Hardt voor hulp - 112MDT

HARDT voor hulp Verhalen van hulpdienstprofessionals, verzameld door studenten van Zadkine Verpleegkundige als onderdeel van hun deelname aan 112MDT.

Hardt voor hulp Stel jij je het weleens voor? Een leven als brandweer- of ambulancemedewerker.

Dat je afgaat op juist dat waar de meeste mensen van nature liever van wegblijven, noodsituatie. Van eerst een rustig kopje koffie in de kantine met je collega’s naar, wanneer die pieper gaat, volle focus in de wagen.

De meldingen zijn uiteenlopend. Je leest: twee mannen zijn bezig in een liftschacht. Meteen voel je dat het foute boel is. Of je zit met een paar collega’s vast in een brandend huis, oog in oog met de dood, tot er onverwacht een uitweg komt. Je werkt op een ambulance en moet iemand reanimeren. Tien minuten lang is er een akelige stilte en dan ineens is er die ademhaling. Opluchting stroomt door je lijf. Soms blijkt een melding minder ernstig: een vrouw zou van de trap zijn gevallen, maar ze heeft vooral behoefte aan aandacht. Je gaat naast haar zitten en luistert.

Wie beroepsmatig met tegenslag te maken krijgt, voelt geregeld de adrenaline door het lichaam gieren. Er is geen tijd om stil te staan, maar de spanning moet wel een uitweg vinden. Na een reddingsactie eet je met je team een frietje en lach je de stress weg. Of je zoekt juist de stilte op om met iemand te praten.

Iedereen heeft zijn eigen manier om met tegenslag om te gaan, maar de mensen voor wie het dagelijkse kost is, zijn erin getraind.

Studenten van Zadkine Rotterdam spraken met brandweermannen en ambulancepersoneel over het thema ‘Tegenslag’.

Ze vroegen: welke ervaring blijft je bij? En hoe ging je hiermee om? De studenten legden de verhalen vast of verwerkten ze tot indrukwekkende gedichten.

Deze bijzondere gesprekken zijn onderdeel van 112MDT. Dit programma daagt jongeren uit om vragen te stellen, zich te verplaatsen in de schoenen van anderen en zich te verdiepen in een ander perspectief. Ze ontdekten verhalen en inzichten die anders verborgen zouden blijven.

In dit magazine lees je de verhalen die de studenten hebben vastgelegd.

Onze waardering gaat uit naar alle ambulance- en brandweermedewerkers die openhartig hun ervaringen hebben gedeeld én de jongeren die zich hebben ingezet om deze verhalen eer aan te doen in creatieve vorm.

EEN MOMENT DAT IK NOOIT VERGEET HET VERHAAL VAN BRANDWEERMAN YOUSEF, OPGESCHREVEN VANUIT HET PERSPECTIEF VAN DE BADJUFFROUW. GESCHREVEN EN GEFOTOGRAFEERD DOOR AMBER, JUDITH, BRARENDON EN FELISIA.

Ik nam de kinderen mee naar het

Ik begon meteen te reanimeren,

zwembad vanuit de kleedkamer.

mijn hart bonkte in mijn keel.

Ze waren er allemaal, we hoorden

Ik hoorde mensen om me heen

gelach vanuit het zwembad.

roepen, maar ik was alleen bezig

We stonden bij het bad en ik

met hem. Ik zag in mijn ooghoek

telde de kinderen. Maar toen we

dat de brandweer met twee man

bij het bad aankwamen, miste ik

binnen kwam rennen. Ze hebben

opeens één kind. Mijn hart sloeg

hun uniform aan. De spanning

een slag over. Ik dacht dat hij

nam af bij mij omdat zij het

misschien was achtergebleven,

kwamen overnemen. Ze namen

dus liep ik snel terug naar de

het rustig maar snel van me over,

kleedkamers. Ik keek in alle

één controleerde de ademhaling,

hokjes, riep zijn naam, maar hij

een ander zette de beademing

was nergens te vinden.

voort. Alles ging in een waas voorbij. Ik stond ernaast, nat en

Toen ik terugkwam bij het

trillend, met tranen in mijn ogen.

zwembad, zag ik hem ineens op

Ik voelde me machteloos, bang,

de bodem liggen. Alles in mij

maar ook hoopvol.

verstijfde. Zonder na te denken sprong ik het water in met

Ze hebben hem meegenomen

kleding en al voelde ik dat mijn

met de ambulance. Ik bleef

kleding zwaar werd. Ik haalde

achter en vroeg me af of het kind

hem naar boven en legde hem op

het zou overleven.

de kant. Hij bewoog niet.

Ik hoopte zo van wel, want ik was bang dat het anders mijn schuld zou zijn geweest, iets wat je nooit als juffrouw mee wil maken.

Toen ik hoorde dat hij weer ademhaalde, stroomde de spanning uit me weg. Tranen prikten in mijn ogen. Hij leefde, en dat was het enige wat belangrijk was.

HEFTIG INCIDENT VLAK VOOR KERST HET VERHAAL VERTELD TIJDENS DE GESPREKKEN MET DE BRANDWEERMAN, OPGESCHREVEN EN GEFOTOGRAFEERD DOOR DESI, NAOMI, MANAR, HAMDI EN ANOUK

Vlak voor kerst, tijdens een

De bestuurder zat nog achter het

rustige werkdag, kregen we een

stuur met de airbag uitgeklapt,

melding van de meldkamer:

waar een scheur in zat waardoor

'aanrijding, meerdere

het stuur van de auto in de

beknellingen'. We renden naar

borstkas van de bestuurder

beneden, trokken onze kleding

terechtkwam. De vrouw zat met

aan en reden zo snel mogelijk

haar voeten klem tussen de

naar de plaats delict. Niemand

gaspedalen en met haar hoofd bij

sprak veel in de wagen; we wisten

de schakelpook. Achterin zaten

wat zo’n melding vaak betekent.

twee kinderzitjes. Het ene kind bewoog niet meer, de andere

Onderweg kregen we nog een

stootte een zacht gehuil uit.

aantal dingen te horen van de meldkamer, zoals 'mogelijk gezin

De ambulance heeft bevestigd

in de auto'. We naderden de

dat er geen teken van leven meer

laatste bocht en zagen de flitsen

in de man zat en is begonnen

van ambulancelichten al tussen

met de vrouw onderzoeken.

de bomen door. De vrachtwagen

Ze knipten de deur los en de

stond dwars over de weg, de auto

vrouw ademde oppervlakkig en

(een donkere gezinsauto) stond

bloed stroomde langs haar

ernaast verkreukeld als een blikje.

lichaam. Bij het tweede kind handelden de

We stapten uit en roken meteen

ambulancebroeders snel; we

een vlaag van benzine. Na een

hielpen hen de deur openbuigen.

eerste blik naar de auto wisten

Het jongetje van een jaar of 8 had

we meteen dat dit een moeilijke

nog een zwakke hartslag en werd

redding zou worden.

overgegeven aan de ambulance.

‘NIEMAND SPRAK VEEL IN DE WAGEN; WE WISTEN WAT ZO’N MELDING VAAK BETEKENT.’

Het andere kind was op slag

Als brandweerman is het extra

overleden, dus daar konden we

intimiderend omdat wij ook zelf

niks meer aan doen. Er ging veel

een gezin hebben met kinderen

adrenaline door het team heen

en het ons dus niet kan

door het heftige incident.

voorstellen dat dit bij onze kinderen zou gebeuren.

De vrachtwagenchauffeur heeft het overleefd, maar was erg in shock van wat er allemaal is gebeurd. De politie nam hem mee naar het bureau voor onderzoek.

Toen we weer terug waren op de kazerne, was de sfeer rustig; iedereen was aan het bijkomen van wat er zojuist gebeurd was.

Sommigen vinden het fijn om er met elkaar over te praten en sommigen verwerken het liever alleen.

TUSSEN EEN TRAAN EN EEN LACH OPGESCHREVEN EN GEFOTOGRAFEERD DOOR MISA, AMY, MOHAMED EN GEORGE

De sirenes snijden door de nacht, blauw licht danst over lege straten.

Op weg naar de melding waarbij onze hulp nodig was.

Eenmaal gearriveerd was daar chaos, daar op straat waar de klok tikt.

Een hartslag die niet te vinden was, maar hoop was nog niet verloren.

Een reanimatie die lang en zwaar was, waarin iedereen zweeg.

De stilte was luider dan het loeien van sirenes.

1 adem, 1 hartslag, 1 opluchting na 10 minuten stilte.

Een opluchting die je lichaam vult, wanneer het hart weer klopt en het ritme herneemt.

Het gevoel wanneer familie samenkomt, wanneer een traan en een lach elkaar ontmoeten in dezelfde omhelzing.

Het gevaar is weg maar de adrenaline is nog hoog.

Een emotie die dwars zit, maar de volgende melding wacht al.

Wij dragen die verhalen met ons mee, tussen sirenes en knipperend blauw licht.

Het team beweegt als één lichaam, ogen die elkaar begrijpen.

Soms een traan van verdriet, soms een lach van opluchting, en altijd de gedachte dat elke seconde telt.

Verhalen van leven en verlies, traan en een lach, stress en verlichting, geprint op ons hart.

‘DE SIRENES SNIJDEN DOOR DE NACHT, BLAUW LICHT DANST OVER LEGE STRATEN.’

VAN VUUR NAAR DUISTERNIS HET VERHAAL VAN BRANDWEERMANNEN STEVEN & SERGIO, OPGESCHREVEN EN GEFOTOGRAFEERD DOOR NINA, MISA, NAOMI, AMY, VICTORIA, MOHAMED EN GEORGE

2 jaar geleden kwam er een

Opnieuw een melding van een

melding binnen die ik nooit meer

brand, het adres was dichtbij.

zal vergeten. Het was al het

Ik begon te twijfelen en hield er

tweede deel van mijn shift toen

rekening mee dat er meer kon

ineens het alarm afging.

spelen dan alleen een brand.

Haastend renden we de trap af.

Het incident begon op de

Toen ik las dat het om een

zevende verdieping van het

woningbrand ging, voelde ik mij

onderwijsgebouw van het

sterk: dit kan ik! Maar eenmaal

Erasmus MC. Al snel was er

aangekomen bleek het niet

duidelijk dat het om dezelfde

alleen om een brand te gaan,

dader als de eerdere melding

maar ook om een schietpartij.

ging. Er was twijfel of deze

Mijn hart schoot al in mijn keel.

student nog in het gebouw aanwezig was. Hierdoor moesten

Toen ik de al overleden moeder

wij de branden blussen onder

aantrof, prikten mijn ogen al.

begeleiding van het

Maar ik moest door, want de

arrestatieteam.

dochter wilde ik redden!

Alle adrenaline vloeide door mijn

Elk lokaal blussen ging als volgt:

lijf, maar het was al te laat.

het arrestatieteam opende de

Vol emoties probeerde ik het los

deur en checkte of alles veilig

te laten, maar toen binnen een

was, en toen blusten wij het

half uur tijd de tweede melding

lokaal. Bij elke deur die open ging

aankwam, ging mijn hart weer

sloeg mijn hart een tel over.

sneller kloppen. De adrenaline stroomde snel terug.

‘NIEMAND ZEI VEEL, DE ROOKGEUR HING NOG IN ONZE KLEREN.’

Het was adembenemend. In deze spanning werd ik ook getriggerd door alle rennende en gillende mensen die hun weg naar buiten zochten.

Later die avond, toen we terug waren op de kazerne, zaten we met z’n allen in de kantine.

Niemand zei veel, de rookgeur hing nog in onze kleren.

Twee locaties, drie doden, een hele stad in shock. We wisten dat dit niet zomaar een inzet was geweest. Dit was de dag dat we vochten tegen vuur — en iets veel donkerder.

BIJ DE BRANDWEER..

HET VERHAAL VAN BRANDWEERMAN ALI, OPGESCHREVEN DOOR JIZZY, THIJS, MANAR, HAMDI EN ANOUK

Na het eind van een lange dag in de ploeg doen wij samen in onze kamer net als in de kroeg.

Heel stressvol en veel meegemaakt, maar onder ons worden de verhalen gewaakt.

Zo moeilijk als het is en zoveel dat ik zie, zit ik elke avond terug te kijken met meer en meer ambitie.

Grappen maken en verhalen vertellen, wachten tot de maatschappij ons gaat bellen.

Met snelheid in de vrachtwagen, met aan ons lijf heel veel lagen.

Schreeuwen voor de richting voor de brand in de stichting!

Met mijn kameraden vinden wij het heel fijn, zonder hun zou ik hier niet aan het werk zijn.

Samen na oproep bij de frituur, Zo worden wij rustiger met het uur.

Schorre stem door al het geschreeuw, met een warme kop chocomel tijdens de sneeuw.

Wij doen het allemaal, de ene keer in een zaal en daarna in een flat, zo trekken wij weleens mensen uit hun bed.

De ene keer vroeg, de andere keer heel laat, maar al om al staan wij voor onze maatschappij altijd paraat!

Met plezier doen wij het nog een keer, elke dag maar weer en weer.

DE STILTE NA DE SIRENES HET VERHAAL, VERTELD TIJDENS DE GESPREKKEN MET DE BRANDWEER, OPGESCHREVEN EN GEFOTOGRAFEERD DOOR NAOMI, JENNIFER, ROAN, NOAH EN RAFAEL.

Rond een uur of 10:30 hadden we

Hier waren we niet op voorbereid.

koffiepauze. Op de kazerne was

We moesten door de paniekende

het rustig. We zagen de melding

menigte heen om bij de mannen

op het bord onder reanimatie en

te komen. We probeerden de

we gingen met alle toeters en

mannen uit elkaar te halen,

bellen naar de melding toe.

omdat het al te laat was voor

We deden ons pak aan en gingen

hem. Toen bleek het dat ze neven

snel in de brandweerauto zitten

van elkaar waren. Dit was best

om erheen te rijden met de

wel shockerend voor ons en

sirenes. Op de plek van melding

hartbrekend om de mannen uit

kwamen we er al snel achter: dit

elkaar te halen.

is geen reanimatie, dit is een foute boel.

We komen wel meer van dit soort dingen tegen, maar nog nooit dat

Het bleek dat er twee mannen de

er gelijk een familielid bij was.

schachten van de liften van het

We moesten wachten op de arts,

gebouw aan het schoonmaken

want wij mogen het lijk niet

waren toen het ongeluk

meenemen, maar die minuten

gebeurde. De lift was even

die we moesten wachten leken

aangezet om verder omhoog te

wel uren met de menigte en de

gaan toen iemand de lift instapte

man die niet meer van z'n neef

en hem ging gebruiken. De ene

wilde loslaten.

man probeerde de lift nog uit te zetten maar dat lukte al niet

Door de emoties en door het

meer. En toen was het al te laat.

moment zelf is me dit tot de dag

De man was geplet door de lift,

van vandaag nog heel goed

dwars doormidden, en de

bijgebleven.

darmen lagen eruit.

LUISTEREN IS OOK GENEZEN HET VERHAAL VAN AMBULANCEVERPLEEGKUNDIGE PETRA, OPGESCHREVEN EN GEFOTOGRAFEERD DOOR DAVINIA, INDY, ASHAREINA EN NUELA

Het is zes uur in de ochtend.

De lucht hangt zwaar en koud, de straat is leeg, alleen het geluid van een fietsband die het natte asfalt snijdt.

Petra fietst, haar adem vormt kleine wolkjes die verdwijnen in de stilte van de winter.

De stad slaapt nog, maar voor haar begint de dag al.

Om zeven uur start haar shift.

Zoals altijd begroet ze haar collega’s met een glimlach, hangt haar jas aan de kapstok en schenkt zichzelf dat ene vertrouwde kopje koffie in — zwart, sterk, precies zoals ze het nodig heeft om de dag te beginnen.

Voordat ze haar lippen aan de rand van het kopje zet, trilt haar pieper.

Een melding.

'Vrouw, gevallen van de trap.'

Zonder te twijfelen zet ze het kopje neer, grijpt haar tas, trekt haar jas weer dicht.

De routine van duizenden keren, maar nooit echt hetzelfde.

De sirene klinkt zachtjes door de straten, huizen razen voorbij.

Donker, slapend, rustig.

Petra denkt niet na, ze doet.

Elke seconde telt, al weet ze nog niet wat ze straks zal aantreffen.

Ze komt aan bij het adres, een klein huisje aan de rand van de stad.

De deur staat op een kier, en binnen zit een oude vrouw, niet gevallen, niet gewond, maar gebroken op een andere manier.

Haar ogen zijn rood, haar handen trillen als ze spreekt.

'Ik… ik kon het niet meer alleen.

Het is zo stil sinds hij er niet meer is.

Ik wilde gewoon dat iemand even kwam.

Dat iemand wist dat ik er nog ben.'

Petra knielt neer, neemt haar hand, praat zacht over vroeger, over de man, over de liefde die blijft, zelfs als hij er niet meer is.

Geen bloed, geen haast, geen adrenaline of paniek.

Alleen woorden, tranen, stilte en een beetje warmte in een kamer die te lang koud is geweest.

Na een tijdje staat Petra op, helpt de vrouw met haar deken, glimlacht zacht en zegt: 'U heeft goed gedaan door te bellen.'

De vrouw knikt, dankbaar, alsof ze zich weer even mens voelt.

Terug in de ambulance zegt Petra tegen haar collega: 'Je komt overal.

Bij iedereen thuis.

Rijk of arm — het is niet altijd bloed wat je stopt.

Soms is het gewoon even praten.'

De uren vliegen voorbij, meldingen komen en gaan, maar de ontmoeting met de vrouw blijft ergens tussen haar gedachten hangen, zoals de geur van die eerste koffie die ze nooit heeft opgedronken.

En dan, eindelijk, is het zeven uur ’s avonds.

De stad is weer donker, de kou kruipt opnieuw over de straten.

Petra fietst naar huis, dezelfde weg, maar nu moe, lichter in haar hoofd, zwaarder in haar hart.

Ze denkt aan de vrouw, aan haar woorden, haar verdriet, en fluistert in de wind — 'Pas als ik mijn handelingen heb kunnen doen, die ik moet doen... voel ik me voldaan.'

EEN BLOEM VOOR WIE TE VROEG GING HET VERHAAL VAN AMBULANCEVERPLEEGKUNDIGE PETRA, OPGESCHREVEN DOOR ISIS EN ZUZANNA

Het was later in de avond,

Ik loop naar het slachtoffer en leg

ik begon net met mijn

mijn hand op haar gezicht, de

nachtdienst. Het was rustig en ik

temperatuur is veel te hoog, ze

zat met mijn collega in de auto

was helemaal nat door het zweet.

een kopje koffie te drinken, totdat

Om mij heen zijn erg veel

de melding binnenkwam. – een

mensen, ze moeten afstand

melding die ik nooit zal vergeten.

houden van de beveiliging.

'Reanimatie, meid 18 jaar, tweede

Ik roep naar iemand om mij heen:

inleid bij een feest, kan geen

'Breng een koud doek om

contact meer leggen met de

haar zo snel mogelijk af te

andere ambulance die al ter

koelen.'

plekke is.' We zetten onze koffie gelijk weg en starten de wagen

Een paar seconden later komt er

op, met spoed rijden we naar de

iemand aan met een bak ijskoud

locatie.

water, het wordt over ons heen gegooid. We waren helemaal nat

Als we aankomen, horen we de

waardoor de reanimatie

muziek. Zo luid dat we onze

moeilijker ging.

sirenes niet eens horen.

We lopen langs veel mensen,

Na minder dan 10 minuten kwam

vooral jongvolwassenen. Het ruikt

de arts naar ons toe en hij

er naar drank en er zijn erg

vertelde ons dat we moesten

veel tegenwerkende mensen.

stoppen met de reanimatie.

De emoties zaten erg hoog,

We worden opgehaald door de

we wilden nog niet stoppen met

beveiliging en naar het

reanimatie, we gaan door en door

slachtoffer gebracht.

maar het lukt niet, het slachtoffer was al hersendood.

Om mij heen waren vrienden van

Goed communiceren is dan

het meisje. Die waren erg geraakt

belangrijk. Daarna ga ik fietsend

en geschokt. Iemand pakte een

naar huis, fietsend vind ik mijn

telefoon en die belde haar ouders

rust, ik neem mijn tijd om over

op. Ik hoorde niet veel van het

mijn dag na te denken.

gesprek, maar ik hoorde dat de

Dan heb ik even 35 minuten voor

ouders erg emotioneel waren en

mezelf en kom ik thuis bij mijn

erg geschrokken. Ze begrepen er

familie.

niks van. Ze zagen haar nog een paar uur geleden op haar

Elk jaar fiets ik langs de plek waar

verjaardag en nu was ze opeens

het is gebeurd en leg ik een

overleden.

bloem neer voor de jonge vrouw.

Ze is net 18 geworden en is nu al

Als je werkt bij de ambulance

van het leven beroofd. Ik wil jullie

maak je wel vaker dingen mee

daarom het volgende meegeven:

die bij je blijven. Je komt naar

Wees verstandig met je leven,

plekken om mensen te helpen,

je weet nooit wanneer het voorbij

maar het lukt niet altijd. Dat hoort

is. Wij willen niet nog meer

er ook bij, maar nog steeds is het

bloemen neerleggen.

erg jammer.

Het maakt niet uit welke leeftijd of geslacht: het blijft moeilijk om het tegen familie te vertellen.

Na mijn shift ga ik daarom met collega's in gesprek om het een plekje te kunnen geven.

BESEF VAN LEVEN HET VERHAAL VAN BRANDWEERMAN SERGIO, OPGESCHREVEN EN GEFOTOGRAFEERD DOOR ZOE, LARA, ISIS, DESMAY, LINA, DAVINIA, JESSY, SELENE, LELLY, LINA EN MIKE

Op 28 mei 2019 rond 08:25 kregen

Linksachter was er een ingang

we een melding over een pand in

waardoor we het gebouw konden

Wilhelminahaven dat in vuur en

betreden. We merkten al snel dat

vlam stond doordat er

het pand niet meer te redden

kortsluiting was in een

was, alles was aan het instorten,

autogarage. Toen we onderweg

het vuur maakte heel het pand

waren met loeiende sirenes en

kapot. Onderweg naar de ingang

blauwe zwaailichten, kregen we

merkten we al snel dat het pad

te horen dat er kans was dat we

geblokkeerd was door een

elkaar konden kwijtraken omdat

houten balk, we zagen geen

het om zo’n grote brand ging.

spoor meer naar de ingang.

Eenmaal aangekomen op de

Op dat moment raakte iedereen

locatie zagen we al 15 andere

in paniek omdat onze zuurstof

brandweerauto’s. Je zag de

tank bijna leeg was.

paniek in de ogen van de collega’s, het zweet liep van hun

We zagen ons leven voorbij

voorhoofd af, ze waren aan het

flitsen, collega’s hadden tranen in

rennen met brandweerslangen

hun ogen, waren hevig aan het

en riepen om meer hulp.

ademen en begonnen erg te hoesten. Uiteindelijk werd het

We maakten ons klaar om naar

iemand te veel en beukte die uit

binnen te gaan, onze handen

paniek door een deur, daardoor

trilden van de spanning en onze

was er een uitgang ontstaan.

lichamen zaten vol met adrenaline.

‘OP DAT MOMENT RAAKTE IEDEREEN IN PANIEK OMDAT ONZE ZUURSTOF TANK BIJNA LEEG WAS.’

De deur lag op de grond,

Nadat ik dit had meegemaakt,

daardoor kwam er licht naar

besefte ik pas hoe snel je leven

binnen en we hoorden de

zomaar in één keer voorbij kan

geluiden dichterbij komen.

zijn, dat gevoel is raar om te

Iedereen rende haastig achter

beseffen. Toen ik weer thuiskwam

hem aan het pand uit omdat

bij m’n gezin was mijn vrouw heel

onze zuurstof op was.

ongerust omdat ze op het nieuws had gezien dat er

Eenmaal buiten aangekomen

brandweermannen waren

waren we aan het happen naar

vermist. Ik zag in haar ogen hoe

zuurstof, iedereen was aan het

opgelucht ze was om mij weer te

huilen van blijdschap, collega’s

zien, ze moest huilen van de

waren elkaar aan het troosten,

opluchting en ik nam haar in m’n

maar daar was niet veel tijd voor

armen.

want het pand was nog niet uitgeblust, dus we moesten nog even door maar met een gerust hart omdat niemand meer in levensgevaar was. Na 45 minuten was het pand uitgeblust. Je zag de rust weer terugkomen in collega's, hun gezicht en lichaam.

DE BRANDWEER, 1 GROTE FAMILIE HET VERHAAL VAN BRANDWEERMANNEN SERGIO EN STEVEN, OPGESCHREVEN EN GEFOTOGRAFEERD DOOR DESMAY, SHAYLA, TAHIR, AIDEN EN JAYDEY

Ik ben Sergio Nooitmeer.

Mijn hobby's zijn voetbal en muziek maken.

Ik werk al bijna tien jaar bij de brandweer en doe veel belangrijke zaken.

Ik werk met mijn neef.

Hij is hoofdbrandwacht.

Brand blussen is waar ik voor leef, ik doe het zelfs midden in de nacht.

Na kwart over 4 hebben we onze eigen tijd.

Dan is er niemand van ons die door de stad rijdt.

Ik wil dit al van kleins af aan, dus ben ik dit avontuur aangegaan.

Ik nam onverwacht een tussenjaar.

Toen kwam ik bij de brandweer en kende ik geen gevaar.

Studenten kwamen langs om meer te weten, toen hebben ze daar echt uren gezeten.

Van leuke verhalen tot heftige dingen, van vroeg in de ochtend je bed uitspringen.

Je bent nooit alleen, je gaat met meer naar binnen, je verliest nooit alleen, je ziet ons niet altijd winnen.

‘WE LACHEN MET Z’N ALLEN ALSOF WE EEN FAMILIE ZIJN.’

Wat er ook gebeurt, je moet altijd praten.

Praten over dingen die gebeuren in de straten.

Van branden blussen tot aan reanimatie, we stappen in de wagen met voldoende informatie.

We lachen met z’n allen alsof we een familie zijn.

Samen met z’n allen dragen we alle pijn.

HARDT voor hulp is een publicatie van 112MDT. Deze uitgave presenteert de gesprekken die studenten van Zadkine Verpleegkundige hebben gevoerd met vertellers, als onderdeel van hun Maatschappelijke Diensttijd (MDT) programma.

Ontwerp, redactie en lay-out: HUMINT Solutions & Vanesa Videnova

Met dank aan: Alle vertellers voor het delen van hun verhalen en de docenten voor de leuke samenwerking

Meer weten?

Ga naar www.tinofable.nl Copyright © 2025 HUMINT Solutions

Scan de QR-code en lees dit magazine én alle eerdere verhalenmagazines online.