Helpie-Flitse Dis100-uitgawe

Helpie-Flitse Dis ons plek

Helpmekaar Kollege

2021

REDAKSIONEEL

2

Bron van trots

KERNREDAKSIE 2021

Anika de Beer, Megan Saaiman en Nina Germishuysen.

’n Plek met vele dimensies

Die woord “helpmekaar” word deur die verklarende Afrikaanse woordeboek gedefinieer as “onderlinge hulpvaardigheid”. Al is hierdie definisie redelik akkuraat, beskryf dit slegs ʼn gedeelte van wat deur generasies Helpies en vriende van Helpmekaar ervaar word. Vir my is Helpmekaar meer as net ʼn woord... dit is ʼn gevoel, ʼn familie en ʼn leefwyse.

Helpmekaar Kollege, Die Bruin Reus op die Bult, is waar drome gekweek en gestimuleer word, waar vriendskappe soos dié in storieboeke gevorm word en waar herinneringe gebou word wat meer as een leeftyd plesier sal bring. Hier is waar elke individu leer om wyd te dink en nie net te aanvaar nie, maar ook om die klein dingetjies in die lewe te waardeer.

Soos ʼn mens deur die gange van die legendariese gebou stap weet jy, jy is deel van jare se geskiedenis. Jy hoor die stories van baanbreker Helpies wat jou net verder aanhits om ook jóú stempel af te druk. Met puik onderwysers wat elke kind se droom raaksien en saam met hulle droom, tesame met logistieke en administratiewe personeel, omsingel hierdie wonderlike plek elke kind met liefde, aanvaarding en hoop.

Helpmekaar se hartklop lê in elke Helpie en elke persoon wat deel vorm van sy bestaan. Dit lê in die stemme op die paviljoen tydens Interhoër, in die trotse trane wanneer die Buin Trui deur die tonneltjie hardloop, in die optredes van ons kultuurdiere, in die glimlag van elke kind en, danksy die Helpie-Flitse, ook in die woorde wat in die koerant verskyn.

Dit is ʼn absolute voorreg om deel te wees van ʼn koerant wat ʼn kans kry om die hartklop van Helpmekaar vas te vang. Dit gee my die geleentheid om myself te kan uitdruk, maar ook om die spesiale gevoel te verwoord wat jare lank al uniek aan Helpmekaar is.

Op een honderd jaar se tradisies, baanbrekers, onderwysers en herinneringe. Mag Helpmekaar sterk bly staan en voortdurend aanlas tot die onbreekbare Helpie-ketting.

Veels geluk, Helpmekaar Kollege!

Megan Saaiman, redakteur 2021.

Glo dit as julle wil, maar daar was ʼn tydperk by Helpmekaar, in die jare vóór 2002, toe Helpmekaar sonder Klaus König bestaan het. My oudste dogter het in 2001, in daardie ver, verre verlede, by Helpmekaar matrikuleer. My tweede dogter het in 2008 hier matrikuleer en nog ʼn dogter is tans in graad 11 by Helpmekaar. Vanaf 2004 dien ek op die direksie van die skool. Vir meer as twee dekades, dus, het ek die wel en wee van Helpmekaar meegemaak, as toeskouer en as deelnemer.

Ek ken die skool in die jare na privatisering, toe die skool gesukkel het om finansieel te oorleef en daar minder as 250 leerders in die skool was, ʼn postmatriek- en ʼn graad 7-klas ingesluit; toe die skool geleidelik die sukkeljare ontgroei het en naam begin maak het; en nou, in die eeufeesjaar, wanneer dit met die skool goed gaan. Dis nou alombekend as ʼn skool waar daar presteer word, waar leerders wat wíl, volledig tot hulle reg kom en waar ʼn gemeenskap van leerders, onderwysers en ouers ómgee, vir mekaar, vir die skool en vir die gemeenskap.

Dis ʼn plek met vele dimensies, vele kontoere, van presteer en lekkerkry en swaarkry, van lag en huil en mekaar help. Dit staan rotsvas op die bult, en, juis omdat dit op klip en rots gebou is, kan dit nie aldag op die voedingstowwe van die omgewing staatmaak nie. Daar moet plan gemaak word. En dis wat lekker is – daar word altyd plan gemaak, daar word altyd aan maniere gedink om dinge nóg beter te doen, om nóg meer geleenthede te skep, nóg stewiger vas te heg. Die verlede mag ʼn vreemde land vir baie van ons wees, maar die Helpmekaar toekoms is nie, want dit word oopbek en los hande aangedurf.

Dis ʼn plek wat mens net nie wil los nie…

Derek van der Merwe Direksie-voorsitter

Hannah Borthwick onthou Soos ek hier op 'n koue wintersoggend in Kaapstad sit en terugdink aan my skooldae, spoel 'n sonlig-warmte oor my gesig en ek glimlag. Partykeer voel daai dae soos 'n ander lewe - 'n parallelwêreld wat aangegaan het sonder my, iewers ver en onherkenbaar. Ander dae is my jongmens-oomblikke en ervarings so naby en lewendig dat ek byna voel ek is weer daar. So word die verskillende fases van ons lewes in metafisiese bokse geplaas en weggesit iewers in die solders van ons geheue. Sommige bokse maak ons gereeld oop en koester oomblikke van wonder en ontdekking, ander wil ons nie sommer afstof en weer besoek nie.

My tyd op Helpmekaar was 'n tyd van verwon-dering en groei en ek stof gereeld die herin-neringsboks af soos ek in dankbaarheid sug. Ek dink dikwels aan die impak wat Helpies op my sin vir self gehad het asook die hoë standaarde wat ek vir myself stel. Ek is dankbaar dat ek hierdie inherente sin vir uitnemendheid op skool al gevorm en geleer het. Ek is nog altyd iemand wat my individualiteit uitleef en my stem wil laat geld. Ons individualiteit was op Helpmekaar gevier en ons is aangemoedig om onsself te laat geld. Ek sien hoe hierdie wortels geskiet en gegroei het tot indrukwekkende bome wat sterk en trots staan. Nie net in die lewens van my portuurgroep nie, maar spesifiek in die Helpies van vandag, wat hulle stemme laat hoor en hul name volstaan in die groter bestek van die SuidAfrikaanse landskap.

Veels geluk liewe Helpies! Dankie vir die impak wat julle op my lewe gehad het en steeds het. Hou lekker partytjie!

Vir die nuutste Helpie-nuus besoek:

www.helpieflitse.co.za @helpieflitse Ontwerp deur:

MJ Scholtz Drukkers:

Boksburg Print

Spotprentkunstenaar: Simoné Joubert

Helpmekaar is ’n werkwoord

Helpmekaar is baie meer as net ‘n skool. Dit ís en wórd ‘n manier van leef en wees! Kinders “groei” tussen 13 en 18 jaar oud. Hulle harte groei, hulle gevoelens groei en hulle ‘verstaan’ van die lewe groei.

Dis die tyd waarin jong kinders, elkeen op sy of haar eie manier, hulself moet posisioneer, uitsorteer en beter leer ken, om sodoende wonderlike jong bydraende baanbrekers te kan wees.

Daar is honderde vrae en gevoelens waarmee ons tydens ons hoërskooldae worstel en waarvoor ons antwoorde soek, byvoorbeeld: “Wie is ek nou eintlik?”

“Is ek ok?”

“Hou ek eintlik van myself?”

“Is ek onafhanklik genoeg om eie “ek-besluite” te neem?”

“Ek het drome vir môre en ek het die vaardighede om daarby uit te kom.”

“Ek het hoop.”

“Ek besef die waarde van mense en wil my omring met diegene waarmee ek gemaklik is.”

Vanaf 1921 tot vandag was dit ‘n wonderlike, uit-dagende vasbytpad. Goeie ouers, puik kinders en bekwame personeel was deel daarvan om hierdie droom en visie (‘n plek vir elkeen in die son) te laat vergestalt. ‘n Legio gebeure, projekte, prestasies en miljoene ure se lééf, het gemaak dat Helpmekaar Kollege nou in die jaar 2021 “ONS PLEK” is.

Ons verbind ons aan die Helpmekaar-manier-van-doen, of eerder die Helpie-way, wat aansluit by ons tradisies: # We hate nothing about you (rassisme, seksisme, boelie). # Vreugde begin met ‘n glimlag. # Wees net nommerpas jouself. # Be brave. # Helpies reën nie nat nie… ons dans in die reën! # Werk hard… dan kan jy ook hard speel. #Dont judge… Luv. # God loves us all… die Helpie-ketting breek nooit nie. # Red ons planeet (reduce, reuse, recycle). # Selfglo gee Selfwaarde (You are enough).

Ek glo dat die Helpie-way vir elke Helpie sin maak en dat, ongeag individuele talente en verskille, hierdie maniervan-doen haalbaar is… selfs vir my as skool-hoof!

Die droom van Helpmekaar is beslis nie primêr spogprestasies en lofliedere vir individue nie, maar die droom, visie, missie of sommer net hoop en geloof, dat hierdie Helpmekaar-familie aan jongmense die geleentheid gee om eendag moderne, Afrikaanse, wyddenkende, wêreldburgers te kan wees - jongmense wat al iets verstaan daarvan dat die kyk in die oë van ander, en my eie, en die omarming van mekaar, die essensie van menswees is.

Komaan Helpmekaar, Klaus König

REDAKSIONEEL

Vind vreugde in die alledaagse Marnique Hibbert

3

Oud-redakteurs se terugblik Die eerste uitgawe van die Helpie-Flitse het in Februarie 1946 die lig gesien. Die eerste redaksie het uit vier lede bestaan, agt bladsye beslaan en is verkoop vir 5c. Sedertdien het baie dinge verander, maar die hartklop van die Flitse bly dieselfde. Die Helpie-Flitse gee aan die Helpies ʼn geleentheid om hul opinie te kan lug en hul kreatiewe denke kan ontwikkel.

Die huidige redakteur, Megan Saaiman, gesels met voormalige redakteurs oor hulle tyd by die Helpie-Flitse.

G

awie Nienaber, redakteur 1969, meen dat die lekkerste berigte wat hy geskryf het dikwels nie eers gepubliseer is nie. “Dit was

oor ons hoof, mnr Bok de Lange, se dissiplinêre suksesse, maar ons het dit nooit gepubliseer nie!" Hy vertel dat Helpmekaar Kollege hom geleer het van dissipline, maar ook van wat dit beteken om ʼn baken vir die Afrikanervolk te wees. “Ek koester elke oomblik van my dae as redakteur en die presiesheid wat dit vir my geleer het. Ek verlang na my dae in my bruin en goud kleure en hoop dat elke Helpie elke dag voluit lewe!”

ʼn Salige familie-ete by die Swanepoel-huishouding.

Foto: Verskaf

Covid-19 het almal se lewens gekompliseer. Dit is daarom belangrik om jouself te versoen met ʼn waardering vir die lewe.

Die temas van Kom Sit Aan kan ons in hierdie opsig definitief help. Die geestesboek, Kom Sit Aan, deur ds Rudi Swanepoel handel oor kosmaak, eet en ander alledaagse rituele en hoe ʼn bewustelike benadering tot hierdie rituele betekenis en vreugde vir ʼn individu kan bied. In ʼn onderhoud met ds Swanepoel gee hy advies aan Helpmekaar-leerlinge om die struikelblokke van die pandemie aan te durf. Hy verduidelik hoe om sinvol te leef en hoe om die vrugte van hierdie leefstyl te pluk as ʼn tiener.

Kom Sit Aan is ʼn goedvoelboek wat by baie mense aanklank vind, veral in Suid Afrika. Is dit heeltemal haalbaar vir almal om so bewustelik te kan leef of dit net ʼn voorreg vir ʼn paar?

Die blote feit om oor hierdie dinge te kan nadink is ʼn luukse in ʼn land waarin ʼn heeltemal té groot deel van die samelewing van die land van die hand na die mond leef. Terwyl ek geskryf het, het ek die kompleksiteit besef, maar in dieselfde asem is dit ook so dat die teikenmark van die boek wel die voorreg het om die gedagte van bewustheid van kos te kan oordink en te kan oorweeg. ʼn Deurlopende tema in jou boek is om die eenvoudige dinge in die lewe te geniet en om bewustelik te lewe. Hoe stel jy vir ʼn tiener voor om hierdie geestelikheid of leefstyl te benader?

Die feit is dat ons geseën is met sintuie en waarnemingsvermoë. So, ek dink vir tieners spesifiek is my raad om amper bewus te wees van jou sintuie en wat jou sintuie kan doen. Byvoorbeeld: Ek sién die son is besig om te sak. Ek vóél die kompleksiteit van die stoel waarop ek sit. So, dis amper ʼn vorm van ‘grounding’; om jouself te aard. Daarvoor het ons sintuie. Dit is deel van geestelike dissipline, om te sê – ek gaan nou bewus raak van waar ek is, wie saam met my is en dies meer.

Kom Sit Aan laat ʼn mens wens dat jy tyd kan terugdraai en van voor af só leef. Is dit ooit te laat om te kan begin?

Dis weer ʼn komplekse vraag. Ons is bevoorreg om in ʼn tegnologiese gevorderde tyd te kan lewe waar ons basies ʼn parallelle lewe op die internet kan hê. Byvoorbeeld, ek sit nou hier by ʼn tafel, my rekenaar is oop voor my, my foon is in my hand. Terselfdertyd kan ek na e-posse kyk en oor twee minute kan ek op sosiale media wees. ʼn Mens hoef nie tyd terug te draai nie.

Die uitdaging is om balans te vind. Ek het nou die voorreg om weg te breek vir ʼn paar dae. Deel van my wegbreek gaan wees om my foon af te sit vir ʼn paar dae sodat ek kontak met myself kan maak en met die mense rondom my, die belangrikste mense in my lewe.

"My smeking is: om so ver as moontlik saam te eet.

Dit is primêre konneksietyd, primêre verbintenistyd en plek."

Covid-19 was ʼn tydperk vir onbekendheid vir almal. Hierdie afgelope twee jaar het ook meer vrae as antwoorde opgelewer. Watse advies kan jy vir hoërskoolleerders gee om nie oorweldig te word deur hierdie vrae nie?

In die begin van die pandemie het baie mense gesê dis amper asof ons ʼn “reset”-knoppie gegee word. My gevoel is, en dit is ʼn baie sterk gevoel, dat ons almal nooit weer dieselfde gaan wees nie. Julle gaan altyd terugdink aan die jaar 2020 en 2021 en aan wat alles verander het. Van maskers dra tot fisiese afstand handhaaf. Julle moet baie doelgerig en bewus nadink oor die verandering. ʼn Mens kan nie net dat die lewe mét jou gebeur nie. Jy moet die lewe “tackle” en “engage” met die lewe. ʼn Mens kan nie net sê ek is nou ʼn rat in ʼn groot masjien nie. Jy moet aktief en bewustelik saam met ander sin maak van wat gebeur.

Baie mense voel dalk Godverlate en sonder hoop in hierdie tye en vind dit moeilik om sterk te staan in hulle geloof in die Here. Sommige tieners voel ook so, veral in ʼn toenemende sekulêre wêreld. Hoe sal jy hulle aanmoedig om vas te staan of om weer hoop te kan vind?

So swaar en so donker as wat dit voel in terme van geloof – is dit ook weereens ʼn geleentheid. Die geleentheid is om anders of dieper te begin glo. Tot op hede, op julle ouderdom het julle dalk op ʼn sekere manier geglo. Die taal van byvoorbeeld Hebreërs is die taal van aanbeweeg van melk na vaste kos. Hierdie is ʼn tyd waar ons almal genooi word na vaste kos, na dieper leef, dieper glo.

Watter advies het jy vir tieners om hul vrese en bekommernisse vir die onbekende en toekoms te oorkom?

Vrese en bekommernisse is ʼn groot ding en dis belangrik om dit te herken en om ʼn plek te hê om dit te erken. Dan impliseer daai plek ʼn persoon. Wie is dit? Is dit my ouers? Waarskynlik nie... Is dit my vriende? Meer waarskynlik. Is dit my sielkundige? Dalk. Is dit ʼn onderwyser? Miskien. Maar ek dink dit moet gesê word. Ek dink nie dis goed of genesend om daarmee te loop of om stilweg of alleen daarmee te probeer “deal” nie. Die eerste en belangrikste stap is om iemand te hê om dit voor te sê. Die tweede ding is om net te erken dat die moontlikheid om ʼn front in hierdie tyd voor te hou, is verby. Die sterkste van ons is op ʼn punt waar ons ons onsekerheid kan en moet bekend maak. So kom ons agter dis amper bevrydend om dit wel te erken en dat dit nie iets is wat ons hoef weg te bêre nie.

“Hierdie is ʼn tyd waar ons almal genooi word na vaste kos, na dieper leef, dieper glo."

Ons stel baie van ons mooiste vriendskappe rondom die tafel vas. Wat is volgens jou die belangrikste lewensles in die boek vir tieners om huidige en toekomstige verhoudings te bou?

Die les is om elke liewe keer wat jy kan saam te eet. Moenie enige geleentheid wat jy het om saam te eet, laat verbygaan nie. In ons huis is daar ʼn reël dat geen toestel op of naby die etenstafel mag wees nie. Dis moeilik, maar nie onmoontlik nie. My smeking is: om so ver as moontlik saam te eet. Dit is primêre konneksietyd, primêre verbintenistyd en -plek.

Gawie Nienaber, 1969-redakteur.

Foto: Verskaf

J

ohan Bantjies, redakteur 19831984, vertel in sy dae was kuiers die lekkerste. “In ons jare was die seuns en meisies in aparte skole. So, diee kuiers was anders as wat julle dit vandag ken. Ons het in die oggende voor skool geesgevang op die paviljoen, so ook in die namiddag tussen studietyd en etenstyd.

Die koshuisbrakke het selfs oorgestap na die meisieskoshuis en gees-gevang saam met hulle. Ons het ook inter-etes gehad van tyd tot tyd.” Hy sê verder dat die Helpie-Flitse ook anders as vandag was. “Dit was meer van ʼn humoristiese blik op Helpies. Daarom kon ons, binne perke, bietjie die onderwysers bykom. Baie ge-wilde insetsels was ook om met ons mede-Helpies te spot. Vir die onderwysers het dit nie altyd sin gemaak nie, maar vir ons was dit baie snaaks omdat ons die storie agter die storie geken het. Dit is vir my wonderlik om te weet dat Helpmekaar steeds ʼn koerant het, want enige instelling, of dit ʼn skool of gemeenskap is, het ʼn nuus-medium nodig.”

Johan Bantjies, 1984-redakteur, saam met vriende.

Foto: Verskaf

A

leida de Bruyn, redakteur 2018, beskryf haarself as introvert wat deur die Flitse die geleentheid gekry het om haar selfvertroue te bou en leierskapvaardighede te benut, te ontwikkel en om kreatief te dink. “Ek het by die Flitse geleer dat my mening saak maak, geldig is en gelug behoort te word,” sê sy.

By die Flitse het sy ook noukeurige tydsbeplanning geleer wat haar tans baie help in haar studies. Sy vertel verder dat haar lekkerste berig ʼn profielonderhoud met Bouwer Bosch was. “Die Helpie-Flitse het my gehelp om selfvertrou te bou om met ander bekende mense ook onderhoude te kan voer.” Hierdie trotse oud-Helpie koester verskeie mooi herinneringe aan die Helpmekaar-ketting. “Die feit dat talle oudHelpies kontak hou, mekaar aanspoor en inspireer dui op hoe sterk die Helpie-ketting werklik is. Ek is dankbaar dat Helpmekaar my geleer het om elke oomblik aan te gryp, want daarsonder sou ek baie uitmis op wat die Bruin Reus op die Bult vir my kon gee!”

Aleida de Bruyn, 2018-redakteur.

Foto: Verskaf

A

nja Steyn, redakteur 2020, se redakteurs-termyn is oorheers deur Covid-19. “Tydens my matriekjaar was ons ewe skielik in die middel van ʼn pandemie. My gunstelingberigte het ek alles tydens die grendel-tydperk geskryf: hoe Covid-19 die ekonomie beïnvloed asook waarom die inperkings gelig moes word. Die berigte het gegaan oor dinge waarin ek belangstel en dit was vir my lekker om oor gebeurtenisse wat so monumentaal is te skryf.

Skoolkoerante is onsettend be-langrik, veral deesdae met sosiale media. Belangrike gebeurtenisse raak vinnig vergete, want daar is aanhoudend nuwe gebeurtenisse wat die nuus kan oorheers. Met Helpmekaar wat nou 100 word, besef ʼn mens hoeveel geskiedenis in die gange en mure van die skool opgesluit is, en ek dink dit is spesiaal om iets uit te gee wat kan agterbly om ʼn storie te vertel.”

Anja Steyn, 2020-redakteur.

Foto: Verskaf

100%-Helpie Oud-Helpie 'n inspirasie

4

Orkeslid pluk ons (harp)snare

Megan Saaiman Honderd is ʼn besonderse nommer. 100 persent, 100 nie uit nie, ʼn 100 jaar oud…

Hierdie jaar vier Helpmekaar Kollege sy honderdste jaar van bestaan en saam vier Oom Manie Duvenage sy honderdste jaar van lewe. Net soos Helpmekaar het Oom Manie Duvenage sy eie uitsonderlike storie. Sy storie begin op 24 September 1921 in Verkeerdevlei in die Vrystaat.

Die jaar is 1938, Manie staan trots voor Helpmekaar Seunskool se hoofgebou in sy bruin en goud. Die skool was baie kleiner toe en die dissipline strenger. Oom Manie vertel van een só ʼn insident wat tot vandag toe ʼn glimlag op sy se gesig sit.

“Ons was ʼn stoute klas gewees. Twee kinders wat agter gesit het, het ʼn kontrepsie na mekaar toe gegooi wat elke nou en dan ʼn harde plofgeluid gemaak het. Ek sal nooit vergeet hoe angstig ek op daardie oomblik was toe ons voor mnr Brink in sy kantoor eindig nie. Ons het baie pakslae gekry in daai dae, maar dit het vir ons belangrike lesse geleer.”

Oom Manie Duvenage by die afskop van Helpmekaar Kollege se eeufeesvieringe.

Foto: Nikita Venter

In daardie dae was daar voorwedstryde voor groot internasionale rugbywedstryde, waar skole teen mekaar gespeel het. Tydens die 1938rugbywedstryd waar Suid-Afrika teen Engeland gespeel het, het Helpmekaar vir Parktown Boys’ High tydens die voorwedstryd pakgegee. Hier vind Oom Manie sy liefde vir rugby. Van 1938 tot 1939 het Oom Manie aan beide atletiek en rugby deelgeneem. Hy sê dat hy as ʼn voorspeler begin het en toe agtergekom het dat sy veilige hande en flink voete beter geskik is vir ʼn agterspeler. Die kameraadskap, lojaliteit, tradisie, liefde en lus vir die lewe wat Oom Manie tydens sy skooldae by Helpmekaar ervaar het, vorm die basis waarop Oom Manie sy lewe gebou het.

Na Helpmekaar begin Oom Manie aan ʼn BSC-graad swot. “My vriend het ‘n BA-graad geswot en toe ons vir die eindeksamen begin leer, raak ek verlief op die BA-kurrikulum. Die volgende jaar toe skuif ek oor na ʼn BA-graad toe.” Oom Manie se leergierigheid dryf hom om die onderwyswêreld te betree.

Wat Oom Manie as onderwyser en later skoolhoof vermag het, is wat hom alombekend en geliefd, veral in die Wes-Rand, gemaak het.

Natuurlik kort so 'n uitstaande man net so uitstaande vrou. Oom Manie se vrou, Martie du Plessis, stap al ʼn lang pad saam met hom. Die prag paartjie sal in Desember hierdie jaar al 67 jaar getroud wees en deel tot vandag toe hul liefde vir onderwys. Hulle het saam suksesvolle kinders grootgemaak en deel saam in die geluk van kleinkinders en ʼn agterkleinkind. Oom Manie verklaar onomwonde: “Daar is twee rotse in my lewe. Die Woord en my liefste Martie.”Oom Manie vertel dat hy sy hele lewe lank onwankelbaar in sy geloof staan en na sy besige onderwysjare skryf hy dan ook twee boeke oor geloof.

Wat is sy grootste les? “Die wêreld het verander en is besig om te verander. Jongmense moet onthou dat ons vir onsself die antwoord moet gee. As jy in vrede lewe, dan sal jou volk groei en as jy in onvrede lewe, dan gaan jou volk agteruit. Die Here wil hê dat ons moet weet wie Hy is en deur in Hom te glo, sal ons dit regkry om saam te staan, want ons volk is een.”

Sedert die onderhoud vroeër vanjaar is Manie Duvenage oorlede - Red.

Wees gegroet geliefde Juffrou Estie Megan Saaiman Dit is baie moeilik om iemand soos me Estie Meyer-Diers vas te vang in woorde. Sy het ʼn warmte, wysheid, omgee en lewenslus uitgestraal wat uniek aan dié uitstekende onderwyser was. Me Meyer-Diers was vir elke Helpie, of dit nou ʼn leerling of onderwyser was, ʼn bron van ongelooflike kennis en goedhartigheid.

Meyer-Diers (52), adjunkhoof en akademiese hoof van Helpmekaar Kollege, is Woensdagoggend 4 Augustus aan Covid-19 verwante komplikasies oorlede. Helpmekaar het Donderdag 5 Augustus 2021, ʼn gedenkdiens vir Juffrou Estie gehou waarin elke leerling en personeellede ʼn roos ontvang het, wat as ʼn simbool van die skool se hartseer, maar ook liefde vir hierdie spesiale onderwyseres gedien het.

Sy het vir almal ʼn voorbeeld gestel van harde werk en het alles waarmee sy besig was met ywer aangepak. Daar was niks wat me Meyers-Diers nie kon doen nie. Me Maria Christelis, jarelange vriendin en kollega, sê: “Wanneer sy met jou gepraat het, het dit gevoel asof jy vir haar die heel belangrikste mens is.” Menige leerlinge en personeellede in die Helpie-familie het hierdie spesiale omgee deur die jare ervaar.

Me Estie Meyer-Diers Foto: Verskaf

Dít waarvoor me Meyer-Diers gewerk en gestaan het, sal vir altyd deel bly van Helpmekaar en die mense wat daagliks deur haar sonskyn geraak is. Haar hoopvolle uitkyk op die lewe, haar goedgunstigheid en sagte geaardheid was goud werd en sal vir vele ʼn inspirasie bly.

Snoepie te danke aan Tannie Sonje Elizabeth Kruger Helpies se gunstelingdeel van die skooldag word deur die harde gelui van die skoolklok aangekondig.

Hulle afwagting vir pouse word aangevuur deur die vooruitsig om die Snoepie te besoek. Tannie Sonje Smith is aan die stuur van sake en ‘n belangrike skakel in die Helpie-ketting.

Tannie Sonje Smith is reeds sedert 1993 deel van die Helpie-familie.

Foto: Verskaf

In 1993 begin Tannie Sonje by Helpmekaar Kollege in ’n administratiewe hoedanigheid. Nadat sy by ontvangs gewerk en vir drie hoofde as assistent opgetree het, word sy die snoepwinkel aangebied.

Haar lang dag by die Snoepie begin douvoordag wanneer sy om halfvyf by die skool aankom en met haar werk begin. Sy moet oopsluit, die yskaste pak, die geld in die kasregister balanseer en dit dan na die finansiële kantoor neem. Sindy Moyo, Tannie Sonje se assistent, kom om halfses en die ander assistent, Dinah Mongoma, kom om sesuur. Hulle drie werk saam en maak al die geroosterde broodjies en die ander peuselhappies ‒ alles voor sewe-uur. Ten spyte van al die harde werk, sê Tannie Sonje oor haar werk: “Ek geniet dit baie.”

In Februarie 2018 is ’n stelsel van snoepiekaarte of etebewyse ingestel. Voorheen is duisende rande in kontant ontvang wat ’n veiligheidsrisiko ingehou het. Tans ontvang die snoepwinkel net dertig of sestig rand kontant per dag. Die kinders was aanvanklik ongelukkig oor die nuwe stelsel, maar Tannie Sonje hou vol dat dié besluit groter veiligheid verseker. Om te besluit watter peuselhappie om te koop, is moeilik, aangesien daar iets vir almal is. Die koshuis voorsien die daaglikse ete van die dag wat sorg vir balans tussen gesonde kos en al die lekkernye. Die snoepiekaarte help ouers ook om hulle kinders se eetpatrone dop te hou. Volgens Tannie Sonje wys die snoepiekaarte tekortkominge in die kinders se dieet uit.

Tannie Sonje en haar helpers se harde werk word dus nie altyd deur die leerders waardeer nie, veral nie met die besige lewens van Helpmekaar Kollege se leerders nie: “Hulle weet net as jy die venster oopmaak moet hulle iets koop. Hulle ken nie die storie daaragter nie.” Elke taak by Helpmekaar Kollege en elkeen se bydrae versterk die Bruin Reus op die Bult. Dankbaarheid moet daarvoor betoon word ‒ al is dit net om die helper by die Snoepie in die oë te kyk en dankie te sê.

Marlise Janse van Rensburg (gr. 11) Foto: Verskaf

Megan Saaiman Musiek was nog altyd deel van Helpmekaar Kollege se hartklop. Of dit nou die koor se pragtige harmonie of die orkes se towerklanke is, Helpmekaar-leerders is nooit skaam om met hul musiektalente te pronk nie.

Een van Helpmekaar se orkeslede, Marlise Janse van Rensburg (gr. 11) bespeel die klankryke harp. Marlise is een van die min mense wat braaf genoeg is om so ’n moeilike instrument te bemeester en vertel aan die Helpie-Flitse meer oor haar drome.

Hoe lank bespeel jy al die harp?

Dit voel soos gister wat ek besluit het om die harp as my instrument te kies, maar ek speel nou al tien jaar lank.

Hoekom het jy spesifiek die harp as jou instrument gekies?

My tannie en haar dogter het my met hulle talente vir die harp geïnspireer. As ek reg onthou, het ek net besluit om dit te probeer en hier sit ek tien jaar later!

Wat is jou gunstelingstuk wat op die harp uitgevoer word en wat is jou gunstelingstuk om self te speel?

My gunstelingstuk op die harp is “Toto Africa” deur Amy Turk, want wanneer ek na die stuk luister, kan ek regtig waardeer hoeveel werk daarin gesit is. My gunstelingstuk om te speel is “Chanson dans la Nuit” deur Carlos Salzedo.

Dit is asof elke noot wat ek speel my dieper in ’n droomwêreld in vat. Dit is so maklik om myself in die musiek in te leef met hierdie spesifieke stuk.

Hoe help musiek jou in jou lewe en het dit ’n groot impak op jou lewe? As dit het, hoe?

In skoolverband het musiek my baie gehelp met my leerwerk, omdat musiek jou forseer om aan te hou en jou ook leer om vir langer tye te konsentreer. In my persoonlike lewe skep musiek vir my ’n uitweg. Dit bring ook baie tevredenheid as mens uiteindelik ’n stuk reg speel.

Wat is jou huidige en jou einddoel met jou musiek?

Soos wat ek ouer word, skeep ek soms my instrument af en ek oefen definitief nie so baie soos wat ek moet nie. Ek wil eintlik net sien hoe ver ek kan kom as ek regtig my volle passie vir die harp uitleef en al my tyd en liefde daarin uitstort.

Wat is die beste herinnering wat jy van of met musiek het?

Musiek is een van daardie dinge wat mens nie nodig het om aan ander te verduidelik nie. Elke keer wanneer ek speel of saam met die orkes optree, kry ek daardie hoendervleisgevoel wat van elke oomblik wat ek musiek speel ’n goeie herinnering maak.

Hoekom het jy ’n Instagram-blad begin en wat wil jy daarmee bereik?

Die Instagram-blad gee vir my ’n bietjie meer motivering om te oefen en ek wil ook my vordering dophou om meer effektiewe doelwitte vir die toekoms te kan stel.

Het jy ’n musikale familie?

Nes ek, bespeel my tannie en haar dogter albei die harp, maar ook klavier. My ander niggie bespeel ook die harp en sy sing. My ma het ook op ’n stadium klavierlesse geneem en kan steeds baie goed speel.

Helpmekaar se leerders kry die geleentheid om hulle musikaliteit uit te leef en elke instrument en talent word verwelkom. Of jy nou uitblink met die klavier of soos Marlise spog met die harp, musiek gee kleur aan die lewe.

100%-HELPIE

5

Bekende bekoor in buiteland Mimi en Min

Van Links: (1) Amarillie Ackermann was vanaf 1974 tot 1978 ’n leerling aan die destydse Hoër Meisieskool Helpmekaar. (2) Ackermann en haar man Sergio Zampolli. (3) 'n Toestemmingsbrief om die skool tydens skoolure te verlaat.

Foto’s: Verskaf

Coenraad Olivier

Min Shaw se matriekfoto.

Foto’s: Verskaf

Mimi Coertse in haar jong dae.

Carla Nel

Amarillie is ’n bekende en bekroonde harpspeler wat al vir prinse gespeel en konings beïndruk het. In 2020 is sy onder andere as die New York Stars Illustrated se vroulike musikant van die jaar aangewys. Sy is getroud met die bekende trekklavierspeler, Sergio Zampolli. Amarillie is ook ’n liefdevolle en geliefde musiekonderwyser wat les gee in harp, klavier en trekklavier. Sy is die uitvinder van die pedaalvertooneenheid wat die ingewikkelde pedale van die harp vir die speler duidelik aandui. Sy is borrelend, entoesiasties en positief, ’n lekker mens by wie jy net jouself kan wees.

Volgens Amarillie was die lewe in Helpmekaar sorgvry en vrolik. Sy het blywende vriendskappe gesluit en het vandag steeds kontak met van haar skoolmaats. Destyds, wanneer iemand verjaar het, het hulle blomme op daardie meisie se baadjie vasgesteek en só die dag spesiaal gemaak. Nog ’n spesiale tradisie was om op lentedag gewone klere aan te trek, terwyl die onderwysers die meisies se skoolklere moes dra.

Sy het aardrykskunde gehaat, maar haar gunstelingvakke was Frans en Duits. Sy vertel met ’n vonkel in die oog dat sy nooit stokkiesgedraai het nie, behalwe wanneer sy doodseker was dat dit tydmors sou wees.

Dis verbasend hoeveel dingetjies deur al hierdie jare dieselfde gebly het. Die skoolkoerant het toe as die Helpieflits bekend gestaan, met die slagspreuk, “Belê in die kultuur van jong Suid-Afrika – belê in ’n Helpieflits!”

Reeds in daardie jare was daar graadvoogde of standerdvoogde, soos dit destyds genoem is. Amarillie se standerdvoog was me Stapelberg, vir wie hulle baie lief was, alhoewel hulle ook dikwels met haar die draak gesteek het.

Amarillie onthou met dankbaarheid die geleenthede wat Helpmekaar vir musiekleerlinge gebied het: “Ons hoof, me Pretorius, was ontsettend prokuns en het alles wat musiekleerlinge gedoen het, ondersteun. Ek sou nooit so baie vryheid van beweging in skooltyd kon hê in ’n ander skool nie.” ’n Groot musiekhoogtepunt was toe sy in haar matriekjaar die Drakensbergse Seunskoor in konserte regoor die land begelei het. Hulle het ook ’n plaat gemaak. Sy het selfs nog die toestemmingsbriefie van die standerdvoog, me Stapelberg, sodat Amarillie die skool vroeër kon verlaat vir die opname van die plaat. (Nog iets wat nooit verander het nie.)

Bekendes wat saam met Amarillie die Helpie-pad gestap het, is onder meer die violis, Zanta Hofmeyr, en die bekende TV-persoonlikheid, Janie du Plessis. Amarillie was so opgewonde oor die Dis100-fees dat sy spesiaal ’n verwerking van die skoollied gedoen het.

ʼn Man van vele talente Sonder oom Chris, soos Helpies se geliefde sjef by almal bekend staan, sal die Helpie-magic net nie dieselfde wees nie. Met hom aan boord, kan mens vergeet van die gewone ou skoolsnoepie-etes: vervelige geroosterde toebroodjies, opgewarmde pasteie en gister se warmbrakke. Koshuisinwoners word ook daagliks bederf met heerlike etes wat menige dagstudente net van kan droom. En dan is daar die talle funksies wat hy met sy eksotiese spyskaarte omtower in spoggeleenthede. Nina Germishuysen het gaan kennis maak met die man agter die kospotte.

Van jongs af was Chris van Niekerk ʼn fynproewer en gou het sy ma sy kulinêre raad in die kombuis begin volg. Sy eggenoot, me Linda van Niekerk, se ma was ook ʼn bobaaskok en toe oom Chris haar ontmoet, was die koeël deur die kerk: “Sy het ʼn resepteboek uitgegee en ek en sy was lief daarvoor om saam in die kombuis te werskaf.” En geen wonder nie. Die kosmaakgeen is in sy bloed. Beide sy kinders hou van kook en sy seun is ook werksaam in die kosbedryf.

Oom Chris is ʼn opgeleide onderwyser en was werksaam by Hoërskool Randburg, waartydens hy homself ook as ʼn Microsoft-stelselsingenieur gekwalifiseer het. Maar sy passie vir kos het aanhou knaag aan hom. “My destydse werkgewer, ATE, het my genader om vir die ministers en attachés kos te maak, omdat dit te duur was om buitespyseniers te kry. Almal het gereeld my kos geproe en geweet ek kan kook. My Franse baas, Jean-Marc, het my ook saam na sy plaas geneem om vir al sy oorsese gaste kos te maak.”

Nege jaar gelede tref ʼn stukkie geluk Helpmekaar Kollege toe oom Chris besluit om die pos as sjef te aanvaar. Min mense weet egter wat ʼn tipiese dag in sy lewe behels.

Hy begin 5:30 met ontbyt vir ʼn honderd leerders en onderwysers en tussen tagtig en tweehonderd snoepie-etes. Dan begin middagete vir ʼn honderd honger mae en daarna aandete. Tussenin word aankope gedoen en spyskaarte vir die volgende week gefinaliseer. “Buiten die normale roetine, is daar nog funksies soos Swierig in Swart, rugby-ontbyt of onderwysersetes op Vrydae. Dan begin die skoonmaak en voorbereiding vir die volgende dag.”

Mimi Coertse is ’n operasanger wat oorsee, maar veral in Duitsland bekendheid verwerf het. Sy matrikuleer in 1950 aan die Hoër Meisieskool Helpmekaar. Slegs ’n jaar later maak sy haar debuut by die Johannesburgse Stadsaal. In Januarie 1955 volg haar internasionale debuut en in die daaropvolgende jaar tree sy by die Weense Staatsopera op in die gesogte rol van die Koningin van die Nag in Mozart se Die towerfluit. Sy word die jongste sanger om as permanente lid van die Staatsopera aangewys te word. In 1966 ontvang sy die Oostenrykse eerbewys vir Wetenskap en Kuns, die hoogste eer wat ’n kunstenaar in dié land kan ontvang. Sy is egter net so gewild in haar tuisland. In 1961 ontvang sy ’n erepenning van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns en in 2008 word ’n museum ter ere van haar geopen.

Sy word verder vir haar musiekprestasies vereer deurdat twee eredoktorsgrade aan haar toegeken word. In 1998 ontvang sy ’n eredoktorsgraad van die Universiteit van Pretoria en in 2013 een van UNISA. Sy het ook in jong sangers belê. Sy was medestigter van die Black Tie Ensemble wat ’n opleidingsgeleentheid aan voornemende operasangers bied. Die Mimi Coertse-beurs bied sedert 1959 aan verskeie jong Suid-Afrikaners die geleentheid om hul studies in Europa voort te sit.

Min Shaw is ook ’n groot huishoudelike naam in Suid-Afrika.

Sy bekoor al vir dekades mense met haar soet stem. Nadat sy in 1952 aan die Hoër Meisieskool Helpmekaar matrikuleer, studeer sy onderwys en hou vir sewe jaar skool voordat haar groot deurbraak in 1961 kom. Sy wen ’n talentkompetisie en maak haar eerste plaat. Sedertdien het sy al 60 vollengte albums vrygestel en meer as ’n duisend liedjies opgeneem. Veertig van haar albums het goue status bereik.

Sy hou steeds die rekord vir die sanger wat die meeste plate verkoop het, naamlik 2.4 miljoen. Sy ontvang ook talle toekennings waaronder ’n SARI, ’n Artes en een van die FAK. Sy het al haar toekennings aan die Suid-Afrikaanse legendemuseum geskenk waar dit uitgestal en bewaar word. Min Shaw is nie net ’n bekroonde sanger nie, maar ook ’n goeie akteur. Tussen 1966 en 1970 speel sy in vier films.

In ’n persoonlike onderhoud het Min Shaw die volgende boodskap gedeel: “Aan elke Helpie: Glo in jouself en werk elke dag hard aan jou drome. Jy kan dit ook doen! Aan Helpmekaar en al die oudpersoneel: Baie dankie. Dit het alles by julle begin.”

Mimi Coertse en Min Shaw se loopbane het albei aan die Hoër Meisieskool Helpmekaar begin. Hier het hulle geleer om sterk te staan en dat dit met harde werk en toewyding moontlik is om jou drome te bereik. Min het slegs twee jaar na Mimi gematrikuleer en alhoewel hulle in verskillende rigtings beweeg het, het hul paaie dikwels gekruis. Op 23 Mei 1981 het hulle saam die Staatsteater in Pretoria geopen.

In 2012 is hulle as twee van die drie grootste Afrikaanse legendes van die vorige eeu aangewys. Net voordat ’n pandemie die wêreld tot stilstand gebring het, is hulle op 26 Januarie 2020 in die Suid-Afrikaanse legendemuseum ingehuldig.

Oom Chris se grootste genot is om interessante spyskaarte uit te werk vir funksies soos matriekafskeid en direksie-etes, aangesien hy sy kreatiwiteit ten volle hier kan uitleef. Soos met enige werk is daar ook frustrasies. Die feit dat die skoolgebou bo nie ingerig is om vir tweehonderd mense kos te bedien nie, bemoeilik soms sy taak.

Met ʼn eggenoot soos oom Chris aan haar sy, het vroulief Linda natuurlik haar brood aan albei kante gebotter. Sy laat liefs die kosmaak oor aan ʼn kenner. Indien hulle uiteet, is Saigon Suzy in Johannesburg en Café Orca in Melkbosstrand gunstelinge.

Op my vraag wat vir hom baie spesiaal is, antwoord oom Chris: “Die grootste bederf is om kooklesse oorsee by te woon.” Wat sy eie gunstelinggeregte aanbetref, is Oom Chris is ʼn Suid-Afrikaner in murg en been: “Niks kom by kosmaak op ʼn oop vuur nie – soos ʼn lekker biefstuk met skyfies en slaai.”

Nog ʼn verrassing is oom Chris se liefde vir opera. “As ek nie gekook het nie, het ek gesing. Ek is die beste stort-operasanger wat ek al gehoor het,” sê hy met ʼn glimlag.

En sy droom vir eendag? “Ek sien myself iewers in Amerika met my kostrok, waar mense van ver af kom om my peri-peri-hoender te kom proe”.

Suid-Afrika se eerste opera-primadonna, Mimi Coertse, en nog ’n sanger met die stem van ’n engel, Min Shaw, is twee musieklegendes van uiteenlopende genres wie se reis na glorie en roem by Helpmekaar begin het.

Chris van Niekerk, Helpies-sjef par excellence.

Foto: Verskaf

Mimi Coertse en Min Shaw is ikone wat ’n onbeskryflike invloed op die Suid-Afrikaanse kunste uitgeoefen het. Hulle is legendes wat voortleef in die musiek wat hulle vir ons agterlaat. Hulle is Suid-Afrika se trots, maar lank voor dit was hulle trotse Helpies.

BOEKE EN VERMAAK

6

Mnr Werner Smit is wel ter tale Mnr Werner Smit, wat tans Duits gee, kan Afrikaans, Engels, Spaans, Duits en Frans praat en het ook ‘n drama gepubliseer. In ń eksklusiewe onderhoud met Aldoné Kok gesels hy oor die uniekheid van Helpmekaar Kollege en sy passie vir tale, letterkunde en skryf.

Hendré skuur skouers met Tobie Cronjé in animasie-kortfilm Ingrid Holm

“My reis by Helpmekaar het begin toe my Duitse kollega wat in die verlede by Helpmekaar Kollege gewerk het, net goeiegoed oor die skool te sê gehad het. Dit is ook die eerste skool waarvan ek weet wat Duits, Frans en Spaans op hierdie vlak aanbied en waar ek moontlik die kans sou hê om al drie vakke aan te bied. Dus was dit natuurlik die onderhoud werd, en mnr König het my vinnig oortuig dat hierdie doodeenvoudig “meant to be” is.”

Soveel tale as hy kan, soveel male is hy man. As dit waar is, is mnr Smit beslis ‘n bekwame man. Om vyf tale magtig te wees, sit beslis nie almal se broek nie. “Dit was ‘n totaal onverwagse passie wat ek ontdek het bloot omdat my hoërskool Frans en Duits aangebied het. Toe die liefde vir tale eers vlam vat, toe word dit net erger en erger, tot ek uiteindelik op universiteit Spaans bygevoeg het en ‘n graad in Morderne Europese Tale wou behaal.” Mnr Smit wil egter sy horison verder verbreed deur ‘n Afrikataal ook te leer.

Onderwysers leer die Helpies hoe om na die sterre te reik en mnr Smit is nie ‘n uitsondering nie. Nie net kan hy vyf tale praat nie, maar hy het ook in 2020 ‘n drama, A Healthy Learning Environment, gepubliseer. “Die drama handel oor ‘n fiktiewe skool in Gauteng wat in een jaar ongelooflik baie uitdagings ondervind na die hoof se dood. ‘n Mens volg die verhaal van drie leerlinge en drie personeellede soos hulle dit deur die moeilike tyd probeer maak, lesse leer en beter aan die ander kant uitkom.” Mnr Smit het nog altyd van skryf gehou en hy sal graag nog ‘n paar dramas wil skryf en dalk ook ‘n digbundel.

Mnr Werner Smit het in 2020 sy debuutdrama, A Healthy Learning Environment, gepubliseer.

Foto: Verskaf

Met vyf tale onder die knie, sou mens dink dat mnr Smit graag ‘n boek in ‘n ander taal sal wil skryf, maar hy bly trou aan sy moedertaal en hy sal eerder sy boeke vertaal. “My raad aan enige iemand wat goeie skryfwerk wil lewer, is om JOU storie te vertel, want niemand anders kan nie.”

Wat het jou laat besluit om deel te wees van die animasiefilm?

My agent het vir my ’n boodskap gestuur om ’n oudisie vir die rol te gaan aflê.

Wat het die oudisieproses behels om die rol van Jak los te slaan?

Ons het na ’n ateljee gegaan en toe neem ’n persoon my stem op om te kyk of dit goed pas by die karakter. En ja, toe kies hulle my.

Het jy al tevore aan sulke projekte deelgeneem?

Ja, ek het al tevore in twee advertensies gespeel.

Die Flitse het Helpie-kunsleerders gevra om te besin oor die tema: Die les wat ek honderd keer moes leer.

Wat wag vir jou op die horison?

Allesbehalwe om weer toneel te speel. Die projek was baie lekker, maar ons is nou weer oorlaai met skoolwerk.

Hier is twee van ons gunstelinge.

Top marks for The Twins of Auschwitz

Hendré Calitz (gr. 8) het na afloop van 2020 se grendeltydperk deel gevorm van die treffende animasiefilm, Jak en die Rankplant, waarin hy die hoofrol van Jak vertolk. Al het Hendré dié jaar eers die Helpmekaar-boontjierank begin klim, het hy reeds ’n duidelike voetspoor in die Helpie-grond gemaak.

Het jy enige voorbereiding gedoen vir die karakter?

Ja, ons het elke week twee Zoom-lesse gehad waartydens ons gesing en die woorde geoefen het.

Flitse: kuns-kompetisie

Shanri Wentzel (gr. 11): “Ek (die meisie) deel my hart te maklik met ander, maar doen dit steeds al kry ek seer. Die les wat ek honderd keer moes leer, is dat ek my hart moet beskerm."

Hendré Calitz Foto: Zoe Marais

Waldri Viljoen (gr. 9): “Die les wat ek ʼn honderd keer moes leer, is dat ons die Here binne elkeen van ons is. Ons moet nie vertrou op ons eie kragte om ons deur moeilike situasies te kry nie, maar ons moet eerder die Christus-kryger in ons oproep. Die “seekat” stel die Covid 19-virus voor en dit is vir meeste mense op die oomblik ʼn groot struikelblok. Die vrou stel die bruid van Christus voor.”

Hofmeyr beïndruk met spanningsverhaal

Hoe het jy jou skoolwerk ingepas tydens die maak van die film?

Dit was tydens die isolasietydperk in die laerskool, so ons het nie eintlik skoolwerk gehad nie.

Wat het jy uit die ervaring geleer?

Ek het geleer hoe om met selfvertroue te praat en dinge aan te pak

Animasiefilm uit die grendeltyd

Reviewer: Aldoné Kok

Resensent: Abigael Barnard

Resensent: Ingrid Holm

The Twins of Auschwitz Author: Eva Moses Kor ISBN: 9781913183578

Laaste dans, Drienie Outeur: Steve Hofmeyr ISBN: 9781770227071

Jak en die Rankplant Regisseur: Kosie Smit

Misdaadskrywer Deon Meyer sê oor Laaste dans, Drienie “[Dit] is die spannendste boek wat ek in 20 jaar gelees het". Dit haal dus die paal vir ʼn spanningsroman en spog met twee sterk storielyne. Dit is ʼn veelvlakkige boek wat vele lesers sal prikkel om in die moord, ʼn raaisel en twee liefdesverhale in te koop.

Jak en die Rankplant is die regisseur, Kosie Smit, en die komponis, Dawid Boverhoff, se teaterweergawe van die bekende sprokie, Jan en die Boontjierank. In ’n tyd van alleen wees en isolasie kon hierdie twee kunstenaars dit regkry om verby die grendel-tyd te kyk en saamsaam hierdie kortfilm te skep.

Die storie het ʼn sterk geskiedkundige inslag, en speel binne twee tydsvlakke (1940 en 2013) af. Hoewel die spronge tussen tydvlakke soms pla, verweef Hofmeyr die geskiedenis van die Ossewabrandwag en pro-Duitsgesinde Suid-Afrikaners wat in die Tweede Wêreldoorlog vir Duitsland gaan veg het op ʼn meesleurende wyse.

Sonder dat die geskiedenis die storielyn oorweldig word die nodige geskiedkundige inligting ingesluit om die nodige konteks te verskaf.

Die boek word aanbeveel vir lesers met ʼn voorliefde vir geskiedenis, drama en ʼn liefdesverhaal.

Uitstekende stemakteurs is gewerf om die rolle te vertolk. Die bekende Tobie Cronjé tree op as die reus, terwyl ons eie Hendré Calitz (gr. 8) die rol van Jak vertolk. Jak se ma word deur Anel Wood en sy vriendin deur Zahné Durand vertolk.

“The Twins of Auschwitz” is a truly remarkable and thoughtprovoking story. This memoir showcases the appalling truth of the Holo-caust and the horrible things the Mozestwins had to endure in order to survive the hatred and prejudice of that world.

The book follows the author, Eva Mozes Kor, and her twin sister, Miriam, in their journey to survive the Angel of Death, Josef Mengele’s, experiments in the concentration camp, Auschwitz Birkenau. The novel is upsetting because it discusses topics such as the Holocaust, antisemitism and cruelty towards the Jews. It portrays the horrors of the Holocaust vividly which is important in order to keep the memory of the Holocaust alive, to ensure that history does not repeat itself.

“The Twins of Auschwitz” is written in colloquial English. This makes it easier to understand and eliminates the possibility of the reader misinterpreting something as important as the Holocaust. This also gives young readers the opportunity to have a better understanding of the Holocaust. The novel has educational value for everybody because it is non-fictional and is told from an interesting perspective. It is a stimulating novel as important themes of the book focus on the strength of the human mind in order to survive something as cruel as the Holocaust and the importance of remaining altruistic in abysmal conditions.

You don’t necessarily need to love history to be able to enjoy this book. While the language will appeal to younger readers, the themes are appealing for older readers. I can confidently recommend this book to anyone. A ten out of ten for The Twins of Auschwitz.

Uittreksel uit Laaste dans, Drienie:

“Dis ’n vroom herfsoggend. Dweperig. Soos Maart is.

Sy hou haar voor as somer, maar daar’s ’n winter in haar mou. Sy vang ons nie onkant nie. Ons ken haar so. Sy maak groot bohaai, gooi donder, slaat bliksem, blaas wind en stoot oplaas enkele vermoeiende druppels oor ’n dor Pretoria uit. Daarna speel sy weer somer tot die son sak. Jy weet nie hoe jy dit met haar het nie. Jy hoop vir meer, sprei jou palms oop onder die son, dan kom spoel sy haar voshaarkwas af in jou tuin en beweeg aan. Net so.”

Die teks van hierdie handgetekende animasiefilm bly hoof-saaklik getrou aan die storielyn van die oorspronklike sprokie, behalwe vir ’n paar kostelike aspekte wat verander is en só vir lekker komiese oomblikke sorg.Die spel met kleur, wat baie oorspronklik as ’n metafoor gebruik word, hou die film interessant. Boverhoff se komposisies en lirieke is noukeurig beplan. Die musiek is van hoë gehalte en ondersteun die teks uitstekend.

Alhoewel hierdie film dalk eerder op jonger boeties en sussies gemik is, het ek elke oomblik daarvan tog terdeë geniet. Om te kan sien hoe mense kreatief raak en nog steeds bly skep ‒ selfs in sulke “saai” isolasietye ‒ was verblydend. Mens kon nie help om daarvan weg te stap en te wonder wat nog alles met so ’n handvol ertjies kon gebeur nie.

Die kortfilm kan op Youtube gekyk word: https://www.youtube.com/watch?v=MAj0kyQfAVo

DIS100

7

BOBAASBREIER: 100 WEDSTRYDE AS HOOFAFRIGTER Zia van den Berg

Mnr Shuan Jackson het die uitsonderlike prestasie bereik om 100 wedstryde as hoofafrigter van die eersterugbyspan op te tree. Wat hierdie mylpaal nog meer spesiaal maak, is dat dit in die eeufeesjaar van Helpmekaar Kollege gebeur het. “Ek is tans al sewe jaar as afrigter by die eerstespan betrokke en ons speel gemiddeld 16 tot18 wedstryde per jaar. Gewoonlik neem dit 5 tot 6 jaar om die 100 wedstrydmerk te bereik, maar COVID het verlede jaar ingemeng en daarom is die 100 wedstryde eers in my sewende jaar bereik.” Hy vertel dat sy seuns sy twee grootste ondersteuners is. “Die jongste is die gelukbringer wat saam met die span uitdraf, terwyl Zander, die oudste, elke keer die ring vir die skopper uitvat.”

Mnr Jackson het self rugby op skool en universiteit gespeel, en selfs vir die 0.19 Leeus uitgedraf, totdat ’n groot kniebesering die einde van sy loopbaan beteken het. “Ongelukkig het ek ʼn groot kniebesering opgedoen en sit nou met vier skroewe in my knie, wat dan ook die einde van my rugbyloopbaan beteken het. Gelukkig kon ek toe by rugby-afrigting betrokke raak.”

Coach, soos van die spelers hom noem, deel ’n paar rituele van die eerstespan voor en tydens wedstryde: Het julle ʼn gelukbringer en sekere rituele vir elke wedstryd?

Ons het nie ʼn gelukbringer nie, maar ons het baie tradisies en ons eie manier van dinge doen. Ons volg ʼn wetenskaplike benadering en maak ook van ʼn spandokter se advies gebruik. Ons eie resep is soos legkaartstukkies wat op die einde inmekaarpas om ʼn mooi prentjie te vorm.

Is daar spesifieke peuselhappies of kosse wat die span voor en tydens die wedstryde eet?

Twee ure voor die wedstryd is daar ʼn spesifieke kos wat geëet word. Dit bestaan uit groot plaatkoekies, wat Oom Chris van Niekerk by die koshuis vir ons bak, met grondboontjiebotter, stroop en piesang daarby. Wanneer ons op toer is, sit ons die tradisie voort deur pannekoeke te koop.

Wat is die geheim agter Meneer se baard wat so kom en gaan?

Die baard is alles deel van ʼn weddenskap met die seuns om hulle gemotiveerd te hou. Solank as wat die span wen, sal ek nie skeer nie!

Is daar sekere wedstryde wat uitstaan bo die ander?

Die drie finale wat ons gewen het sal altyd uitstaan, maar elke wedstryd met die span sal eendag deel vorm van my storie wat ek as afrigter kan vertel. Die seuns en die stories agter elke wedstryd maak elke wedstryd spesiaal.

Het julle spesifieke rituele voor ʼn wedstryd in die kleedkamer?

Ons as afrigters praat voor elke wedstryd met die span in die kleedkamers, daarna gaan ons uit en dan begin die drie kapteins die span motiveer. Die spanliedjie word ook onder andere gesing.

Is daar ʼn spesifieke wedstrydplan vir elke wedstryd?

Daar gaan baie moeite, beplanning en huiswerk in elke wedstryd in. Ons het ʼn idee van elke skool se spelstyl en probeer dan alternatiewe skuiwe uitwerk. Die wedstrydplan word volgens die ander spanne se sterkpunte uitgewerk. Die hele wedstrydplan is ʼn skaakspel teen die ander span se afrigter. Ons het gemiddeld 5 tot 7 verskillende wedstrydplanne per wedstryd wat ons gemiddeld elke 10 minute afwissel, afhangend hoe die spel verloop.

100%-slaagsyfer bied uitdagings die hoof

IN 2020

76% GRAADGEMIDDELD

100% van kandidate slaag

99% van kandidate kwalifiseer vir graadkursus

69% van kandidate behaal A-simbool gemiddeld

30% van kandidate het 5+ onderskeidings

Mnr Shuan Jackson breier by die eerstespan, met sy wenbaard.

Foto: Verskaf deur Photo Finish

100%-prestasie, 100%-gees, 100%-Helpie

Ewan Basson

Kaitlin Scott

Vir die meeste leerders is graad 12 die belangrikste jaar op skool. Jou matriekjaar is natuurlik die fondasie vir die grootmenswêreld en, vir die meeste, ʼn jaar van agter die boeke sit en swot. ʼn Matriekjaar is ʼn jaar van verantwoordelikheid, selfdissipline en akademie as fokuspunt. Die insette en opofferings word nie noodwendig deur jonger grade raakgesien nie, maar elke graad 12-leerder sal kan getuig van die harde werk wat met ʼn matriekjaar gepaard gaan.

Alhoewel 2020 ’n jaar was met baie uitdagings, het Helpies die uitdagings die hoof gebied en hulle oorkom. Een so ’n Helpie is Neale Berkenbosch. Hy het in 2020 gematrikuleer en sy wiskunde-eindeksamen met ’n uitsonderlike punt van 100% geslaag. Wat ’n wonderlike manier om Helpmekaar Kollege se eeufees te vier.

By Helpmekaar Kollege is dit maklik omdat jy ʼn span het wat 100% agter jou staan. Daar is 100% volwasse ondersteuning met ʼn ouerkorps wat 100% ondersteun en natuurlik die onderwyserinsette wat die deurslaggewende faktor in ‘n 100% “anderste” jaar is. Dit is die wenresep om uitdagings met ope arms te omhels. Hierdie wenresep het die 2020-matriekgroep duidelik goed onder die knie gehad.

Neale studeer tans aan ’n BSc-graad met chemie as hoofvak aan die Universiteit van Pretoria.

Gedurende die grendeltyd het hy besef wat hy met sy lewe wil doen. “Ek was besig om een van juffrou Susan se lesse op te som. Toe besef ek, ek is besig om te glimlag terwyl ek dit doen en toe weet ek wat ek wil studeer.” Behalwe chemie, is sy gunstelingvakke gevorderde wiskunde en Duits.

Helpmekaar Kollege is een van 172 skole wat die Indepedent Examination Board (IEB) se eksamen aflê. Hierdie eksamen word onder die toesig van Umalusi, maar onafhanklik van die Onderwysdepartement afgelê. Wat die IEBeksamens onderskei, is dat geskrewe eksamens fokus op begrip en probleemoplossing. Assessering fokus op alternatiewe en uitdagende maniere om vaardighede te toets en die verwantskap tussen resultate en werklike vermoë word baie belangrik geag. Dit is juis hierdie verwantskap tussen resultaat en vermoë wat die IEB-leerder bevoordeel in verdere studies.

Die 207 matriekleerders van 2020 het die uitdagings van die grendeltyd en ‘n anderse jaar die hoof gebied en die eindeksamenuitslae is bewys daarvan. Met ‘n graadgemiddeld van 76% en 69 kandidate wat ‘n A-simbool gemiddeld behaal het, is dit duidelik dat dié matriekgroep buitengewoon was. 63 kandidate behaal 5 of meer onderskeidings en die gemiddelde kandidaat het 3.35 onderskeidings behaal. Maar wat miskien die mees indrukwekkende is, is dat die matrieks ‘n 100%-slaagsyfer behaal het. Me Estie Meyer, Hoof van Akademie, sê dat Helpmekaar Kollege vir 14 opeenvolgende jare ‘n 100%slaagsyfer behaal het. In 2020 het 205 kandidate gekwalifiseer vir toelating tot ‘n graadkursus. Die matriekgroep van 2020 het die hoogste graadgemiddeld en die hoogste gemiddelde onderskeidings per leerder in die afgelope drie jaar opgelewer.

Die meeste skoliere wag hul matriekjaar opgewonde in. Dit is die jaar wat jy amper-amper ‘groot’ is en jou skoolloopbaan se harde werk uiteindelik die hooffokus word. By Helpmekaar Kollege is dit nie anders nie en 2020 se matriekuitslae lê die grondslag vir talle Helpies wat volg om ook hul matriekjaar entoesiasties en met toewyding aan te pak.

Koop aanlyn

Om Helpies se honderdjaarviering nog meer op te klikker, is daar ʼn aantal produkte te koop wat die Dis100-tema uitbeeld. Onthou hierdie spesiale mylpaal met ’n stylvolle serp, lekker sonhoed of duursame wynsak.

Besoek die webblad: (https:dis100.co.za) vir meer inligting.

Gaan loer gerus! Dit is definitief die moeite werd!

Foto's: Zoe Marais

Neale se raad aan huidige leerders om so ’n 100%-prestasie te bereik, is om wiskunde te oefen. “Behalwe vir die feit dat ’n natuurlike aanleg baie help, is wiskunde konstante werk.”

Volgens Neale is wiskunde eintlik ’n leervak, alhoewel baie mense dink dit gaan net oor verstaan. “As jy nie weet waar om die regte reëls toe te pas nie, gaan jy verlore wees. Wiskunde is eintlik 70% leerwerk, 20% verstaan en vir die ander 10% hoop jy die eksaminator is gaaf.”

Neale Berkenbosch, as matriek in 2020.

Foto: Verskaf

Neale se gunstelingdeel van die Dis100-afskop (9 Oktober 2020) was om van oud-Helpies te hoor, veral hulle stories. Van die beste herinneringe aan sy matriekjaar hou verband met die onderwysers. “Ek vertel nou nog vir mense van die vreemde dinge wat die onderwysers in Helpmekaar aangevang het. Dit is net nog ’n bewys dat nie net die leerders nie, maar ook die onderwysers, die Helpie-familie so spesiaal maak."

Volgens Neale is die waardevolste les wat hy by Helpmekaar Kollege geleer het dat jy nooit alleen is nie. Al is dit selfs net die hond wat by jou voete lê, het jy nog steeds die hond. Sy boodskap aan huidige Helpies is om kop te hou. “Daar is altyd lig aan die einde van die tonnel. Al is dit ’n flame-thrower. Moet ook nie hoërskool te ernstig opneem nie. Doen jou werk, maar geniet dit ‒ net nie te veel sodat jy in die hoof se kantoor beland nie.”

In die loop van ’n 100 jaar het Helpmekaar Kollege fantastiese hoogtes bereik. Dit is ’n 100 jaar van “Helpie-magic” wat steeds sal voortleef. Helpmekaar Kollege het 100%-gees, 100%-liefde en vir sommige Helpies, 100%-wiskundepunte.

TROTS EN TRADISIES

8

Het jy geweet?

Anje van Jaarsveld

Die DieHelpmekaar-wapen Helpmekaar-wapen

Die drie ‘huise’ is na die drie strate wat die skool omring, vernoem - Melle, Empire en Smuts.

Die skoolwapen is ontwerp deur A.J. Lessing (ʼn matrikulant van 1925).

Dit neem ongeveer 16 botteltjies verf om die skool se amptelike gelukbringers, die Golden Boys, te verf!

Die eerste uitgawe van die Helpie-Flitse het reeds in 1946 verskyn.

In teenstelling met die 65 leerders toe die skool oopgemaak het, gaan sowat 1060 leerders tans hier skool.

Die leuse, ʼn J.F. Celliers gedig, is gekies deur prof P.J. van der Merwe, die eerste waarnemende hoof.

Beheerraadslid dr A.M. Mol het op 22 Junie 1921 op die naam ‘Helpmekaar’ besluit.

Daar word vertel dat mnr König glo tydens aantree in 2009 besluit het om bashers deel van die amptelike skooldrag te maak, aangesien dit gereeld op Maandae en Vrydae by die huis vergeet is.

Helpmekaar staan bekend as die “Bruin Reus op die Bult”.

Die verband tussen Johannesburg en die skool kan tussen die goudstampers gesien word.

Die tradisie bly staan om jou naam onder die skoolhoof se tafel te skryf. As jy daarin slaag om nie gevang te word nie, sal mnr König jou hand kom skud. Anders is daar ernstige nagevolge!

Helpmekaar het tans 21 busse met interessante name soos Vasstaan, Vasbyt en Lat Spat, wat leerders van regoor Johannesburg vervoer.

Helpmekaar bring elke jaar ʼn produksie op die planke waaraan elke leerder in die skool deelneem, selfs tydens die Covid-19-pandemie (2020), het die skool die produksie verfilm en in Ster Kinekor-teaters vertoon.

Die sonstrale versinnebeeld alles wat die son in ons lewens beteken.

Die vyf stampers beeld die vyf jare van ʼn Helpie se skoolloopbaan uit.

Die kleure van die skool is gekies deur middel van ʼn kompetisie. Ruth Davies het die kompetisie gewen en vandaar die bekende donker-sjokolade en ou-goud kleure.

TerugFLITS na Produksies Candice Kruger In ʼn jaar vol onsekere tye en die aanhoudende geknaag van gaan dit plaasvind of nie plaasvind nie, het ons almal al gedink aan die tye toe dinge nog normaal was. In die argiewe van onthou ontdek mens baie herinneringe oor die jaarlikse Produksie is. Die laataand-busritte waar die meeste leerders aan die slaap raak.

Die sit en wag en kuier in die lokale saam met ons vriende. En natuurlik die opwinding voor jy op die verhoog gaan en eggo’s van die gehoor se entoesiastiese applous.

Van Ma-ah-nee-ah tot Katafonie, Helpmekaar Kollege het al baie produksies op die verhoog laat skitter, so ook op die swembad. Ja, jy het reg gelees, OP die swembad. Boerlusque, Nina in Nonsensland en Aster is ook van die produksies wat jy dalk al van gehoor het. Elke een geskryf om van toepassing te wees op ons lewens en elkeen kreatief op sy eie manier.

Foto:'s: Carla Klingbiel

Gunstelingtradisies Anika Nel Foto’s: Carla Klingbiel Helpmekaar Kollege het ʼn verskeidenheid tradisies wat die skool nog meer spesiaal en uniek maak. Die Helpie-Flitse pols ʼn paar Helpies oor hulle gunstelingtradisies.

Oud-Helpie, Michaela Koen (matriek, 2020) dink steeds terug aan heerlike Produksie-tye. “Die lekkerste tye was om in die lokale te sit tussen danse en optredes. Ek moet sê dat my lekkerste jaar was toe ek ʼn sanger was.

Produksie was altyd ʼn tyd van lag, dans en goeie tye. Al was die aande lank en soms vol vreemde danse saam met die musiek in die lokale was dit seker my gunstelingherinneringe wat ek gemaak het toe ek in Helpmekaar was.” Vir Nina Myburg (gr. 12) was die kleedrepetisie altyd haar gunstelingaand. “Waar jy voor al jou vriende en vriendinne dans en ook dan die kans kry om hulle danse te sien en vir hulle te skree.”

Edrich du Preez (gr. 11) vertel dat Produksie jou toelaat om ander mense te leer ken. “Jy leer mense ken en sien ander kante van hulle. Die groep waarin jy dans vorm sy eie grappies en julle sukkel saam om die dans reg te kry, maar die lekker daarvan is dat julle dit saam doen. Produksie is iets anders as die konstante akademie en dit is wat dit lekker en genotvol maak.”

Produksie by Helpmekaar Kollege is ʼn fees en dit vul jare en jare se Helpies se lewens met onvergeetlike oomblikke. Hierdie jaar is daar wel nie ‘n produksie nie, maar die leerders sien definitief uit na volgende jaar se danse op die verhoog. Karabo Metswamere (gr. 11) meen dat almal vanjaar se Produksie gaan mis. Tog sien sy daarna uit om volgende jaar weer deel te neem. “Veral wanneer jou ma of iemand vir jou skree en jy kan hulle hoor,” sê sy.

Anika van Emmenes (gr. 8) “Crazy Friday”

Aldo van Emmenes (gr. 8) “Produksie”

Elle Keet (gr. 9) “Die Golden Boys”

Kaitlin Scott (gr. 9) “Die bashers en pette”

Diwan van Emmenes (gr. 10) “Die verjaarsdag-liedjie”

Kimberly Angus (gr. 11) “Beauty and the Beast”

Moné de Necker (gr. 11) “Die kompetisies tussen die drie huise”

Marnique Hibbert (gr. 12) “Die matriektrappe”

Tegan Human (gr. 12) “Om te kuier in die Linderouditorium tydens Produksie”

Tydens die jaarlikse Produksie neem elke Helpie deel en word daar na hartelus gesing en gedans.

Foto: Louis Botha

TROTS EN TRADISIES

9

Onthou-oomblikke van die koor Kayla Wolfaardt Soos mens op die stoepe stap, kom engelklanke jou tegemoet.

Helpmekaar Kollege se skoolkoor spog in 2021 met ongeveer 130 koorlede onder leiding van mnr Ruan Odendaal as koormeester en me Faye Prinsloo as begeleier. Die ryke koortradisie strek egter oor jare en onthouoomblikke is daar baie van.

Me Linda Peacock (kultuurhoof) het soveel spesiale oomblikke en is dankbaar vir die ouers wat die koor ondersteun. “Ons koorouers is ongelooflik!” Vir me Peacock is daar soveel onthou-oomblikke, amper te veel om op te noem. Tog staan ʼn paar uit: Die ATKV-Applous, die oorsese toer na Europa in 2018 waar vyf lande besoek is, die deelname aan die Wêreldspele in 2018 en die advent-kompetisie in Slowenië in 2017.

Vir oud-koorlid, Izelle Ellis (2015-2019), is die deelname aan die ATKVApplous Finaal beslis ʼn hoogtepunt. “[D]ie busrit en optrede was ongelooflik. Dit was vir my die lekkerste van al my kooroomblikke en ek sal dit vir ewig onthou,” sê sy.

Nina Myburgh, koorhoofmeisie van 2021, sê: “My gunstelingkoor-oomblik vandat ek in die koor sing is definitief daardie eerste keer wat ons ʼn liedjie perfek reg sing waaraan ons vir maande hard gewerk het en ek kry hoedervleis en kan sien hoe trots almal op mekaar en hulself is en ook hoe trots mnr Ruan op ons is.

Die Helpmekaar-koor vermaak die gehoor tydens Strictly Broadway in 2019.

Foto: Verskaf

Shani McLea, stemgroepleier van Sopraan 1, vertel: “Koor is so ʼn lekker plek om te wees. Ek onthou my eerste koorkamp in graad 10. Dit was ongelooflik. Almal sing saam, almal geniet die musiek en dit is regtig ʼn wonderlike belewenis. Om tussen ʼn groep mense te staan wat saam sing en die musiek uitleef is onbeskryflik. As ek moet kies wat my gunstelingkoor-geleentheid is, is dit die kultuuraande. Kultuuraande is so spesiaal!”

Clara Pretorius (2014-2018) onthou op haar beurt ʼn spesiale oomblik onder die leiding van vorige koormeester, Siegfried Pretsch. “[M]y mooiste oomblik wat ek nou nog onthou, was een kooroefening 'n paar weke na ons met 'n nuwe komposisie begin het wat mnr Siegfried self gekomponeer het. Dit was van die eerste kere wat ons al die stemgroepe saam gesit het en dit het net ongelooflik geklink. Mnr Siegfried het trane in sy oë gekry en na een kyk rondom my was dit duidelik dat ons almal ook in dieselfde emosie vasgevang was. Dis moeilik om te beskryf, maar was net so mooi oomblik.”

Talita Clarke-Theron (2011–2015) het vanaf graad 8 tot matriek koor gesing en het sommer ʼn skatkis vol onthou-oomblikke. Sy vertel dat dit ʼn groot hoogtepunt was om saam met die koorlede, wat naderhand soos jou familie geword het, op toer te gaan. “Die samesyn, die giggels, die geselsies, die stories en natuurlik die saamsing op ʼn bus, was alles pretoomblikke wat diep in ʼn mens se hart in gegraveer word.” Verder vertel sy dat dit geweldig belonend was om by groot kompetisie te kon optree en om te wen. “Ons ouers se harte het gebars van trots, mnr König sou met ons terugkoms by die skool ons opreg gelukwens en ons het geweet dat al ons harde werk die moeite werd was en dat ons talente net so merkwaardig was soos die van die sportsterre.”

Zaine bring die gees Anika Nel het Zaine Probst, matrikulant van 2016 en voormalige Golden Boy, gepols oor sy wenke vir Helpie-gees.

Watter 3 wenke kan jy vir vandag se Helpies gee om lekker te kan geesvang?

1. Helpmekaar se GEES word lewendig gehou deur Vrydagmiddae se geesvang in die warm son. Ons hou die gees lewendig deur skouer-aan-skouer saam te sing. Deur dit te doen, word jou merk gemaak op Help-mekaar se gees, dit versterk ook die Helpieketting en sit nog woema in mnr König se kuite.

2. Geesvang voel ongemaklik as jy dink dat ander mense jou sal oordeel oor hoe jy lyk en klink. So my voorstel sal wees: kyk na die voorbeeld van die dirigente. Hulle staan voor eenduisend studente met die doel om die aandag te lok en Helpmekaar te verteenwoordig. Hulle vergeet ook woorde, maar hulle fokus net op die genot van saamwees terwyl eenduisend mense hulle ondersteun. Net so verteenwoordig jy die skool en jy help die dirigente om dié eenheid van Helpmekaar voor te stel.

3.“I said release yourself! ...” Maak jou oë toe, haal die gewig van alle druk en verwagtinge wat mense van jou het van jou skouers af, en SKREE! Daar is net `n paar geleenthede waar `n mens dit kan doen en ek kan `n belofte maak dat verwagtinge ligter sal voel daarna. Dra die Helpie-way saam met jou deur die lewe en al die struikelblokke sal val soos die Jakaranda-blomme in die lente.

'n Blink toekoms wink vir die orkes Anika Nel Die orkes wat vanjaar 40 lede sterk is, met ervare dirigentmeester Peter McLea aanstuur van sake, gaan van krag tot krag. McLea was vir twee jaar die dirigent by die Pretoria Simfonieorkes voordat hy permanent die Helpmekaar-orkes se dirigent geword het. Die orkes speel ‘n groot verskeidenheid van stukke wat strek vanaf klassieke musiek, na jazz-stukke tot stukke uit bekende films.

Daar is baie opwindende projekte op die orkes se doenlysie wat hulle graag in die toekoms wil aanpak. Een van die items is om ‘n massa-orkes te doen met alle oud-Helpie-lede, asook om ‘n orkes-toer deur Suid-Afrika aan te pak, maar ongelukkig laat Covid-19 dit nie tans toe nie. “Ek sien by verre die meeste uit daarna dat ons nie net meer kuns maak nie, maar by toekomstige optredes die kuns deel,” sê Ingrid Holm (gr. 9), ‘n trompetspeler in die orkes.

Al is die orkes die grootste wat dit nog ooit was, is daar steeds instrumente wat die orkes graag sal wil byvoeg.

McLea sal graag in die toekoms ‘n groter verskeidenheid blaas- en strykinstrumente in die orkes wil sien. Hy raai ook alle pianiste aan om nog ‘n instrument aan te leer. “The advantage of playing an orchestral instrument is the op-portunity to play in ensambles.

It is so much fun to play music with other people," sê McLea.

Zaine Probst, 2016, in sy dirigentbaadjie.

Foto: Verskaf

“Ek sal die orkes sonder twyfel vir nuwe Helpies (en huidige Helpies wat onseker is) aanbeveel. Die orkes is ‘n wonderlike aktiwiteit, want buiten die feit dat jy jou bladleesvaardighede tien maal gaan verbeter, het jy die geleentheid om pragtige musiek te maak saam met ander,” vertel, oudHelpie, Robin du Plessis (gr. 12 in 2020).

Die toekoms vir die orkes by Helpmekaar is baie helder en hulle kan nie wag om te sien wat dit alles behels nie.

Bo: Die orkes speel tydens DI HUB-opening.

Foto's: Verskaf

Helpmekaar is:

WOORD EN KUNS

14

Helpmekaar pronk met ʼn Pierneef Lees die 100-sinne kortverhaal Om Dis100 ook met kreatiewe skryfkuns te vier, stel die Helpie-Flitse die eerste kortverhaalkompetisie bekend. Die instruksies aan die leerders was eenvoudig: skryf ‘n kortverhaal in een van die vyf tale, Afrikaans, Engels, Duits, Frans of Spaans, wat al die nodige kenmerke van enige goeie verhaal bevat, en maak seker dat die tema “ek moes daai les ‘n honderd keer leer” is, daar rym in jou titel is, en dat die verhaal presies 100 sinne lank is (niks minder, niks meer nie).

Hartlik geluk aan Ruan Botha (gr.12) wat met sy Duitse kortverhaal die wenner is. Sy kortverhaal gaan oor ʼn brawe worshond wat sy eienaar se motor sien as ʼn monster wat hy moet veg en elke dag probeer hy oor en oor om die monster te oorwin. Die worshond word egter raakgery en gaan honde-hemel toe.

Lees Ruan se wenstorie:

Bellt und beißt – das macht man am besten, wenn man Benno heißt op die e-flitse.

Die Pierneef-skildery wat by Helpmekaar Kollege vertoon word.

Foto: Verskaf

Chanté du Preez Die skilder, Jacobus Hendrik Pierneef, is een van die prominentste kunstenaars van die 20ste eeu. Helpmekaar Kollege is bevoorreg om te kan spog met sy eie Pierneef-skildery.

Die waardevolle skildery, wat tans ʼn spogplek in mnr Klaus König se kantoor het, het vir etlike jare net in ʼn donker stoorkamer gelê. Die Pierneef-skildery het op 'n heel uitsonderlike wyse deel van Helpmekaar Kollege se kunsgeskiedenis geword. Volgens me Rika la Grange, kunsonderwyser, was niemand bewus van die skildery nie. Die kultuurskat is eers ontdek toe ʼn onderwyser ʼn stoorkamer uitgepak het. Gelukkig het die onderwyser ʼn oog vir kuns gehad, anders sou die skildery saam met duisende ander papiere, net op die ashoop beland het.

Illustrasie deur: Waldri Viljoen (gr. 9).

Kuns vloei deur hulle are Simonne van der Vyver

Pierneef was 'n begaafde landskapkunstenaar. Sy kenmerkende styl word wyd herken en sy werk is grootliks deur die SuidAfrikaanse landskap beïnvloed. Hy het dit reggekry om die siel en gees van ʼn landskap, en veral dié van die Transvaal, in eie lyne en kleure te vertolk en met liefde en eerbied weer te gee. Indirek is dié kunslegende deur sy skildery, deel van die Helpiefamilie. ʼn waardevolle skat waarop Helpmekaar Kollege trots is.

Kuns is dit wat ons samelewing verfraai, bevraagteken, vernuwe. Kunstenaars is probleemoplossers en ons is trots daarop dat Helpmekaar Kollege oor die afgelope 100 jaar heelwat skeppende mense opgelewer het. Karin Preller en Tiaan Beukes is twee oudHelpies wat elk op hulle eie manier ’n bydrae tot SuidAfrikaanse kuns lewer.

Onnies is reggebek Aldoné Kok Helpmekaar Kollege loop oor van vriendelikheid, vreugde en vrolike sêgoed. Ons almal ken die sêgoed wat uniek is aan Helpmekaar soos “Helpies word nie moeg nie” of “Helpies reën nie nat nie,” maar die onderwysers se unieke sêgoed, wat in die gange deur die leerders geëggo word, is ʼn klinkklare bewys dat Helpie-onnies een in hul soort is.

Me Helene Vermaak (kunsonderwyser) noem ieder en elk “spikkels” en me Lida Smith (fisiese wetenskappe) begin al haar lesse met “liewe maatjies”. En watter Helpie se hart klop nie warm nie as mnr Klaus König (skoolhoof) ’n vriendelike aanmaning begin met “my kind” nie.

Wie kan nou vergeet van mnr Stoffel (rekeningkunde en besigheidstudies-onderwyser) wat bulder: “Is jy gebriek?” of “waar is jou pet?”, terwyl die hele klas skaterlag, en me Cilna Coetzee (wiskunde-onderwyser) wat altyd sê: “Ek gaan op jou kop spring, mannetjie,” terwyl ʼn glimlag om haar mondhoeke speel. Mnr Carel Freysen (wiskunde-onderwyser) soms effe moedeloos laat hoor: "die enigste hoop is die ashoop".

By aantree het mnr Hennes de Wet (hoof van dissipline) altyd 2 sake van sy kant af en as me Louise Hattingh (rekeningkunde) ‘n afkondiging gaan maak, kan die hele skool byna saamsê: “Hallo julle, hierdie is ʼn netbalafkondiging.” En selfs in die klas moedig me Hattingh ons aan om harder te werk deur te sê: “Ons werk soos diere.”

Helpmekaar Kollege spog beslis met onderwysers met ʼn skerp sin vir humor en snaakse sêgoed, wat ʼn vrolikheid in die geboue meebring en ʼn huppel in die Helpies se stap sit.

SPEEL SAAM Wie sê: “Maak seker jy is op jou pos.”

“Ek is nie jou ma nie mense.”

“Life’s harsh then you die.”

“Same, same, but different, but still same.”

“Dit is ʼn feit soos ʼn koei.”

Een van Karin Preller se kunswerke.

Foto: Verskaf

Karin Preller woon in Johannesburg en is ’n voltydse kunstenaar en navorser wat sedert 2007 spog met ’n reeks solouitstallings by onder andere die Standard Bank Gallery. In 2001 verwerf sy haar meestersgraad met lof by Wits en tans doseer sy kunsgeskiedenis by Unisa.

As bronmateriaal vir haar skilderye gebruik Karin Preller kiekies uit haar familiealbums, stilfoto’s uit tuisvideo’s en foto’s uit tydskrifte. Die middelpunt van Preller se werke is die wisselwerking tussen die tegnieke van skilder en fotografie. Met haar tegniek om foto’s in skilderye te verander, vertel sy stories wat onderbreek is of verlore oomblikke wat nooit klaar vertel is nie. Die oorgeskilderde foto’s simboliseer die verbygaande aard van herinneringe en dat een kiekie nooit die volledige storie kan vertel nie. Haar “foto-agtige” kunswerke getuig van vaardigheid en is vol nostalgie en skoonheid. Gaan kyk gerus na haar werk by: https://www.art.co.za/karinpreller/.

Nog ’n oud-Helpie met kuns wat deur sy are vloei, is die jong, dinamiese industriële en juweliersontwerper, Tiaan Beukes. Hy het tot onlangs nog juweliersontwerp by Stellenbosch studeer. In 2018 het hy mense by die Design Indaba aan die gons gehad met sy interessante idees, soos juweliersware wat jy om jou lyf kan dra, maar ook as ’n stoel kan gebruik. Die houtstoel wat hy hier uitgestal het, bestaan uit legkaartstukke wat in ander voorwerpe, soos 'n lyfband, omskep kan word.

Tiaan wil nie homself of sy kuns tot een genre of styl beperk nie. Hy hou daarvan om dinge te ontwerp wat nie voorheen bestaan het nie. Hy sê dat wat hom die meeste van ontwerp aantrek, die vryheid en eindelose moontlikhede daarvan is. Hy het baie idees, soos juwele wat ook as skroewedraaiers en ander gereedskap gebruik kan word. Dit sal opwindend wees om te sien met watter nuwe idees en ontwerpe hy in die toekoms vorendag gaan kom. Kom meer oor sy kuns te wete by https://visi.co.za/design-indaba-emerging-creative-2018-tiaan-s-beukes/.

Al twee hierdie kunstenaars het merkwaardige talent en gee ons deur hulle kuns ’n kykie in hulle harte en wêrelde. Dis regtig ’n riem onder die hart om te weet dat hulle deel van die skool was en altyd sal bly.

WOORD EN KUNS

15

ʼn ‘Babushka-poppie’ besoek die Boere

Coenraad Olivier

Babushka” beteken “ouma” en verwys na tradisionele poppies wat amper soos legkaartstukkies inmekaar pas. Lika Gorokhova (22), die beeldskone, borrelende Rus wat in Junie Suid-Afrika besoek het, kan allermins as ʼn ouma beskou word. Tog is daar duidelike ooreenkomste tussen Gorokhova en die tradisionele Russiese babushka-poppies: wanneer Gorokhova haar hart vir jou oopmaak, kom jy, net soos met ʼn babushka, op vele fasette en verrassings af.

Een van die verrassings is dat hierdie Rus Afrikaans vlot kan praat!

Gorokhova, wat pas haar BA graad in Afrikaans aan die Moskouse Staatsuniversiteit verwerf het, vertel dat sy in haar eerstejaar ʼn buitelandse taal moes kies. Terwyl sy nog wik en weeg tussen Turks of Farsi, het ʼn vriendin vir haar ʼn video’tjie gewys waarop Charlize Theron Afrikaans praat. Sy was onmiddellik bekoor deur die klanke van Afrikaans en binne die 20 sekondes wat die video geduur het, het sy van die ander tale vergeet!

Wessel Oosthuizen (wat terloops ʼn Helpie-oupa is!) en Nico Moolman se boek Persoonlike vriendskappe: Boere en Russe, handel oor die hartlike verhouding wat al tydens die Anglo Boere-oorlog tussen Afrikaanssprekendes en Russe bestaan het. Gorokhova was deel van die vertaalspan wat hierdie boek op versoek van Ilya Rogachev, Russiese ambassadeur in Suid-Afrika, in Afrikaans vertaal het. Sy het Suid-Afrika besoek vir die bekendstelling van die boek en het op haar reis deur die land in Junie vanjaar, onder andere die graf besoek van ʼn Russiese soldaat wat aan Boerekant geveg en gesneuwel het. Gorokhova vertel dat haar pa, wat ʼn joernalis is, baie in geskiedenis belangstel en toe sy klein was al vir haar van die Anglo Boere-oorlog vertel het. ʼn Liefde vir tale Nog ʼn verrassende faset van hierdie babushka-poppie, is die rebelse streep van haar persoonlikheid wat tot haar liefde vir tale aanleiding gegee het. Toe Gorokhova ʼn klein dogtertjie van so ses of sewe was, was sy baie passievol oor handwerk en borduurwerk. Haar ma wou haar graag blootstel aan ander aktiwiteite ook en het gesê dat hoewel dit wonderlik is om borduurwerk te kan doen, kan iets soos die aanleer van ʼn nuwe taal jou eintlik veel meer bemagtig. (In Russiese skole leer kinders nie ʼn tweede taal nie). Gorokhova het op die daad besluit om Engels te leer, met die vaste voorneme om haar ma verkeerd te bewys: al ken sy Engels, sal sy steeds eerder wil borduur. Haar ouers het gelag en gedink sy sou gou van hierdie voorneme vergeet. Gorokhova het egter ʼn ou Sowjetse Engelse handboek gevind en ernstig begin studeer.

So het haar liefde vir tale uit protes ontstaan, maar met verloop van tyd het sy besef dat dit haar groot passie is. Sy meen egter dat borduurwerk haar beslis geleer het om “op die sitvlak te sit en te werk”!

Nuwe perspektiewe ʼn Vars, nuwe perspektief op die Suid-Afrikaanse natuurskoon word ontdek as jy dit deur die oë van ʼn babushka bekyk. Gorokhova vertel dat, hoewel al die streke van Suid-Afrika vir haar sy eie bekoring inhou, die Karoo haar die meeste getref het: “Vir ’n Rus lyk die landskap ’n bietjie soos van ’n ander planeet, te ongewoon en daarom onweerstaanbaar mooi. Dit was ru en romanties tegelyk om na die sterbesaaide hemel te kyk en van koue te bibber.”

Gorokhova het ook vir Helpmekaar besoek en was baie beïndruk vertel sy: “As ek ʼn student hier was, sou ek ʼn baie gelukkige student gewees het.” Sy meen dat Russiese jongmense ongeveer dertig jaar na kommunisme; en Afrikaanse jongmense ongeveer dertig jaar na apartheid aan soortgelyke probleme soos werkloosheid en algemene ekonomiese onstabiliteit blootgestel is. Sy is bly dat die twee lande hulle betrekkinge verbeter het sedert die negentiger jare en sodoende vir jongmense beter geleenthede gee om op internasionale vlak op te tree en saam te werk. Gorokhova se raad aan die Helpies is om nie bang te wees om foute te maak of “vreemd” te lyk nie. “Dié wat niks doen nie en nie probeer nie lyk in der waarheid snaaks en vreemd”. Waag die eerste, moeilikste stap na jou droom. Lewenservaring is iets wat jou jouself maak en laat groei. Gorokhova sê sy is jaloers “in ʼn goeie sin” dat die meeste jongmense in Suid-Afrika twee- of selfs drietalig is. Sy meen dit is ʼn wonderlike voorsprong wat ons nie moet onderskat nie.

Die Afrikaanse taal Oor die verskille tussen die Russiese en Afrikaanse taal, kan Gorokhova, as taalkenner, natuurlik nie uitgepraat raak nie. “Hulle behoort aan verskillende taalgroepe, Germaanse en Slawiese, en dit beskik oor verskillende strukture, omdat Russies ’n sintetiese taal is en Afrikaans ’n analitiese taal is. Ek is nie doodseker wat dit beteken nie, maar die begrippe klink nogal uiteenlopend vir my.” Die opvallendste verskil tussen Russies en Afrikaans is volgens Gorokhova die Cyrilliese en Latynse skryfwyse. Toe Pieter die Grote aan bewind was in Rusland (17-18 eeue) het daar baie ontlenings in Russies van Nederlands gekom. Daarom is sommige woorde presies dieselfde in Russies en Afrikaans, bv. stoel, biblioteek, apteek, kantoor, firma en “nog ’n woordjie wat jy nie mag skryf nie”.Dis vir Gorokhova moeilik om idiome volledig uit Russies in Afrikaans te vertaal, weens die konteks. Tog deel sy haar gunsteling Russiese uitdrukking: “Alles wat nuut lyk is net die goed vergete verlede” (Всё новое – это хорошо забытое старое). Gorokhova meen net soos wat die Suid-Afrikaanse landskappe vir haar mooi is, omdat dit ongewoon is, is dit dieselfde met Afrikaanse woorde.

Tree vir tree... trappie vir trappie...

Ela Baburoglu, saam met Lika Gorokhova tydens haar besoek aan Helpmekaar Kollege.

Foto: Louis Botha

Die uitdrukking “wuiwende gras” is vir haar baie mooi en beskrywend. Die gebruik van Afrikaanse verkleinwoorde is vir haar “oulik”, soos bv. “Tafelberg is effentjies bewolk vandag”. Sy hou ook baie van Afrikaanse idiome met die woord “ bos”. Bv. “maak geld soos bossies” of “’n hond uit ʼn bos gesels”.

Die babushka-poppie het haar hart oopgemaak en al die binneste poppies is uitgepak: ʼn “Effentjies” rebelse Rus, ʼn roekelose taalwaaghals en ʼn reisiger wat haar droom volg regoor die aardbol van Rusland tot in Afrika!

Tienertoneel 'n kultuurhoogtepunt Lees die volledige berig op die e-flitse. www.helpieflitse.co.za

Kreatiewe skryfstuk: Suzanne le Roux (gr. 12) Deur die jare van Helpmekaar Kollege se bestaan kan die mylpale en historiese gebeurtenisse voorgestel word deur trappe wat opeenvolgend en toenemend styg na die eindelose toekoms. Met elke beduidende gebeurtenis wat die skool ervaar word nog 'n trap gevoeg wat strek tot die allerhoogste piek van die onsekerhede van die toekoms. Soos daar gevoeg word by die konstante veranderlike storieboek, word nog 'n trap ingebou by die trappe wat die skool en almal daarin ondersteun.

Die eerste verouderde trappe wat 'n eeu lank al stil en stabiel staan en die gewig van talle besoekers en inwoners gedra en gevorm het, huisves 'n hele volwaardige verhaal. In 'n tyd toe die bestaan van die skool bevraagteken is, was die trap sonder twyfel of onsekerheid vas geplaas. Twyfel en angs voor op die tong, het die skool die swaar tye met plat voete op die bult aangepak. In hierdie droë wit seisoen het die skool sy eerste weet van die wêreld gekry en tradisies gegrond wat deur die eeu die verwering van die lewe se moeilikhede kon weerstaan. Die koel klip van diep rooibruin steen lê onveranderd aan die beginpunt van die Helpmekaar-storie wat nog vele hoofstukke gaan ervaar.

Met die bopunt nog ver, word die trappe stelselmatig een vir een gegrond soos wat meer Helpies kies om hierdie skool deel van hul vormingsjare te maak. Met elke kinderhart wat vervorm word na 'n adellike volwassene uitgerus met die nodige toerusting, bly 'n stukkie van elke persoon se gees agter om deel te vorm van die vaste fondasie wat volgende generasies sal ondersteun en rigting gee. Geklim, geklouter en gekoester, word die trappe opgebeur deur die jare sodat vandag se Helpie-pad duidelik sigbaar staan.

Omliggende veranderinge en toenemende onsekerhede veroorsaak vele skole en organisasies om hul noodlot in die gesig te staar, maar Helpmekaar kies die gevaarlike, dun pad in die vurk en kies om moeilikhede te gebruik om die trappe verder te vorm en te versterk. Sonder om die kernwaardes wat die eerste steen neergelê het plat te trap, omarm die skool nuwe metodes en aanvaar dat verandering nodig is om aan te pas by die moderne wêreld. Om hierdie rede is die skool 'n lig in 'n donkerte wat sekere mense kon verswelg met 'n gewelddadige skielikheid en verskaf rigting deur die sterk fondasies na bo te volg. Die tik-tak van trappende tieners neem toe soos meer mense saamdrom op die trappe en die skool na die boonste uiterstes streef.

Vir al hoe meer word die Bruin Reus op die Bult meer as in indrukwekkende ou gebou, maar eerder 'n tweede huis waar die vryheid bestaan om jouself en medemens te ontdek in die vormingsjare van jou lewe. Die eeu oue verhaal van die skool word deur die betowerende steen wat lei na die hoofgebou vertel en omsingel jou hart om hom deel te maak van die verhaal.

Vandag staan die hooftrappe van Helpmekaar Kollege, wat die storie en geskiedenis van die skool uitbeeld, met standvastigheid, trots en betower elke besoeker en inwoner met sy Helpie­-magic.

2021 Tienertonele het behoorlik die verhoog aan die brand gespeel.

Foto's: Carla Klingbiel

16

SPORT

ʼn Trotse netbal-geskiedenis Jessica Goosen en Elizabeth Krüger Met Helpmekaar Kollege wat pas sy honderdste verjaarsdag gevier het, vier netbal ook ʼn baie belangrike verjaarsdag.

Die is egter nie die enigste spanne wat goeie resultate bereik

Die gewilde sport word vanjaar eenhonderd en dertig jaar oud! In 1925 stel Phyllis Cardin die spel bekend aan toekomstige onderwysers aan die Johannesburg College of Education wat dit versprei en ontwikkel by laerskole en hoërskole in die Transvaal-provinsie.

en Helpmekaar se naam hoog hou nie, die Helpienetbalspanne blink uit in toernooie soos die Gauteng Netball tournament, die Klofies-fees wat aangebied word deur

Netbal is dus al deel van Helpmekaar vir 96 jaar! Met trots kan daar gesê word dat Helpmekaar van die beste

behaal ʼn vyfde plek in Gauteng, die 0.15-span ʼn tweede plek, en die 0.16-span behaal ʼn eerste plek

netbalspanne in Suid-Afrika kweek deur deursettingsvermoë, harde werk en lang ure op die baan (ter voorbereiding vir ʼn wedstryd of ʼn toernooi) deur te bring.

Netbal is ʼn spanpoging, wat van passievolle afrigters tot

Die resultate wat die spelers bereik, kom nie maklik nie. 2021 se 0.16 A-span, afgerig deur me Linda Peacock, vertel van

flukse spelers strek. Helpie-netbal het al baie uitdagings beleef, maar met elke uitdaging versterk die spanne en die ketting. Helpmekaar se busse ry 15:00 en daarom is daar beperkte oefentyd, tog word kwaliteit oefening verseker.

“Helpmekaar Kollege is ver van alles af en die afstand is ʼn

hulle strawwe oefenprogram. Daniela Popovic, lid van die span, sê: ‘’Ons 0.16 A-span oefen gereeld en ten minste twee ure elke dag waar ons seker maak ons lewer wat van ons verwag word en te verseker dat ons, ons netbaldoelwitte bereik.’’

probleem,” volgens me Louise Hattingh (netbal-afrigter) “Dit verg dus bykomende deursettingsvermoë van die kinders se kant af,” sê me Hattingh.

Alhoewel netbal ʼn baie gewilde sport is en deur duisende mense regoor die wêreld gespeel word, is netbal nog steeds

In 2013 het Helpmekaar se 0.16-netbalspan SA’s gewen.

dat netbal twintig miljoen pond en jare weg is om te kwalifiseer as ʼn Olimpiese sport. Sy vermoed dat hulle eers aan die 2032 Olimpiese spele sal kan deelneem. Alhoewel netbal nog nie goedgekeur is om aan die Olimpiese spele deel te neem nie, bly dit tog elke speler se droom om Groen en Goud te dra en ʼn goue medalje huis toe te bring. Daar is hoop dat een van Helpmekaar se vele talentvolle spelers eendag

Nicole Amiras was deel van die span en het verder deel geneem aan die Region V-spele en het ook deelgeneem aan die Wêreldbeker. “SA’s was elke jaar in die skoolvakansie so dit was rêrig ʼn uitdaging om voor die SA’s elke dag bymekaar te kom om te oefen,” sê Amiras. In 2018 is die 0.16 A-netbalspan saam met die afrigter van die span, me Hattingh, uitgenooi na die Wêreldkampioenskap wat in Singapoer gehou is. Me Hattingh meen dat netbal meer is as

Groot netbaldrome word by Helpmekaar gekoester en ontwikkel.

Foto: Nikita Venter

Hoërskool Waterkloof en die Twizza skole-toernooi. By die Twizza-toernooi in 2019 dring drie spanne deur na die Gauteng-kampioenskappe. Die 0.14-span van Helpmekaar

ʼn sport, maar eerder dat dit gaan oor ‘die reëls van die lewe’, dat dit gaan oor ‘karakterbou en saadjie plant by die kinders’. Nicolette Bezuidenhout, wat in 2017 en 2019 deelgeneem het aan SA’s, stem saam: “Netbal is meer as net ʼn sport, dit het my verskeie lewenslesse geleer waarvoor ek dankbaar is.”

Bruin Trui-trots

nie goedgekeur om te kwalifiseer as ʼn Olimpiese sport nie.

Hoofafrigter van Engeland se netbalspan, Jess Thirlby, meen

hierdie geleentheid gegun sal word.

“Speel soos diere” is wat me Hattingh altyd vir haar netbalspelers voor ʼn wedstryd sê, en na ʼn lang inperking, waar die netbalspelers honger was vir netbal speel, kan me Hattingh dit weer vir die spelers sê. Om vyf spanne SA’s toe te stuur en te wen, is dié juffrou se groot doelwit voor sy haar fluitjie kan ophang.

Megan Saaiman Soos wat die verkeer op die hoek van Empire en Jan Smuts verbyry, kan jy dit sien. As jy van voor af na Helpmekaar Kollege kyk, sien jy dit weer; en as jy op Helpmekaar se paviljoene skree, ervaar jy dit – Rugby!

Cupido vertel ook dat sy volgende droom is om eers te gaan swot en dan te fokus daarop om die 2023 Wêreldbeker- of Junior Wêreldbeker-span te haal. Deur Diego se harde werk en positiewe gesindheid het hy verseker ʼn (groen en) goue toekoms voor hom!

Rugby was nog altyd deel van die hartklop van Helpmekaar en vorm ʼn groot deel van Helpmekaar se trots. Dit is vir elke rugbyseun ʼn eer en inspirasie om te kan uitdraf in ʼn Bruin Trui. Dit is op Helpmekaar se rugbyveld waar kinders leer van harde werk, vasbyt en om te volhard. Hiér is daar ook legendes gebore en is daar reeds vele bekende oud-Helpie-name in die rugbywêreld. Maar daar word ook elke dag nuwe drome geplant en talente gekweek, om eendag dít wat begin het as ʼn Bruin Trui, na ʼn trotse Groen en Goud-trui te verander.

Op sy beurt leef mnr Hannriel Coetzee homself uit as rugbyspeler en afrigter. Mnr Coetzee speel vir die rugbyklub, Pirates, in Greenside. “[Rugby] was nog altyd deel van my lewe. Ek het as 5-jarige seuntjie begin Valkie-rugby speel en van daar af het ek nooit opgehou nie. Ek was bevoorreg gewees om altyd afrigters te hê wat dit vir my opwindend gemaak het op rugby te speel. Dawie le Roux en Ian Muller was die eerste afrigters wat ek gehad het, wie my baie geleer het en my passie vir die sport versterk het.”

Onder hierdie ywerige Helpie-rugbyspelers is Diego Cupido, wat hierdie jaar ingesluit is in die SA 0.18-rugbygroep. Cupido is ʼn uitstekende rugbyspeler wat elke keer sy beste gee en Helpmekaar se harte trots maak wanneer hy met sy bruin trui op die veld ophardloop. Rugby is in Cupido se bloed en hy vertel dat sy oom, Adriaan Jacobs, wat vir die Springbokke gespeel het, asook sy pa, nog altyd sy inspirasies was. Nie net het rugby vir Diego geleer hoe om ʼn uitdaging aan te pak nie, maar dit het hom ook die geleentheid gegee om oorsee te reis en om baie nuwe mense te ontmoet.

“Wanneer dinge vir my uitdagend is, of dit wat ek beplan het nie uitwerk soos ek gedink het nie, dan sê ek vir myself ‘mind over matter’. Dit het my nog altyd gehelp om die groter prentjie in gedagte te hou en te fokus op dit wat belangrik is.”

Volgens mnr Coetzee het rugby hom al baie in die lewe gehelp, omdat rugby hom geleer het om nooit op te gee nie. Dit is hoe hy elke uitdaging aanpak. “Harde werk sal talent oorwin, as talent nie hard werk nie”.

Nie net het rugby vir mnr Coetzee geleer hoe om vas te byt nie, maar rugby het hom deur moeilike tye in sy lewe gehelp, omdat dit ʼn plek is waar mens van alles kan vergeet en net fokus op een ding.

Mnr Coetzee het as tweede jaarstudent aan die Universiteit van Johannesburg in 2016 by Helpmekaar die 0.15 B-span begin afrig en nou is hy al vier jaar lank by die Bruin Reus op die Bult.

Mnr Coetzee se wens aan jong rugbyspelers, en eintlik enige jongmens, is die volgende: “Weet wat jy wil hê en dink alle moontlikhede deur, want dit gaan nodig wees om opofferings iewers langs die pad te maak.

Die belangrikste is om altyd nederig te bly en te besef dat alles net genade is.”

Diego Cupido (gr. 12) Foto: Verskaf

Vir die nuutste www.helpieflitse.co.za Helpie-nuus besoek:

Mnr Hannriel Coetzee Foto: Verskaf deur Just 4 Fun Photography

@helpieflitse

Tennis maak deure oop

SPORT

17

Nina Germishuysen Gedurende die laaste dekade het tennis by Helpmekaar Kollege gegroei van krag tot krag.

Veral die dogterstennis het opspraak gemaak. Die span het, ten spyte van sterk kompetisie, vir ʼn tydperk van sewe jaar opeenvolgend as liga-wenners of naaswenners uit die stryd getree. Die interhoër was geen uitsondering nie en die meisies het in groot nasionale toernooie soos Amanda Coetzer en Gerrie Berner telkens die kwarteindrondtes behaal.

Dit is dan ook geen wonder dat tennis vir van hierdie kaliber spelers ʼn beurs en ʼn kaartjie Amerika toe verseker het nie. Christine Gouws, wat in 2018 matrikuleer het, is reeds ’n derdejaar-student in Biologie (Genetika) aan die Eastern Illinois-universiteit, waar sy die universiteit verteenwoordig: “Ek hoop om uiteindelik my meestersgraad in Genetika hier te kan klaarmaak,” vertel sy.

Twee van 2020 se matrikulante is binnekort op pad na Amerika toe: Anique Engelbrecht, wat hierdie jaar in Swede gaan oefen het, het ʼn beurs ingepalm om vir Keiser-universiteit in Florida te speel, terwyl sy Biomediese Wetenskappe studeer. Mieke van Deventer is opgewonde oor haar planne om by Angelo State-universiteit in Texas aan te sluit, as deel van die tennisspan. “Ek werk al my hele lewe hiervoor en dit het uiteindelik aangebreek,” sê sy opgewonde. Nog ʼn eerstejaarstudent en oud-Helpie, Jessica Portwig, het besluit om vir Maties te speel, waar sy Aktuariële Wetenskap studeer. Sy hoop om die universiteit later vanjaar in Uganda te verteenwoordig.

Ook die huidige tennismeisies by Helpies, het groot toekomsplanne. Isabella Venter (gr.

12), is reeds in gesprek met universiteite in Kalifornië, Florida en Michigan. ʼn Tennisbeurs sal haar in staat stel om ʼn Internasionale Besigheidsgraad daar te voltooi.

Twee uiters bekwame tennisspelers het as groentjies hierdie jaar by die Helpie-span aangesluit. Runé van Wyk en Amelie van Zyl (gr. 8) is beide in die top-tien O.14-spelers landswyd geplaas. Runé se kop staan net in een rigting: “Ek wil graag in Amerika vir ʼn universiteit gaan tennis speel.” Amelie deel haar sentimente: “Ek hoop om reeds op hoërskool oorsee te gaan speel en dan daarna by ʼn universiteit in Amerika aan te sluit.”

Links bo: Amelie van Zyl. Regs bo: Mieke van Deventer. Onder: Runé van Wyk Foto's: Verskaf

Ruiters pronk met hul perde!

Helpies hou kop bo water

Kaitlin Scott

Ingrid Holm

Helpmekaar Kollege se ruitersport-span pronk met pragtige perde en fantastiese resultate, maar Watersporte vorm deel van ʼn klomp leerders se leefwyse. Wat is ʼn jaar sonder die duiktoer of swemgala? ruitersport is meer as net prag en prestasies. Die band tussen ‘n ruiter en haar perd is een wat nooit kan Dit was egter die afgelope 2 jaar besonders uitdagend vir hierdie geleenthede om plaas te vind. ʼn Klomp breek nie. Die Helpie-Flitse het sewe Helpies van die ruitersport-span gepols oor hulle liefde vir dié sport. verskillende watersport-deelnemers het onlangs bymekaar gekom om te vertel aan watter lewensles hulle geklou het om hul koppe bo water te hou.

Kaylen Botha (gr. 12, kaptein) en haar perd Emperor’s Forest.

“My gunstelingdeel van die sport is nie die sport self nie, maar die spesiale verhouding wat jy oor die jare opbou met jou perd.”

Jane Visser-Rudman (gr. 12, kaptein) en haar perd Burt.

“Ek is lief vir perdry, want dit gee my ʼn gevoel van vryheid en diere is my passie, so om elke dag rondom hulle te wees maak my gelukkig.”

Leandri Botha (gr. 10) en haar perd Man from Japan.

“Dit is nie net ʼn sport nie. Dit is ʼn ware liefde tussen perd en mens wat nooit gebreek kan word nie. Daar is soveel passie en vertroue in die sport.”

Kimberly Amiras (gr. 8) en haar perd Verdi.

“My gunstelingdeel van perdry is dat jy in jou eie spasie kan wees en dit net kan geniet.Om die adrenalien te voel wanneer jy ry en dat jy so ʼn goeie verhouding met jou perd kan hê.”

Erin Du Plessis (gr. 10) en haar perd Sailing East.

“My eerste was baie jonk en het vir alles geskrik. Na al daai jare moes ek weer by stap een begin: Leer om nie af te val nie. Dit het maande gevat om ʼn band te vorm, maar na alles is ons besig om baie goed te doen.Ek is lief vir perdry omdat jy nie alleen groei nie.”

Moné van der Breggen (gr. 9) en haar perd Spotted Pride White Lightning.

“My gunstelingdeel van die sport is om net te ry en om ʼn vriendskap te vorm met my perd.Ek is lief vir die sport omdat ek myself kan wees by my perd en ek voel vry en gelukkig wanneer ek perdry.”

Visvang:

Seil:

Swem:

Joshua Toms (gr. 11) “Aanhouer wen!”

Lena Holm (gr. 8) “Partykeer kan mens nie die rigting van die wind beheer nie, maar jy kan jou seile verstel.”

Chanel Malan (gr. 9) “Uithouvermoë en selfrespek – dít is wat ek in die swembad geleer het.”

Swem:

Duik:

Duik:

Edrich du Preez (gr. 11) “Deursettingsvermoë - dít is wat ek in die swembad geleer het.”

Anika de Beer (gr. 11) “Partykeer is dit beter om nie jou avonture alleen aan te pak nie. Maak staat op mense.”

Nicola Mackridge (gr. 9) “Moenie dinge oordink nie, en probeer kalm bly in stresvolle situasies.”

Foto's: Carla Klingbiel

SPORT

18

Waar is oud-atlete nou?

Chantlize Nell

Jason van Rooyen matrikuleer in 2015. Sedertdien het hy sy graad in Industriële Ontwerp voltooi en daarna Projek- en Vervoerbestuur studeer en is tans besig met sy Onderwysgraad. Sy liefde vir atletiek het begin die dag toe hy die eerste keer aan ʼn gewigstootbal gevat het. Jason het in 2021 aan die Olimpiese Spele deelgeneem. Wat hom bygebly het van Helpmekaar Kollege is goeie dissipline en om altyd vas te staan in geloof.

Lizandi Schoeman, matrikulant en atletiekkaptein van 2015, het vanaf graad 8 tot 11 deelgeneem aan driesprong en verspring sowel as die 100m en 200m. In haar matriekjaar neem sy ook deel aan die 400m. Sy kwalifiseer herhaaldelik vir SA’s. Dit het haar gedryf om te verbeter. As student aan die Universiteit van Johannesburg studeer sy om ʼn chiropraktisyn te word. Hierdie begeerte is gebore vanuit haar atletiekloopbaan by Helpmekaar.

Handre Jonker matrikuleer in 2018. Hy blink uit in die 100m en 1500m sowel as die 400m- en 800m-hekkies. Die dag toe hy Niki Marich sien die Wêreldkampioenskappe wen, het dit hom geïnspireer om harder te werk. Tans neem hy steeds deel aan die 400m en 800m by Arkansas State-universiteit in Amerika, waar hy besig is om sy derde pre-med jaar. Die inspirasie van sy jare by Helpmekaar sal hom altyd bybly.

Heinrich Herbst matrikuleer in 2015. Met sy atletiekbeurs studeer hy in Amerika by Arkansas State-universiteit. Hy het ʼn Meestersgraad in Rekeningkunde verwerf en tans werk hy by Deloitte in Chicago as ʼn ouditeur. Herbst was SA-kampioen in die 800m. Herbst sê dat dit te danke is aan mnr JP van der Merwe dat hy sy drome kon bereik om in Amerika te studeer en te bly.

Coetzee word SA-kampioen Ewan Basson “Leef onvergeetlik”. Dit is die motto waarmee Gené Coetzee, SA O.20-kampioen (5 000 m), haar lewe aanpak. “Life has no meaning without a purpose,” sê Coetzee. Sy het definitief in April doelgerig gehardloop en die ander atlete letterlik in die stof gelos.

“Mindset is what seperates the best from the rest,” sê Gené is die sleutel tot haar sukses, nie net op die atletiekbaan nie, maar ook in haar alledaagse lewe.

Gené Coetzee (gr. 12) Foto: Anika de Beer

Jolene Rabie, nou Richards, matrikuleer in 2012. Sy studeer aan die Noordwes-universiteit waar sy ʼn graad in BA Kommunikasiekunde verwerf en daarna ʼn nagraadse diploma in Onderwys. Sy is ʼn onderwyseres by Laerskool Randhart in Alberton, getroud met haar hoërskoolliefde en het ʼn pragtige dogtertjie in 2020 verwelkom. Sy is aktief betrokke by liefdadigheid. Sy koester haar laaste interhoër waar die skool opgestaan en haar naam geskree het toe sy die 800m gewen het. Sy was al talle kere by die SA-kampioenskappe vir die 400m en 800m en het ʼn goue medalje gekry by NWU Pukke vir landloop. Sy gaan volgende jaar Julie deelneem in Frankryk, België en Nederland.

Nege en twintig Helpies het in April in die Paarl aan die SAatletiekkampioenskappe deelgeneem. Die byeenkoms het oor die 100 items aangebied en atlete uit verskillende streke het op uitnodiging deelgeneem.

Die Helpie-atlete verower 1 Goue-, 6 Silwer- en 8 Bronsmedaljes oor al die items. Elke Helpie wat deelgeneem het, is persoonlik uitgenooi om deel te neem en het teen die beste atlete in die land deelgeneem.

Niki (Nikolas) Marich matrikuleer in 2016. Hy studeer aan die Universiteit van Johannesburg en verwerf ʼn graad in B.Com Finansies en ʼn Honneurs in Beleggingsbestuur. Helpmekaar het hom geleer om ʼn balans te handhaaf tussen akademie en atletiek. Harde werk word beloon, het dit hom geleer. Sy inspirasie kom van die begeerte om die vinnigste en beste te wees. Die gevoel van hardloop is bevrydend. Hy beskou sy talent as God se seën oor sy lewe. Hy neem steeds deel aan die 400m. Sy doelstelling vorentoe is om die SA Senior-kampioenskappe te wen.

Mignonne de Beer (gr. 9) verdien 2 Silwermedaljes, in die 90m-hekkies en verspring. Hannah van Niekerk (gr. 10) verdien 2 Bronsmedaljes in die 400mhekkies en die 4 x 400-aflos. Simoné de Wet (gr. 12) verdien ‘n Silwermedalje in die 400m-hekkies en ‘n Bronsmedalje in die 4 x 400m-aflos. Jaydee Rosslee, Cara Bronkhorst en Zanique Swanepoel verdien elkeen ‘n Silwermedalje. Hendricus Meyer, Carla Venter, Connor Annandale, Emily Nelson en Keira Fouché verdien elkeen ‘n Bronsmedalje in hulle afsonderlike items. Gené Coetzee (gr. 12) wen Goud en is die Suid-Afrikaanse kampioen in die 5000m O.20-afdeling.

Die polkakol-trui wink Leah Kloppers Pedri Crause (gr.12) is gekies as een van twee juniors om vir die Afrika kontinentale span in Panama te gaan fietsry in ʼn 6-dag wedren. Pedri beantwoord ʼn paar vrae oor sy stokperdjie.

Jason van Rooyen, Olimpiese atleet (2021).

Foto: Verskaf

Lizandi Schoeman het in 2012 die O.15 SA’s gewen.

Foto: Verskaf

Handre Jonker neem deel in die VSA (2020-2021).

Foto: Verskaf

Wanneer het jy begin fietsry?

Ek het in graad 8 begin fietsry, maar dit was net vir avontuurwedrenne. Op daardie stadium het ek dit nie ernstig opgeneem nie, maar dit het verander teen die einde van graad 9. Ek het al hoe meer van bergfietsry begin hou en baie verbeter. In graad 10 het ek ʼn padfiets gekry – net om fiksser te wees vir bergfietsry. Stelselmatig het ek begin deelneem aan padfietsresies en die taktiek begin geniet.

Wat het fietsry vir jou geleer?

Fietsry leer my om geduldig te wees, want resultate vat tyd en baie harde werk. Ek moet ook mooi dink oor hoe ek my tyd spandeer sodat alle skoolwerk ingepas word. Dit beteken dat gereelde kuiers met vriende in die slag bly. Dit is duidelik dat fietsry ʼn lewenskeuse is, want anders as ander sporte het jy nie ʼn “af”-seisoen nie.

Wie dink jy moes hierdie jaar die Tour de France wen?

Die wenner van 2020 en 2021 se Tour de France was die 22-jarige Tadej Pogačar. Volgens my is dit ongelooflik wat hy regkry en het hy dit verdien.

Heinrich Herbst neem deel te Universiteit van Texas (2017).

Foto: Verskaf

Jolene Rabie (Richards) by die CGA-klubliga in 2020.

Foto: Verskaf

Niki Marich neem deel aan University Sports South Africa, 2021.

Foto: Verskaf

100 hokkie-wedstryde vir Helpmekaar Kayla Wolfaardt Hokkie is ʼn aksiebelaaide sport wat jou heeltyd op jou tone hou. Die pas is vinnig en opwindend. Oud-Helpie, Keagan Atkins (2015-2019), wat sedert 2013 hokkie speel was vir meer as 100 hokkiewedstryde vir Helpmekaar Kollege (HMK) deel van die aksie en opwinding. Sy speel tans vir die Universiteit van Johannesburg se eerste span hokkie. Sy het verskeie toekennings behaal tydens haar Helpmekaarhokkiedae. Vanaf graad 8 tot 10 is sy aangewys as die mees belowende speler. In graad 11 en 12 het sy die toekenning as beste senior-speler verower. “Ek het ook ʼn geraamde eerste span-trui by die skool gekry in my matriekjaar. Dit lê my baie na die hart.”

Wat is jou drome vir die toekoms?

My droom is om eendag in die grootste fietsrykompetisie te ry: die Tour de France. My ma wil ‘n polkakol-trui hê!

Wat is jou raad vir jong fietsryers?

Wees geduldig! Dit vat lank om iets reg te kry. Moet ook nie dit te ernstig opneem nie. Fietsry is ʼn uithousport en jy moet eers ʼn platform bou sodat jou liggaam dit kan hanteer.

Wat motiveer jou terwyl jy ry?

Ek wil my doelwit bereik om professioneel te ry en die wêreld wys dat SuidAfrika se fietsryers uitmuntend is. Ek dink gereeld aan daardie polkakol-trui wat wink!

Sy meen dat haar hokkie-dae by HMK haar baie lewenslesse geleer het: “Ek het geleer hoe om geduldig te wees met mense om my, om my emosies beter te beheer, om nooit op te gee nie en altyd jou beste te gee. Helpmekaar-hokkie was definitief een van die hoogtepunte van my hoërskoolloopbaan.” Dit was ook nie maklik om koelkop te bly onder die druk om by daardie 100 wedstryde uit te kom nie. “Elke jaar het ander uitdagings gehad. Goed meer as sleg. Voor elke wedstryd was ek op my senuwees, selfs met my laaste wedstryd!" vertel Keagan. Haar gunstelingoomblik was tydens haar 100ste wedstryd. “In my 100ste wedstryd het ons ons eerste liga wedstryd in 4 jaar gewen! En ek het boonop ʼn punt aangeteken. Dit was definitief my gunstelingoomblik!”

Wat is haar wens vir Helpmekaar-hokkie vir die volgende 100 jaar? “Dat daardie passie en deursettingsvermoë wat die leerders uitstraal op en van die veld af iets is wat op almal se lippe sal wees. Dat daar geleenthede is vir leerders en dat hulle dit sal aanpak met goeie gesindheid en hulle tyd op die hokkieveld sal koester.”

Keagan Atkins het as Helpie ʼn 100 wedstryde vir die skool gespeel.

Foto: verskaf

Pedri Crause (gr. 12) op sy padfiets.

Foto: Verskaf

TERUGFLITSE

19

Vir 100 jaar ons plek.

Redaksielede, 1957.

Aankondiging van Helpie-Flitse, 1946.

Redaksielede by 'n nuwe drukmasjien.

Die Helpie-Flitse lê al vir dekades giere en grille op papier vas.

Die Flitse het ‘n ryke geskiedenis sedert 1946.

Bekende violis, Zanta Hofmeyr.

Redaksielede pronk by die Flitse se eie drukmasjien.

Karin Preller, lees ook berigg op bls 14.

Redakteursbrief, 1969.

WEES 'N HELPIE

20 1921

Helpmekaar word op 25 Januarie 1921 in die Irenekerksaal op die hoek van Pleinen Edith Cavellstraat geopen.

Foto’s van oudhelpies wat in die hoofgebou uitgestal word.

DIS100-kluitklaplys Wat maak jou ʼn Helpie? Daardie dag as jy jou baadjie kry, of as jy vir die eerste keer met die bus ry? Miskien is dit as jy ʼn kultuuraand bywoon of as jy die Journey meemaak in graad 11. Die Helpie-Flitse het ʼn lys saamgestel met 100 dinge wat elke Helpie móét beleef om hulself ʼn voorwaardige Helpie te kan noem.

Dinge wat net Helpies verstaan:

1922

Op 31 Januarie 1922 skuif die skool na professor Ashworth se Eton-danssaal weens ‘n tekort aan spasie.

Die Helpmekaarwapen voor die skool se privatisering.

Op Saterdag 19 September 1925 neem die Eerste Minister, Generaal JBM Hertzog, die amptelike hoeksteenlegging van die skool, wat nou in Braamfontein geleë is, waar.

Hoeksteen wat geleë is by die hoofgebou.

1941

Die meisieskool, Hoër Meisieskool Helpmekaar, skei vanaf die Hoër Seunskool Helpmekaar.

Die Helpie-gees.

By mnr Stoffel se klas verbystap sonder jou pet of basher.

Donderdag by die koshuis te gaan eet net om poeding te kry.

Met ʼn hoodie by die skool aankom as die nuus sê dis 15.5˚C.

Warm-sjokolade by mnr Klaus König te drink tydens jou graad 7-onderhoud.

Sonder ʼn pet of basher by aantree gevang word.

Vir ʼn las vra om by die snoepie iets te koop.

Om laat te kom vir aantree. ʼn Boksgeveg agter die koepel waar te neem.

Om uitgeteken te word deur jou graadvoog. ʼn Lekkertjie van me Lida Smith af te kry wanneer jy verjaar.

Ten minste 10 video’s van die Golden Boys se optredes op jou foon te hê.

Die noodplan te oefen.

Om in graad 9 te open met skriflesing en gebed.

Vellies as skoolskoene te dra.

Voor die skool by aantree ʼn afkondiging te maak.

Die Helpie-Flitse op die laaste Vrydag van die termyn te kry.

Om ʼn leertas met jou naam op te hê.

Om te kyk hoe lyk Johannesburg vanuit die kloktoring.

Om voor die fishbowl te staan om jou sluitkassie te verifieer aan die begin van die jaar Om in die aand bus te ry.

Na Vrydagoggende se bidsessies te hardloop om betyds te

1925

Seunskool Helpmekaar se matriekklas van 1956.

wees vir aantree.

Om voor om die skoolgebou te loop in plaas van die direkte pad deur die gange.

Om te wens jy kan by die matriektrappe afloop omdat dit naby aan alles is.

Die heuwel by die hoofhek uitklim.

Kaalvoet oor die klippies loop tydens ontgroening.

Vir mnr JP van der Merwe verduidelik hoekom jy nie in die atletiekspan kan wees nie. ʼn Ewigheid wag vir die busse om te ry in die middag.

Jou naam op die toring skryf.

Om ʼn noemnaam by mnr Stoffel te kry.

Om iets in tipex op jou pet te skryf of om iets aan die binnekant van jou basher te verf.

Om die onderwysers se vreemde uitrustings op Crazy Friday te sien.

Om 6:30 by die skool te wees en te kyk hoe die son oor Johannesburg opkom.

Om ʼn kortbroek te dra op die koudste dag van die winter, want Helpies kry nie koud nie.

Op die akademiese front:

1951

Die William Nicol seunskoshuis, vernoem na die vader van Helpmekaar, dr Nicol open in 1951.

Hoeksteen wat deur Dr. Nicol gelê is.

1993

Die skool privatiseer en die meisies en seuns smelt weer saam om Helpmekaar Kollege te vorm.

Die huidige skoolgebou in Braamfontein.

2020

Helpmekaar vier sy 100ste bestaansjaar en open ‘n nuwe innovasiesentrum naamlik “DI HUB".

Mnr. Klaus König tydens die opening van DI-Hub in 2020.

Onvergeetlike oeps-oomblikke:

Op die bus leer vir eksamen. ʼn Webblad-resensie van ʼn boek aflaai om as ʼn boekmondeling te gebruik.

Verkeerde roete van die weste kant van die skool na die ooste kant van die skool volg om betyds vir klas te wees.

Om derde taal-opdragte met behulp van Google Translate te voltooi.

Met Madame Aritha Kruger Frans praat op die skool se stoepe.

Vir die Afrikaanse olimpiade in te skryf omdat jou Afrikaanse onderwyser daarop aandring. ʼn Inskrywing op Adam kry.

Huiswerk op die bus vinnig probeer voltooi.

Aanlyntoetse skryf. ʼn Kultuuraand bywoon.

Matriek se lenteskool by te woon.

Die Franse Soirée bywoon.

Laat wees vir jou volgende klas as gevolg van die verkeer op die skool se stoepe. ʼn Opvang-klas bywoon omdat jy die sperdatum van skoolwerk verkeerd gehad het.

Naskool sit en huiswerk doen by die klipbankies voor die klerebank.

Toesprake in die klas doen.

Vir ʼn onderwyser laat weet jou mikrofoon is gebreek tydens ʼn TEAMS-klas.

Om nooit te leer vir Lewensoriëntering-toetse of -opdragte nie.

Om met ʼn kombers te gaan eksamen skryf.

Jou verkeerde oorbelle in jou baadjiesak wegsteek as me Louise Hattingh op jou spoor is. ʼn Ander graad se badkamer gebruik.

Deur die hoofgebou se hoofingang in te stap.

Skelm by die matriektrappe oploop.

Skelmpies nie jou baadjie in die gange te dra nie.

Die verkeerde bus te haal en jou ma te bel om jou by ʼn ander busstop op te laai.

Iemand anders se basher te leen vir fotodag.

Te droom van Uber eats en plannetjies te maak om dit afgelewer te kry. ʼn Onnie wat jou foon neem tydens klastyd.

By die verkeerde lokaal op te daag om te skryf tydens eksamen.

Om uitgetrap te word deur mnr Klaus König oor jou hare wat verkeerd is.

Om in graad 8 te verdwaal en nie te weet waar die Towers is nie.

Michael van verlore goedere se nommer heel bo op jou foon se kontakte te hê.

Vergeet om jou produksie-klere in te pak vir kleedrepetisie.

Om ʼn onderwyser ‘Mamma’ of 'Tannie' te noem.

Saam met jou mede-Helpies: Natreën tydens enige Interhoërbyeenkoms.

Die Journey stap aan die einde van graad 11.

Melville-trappe saam met maats uitklim.

Valbal bywoon.

Matriekafskeid bywoon in graad 12. ʼn Getaway-kamp bywoon.

Groenklub roei.

Jou huishemp sny vir die Interhuis-gala. ʼn Rugbywedstryd bywoon en deel vorm van die tonnel.

Bus te ry.

Jou stem hees skree by die Interhoër. ʼn Choreograaf by die produksie wees.

Die skoollied sing en die laaste “KOMAAN, KOMAAN” skree. ʼn Buspartytjie hou vir ʼn matriek wat verjaar.

Matriekdasse uitleen aan mekaar en jou naam daarop skryf. ʼn Paratuskamp bywoon.

Om te massabank. ʼn Matriekbuddy in graad 8 te hê. ʼn Kenmekaar by te woon.

Om te dans in die produksie.

Pouse op die pawiljoene deurbring.

Beleef hoe ʼn matriek ʼn meisie uitvra na die matriekafskeid.

Tweede pouse op ʼn Vrydag swem.

Om te sokkie of te dans op die aantreeblad tydens Valentynsweek. ʼn Fotosessie te hê saam met jou vriendinne wanneer die jakarandas begin blom.

Om die skoollied vir die eerste keer uit volle bors te sing in graad 8.

Jou maats te omarm terwyl ons die Onse Vader na opening sing.

Om ʼn bos blomme te kry van jou vriendinne wanneer jy verjaar.

Time-out bywoon.

Musiek op ʼn reuse luidspreker in die bus te speel. ʼn Blommetjie van die koshuistuin in jou hare sit.

Om in die hitte te sit en kyk hoe die matrieks swem by die swemgala.

Iemand vra om jou hare te vleg voor skool.

Merk jou lysie af, plaas dit op Instagram, tag die Helpie-Flitse (@helpieflitse) en gebruik die hutsmerk #DIS100_kluitklap om jou ervaring met ons te deel.