HARDT voor hulp Verhalen van hulpdienstprofessionals, verzameld door studenten van Zadkine Verpleegkundige als onderdeel van hun deelname aan 112MDT.
Hardt voor hulp Stel jij je het weleens voor? Een leven als brandweer- of ambulancemedewerker. Dat je afgaat op juist dat waar de meeste mensen van nature liever van wegblijven, noodsituatie. Van eerst een rustig kopje koffie in de kantine met je collega’s naar, wanneer die pieper gaat, volle focus in de wagen. De meldingen zijn uiteenlopend. Je leest: twee mannen zijn bezig in een liftschacht. Meteen voel je dat het foute boel is. Of je zit met een paar collega’s vast in een brandend huis, oog in oog met de dood, tot er onverwacht een uitweg komt. Je werkt op een ambulance en moet iemand reanimeren. Tien minuten lang is er een akelige stilte en dan ineens is er die ademhaling. Opluchting stroomt door je lijf. Soms blijkt een melding minder ernstig: een vrouw zou van de trap zijn gevallen, maar ze heeft vooral behoefte aan aandacht. Je gaat naast haar zitten en luistert. Wie beroepsmatig met tegenslag te maken krijgt, voelt geregeld de adrenaline door het lichaam gieren. Er is geen tijd om stil te staan, maar de spanning moet wel een uitweg vinden. Na een reddingsactie eet je met je team een frietje en lach je de stress weg. Of je zoekt juist de stilte op om met iemand te praten. Iedereen heeft zijn eigen manier om met tegenslag om te gaan, maar de mensen voor wie het dagelijkse kost is, zijn erin getraind. Studenten van Zadkine Rotterdam spraken met brandweermannen en ambulancepersoneel over het thema ‘Tegenslag’. Ze vroegen: welke ervaring blijft je bij? En hoe ging je hiermee om? De studenten legden de verhalen vast of verwerkten ze tot indrukwekkende gedichten. Deze bijzondere gesprekken zijn onderdeel van 112MDT. Dit programma daagt jongeren uit om vragen te stellen, zich te verplaatsen in de schoenen van anderen en zich te verdiepen in een ander perspectief. Ze ontdekten verhalen en inzichten die anders verborgen zouden blijven. In dit magazine lees je de verhalen die de studenten hebben vastgelegd. Onze waardering gaat uit naar alle ambulance- en brandweermedewerkers die openhartig hun ervaringen hebben gedeeld én de jongeren die zich hebben ingezet om deze verhalen eer aan te doen in creatieve vorm.
EEN MOMENT DAT IK NOOIT VERGEET HET VERHAAL VAN BRANDWEERMAN YOUSEF, OPGESCHREVEN VANUIT HET PERSPECTIEF VAN DE BADJUFFROUW. GESCHREVEN EN GEFOTOGRAFEERD DOOR AMBER, JUDITH, BRARENDON EN FELISIA.
Ik nam de kinderen mee naar het
Ik begon meteen te reanimeren,
zwembad vanuit de kleedkamer.
mijn hart bonkte in mijn keel.
Ze waren er allemaal, we hoorden
Ik hoorde mensen om me heen
gelach vanuit het zwembad.
roepen, maar ik was alleen bezig
We stonden bij het bad en ik
met hem. Ik zag in mijn ooghoek
telde de kinderen. Maar toen we
dat de brandweer met twee man
bij het bad aankwamen, miste ik
binnen kwam rennen. Ze hebben
opeens één kind. Mijn hart sloeg
hun uniform aan. De spanning
een slag over. Ik dacht dat hij
nam af bij mij omdat zij het
misschien was achtergebleven,
kwamen overnemen. Ze namen
dus liep ik snel terug naar de
het rustig maar snel van me over,
kleedkamers. Ik keek in alle
één controleerde de ademhaling,
hokjes, riep zijn naam, maar hij
een ander zette de beademing
was nergens te vinden.
voort. Alles ging in een waas voorbij. Ik stond ernaast, nat en
Toen ik terugkwam bij het
trillend, met tranen in mijn ogen.
zwembad, zag ik hem ineens op
Ik voelde me machteloos, bang,
de bodem liggen. Alles in mij
maar ook hoopvol.
verstijfde. Zonder na te denken sprong ik het water in met
Ze hebben hem meegenomen
kleding en al voelde ik dat mijn
met de ambulance. Ik bleef
kleding zwaar werd. Ik haalde
achter en vroeg me af of het kind
hem naar boven en legde hem op
het zou overleven.
de kant. Hij bewoog niet.
Ik hoopte zo van wel, want ik was bang dat het anders mijn schuld zou zijn geweest, iets wat je nooit als juffrouw mee wil maken. Toen ik hoorde dat hij weer ademhaalde, stroomde de spanning uit me weg. Tranen prikten in mijn ogen. Hij leefde, en dat was het enige wat belangrijk was.
HEFTIG INCIDENT VLAK VOOR KERST HET VERHAAL VERTELD TIJDENS DE GESPREKKEN MET DE BRANDWEERMAN, OPGESCHREVEN EN GEFOTOGRAFEERD DOOR DESI, NAOMI, MANAR, HAMDI EN ANOUK
Vlak voor kerst, tijdens een
De bestuurder zat nog achter het
rustige werkdag, kregen we een
stuur met de airbag uitgeklapt,
melding van de meldkamer:
waar een scheur in zat waardoor
'aanrijding, meerdere
het stuur van de auto in de
beknellingen'. We renden naar
borstkas van de bestuurder
beneden, trokken onze kleding
terechtkwam. De vrouw zat met
aan en reden zo snel mogelijk
haar voeten klem tussen de
naar de plaats delict. Niemand
gaspedalen en met haar hoofd bij
sprak veel in de wagen; we wisten
de schakelpook. Achterin zaten
wat zo’n melding vaak betekent.
twee kinderzitjes. Het ene kind bewoog niet meer, de andere
Onderweg kregen we nog een
stootte een zacht gehuil uit.
aantal dingen te horen van de meldkamer, zoals 'mogelijk gezin
De ambulance heeft bevestigd
in de auto'. We naderden de
dat er geen teken van leven meer
laatste bocht en zagen de flitsen
in de man zat en is begonnen
van ambulancelichten al tussen
met de vrouw onderzoeken.
de bomen door. De vrachtwagen
Ze knipten de deur los en de
stond dwars over de weg, de auto
vrouw ademde oppervlakkig en
(een donkere gezinsauto) stond
bloed stroomde langs haar
ernaast verkreukeld als een blikje.
lichaam. Bij het tweede kind handelden de
We stapten uit en roken meteen
ambulancebroeders snel; we
een vlaag van benzine. Na een
hielpen hen de deur openbuigen.
eerste blik naar de auto wisten
Het jongetje van een jaar of 8 had
we meteen dat dit een moeilijke
nog een zwakke hartslag en werd
redding zou worden.
overgegeven aan de ambulance.
‘NIEMAND SPRAK VEEL IN DE WAGEN; WE WISTEN WAT ZO’N MELDING VAAK BETEKENT.’
Het andere kind was op slag
Als brandweerman is het extra
overleden, dus daar konden we
intimiderend omdat wij ook zelf
niks meer aan doen. Er ging veel
een gezin hebben met kinderen
adrenaline door het team heen
en het ons dus niet kan
door het heftige incident.
voorstellen dat dit bij onze kinderen zou gebeuren.
De vrachtwagenchauffeur heeft het overleefd, maar was erg in shock van wat er allemaal is gebeurd. De politie nam hem mee naar het bureau voor onderzoek. Toen we weer terug waren op de kazerne, was de sfeer rustig; iedereen was aan het bijkomen van wat er zojuist gebeurd was. Sommigen vinden het fijn om er met elkaar over te praten en sommigen verwerken het liever alleen.
TUSSEN EEN TRAAN EN EEN LACH OPGESCHREVEN EN GEFOTOGRAFEERD DOOR MISA, AMY, MOHAMED EN GEORGE
De sirenes snijden door de nacht, blauw licht danst over lege straten. Op weg naar de melding waarbij onze hulp nodig was. Eenmaal gearriveerd was daar chaos, daar op straat waar de klok tikt. Een hartslag die niet te vinden was, maar hoop was nog niet verloren. Een reanimatie die lang en zwaar was, waarin iedereen zweeg. De stilte was luider dan het loeien van sirenes. 1 adem, 1 hartslag, 1 opluchting na 10 minuten stilte. Een opluchting die je lichaam vult, wanneer het hart weer klopt en het ritme herneemt. Het gevoel wanneer familie samenkomt, wanneer een traan en een lach elkaar ontmoeten in dezelfde omhelzing. Het gevaar is weg maar de adrenaline is nog hoog. Een emotie die dwars zit, maar de volgende melding wacht al. Wij dragen die verhalen met ons mee, tussen sirenes en knipperend blauw licht.
Het team beweegt als één lichaam, ogen die elkaar begrijpen. Soms een traan van verdriet, soms een lach van opluchting, en altijd de gedachte dat elke seconde telt. Verhalen van leven en verlies, traan en een lach, stress en verlichting, geprint op ons hart.
‘DE SIRENES SNIJDEN DOOR DE NACHT, BLAUW LICHT DANST OVER LEGE STRATEN.’
VAN VUUR NAAR DUISTERNIS HET VERHAAL VAN BRANDWEERMANNEN STEVEN & SERGIO, OPGESCHREVEN EN GEFOTOGRAFEERD DOOR NINA, MISA, NAOMI, AMY, VICTORIA, MOHAMED EN GEORGE
2 jaar geleden kwam er een
Opnieuw een melding van een
melding binnen die ik nooit meer
brand, het adres was dichtbij.
zal vergeten. Het was al het
Ik begon te twijfelen en hield er
tweede deel van mijn shift toen
rekening mee dat er meer kon
ineens het alarm afging.
spelen dan alleen een brand.
Haastend renden we de trap af.
Het incident begon op de
Toen ik las dat het om een
zevende verdieping van het
woningbrand ging, voelde ik mij
onderwijsgebouw van het
sterk: dit kan ik! Maar eenmaal
Erasmus MC. Al snel was er
aangekomen bleek het niet
duidelijk dat het om dezelfde
alleen om een brand te gaan,
dader als de eerdere melding
maar ook om een schietpartij.
ging. Er was twijfel of deze
Mijn hart schoot al in mijn keel.
student nog in het gebouw aanwezig was. Hierdoor moesten
Toen ik de al overleden moeder
wij de branden blussen onder
aantrof, prikten mijn ogen al.
begeleiding van het
Maar ik moest door, want de
arrestatieteam.
dochter wilde ik redden! Alle adrenaline vloeide door mijn
Elk lokaal blussen ging als volgt:
lijf, maar het was al te laat.
het arrestatieteam opende de
Vol emoties probeerde ik het los
deur en checkte of alles veilig
te laten, maar toen binnen een
was, en toen blusten wij het
half uur tijd de tweede melding
lokaal. Bij elke deur die open ging
aankwam, ging mijn hart weer
sloeg mijn hart een tel over.
sneller kloppen. De adrenaline stroomde snel terug.
‘NIEMAND ZEI VEEL, DE ROOKGEUR HING NOG IN ONZE KLEREN.’
Het was adembenemend. In deze spanning werd ik ook getriggerd door alle rennende en gillende mensen die hun weg naar buiten zochten. Later die avond, toen we terug waren op de kazerne, zaten we met z’n allen in de kantine. Niemand zei veel, de rookgeur hing nog in onze kleren. Twee locaties, drie doden, een hele stad in shock. We wisten dat dit niet zomaar een inzet was geweest. Dit was de dag dat we vochten tegen vuur — en iets veel donkerder.
BIJ DE BRANDWEER.. HET VERHAAL VAN BRANDWEERMAN ALI, OPGESCHREVEN DOOR JIZZY, THIJS, MANAR, HAMDI EN ANOUK
Na het eind van een lange dag in de ploeg doen wij samen in onze kamer net als in de kroeg. Heel stressvol en veel meegemaakt, maar onder ons worden de verhalen gewaakt. Zo moeilijk als het is en zoveel dat ik zie, zit ik elke avond terug te kijken met meer en meer ambitie. Grappen maken en verhalen vertellen, wachten tot de maatschappij ons gaat bellen. Met snelheid in de vrachtwagen, met aan ons lijf heel veel lagen. Schreeuwen voor de richting voor de brand in de stichting! Met mijn kameraden vinden wij het heel fijn, zonder hun zou ik hier niet aan het werk zijn. Samen na oproep bij de frituur, Zo worden wij rustiger met het uur. Schorre stem door al het geschreeuw, met een warme kop chocomel tijdens de sneeuw. Wij doen het allemaal, de ene keer in een zaal en daarna in een flat, zo trekken wij weleens mensen uit hun bed. De ene keer vroeg, de andere keer heel laat, maar al om al staan wij voor onze maatschappij altijd paraat! Met plezier doen wij het nog een keer, elke dag maar weer en weer.
DE STILTE NA DE SIRENES HET VERHAAL, VERTELD TIJDENS DE GESPREKKEN MET DE BRANDWEER, OPGESCHREVEN EN GEFOTOGRAFEERD DOOR NAOMI, JENNIFER, ROAN, NOAH EN RAFAEL.
Rond een uur of 10:30 hadden we
Hier waren we niet op voorbereid.
koffiepauze. Op de kazerne was
We moesten door de paniekende
het rustig. We zagen de melding
menigte heen om bij de mannen
op het bord onder reanimatie en
te komen. We probeerden de
we gingen met alle toeters en
mannen uit elkaar te halen,
bellen naar de melding toe.
omdat het al te laat was voor
We deden ons pak aan en gingen
hem. Toen bleek het dat ze neven
snel in de brandweerauto zitten
van elkaar waren. Dit was best
om erheen te rijden met de
wel shockerend voor ons en
sirenes. Op de plek van melding
hartbrekend om de mannen uit
kwamen we er al snel achter: dit
elkaar te halen.
is geen reanimatie, dit is een foute boel.
We komen wel meer van dit soort dingen tegen, maar nog nooit dat
Het bleek dat er twee mannen de
er gelijk een familielid bij was.
schachten van de liften van het
We moesten wachten op de arts,
gebouw aan het schoonmaken
want wij mogen het lijk niet
waren toen het ongeluk
meenemen, maar die minuten
gebeurde. De lift was even
die we moesten wachten leken
aangezet om verder omhoog te
wel uren met de menigte en de
gaan toen iemand de lift instapte
man die niet meer van z'n neef
en hem ging gebruiken. De ene
wilde loslaten.
man probeerde de lift nog uit te zetten maar dat lukte al niet
Door de emoties en door het
meer. En toen was het al te laat.
moment zelf is me dit tot de dag
De man was geplet door de lift,
van vandaag nog heel goed
dwars doormidden, en de
bijgebleven.
darmen lagen eruit.
LUISTEREN IS OOK GENEZEN HET VERHAAL VAN AMBULANCEVERPLEEGKUNDIGE PETRA, OPGESCHREVEN EN GEFOTOGRAFEERD DOOR DAVINIA, INDY, ASHAREINA EN NUELA
Het is zes uur in de ochtend. De lucht hangt zwaar en koud, de straat is leeg, alleen het geluid van een fietsband die het natte asfalt snijdt. Petra fietst, haar adem vormt kleine wolkjes die verdwijnen in de stilte van de winter. De stad slaapt nog, maar voor haar begint de dag al. Om zeven uur start haar shift. Zoals altijd begroet ze haar collega’s met een glimlach, hangt haar jas aan de kapstok en schenkt zichzelf dat ene vertrouwde kopje koffie in — zwart, sterk, precies zoals ze het nodig heeft om de dag te beginnen. Voordat ze haar lippen aan de rand van het kopje zet, trilt haar pieper. Een melding. 'Vrouw, gevallen van de trap.' Zonder te twijfelen zet ze het kopje neer, grijpt haar tas, trekt haar jas weer dicht. De routine van duizenden keren, maar nooit echt hetzelfde. De sirene klinkt zachtjes door de straten, huizen razen voorbij. Donker, slapend, rustig. Petra denkt niet na, ze doet. Elke seconde telt, al weet ze nog niet wat ze straks zal aantreffen.
Ze komt aan bij het adres, een klein huisje aan de rand van de stad. De deur staat op een kier, en binnen zit een oude vrouw, niet gevallen, niet gewond, maar gebroken op een andere manier. Haar ogen zijn rood, haar handen trillen als ze spreekt. 'Ik… ik kon het niet meer alleen. Het is zo stil sinds hij er niet meer is. Ik wilde gewoon dat iemand even kwam. Dat iemand wist dat ik er nog ben.' Petra knielt neer, neemt haar hand, praat zacht over vroeger, over de man, over de liefde die blijft, zelfs als hij er niet meer is. Geen bloed, geen haast, geen adrenaline of paniek. Alleen woorden, tranen, stilte en een beetje warmte in een kamer die te lang koud is geweest. Na een tijdje staat Petra op, helpt de vrouw met haar deken, glimlacht zacht en zegt: 'U heeft goed gedaan door te bellen.' De vrouw knikt, dankbaar, alsof ze zich weer even mens voelt.
Terug in de ambulance zegt Petra tegen haar collega: 'Je komt overal. Bij iedereen thuis. Rijk of arm — het is niet altijd bloed wat je stopt. Soms is het gewoon even praten.' De uren vliegen voorbij, meldingen komen en gaan, maar de ontmoeting met de vrouw blijft ergens tussen haar gedachten hangen, zoals de geur van die eerste koffie die ze nooit heeft opgedronken. En dan, eindelijk, is het zeven uur ’s avonds. De stad is weer donker, de kou kruipt opnieuw over de straten. Petra fietst naar huis, dezelfde weg, maar nu moe, lichter in haar hoofd, zwaarder in haar hart. Ze denkt aan de vrouw, aan haar woorden, haar verdriet, en fluistert in de wind — 'Pas als ik mijn handelingen heb kunnen doen, die ik moet doen... voel ik me voldaan.'
EEN BLOEM VOOR WIE TE VROEG GING HET VERHAAL VAN AMBULANCEVERPLEEGKUNDIGE PETRA, OPGESCHREVEN DOOR ISIS EN ZUZANNA
Het was later in de avond,
Ik loop naar het slachtoffer en leg
ik begon net met mijn
mijn hand op haar gezicht, de
nachtdienst. Het was rustig en ik
temperatuur is veel te hoog, ze
zat met mijn collega in de auto
was helemaal nat door het zweet.
een kopje koffie te drinken, totdat
Om mij heen zijn erg veel
de melding binnenkwam. – een
mensen, ze moeten afstand
melding die ik nooit zal vergeten.
houden van de beveiliging.
'Reanimatie, meid 18 jaar, tweede
Ik roep naar iemand om mij heen:
inleid bij een feest, kan geen
'Breng een koud doek om
contact meer leggen met de
haar zo snel mogelijk af te
andere ambulance die al ter
koelen.'
plekke is.' We zetten onze koffie gelijk weg en starten de wagen
Een paar seconden later komt er
op, met spoed rijden we naar de
iemand aan met een bak ijskoud
locatie.
water, het wordt over ons heen gegooid. We waren helemaal nat
Als we aankomen, horen we de
waardoor de reanimatie
muziek. Zo luid dat we onze
moeilijker ging.
sirenes niet eens horen. We lopen langs veel mensen,
Na minder dan 10 minuten kwam
vooral jongvolwassenen. Het ruikt
de arts naar ons toe en hij
er naar drank en er zijn erg
vertelde ons dat we moesten
veel tegenwerkende mensen.
stoppen met de reanimatie. De emoties zaten erg hoog,
We worden opgehaald door de
we wilden nog niet stoppen met
beveiliging en naar het
reanimatie, we gaan door en door
slachtoffer gebracht.
maar het lukt niet, het slachtoffer was al hersendood.
Om mij heen waren vrienden van
Goed communiceren is dan
het meisje. Die waren erg geraakt
belangrijk. Daarna ga ik fietsend
en geschokt. Iemand pakte een
naar huis, fietsend vind ik mijn
telefoon en die belde haar ouders
rust, ik neem mijn tijd om over
op. Ik hoorde niet veel van het
mijn dag na te denken.
gesprek, maar ik hoorde dat de
Dan heb ik even 35 minuten voor
ouders erg emotioneel waren en
mezelf en kom ik thuis bij mijn
erg geschrokken. Ze begrepen er
familie.
niks van. Ze zagen haar nog een paar uur geleden op haar
Elk jaar fiets ik langs de plek waar
verjaardag en nu was ze opeens
het is gebeurd en leg ik een
overleden.
bloem neer voor de jonge vrouw. Ze is net 18 geworden en is nu al
Als je werkt bij de ambulance
van het leven beroofd. Ik wil jullie
maak je wel vaker dingen mee
daarom het volgende meegeven:
die bij je blijven. Je komt naar
Wees verstandig met je leven,
plekken om mensen te helpen,
je weet nooit wanneer het voorbij
maar het lukt niet altijd. Dat hoort
is. Wij willen niet nog meer
er ook bij, maar nog steeds is het
bloemen neerleggen.
erg jammer. Het maakt niet uit welke leeftijd of geslacht: het blijft moeilijk om het tegen familie te vertellen. Na mijn shift ga ik daarom met collega's in gesprek om het een plekje te kunnen geven.
BESEF VAN LEVEN HET VERHAAL VAN BRANDWEERMAN SERGIO, OPGESCHREVEN EN GEFOTOGRAFEERD DOOR ZOE, LARA, ISIS, DESMAY, LINA, DAVINIA, JESSY, SELENE, LELLY, LINA EN MIKE
Op 28 mei 2019 rond 08:25 kregen
Linksachter was er een ingang
we een melding over een pand in
waardoor we het gebouw konden
Wilhelminahaven dat in vuur en
betreden. We merkten al snel dat
vlam stond doordat er
het pand niet meer te redden
kortsluiting was in een
was, alles was aan het instorten,
autogarage. Toen we onderweg
het vuur maakte heel het pand
waren met loeiende sirenes en
kapot. Onderweg naar de ingang
blauwe zwaailichten, kregen we
merkten we al snel dat het pad
te horen dat er kans was dat we
geblokkeerd was door een
elkaar konden kwijtraken omdat
houten balk, we zagen geen
het om zo’n grote brand ging.
spoor meer naar de ingang.
Eenmaal aangekomen op de
Op dat moment raakte iedereen
locatie zagen we al 15 andere
in paniek omdat onze zuurstof
brandweerauto’s. Je zag de
tank bijna leeg was.
paniek in de ogen van de collega’s, het zweet liep van hun
We zagen ons leven voorbij
voorhoofd af, ze waren aan het
flitsen, collega’s hadden tranen in
rennen met brandweerslangen
hun ogen, waren hevig aan het
en riepen om meer hulp.
ademen en begonnen erg te hoesten. Uiteindelijk werd het
We maakten ons klaar om naar
iemand te veel en beukte die uit
binnen te gaan, onze handen
paniek door een deur, daardoor
trilden van de spanning en onze
was er een uitgang ontstaan.
lichamen zaten vol met adrenaline.
‘OP DAT MOMENT RAAKTE IEDEREEN IN PANIEK OMDAT ONZE ZUURSTOF TANK BIJNA LEEG WAS.’
De deur lag op de grond,
Nadat ik dit had meegemaakt,
daardoor kwam er licht naar
besefte ik pas hoe snel je leven
binnen en we hoorden de
zomaar in één keer voorbij kan
geluiden dichterbij komen.
zijn, dat gevoel is raar om te
Iedereen rende haastig achter
beseffen. Toen ik weer thuiskwam
hem aan het pand uit omdat
bij m’n gezin was mijn vrouw heel
onze zuurstof op was.
ongerust omdat ze op het nieuws had gezien dat er
Eenmaal buiten aangekomen
brandweermannen waren
waren we aan het happen naar
vermist. Ik zag in haar ogen hoe
zuurstof, iedereen was aan het
opgelucht ze was om mij weer te
huilen van blijdschap, collega’s
zien, ze moest huilen van de
waren elkaar aan het troosten,
opluchting en ik nam haar in m’n
maar daar was niet veel tijd voor
armen.
want het pand was nog niet uitgeblust, dus we moesten nog even door maar met een gerust hart omdat niemand meer in levensgevaar was. Na 45 minuten was het pand uitgeblust. Je zag de rust weer terugkomen in collega's, hun gezicht en lichaam.
DE BRANDWEER, 1 GROTE FAMILIE HET VERHAAL VAN BRANDWEERMANNEN SERGIO EN STEVEN, OPGESCHREVEN EN GEFOTOGRAFEERD DOOR DESMAY, SHAYLA, TAHIR, AIDEN EN JAYDEY
Ik ben Sergio Nooitmeer. Mijn hobby's zijn voetbal en muziek maken. Ik werk al bijna tien jaar bij de brandweer en doe veel belangrijke zaken. Ik werk met mijn neef. Hij is hoofdbrandwacht. Brand blussen is waar ik voor leef, ik doe het zelfs midden in de nacht. Na kwart over 4 hebben we onze eigen tijd. Dan is er niemand van ons die door de stad rijdt. Ik wil dit al van kleins af aan, dus ben ik dit avontuur aangegaan. Ik nam onverwacht een tussenjaar. Toen kwam ik bij de brandweer en kende ik geen gevaar. Studenten kwamen langs om meer te weten, toen hebben ze daar echt uren gezeten. Van leuke verhalen tot heftige dingen, van vroeg in de ochtend je bed uitspringen. Je bent nooit alleen, je gaat met meer naar binnen, je verliest nooit alleen, je ziet ons niet altijd winnen.
‘WE LACHEN MET Z’N ALLEN ALSOF WE EEN FAMILIE ZIJN.’
Wat er ook gebeurt, je moet altijd praten. Praten over dingen die gebeuren in de straten. Van branden blussen tot aan reanimatie, we stappen in de wagen met voldoende informatie. We lachen met z’n allen alsof we een familie zijn. Samen met z’n allen dragen we alle pijn.
HARDT voor hulp is een publicatie van 112MDT. Deze uitgave presenteert de gesprekken die studenten van Zadkine Verpleegkundige hebben gevoerd met vertellers, als onderdeel van hun Maatschappelijke Diensttijd (MDT) programma. Ontwerp, redactie en lay-out: HUMINT Solutions & Vanesa Videnova
Met dank aan: Alle vertellers voor het delen van hun verhalen en de docenten voor de leuke samenwerking
Meer weten? Ga naar www.tinofable.nl Copyright © 2025 HUMINT Solutions
Scan de QR-code en lees dit magazine én alle eerdere verhalenmagazines online.