Issue_Sea north shipping

Page 1

Kjartan BrĂŒgger

BjÄnesÞy

40 ÅR MED OPPTUR UNDER VATN

INNHALD

Prolog

– Er det ikkje berre Ă„ fortelje historia som ho er, utan for mykje fiksfakseri?

SpĂžrsmĂ„let til Hallvard Bertin Klepsvik var korleis han sĂ„g for seg ei bok om North Sea Shipping. Han er den eldste av grĂŒnderane og var den fĂžrste administrerande direktĂžren. No sat han pĂ„ kontoret i lokala til reiarlaget i sjĂžkanten pĂ„ Bakkasund i Austevoll kommune og drakk lunka kaffi frĂ„ eit krus med logoen til fĂžretaket dei starta for 40 Ă„r sidan. Han sĂ„g ut vindauget. Tenkte han? Med dryge tusen kvadratmeter fordelt pĂ„ tre etasjar er det god plass til Ă„ tenkje.

– Men me mĂ„ ikkje blamere oss, sa han.

– Nei?

– Nei, og heller ikkje snakke negativt om andre. HeimanfrĂ„ lĂŠrte me at me ikkje skulle baksnakke folk. Krangling og konfliktar legg me bak oss. Me mĂ„ trekkje dei store linjene og ikkje lage noka stor greie av at me har tent nokre hundre millionar her og der.

– Det mĂ„ vel vere lov Ă„ skryte i ei jubileumsbok?

– I sĂ„ fall mĂ„ det dempast veldig. Me har aldri vore bajasar, og det mĂ„ me passe oss for.

– Litt skryt?

– Okei, dĂ„. Litt skryt kan me vel fĂ„.

Han smilte: – Det har trass alt gĂ„tt ganske bra med oss her ute pĂ„ skjeret.

I kontorlokala til North Sea Shipping er det ingen tvil om kva dei jobbar med: Det handlar om bÄtar.

Forord

I 2011 DROG EIT team frÄ Finansavisen i Oslo til Vestlandet for Ä spore opp det dei kalla «Norges ukjente offshoreprinser». Det starta ikkje bra for journalistane. Dei tok ferje, kryssa bruer og Þyar, men fann ikkje kontoret til reiarlaget. Kunne verkeleg eit av dei mest lÞnsame reiarlaga i landet halde til sÄ langt ute i periferien? Dei mÄtte til slutt spÞrje om vegen.

Til journalistane sitt forsvar var dette nokre Är fÞr alle bustader og bygg i Austevoll kommune fekk namn og nummer, og North Sea Shipping skulle etter kvart fÄ adressa KvalÞya 18, 5385 Bakkasund.

I kvar sin genser med V-hals utanpÄ skjorta pryda brÞrne Knut og Hallvard Bertin framsida av Finansavisen med tittelen «Norges ukjente milliardÊrer»: «I det stille har tre brÞdre og en svoger i Austevoll bygget opp en av Norges stÞrste private formuer», skreiv dei, og meinte at dette var familien som finansmagasinet Kapital aldri fann dÄ dei laga lista over dei rikaste i landet.

Dei to andre grĂŒnderane, Harald TorbjĂžrn Klepsvik og Aksel Økland var ikkje med pĂ„ biletet. Mest truleg var dei ute pĂ„ oppdrag med Ă„ fĂžlgje opp nye fartĂžy. Og

GRÜNDERANE

Aksel Økland (f. 1954)

MØTEROMMA I KONTORBYGGET TI L North Sea Shipping er alle kalla opp etter Ăžyar omkring StorekalsĂžy. Ved inngangen til det store mĂžterommet «SpissĂžy» er glasveggane folierte med bilete av foreldra til grĂŒnderane. Her finn du ein smilande Hans Økland og kona Dorthea Melingen. Dei skulle fĂ„ fem barn, og nummer fire i rekkja var Aksel. Faren reiste i fleire Ă„r som maskinist, bĂ„de pĂ„ fiske og i nordsjĂžfart.

– Eg sĂ„g ikkje mykje til far vĂ„r dĂ„ eg vaks opp. Han kom heim til jul, og sĂ„ var det kanskje ein mĂ„nad fri om sommaren. DĂ„ fiska vi ein del saman, men eigentleg blei vi ikkje sĂ„ godt kjende fĂžr han slutta Ă„ reise til sjĂžs. Han fekk hjarteproblem i slutten av 50-Ă„ra, men reiste til han var 65 Ă„r, dei siste Ă„ra som stuert. Han var ingen stor kokk, men mannskapet var ikkje sĂ„ kravstore pĂ„ den tida, seier Aksel.

Mora Dorthea var, som dei fleste mÞdrer pÄ den tida, heimeverande dÄ barna var smÄ. Seinare i livet jobba ho mykje som heimehjelp.

– Me budde berre hundre meter frĂ„ sjĂžen, og det var der eg likte meg aller best, fortel Aksel. – Men som liten var eg «slupsen», det blei et problem, for eg dreiv stadig og ramla pĂ„ sjĂžen. Dei eldre karane jaga meg ofte heim, dei blei lei av Ă„ plukke meg opp.

Det beste var dÄ Aksel fekk vere med farfaren Martin. Han blei fÞdd med etternamnet Taranger, men skifta seinare til Økland.

– FrĂ„ stoveglaset kunne eg sjĂ„ nĂ„r bestefar var pĂ„ veg til sjĂžen, og dĂ„ sprang eg etter. Eg hadde full kontroll pĂ„ alt han gjorde. Han hadde ein gammal fĂŠring, ein open robĂ„t, og i barndommen var eg nok meir med bestefar enn min eigen far. Men bestefar dĂžydde av kreft dĂ„ eg var sju Ă„r gammal, det var trasige greier.

Aksel var berre 14 Är dÄ han reiste pÄ fiske fÞrste gong.

SkĂžyta fiska etter brisling, stĂžrje og sild, men dreiv ĂČg med hjelping.

– PĂ„ den tida hadde ikkje snurpebĂ„tane sidepropellar, sĂ„ nĂ„r dei gjorde store k ast, mĂ„tte hjelpebĂ„ten slepe snurparen. Me var om bord og hjelpte til med Ă„ hale nota.

For hjelp til sleping, hÄving og tÞrking av nota fekk hjelparen 10 prosent av fangsten. Turen denne mÄndagen i mai gjekk rett ut i NordsjÞen.

FrÄ stoveglaset kunne eg sjÄ nÄr bestefar var pÄ veg til sjÞen, og dÄ sprang eg etter.

– VĂ„ren 1969 blei eg kontakta av BrĂždrene Birkeland FiskebĂ„trederi, som mangla mannskap pĂ„ «Vima». Problemet var at eg gjekk pĂ„ framhaldsskulen, men etter avtale med lĂŠraren fekk eg lov Ă„ reise ut etter siste eksamen. Eg kan hugse spenninga dĂ„ me la ut frĂ„ kai 18. mai i 1969.

«Vima» var ei skÞyte pÄ 65 fot, kjÞpt i 1953 for 50 000 kroner i kontantar av brÞrne Harald og Arne Birkeland.

– For ein 14-Ă„ring var det tĂžffe tak Ă„ hale pĂ„ dei store nĂžtene, og eg hugsar det som steikjande tungt. Det stĂžrste problemet var at eg blei sĂ„ forferdeleg sjĂžsjuk. DĂ„ vi omsider kom i land i Haugesund, gjekk det rundt for meg i mange dagar etterpĂ„.

Men Aksel gjorde seg ikkje vekk, og det blei fleire turar med brÞrne Birkeland. TenÄringen frÄ TorangsvÄg hadde lagt seg opp godt med lommepengar dÄ han var klar for juleferie. Men hÞgtida heime i TorangsvÄg blei alt anna enn god.

Fire dagar fÞr julaftan i 1969 skulle Karl Økland, onkelen til Aksel, ein tur pÄ butikken i TorangsvÄgen. Heime hadde onkel Karl ei dotter pÄ eit halvt Är som nettopp hadde blitt dÞypt til Charlotte, og pÄ butikken jobba den eldre dottera Anne Marie i kassen. Inne i butikken fall han om av hjartestans. Karl Økland blei berre 46 Är.

Åtte Ă„r tidlegare hadde ein annan onkel av Aksel lidd same skjebne. Kvar sĂžndag hadde mennene i bygda for vane Ă„ samlast pĂ„ same stad, men pĂ„ ein av desse godvĂȘrsdagane kom Mandinus Økland i store sjĂžstĂžvlar. Han var ungkar og styrmann, men sjĂžlv for ein ugift mann var ikkje dette vanleg fottĂžy pĂ„ ein frisĂžndag. Mandinus var sĂ„ hoven i beina, sa han, og fekk ikkje pĂ„ seg andre sko. Dagen etter dĂžydde han av hjartestans, 43 Ă„r gammal.

– Det var vore mykje hjartetrĂžbbel pĂ„ farssida, og sjĂžlv har eg hatt eit par pottetette blodĂ„rer og vore gjennom ei stentbehandling for Ă„ ordne opp i systemet. No fungerer alt godt, sĂ„ det har gĂ„tt greitt, seier Aksel.

Men i dagane etter at onkel Karl fall om pÄ butikken i 1969, kjende Aksel seg dÄrleg. 15-Äringen hadde vondt i magen og kasta opp, og foreldra tenkte at det var sorga etter onkelen som hadde sett seg i han. Fjerde juledag slo mormora frÄ Troland neven i bordet, og sa at nok var nok. No mÄtte dei tilkalle lege! Distriktslegen Finn

Dyngvold kom sjÞvegen frÄ StorebÞ. Med sprokken blindtarm blei 15 Är gamle Aksel i all hast send til Haukeland sjukehus i Bergen.

– Om eg hadde kome ein time seinare, hadde eg vore ferdig. Eg blei liggjande pĂ„ sjukehus i to mĂ„nader. Det var gĂ„tt betennelse i buken, og eg fekk all nĂŠring intravenĂžst. Eg vog 65 kilo dĂ„ eg blei lagd inn, og dĂ„ eg kom heim, var eg 40 kilo.

Aksel var aldri i tvil om at han skulle til sjĂžs igjen. Sakte, men sikkert kom han seg pĂ„ beina og fekk feita seg opp. Sommaren 1970 var han igjen pĂ„ fiske. DĂ„ hausten kom, byrja han pĂ„ realskule og fekk dagleg skuleskyss til StorebĂž med Lars Horgen. BĂ„ten til Horgen fungerte ĂČg som ambulansebĂ„t, og ofte blei det mange timar Ă„ vente for pendlarelevane. Tida gjekk mest med til Ă„ rĂžykje i eit kaldt busskur.

DÄ Aksel var 16 Är, blei han kjend med 15 Är gamle Mari Klepsvik ute frÄ Bakkasund. Men det skulle gÄ nokre Är fÞr dei blei eit par og etter kvart gifta seg, i 1976.

SjĂžlv med hjarteproblem blei faren Hans Økland 81 Ă„r. Han var ti Ă„r eldre enn kona Dorthea, som ĂČg levde til ho blei 81.

Lenge fÞr foreldra dÞydde, peila Aksel seg ut ei maritim utdanning og reiste pÄ skule i Haugesund. Som ferdig styrmann fekk han jobb pÄ kjende Austevoll-bÄtar som «Gerda Marie», «Ole Bakk» og «Haugagutt». Men det var ikkje lenger berre fiskeri som lokka sjÞfolk pÄ jobb i NordsjÞen.

Allereie i 1973 hadde dei utflytta austevollingane og reiarane Ellen Marie og Mikkel Forland bygd om eit fiskefartÞy til seismikkskip. Fleire snurpebÄtar frÄ Austevoll skulle bli hyra inn som hjelpebÄtar, og ombygde fiskebÄtar blei tekne i bruk i standbytenester. Utbygginga av Statfjord-feltet, det stÞrste oljefeltet i NordsjÞen, var i gang og hadde gjeve ny fart langs kysten.

SjĂžlv fekk Aksel jobb som skipper i reiarlaget StoltNielsen. Etter fleire Ă„r i skipsmeklarfirma i London og New York bygde haugesundaren Jacob Stolt-Nielsen jr. (1931–2015) opp sin eigen flĂ„te av spesialskip.

I 1981 reiste Aksel Økland som skipper pÄ «Vimi». Dette er altsÄ ikkje skÞyta «Vima» han reiste ut med som 14-Äring. Nei, «Vimi» med i var ein ombygd fiskebÄt, og akkurat dette fartÞyet var det mange austevollingar som kjende godt til frÄ fÞr. PÄ godt og pÄ vondt.

I byrjinga av 1980-Ă„ra blei det stifta to kommandittselskap i Austevoll – denne selskapsforma var svĂŠrt populĂŠr av skattemessige Ă„rsaker. Kort fortalt har eit kommandittselskap (KS) to typar deltakarar: Komplementarane har fullt ansvar for selskapet si gjeld og forpliktingar, stĂ„r for den daglege drifta og tek avgjerder.

56 meter lang trÄlar som var bygd i 1936 pÄ eit verft i Tyskland. I 1981 fekk fartÞyet ny bakpart pÄ Rabben Mek. for Ä bli eit standbyfartÞy. Investeringslysta i kommunen var stor, men dei store kontraktane kom ikkje. Etter to Är blei «Vimi» seld til Stolt-Nielsen, og med pÄ kjÞpet frÄ Austevoll fekk reiarlaget skipperen Aksel Økland. Han var dÄ 27 Är.

Men heller ikkje for Stolt-Nielsen blei «Vimi» nokon stor suksess, sjÞlv med det nye namnet «Seaway Petrel».

Aksel var aldri i tvil om at han skulle til sjĂžs igjen.

SĂ„kalla kommandittistar har avgrensa ansvar og risikerer berre den kapitalen dei har investert i selskapet. Fram til styresmaktene skjerpa inn lovgjevinga og fordelane forsvann, var det kommandittfeber i Noreg.

Som kombinert ordfÞrar og tiltakssjef i kommunen var den alltid driftige Magnus Stangeland drivkrafta bak satsingane Austevoll Supply 1 og Austevoll Supply 11. Mange austevollingar kasta seg pÄ bÞlgja, og blant dei var Hallvard Bertin og faren hans, Harald Klepsvik.

Den fÞrste investeringa var altsÄ bÄten «Vimi», ein

– Me gjorde nokre spotjobbar her og der, men eg trur ikkje bĂ„ten passa heilt inn i Stolt-Nielsen sin profil pĂ„ den tida, seier Aksel.

Etter eit oppdrag i Middelhavet fekk Aksel nyss i at reiarlaget frÄ Haugesund vurderte Ä selje fartÞyet. Han hadde fleire gonger snakka med svigerbrÞrne sine om dei ikkje snart skulle kjÞpe seg ein bÄt saman. Temaet var oppe bÄde pÄ familiemiddagar, til fest og nÄr dei elles mÞtte pÄ kvarandre. Var det no det skulle skje?

– Eg kjende «Seaway Petrel» godt etter fleire Ă„r som skipper om bord og var sikker pĂ„ at vi kunne gjere eit godt kjĂžp om vi var kjappe med Ă„ leggje inn eit bod. SĂ„ dĂ„ tok eg nokre telefonar.

Ein av dei fĂžrste som fekk telefon, var Knut Klepsvik.

Litt risiko var det sjĂžlvsagt Ă„ seie opp fast jobb, men me var ein erfaren gjeng og visste kva me bala med.

representerte HĂžgre i Ă„tte Ă„r, og leia planutvalet i kommunen i fire Ă„r.

– Om me fĂžrst skal bu her ute pĂ„ Ăžya, mĂ„ me engasjere oss. For meg handla det den gongen mykje om samferdsel, med eit langsiktig mĂ„l om Ă„ knyte heile kommunen saman med bruer. For North Sea Shipping hadde det vore totalt uaktuelt Ă„ etablere oss her utan at det kom bru. Men kampen for bruene er ei lang historie, den fĂ„r me ta seinare, seier Knut.

I dag jobbar alle tre barna til Knut i reiarlaget. Dag Heine er «vessel manager» med driftsansvar for alle fartÞya, Janne er mannskapskoordinator, og Kristian jobbar med innkjÞp.

To av dei fire barna til svogeren Aksel er ĂČg tilsette i reiarlaget: Sveinung er operativ sjef, medan dottera Lena jobbar som mannskapskoordinator. Geir, sonen til Hallvard Bertin, har teke over faren si rolle som administrerande direktĂžr.

Knut ser ut mot sjÞen og peikar pÄ ein smÄbÄt som kjem tÞffande inn.

– Der er bror min, Harald Torbjþrn, eg trur han har drege nokre teiner med barnebarna. Som teknisk sjef har han vore fenomenal for utviklinga i dette selskapet.

Harald TorbjĂžrn Klepsvik (f. 1950)

MANGE FAMILIAR HAR gjerne ein i flokken som gÄr for Ä vere litt smartare nÄr det gjeld tekniske ting. Det er gjerne han eller ho som likar Ä lese bruksrettleiingar, og som ser lÞysingar der andre ser problem.

I den store sÞskenflokken pÄ Bakkasund var det Harald TorbjÞrn som fekk utdelt denne gÄva, og det er han som har fÄtt ei T-skjorte av barnebarna med teksten: «Da som ikkje besten kan fiksa, kan ingen».

Harald TorbjÞrn kan hugse at mor hans blei imponert dÄ han som liten gut laga vinsj av ein hjulvisp.

– Eg har alltid likt Ă„ skru ting frĂ„ kvarandre og setje dei saman igjen. Det er interessant, for dĂ„ lĂŠrer du noko.

Eg kan ikkje fatte og begripe korleis folk ikkje har glede av Ä lese ei god bruksrettleiing? Ein mÄ ta seg tid til Ä forstÄ korleis ting verkar, det er sÄ mange som er altfor utolmodige.

Etter realskulen reiste Harald TorbjÞrn som fiskar med faren pÄ «Anstein». Han utdanna seg som elektro -

ingeniĂžr i Bergen og tok vidareutdanning som prosessingeniĂžr ved Kongsberg IngeniĂžrhĂžgskole. Etter kvart fekk han jobb i Forsvaret.

– DĂ„ eg starta i SjĂžforsvaret, var det gigantiske datamaskiner som blei mata med holkort, og dei maskinene tok enormt med plass. Dei kunne fylle ein heil vegg og likevel ha mindre kapasitet enn det ein vanleg mobil har i dag. Men den gongen var det topp moderne og veldig spennande Ă„ jobbe med.

FrĂ„ basen pĂ„ Haakonsvern hadde Harald TorbjĂžrn ansvaret for vedlikehald av landbaserte kanonsystem, og seinare for ein ubĂ„tsimulator til kamptrening i norske fjordar. Men etter fleire Ă„r i Bergen kom ĂČg tida dĂ„ Harald TorbjĂžrn ville heim.

– DĂ„ Aksel tok initiativet til Ă„ leggje inn eit bod pĂ„ «Seaway Petrel», den gamle «Vimi», ville eg vere med pĂ„ laget. Det var med ein viss risiko, men den gongen var me unge og spreke, ville og galne, og dĂ„ tenkjer ein ikkje sĂ„ mykje pĂ„ kva som kan gĂ„ skeis.

jobben med Ă„ byggje han opp. Klart det var ei utfordring med Austevoll Akvabetong, ikkje minst var det noko heilt nytt.

Den fĂžrste generalforsamlinga i selskapet gjekk av stabelen 21. september 1985. Styreformann blei broren

Knut. I aviser frÄ nord til sÞr blei det lyst ut ledige stillingar med teksten:

«Austevoll Akvabetong A/S er en nyetablert bedrift som produserer flytende konstruksjoner i lettbetong. Bedriften ligger pÄ Bakkasund i Austevoll kommune. Forholdene for nyetablering er lagt godt til rette med byggefelt, ny barneskole, barnehage osv.»

Eg har alltid likt Ä skru ting frÄ kvarandre og setje dei saman igjen. Det er interessant.

I starten var North Sea Shipping berre ei investering for Harald TorbjÞrn, og ikkje ein fast arbeidsplass. Han returnerte til Þya for Ä utfÞre ei heilt anna oppgÄve.

– Det var ein gjeng frĂ„ Bergen som hadde ein idĂ© om Ă„ starte ein lettbetongfabrikk pĂ„ Bakkasund, og eg fekk

– Ideen var ikkje dum. Akvaindustrien var i god vekst, og lettbetongen me skulle produsere, var like sterk som gammaldags betong, men vog berre halvparten, seier Harald Torbjþrn.

Folket hadde tru pĂ„ at fabrikken kunne bli ein trygg og stor arbeidsplass, og nesten heile Ăžya blei med som investorar. Det fĂžrste Ă„ret hadde dei ĂČg ein noko spesiell gjest til lunsj kvar dag.

Hausten 1986 kom ein 42 Är gammal reiar frÄ hovudstaden til Bakkasund. Han hadde sloppe ut av Oslo kretsfengsel etter 113 dagar i varetekt, blant anna mistenkt for Ä stele rÄolje for rundt 58 millionar kroner. For Ä kome til

hektene etter mĂ„nadene i fengsel reiste John Fredriksen til sin gode ven Johan Warpe, som hadde hus pĂ„ Bakkasund. I boka Storeulv – en uautorisert biografi om John Fredriksen av Odd Harald Hauge og Gunnar Stavrum, stĂ„r det:

En sen kveld la de ut med Warpes fiskesjark. Vel utpĂ„ havet begynte det Ă„ blĂ„se kraftig. Mens bĂžlgene bygget seg opp, gikk bĂ„tmotoren nesten tom for diesel, i bunnen av tanken lĂ„ det bare igjen noen fĂ„ liter og skvulpet. UbĂžnnhĂžrlig drev bĂ„ten mot land, uten at Fredriksen og Warpe kunne gjĂžre noe med det. Etterhvert kom en hjelpebĂ„t til, og man fikk ombord en line. Men den rĂžyk tvert av i uvĂŠret, og sjarken drev nĂŠrmere og nĂŠrmere de hvitskummende brenningene pĂ„ land. Warpe og Fredriksen var ikke direkte i livsfare, men bĂ„ten risikerte havari i noen dramatiske Ăžyeblikk. De to ombord lot seg ikke merke med det. Mens vinden ulte i regntĂžyet, sto vennene tvekroket av galgenhumor. – Det var nĂ„ vi skulle sweepet drivstoff, skrek de til hverandre og brĂžlte av latter. Noen sekunder senere fikk de start pĂ„ motoren og reddet seg i land.

– Fredriksen var ein grei kar, snakka aldri om saka, og me spurde han heller ikkje. Han kom no berre kvar dag, frisk og freidig, og fekk seg gratis lunsj. Men klart, hadde me

visst kva som skulle skje vidare, kunne me kanskje teke litt betalt for maten, seier Harald TorbjĂžrn.

John Fredriksen inngjekk forlik i rÄoljesaka, men innrÞmte aldri skuld. DÄ han reiste frÄ Þya, var det framleis gode tider for den nye betongfabrikken.

– Austevoll Akvabetong produserte flytekaiar som blei selde til oppdrettsindustrien. Rundt pĂ„ kysten finn du framleis kaiar som me produserte, flotte kaiar med hus pĂ„. Og ein del flytebryggjer i stĂžrre hamneanlegg.

Likevel gjekk ikkje drifta rundt, og fabrikken blei avvikla i 1989.

– Etter eit brĂ„tt fall i oppdrettsindustrien blei det fullstendig stopp i investeringar. Dette var pĂ„ tampen av jappetida i Noreg, og bankane stod i kĂž for Ă„ lĂ„ne oss meir pengar. Men me mĂ„tte gje oss. Dette var ĂČg ei tid med hĂžge renter, sjĂžlv hadde eg ei bustadrente pĂ„ 18 prosent.

Det som er bra, er at bygget i dag er hovudkvarteret for reiarlaget Br. Bakke, ein stor og viktig arbeidsplass her pÄ Þya. SÄ det industribygget var ikkje heilt fÄnyttes.

Harald TorbjÞrn bygde seg hus pÄ Bakkasund i 1986 og hadde dÄ ei dotter i lag med Henny Grete Kalve. Ho var frÄ same Þy, men dÄ huset stod ferdig, var ikkje dei to lenger eit par. I motsetnad til Austevoll Akvabetong enda historia om ekteskapet godt til slutt.

– Etter ti Ă„r som skilde fann me saman igjen og fekk to sĂžner.

Ved sida av jobben i Austevoll Akvabetong brukte

Harald TorbjÞrn mykje av tida si om bord pÄ fartÞya til North Sea Shipping. Det var alltid noko som mÄtte fiksast, og dÄ betongfabrikken blei lagd ned, var det aldri spÞrsmÄl om kva han skulle drive med. Han blei teknisk sjef i reiarlaget, og i periodar reiste han som maskinist

– utan at han hadde papira til det.

– Det var nok av utfordringar. Utviklinga gjekk i eit rasande tempo med stadig ny teknologi. Men eg likte arbeidet, spesielt nĂ„r me klarte Ă„ finne gode lĂžysingar. Det var alltid fantastisk.

Etter kvart som dei fann gode lÞysingar, blei huset bygd pÄ. Med betre kontraktar kom det nye arker til, og til slutt ein flunkande ny garasje. Harald TorbjÞrn reiser seg frÄ mÞterommet «SpissÞy» og peiker over bukta:

– Eg bur i huset pĂ„ toppen der. Knut bur berre nokre meter frĂ„ meg, og Karsten har sommarhuset sitt rett nedanfor Knut. Fem minutt unna bur Hallvard Bertin.

Det var godt at han kom seg heim, han budde jo lenge pÄ Sotra.

Det var nok

av

utfordringar.
Utviklinga gjekk i eit rasande tempo med stadig ny teknologi.

Turn static files into dynamic content formats.

Create a flipbook
Issuu converts static files into: digital portfolios, online yearbooks, online catalogs, digital photo albums and more. Sign up and create your flipbook.