!

Ondoren irlaruntz abiatu ziren, baina euria hasi zuen


-Aita euria ari du! -Zer nahi duzue egitea? -Aita baina irlara joango gara? -Euriarekin? -Bai aita! -Ez du euri asko egiten...

Ez zuen asko ikusten, behe laino handia zegoelako.

-Aita non zaude? -Hemen nago- erantzun zuen Anderrek. -Hemen, Anderren aitarekin! -A bale, denak norbaitekin gaude -Bai!

Anderren aitak garrasika esan zuen:

-Joan zaitezte denak logeletara! - Nola joango gara ez da ezer ikusten! -Ez esajeratu hainbeste Zerbait ikusiko da... -Bai baina, oso gutxi ikusten da.

Beldurtzen hasi ziren, baina Anderren aita bolantea zegoen lekura iritsi zen logelak zirela pentsatuz eta argia pizteko botoia sakatu zuen. Argiak piztu ziren eta orduan denak iritsi ziren logeletara. Anderren aita ere logeletara iritsi zen. Ondoren gaua zela ohartu ziren eta lo egitera joan ziren.


Hurrengo egunean etxeruntz abiatu ziren. Gurasoak oso pozik eta harro Anderren aitarekin. Anderren aitak gurasoei igotzeko esan zien eta baita bost lagunen anai-arrebei ere. Gurasoak eta anai-arrebak oso gustora igo ziren itsasontzira. Oso ondo pasa zuten gurasoak zerbait hartzen eta umeak jolasean.Anderren aitak nahi zutenei hor lo egiteko aukera eman zien. Ordurako denak baiezkoa eman zuten eta oso pozik itsasontzira lo egitera joan ziren.

Goizen Anderren aita goizeko ordu txikitan esnatu eta besteak esnatu zituen egunsentia denak batera ikusteko. Egunsentia ondoren logeletara gosaltzera joan ziren . Gosaldu ostean jadanik etxeruntz joan ziren. Etxera iritsi orduko bizitza normalera pasa ziren.

Haiek han eta gu hemen gure kontuak Flandesen gure txepetxak bizkarrean hezurra eta gure ipuin guztia gezurra.


BOSS C KATEGORIA 1488 KARAKTERE

BI MUTIL OZEANOAN Isabela-Manuela-Katalina tente-mulente tipi-tapa-ton Martin-zapaton kaskabela tronpeta lau kilikon!

Zuri tokatu zaizu ipuina kontatzea!

1972an bi mutilek Amerikara joan nahi zuten. Bat Gorka zen. Ile marroia eta begi berdeak zituen eta altua zen. Bestea ,Julen, ile horia zuen, begi urdinak zituen eta altua zen.


Ameriketara joateko itsasontzia hartu behar zuten eta portura joan ziren.

Bidean zeudela bat-batean tornado handi bat agertu zen. Orduan, barkua urperatu zen. Itsasoan bi izurde zeuden baina Gorkak bazekin izurdeei irakasten. Ordu batzuk geroago izurdeek dagoeneko Gorkak eskatutakoa egiten zuten. Beraz, Gorkak Amerikara eramateko eskatu zien eta izurdeek bi lagunak eraman zituzten.


Baina barku batek izurdeak harrapatu nahi zituen. Izurdeak beldurrez itzuli ziren.

– Barkatu, eraman gaitzakezu Estatu Batuetara mesedez ? – galdetu zuen Julenek. – Estatu Batuetara ez, barkatu!- erantzun zuen kapitainak. – Gelditu gaitezke barkuan lo egiten? -esan zuen Julenek. – Bai, baina ez daukat janaririk- kapitainak. – Goizero arrantzatuko dugu- esan zuen Gorkak. – Bueno bihar arte- bukatu zuen kapitainak. – Eskerrik asko kapitain!- esan zuten biek.


Halako batean Julen gaixotu zen. Sendatu zenean, Estatu Batuetako Lehendakari berria izendatzeko egun bat falta zen eta orduan bai, Estatu Batuetara eraman zituen kapitainak eta han familiekin elkartu ziren .

Katu katu ipuina bukatu gustatu bazaizu kontatu bestela hor konpon Marianton.

TXISPITAS C KATEGORIA 4941 KARAKTERE

IKASTOLA BERRIA Zeruan urdina, lurrean belarra, hondartzan harea, itsasoan ur tantak


eta nire ahoan ipuinak.

Asko munduan bezala, guraso batzuk, Txinan ume bat adoptatu zuten. Umeak 5 hilabete bakarrik zituen eta Ane izena jartzea erabaki zuten. Urteak pasa eta Ane poz-pozik bere gurasoekin Donostian bizi zen. Neska mogitua izan arren, izakera lasaia zuen, alaitsua eta bihotz onekoa zen. Kirola asko atsegin zitzaion eta jokoak baita ere. Etxe ondoko plazan jolasean ume askorekin ibiltzen zen. Horrela, handitzen joan zen eta neska jator eta polit batean bihurtu zen. Baina egun batean, egoera hura aldatu egin zen. Aitak etxera iritsi zenean, berri txar bat eman zien, lanean bere nagusiak jakinarazi ziola handik aurrera lana IruĂąean


egingo zuela lantegi berri bat ireki zutelako, eta ondorioz, familia guztia hara bizitzera joan beharko zuela. Ane triste jarri zen, bere lagunak Donostian utzi behar zituelako. Gurasoak horrela ikusita, animatu nahiean lagun berriak egingo zituela esan zioten, eta horrela lagun gehiago izango zituela. Anek ez zuen hain argi ikusten...ikastola berria...,ezezagunak... Pixkanaka etxeko aldaketa egiten hasi ziren eta udara ondoren Ane ikastola berrian hasi zen. Ane urduri zegoen.


Udara bukatu eta ikastola berrian hasteko eguna iritsi da. Ane urduri eta kezkati joan da ikastolara. Hara iritsi bezain laster lehenengoa ezagutu duena Andrea izan da. Andrea altua, ile hori eta kizkurrekoa, begi urdinekoa, sudur eta aho txikikoa, ausarta eta esku zabala da. Andreak Ane ikusi duenean gerturatu eta hauxe esan dio:


-Kaixo!!! Nik Andrea izena dut eta zuk? -Nik Ane dut izena, eta berria naiz ikastola honetanerantzun dio. Andreak ez kezkatzeko, esan dio, eta bere laguntza eta adiskidetasuna eskeini dio. Txirrina jo duenean, denak korrika sartu dira Ane izan ezik. Gizon altua, erdi burusoila, begi marroiekoa, sudur luze eta finekoa, aho handi eta ezpain potolekoa eta betaurrekoak lepotik zintzilik zituena gerturatu zaio. Gelara sartzeko, esan dio haserre, baina Anek ikastolan berria dela azaldu dio, eta ez dakiela non dagoen bere gela jakinarazi dio. Gizonak, hori entzunda zuzendariarengana eraman du zein gelatan dagoen jakiteko eta hauxe esan dio zuzendariak: -Zu Julen irakaslearekin, 5.Cn zaude. -Zein da Julen?- galdetu dio Anek.


-Zure atzean dagoen irakaslea- erantzun dio. Ane biratu eta Juleni begira, gaizto itxura eta munduko irakaslerik zorrotzena dirudiela pentsatu du. Eta bere barruan pentsatu du, munduko ikastolarik okerrena izango dela. Gelara sartu direnean ikasle guztiak Aneri begiratzen gelditu dira, eta irakasleak bere burua aurkezteko animatu du: -Nik Ane dut izena,Txinan jaio eta Donostian hazi naiz. Bat-batean, Mikelek moztu eta hauxe oihukatu dio: - Txina mandarina!!! Anek ez dio kasurik egin eta aurkezten jarraitu du. -10 urte ditut eta Urtarrilaren 1ean betetzen ditut urteak. -Oso ondo !!! Eseri zaitez mesedez.- esan dio Julenek bere lekua hatzarekin seinalatuz.


Mikelek, bere ondokoari paper tolestu bat eman eta Aneri pasatzeko esan dio. Papera iritsi zaionean ireki eta irakurri egin du: -18:00tan frontoiko iturriaren ondoan itxaroten zaitut. Anek pentsatu du barkamena eskatzeko bidali diola notatxo hori. 18:00 tan han zegoen, iturriaren ondoan. Mikel iritsi denean, burlatzen hasi da eta Ane korrika joan da bere etxera. Ez die kontatu gurasoei gertatutakoa,lotsa ematen baitzion. Biharamunean ikastolara bueltatu denean, Mikel berehala gerturatu zaio. Andrea inguruan zegoen eta aurreko egunean gertatutakoa zekienez, Ane defendatzera joan da: -Utzi Ane bakean ez dizu ezer egin!!!! Ane eskutik hartu eta Mikelengandik urrutiratu du. Anek eskerrak eman eta gelara sartu da.


Bi ordu igaro direnean, Aneri pixagurea etorri zaio eta Juleni komunera joan daitekeen galdetu dio.Komunetik bueltan, Mikelekin aurkitu da eta haserre ohiukatzen esan dio: -Zu Txinatik zatoz eta ezin zara hemen egon!!! -Horixe baietz!! Badakit Txinan jaio naizela, baina nire gurasoak euskaldunak dira eta ni ere bai. Nire aitaren enpresako nagusiak esan dio hona etorri behar duela lana egitera hemen beste empresa bat ireki dutelako.Eta gainera zu ez zara inor hori esateko!erantzun dio Anek. Mikel aho zabalik gelditu da. Jolas garaian Mikel ez da futbolean jolasten ari eta triste dagoela dirudi. Ane gerturatu eta hauxe esan dio: -Zer gertatzen zaizu? -Gaizki sentitzen naiz- erantzun dio.


-Zergatik? -Aurreko ikastolan niri ere pekak izateagatik iseka egiten zidaten. Orain zuri iseka egitean,ondo sentituko nintzela pentsatzen nuen baina oker nengoen. Barkamena eskatzen dizut. -Lasai Mikel barkatzen dizut. Ane eta Mikel, lagunak egiten dira, eta inoiz gehiago ez dio burlatu.

IRA C KATEGORIA 1954 KARAKTERRE


MARIA ETA ANDER GREZIAN Behin batez, 2006.urtean, Grezian(Atenas), Maria eta Ander anai-arrebak bizi ziren. Mariak, ile horia zeukan eta begi marroiak zituen, altua zen eta ehiza gustatzen zitzaion. Gainera, oso ausarta zen. Egun batean,bere aitak galdetu zien: -Zer moduz? Abentura berriak izan al dituzue? -Oso ondo!!-esan zioten anai arrebek. -Kontatuko zenituzkete?-galdetu zien aitak. -Baino zeinek lehenengo?-galdetu zuen Mariak. -Zotz egingo dugu!-esan zuen aitak.

Isabela-Manuela-Katalina tente-mulente tipi-tapa ton


Martin-zapaton kaska bela tronpeta lau kilikon. -Ander lehenengo eta Maria gero!-esan zuen aitak. -Bale!- esan zuten biek. Beno,hemen hasten da istorioa..... Itsasontzian geunden eta KHITNOSEKO irlan jaitsi ginen. Mapa bat aurkitu genuen baina, hamabost minututara galdu

ginen eta neska bati galdetu genion ea nondik joan behar genuen eta esan zigun. -Orain Mariak!-esan zuen aitak. Aldapa handi bat zegoen mendi puntara iristeko eta bertan lore asko zeuden:


Amarilis, txikoria-belarra, Silvestre, San Juan lorak eta Arlaoa.

Mendi puntara iritsi zirenean, lore guztiak bota

zituzten

goraka eta egurrezko ate handi-handi bat agertu zen. Maria gerturatu zen atearen ondora eta ireki zuen....‌ Baina momentu horretan pixagurea sartu zitzaion eta aitari komunera joateko baimena eskatu zion: -Barkatu komunera joan behar dut-esan zuen. -Benga,baino azkar!!-esan zuen aitak. Minututara.... -Listo bukatu dut!!-esan zuen Mariak. -Eskerrak!!-esan zuen Anderrek. Eta ipuinarekin jarraitu zuen‌.


-Ea......-pentsatu zuen Mariak-Hemendik!! Atea ireki zuen eta TXOKOLATEZKO MUNDUA zegoen!!! Orduan atetik sartu ziren eta esploratzen hasi ziren, bertan zeuden:txokolatezko untxiak, oreinak, txakurrak, zaldiak, loreak, etxeak... eta abar....Txokolatezko etxe batean sartu eta dena txokolatez hornitua zegoen.Orduan txokolate pila bat jan

zuten.Etxera itzuli ziren baina pentsatu zuten oporrak zituztenean,berriro bueltatuko zirela.


ZABA C KATEGORIA 1074 KARAKTERE

DENEN LAGUN Nik Janire dut izena eta mendira joan nintzen egun batean mutiko batek ipuin hau kontatu zidan: Duela 3 urte Donostiako Alderdi Eder parkean Laura izeneko neska bat zegoen,ederra zen eta oso kirolaria. Lauraren lagun hoberena Carlos zen. Carlos mutiko jator eta kirolaria zen.Gehien gustatzen zitzaion kirola pistako patinajea zen.

Neskek Laurari burla egiten zioten eta Laurak esaten zien:


-Ezin al naiz mutil baten lagun izan? Gainera zuek seguruenik edukiko duzue mutilen bat lagun.

Egun batean neskek ulertu zuten ez zuela garrantzirik mutil baten lagun izan edo neska batena. Baina denok ez, bazegoen neska bat ez zuela mutilen lagun izan nahi. Baina halako batean erabaki zuen mutilekin jolastea. Eta mutil batzuk bere lagun izan ziren.Hurrengo egunean beste lagun batzuk eta horrela egunero. Azkenean denen lagun izan zen eta onartu zuen hobe zela guztien lagun izatea.


KARAKTEREAK: 2396 ANGI C KATESGORIA

ESKOLA BERRIRA Kaixo, nire izena Jon da eta hamar urte ditut. Donostian bizi naiz, Euskal Herrian. Nire familiarekin bizi naiz eta bost pertsona gara, aita, ama, arreba bat eta anai bat. Horrela dute izena: aitak, Arkaitz; amak, Izaskun; arrebak, Malen; eta anaiak, Aitor. Ni naiz txikiena, erdian Aitor dago eta gero Malen. Guk euskaraz hitz egiten dugu, baina baita gazteleraz ere.

Nire arrebak ipuin oso politak kontatzen dizkit eta horietako bat kontatuko dizuet gaur zuei.


Behin batez, ume batek bere gurasoen lanarengatik eskola berri batera joan behar izan zuen. Umea Peru deitzen zen. Jatorra, bakartia, lotsatia... Begi berdeak zituen eta ilehoria zen, baxua zen.

Klase berrian sartu zenean oso urduri zegoen, baina lagun berriak egiteko aukera izango zuenez, pixka bat pozik bazegoen. Hala ere, betiko lagunetatik urruntzeak, pena ematen zion. Lehenengo orduan, matematika zeukaten eta txarra zenez ikaskide gehienek burla egiten zioten.


Bigarren orduan, ingelesa zeukaten eta Peru oso ona zen bere gelakidekin konparatuta. Askok laguntza eskatzen zioten, baina bakarrik iseka egin ez ziotenei lagundu zien. Jolasgaraian gelakide bat hurbildu zitzaion. Gelakideak Ekain zuen izena. Berarekin hitz egiten hasi zen. Lagun oso onak egin ziren. Arratsaldean Ekainen etxera joan ziren. Bere etxean jolastu zuten. Ekainen gurasoek galdetu zioten ea zer moduz ote zegoen, berak oso ondo zegoela esan zuen.


Jolastu ondoren bere etxera joan zen eta bere gurasoek galdetu zioten ea zer moduz pasa zuen. Berak ondo pasa zuela erantzun zien. Hala ere bere kurtsoko talde batek bera burlatzen zuen. Egun batean Peruk burlatzen zioten pertsonei esan zien: - Utzi pakean mesedez. - Zergatik?-esan zuten besteek. - Ekain, etorri!-esan zuen Peruk. - Utzi iezaiozue pakean!-esan zuen Ekainek. Elkarrizketa ondoren Peru eta Ekain klasera joan ziren. Bostetan Peru etxera itzuli zen. Etxean eskolarako lanak egiten egon zen arratsalde osoan. Hurrengo egunean klasean Ekain bere


lagunekin zegoen eta Peruk galdetu zuen ea nortzuk ziren. Berak esan zion bere lagun batzuk zirela. Peru beraien lagun egin zen eta asko zirenez berarekin sartzen zirenak iseka egiteari utzi zioten. Eta oso pozik bizi izan zen handik aurrera.

REJI C KATEGORIA


1200 KARAKTERE

TXERRIA AFRIKAN Zeruan urdina, lurrean belarra, hondartzan harea, itsasoan ur tantak eta nire ahoan ipuinak.

Bazen behin, Jose izena zuen txerri bat. Jose txerrikumea zen, potoloa eta goapoa .13 urte zituen eta Euskal Herrian bizi zen.

ABENTURA AFRIKAN. ASTELEHENA Gaur nere aitonaren zain nengoen, 89urte zituen eta abenturazalea zen.Nik ez ditut abenturak gustuko, niretzako


aspergarriak dira. Iritsi zenean janaria bilatzera joan ginen baina aurkitu genuenean, LEHOIAK lapurtu zigun dena. -Aitona, lapurtu digute janaria!!-esan zuen txerriak. -Ez du inporta-esan zuen aitonak.

-Kaka zaharra !Lehoi madarikatua!!!!-esan zuen txerriak. Azkenean belarra jan genuen.

Lady Tigerman C KATEGORIA


2 017 KARAKTERE

ATE MISTERIORIOTSUA - Kaixo ni Lila naiz. Donostian bizi naiz eta bederatzi urte ditut.Abenduaren 28an nire urtebetetzea da eta 10 urte egingo ditut. Jakintza da nire ikastola eta oso oso gustura nago. Ni Av. Tolosan bizi naiz , ia bukaeran .Euskara ez dut ondo menderatzen, zergatik? Nire amak gaztelaniaz hitz egiten duelako eta aitak frantzesez. Baina ipuin hau kontatzeko ahal dudana egingo dut.


Orain dela egun batzuk, nire urtebetetzean , nire lagun guztiak geratu ginen ate baten ondoan. Oso arraroa zen baina atea, alde batera utzi genuen. Denak geunden eta Harkaitzek esan zuen: -Begiratzen dugu zer dagoen atearen barruan? Enekok atea ireki zuen eta denak sartu ginen eta BOOM atea itxi eta bat-batean desagertu zen. Ez genekien non geunden, dena txuria zen. Hasi ginen korrika baina 50 min geroago... BAMBA!!!!!!!!! Orain ez geunden sala horretan orain elurretan geunden!

Oso arraroa

zen. Begiak


ixtean bakarrik aldatu ginen lekuz!!! Denak aho zabalik geratu ginen!!! -Zer egin behar dugu orain !!! - esan zuen Naiarak. -Ba, elurreztako panpina egin dezakegu!-erantzun zion Nereak. -BAI!!!- esan genuen denak. Eta denak hasi ginen elurreztako papina egiten

Hamar minutu geroago bukatu eta... BAAM!!!! Orain ez geunden elurretan, orain mendi altu – altu batean geunden!!! Zaldiak zeuden, dena belarra zen eta dena berde- berdea


zegoen. Denak hasi ginen korrika pozik , batzuk ere egin zuten kroketa belarretan . Eta bat-batean Iraiak esan zuen : -Hartu ditzagun zaldiak ! -Bai !!!- erantzun genuen denak. Eta kontatu dudan bezala , zaldia hartu eta lauhazkatu genuen ! Baina hori ez zen luzerako izan, berriro aldatu ginen lekuz. Berriro geunden sala txuri horretan .Baino orain gauza


marroi bat ikusten zen. ATEA ZEN!!! Denak joan ginen korrika eta esan genuen: -Salbatuak gaude!!!!!!Egia da salbatuak geunden. Batzuk negarrez hasi ziren. Korrika atera eta esan zuten: -ZORIONAK LILA!!!Egia da, nire urtebetetzea zen. Ahaztu zitzaidan ! Nire egunik hoberena izan zen.


LUKI C KATEGORIA 2892 KARAKTERE

POLIZI KOMISALDEGIKO LAPURRAK Behin batez , Berlineko Berdences kale misteriotsuan bi polizi zeuden.Galdetu ziguten ea ipuin bat entzun nahi genuen,eta nik baietz esan nuen.Zotz egin zuten jakiteko nork kontatuko zuen ipuina:

Isabela-Manuela-Katalina tente mulente tipi-tapa-ton Martin zapaton kaskabela tronpeta lau kilikon.

Walterri tokatu zitzaion eta hasi zen istorioa kontatzen.

Hugo eta ni komisaldegian geunden kafe bat edaten kalera


joan baino lehen.Aldatzera joan ginenean lapur batzuk aurkitu genituen eta polizi bat lurrean odoletan ikusi genuen.Lapurrak polizien arropa janzten ari ziren.Adostu genuen ateak kandatuarekin ixtea lapurrak konturatu gabe.Ez zen egun aproposena lapurrak etortzeko zeren kamarak hondatuak zeuden.Ni takila batean izkutatu nintzen ez konturatzeko eta Hugo dutxetan.Poliziz jantzitako lapurrak joan ondoren polizi minduarengana joan nintzen eta dutxetara eraman nuen pixka bat freskatzera eta odola garbitzera. Behin esnatutakoan informazioa eskatu genion;esan zuen bere arropa nahi zutela baina ez zioten gehiago esan. Polizia oso beldurtuta zegoen zeren beharbada lapurrak oraindik aldageletan egon zitezkeen. Polizi txakur bat erabili zuten pista gehiago aurkitzeko. Lapurren arropa batzuk aurkitu zituzten lurrean eta handik gutxira galtzerdiak.Txakurrak galtzerdiak usaindu zituen eta beraien arrastoa aurkitu zuen. Lapurrak ikusi genituen polizi minduaren


arropekin ,kafetegira sartzen.Kafe bat eta pasta batzuk jan zituzten.Ordaindu zuten eta kalera joan ziren. Kaletik lapurrei segi genien. Banketxe batera sartu ziren. Banketxe barruan zeudenean poliziaren arroparekin zeudenez, barrukoek sinistu zuten poliziak zirela. Kutxa gotorrera sartu ziren, beraien zakutan sartu zuten dirua eta lehiotik atera ziren. Kamarek dena grabatu zuten baina lapurrak konturatu ziren. Hortik denbora gutxira banketxe berdinera bueltatu ziren kamarak berrikustera zetozela esanez. Momentu horretan bideo kamaren gelara sartu ziren, bideoa borratu eta alde egin zuten.Guk banketxeko buruzagiari esan genion.Horren truke sari bat jaso genuen eta lapurrak kartzelean sartu zituzten. Urte batzuk iraun zuten kartzelean baina ihes egin zuten.Berriro komisaldegira joan ziren lapurreta egitera. Komisaldegian zeuden poliziek faltan bota zituztenez gezurrezko poliziak,berehala konturatu ziren horiek izango zirela gaizkileak eta atxilotu eta kartzelera bidali zituzten


berriro.

ASTEARTEA Gaur lan asko egin behar dut. Ematen du ikastolan nagoela baina ez, Afrikan nago eta Afrikan lan egin behar dut!!

Aitonak erakutsi zidan nola egiten zen lantza bat.


ASTEZKENA Gaur nire urte betetzea da, orain 14 urte ditut. Etxera itzuli gara eta amaK ikusi ninduenean poz-pozik jarri zen. Amak janari goxo-goxoa prestatu zidan eta gero gurasoak kantatu egin zidaten.

¡¡¡THE END!!!


LUKI C KATEGORIA 2892 KARAKTERE

POLIZI KOMISALDEGIKO LAPURRAK Behin batez , Berlineko Berdences kale misteriotsuan bi polizi zeuden.Galdetu ziguten ea ipuin bat entzun nahi genuen,eta nik baietz esan nuen.Zotz egin zuten jakiteko nork kontatuko zuen ipuina:

Isabela-Manuela-Katalina tente mulente tipi-tapa-ton Martin zapaton kaskabela tronpeta lau kilikon.

Walterri tokatu zitzaion eta hasi zen istorioa kontatzen.

Hugo eta ni komisaldegian geunden kafe bat edaten kalera


joan baino lehen.Aldatzera joan ginenean lapur batzuk aurkitu genituen eta polizi bat lurrean odoletan ikusi genuen.Lapurrak polizien arropa janzten ari ziren.Adostu genuen ateak kandatuarekin ixtea lapurrak konturatu gabe.Ez zen egun aproposena lapurrak etortzeko zeren kamarak hondatuak zeuden.Ni takila batean izkutatu nintzen ez konturatzeko eta Hugo dutxetan.Poliziz jantzitako lapurrak joan ondoren polizi minduarengana joan nintzen eta dutxetara eraman nuen pixka bat freskatzera eta odola garbitzera. Behin esnatutakoan informazioa eskatu genion;esan zuen bere arropa nahi zutela baina ez zioten gehiago esan. Polizia oso beldurtuta zegoen zeren beharbada lapurrak oraindik aldageletan egon zitezkeen. Polizi txakur bat erabili zuten pista gehiago aurkitzeko. Lapurren arropa batzuk aurkitu zituzten lurrean eta handik gutxira galtzerdiak.Txakurrak galtzerdiak usaindu zituen eta beraien arrastoa aurkitu zuen. Lapurrak ikusi genituen polizi minduaren


arropekin ,kafetegira sartzen.Kafe bat eta pasta batzuk jan zituzten.Ordaindu zuten eta kalera joan ziren. Kaletik lapurrei segi genien. Banketxe batera sartu ziren. Banketxe barruan zeudenean poliziaren arroparekin zeudenez, barrukoek sinistu zuten poliziak zirela. Kutxa gotorrera sartu ziren, beraien zakutan sartu zuten dirua eta lehiotik atera ziren. Kamarek dena grabatu zuten baina lapurrak konturatu ziren. Hortik denbora gutxira banketxe berdinera bueltatu ziren kamarak berrikustera zetozela esanez. Momentu horretan bideo kamaren gelara sartu ziren, bideoa borratu eta alde egin zuten.Guk banketxeko buruzagiari esan genion.Horren truke sari bat jaso genuen eta lapurrak kartzelean sartu zituzten. Urte batzuk iraun zuten kartzelean baina ihes egin zuten.Berriro komisaldegira joan ziren lapurreta egitera. Komisaldegian zeuden poliziek faltan bota zituztenez gezurrezko poliziak,berehala konturatu ziren horiek izango zirela gaizkileak eta atxilotu eta kartzelera bidali zituzten berriro.


ITURRIHOTZA C KATEGORIA 3186 KARAKTERE

MARGOLARI MAJIKOA

-Kaixo! Ni Ainara naiz eta 8 urte ditut ,Berlinen bizi naiz(Alemanian). Berlinen hotz izugarria egiten du eta hango eskola oso handia da, eta lagun asko ditut. Etxera joaten naiz bazkaltzera. Ikastolan jangelarik ez dagoenez, denak joan behar dugu


etxera (ia denak). Batzuk bokadilo bat ekartzen dute beraientzat etxea urruti dagoelako eta denborarik ez dielako ematen 03:00 etarako etxera joan eta bueltatzeko. Gure lurraldean, amari “mama” eta aitari “papa” deitzen zaie , baina nik nahiago dut aita (papa) eta ama (mama).Arreba txiki bat badut Amane izenekoa. Berari ere izena laburtzen diot eta Aman deitzen diot. Nire lagun onena Ane deitzen da. Askotan bere etxera lo egitera joaten naiz eta ni joaten ez banaiz, bera etortzen da nerera. Egun batean, ikastolako eskursio batean geundela atso zahar-zahar batek hurbiltzeko esan zigun.

Gu nahiz eta beldurra izan hurbildu ginen eta atsoak galdetu zigun ea istorio bat entzun nahi genuen. Orduan gu bere inguruan eseri, belarriak ondo ireki eta istorioa entzuteko prestatu ginen. Bazen behin Eneko izeneko ume txiki bat. Bi urte zituen eta asko-asko (gehiegi) gustatzen zitzaion margotzea eta oso ondo marrazten zuen. Urteak oso azkar pasa ziren eta bera ere hazten joan zen. Egun batean produktu kimiko batzuk bere pintzel gainean erori zitzaizkion eta pintzelarentzat ez zegoen grabitaterik eta orduan geroz eta gorago joan eta joan eta joan…


Espazioan izoztu eta hamaika zatitan banatu zen pintzela. Eneko bere bila joan zen. Espazioa izugarria, handia eta kolore gabea zen, beraz oso zaila zen

Enekorentzat hainbat zatitan puskatu zen pintzela aurkitzea, bainan ez zuen etsi eta malko zotinka buru belarri pintzelaren bila hasi zen. Lortuko al zuen pintzela aurkitzea‌? Bai noski. Halako batean zulo beltz handi baten sarrera ikusi zuen eta pentsatu zuen behar bada han egongo zirela zenbait pieza. Beraz sartu zen beldurrez beteta, oso iluna zelako zuloa, baina pintzelaren pusketak kolorezkoak zirenez, pentsatu zuen erraz ikusiko zituela, baina oso zaila izan zitzaion oso pusketak txikiak zirelako. Denbora pila pasatu zuen bila,


baina halako batean, urre koloreko zati txikitxo bat ikusi zuen. Hurbildu zen neurrian baina piezak ihes egin zuen eta planeta txiki batera sartu zen eta bat-batean planeta argitu egin zen. “Baina argia nondik zetorkion planetari?� galde egin zion Enekok bere buruari, bai baitzekien planetek ez zutela argirik. Planetan sartu eta argiaren laguntzat pintzelaren pusketak bilatzen hasi zen. Baita aurkitu ere eta pusketa denak elkar lotzen saiatu zen. Pintzela erabat osatu zuenean konturatu zen pintzelak ematen zuela argia, majikoa baitzen, baina energia asko zeukanez, gehiegi behar bada, itsutu egin zuen. Enekok bultzada bat eman zion eta honen indarrez berriro espazioruntz joan zen eta bere atzetik korrika, Eneko. Erreza izan zitzaion Enekori pintzela harrapatzea argia zeukanez... Hain pozik jarri zen Eneko, pintzel majikoa hartu eta espazio oso- osoa margotu zuen. Bukatuta gero, pintzela estu-estu esku artean eutsi eta grabitatearen ondorioz lurrera bueltatu zen eta pintzelak bere grabitatea berreskuratu zuen.

KATU KATU IPUINA BUKATU


ESTRADA C KATEGORIA 3 906 KARAKTERRAK

ETXE SORGINDUAREN MISTERIOA Behin batez, Errusiako Altayky Kray izeneko herri txiki bateko auzo batean, etxe sorgindu bat zegoela eta bertan sorgina bizi zela esaten zuten auzokoek. Etxe sogiduak, 102 urte baina gehiago zituela ematen zuen, guztia puskatua, ia-ia erortzekotan zegoen eta guzti-guztia amaraunez eta armiarmaz betea zegoen. Horren aurrean familia alai bat bizi zen. Bi ume zituzten, batek lau urte zituen eta besteak berriz, zortzi. Lau urtekoak Alex izena zuen eta oso bihurria zen. Zortzi urtekoak berriz, Mikel eta oso jakintsua zen.


Auzokoek esaten zuten bezala, etxe sorgindu horren inguruan zerbait erortzen bazitzaizun, atea ireki eta begi batzuk ikusten zenituen lehioan eta gauza erotzen zitzaizun. Egun batean, Alexi baloia erori zitzaion etxe sorginduaren inguruan. Auzokoek esan bezala atea ireki zenean, lehioan begiak ikusi zituen eta baloia eta Alex desagertu egin ziren. Berria, familia alai hartara iritsi zenean, gurasoak, negar ta negar aritu ziren egun osoan, baina Mikelek misterioari aurre egin zion.

Mikel ikertzen hasi zen. Etxe sorginduaren ingurura joatea pentsatu zuen baina gehigi hurbildu gabe. Iritsi zenean, ezkutatuta lehio batetik begiratzen hasi zen eta azkenean, sorgin bat ikusi zuen. Alexen gurasoak sinesteko, argazki bat egin zuen. Mikel etxera korrika joan zen ikusi zuena esatera. Iritsi bezain laster: – Ama, aita sorgina ikusi dut, Alexekin!-esan zuen argazkia erakutsi


bitartean. – Baina, baina hori non?-gaaldetu zuten gurasoek harrituta. – Aurreko etxean, etxe sorginduan!-esan zien Mikelek. Gurasoek, poliziari deitu baino lehen, ziurtatu nahi zuten egia zen edo ez, horretarako etxe sorgindura joan ziren eta desagertu egin ziren. Mikelek auzokoei dena kontatu zien baina, gezurra zela, broma zela, eta horrelako gauzak esan zizkioten: – Gezurti, jendea ez da hain txarra! – Bomati, horrelako bromik ez esan! Mikel oso triste bueltatu zen etxera. Bat-batean ideia bat bururatu zitzaion, etxe sorgindura joatea eta froga gehiago lortzea. Bakarrik ez joateko lagun bati eskatu zion laguntza, eta galdetu zion: – Peru galdera bat ,lagunduko zenidake nire familiaren misterioa konpontzen? – Niregatik bai, baina, ze ordutan izango zen?-galdetu zion Peruk. – Bostetan parkean.-erantzun zuen Mikelek. – Bale, gero arte.-erantzun zuen Peruk. Biak, parkean elkartu ziren, eta etxe sorgindura joateko. Iristerakoan, argazki kamara hartu eta lehio bati begira hasi zen Mikel. Baina Peru ez,


pentsatu zuen hobe izango zela grabagailua paretean jartzea eta sorginak esaten zuena grabatzea. Horrela izan zen. Sorginak esan zuen guztia grabatu zuen.Eta hau zioen: – Hara, hara bazkari hau hiru egunetarako, perfekto. Ostiralean jango zaituztet! Beraiek grabatutako guztia etxean zeukaten eta Mikelen aitaren lagunari deitzea pentsatu zuten, polizia zelako, eta horrela esan zuen Mikelek: - Kaixo Juan, Mikel naiz. Laguntza behar dugu.Etorri nire etxera, mesedez! Poliziak, grabatutako guztia entzun zuen. Beste polizia guztiei kontatu zien eta hau erantzun zuten: - Ostirala baina lehen sorgina harrapatuko dugu! - Bai bestela umeak irentsiko dituzte – erantzun zuen polizia batek. Lana ez zen oso zaila izan. Polizia iritsi orduko, atea ireki eta sorgina itaundu zuten. Baina polizia bat konturatu zen, sorginak ez zuela inor harrapatu, eta gainera emakume hori ez zela sorgina, amona zahar bat baizik. Galdetu zion poliziak: – Orduan ez duzu inor harrapatu? – Ez, ez!- esan zuen disimulatzen. Baina bera benetan sorgina zen. Poliziak bere lana bukatutzat baino lehen galdetu zien Peruk: – Baina, orduan non daude Alex eta bere gurasoak?

eman


Poliziak erantzunik gabe utzi zuen. Mikel eta Peruk sorginaren etxean ate bat ikusi zuten. Hortik Alex eta bere gurasoak salbatzea pentsatu zuten. Horrela egin zuten. Geroago poliziari deitu eta sorgina harrapatu zuten. Katu, katu ipuina bukatu gustatu bazaizu kontatu.


XANTA C KATEGORIA 1 545 KARAKTERE

ERRALDOI NOBLEA ETA BERE ETSAIA Zeruan urdina, lurrean belarra, hondartzan harea, itsasoan ur tantak eta nire ahoan ipuinak Orain dela mila urte erraldoi noble bat bizi zen. Xilebo deitzen zioten,oso potoloa zelako. Beti bere baserria zaintzen zuen. Euskal


Herriko lainoetan bizi zen eta ez zuen EspaĂąa ikutu ere egin nahi. Beti Gipuzkoa aldetik ibiltzen zen. Bere etxea bera baino handiagoa zen. Bere neska-laguna erraldoien erregina zen. Txikia zenean etsai bat zeukan, Xiretsa izenekoa.Behin Xilebo hodeietatik zebilela,Xiretsa topatu zuen,eta ez zioten elkarri begiratu ere egin. Xilebo etxera iritsi zenean,bere etsaiak ikusi zuen bere emazteari muxu ematen,eta esan zuen Xilebok: -Joan zaitez hemendik!!!

Xiretsa korrika joan zen, Xilebo munduko indartsuena zelako eta ez zuelako bera jotzerik nahi.


Egun batean Xiretxa barkamena eskatzera joan zen Xilebori eta Xilebok barkatu zion.Orain lagun hoberenak dira.Behin Xiretsa eta Xilebo pozik zebiltzala bi harroputz ikusi zituzten eta harroputzak iseka egiten hasi ziren.Xilebo oso haserre zagoen.Xiretsa berriz oihuka hasi zen: -Joan zaitezte!!! Baina ez zuten kasorik egin eta egurra jaso zuten,baina Xiretsa lurrera erori zen eta koma larrian geratu zen. Azkar-azkar medikura eraman zuen Xilebok eta oso triste zegoen. Bederatzi hilabete geroago Xiretsa ondo jarri zen eta Xilebo oso pozik zegoen eta biak izena aldatu zuten.Xilebo orain Obelix deitzen da eta Xiretsa Asterix,eta hortik aurrera denak ondo bizi izan ziren betirako. Kalabazan ez bazan sar dadila kobazuloan.


OTXOTO C KATEGORIA 2130 KARAKTERE

PITUFI SAGU TXURIA Zeruan urdina, lurrean belarra, hondartzan harea, itsasoan ur tantak eta nire ahoan ipuinak.

Aspaldi ezagutu nuen sagu txuri bat, begi gorriekin, Pitufi deitzen zena eta Sagu-hirian bizi zena, auzoan zegoen etxarte batean. Egun ilun eta euritsu batean lotan zegoen bitartean arratoiak agertu ziren eta gazta guztia lapurtu zuten. Ondorioz, Sagu-hirian gose asko pasatzen hasi ziren. Halako batean Pitufik esan zuen:


- Ni joango naiz gaztaren bila! Motxila prestatu zuen baina arratoi-hiria Aieteko etxarpe batean zegoen,

urruti. Hurrengo egunean Pitufi atera zen arratoi hirira eta esan zuen:

- Nik ekarriko dizuet gazta!

Hiri guztia oso pozik jarri zen eta hasi ziren prestatzen bere itzulerako festa. Pitufi atera zenean hiritik beldur pixka bat zeukan. Bat-batean argia ikusi zuen Benta- Berrin. Kiroldegia zen! Jende asko zegoen gehienak umeak ziren. Bat-batean baloi bat Pitufirengana joan zen eta ume bat baloi atzetik. Pitufi azkar-azkar korrika atera zen eta karreterara iritsi zen. Kotxe asko zetozen eta ez zegoen semafororik. Pitufi gainera oso txikia zen eta ez zuen inork ikusten. Pasatzen ari nintzen bitartean Pitufi ikusi nuen eta kontatu zidan zer gertatu zen. Nik hartu nuen eskuetan eta karretera gurutzatu nuen. Ondoren agurtu nuen eta berak bere bidaia jarraitu zuen. Bat-batean katu


bat agertu zitzaion Pitufiri. Pitufik azkar-azkar ihes egin zuen, eta katuak esan zuen:

-Harrapatuko zaitut ! Azkenean katua nekatu zen eta Pitufik alde egin zuen. Aieteko parkera iritsi zen, eta hor zegoen tubo bat eta tuboan bi arratoi tuboa zaintzen. Orduan Pitufik plan bat pentsatu zuen eta bere plana martxan hasi zen. Bat-batean Pitufi atera zen bere izkutalekutik eta karate egin zuen arratoiarekin eta barrura sartu zen. Derrepentean gazta ikusi zuen ! Hartu zuen eta berriro etxera joan zen. Pitufik sorpresa hartu zuen iristean berarentzat festa bat antolatu zutelako eta hortik aurrera oso ondo bizi izan ziren.

Eta nik kontatu dizuet niri kontatu moduan hala izan edo ez izan zuen bihotzak ipuin hau entzun dezan.


NEREITXU NORA ZOAZ C KATEGORIA 2951 KARAKTERE

IZURDEAK ZOOAN Askotan gertatzen den bezala, izurdeak animali dIbertigarriak dira. Arrainak jatea oso gustoko dute. Zooetan oso famatuak dira. Zooetan izurde normalak daude. Baina batean


beste motatako izurde batzuk nahi zituzten eta izurde arrosak aukeratu zituzten. Zoora nola iritsi zireneko istorioa kontatuko dizuet . Brasilen, Amazonas ibai ertzean, La Chorrera herria zegoen. Hor izurde arrosak zeuden eta bi herritarrek zaintzen zituzten. Juan eta Jon izena zuten zaintzaileek. Jon altua zen, begi txikiak zituen, belarri handiak eta argala zen. Juan baxua zen, begi handiak zituen, belarri txikiak eta potoloa zen. Egun batean Juan eta Jon gaixorik jarri ziren eta ezin izan zituzten izurdeak zaindu. Izurdeak ez zuten jan eta gosez zeuden. Behin zooko pertsona batzuk Amazonara joan ziren. Aurkitu zituztenean oso itusiak zirela pentsatu zuten baina hala ere hartu zituzten. Horko pertsona batek pentsatu zuen izurdeak libre izan behar zutela, baina bere lana zen.


Dardo batzuk bota zituzten, beste batzuk pistolekin saiatu ziren eta izurdeak zaurituta utzi zituzten. Gehienez hamar hartu zituzten zooetara eramateko. Kide gehien zituen familia hartu zuten. Bost izurde gaixotu eta hil ziren. Espainiako erregea zoora joan zen. Iritsi zenean gauza batzuk esan behar zituen. Esan zuen: -Legeak dioenez, bi izurde bakarrik egon daitezke zooan, ez gehiago! -Zergatik?-galdetu zion mutil batek. -Legea delako-erantzun zion erregeak. Eta zortzi izurde utzi behar izan zituzten. Oso gaizki geratu ziren eta Amazonara joan ziren berriro izurdeak uztera. Juan eta Jon oraindik gaisorik zeuden, baina etxe ondotik pasatzen ari zen zooko langile bati izurdeak nola zeuden galdetu zion.


-Kaixo neska, izurdeengana joan zaitezke? -Bai!-erantzun zion -Baina gauza bat eman behar didazu. -Zer?- erantzuten zion. -Ongi da!

Joan zenean harrituta gelditu zen. Ez zuen ikusten izurderik. -Kaixo Jon,gezurra esan didazu! -Ez neska, izurdeak zeuden, ez dakit zer esaten didazu. -Jon gezurra esaten ari zara! Neska haserre joan zen, bere aurpegiak tomate itxura zuen. Jonek ez zekien zer gertatzen zitzaion eta triste gelditu zen. Ausarta zen eta izurdearengana joan zen bakarrik.


-Zer?- esan zuen Jonek-Non daude izurdeak? Momentu horretan helikoptero bat iritsi zen. -Kaixo,zu zara izurde hauen zaintzailea?galdetu zion mutilak. -Bai,galdera bat.Non zeuden? Ez nituen aurkitzen! -Zooan, gelditu gara bi izurdeekin, ez zaizu inporta ez? -Ez. Nahi duzunean etor zaitezke honera eta nik bi izurde oparituko dizkizut. -Eskerrik asko- eta joan egin ziren. -Ez horregatik- agurtu zen Jon. Eta horrela bi izurde iritsi ziren zoora.

HALA ZEN, DEABRU ZAHARRA DANTZAN.


TXOSTOROTO777 C KATEGORIA 1329 karaktere

Obama

Bazen behin Obama izeneko mutikoa, handitan presidentea izan


nahi zuena. Handia zenean asko kostatu zitzaion presidentea izatea ,eta presidentea izatean Etxe Zurira joan zen eta han Trump ezagutu zuen eta elkarrekin hitz egin zuten. Lan pila bat egiten ari ziren gau batean bi lapur sartu ziren eta Obama konturatu zen eta agente guztiei deitu zien. Harrapatu egin zituzten eta Obamak haiekin hitz egin zuen. Etxe Zuria begiratu zuen goitik behera eta 2 bazoka, 6 metraileta, 10 torreta automatiko eta armarik handiena,onena, bonba atomikoa, armarik beldurgarriena, eta5 granada. Azkenean erakutsi egin zizkioten armak eta Obamak disimulatu egin zuen. Bat-batean torretak apuntatzen hasi ziren eta Obamari metraileta bat eman zioten. Baina ez zekien erabiltzen. Halako batean gure helikopteroak etorri ziren eta orduan zer, eta ia Obama hil zuten. Tartean polizia bat ere hil zen. Azkenean guardia zibila, ertzaina,profesinalak arma pisutsuetan, polizia espainola eta beharrezkoa ez zena tanke, misilak botatzen zituen hegazkina . Azkenenean irabazi egin zuten baina azken opariak bota zituzten: azidoa eta gas toxikoa. Azkenean etxe zuria erre egin zen eta


bertan bera gelditu zen etxe zuria. Eta beste bat eraiki zuten askoz hobea.


SARI C KATEGORIA 2706 KARAKTERE

FAMILIA BEREZIA Nik Sara dut izena. Istorio hau haizeak kontatu zidan basamortuko oasi batean, izarren artean lo egiten nuen gau hartan.

New Yorkeko etxe handi eta berezi batean familia bat bizi zen, zazpi pertsonena.

Familia hori oso berezia zen. Super botereak zituzten.Ama, Isabel deitzen zen eta super elastikoa zen. Aita, Biktor deitzen zen eta super indartsua zen. Neska handia, Klara deitzen zen eta bere gorputzak super iman bat zuen. Klarak bixki bat zuen IĂąigo deitzen zena, berak izotzaren boterea zuen. Neska ertainak, Malen zuen izena eta nahi zuenean begietatik sua bota zezakeen.Malenek beste bixki bat zuen, Martin izenekoa. Martinek super abiadura


zuen. Bukatzeko, Cloe zegoen, baina, nesketatik eta familiatik txikienaren super boterea jakin nahi izanez gero, ipuin zoragarri hau entzun beharko duzu.

IPUINA Isabel hospitalean dago, haurdun. Semeak aitarekin zintzo-zintzo pelikula bat ikusten.

-Aita noiz jaioko da alaba?- esaten du Martinek. Aitak ez du erantzuten pentsatzen ari da: “Eta, ikustezina egiten bada eta medikua konturatzen bada? Edo hegan egiten badu? Edo harrano batean bihurtzen bada? Edo, edo‌â€?


Aita!-esaten du Martinek berriro asperturik. -Ze, ze...a bai, bai-esaten du aitak. -Ea alaba noiz jaioko den.-esaten du Martinek. -Bai umm... medikuak esan du bihar jaioko dela baina ez nago seguru-esaten du aitak. -Bihar!Zein ondo!-esaten du Martinek. -Entzun duzue-esaten du Martinek. -Ssssss!-esaten du Malenek. -Bai, entzun dut-esaten du Malenek. -Ze ondo ezta?-esaten du Martinek. -Bai-esaten du Malenek. -Aita eta ikustezina bihurtzen bada?-esaten du Malenek. -Edo hegan egiten badu?-esaten du Martinek. -Edo arrano batean bihurtzen bada?-Klarak. -Edo, edo‌beno zerbait etorriko zait seguro-Iùigok.


-Lasai ez da hori gertatuko.-esaten du aitak. “Espero dut ezetz”esaten dio aitak bere buruari.

Ordurantxe txirrina entzuten da. Aitak atea ireki eta ama azaltzen da. -Eskerrak iritsi zaren.Baina ez zen bihar jaioko?esaten du aitak. -Azkenean ez-esaten du amak pozik alaba erakutsiz. Bat-batean Cloe desagertzen da. Denak harriturik eta beraien artean galdezka hasi ziren. Azakenean norbaiti bururatu zitzaion zerbait. Beraien super botereak erabili behar zituztela. -Bai!-esaten du amak urduri. Denak esan zuten bai baina une hartantxe “bai” txiki bat entzun zuten. -Ez da ezer izan goazen!-esan zuen amak.


Familia guztia kanpora atera eta bilatzen hasi zen. Txinan, etxean Brasilen, eskolan... Ez zuten aurkitu eta denak etxera triste-triste sartu eta sofan eseri ziren neka-neka eginda. Halako batean denak batera gora begiratu zuten eta hantxe zegoen Cloe goian. Hegan egiten ikasi zuen.

-Gustatu zaizue? -Nola? Ez dut entzuten! Seguruenik gustukoa izan duzue.

AGUR!


SAMOT C KATEGORIA 3 499 KARAKTERE

Etxe misteriotsua Askotan gertatzen den bezala duela 10 urte Mikel izeneko mutil bat Donostian bizi zen. Hamar urte zituen baina txikia zen.Bi anai handi zituen, bat hamabi urtekoa eta bestea hamabost urtekoa. Hamabi urtekoak Juan izena zuen, altua zen eta eskalatzea gustatzen zitzaion. Besteak, hamabost urtekoak , Eneko izena zuen. Altua zen eta azalpenak ematen ona zen. Batez ere natura gustatzen zitzaion. Hirurei abentura dibertigarriak gertatzen zitzaizkien.


Udako jaiak ziren eta mutilak oso triste zeuden Nafarroara, etxe berri batera bizitzera joan behar zutelako. Beraz kotxean sartu ziren eta 3 ordu eta gero etxera iritsi ziren. Etxe berria handia zen, baita oso zaharra ere. Horregatik nahiko puskatuta zegoen. Barrura sartu zirenean dena amaraunez betea zegoela ikusi zuten. Mikel, Juan eta Eneko esploratzera joan ziren: gela asko zeuden eta bakoitzak bere gelan gauzak utzi zituen. Afaldu ondoren gaua iritsi zen eta lotara joan ziren. Mikelek, lo zegoela, soinu bat entzun eta asko ikaratu zen. Ohetik altxatu eta atea pixka bat ireki zuen; itzal bat ikusi zuen! Hurbiltzea erabaki zuen, baina itzala harengana etortzen ari zela ikusi zuenean mahaia azpian ezkutatu zen. Konturatu zen mamu bat zela eta bere anai handiengana korrika joan zen.


Iritsi zenean Eneko esnatu zuen eta esan zion: - Mamu bat ikusi dut!. - Ez da egia! - esan zuen Enekok. - Bai egia da! – erantzun zuen Mikelek. - Bale, goazen Juani esatera - Enekok. Juan abisatzera joan ziren orduan. - Juan esnatu! - oihukatu zuen Enekok. - Utzi lo egiten berandu dela… - Mamu bat dago - amaitu zuen Mikelek. - Ez saiatu ni ikaratzen - esan zuen Juanek - Lo egin nahi dudala. - Begira , berriro entzuten da - esan zuen Mikelek - Joan begiratzera , seguru ikusten duzula. - Bai zera! - esan zuen Juanek – AHHHHH!!! Lagundu. -Isildu! - esan zuen Enekok. - Orain sinesten duzu? - ezan zuen Mikelek.


- Bai , bai , bai! sinesten dizuet - esan zuen Juanek. - Goazen segitzera - esan zuen Enekok. - Bale , baina ikara pixka bat daukat - esan zuen Mikelek. - Lasai ez da ezer gertatuko - esan zuen Juanek. - Ez duzu lorik egin nahi Juan? – esan zion Enekok. - Orain ez! - esan zuen Juanek - mamu bat egoten bada ezin dut lorik egin. - Au! hanka zapaldu didazu! - esan zuen Juanek. - ZZZZZZ!!! - esan zuten Enekok eta Mikelek. Mamuak buelta eman zuen eta beraiengana joaten hasi zen. Korrika hasi ziren eta Juanen gelara joan ziren. Juan lurrera erori zen eta lurraren kontra gogor jo zen. Lurra puskatu zen eta barruan paper bat zegoen paperean mapa bat zegoen. - Ala! Paper bat eta begira zer jartzen duen – esan zuen Mikelek.


Mikel irakurtzen hasi zen: - Kaixo ni Pedro naiz eta etxe honetan bizi nintzen eta etxeko leku guztiak eta sekretuak ezagutzen ditut eta bat esango dizut: etxe honetan mamu bat bizi da eta nahi baduzu mamua joatea mapa honek esango dizu nora joan. Ailegatzen zarenean esan behar duzu “mesedez utzi gu bakean mamua�. Hori esan eta joango da. Baina bakarrik gauean aurkitu daiteke. - Benga goazen orain - esan zuen Enekok.


- Hori da - esan zuen Mikelek. -Ikara daukat - esan zuen Juanek. - Ez izan beldurtia - esan zuen Mikelek. - Ai! Bale - esan zuen Juanek. Mapa begiratuz Mikelen gelaren ohe azpian zegoela ikusi zuten. Joan ziren Mikelen gelara eta bere ohea mugitu zuten. - Mapan jartzen du botoi bati eman behar zaiola - esan zuen Mikelek. - Hemen dago! - esan zuen Enekok. Botoia sakatuz esan zuten: �Mesedez utzi gu bakean , mamua� eta mamua pilotan sartu zen. Horrela hiru anaiak ohera lasai joan ziren.


TOMI C KATEGORIA 1822 KARAKTERE

BALOIA ETA TXAKURRA Istorio hau haizeak kontatu zidan basamortuko oasi batean izarren artean lo egiten nuen gau hartan.

Orain dela bi egun Los Angelesen baloi gogor eta polit bat bizi zen Peio izenekoa. Babesle bat zeukan, Laika izeneko txakur marroi eta handia. Laikak oso gustuko zituen hezurrak eta baloiak. Peiok berriz oso gustuko zuen Laikarekin jolastea.


Peiori parkeko katu bat oso gaizki erortzen zizitzaion, Mixa. Potoloa eta handia zen.

Egun batean, Laika eta Mixa hainbeste haserretu ziren non etsaiak bihurtu ziren.

Mixak bere koadrilari guztia kontatu zion eta laguntza eskatu zien. Orduan Mixa eta bere lagunak Laika eta Peioren bila hasi ziren. Peio parkean bakarrik aurkitu zuten eta Peio katuak ikusi bezain pronto oihukatzen hasi


zen. Laikak Peioren garrasiak entzun zituen eta abiada batean Laika parkera joan zen.Mixa eta bere koadrilak txakurra entzun eta azkar-azkar joan ziren. Laikak Peiori galdetu zion:

 Zer gertatzen da motel?  Katuak neregana etorri direla! -esan zuen Peiok beldurtuta.  Lasai orain nerekin zaude-erantzun zion Laikak.  Eskerrik asko Laika!  Ez da ezer-esan zuen Laikak.

Etxerako

bidean

gaizkile

talde

batekin

aurkitu

ziren.

Beraiek

beldurrarengatik taldean sartzea eskatu zieten. Rabbit deitzen zen nagusia. Taldean sartzeko zerbait oso txarra egin behar zuten. Lehenengo, zakarra lurrera bota zuten. Baina horrek ez zuen balio. Bigarren denda batera sartu ziren lapurretara eta horrek ere ez zuen balio. Azkenik ,banku bateko diru guztia lapurtu zuten eta taldean onartuak izan ziren. Hurrengo egunean Mixa ikusi zuten. Mixak beldurrarengatik barkamena eskatu eta ez zuela berriro egingo esan zien. Baina horrek Laika eta Peiori ez zien balio, orduan beraien etxea egunero garbitzeko esan zieten bestela


kalanbrazo bat jasoko zutela Mixa eta bere kuadrilak .


MULS C KATEGORIA 2 448 KARAKTERE

_______________ TIGRE ERREGEA Zeruan urdina, lurrean belarra, hondartzan hare, itsasoan ur tantak eta nire ahoan ipuinak.

2016. urtean Rio de Janeiron (Brasil) bazegoen tigre handi, indartsu eta noble bat. Ulmaseon izena zuen.


Bera oso jakintsua zen eta oso bihotz zabalekoa. Beti,ehiztariak etortzen baziren oihan guztia eta animali guztiak zaintzen zituen.

Egun batean tigresa eder bat ezagutu zuen,Charlote izenekoa eta biak maitemindu eta ezkondu egin ziren. Berehala ume bat eduki zuten. Ume horri Mark deitu zioten.

Urte batzuk pasata, Ulmaseon zaharra egin zen,orduan, Marki oihana eta animaliak ehiztarietaz zaintzeko eskatu zion. Marki ez zion grazia handirik egin. Egun batean,oihanera ehiztari batzuk joan ziren ehiza egitera. Aldez aurretik Ulmaseonek Marki ehiztarien atzetik ixil-ixilik joaten, beraien eskopetak eskutik kentzen eta ehiztariak beldurtzen irakatsia zion. Beraz, Markek ikasitakoa praktikan


jartzeko aukera izango zuen. Gau batean, Ulmaseon harrapatzera beste ehiztari batzuk etorri

ziren oihanera, Mark eta bere ama Charlot, lotan zeudela.

Hurrengo goizean, Markek ikusi zuen Ulmaseon ez zegoela eta bere bila joan zen. Bilaketan, jirafek esan zioten ehiztari batzuk

harrapatu zutela eta ekialderantz joan zirela. Orduan, Mark jirafei eskerrak eman eta ekialderantz abiatu zen. Orduak eta orduak egon zen Ulmaseonen bila, eta gutxien espero zuenean, ehiztarien furgoneta aurkitu zuen. Furgoneta barruan ehiztari bat zegoen eta bestea, zuhaitz batean pixa egiten. Markek, Ulmaseon furgonetako atzeko partean zegoela ikusi zuen. Anestesiatuta zegoela zirudien. Lehenengo pixa egiten zegoen ehiztariarengana joan zen. Atzetik joan eta kolpe handi bat eman zion eta konorterik gabe gelditu


zen. Ondoren, Mark bigarren ehiztariarengana joan zen, baina honek Mark ikusi zuen eta bere eskopetarekin tiro egin zuen. Zorionez ez zion eman. Orduan Mark bere gainera bota eta eskopeta kendu zion. Ehiztariak, Marken hankak gainetik kendu eta ihes egin zuen. Markek Ulmaseon furgonetatik atera eta elkarrekin etxera joan ziren. Iristerakoan, Charlote oso kezkatuta zegoen baina, Mark eta Ulmaseon ikusterakoan pozez zoratu zen. Mark, konturatu zen,animaliei laguntzea oso ondo zegoela eta bere bizitza osoa ohiana ehiztarietaz zaintzeari eta animaliak zaintzeari ekin zion.

Haiek han eta gu emen, gure kontuak Flandesen gure txepetxak bizkarrean hezurra eta gure ipuin guztia gezurra.


URKUS C KATEGORIA 1342 KARAKTERE

ESKOLA MAJIKOA -Kaixo Urko dut izena, Donostian bizi naiz. Hamar urte ditut. Ni Antiguo auzoan bizi naiz bederatzi pisu dituen etxe batean . Nire gurasoei aita eta ama deitzen diet. Nire arrebak zortzi urte ditu eta mendira gindoazela artzain batek kontatutako istoria kontatatuko dizuet.

Aurten eskola batean hiru ume biurrik txantxa egin zioten irakasleari. -Bostetan gelan geldituko zarete!-esan zuen irakasleak. -Ez!!!Nik musika daukat eta guk kirola-esan zuten umeek. -Berdin zait-esan zuen irakasleak. Bostak ziren eta Oier , Ekaitz eta Harkaitz gelan gelditu ziren zigortuta. -Ni etxera noa – esan zuen Oierrek Baina lurrean itsatsita gelditu ziren. -Baina zer?-esan zuten hiru umeek. Indar asko egin zuten korrika ateratzeko, baina ez ziren mugitzen.


-Eskola hau sorginduta dago-esan zuen Oierrek. -Egia!- esan zuten Ekaitz eta Harkaitzek. Ohiuka hasi ziren eta eskola indarrik gabe geratu zen eta korrika atera ziren . Baina ate guztiak itxita zeuden eta eskalatzen hasi ziren. Pareta normalean baina altuago zegoen , eta asko nekatu ziren . Hala ere onik atera ziren . Norbait hor ondotik pasatu zen eta anbulantziari deitu zion. Anbulantziak hospItalera eraman zituen eta beraien amak oso kezkatuta zeuden. Amek umeak ikusi zituztenean poz-pozik jarri ziren . Osatu zirenean alai zeuden eta ez ziren berriro gaizki portatu.

Ipuinak. Koldo Mitxelena. 5.C  

Ipuinak