Issuu on Google+


Head OfďŹ ce: 12 A.Handrinou str. Thessaloniki, t:2310944734 Show Room: 50 Skoufa str. Athens, t:2103627420

www.e-modusvivendi.com - sales@vivendi.gr


Περιεχόµενα

www.avmag.gr

Αλέξια 28

Συνέντευξη: Εύα Κουµαριανού

Οι Κούκλες κλείνουν φέτος τα 18 τους χρόνια. Και ενηλικιώνονται, όμορφες, χαρούμενες και ελεύθερες όπως πάντα. Η ψυχή του σόου, η Εύα Κουμαριανού, έδωσε στο antivirus μια συνέντευξη από καρδιάς.

Συνέντευξη: Αλέξια

Μπορείς και να πεις ότι η Αλέξια χάθηκε. Αλλά συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Βρέθηκε. Πρώτα με τον εαυτό της. Μετά με την μουσική της και αυτό που αγαπάει. Και στο τέλος και πάλι μαζί μας.

Fashion

Το supermodel Chiel φωτογραφίζεται αποκλειστικά για το antivirus

Destination: Berlin

O πιο σεξυ προορισμός στον πλανήτη μέσα σε δυό σελίδες. Τα απολύτως απαραίτητα. Απαραίτητη γονιή συναίνεση.

Ροζ Τρίγωνα:

Στα στρατόπεδα συγκέντρωσης οι ομοφυλόφιλοι κρατούμενοι, είναι αναγκασμένοι να φέρουν στα ρούχα τους ένα ροζ τρίγωνο, με τη μύτη προς το κάτω μέρος, για την αναγνώρισή τους. Η ιεραρχία στους κρατούμενους τούς τοποθετεί στο κατώτερο σκαλί της, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να συνεργαστούν ή να βοηθηθούν απο άλλους κρατούμενους, ώστε να μπορέσουν να επιβιώσουν.

Εύα Κουμαριανού 36

Editorial Τουιτ τουιτ Taking Notes Πάρτα όλα Μy Queer Lady Do it like Elen It get’s better / know how Ouch Ανταποκρίσεις Αγόρι μόνο ψάχνει Ροζ Τρίγωνα Συνέντευξη: Αλέξια Drag culture Συνέντευξη: Εύα Κουμαριανού Προτάσεις Destination: Berlin Fashion for Winter hi design Greek Gay & Lesbian Guide Agenda Αγγελίες Τα ζώδια της Λατρείας Ταυτότητα τεύχους

6 8 10 12 14 15 16 18 20 22 24 28 32 36 42 46 48 56 58 61 62 64 66

Drag culture

Fashion for Winter 48

...αυτή η σκηνή, αυτά τα show, αυτά τα πούπουλα, τα φώτα, τα άτομα, ακροβατούν τόσο αριστοτεχνικά μεταξύ υπερβολής και πραγματικότητας, λάμψης και σκοταδιού, αποδοχής και απόρριψης, που τουλάχιστον για τη δική μας κουλτούρα και πραγματικότητα το να μην τις έχεις θαυμάσει είναι τουλάχιστον παράλειψη.

ΑΘΗΝΑ

Ροζ Τρίγωνα 24

ΠΛ. ΒΙΚΤΩΡΙΑΣ EMPORIO VIDEO, ΦΥΛΗΣ 100 – ΔΙΕΘΝΕΣ HOTEL, ΠΑΙΩΝΙΟΥ 52 - ΠΟΛΥΧΡΩΜΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ, ΠΑΤΗΣΙΩΝ & ΑΝΤΩΝΙΑΔΟΥ 6 – ΤΡΙΑΝΟΝ,ΚΟΡΔΙΚΤΩΝΟΣ 21 – ΘΕΑΤΡΟ ΧΩΡΑ, ΑΜΟΡΓΟΥ 20

4

ΓΚΑΖΙ / ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ ALEXANDER SAUNA, Μ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ 134 – – ALMAZ, ΤΡΙΠΤΟΛΕΜΟΥ 12 – ALMODOBAR, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ 60 - ΒEAR CODE, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ 8 – BIG, ΦΑΛΑΙΣΙΑΣ 12 – BIOS, ΠΕΙΡΑΙΩΣ 84 – BLUE TRAIN, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ 84 – DEL SOL, ΒΟΥΤΑΔΩΝ 44 – EPIDEMIC, IAKXOY 22 – FANTASEED, ΤΡΙΠΤΟΛΕΜΟΥ 6 – FOU, ΚΕΛΕΟΥ 8- MAYO, ΠΕΡΣΕΦΟΝΗΣ 33 – MICRAASIA, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ 70- ΗOLLY BAR, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ 70 – MOE, ΚΕΛΕΟΥ 1-5 – DRAZZEL, ΠΕΡΣΕΦΟΝΗΣ 31 – JAMON, ΕΛΑΣΙΔΩΝ 15 & ΔΕΚΕΛΕΩΝ – FCUK, ΚΕΛΕΟΥ 1-5 – ΡΑΓΕΣ CAFE, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ 80 – SCAPE CLUB, Μ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ 139 – SODADE, ΤΡΙΠΤΟΛΕΜΟΥ 10 – ΒΑΤΡΑΧΟΣ, ΕΥΡΥΜΕΔΟΝΤΟΣ 3- ΓΚΑΖΑΚΙ, ΤΡΙΠΤΟΛΕΜΟΥ 31 - ΘΕΑΤΡΟ ΧΟΡΟΡΟΕΣ, ΙΑΚΧΟΥ – ΚΑΖΑΡΜΑ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ 84 – ΜΥΡΟΒΟΛΟΣ, ΓΙΑΤΡΑΚΟΥ 12- ΝΟΙΖ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ 70 – ΤΑΞΙΔΙ, ΖΑΓΡΑΙΩΝ 23 ? TRAP? EPIDEMIC, ΙΑΚΧΟΥ 22 – ΘΕΑΤΡΟ ΑΚΗΣ ΔΑΒΗΣ ? ΑΛΚΜΗΝΗ , ΑΛΚΜΗΝΗΣ 12 ΠΕΤΡΑΛΩΝΑ, ATTRAXX, ΙΑΚΧΟΥ 36 ΣΥΓΓΡΟΥ ΚΟΥΚΛΕΣ, ΖΑΝ ΜΩΡΕΑΣ 32 – ΠΟΛΥΧΡΟΜΟ, ΛΕΜΠΕΣΗ 12 – ΛΑΜΔΑ, ΛΕΜΠΕΣΗ ΕΞΑΡΧΕΙΑ / ΚΟΛΩΝΑΚΙ DECADANCE, ΒΟΥΛΓΑΡΟΚΤΟΝΟΥ – ENERGIE, ΣΚΟΥΦΑ 29 – FREEDOM COPY SHOP, ΣΤΑΙΚΟΥ 1-3 – ΑΘΗΝΑΙΚΟ, ΤΣΑΜΑΔΟΥ 10 – ΒΡΑΚΙ, ΣΚΟΥΦΑ 50 – ΕΝ ΔΕΛΦΟΙΣ, ΔΕΛΦΩΝ 5 - ΘΕΑΤΡΟ ΦΟΥΡΝΟΣ, ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗ 168 – ΚΟΚΟΙ ΚΑΦΕ, ΑΣΚΛΗΠΙΟΥ 39 – ΜΙΚΡΟ ΚΑΦΕ, ΑΡΑΧΩΒΗΣ 38 – ΣΤΕΚΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ, ΤΣΑΜΑΔΟΥ 13 ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ / ΘΗΣΕΙΟ / ΨΥΡΡΗ FLEX GYM, ΒΙΣΣΗΣ & ΠΟΛΥΚΛΕΙΤΟΥ 6 – NXD, ΕΡΜΟΥ 73 – ΚΙΡΚΗ, ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ 31 – ΜΑΓΚΑΖΕ, ΑΙΟΛΟΥ 33 – ΟΙΝΟΤΕΚΑ, ΑΒΥΣΣΗΝΙΑΣ & ΕΡΜΟΥ 105 ? PHILIPP CHAMPAIGN BAR, ΤΟΜΠΑΖΗ 4

ΣΥΝΤΑΓΜΑ / ΟΜΟΝΟΙΑ BOOZE COOPERATIVA, ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ 57 – EMPORIO VIDEO, ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ 39 – EXO TOURS, ΝΙΚΗΣ 20 – SILVER STAR, ΚΛΕΙΣΘΕΝΟΥΣ 7 – VIDEO PLANET, ΣΤΑΔΙΟΥ 61 – VIDEOLAND, ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ 65 – VIDEORAMA, ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΜΠΕΝΑΚΗ 1 – ΑΣΤΥ CINEMA, ΚΟΡΑΗ 4 – ΗΡΑ ΒΑΤΗ, ΖΗΝΩΝΟΣ 4 - BALAKAKIS TRAVEL , ΒΟΥΛΗΣ 26 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ALOS MONDO, ΣΤ. ΚΑΛΛΑΡΗ 6- BAR ME, ΑΓΙΟΥ ΜΗΝΑ 3 – BIGAROON, ΠΑΥΛΟΥ ΜΕΛΑ 44 – DE FACTO, Π. ΜΕΛΑ 19 – DON?T TELL MAMA, ΣΤ. ΚΑΛΛΑΡΗ 9 – PREZZANTE, Λ. ΒΥΡΩΝΟΣ 5 -SEVEN GALLERY, Α. ΣΒΩΛΟΥ 45 – STRETTO, ΚΑΡΟΛΟΥ ΝΤΗΛ 18- ΑΖΑ, Π.Π.ΓΕΡΜΑΝΟΥ 3 -ΓΑΖΙΑ, ΚΑΡΟΛΟΥ ΝΤΗΛ 22 ? DA DA, ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ 4 -ΖΟΥΡΝΑΛ, ΑΛ. ΣΒΩΛΟΥ 1 -ΙΑΝΟΣ, ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ 7 -ΜΥΛΟΣ, ΑΝΔΡΕΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ 56 -I M COMMIN OUT , ΣΤ. ΓΟΝΑΤΑ 5 -ΟΛΥΜΠΙΟΝ, ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ 10 -ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ, Λ.ΝΙΚΗΣ 3 -ΣΥΜΠΡΑΞΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΟΒΙΑΣ, ΦΙΛΙΠΠΟΥ 51 ? EN OLA, ΒΑΛΑΩΡΙΤΟΥ 19 ? ΤΟ ΚΑΤΩΙ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ, ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ 6 ? BUSTART TASCHEN, ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΑΛΑΜΑ 21 ? BLUE VISION, ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ 6. ΠΑΤΡΑ YMCA, KANAΡΗ 90 ΚΕΡΚΥΡΑ GAY CORFU PARTIES ΡΟΔΟΣ RED & BLUE, Ι. ΜΕΤΑΞΑ 2 ΚΥΠΡΟΣ ACCEPTCYPRUS ΛΑΡΙΣΑ EROTIC BOUTIQUE, 3o ΧΛΜ ΕΘΝ ΟΔΟΥ ΛΑΡΙΣΑΣ-ΒΟΛΟΥ


English I Français I Deutsch I Español I Italiano I Português I Nederlands I 日本語 I

TIME TO PLAY

WITH OVER 6 MILLION MEMBERS WORLDWIDE

WHATEVER KIND OF GUY YOU’RE LOOKING FOR YOU CAN FIND HIM ON GAYDAR. JUST LOG ON AND GET PLAYING! IT COULDN’T BE EASIER.

WHAT YOU WANT, WHEN YOU WANT IT


Η Εύα. Η πέτρα του σκανδάλου. Η μάλλον το μήλο. Μια επιλογή που έδιωξε το είδος μας απο το πώς, το πού και το πότε, που θα έπρεπε κανονικά να είναι. Εδώ δεν κατάλαβα ποτέ τι έφταιγαν και τα υπόλοιπα ζωντανά και τα πήρε και δαύτα η μπάλα, αλλά τέλος πάντων...

Η αλήθεια μιας Εύας ξετυλίγεται και στις σελίδες μας. Και μιας κουλτούρας της οποίας το drag έχει γίνει λίγο ή πολύ σημαία της. Της κουλτούρας του διαφορετικού και το φερμένου απ’ αλλού ή του διωγμένου στο εδώ. Του κατα κόσμον... gay. Η ανάμνηση και η νοσταλγία απο καταπράσινα λιβάδια κανονικότητας της παιδικής ηλικίας μπορεί να σε τρυπήσει μέσα απο κάθε βλέμμα, κάθε περούκα ή πούπουλο σε αυτά. Με την πιο αναίσχυντη ειλικρίνεια και θράσος. Χωρίς να σε ρωτήσει. Γιατί μπορεί εσύ να μην επέλεξες ποτέ να δαγκώσεις το μήλο. Απλά γεννήθηκες εδώ, τώρα και έτσι όπως είσαι. Μπορεί και να μην κάνεις ποτέ κάποια τόσο σημαντική γαστριμαργική επιλογή. Είτε που δεν έχεις ανάγκη να την κάνεις, είτε που δε σε αφορά, είτε που φοβάσαι. Μαγκιά σου. Αλλά πάντα κάπου, κάποτε και με κάποιο τρόπο μια Εύα θα την έχει κάνει. Μπορεί όχι για σένα, αλλά γι’ αυτή. Μπορεί και για σένα, δεν ξέρω. Αλλά πόσο βάναυσο είναι μια δαγκωνιά από ένα μήλο να σε σκοτώνει, να σε καταδικάζει και να σε ρίχνει έξω από φράχτες όταν το μόνο που ζητάς είναι πάντα η αγάπη και η αλήθεια που υπάρχει πέρα από φύλα, προκαταλήψεις, περούκες και χρήματα;

EDITORIAL του Γιάννη Παπαγιαννόπουλου

6


Τουίτ Τουίτ @elenirou

8

Αμα απαγορεύεται το κάπνισμα σε κλειστούς χώρους, απόψε μάνα θα με βρεις ξυλιασμένη ανάμεσα σε κάτι σπίρτα. Το κοριτσάκι σου.

Ζω για τη στιγμή που θα μου δώσουν μια επιταγή και θα μου πουν συμπλήρωσε-το-ποσό-που-θέλεις-για-να-τοναφήσεις-ήσυχο.

Το σημερινό παιδικό κοινό της τατιάνας στεφανίδου είναι το αυριανό γεροντικό κοινό της αννίτας πάνια.

Στα σίριαλ οι άνθρωποι μιλάνε πολύ στο κρεβάτι ανάμεσα στα σεξ.

Βίκυ Χατζηβασιλείου: “Το Πακέτο έχει τη δομή αρχαίας τραγωδίας.” Μάλλον μπερδεύεις την αγγελική ρήση με την αγγελική ηλιάδη.

Οσο υπάρχει αννίτα πάνια δεν πιστεύω ότι υπάρχει εσουρού. Είναι κόλπο του παπακαλιάτη για να διαφημίζεται με δήθεν πρόστιμα.

Οταν αποκαλύψεις στο παιδί σου ότι δεν υπάρχει άγιος βασίλης, φρόντισε να μην του πεις την ίδια μέρα ότι η μαμά και ο μπαμπάς θα χωρίσουν.

Η τατιάνα στεφανίδου έχει θέμα “θα πρέπει τα ομόφυλα ζευγάρια να μεγαλώνουν παιδιά;” Εδώ κυρά μου μεγαλώνεις παιδιά εσύ με τον ευαγγελάτο.

Η άννα νταλάρα λέει ότι η αρμοδιότητά της αφορά “μόνο τους νόμιμους μετανάστες”. Τους “άλλους” τους έχει αναθέσει στον καρατζαφέρη; #nomiki

Θέλω ένα απλικέισον που να μετατρέπει το ςςς σε www για να μη χαραμίζω σίγμα τελικά.

Τα τσιγάρα που κρατάς για ώρα ανάγκης έχουν πάντα καπνιστεί πριν την ώρα ανάγκης.

Αυτή τη στιγμή ο θόδωρος αγγελόπουλος ξεριζώνει τους κυνόδοντές του. #dogtooth

Οταν μεθάω μιλάω πολύ. Η σιωπή δεν είναι χρυσός. Είναι αμέθυστος.

Το δε-σου-αξίζω είναι το νέο σεβλέπω-σα-φίλο και το διαχρονικό δεσε-γουστάρω.

Ξυπνητήρι θέλω επιτέλους να καταλάβεις ότι όταν σε κλείνω δεν το εννοώ.

Το ρήγας-αποστόλου είναι το ρέππαςπαπαθανασίου αλλά στη διαπασών.

Ο χρόνος δεν είναι γιατρός. Είναι δικηγόρος.

Είσαι που είσαι μέσα στο μυαλό μου κάνε και καμιά δουλειά εκεί πέρα.

Ο πατέρας μου είδε το @Antivirusgr. Νομίζει ότι είμαι γκέι. Μου λέει ναβρεις-ένα-καλό-παιδί με βαριά προφορά για να καταλάβω ότι εννοεί αγόρι

Αγόρασα ένα σκασμό ρούχα. Είναι μάταιο. Προφανώς. Την υπόλοιπη μέρα θα διαβάζω Καραπάνου και θα κλαίω.

Τα κανάλια γράφουν “λαθρομετανάστες”. Μην μπερδευτεί ο κόσμος και νομίζει ότι είναι σκέτοι μετανάστες. Η γιατί πληρώνονται με το γράμμα.

Στην τηλεόραση όταν λένε διάβασασ-ένα-μπλογκ παίρνουν ένα ύφος τύπου διάβασα-το-δίσκο-της-φαιστού.

Τα μόνα υποκοριστικά που σέβομαι είναι τα τασάκια.

Το χανγκόβερ είναι το τζετλάγκ του φτωχού.

Η μάνα μου βλέπει τη ζωή της άλλης. Αναρωτιέμαι για τη ζωής της άλλης. Εκείνης με την οποία με ανταλλάξανε στο μαιευτήριο.

Ο κακλαμάνης είπε: “Δεν επιτρέπεται στα επίσημα έγγραφα του δήμου να γράφουν Ιστανμπούλ.” Πες μου κάτι για τα ανεπίσημα αρχεία τα κλεμμένα.

Μονάδα μέτρησης των διακοπών είναι το κιλό.


Taking Notes Το καλύτερο που έχω ακούσει στα 13 χρόνια που κάνω ραδιόφωνο είναι πως το τελευταίο καιρό παίζω στην εκπομπή μου όλο gay καλλιτέχνες. Κι εγώ πού να τους ξέρω καλέ κύριε; Αφού στην Ελλάδα κανείς δεν είναι. Η κανείς δεν είναι ανοιχτά. Η σχεδόν κανείς. Αλλά και πάλι 3ωρη καθημερινή εκπομπή δεν βγάζω. Εξακολουθεί βέβαια στην αγία ορθόδοξη ελληνική κοινωνία να μην αποτελεί μομφή το ότι παίζεις μόνο straight. Πράγμα που θα καταλάβαινα αν όλοι κόπτονταν για την διαιώνιση του είδους. Αλλά και αυτό το έχω καλύψει. Σχεδόν έχω λύσει το δημογραφικό. Δεν είναι και λίγο 3 παιδιά. Εκείνο που δεν θα καταλάβουν ποτέ οι ορμονούχοι ευθυτενείς είναι ότι δεν ασχολούμαστε ρε παληκάρια. Δεν έχει σημασία ποιος τον παίρνει και ποιος τον δίνει. Δεν με αφορά με ποια υγρασία την βρίσκει ο καθένας. Με ενδιαφέρει σε ποια αγκαλιά ξαπλώνω εγώ τις νύχτες μου. Και δεν χρειάζεται φαντάζομαι να εξηγήσω πως αυτό δεν έχει να κάνει καθόλου με το τι μουσική παίζω σε ένα εμπορικό ραδιόφωνο. Και τώρα που το σκέφτομαι Ricky Martin δεν έχω βάλει ποτέ. Μαλακία μου.

για φίλο μου. Αλήθεια. Νόμιζα ότι δεν βγαίνουν πια βιβλία που μπορούν να σου αλλάξουν την ζωή. Εστω λίγο. Ξεκινάει τον Απρίλιο η Ryan Air πτήσεις από Θεσσαλονίκη. Θα πεταγόμαστε για πλάκα στην Στοκχόλμη για Σαββατοκύριακο. Τι σικ! Και κουλτουρέ μαζί! Ασε που λογικά θα πέσουν και οι τιμές για τα Λονδίνα. Μπορεί και να την ξεγελάσουμε την φτώχια με ένα Soho!

Δεν μπορώ θα σκάσω. Ενα θα πω. Η Μακρυπούλια τα έχει με τον Χατζηγιάννη. Και η Πούλια με τον Αυγερινό. Από τα πιο ωραία βράδια της καινούριας χρονιάς ήταν αυτό που έκανα ακρόαση της ζωντανής ηχογράφησης της μουσικής παράστασης του Θέμη Καραμουρατίδη «Εχω ένα σχέδιο» από το θέατρο Κάππα. Συγκινητικό και ειλικρινές λογικά κυκλοφορεί αυτές τις ημέρες. Και έχει σημασία που είναι φίλος μου και έχει σημασία που όλα είναι υποκειμενικά. Γιατί είναι συναισθήματα. Και τα συναισθήματα αδερφές μου δεν μπαίνουν σε λέξεις. Και ευτυχώς δεν είναι αντικειμενικά.

Γέλασα πολύ με αυτό το tweet: IliasKyriazis: @ manolis me to coming out toy Foti exoyme pia 3 gay stin ellada. Ayton, ton Papaioannoy kai ton Marino. #asteio Αντε τώρα βγάλε εκπομπή μόνο με Μαρίνο. Με καταλαβαίνεις; Λοιπόν, πάρε και διάβασε το “Εξαιρετικά δυνατά και απίστευτα κοντά” του Τζόναθαν Σάφραν Φόερ που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μελάνι. Δεν είναι που το διαβάζεις και αισθάνεσαι τι πάει να πει λογοτεχνεία σήμερα, δεν είναι που η ιστορία του και τα ευρύματα σε τραβάνε από την μύτη και δεν μπορείς παρά να υποκλείνεσαι σε κάθε σελίδα, είναι που μιλάει για ανθρώπους. Που μιλάει για ανθρώπους και τις σχέσεις τους. Για τις σχέσεις τους και τα συναισθήματά τους. Και για την σχέση του μπαμπά και του γιου που τις περισσότερες φορές ζει στην σκιά της άλλης σχέσης. Με την μάνα που είναι μόνο μία. Ε, σε αυτό το βιβλίο και ο μπαμπάς είναι μόνο ένας. Και ο Οσκαρ είναι ο πιο γλυκός ήρωας που έχω ζήσει μαζί του τα τελευταία χρόνια. Και Οσκαρ αν υπάρχεις να ξέρεις ότι σε θέλω 10

του Χρήστου Παπαμιχάλη

με αφορά. Γιατί φεύγει από το δικό της σύμπαν και μπαίνει στο δικό μου. Που είναι παράλληλο ρε γαμώτο. Και δεν θα έπρεπε να τέμνεται πουθενά με το άλλο. Αλλά εδώ είναι ζωή, δεν είναι πείραμα, ούτε θεωρία. Το κινηματογραφικό της ξεβράκωμα με ταρακούνησε. Και η Οσκαρική υποψηφιότητα με έκανε χαρούμενο. Να δεις που ο Ανθιμος δεν θα το έχει δει. Αλλιώς θα είχε επέλθει το μοιραίο. Που είναι και ευκταίο. Νομίζω ότι μου τελείωσε το πετρέλαιο. Αντε και στο φως και στο νερό και στο τηλέφωνο τώρα. Από αζευγάρωτους φίλους και φίλες δόξα να έχει ο Γιαραμπής. Δεν ξέρω ποια νομοτέλεια είναι αυτή που δεν επιτρέπει σε τόσους ανθρώπους να πέσουν κάποια στιγμή ο ένας πάνω στον άλλο, κάτω από τον άλλο και δεν ξέρω κι εγώ που. Εχω αρχίσει να πιστεύω πια, στα ώριμα 38 μου χρόνια ότι οι περισσότεροι φοβούνται να παραχωρήσουν ηρεμία, θέλω, κρεββάτι και καναπέ σε μόνιμες σχέσεις. Κι έτσι γκρινιάζουν και αναλύουν. Παίρνουν μάτι στα bar, συζητάμε ατελείωτα για πιθανούς γκόμενους που καταλήγουν σε fuck buddies και η ζωή συνεχίζεται. Α! Και βέβαια ποιο είναι πάντα το συμπέρασμα. Οτι όλοι οι άντρες είναι μαλάκες. Ανεξαρτήτως orientation. Εγώ από την άλλη περνάω την περίοδο στην οποία δεν μπορώ να βγάλω καμία άκρη με τις οιστρογονούχες. Εχω αμφισβητήσει ακόμα και την ικανότητα μου στο να εκφράζομαι επαρκώς. Κορίτσια, ένα θα πω. Επιβέβαιωση ανά 10 λεπτά δεν έχει το μαγαζί. Οταν λέμε π.χ. «αγαπάω» εννοούμε αυτό ακριβώς που λέει η λέξη. Δεν έχει σημασία ούτε ο τονισμός, ούτε η έκφραση, ούτε αν πετάρισε εκείνη ακριβώς την στιγμή το αριστερό μου φρύδι. Και γενικά όταν λέμε κάτι, εννοούμε αυτό ακριβώς που λέμε. Χωρίς προεκτάσεις που σηκώνουν ατελείωτες αναλύσεις. Και τέλος πάντων είναι κουραστικό να είμαστε στην τσίτα για να αποτρέψουμε την σύρραξη κάθε 28 ημέρες. Εχουμε και Πανσέληνο να κουλαντρίσουμε! Σεβαστείτε το! Αφεντικό μη νομίζεις ότι σε έχω ξεχάσει. Θα πληρώνεις όλη την χρονιά το χουνέρι με την φωτογραφία του προηγούμενου τεύχους. Ο κινέζος Παπαμιχάλης θα σε εκδικείται μήνα με το μήνα.

Να το πάρει ο Colin Firth λέω. Το Οσκαρ. Αυτό. Με τελεία και παύλα. Και εδώ που βρεθήκαμε δεν μπορείς να μην πεις να το πάρει ο Κυνόδοντας. Κι ας μην το πάρει. Το έχει πάρει έτσι κι αλλιώς. «Οταν σβήνει το μουνί, το δωμάτιο βυθίζεται στο σκοτάδι». Ο Γιώργος Λάνθιμος και ο Ευθύμης Φιλίππου με έκαναν να αισθάνομαι ότι ανήκω κάπου. Αυθαίρετα. Δεν τους ρώτησα. Αλλά όταν βγήκα από το σινεμά ένιωθα ότι ανήκω. Οτι υπάρχει μια Ελλάδα που δεν με παίζει, δεν με χωράει αλλά

Την ευχή μου να έχετε. Πιάνει. Είμαι πατέρας


ΠΑΡΤΑ ΟΛΑ

ΤΑ ΜΕΘΥΣΜΕΝΑ ΣΟΥΒΛΑΚΙΑ ΤΟΥ ΡΕΜΠΟ (και ο γάτος Γκαριµπάλντι) του Τάσου Θεοδωρόπουλου Ο γάτος Γκαριμπάλντι με κοιτάζει περίεργα, εφ’ όσον (ευτυχώς) δεν είναι συνηθισμένος στο να με βλέπει να κοιμάμαι με το παντελόνι μισοβγαλμένο κάτω από τον καναπέ και δύο καλαμάκια χοιρινό μαζί με τη σος πάνω μου, αλλά τις τρεις τελευταίες μέρες το έχει δει και το έχει ξαναδεί το έργο. Αγαπάω τον επιλεκτικό οίκτο του Γκαριμπάλντι στα άθλια μεθύσια μου. Θα προσπαθήσει με δύο τρία φιλιά-δαγκώματα να με ανανήψει και αφού δει πως ματαιοπονεί, θα αφοσιωθεί στην κατανάλωση του χοιρινού από το πάτωμα και από επάνω μου, μειώνοντας τις δουλειές καθαρισμού που έχω να κάνω μόλις ξυπνήσω. Το μόνο πρόβλημα, στο εικαστικό κυρίως, (γιατί με την ηθική και την υγεία δεν έχω πολλά πάρε δώσε), μέρος της παραπάνω σκηνής, είναι πως δεν είμαι 20 ετών ώστε να διαθέτει την παραμικρή χαριτωμενιά. Ναι, οκέι, αν ήμουν 20 ετών δε θα είχα Γκαριμπάλντι, αλλά δεν είναι εκεί το θέμα μας. Υπάρχει κάτι εντελώς αντιαισθητικό και κόντρα σε όλους τους φαντασιακούς επίκτητους βιντεοκλιπισμούς με τους οποίους σκηνοθετείς τη ζωή σου, όταν γίνεσαι επανειλημμένως λιώμα μετά τα 30 σου. Το οποίο και συνοψίζεται σε μια απλή φράση: Πόσο μαλάκας μπορείς να είσαι, ή πόσο μαλάκα μπορούν να σε αντέξουν ακόμα και οι πιο κοντινοί σου, όταν επανειλημμένως τους φέρνεις σε δύσκολη θέση, θεωρώντας ότι έχεις εξασφαλίσει πασαπόρτι χαριτωμενιάς για τις γουρουνιές σου; Πόσους ανθρώπους θα προσβάλλεις με την αδερφίστικη καυστικότητά του λόγου σου, πριν βρεθεί ένας χριστιανός που δικαίως θα σε κάνει μπλε μαρέ στις φάπες μπας και το βουλώσεις; Πόσα κωλαράκια θα πιάσεις με κεκτημένη αδιακρισία, και σε πόσα στόματα θα χώσεις χωρίς να ζητήσεις άδεια, τη γλώσσα σου, όντας σίγουρος, ότι η εικόνα σου είναι γοητευτική και κανείς δεν της αντιστέκεται; Που αν μπορούσες να δεις την εικόνα σου εκείνη τη στιγμή, με το μάτι σε βλεφαρόπτωση και το στόμα στραβωμένο σαν να σου έρχεται το εγκεφαλικό, θα καταλάβανες πολύ καλά το γιατί κανείς δε βρίσκει ιδιαίτερα συναρπαστική ιδέα το να σε φιλήσει και ακόμα περισσότερο να σε πηδήξει, εφ’ όσον μαθηματικά θα λιποθυμήσεις στα μισά του πηδήματος και θα τον κάνεις να αισθάνεται νεκρόφιλος. Πόσους ανθρώπους θεωρείς ότι έχεις το δικαίωμα να ξυπνήσεις με μεθυσμένο τηλεφώνημα 4 και 5 το πρωί, για να τους φέρεις αντιμέτωπους με μια θολή μίξη κλαψουρίσματος και λεκτικού παραληρήματος εκβιάζοντας την λύπηση τους, και τεστάροντας τα όρια της ανοχής και της αγάπης τους; Υπάρχει όντως κάτι πολύ ρομαντικό ξεφτιλιζέ στο να χτυπάς κουδούνια άγρια χαράματα, ουρλιάζοντας «μη μ’ αφήνεις Ντορή μου θα φαρμακωθώ», επειδή όμως δεν σου έλαχε να λέγεσαι Ρεμπό, ή τουλάχιστον Βερλέν, θα πρέπει να συμβιβαστείς με την πιθανότητα του να σου κρεμάσουν κουδούνια. Η να γίνει υπέρβαρος ο Γκαριμπάλντι σου, από τα σουβλάκια που σου κλέβει όταν λιποθυμάς, λίγο πριν αποκτήσεις μπυροκοιλιά. Πράγμα που και Ρεμπό να σε λέγανε, ποιητική εικόνα δεν το λες. Γιατί άπαξ και τάζεις την ομορφιά, με το λόγο σου και την τέχνη σου, το λιγότερο που μπορείς να κάνεις, είναι να την υπερασπίζεσαι με την εμφάνιση και τη ζωή σου. ***Ο Τάσος Θεοδωρόπουλος είναι κριτικός κινηματογράφου και αρθρογράφος της εφημερίδας Πρώτο Θέμα.

12


MY QUEER LADY! MY QUEER LADY!

Ομοκανονικότητα και “βαρβαρότητα”

της Λίνας Λαχανιώτη

Ενεκα του αφιερώματος, δράττωμαι της ευκαιρίας να αναφερθώ στη στήλη αυτή για ένα φαινόμενο που σχετίζεται άμεσα και με τους/τις τρανς, αλλά και με τη συντριπτική μερίδα των gay και των λεσβιών στην Ελλάδα. Το φαινόμενο της ομοκανονικότητας. Οπου ομοκανονικότητα, βλέπε τη «ανάγκη» ή/και την επιταγή για μια πολιτικά ορθή εμφάνιση και συμπεριφορά των ΛΟΑΤ ατόμων από άλλα ΛΟΑΤ άτομα. Με λίγα λόγια, ομοκανονικότητα εννοούμε την περιφρούρηση της θηλυκότητας και της αρρενωπότητας από τους gay και τις λεσβίες και την υιοθέτηση από μέρους τους μιας συμπεριφοράς η οποία προσιδιάζει, ως επί το πλείστον με τις επιταγές της ετεροκανονικότητας και στην ουσία αναπαράγει και στηρίζει την κυριαρχία της ετεροφυλοφιλίας. Συνέπεια της ομοκανονικότητας είναι η απόρριψη κάθε διαφορετικής έκφρασης του φύλου. Αν τα πράγματα άρχιζαν και τελείωναν με μια απλή απόρριψη, ενδεχομένως να μην υπήρχαν και πολλά προβλήματα. Δυστυχώς όμως, η απόρριψη δεν είναι μια απλή λέξη, αλλά συνήθως μετουσιώνεται σε πράξεις και μάλιστα πολύ επώδυνες και επίπονες για τα άτομα που υφίστανται τις συνέπειές τους τόσο σε συναισθηματικό, όσο και σε ψυχολογικό επίπεδο. Η λεσβία που είναι butch και ο gay που είναι θηλυπρεπής, «προσβάλλουν» το «καλό» πρόσωπο των gay και των λεσβιών και γι’ αυτό είναι ανεπιθύμητοι. Στο πρόσωπό τους οι «straight gay» και οι «straight λεσβίες» βλέπουν αυτό που τους απομακρύνει από την αποδοχή των ετεροφυλόφιλων, χαλάει την εικόνα τους και παραμπερδεύει την κατάσταση.

14

Η ομοκανονικότητα θέλει τους άντρες άντρες και τις γυναίκες γυναίκες. Απλά και όμορφα. Μόνο που ούτε απλά είναι, ούτε όμορφα. Τουλάχιστον όχι για αυτούς που δεν θέλουν να υπακούουν σε αυτoύς τους κανόνες από όπου και αν αυτοί προέρχονται. Το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση είναι αναφαίρετο για όλους και δεν αφορά μόνο εθνικές ή θρησκευτικές περιπτώσεις, όπως μαθαίναμε στο σχολείο. Αφορά πάνω από όλα την έκφραση του εαυτού μας. Η προοδευτικότητα και το ελεύθερο πνεύμα χρειάζονται παντού και πάντα αλλά ακόμα περισσότερο είναι αναγκαία εκεί που οι καταστάσεις δυσκολεύουν και τα όρια αρχίζουν να ξεθωριάζουν και να μην είναι ευδιάκριτα. Εκεί όπου τα κουτάκια δεν μπορούν να εφορμοσθούν και οι άνθρωποι δεν χωράνε μέσα τους. Το να «καπαρώσεις» το κουτάκι σου και να αρχίσεις να χτίζεις μια βολική ζωή για την πάρτη σου είναι θεμιτό, κατανοητό και στην τελική γούστο σου και καπέλο σου. Το να προσπαθείς όμως να χωρέσεις μέσα σε αυτό το κουτάκι και τους άλλους με βάση τα δικά σου κριτήρια, είναι απλά βαρβαρότητα. Η ομοκανονικότητα και η ετεροκανονικότητα είναι οι δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος. Οταν την επιζητάς και την επιβάλλεις δεν κάνεις τίποτα λιγότερο απ’ ό,τι κάνει ο ομοφοβικός straight, όταν απορρίπτει εσένα. Ο gay που είναι πεταλουδίτσα και η λεσβία που είναι νταλίκα, είναι μέρος της gay/queer ιστορίας και κοινότητας. Αν εσύ δεν θες να είσαι μέρος της, είναι δικό σου θέμα. Προσωπικό, πολύ προσωπικό!


Ενα Lip Service παρακάλώ! Σας έλειψε η Shane από το L word; Γουστάρετε στυλάκι “ είχα δύσκολα παιδικά χρόνια και τώρα είμαι αλητάκι και σκληρή αλλά κατά

βάθος έχω καρδιά μάλαμα;”. Εδώ είστε λοιπόν. Η νέα λεσβιακή σειρά του BBC 3 μας παρουσιάζει την αγγλική version της Shane, την Frankie. Είναι νέα και μοιραία, την γουστάρουν όλες ( μα όλες) και φυσικά της κάθονται όλες! Εκτός από τη Frankie βλέπουμε και την παρέα της που είναι όλες out and proud και περνάνε τα πάνω τους και τα κατώ τους. Η σειρά είναι συμπαθητική, έχει καλή σκηνοθεσία (μη φανταστείτε και το σούπερ σενάριο ) και αρκετό σεξ. Και από το ρεαλιστικό, από αυτό που κάνετε και εσείς δλδ και μη ρεαλιστικό, του τύπου « μπα, γίνεται και έτσι;» Είναι έξι επεισόδια και πήρε το πράσινο φως και για 2ο κύκλο. Τα παιδιά πάνε για Οσκαρ. H Annette Bening είναι υποψήφια

για το Οσκαρ 1ου γυναικείου ρόλου και ετοιμάζεται να κρατήσει τον θείο Οσκαρ και να αποδώσει τα εύσημα στη λεσβία σκηνοθέτριά της Shalim Sharif που την επέλεξε για το ρόλο μιας από τις δύο λεσβίες μαμάδες στην ταινία « Τα παιδιά είναι εντάξει». (την άλλη «μαμά» την αφήσαν εκτός. Γιατιιιιι;) αντιπαλός της και πιθανότερη νικήτρια κατά τη γνώμη των ειδικών είναι η Natalie Portman που υποδύεται μια χορεύτρια με

της Λίνας Λαχανιώτη

γιατί η ορατότητα µετράει

ΚΑΝΤΟ ΚΑΝΤΟ ΟΠΩΣ ΟΠΩΣ Η ΕΛΕΝ

κάποιες λεσβιακές τάσεις στο Black Swan. May the best lesbian act win! Children’s hour. Είστε λεσβίες, θεατρόφιλες και μένετε στο Λονδίνο; ( δεν είναι απαραίτητα και τα τρία) Τότε τρέξτε στο Comedy Theater. Η Keira Κnightley πρωταγωνιστεί στο εμβληματι-

κό για το λεσβιακό σινεμά έργο The Children’s hour. To έργο βγήκε στις αίθουσες το 1961 με πρωταγωνίστριες δύο κορυφαία ονόματα της εποχής, την Audrey Hepburn και την Shirley MacLaine και θεωρείται κομμάτι της λεσβιακής κουλτούρας. Για την εποχή μας είναι παρωχημένο και συντηριτικό και ενδεχομένως ομοφοβικό. Για την εποχή του όμως ήταν απολύτως αντιπρωσοπευτικό. Μέχρι τις 30/4. Sundance Film Festival. Λεσβιακό ενδιαφέρον στο ν.1 εναλλακτικό φεστιβάλ κινηματογράφου του πλανήτη. Οι ταινίες AWOL, Circumstance, και Pariah διαπραγματεύονται λεσβιακά θεμάτα από διαφορετικές οπτικές και κουλτούρες η κάθεμία, ενώ το ντοκυμαντερ Becoming Chaz ακολουθεί το γιο της Cher σε όλη τη διάρκεια τη διαδικασίας για την αλλαγή φύλου. Στη λίστα των LGBT ταινιών συμπεριλαμβάνεται, εγώ δεν καταλαβαίνω γιατί, και η ελληνική ταινία Attenberg της Αθηνάς Ραχήλ-Τσαγκάρη. Η ταινία ήταν αρκετά καλή και ενδιαφέρουσα, αλλά λεσβιακού ενδιαφέροντος δε θα την έλεγες. Τουλάχιστον με τη στενή έννοια. Με την πολύ πλατιά, ίσως. Ο Κυνόδοντας υποψήφιος για όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας! Δεν είναι λεσβιακή είδηση. Είναι όμως Η είδηση!

15


Know How

It gets beƒer… Σε μία #imf εποχή για την Ελλάδα, όλα μοιάζουν να δυσκολεύουν. Ολα… Φίλοι μου, που ήταν χρόνια μαζί και που τους είχα συνηθίσει να τους φωνάζω μαζί, χώρισαν! Τι θα κάνουν τον σκύλο; Αυτό τους ρώτησα… -«ΣΚ θα τον παίρνω εγώ», μου απάντησε ο ένας, ο ας τον πούμε Βασίλη, «θα μείνει με τον άλλο, έχει αυλή το σπίτι του»! Μα εκεί φτάσαμε αναρωτιέμαι; Ηταν οικονομικά τα αίτια για τον χωρισμό; Ισως γιατί έκοψαν στον έναν το δώρο Χριστουγέννων; Οχι, ουφ, ευτυχώς… Απλά βρήκε ο Δημήτρης, ας τον πούμε έτσι, το προφίλ του Βασίλη στο #Grindr. Δεν του το έδειξα εγώ! Αλήθεια σας λέω. Κατάλαβες; Μέχρι τώρα είχαμε το #gaydar, μετά το #gayromeo (που κάθε τρεις μήνες με ειδοποιεί να κάνω log-in για να μη με διαγράψει) και τώρα έχουμε το gay social network #Grindr. Το έψαξα στο internet, δεν είμαι καμιά ηλίθια να μην ψάξω τι είναι και σου λέει είναι super πετυχημένο πρόγραμμα για το iPhone και εσχάτως για το #Blackberry. Αυτό, ναι. #Gay network για το κινητό! Καλέ, έπρεπε να το είχα σκεφτεί εγώ παλαιότερα! Μα πού έμεινα… Ναι, χωρίσανε, γιατί ο Βασίλης είχε αυτό το πρόγραμμα. Πολλές φορές έχω απαντήσει στο τηλέφωνό μου κλήσεις που κάποιος βρήκε τη σελίδα του γκόμενού του σε κάποιο site και αυτό σημαίνει αυτόματα χωρισμός. Ποτέ δεν κατάλαβα ακριβώς γιατί χωρίζουν. Ναι, μπορεί να σημαίνει πως ψάχνει κάποιον άλλο, μπορεί να σημαίνει ότι πηδιέται δεξιά και αριστερά (όχι ακροδεξιά ελπίζω), μπορεί να σημαίνει πολλά. Μπορεί και τίποτα. Αλλά πάντα μπαίνουμε στο τριπάκι του κακού. Πόσα τσιγάρα κάπνισε ο άλλος άγνωστο! Τι απαγόρευση και τέτοια;… «Εδώ είναι Ελλάδα», όλοι μου είπαν και για αυτό δεν έχει πρόβλημα να καπνίζει στο μαγαζί που βρεθήκαμε για να μας πει λεπτομερώς το τι έγινε. Πολύ σούπερ η διακόσμηση του μαγαζιού. Δεν το είχα επιλέξει εγώ, όπου ήθελε ο Δημήτρης πήγαμε. Δεν έφερε τον σκύλο, έμεινε στην αυλή. Πολύ #hip το μαγαζί, καυχιόταν για κολλεγιομάγαζο. «Πού καπνίζουμε;» ρώτησα, «παντού» μου απάντησαν. #stunned εγώ! Πραγματικά, το μόνο που μοιάζει να έπιασε τόπο τώρα τελευταία ήταν η περαίωση, οι άλλοι νόμοι ψηλά γράμματα. Και αυτή πέτυχε γιατί βασίστηκε στην απλή αλήθεια, όλοι έχουμε κλέψει, άρα αντί να τους κάνουμε έλεγχο, ας του βάλουμε απευθείας ένα μικρό πρόστιμο! Καλό το #think_tank! Κάτι αυγά πελεκάνου σου λέει μόνο είχαν ελπίδα, αλλά τώρα... ούτε αυτά, #natura, κατούρα τα. Μήπως δεν έχει νόημα να προσπαθούμε πια; Αυτό είπα και στον Δημήτρη: “Ξέχνα τον καλέ, από ‘δω παν κι άλλοι”. Αμ δε! Το ένα τσιγάρο έσβηνε, το άλλο άναβε! “Μα να έχει #profile και να μπαίνει να κάνει καμάκι με όποιον είναι τριγύρω του;” “Καλέ ότι έχει σελίδα δεν λέει κάτι”, του εξήγησα! Ανένδοτος για την ενοχή του όμως! Εξήγησα τη θέση μου (όπως μου τα είπε ο Βασίλης τα μετέφερα) και όταν πια είχα μπαφιάσει (κυριολεκτικά, γιατί με τόση κάπνα μια μαστούρα την είχα), κατέφυγα στο ανομολόγητο “Μα και εσύ δεν πηγαίνεις στη #saouna; Αστραψε και βρόντηξε! Που μια φορά έχει πάει, που δεν έκανε τίποτα, που αισθάνθηκε εμπό16

come come out out ρευμα, που... που... που... Αν ρωτάς εμένα, πού τον χάνεις, πού τον βρίσκεις, εκεί ήταν, αλλά αυτός πάντα λέει πως είναι η πρώτη του φορά εκεί! Αν το λες, μάλλον ισχύει για κάποιο λόγο στην Ελλάδα. Πώς η #Julia είπε ότι είναι μοντέλο, μετά τραγουδίστρια, μετά ηθοποιός, μετά παρουσιάστρια; Ε και ο Δημήτρης κάνει ό,τι και η #pornstar, πίπες. Δεν το λέω εγώ, ο ίδιος πια το παραδέχεται. Αν τον ρωτήσεις τώρα, ο χωρισμός του είναι από τα καλύτερα που του συνέβησαν. Είναι μια αλήθεια. Τα έφτιαξαν όταν ήρθε Αθήνα από την επαρχία, ενθουσιασμένος και συνάμα με αγωνία για το μέλλον. Γνωρίστηκαν σε ένα #party, νομίζω της #pasp, κυρίως γιατί και οι δύο ήταν πρασινοβαμμένοι το λέω, και χάρηκαν που μπορέσαν να έρθουν κοντά με κάποιον. Τώρα βέβαια, μερικά χρόνια μετά, νιώθουν πως τους έλειψαν κάποια μέρη της ζωής στην πόλη. Αυτό το #urban_life. Τώρα που έβαλα κάτω παύλα σκέφτηκα το νέο #NDlogo, χμμ... όχι. Δεν με πείθει, κάτι σαν το έτοιμο πρόγραμμά τους, για να βγούμε από την κρίση. Μα δεν θέλω να μιλάω για κόμματα, ο Δημήτρης λοιπόν, έκτοτε έχει πάει με ό,τι φοράει πετσέτα, περνάει υπέροχα και έχει γεμίσει αυτοπεποίθηση, μπήκε και στους @atenistas, αλλά ακόμα σε δράση δεν έχει πάει. Ο Βασίλης, ξαφνικά είχε χρόνο και μπόρεσε να ξεκουραστεί πραγματικά και μετά να καλύψει τον ελεύθερο χρόνο του με κάτι που σκεφτόταν εδώ και καιρό. Σκηνοθέτησε μία ταινία μικρού μήκους! #movie_fan τρελός, σαν εμένα, περνάμε σταθερά ένα μας βράδυ στο #mall ή στο #stercinemas και συζητάμε για #gay_festival, για Ελληνες σκηνοθέτες και Χολιγουντιανά #celebrity. Γενικά λοιπόν, δεν ήταν η κρίση απ’ έξω, μέσα τους ήταν. Το πρόβλημα και η λύση εκεί, μέσα, βαθιά πλακωμένη από αυτό που νομίζανε στο μυαλό τους κανονικότητα. #silly them, σαν τους παίκτες του #BigBrotherGR, κάνουν αυτό που νομίζουν πως θέλουμε να δούμε, γι’ αυτό κανείς δεν τους βλέπει. Για αυτούς η κανονικότητα ήρθε μετά την #RoulaKoromila. Πριν τους φαντάζομαι να ζουν πιο #fab ζωές. Τώρα τίποτα, βλέπουμε απλώς πού βρίσκονται, σαν το #Grindr. Αχ, έτσι και εγώ! Αποδέχτηκα πλήρως την σεξουαλικότητά μου. Πήρα #iPhone, όπως τα άλλα κορίτσια. Αρνούμουν πεισματικά παλαιότερα. Στα 667 ±50 μέτρα είναι ο χρήστης xxx. Πού; Δεξιά, Αριστερά; Πού; Α, δεν λέει αυτό το πράγμα! “Βασίλη, τι κάνω εδώ;” ήταν ο μόνος που σκέφτηκα να ρωτήσω τι έπρεπε να κάνω. “Α, δεν έχω ιδέα, δεν το έχω χρησιμοποιήσει ποτέ!” “Και όλη η φασαρία με το Δημήτρη;” “Το κατέβασε ο Κώστας γιατί το δικό του κινητό έσβησε από μπαταρία!”. @spyridonkagkas

Ξεκινάς και βλέπεις τούρκικα σήριαλ μαζί με τη μητέρα τα απογεύματα. Τάχα μου δεν περνάμε χρόνο μαζί, και τι ενδιαφέρον αυτό που βλέπεις, απ’ τη ζωή είναι όλα βγαλμένα, φτιάξε μου κι εμένα ένα τσάι, να ρίξω κι ένα κουβερτάκι στα πόδια να τα πούμε. Δεν το παρακάνεις, γιατί θα σε πει βλαμμένο. Μετά από μια βδομάδα παθών, νοικιάζεις απ’ το video club (ή κατεβάζεις παράνομα) τον 5ο κύκλο του «Six Feet Under», για να κλάψει. Αν αρχίσει τα «τι κάνουν αυτοί οι δύο» πατάς fast forward σε σκηνές με μάνα-αγκαλιά-γιος μου είσαι-σ’ αγαπώ. Αν δεν την αγγίξει, παράτα τα και πήγαινε για ποτό. Χτύπα και την πόρτα, φεύγοντας. Το dvd μη ξεχάσεις να επιστρέψεις. Αν συγκινηθεί, παίζουμε στην έδρα μας (κάπως έτσι το λένε). Αρχίζεις τα «σε νιώθω δικό μου άνθρωπο» και «μόνο σ’ εσένα μπορώ να μιλήσω» και «δεν το ξέρει κανείς», άσχετα που είμαι εξώφυλλο στο τελευταίο Αntivirus και πρώτο άρμα στο Pride. Πριν συνεχίσεις, πρέπει να σκεφτείς τα εξής: Εχω δουλειά; Είμαι ασφαλισμένος; Εχω φίλους με καναπέ που γίνεται κρεβάτι; Εχει προβλήματα υγείας; Εχει βαρύ χέρι; Αφού έχει σκυλοβαρεθεί την παρέα σου, της λες: «Εχω σχέση μ’ ένα παιδί» (αν έχει λεύτερους φίλους, εδώ είμαι εγώ). Καλό είναι να συνεχίσεις με το «ξέρω ότι έχεις πάθει σοκ, αλλά δεν σ’ έχω γι’ αυτούς τους ανθρώπους που ζουν στο μεσαίωνα, που καίγανε τις μάγισσες, που ψηφίζανε Παπαρήγα (ξέρεις ότι θα έδινε νεφρό για Ανδρέα)». Οσο μιλάς, σκέφτεται: «Πλάκα μου κάνει, τι θα πει η γειτονιά, δεν έπρεπε να του πάρω τον μικρό πρίγκιπα, φταίω που έτρωγα καυτερά στην εγκυμοσύνη, δεν έπρεπε να τον ντύνω καουμπόι με μουστάκι στις απόκριες». Αν κλάψει, κλάψε. Αν τραβήξει πολύ το κλάμα, πες «πλάκα έκανα» και ξαναβάλε Κισμέτ. Αν αρχίσει αηδίες για γιατρούς, πήγαινε για το ποτό που λέγαμε.Αν πει ότι δεν έχει κανένα πρόβλημα, πες καληνύχτα και πήγαινε για το ποτό που λέγαμε. Εννοείται ότι το ξέρουν οι φίλοι σου και δεν τρέχεις ακόμα σε μπάτσελορ στο «Baby O» σαν κανίβαλος. Ολα τα παραπάνω μην τα δοκιμάσεις με τον Απόστρατο Αξιωματικό Πολεμικού Ναυτικού και Λιμενικού Σώματος πατέρα σου βλέποντας μπάλα. Κατηγορία: «don’t try this at home», «προσοχή δαγκώνει», «εύφλεκτο φορτίο, κρατήστε αποστάσεις». Υπάρχει φυσικά και η περίπτωση να είσαι 50 και να έχεις φύγει απ’ το σπίτι σου, οπότε εκεί είναι πιο εύκολο. Παίρνεις τηλέφωνο για χρόνια πολλά και λες και εκ μέρους του Γιώργου, «ποιος είναι ο Γιώργος» η επόμενη ερώτηση, απαντάς «το παιδί που είμαστε μαζί τα τελευταία 10 χρόνια, α ξέχασα να σας το πω, φιλιά στον μπαμπά». Επίσης, μπορεί να το ξέρουν από τότε που ήσουν 14 και το συρτάρι σου ήταν γεμάτο με ιστορίες αγάπης απ’ το Look (πήγαμε στην κρεβατοκάμαρα και βγάλαμε τα ρούχα μας. Ξαπλώσαμε και οι τρεις). Ετσι, φτάνουμε στο σημείο που το ξέρουνε, ανθίζουν μυγδαλιές, έχει γεμίσει ποδηλατόδρομους η πόλη, κάθεστε όλοι μαζί στο κυριακάτικο τραπέζι, φιλάς το αγόρι σου μπροστά τους και όλα είναι υπέροχα, το έχω δει και σε ταινία. Google translate: outing = εκδρομή

του Βασίλη Ψαριανού


Ouch!

«Με έναν πόνο αγόρι μου!», ακούστηκε η φωνή της μάνας μου σα κεραυνός εν αιθρία. Εγώ απλά πάγωσα. Κοίταξα γύρω μου ελέγχοντας πόσοι από το σόι μου (Μέσα!) είχαν χάσει τα σαγόνια τους. Κανείς. Ουφ! Το μαύρο φόντο ξάσπρισε και χαμογέλασα στη μάνα μου. «Ρε μάνα, πιο σιγά!...», γέλια, «…χρόνια πολλά ρε μάνα!». Οταν έτσι ξεκινάει η χρονιά, πώς να μην πάει καλά! Ολος ο κόσμος απομονώθηκε με ένα αγαπησιάρικο «κράξιμο» και μια ευχή, μια ευχή χιλιοειπωμένη αλλά αγνή και εγκάρδια. Παραμονή Πρωτοχρονιάς, βράδυ, και η Ελλάδα έχει ξεχάσει την κρίση από το καλοκαιρινό πρωινό, σκηνικό παράταιρο για χειμώνα -ε, και; Πόσο πιο όμορφα φαίνονται όλα στην πόλη όταν η διάθεση είναι εορταστική. Πες το Χριστούγεννα, Πάσχα, γενέθλια, μαθητική συνάντηση, πες το όπως σε φτιάχνει καλύτερα! Το θέμα μας είναι η καλή διάθεση: Θετική, πρόσχαρη, χαλαρή. No stress tonight dude! Η Σαλονίκη έχει φορέσει τα αειθαλή λαμπιόνια της (άντε να τα αλλάξουμε καμιά φορά!) και η γιορτή στους δρόμους έχει ανάψει για τα καλά! Η κίνηση μπορεί να φλερτάρει με τον νευρικό κλονισμό, όμως η ατάκα «με έναν πόνο αγόρι μου» μου επιβεβαιώνει ότι η ταλαιπωρία οσονούπω τελειώνει, άρα χαλαρώνω και αμέσως το μυαλό μου γεμίζει με σκέψεις όμορφες και στιγμές, που το πνεύμα των Χριστουγέννων φροντίζει να ξυπνάει. Πρώην, νυν και «εφημέριοι» όλοι παρελαύνουν στη σκέψη, μέχρι να ανάψει πράσινο για τους πεζούς. Ματς-μουτς, φιλιούνται αγκαλιάζονται... και έπεται συνέχεια! Μας μπήκε για τα καλά! Η Βαλαωρίτου, οριοθετώντας πλέον ολόκληρη περιοχή κι όχι μόνον την ομώνυμη οδό, είναι ασφυκτικά γεμάτη. Ε, ρε, τι γίνεται εδώ απόψε! Αχταρμάς! Gay, straight, lesbians και τι δεν κυκλοφορεί εδώ! Σικάγο γίναμε! Εδώ όλα μπορεί να γίνουν και όλα γίνονται! Κι όχι μόνον Πρωτοχρονιά! Οχι, Οχι! Εδώ η πόλη βγάζει ολίγον από Νέρωνα, μπόλικο από Επίκουρο και πολύ από Καλιγούλα. Straight ζευγάρια σε κτηνώδεις σεξουαλικές επιδόσεις στην ταράτσα γκέι μαγαζιού, γκέι να ψωνίζονται σε τουαλέτες straight μπαρ, κόντρα κουλτούρα και μη χειρότερα! Trust me, I saw it με τα ματάκια μου! Οχι, αλήθεια τώρα, δεν αισθανόμαστε όλοι πιο σεξουαλικοί, όταν είμαστε ευδιάθετοι; Το αυτό λοιπόν! Οπου και να κοιτάξεις στέλνεις S-O-S! Η ωορρηξία μοιάζει λίγη (μπαρδόν κοριτσάρες μου), η φύση σε καλεί! Οι πιο γόνιμες μέρες του άντρα είναι εκείνες που είναι ορεξάτος! Τα πολλά τα μπράβο στους σεξ-ιθύνοντες της Πρωτοχρονιάς! Σε τέτοιες γιορτές ισχύει ένα περίεργο πράγμα, τύπου υπερφυσικό φαινόμενο: Χάνεις τον χρόνο. Το Σάββατο της Πρωτοχρονιάς είναι απλά η συνέχεια της Παρασκευής και η Κυριακή του Σάββατου. Ευτυχώς, έχουμε μακράν περίοδο προσαρμογής στην Ελλάδα, μιας και μετά από τα ποτά και τα ξενύχτια έχουμε και τα Φώτα –έτσι για να μην πούμε ότι μας ήρθε απότομη η καθημερινότητα. Και, δηλαδή, τι τώρα; Επειδή πέρασαν οι γιορτές, πήγαμε τις βόλτες μας, κάναμε τα μύρια όσα ανείπωτα, σημαίνει ότι θα βάλουμε τελεία; Οοοχι βέβαια! Είπαμε η καλή διάθεση μετράει εδώ! Για να καταλαβαινόμαστε, σας τα λέω όπως τα είπα στον κολλητό μου: «…Κι έτσι όπως έχω ντερλικώσει καλά καλά και πίνω ανέμελα το τσαγάκι μου εδώ στα ύπουλα, τσααακ! Περνάει μια μαούνα -ο γοργόνος στη δελφινιέρα να κοιτάζει ολίγον αφ’ υψηλού- κι εγώ να ψάχνω (τυφλό σύστημα) το εφεδρικό σαγόνι. Τσεκάρω, κοζάρω, ανασκουμπώνομαι. Τζίφος! Το χάσαμε το γκομενάκι πατριώτη! Εσύ είσαι που το λες; Το γκομενίδιον ανοίγει την πόρτα και μπουκάρει μέσα. «Φτύσου, κουνήσου!», λέω στον εαυτό μου και τον καρφώνω μέχρι να με κοιτάξει. Τζζζτ! Ηλεκτρίστηκα παιδί μου, σου λέω, τι ματιά ήταν αυτή. Χαμογελάω, ένεκεν Κυριακή απογευματάκι, και συνεχίζω την κουβέντα με

18


IJǏ

Ưİ ǔ

Ʈƿ nj



H J D

V V D

H W OD

0

3

J

LQ

Ƭư

LQ HU D U RZ 7  3 DO Q R V U H 3 ƭƧƶ Ƶƭư Ƨ

Ʊ ī

ƻ

ƩƻƵƪƧƱưƧĬ

Τα είχαμε πει ότι δεν τη γλυτώνουμε τη χρεοκοπία κάμποσα τεύχη πριν το μνημόνιο και να που ωρίμασε ο καιρός του και έρχεται… απλά το όνομα, λέει, θα είναι γαλλικό (μούρλια!). Αντε να δούμε τώρα που το πειραματόζωο «Ελλάδα» επέζησε, τι θα κάνει η Ε.Ε. και φυσικά πόσος κόσμος θα σκοτωθεί ακόμα προτού/ για να ανακάμψει η δυτική οικονομία. World War III – The Economic Frontier, το πολύ σε 2-3 χρονάκια θα κάνει παγκόσμια πρεμιέρα. Ουφ! Να, είδατε τι παθαίνει κανείς όταν σκέπτεται; Από αλλού το ξεκινάει και αλλού καταλήγει. Σαν να λέμε, ξεκίνησα για ποτό και κατέληξα στο κρεβάτι!

D J <R

 



džǐ

Απορώ πού το πάνε αυτοί που κουλαντρίζουν τον κόσμο. Χάσαμε τη μπάλα με την οικονομική κρίση. Εριξαν όλους τους προβολείς στην οικονομία και αφήσανε σε βαθύ σκοτάδι εμάς, τους ανθρώπους. Υπάρχει μια επιφανειακή κουλτούρα της αγάπης, κατά της φτώχειας κ.ο.κ., αλλά αυτούς που τσουβαλιάζονται –χειρότερα από ζώα- σε αμπάρια πλοίων, σε υπόγεια στενά, σε πανεπιστημιακές σχολές, σε συσσίτια, σε σπίτια-χαλάσματα, τους βλέπουν μυωπικά και στο χιλιόμετρο. Τράβα πες τους εσύ κύριε ΥΠ.ΟΙΚ. «με έναν πόνο»!

L

3

Ƨ

ı Ǐǔ

Μωρέ, δεν λέω, τη ζούμε την κρίση μας –το έχει στο αίμα του ο άνθρωπος το drama. Αλλά πώς γίνεται να πεινάνε όλοι, να μην έχει δουλειά κανένας, κάθε τόσο να γεμίζουν οι δρόμοι με κόσμο που μαζεύει σανιδιές; Ο κυβερνήτης Δίας την αμόλησε και εκτός από τη μπόχα, δάκρυσαν και τα μάτια μας και δεν βλέπουμε ντιπ! Το καπιταλιστικό οικονομικό μοντέλο με κρατικό παρεμβατισμό λειτουργεί όπως θα λειτουργούσε μια οικονομική ολιγαρχία. Σε επίπεδο κρατών, μια χώρα είναι πλούσια γιατί εξάγει σε χώρες που υπολείπονται των αγαθών και υπηρεσιών της. Τα αγαθά είναι χρηματιστηριακό είδος, οπότε βάλ’ τα στην άκρη. Οι υπηρεσίες, τις μάθαμε από το ίντερνετ, δεν χρειάζεται να πουλήσεις τεχνογνωσία πια, ό,τι θες το κάνει και η Κίνα. Η τεχνολογία ήταν το βασικό εμπορευματικό κεφάλαιο μεταξύ χωρών από την ψυχροπολεμική περίοδο αλλά και πάλι, πού να την πουλήσει κανείς σήμερα; Η Νιγηρία είχε 4,5 εκατομμύρια συνδέσεις κινητής τηλεφωνίας την πρώτη χρονιά που υπήρξε κινητή τηλεφωνία στη χώρα. Η Ινδία ετοιμάζει υβριδικό αυτοκίνητο και η Κίνα έμαθε το πλιγούρι!

W OD

ij



Τώρα το θυμήθηκε ο καιρός, πάνω που βγαίνει ο χειμώνας να βάλει κρύο. Τις γιορτές τις περάσαμε με κοντομάνικα και την Ανοιξη θα τη ντυθούμε σα κρεμμύδια. Ας είναι όμως, καλή διάθεση να υπάρχει… μια βίλα, ένα τεράστιο διαμάντι… έτσι, για να λέμε ότι γίνονται πράγματα σε αυτό τον τόπο (thank you πόμολο). Αν και τελευταία δεν μας τα λένε καλά οι μεγαλοεταιρείες. Οι εργαζόμενοι των αδαμαντωρυχείων απεργούν, λέει, γιατί δεν τους πληρώνουν. Ελα Παναγία μου, τι άλλο θα σκαρφιστούν; Ο μισός κόσμος βρίσκεται σε δυτικό πανικό, ο άλλος μισός σε εξέγερση και όλος μαζί σε οικονομική κρίση. Οκ. οκ, εγώ όμως χρειάζομαι τα απλά καθημερινά πράγματα…μια Πόρσε, ένα λίαρ τζετ!

HV

İǍǁĮǐ ƹĮNJ Ǒ ƾ ƪ ǎ NJİǍƾnjįǏĮǐ



την παρέα μου. Το ένα το μάτι τσεκάρει που κάθεται – ωσάν τον Γύλο στη Σοφερίνα, και ατάραχος ρουφώ λίγο τσάι. Η παρέα του απαρτίζεται από γκέι. Με το ένα, με το δύο, με το τρία. Εγώ: «Καλησπέρα». Εκείνος: «Γεια». Μην τα πω όλα, έδεσε το γλυκό. Ε, δεν είναι αυτό τώρα για να φτιάξει η διάθεση; Είναι... είναι! Ούτε το κρύο καταλάβαινα, ούτε ότι πήρε να νυχτώνει. Και μιλάμε για κρύο!

Σε κρεβάτι ε; Καθόλου άσχημη ιδέα. Σας αφήνω τώρα πάω να βρω κάτι να μου τη σηκώσει. Πάω να βρω την καλή μου διάθεση. «Με έναν πόνο» στο χυλό, «με έναν πόνο» στο καλό! Hunting time! Α! Κολλητέ μου, χρόνια σου πολλά για τη γιορτή σου! Και σε εσένα Γρηγοράκο! Καλά-καλά, σε όλους χρόνια πολλά και πάνω από όλα με υγεία! Και μην ξεχνάτε, οι νεράιδες χορεύουν στη στεριά από τότε που τριγυρίζουν στα λιμάνια όμορφα παλικάρια –ή λίγο πιο πάνω από το λιμάνι Θεσσαλονίκης. Happy hunting everyone! Play safe ;-) Salonikios salonikios_virus@hotmail.com

ƮƿnjIJǏǎƪǑİǍǁĮǐ ƹĮNJƾǏǔıdžǐ īLjǙǏDŽǎǐƴĮȺĮįdžNjƾljdžǐ ƯİǔijǗǏǎǐƧNJİǍƾnjįǏĮǐ‡ƧNjȺİNJǗljdžȺǎLj IJdžNJ‡ljLjnj HPDLOSHUVRQDOVWXGLRJ\P#\DKRRJU

19


Ανταπόκρισεις

Κυπρος

Ο γκέι έρωτας ∆ΕΝ είναι διαφορετικός.

Ο Φεβρουάριος είναι ο κατεξοχήν μήνας του έρωτα και του Αγίου Βαλεντίνου, του Αγιου των ερωτευμένων. Βέβαια η αγάπη και ο έρωτας δεν πρέπει να εκφράζονται μοναχά μια μέρα το χρόνο αλλά καθ’ όλη τη διάρκειά του. Ειδικά στις 14 Φεβρουαρίου, όταν όλα γύρω σου είναι στα κόκκινα, υπάρχουν παντού καρδούλες, κάρτες, γλυκά, σοκολατάκια, τριαντάφυλλα, τα ραδιόφωνα σε ερωτικούς ρυθμούς, εσύ αναρωτιέσαι αν όντως χρειάζεται μια ειδική μέρα το χρόνο για να δείξεις τον έρωτα και την αγάπη σου προς τη/ τον σύντροφό σου. Ενα γκέι πρόσωπο, όμως, μπορεί να ερωτευτεί; Η απάντηση βρίσκεται μέσα σου. Ο κάθε άνθρωπος ανεξαρτήτως σεξουαλικού προσανατολισμού έχει την ψυχοσύνθεση και την ικανότητα να ερωτευτεί. Ενα γκέι πρόσωπο, ερωτεύεται, πονάει, προσφέρει, παθιάζεται, αναστατώνεται όπως ακριβώς ένα στρέιτ πρόσωπο. Η διαφορά στον έρωτα ενός γκέι σε αντίθεση με ένα στρέιτ πρόσωπο είναι η δημόσια έκφραση. Ενα γκέι πρόσωπο, ζώντας μέσα στον ίδιο κόσμο που ζεις και συ, λαμβάνει τις ίδιες εικόνες και τα ίδια ερεθίσματα με σένα. Μέσα σε όλες αυτές τις σκέψεις, για να κρατήσει κρυφό τον σεξουαλικό του προσανατολισμό και βλέποντας τον κόσμο γύρω του να γιορτάζει, συνειδητοποιεί ότι πάντα θα ήθελε να γιορτάσει τη μέρα του Αγίου Βαλεντίνου με τη/ τον σύντροφό του. Πολλά γκέι πρόσωπα δεν έχουν την ευκαιρία να γιορτάσουν την αγάπη τους μέσα στην καθημερινή τους ζωή. Μέσα σ’ ένα τόσο ομοφοβικό περιβάλλον όσο είναι η κυπριακή κοινωνία, αναγκάζεται να κρύψει τη σχέση του, να λέει συνεχώς ψέματα, για να μην αποκαλυφτεί ή να νιώθει ενοχές που ζει τον «παράνομο» έρωτά του με άτομο του ιδίου φύλου. Για όλους αυτούς τους λόγους, ένα γκέι πρόσωπο πάντα θα ήθελε να γιορτάσει τη γιορτή των ερωτευμένων όπως όλοι οι υπόλοιποι και να κάνει όλα αυτά που έχουν την ευκαιρία να κάνουν τα ετεροφυλόφιλα ζευγάρια κάθε μέρα: Να βγει ραντεβού, να δείξει ανοικτά τα αισθήματά του προς το κορίτσι ή το αγόρι που τόσο καιρό του αρέσει, να πάει για ένα ρομαντικό δείπνο, να βγει μια βόλτα με τον/τη σύντροφό του και να του/ της κρατά το χέρι χωρίς τον φόβο αποκλεισμού ή χλευασμού. Η αγάπη που μπορεί να νιώθει ένα γκέι πρόσωπο, μπορεί να είναι αγνή, πέρα από τα υλικά αγαθά και τις ρομαντικές χειρονομίες. Ενα γκέι πρόσωπο, όμως, θέλει να έχει την επιλογή να ζει φανερά τη σχέση του όπως αυτό θεωρείται δεδομένο για το κάθε ετεροφυλόφιλο ζευγάρι. Να ζει χωρίς να προσποιείται και στις προσωπικές στιγ20

μές τους να κοιτάζουν ο ένας τα μάτια του άλλου χωρίς τον φόβο του χλευασμού από τους γύρω τους. Στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης και του ανεπτυγμένου κόσμου, οι κοινωνίες και η πολιτεία αναγνώρισαν αυτό το δικαίωμα για τη δημόσια έκφραση του έρωτα ανεξαρτήτως σεξουαλικού προσανατολισμού. Ετσι, όταν πας στις πρωτεύουσες των άλλων ευρωπαϊκών χωρών, το να συναντήσεις ομοφυλόφιλα ζευγάρια στον δρόμο να εκφράζονται δημόσια είναι σύνηθες φαινόμενο. Οταν όμως ζεις σε μια χώρα, όπως είναι η Κύπρος, που η κατοχύρωση των ομόφυλων ζευγαριών δεν είναι σε ισχύ και η οποία αποδέχεται και νομιμοποιεί μόνο τα ετερόφυλα ζευγάρια, τότε είναι σημαντικό να υπάρχουν γιορτές όπως αυτή του Αγίου Βαλεντίνου, για να μας θυμίζουν ότι ο έρωτας δεν έχει φύλο και ότι όλες και όλοι έχουν το ίδιο δικαίωμα στην αγάπη. Αλεξάνδρα Κοκκίνου – μέλος accept LGBT Cyprus Για περισσότερες πληροφορίες: www.acceptCY.org / info@acceptCY.org

Επαρχια

Να ζουν οι gay στην επαρχία ή να µη ζουν; Οι gay στην επαρχία περνάνε κρίση όχι στα οικονομικά, αλλά στα προσωπικά τους. Οι επαρχιακές πόλεις σου προσφέρουν ποιότητα ζωής, ευκολία μετακινήσεων, οικονομικές υπηρεσίες αλλά και πολλή μοναξιά. Σε καμία περίπτωση δεν απαξιώνω τα θετικά της πρωτεύουσας και της συμπρωτεύουσας. Επικοινωνώ με παιδιά απ’ όλες τις περιοχές της Ελλάδας και όλοι ανεξαιρέτως σκέφτονται να μετακομίσουν σε κάποιο μεγάλο αστικό κέντρο, για να μπορέσουν να ζήσουν φυσιολογικά. Προτιμούν να ζήσουν με λιγότερα χρήματα, με λιγότερο ελεύθερο χρόνο προκειμένου να μπορούν να έχουν στο πλάι τους ένα σύντροφο και καλώς το επιλέγουν. Το ερώτημα στην ουσία είναι γιατί δεν μπορούν να ζήσουν και στην επαρχία έχοντας σχέση;

στα, ως συνήθως τα ίδια και τα ίδια, όταν όμως τους ρωτάς τι δουλειά κάνουν ή να σου δείξουν το πρόσωπό τους, όλοι το αποφεύγουν, λες και εργάζονται στη CIA ή λες και μόλις τους δεις θα το κυκλοφορήσεις στο Facebook. Και το άλλο; Δεν το αποκαλύπτουν σε κανένα δικό τους άνθρωπο και δεν κάνουν σχέση, για να μη δώσουν δικαίωμα, συνεχίζοντας να ζουν τη ζωή τους σε δύο όψεις, γεγονός που ακόμη και για μένα, που ζω σε επαρχία, μου φαίνεται παράξενο στη σημερινή εποχή, πόσο μάλλον για εσάς που διαβάζετε αυτό το άρθρο και ζείτε σε Αθήνα ή Θεσσαλονίκη. Κι όμως, είναι πραγματικότητα και τη βιώνουμε καθημερινά είτε κατοικούμε στην Καβάλα ή στην Αλεξανδρούπολη, στην Αρτα, στην Κέρκυρα, στην Κρήτη ή στο Μεσολόγγι. Καταλήγουμε ότι οι επιλογές για γνωριμίες και σχέσεις περιορίζονται ασφυκτικά, τόσο που μερικές φορές αισθάνεσαι τόσο μόνος που θέλεις να μαζέψεις σε μια βαλίτσα τα εντελώς απαραίτητα και όπου φύγει φύγει.

��������� �

Τόσοι άνθρωποι σε τόσα μέρη του κόσμου έχουν κάνει αγώνες, ώστε εμείς να μπορούμε να ζούμε χωρίς κανένα φόβο, να είμαστε περήφανοι για τις σεξουαλικές επιλογές μας. Επίσης, αξίζει να αναφέρω ένα από τα μεγαλύτερα λάθη που κάνουμε (το έχω κάνει αρκετές φορές το παραδέχομαι): Επειδή νομίζουμε ότι, ίσως, είμαστε οι μοναδικοί σε όλη την πόλη μας, μόλις βρούμε κάποιον, πέφτουμε με τα μούτρα, μόνο και μόνο από το φόβο μας μη μείνουμε μόνοι! Με αποτέλεσμα να κατεβάζουμε πάρα πολύ τα στάνταρ μας, να ανεχόμαστε μικρότητες και να διαιωνίζουμε τη νοοτροπία των μικρών κοινωνιών. Την επόμενη φορά, λοιπόν, που θα γνωρίσετε κάποιον, βγάλτε από το μυαλουδάκι σας ότι είναι δώρο θεού και μετακόμισε στην πόλη σας. Είναι απλά ο γκέι της διπλανής πόρτας που δεν έτυχε να γνωρίσετε.

��������� Και αν δεν είναι στα γούστα σας, μην απορρί-

Στις μικρές και κλειστές κοινωνίες των επαρχιών πολλοί gay έχουν αποφασίσει να ζουν στην αφάνεια, να φαίνονται μειονότητα, κάτι που δεν ισχύει. Το γεγονός αυτό δεν είναι μόνο δική μου άποψη, αλλά και πολλών ακόμη, οι οποίοι ζουν σε μη αστικά κέντρα. Μπαίνοντας, λοιπόν, στο Romeo και σε διάφορα παρόμοια sites βλέπεις πολλά εγγεγραμμένα μέλη και on line ελάχι-

πτετε το ενδεχόμενο της φιλίας. Εκτός από τα θετικά αυτής, μπορεί να έχει κάποιον φίλο να σας γνωρίσει! (Να που τελικά δεν είμαστε τόσο λίγοι όσο φαίνεται.) Περιμένουμε τα δικά σας θέματα, τους δικούς σας προβληματισμούς και δυσκολίες που αντιμετωπίζετε στην επαρχία… Να θυμάστε: Δεν είστε μόνοι. Ο επαρχιώτης


Αγόρι, µόνο, ψάχνει… by Daemian

Εεεε… Συ‹νώµη! To βουλώνετε λίγο; Αυτές τις μέρες η έμπνευσή μου έχει πάει περίπατο! Μου το είπε ξεκάθαρα και η ίδια! Ξύπνησα μια μέρα και την είδα με τις φόρμες να με κοιτάει με μάτι μπλαζέ! «- Εγώ την κάνω! Σε βαρέθηκα!», μου ανακοίνωσε και κοπάνησε το παράθυρο πίσω της πετώντας μακριά. Το σεξ το έχω ξεχάσει, δουλεύω σαν το σκύλο και το σπίτι μού κάνει παράπονα ότι δεν με βλέπει συχνά. Είναι απορίας άξιο πώς καταφέρνω πάντα να αργώ στο περιοδικό, αφού δεν έχω ωράριο! Τον τελευταίο καιρό φεύγω έχοντας φορέσει ό,τι βρω μπροστά μου, με ένα backpack που περιέχει μέσα μια ατζέντα που διαλύεται (βρήκα τη σελίδα του Σ στο πάτωμα προχτές), κάλτσες, στυλό, σκούφους, τάπερ με φαγητό, λιωμένα φρούτα, ληγμένα προφυλακτικά και μονά cents χύμα, ανάμεσα σε τριμμένο καπνό και σπασμένα τσιγάρα. Κάποτε μια υπάλληλος με σταμάτησε για να ψάξει την τσάντα μου στο αεροδρόμιο: Εκείνη τη μέρα είχε μέσα μέχρι και κομμάτια τριμμένης φρυγανιάς - σχεδόν τη λυπήθηκα, παρά το γεγονός ότι με κοιτούσε σαν να της είχα στραγγαλίσει το κουτάβι. Είμαι με την πετσέτα από το μπάνιο και σηκώνω δεκάλεπτα από το πάτωμα (είναι όλα τα σπίτια σαν το δικό μου; Βρίσκουν όλοι αποδείξεις και νομίσματα αμελητέας αξίας στις γωνίες, τα οποία παρατηρούν κάθε μέρα σαν να είναι μέρος του ντεκόρ, αλλά δεν τα σηκώνουν από το πάτωμα;). Ενώ χαζεύω το εσωτερικό του ψυγείου μου 22

με απλανές βλέμμα, ακούγεται το κουδούνι. Κοιτάω από το ματάκι. Βλέπω δύο κυρίους με κουστούμια. Ανοίγω την πόρτα. Ο ένας είναι γύρω στα 35, ο άλλος λίγο μεγαλύτερος. «Καλησπέρα σας», μου λένε. («Πλασιέ;», αναρωτιέμαι δεν σταμάτησε η κυκλοφορία της εγκυκλοπαίδειας Πάπυρος Λαρούς;) Κοιτάω τα πόδια μου - είμαι ξυπόλυτος, με υγρές πατούσες. «Σας ακούω», λέω εγώ κοφτά. «Θα θέλαμε να συζητήσουμε μερικά εδάφια από την Αγία Γραφή». «Α, μάλιστα, Μάρτυρες του Ιεχωβά», σκέφτομαι. «Οχι, δεν θέλω, ευχαριστώ». «Μα, γιατί;». «Γιατί δεν με ενδιαφέρει», λέω - δεν επιμένουν, ο ένας μόνο μου δίνει έναν φάκελο. Τον παίρνω και κλείνω την πόρτα. Είναι πολύ αργά για θεολογικές αναζητήσεις και ο αρχισυντάκτης μου παίζει να μην εκδώσει ποτέ το άρθρο που γράφω αυτή τη στιγμή… Δύο ώρες μετά πλένω πιάτα δίπλα στο ανοιχτό παράθυρο του φωταγωγού και σκέφτομαι ακόμα τι θα γράψω για το περιοδικό, αφού τα αποτυχημένα μου blind dates είναι πια μακρινό παρελθόν, όταν ξαφνικά ακούω ένα ουρλιαχτό! Ακούγεται σαν πληγωμένο ζώο μέχρι που κλείνω το νερό για να ακούσω καλύτερα. Κάποιος, κάπου, κάνει σεξ δυνατά. Δεν είμαι σίγουρος από ποιο διαμέρισμα ή από ποια πολυκατοικία ακούγεται, αλλά υποψιάζομαι ότι είναι ο τύπος στον τέταρτο και νιώθω μια γλυκιά μελαγχολία, γιατί την τελευταία φορά στο ασανσέρ ήταν ιδιαίτερα φιλικός. Ξέρω, επίσης, ότι ο μόνος που δεν τον έχει ακούσει, πρέπει να ‘ναι η ψιλικατζού στη γωνία! Ανοίγω το νερό ακόμα πιο δυνατά, και βάζω και ρα-

διόφωνο. Περπατάω πάνω-κάτω, ανοίγω την τηλεόραση. Μ’ έχει πιάσει αμηχανία, λες και κάνω κάτι κακό… Αποφασίζω να δράσω καίρια και ανοίγω το νέο application του iPhone, που εντοπίζει σε χρόνους dt τα γκομενάκια της περιοχής σου και σου τα στέλνει delivery στο σπίτι! Είχα γνωματεύσει ότι είναι «πράγμα του διαβόλου», γιατί το να έχουν οι gay GPS πάνω τους, μου φέρνει στο μυαλό στρατόπεδα συγκέντρωσης και πειράματα με τα σκυλιά του Παβλώφ. Σήμερα, όμως, ήταν ανάγκη και μάλλον ο Μ. κάτι τέτοιο εννοούσε, όταν μου το πέρασε στο κινητό. Σε πέντε λεπτά έχω το πρώτο μου μήνυμα και το άτομο που το στέλνει δεν έχει καμία φωτογραφία, ενώ εγώ έχω βάλει τη μούρη μου φάτσα φόρα! Μένει τρία τετράγωνα πιο κάτω και μου ζητάει να του δείξω φωτογραφία σώματος, ανφάς και προφίλ, ενώ ο ίδιος δηλώνει ότι δεν έχει φωτογραφία στο iPhone (δηλαδή πόσο ηλίθιο με θεωρεί;)! Εχω ανάγκη να πάρω το αίμα μου πίσω από τον ηχητικό κύριο στον τέταρτο και του στέλνω να βρεθούμε άμεσα! Η απάντηση είναι απλή: «Τι ψάχνεις;» Κλείνω το καταραμένο «πράγμα του διαβόλου», κάθομαι στο γραφείο και προσπαθώ να γράψω το άρθρο μου… Μία ώρα μετά, το ντελίριο στον τέταρτο συνεχίζεται! Ας τον κάνει κάποιος να σκάσει!!


3000 Adult movies 220 m2 Cruising Area Dark Rooms Μeeting point Οpen 7 days a week

Ιάκχου 36 (50µ. από τον σταθµό metro), Γκάζι, Αθήνα • www.attraxx.gr


ΡΟΖ ΤΡΙΓΩΝΑ οι ξεχασμένοι της μνήμης του Lucas Samaltanos-Ferrier

«Μια ημέρα, από τα μεγάφωνα μας κάλεσαν να παρουσιαστούμε. Επρόκειτο να γίνουμε μάρτυρες μιας καταδίκης σε θάνατο. Στο κέντρο του τετραγώνου το οποίο σχηματίζαμε, έφεραν έναν νεαρό άνδρα συνοδευόμενο από δύο SS. Πανικοβλημένος αναγνώρισα τον Jo, τον δεκαοχτάχρονο σύντροφό μου... Από τα μεγάφωνα ακουγόταν δυνατά κλασική μουσική, ενώ οι SS τον ξέντυναν. Του έβαλαν βίαια το κεφάλι σε ένα λευκό κουβά και αφήσαν τα άγρια σκυλιά του στρατοπέδου, γερμανικά λυκόσκυλα, που τον δάγκωναν καταρχάς στο κάτω μέρος της κοιλιάς καθώς και στις γάμπες, πριν τον φάνε μπροστά στα μάτια μας. Τα ουρλιαχτά πόνου του ήταν κρυμμένα μέσα στον κουβά που είχαν σφηνώσει το κεφάλι του. Υπό την φρίκη όσων έβλεπα και με τα μάγουλα γεμάτα δάκρυα ευχόμουν να χάσει γρήγορα τις αισθήσεις του... Από τότε, συχνά ξυπνάω τα βράδια ουρλιάζοντας. Μπορεί να έχουν περάσει πενήντα χρόνια αλλά αυτή η σκηνή περνά συνέχεια από τα μάτια μου. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη βάρβαρη δολοφονία της αγάπης μου. Μπροστά στα μάτια μου, μπροστά στα μάτια μας. Γιατί ήμασταν εκατοντάδες μάρτυρες. Γιατί σιωπούν σήμερα; Πέθαναν όλοι; Πιστεύω ότι πολλοί επιλέγουν να σιωπήσουν για πάντα, γιατί φοβούνται μη ξυπνήσουν σκληρές και απάνθρωπες αναμνήσεις. Εγώ μετά από δεκαετίες σιωπής, επέλεξα να μιλήσω, να πω τα όσα είδα και έζησα, να κατηγορήσω.»

Τη δεκαετία του 1920, η ομοφυλοφιλική κοινότητα της Γερμανίας και ειδικότερα του Βερολίνου, απολάμβανε την ελευθερία της και την ανεκτικότητα από τις άλλες κοινωνικές ομάδες όσο καμία άλλη στον κόσμο. Το Βερολίνο της εποχής ήταν μια πόλη με ελευθερίες, με πολλά gay bar και καμπαρέ. Ο αριθμός των ομοφυλοφιλικών στεκιών είχε περάσει τα 130 από 30 που ήταν το 1900, περισσότερα απ’ ό,τι υπάρχουν σε πολλές σημερινές πρωτεύουσες. Στην πόλη υπήρχαν, επίσης, πολλά μπαρ με drag shows, τα οποία επισκέπτονταν πολλοί ετεροφυλόφιλοι και ομοφυλόφιλοι τουρίστες. Το Βερολίνο ήταν όμως και μια πόλη με το πιο ενεργό gay κίνημα της εποχής. ΟΓερμανοεβραίος σεξολόγος Magnus Hirschfeld είχε ιδρύσει την Επιστημονική- Ανθρωπιστική Επιτροπή (Wissenschaftlich-humanitäres Komitee, WhK) στο Βερολίνο το 1897. Παράλληλα, γύρω του είχε δημιουργηθεί ένα κίνημα για να υπερασπιστεί τα δικαιώματα της ΛΟΑΔ κοινότητας εναντίον της παραγράφου 175 του 1870. Η παράγραφος 175 ήταν ξεκάθαρη: «Οποιο άτομο ανδρικού φύλου έχει απρεπή συμπεριφορά με άλλο άτομο του ανδρικού φύλου ή ζώο, ή δέχεται να συμμετάσχει σε ενέργειες αυτής της μορφής θα τιμωρείται με ποινή φυλάκισης». Η Επιτροπή ήταν η πρώτη οργάνωση η οποία αγωνίστηκε για την αναγνώριση των ΛΟΑΔ δικαιωμάτων. Το 1903 μια αίτηση για την τροποποίηση της παραγράφου 175 υπέγραφαν σημαντικοί άνθρωποι της επιστήμης και του πνεύματος, όπως ο Albert Einstein, ο Leon Tolstoy, ο Emile Zola, ο Hermann Hesse, ο Henrich Mann και πολλοί άλλοι. Λίγο πριν τον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, την ίδια αίτηση υπογράφουν πάνω από εκατό νομικοί, χίλιοι πανεπιστημιακοί και τρείς χιλιάδες ιατροί. Το 1919, ο Magnus Hirschfeld είχε ιδρύσει και το Ινστιτούτο Σεξουαλικών Ερευνών (Institut für Sexualwissenschaft) το οποίο ήταν ένα από τα πρώτα ινστιτούτα σεξουαλικής συμπεριφοράς. Διέθετε μια μεγάλη επιστημονική βιβλιοθήκη για έρευνα αλλά και ένα ειδικό συμβουλευτικό τμήμα γάμου και σεξ. Μάλιστα, κάλεσε σε αναγνώριση των πολιτικών δικαιωμάτων της ΛΟΑΔ κοινότητας, ενώ το 1933 το κίνημα του Hirschfeld αριθμούσε περίπου 48.000 μέλη. Ο αέρας ελευθερίας που έπνεε, όμως, στο Βερολίνο σύντομα θα σταματούσε, με την άνοδο το 1933 στην εξουσία του ναζιστικού κινήματος του Αδόλφου Χίτλερ. Ο Χίτλερ θεωρούσε την ομοφυλοφιλία ανωμαλία, η οποία αποτελούσε απειλή στην «εθνική ασφάλεια και τον αρρενωπό χαρακτήρα του έθνους». Οι ομοφυλόφιλοι άνδρες θα καταγγέλονταν λίγο αργότερα ως εχθροί του κράτους και θα τους ασκούσαν κατηγορίες για διαφθορά του δημόσιου ήθους και για απειλή στην αναπαραγωγή του γερμανικού έθνους. Ανθρωποι όπως ο Magnus Hirschfeld θα κατηγορούνταν έντονα απο το ναζιστικό κίνημα, διότι εκπροσωπούσαν ιδέες και απόψεις οι οποίες δεν συμβάδιζαν με τη ναζιστική ιδεολογία. Ο αρχηγός των SS Heinrich Himmler, οργάνωνε τον αγώνα κατά των ομοφυλοφίλων στο Τρίτο Ράιχ. Οι λεσβίες δεν θεωρούνταν μεγάλη απειλή για τους Ναζί και για αυτό δεν θα αποτελούσαν βασικό στόχο τους. Απειλή δεν αποτελούσαν στην αρχή και


όσοι ομοφυλόφιλοι δεν ήταν Γερμανοί, μιας και δεν ήταν της Αρείας φυλής εκτός αν είχαν Γερμανούς συντρόφους. Μπορεί το κυνήγι των ομοφυλοφίλων να πραγματοποιήθηκε κυρίως στη Γερμανία, αλλά συνεχίστηκε στις χώρες του Αξονα και σε χώρες όπως η Ολλανδία και η Γαλλία.

τον βιάζουν για δύο εβδομάδες. Τον Μάιο του 1941 τον στέλνουν στο στρατόπεδο Schirmeck, κοντά στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Stuthof.

Στις 6 ΜαΪου του 1933, φοιτητές υπό την καθοδήγηση των Ναζί, έκαναν έφοδο στο Ινστιτούτο του Hirschfeld κατάσχοντας τη μοναδική βιβλιοθήκη. Τέσσερις ημέρες αργότερα, το μεγαλύτερο μέρος των 12.000 βιβλίων και 35.000 φωτογραφιών που αποτελούσαν το αρχείο του ινστιτούτου, με πολλά άλλα λογοτεχνικά έργα τα οποία οι ναζί θεωρούσαν εκφυλισμένα, θα κάηκαν σε οργανωμένη καύση βιβλίων στην πλατεία της Οπερας, στο κέντρο του Βερολίνου. Ο Magnus Hirschfeld εκείνη την περίοδο βρισκόταν στο εξωτερικό για διαλέξεις και επέλεξε να μην επιστρέψει στην Γερμανία. Πέθανε από έμφραγμα στη Νίκαια της Γαλλίας στις 14 ΜαΪου 1935, ενώ ο πρόεδρος του Ινστιτούτου, Kurt Hiller, θα συλληφθεί στις 23 Μαρτίου 1933 και θα μεταφερθεί στο τέλος του έτους στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Orianenburg.

«Κάποια στιγμή είδαμε να βγάινουν από τους φακέλους οι λίστες. Επρεπε να τις υπογράψουμε, να επιβεβαιώσουμε ότι οι λίστες ήταν οι λίστες με τους ομοφυλόφιλους της Mulhouse. Στα τείχη αντιχούσαν τα ουρλιαχτά μας. Μερικές φορές μας άλλαζαν γραφείο. Μας ζητούσαν να αναγνωρίσουμε τους άλλους ομοφυλόφιλους κρατούμενους και τα βλέμματά μας συναντιόντουσαν γεμάτα πανικό».

Η καταστροφή του Ινστιτούτου ήταν το πρώτο βήμα στην εξάλειψη της ΛΟΑΔ κουλτούρας από τη Ναζιστική Γερμανία. Η αστυνομία άρχισε να πραγματοποιεί εφόδους σε gay bar και club, όπως το διάσημο εκείνη την εποχή Eldorado ��αι απαγορεύοντας την έκδοση εντύπων όπως το Die Freundschaft («Φιλία»). Το 1934 η περιβόητη για τη σκληρότητά της Γκεστάπο, έδωσε στην αστυνομία την οδηγία να συντάξουν λίστες ομοφυλοφίλων, τις γνωστές «ροζ λίστες», κάτι το οποίο η αστυνομία έκανε ήδη για χρόνια. Στις 28 Ιουνίου 1935, το υπουργείο Δικαιοσύνης αναθεώρησε την παράγραφο 175. Στις 26 Οκτωβρίου 1936, ο Χίμλερ ίδρυσε στην αστυνομία το ειδικό τμήμα καταπολέμησης εκτρώσεων και ομοφυλοφιλίας, ορίζοντας ως υπεύθυνό της τον Josef Meisinger. Η αστυνομία πλέον είχε το δικαίωμα να φυλακίζει για απεριόριστη χρονική διάρκεια και χωρίς δίκη όποιον επιθυμούσε. Επιπλέον, οι ομοφυλόφιλοι φυλακισμένοι, συνήθως μετά την απέλευθέρωσή τους από τα κρατητήρια, συλλαμβάνονταν ξανά, για να σταλούν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, εάν η αστυνομία θεωρούσε ότι θα ξεκινούσαν πάλι τις ομοφυλοφιλικές δραστηριότητές τους. Από το 1937 εως το 1939, η αστυνομία έκανε εφόδους σε στέκια συνάντησης ομοφυλοφίλων, κατάσχεσε προσωπικές ατζέντες και δημιούργησε δίκτυο για την αναγνώριση και καταδίωξη ομοφυλοφίλων. Ο Pierre Seel, το 1940 σε ηλικία μόλις δεκαεπτά ετών πέφτει θύμα κλοπής, όπου του κλέβουν το ρολόι του, σε ένα πάρκο της Mulhouse, το οποίο ήταν γνωστό ως στέκι ομοφυλοφίλων. Πηγαίνει στο αστυνομικό τμήμα να κάνει καταγγελία. Δε γνωρίζει όμως ότι το όνομά του βρίσκεται στη λίστα με τους ομοφυλόφιλους που παρακολουθεί η τοπική αστυνομία. Λίγους μήνες μετά τη γερμανική εισβολή, στις 2 ΜαΪου 1941, τον καλεί η Γκεστάπο. Τον συλλαμβάνει, τον ανακρίνει, τον βασανίζει και

Στο βιβλίο του «Moi, Pierre Seel, homosexuel» γράφει μεταξύ άλλων:

déporté

Μεταξύ 1933 και 1945 η αστυνομία συνέλαβε 100.000 άνδρες ως ομοφυλόφιλους. Πάνω από τους μισούς φυλακίστηκαν ή στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Στα στρατόπεδα συγκέντρωσης οι ομοφυλόφιλοι κρατούμενοι, είναι αναγκασμένοι να φέρουν στα ρούχα τους ένα ροζ τρίγωνο, με τη μύτη προς το κάτω μέρος, για την αναγνώρισή τους. Η ιεραρχία στους κρατούμενους τούς τοποθετεί στο κατώτερο σκαλί της, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να συνεργαστούν ή να βοηθηθούν απο άλλους κρατούμενους, ώστε να μπορέσουν να επιβιώσουν. Οι διοικήσεις τούς ταπεινώνουν καθημερινά και τους αναγκάζουν να κάνουν τις πιο άθλιες και εξοντωτικές εργασίες. Αποτελούν βασικό αντικείμενο ανελέητης βίας καθώς και ιατρικών πειραμάτων τα οποία προκαλούσαν ανεπανόρθωτες ζημιές, αναπηρίες, ακόμα και θάνατο, χωρίς να προσφέρουν τίποτα στην επιστημονική γνώση. Η μαρτυρία του Josef Kohut στο βιβλίο του Die manner mit dem rosa Winkel (μετάφραση: Οι άνδρες με το ροζ τρίγωνο), το οποίο πρωτοκυκλοφόρησε στη Γερμανία το 1972 με το ψευδώνυμο Heinz Kager είναι συγκλονιστική. « Τον έδεσαν σε ένα παλούκι. Τα πόδια του και τα χέρια του ήταν δεμένα και δε μπορούσε να κινηθεί. Δύο SS έδωσαν εντολή να τους φέρουν ένα μεταλλικό φλίτζάνι με παγωμένο νερό και ένα με καυτό νερό. Τότε ο hauptscharfuhrer έβαλε το φιλτζάνι με το καυτό νερό ανάμεσα στα μπούτια του νεαρού άνδρα, βουτώντας τους όρχεις του γυμνού θύματος στο καυτό νερό. Ούρλιαζε, ζητούσε απεγνωσμένα βοήθεια. Προσπαθούσε να αντιδράσει αλλά τα δεμένα χέρια και πόδια του δεν του επέτρεπαν να κινηθεί. Τότε γελώντας ο SS είπε στο άλλο, δώσε του κρύο νερό γιατί είναι αρκετά ζεστός, και έβαλαν τους όρχεις του μέσα στο παγωμένο νερό. Το μπάνιο αυτό συνεχίστηκε πολλές φορές μέχρι που ο νεαρός άνδρας. Τότε είχαν μια ακόμα πιο διστραμένη ιδέα. Είπαν μεταξύ τους οτι έπρεπε να του δώσουν την ευχαρίστηση που αναζητούσε ως ομοφυλόφιλος. Και πήραν ένα σκουπόξυλο το οποίο έβαλαν βίαια στον πρωκτό του. Ο νεαρός άνδρας δεν είχε πλέον δύναμη να ουρλιάξει. Το σώμα του πεταγόταν από τον πόνο, μέχρι που έχασε τις αισθήσεις του. Τότε έκοψαν τους κόμπους με τους οποίους τον είχαν δεμένο και τον άφησαν να πέσει στο έδαφος. Ο τελευταίος SS

Πηγές: Moi, Pierre Seel, déporté homosexuel (Pierre Seel, éditions Calmann-Lévy), Les oubliés de la mémoire (Jean le Bitoux, Hachette éditions), Les hommes au triangle rose (Heinz Heger, H&O éditions), Εβραϊκό Μουσείο Ελλάδος (www. jewishmuseum.gr), USC Shoah Foundation Institute, United States Holocaust Memorial (www.ushmm.org), Paragraph 175 (Rob Epstein, Jeffrey Friedman).

25


Που έφευγε σκόνταψε πάνω στο σώμα του νεαρού άνδρα και αγανακτισμένος του έσπασε το κρανίο με την μπότα του». Στο τέλος του 1944, τα πρώτα στρατόπεδα ελευθερώνονται απο τις συμμαχικές δυνάμεις. Στην Ευρώπη κυριαρχεί το απόλυτο χάος και οι επιβιώσαντες ομοφυλόφιλοι κρατούμενοι βρίσκονται αντιμέτωποι με το να εξηγήσουν στον κοινωνικό τους περίγυρο τον λόγο της μεταφοράς τους στα στρατόπεδα, με τον κοινωνικό ρατσισμό καθώς και με νόμους σε όλες σχεδόν τις απελευθερωμένες πλέον χώρες, οι οποίοι καταδικάζουν την ομοφυλοφιλία. Παραδειγματικά μπορούμε να αναφέρουμε οτι ο νόμος που καταδίκαζε την ομοφυλοφιλία και τον οποίο είχε ψηφίσει η κυβέρνηση του Vichy στην κατεχόμενη Γαλλία, συνέχισε να ισχύει και μετά το λήξη του πολέμου, ενώ η φημισμένη παράγραφος 175 καταργήθηκε στη Γερμανία μετά την ενοποίησή της. Ελάχιστοι είναι αυτοί οι οποίοι μετά τη λήξη του πολέμου επέλεξαν να μιλήσουν για τα όσα δεινά είχαν υποστεί κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου αλλά και μετά από αυτόν, λόγω της ομοφυλοφιλίας τους. Ο Pierre Seel γράφει μεταξύ άλλων: «Μια ημέρα, από τα μεγάφωνα μας κάλεσαν να παρουσιαστούμε. Επρόκειτο να γίνουμε μάρτυρες μιας καταδίκης σε θάνατο. Στο κέντρο του τετραγώνου το οποίο σχηματίζαμε, έφεραν έναν νεαρό άνδρα συνοδευόμενο από δύο SS. Πανικοβλημένος αναγνώρισα τον Jo, τον δεκαοχτάχρονο σύντροφό μου... Από τα μεγάφωνα ακουγόταν δυνατά κλασική μουσική, ενώ οι SS τον ξέντυναν. Του έβαλαν βίαια το κεφάλι σε ένα λευκό κουβά και αφήσαν τα άγρια σκυλιά του στρατοπέδου, γερμανικά λυκόσκυλα, που τον δάγκωναν καταρχάς στο κάτω μέρος της κοιλιάς καθώς και στις γάμπες, πριν τον φάνε μπροστά στα μάτια μας. Τα ουρλιαχτά πόνου του ήταν κρυμμένα μέσα στον κουβά που είχαν σφηνώσει το κεφάλι του. Υπό την φρίκη όσων έβλεπα και με τα μάγουλα γεμάτα δάκρυα ευχόμουν να χάσει γρήγορα τις αισθήσεις του... Από τότε, συχνά ξυπνάω τα βράδια ουρλιάζοντας. Μπορεί να έχουν περάσει πενήντα χρόνια αλλά αυτή η σκηνή περνά συνέχεια από τα μάτια μου. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη βάρβαρη δολοφονία της αγάπης μου. Μπροστά στα μάτια μου, μπροστά στα μάτια μας. Γιατί ήμασταν εκατοντάδες μάρτυρες. Γιατί σιωπούν σήμερα; Πέθαναν όλοι; Πιστεύω ότι πολλοί επιλέγουν να σιωπήσουν για πάντα, γιατί φοβούνται μη ξυπνήσουν σκληρές και απάνθρωπες αναμνήσεις. Εγώ μετά από δεκαετίες σιωπής, επέλεξα να μιλήσω, να πω τα όσα είδα και έζησα, να κατηγορήσω.» Μετά τον πόλεμο δεν γίνεται καμία επίσημη αναφορά στους ομοφυλόφιλους κρατούμενους. Κανείς δεν αναγνωρίζει τα όσα υπέστησαν και κυρίως κανείς δεν τους υποστηρίζει. Οσοι είχαν επιβιώσει δεν έλαβαν ποτέ καμία αποζημίωση. Στην περίπτωση του Josef Kohut, οι δημοκρατικές αρχές της απελευθερωμένης πλέον Αυστρίας αρνήθηκαν να τον αποζημιώσουν για τα όσα είχε υποστεί με

τη δικαιολογία οτι η ομοφυλοφιλία ήταν παράνομη και δεν μπορούσε να λάβει αποζημίωση. Στη Γαλλία θα πρέπει να περιμένουμε το 1982 και τον Pierre Seel, θύμα ακόμα μιας φοράς της γραφειοκρατικής ομοφοβίας, ο οποίος σπάει τη σιωπή του και μιλάει για τις δύσκολες στιγμές που έζησε ως ομοφυλόφιλος κρατούμενος σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Επίσημα πλέον και με βάση τα στοιχεία του United States Holocaust Memorial της Washington, 90.000 με 100.000 ομοφυλόφιλοι φυλακίστηκαν και μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταξύ του 1933 και του 1945, εκ των οποίων 10.000 με 15.000 πέθαναν υπό τη ναζιστική θηριωδία, αν και ο ακριβής αριθμός δεν μπορεί να υπολογιστεί. To 2000, o Rob Epstein και ο Jeffrey Friedman, παρουσίασαν το ντοκυμαντέρ Paragraph 175, στο οποίο μιλούν λιγότεροι από δέκα επιβιώσαντες. Η ταινία παρουσιάζει το ιστορικό κενό το οποίο υπάρχει όσον αφορά αυτά τα θύματα του ναζισμού, με μαρτυρίες ανθρώπων που τις έζησαν, όπως ο Karl Gorath, ο Gad Beck, η Annette Eick, ο Albrecht Becket και ο Pierre Seel. Η σιωπή σχετικά με τη δολοφονία χιλιάδων ομοφυλοφίλων καθώς και αυτή των Ρομά και Σίντι (τσιγγάνοι), των μαρτύρων του Ιεχωβά, των αναπήρων, μας κάνει όλους να απορούμε για την έλλειψη επίσημης αναγνώρισης αυτών των θυμάτων του ναζισμού και την απουσία τους από τους επίσημους κρατικούς εορτασμούς μνήμης των θυμάτων του ολοκαυτώματος. Στόχος των σημερινών ερευνών για αυτά τα θύματα δεν είναι να γίνει διαχωρισμός τους και καταλογοποίηση των βασανισμών αλλά η αναγνώριση και αυτής της μερίδας του πληθυσμού, αυτών των θυμάτων του ναζισμού. Η μνήμη πρέπει και οφείλει να είναι κοινή για όλα τα θύματα. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει τις συγκλονιστικές μαρτυρίες του Pierre Seel, του Josef Kohut (Heinz Hager), του Albrecht Becket, του Kurt von Ruffin και τόσων άλλων που επιβίωσαν της ναζιστικής θυριωδίας. Ολους τους νεκρούς, τους ανώνυμους μάρτυρες, κανείς δεν έχει το δικαίωμα να τους ξεχάσει. H Γαλλική κυβέρνηση το 2001 αναγνώρισε τους ομοφυλόφιλους θύματα του ναζισμού και επέτρεψε την επίσημη συμμετοχή ΛΟΑΔ οργανώσεων σε επίσημες κρατικές εκδηλώσεις. Στη Γερμανία δημιουργήθηκε το μνημείο για τους ομοφυλόφιλους που καταδιώχθησαν από το ναζισμό στο Βερολίνο και το οποίο εγκαινιάσθηκε στις 27 ΜαΪου 2008. Μνημεία στη μνήμη των ομοφυλόφιλων θυμάτων του ναζισμού υπάρχουν στο Αμστερνταμ, το Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης, στο Σαν Φρανσίσκο των ΗΠΑ. Αφιερωμένο σε όλα τα θύματα του ολοκαυτώματος. Αφιερωμένο σε όλους τους νεκρούς, όλους τους ανώνυμους μάρτυρες, τους οποίους κανείς μας δεν έχει το δικαίωμα να τους ξεχάσει.

Προτεινόμενες ιστοσελίδες: Εβραϊκό Μουσείο Ελλάδος (www.jewishmuseum.gr), United States Holocaust Memorial (www. ushmm.org), Yad Vashem (www.yadvashem.org), USC Shoah Foundation Institute (http://college.usc.edu/vhi/). 26


Grae Cleugh

FUC KIN G

GAMES σκηνοθεσία: Δημήτρης Κομνηνός σκηνικά - κοστούμια: Γιώργος Λυντζέρης σχεδιασμός φωτισμών: Βασίλης Κλωτσοτήρας μουσική - visuals: Ανδρέας Τρούσσας παίζουν: Γιώργος Γιαννακάκος, Μάνος Κανναβός Χάρης Μπόσινας, Μαρίνος Παναγιωτάκης

AΠΟ 2 MAΡΤIOY 2011 EΩΣ 26 MAΪΟΥ 2011 ΠΕΜΠΤΗ, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, ΣΑΒΒΑΤΟ 9:15ΜΜ, ΚΥΡΙΑΚΗ 8:15ΜΜ ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ Πέμπτη, Παρασκευή, Κυριακή 15,00 €, Σαββάτο: Κανονικό 18,00€ , Φοιτητικό 15,00€, Εξώστης (γενική είσοδος) : 12,00 €

ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ

ΧΟΡΗΓΟΙ

ΧΟΡΗΓΟΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

www.gaylife.com


ΑΛΕΞΙΑ

Μπορείς και να πεις ότι η Αλέξια χάθηκε. Αλλά συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Βρέθηκε. Πρώτα με τον εαυτό της. Μετά με την μουσική της και αυτό που αγαπάει. Και στο τέλος και πάλι μαζί μας. Αν ανοίξεις το τριπλό Re-bE, το καινούριο της project και περιμένεις ανυποψίαστος να ζήσεις στιγμές από τα αλησμόνητα ‘80’s ή έστω κάτι που να τα θυμίζει λίγο, η έκπληξη (θετική) θα έρθει να σε πάρει και να σε σηκώσει. Και η μουσική της επίσης. Και η φωνή της. Και η παραγωγή. Πολύ θα μου άρεσε να πω ότι ταξιδέψαμε στο Los Angeles όπου μένει μόνιμα για να την συναντήσουμε και να μιλήσουμε μαζί της, αλλά δεν θα λέμε και ψέματα μεταξύ μας. Ταξίδεψε το e-mail μόνο. Re-bE κουβέντα δια αλληλογραφίας. Συνέντευξη στο Χρήστο Παπαμιχάλη


Είναι λίγο δύσκολο να ξεκινήσω μια κουβέντα (έστω και δια αλληλογραφίας) μαζί σου. Δεν ξέρω ακριβώς ποια μπορεί να είναι η αρχή. Ας πούμε, «Αλέξια 10 χρόνια μετά». Πώς θα χώραγες 10 χρόνια σε μία παράγραφο. Πού σε αφήσαμε και πού σε βρίσκουμε. Και τι χώρεσε ενδιάμεσα; Γεια χαρά κι� από εμένα! Κι εγώ προτιμώ να βλέπω τον άλλο στα μάτια καθώς θα συνομιλούμε, αλλά και το να έχω τον έλεγχο του τι σκέφτομαι και του πώς το εκφράζω μπορώ να πω ότι το θεωρώ επίσης γοητευτικό και ξεκούραστο.. Αυτά τα 10 χρόνια είναι η ζωή μου, την οποία έζησα όπως όριζε η βαθειά μου επιθυμία, που βέβαια άργησα να μάθω να «ακούω», να τιμώ. Αλλά που τελικά έμαθα! Η όλη αυτή διαδικασία έγινε βήμα βήμα. Πολλές φορές ήταν σαν να προχωρούσα μέσα σε βαθύ σκοτάδι αλλά είχα εμπιστοσύνη στο άγνωστο και προπάντων σε μένα και σε όσα αγαπούσα, τα οποία πάντα με οδηγούσαν! Τώρα μπορώ και αποκωδικοποιώ πόνους στην κοιλιά, στην καρδιά, στο κεφάλι, το να διστάζω ή να μην θέλω να κάνω κάτι.. και αντιστοίχως ΑΜΕΣΩΣ αναγνωρίζω ότι με κάνει να νοιώθω ότι έχω φτερά και ότι όλα είναι «ανοικτά», ΑΝΟΙΚΤΑ και Ελεύθερα.. χωρίς περιορισμούς και απαγορεύσεις που εμείς συνήθως ορίζουμε. Εμαθα ότι μπορώ να επιλέγω. Οπότε, σε μία παράγραφο μπορώ να πώ ότι κατά την διάρκεια αυτών των 10 χρόνων, έμαθα και κατάλαβα εμένα όπως και πως να μετατρέπω τις σκέψεις μου, από μη βοηθητικές για μένα, σε θετικές και δη βοηθητικές. Εδώ και ένα μήνα περίπου έχουμε στα χέρια μας ένα project, η πραγματοποίηση του οποίου σου πήρε 10 ολόκληρα χρόνια. To Re –bE είναι μουσικός όρος ή είναι η ζωή σου; Κάτι σαν αναγέννηση; Το Re –bE είναι ένας χάρτης που έφτιαξα ώστε να μπορέσω να με καταλάβω και έπειτα να χρησιμοποιήσω τους δρόμους, τις πόλεις και τις χώρες του, να μπορώ να πηγαίνω εκεί που θέλω και όχι εκεί που μου λέγαν ότι έπρεπε να πάω. Είναι όλα αυτά που προανέφερες και άλλα. Το Re –bE είναι ο τρόπος μέσω του οποίου έμαθα να Είμαι μέσα στην ζωή μου, με ένα νέο τρόπο, δικής μου επινόησης. Συνδέθηκα με μένα και κατ�επέκταση με το όλο. Πέρα από χρονική, πόση είναι η απόσταση που χωρίζει την Αλέξια ως pop είδωλο στην δεκαετία του ’80 μέχρι την εντυπωσιακή jazz και όχι μόνο ερμηνεύτρια και συνθέτη και στιχουργό του Re-bE; Ενα ανοιγόκλεισμα του ματιού αλλά και πολλές ζωές. Επίσης πολλή Αγάπη. Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Νέα Υόρκη, Βουλγαρία, Λος Αντζελες, Κύπρος, Μπρατισλάβα. Αυτός ο δίσκος πέρα από το μουσικό ταξίδι, μετράει και πολλά χιλιόμετρα. Φαντάζομαι και αντίστοιχα συνεργάτες. Τι επέβαλε αυτά τα ταξίδια.

29

Αυτά τα ταξίδια είναι μέρος της εξερεύνησης.. όταν αφεθούμε με εμπιστοσύνη σε αυτή την κατάσταση που ονομάζουμε Ζωή, Ζωή μας, τότε... ετοιμαστείτε: τα μέρη στα οποία θα σας πάρει, θα οδηγηθείτε, την μαγεία που θα σας δείξει.. δεν περιγράφεται/ονται..! Απλά πρέπει να έχουμε εμπιστοσύνη και να πιστεύουμε ακόμα κι όταν τίποτε γύρω μας δεν μοιάζει να έχει ελπίδα. Δεν χρειάζομαι να βλέπω για να πιστεύω. Οταν νοιώθω κάτι για μένα είναι αληθινό. Πρέπει να θυμηθούμε τι είναι αυτό ή αυτά που αγαπούσαμε από πάντα, τι και ποιοί πραγματικά είμαστε. Μετά όλα είναι ξεκάθαρα και ακόμα και η δυσκολότερη μας μέρα είναι εύκολη.. Διαβάζω στο site του Re-bE, στον επίλογό σου: «...έγινε τόσο περίπλοκο το τραγούδι, το τι είναι τραγούδι, το πώς πρέπει να τραγουδιέται ένα τραγούδι! Και είναι τόσο απλό. Τώρα το ξέρω..» Τι είναι λοιπόν; Οτι είναι της καρδιάς μας, ότι εκφράζουμε εύκολα από την καρδιά μας, που όταν το τραγουδούμε απολαμβάνουμε, νοιώθοντας Αγάπη για τον κόσμο όλο. Αυτό! Ενα 3πλό ολοκαίνουριο album, αλλά δεν σταματάς εκεί. Και μουσική για το θέατρο, αλλά και ένα ακόμα album έτοιμο να κυκλοφορήσει “Birds have to fly”, με τον Ολλανδό σαξοφωνίστα, συνθέτη και ενορχηστρωτή Peter Massink, αλλά και μια σειρά άλλων παραγωγών. Δεν ησυχάζεις φαίνεται. Τώρα που συνδέθηκα με την πηγή.. διαπιστώνω ότι είναι ανεξάντλητη. Εγραψα την μουσική και τραγούδησα, στο θεατρικό του Μάριου Στυλιανάκη “WATER”, το οποίο ανέβηκε σε θέατρο στο Hollywood τον περασμένο Σεπτέμβρη κ Οκτώβρη με τεράστια επιτυχία επί 6 συνεχείς εβδομάδες!! Μουσική έγραψε επίσης για το “WATER” και ο στενός μου φίλος και συνεργάτης Βασίλης Στεργίου από την Θεσσαλονίκη (συνεργάτης και στο Re-bE). Η μουσική του “WATER” πρόκειται να κυκλοφορήσει και στη Ελλάδα. Επαιξα επίσης σε 2 ταινίες Noir μικρού μήκους, του εξαιρετικά ταλαντούχου επίσης στενού μου φίλου Κωνσταντίνου Ησαία ο οποίος ζει και εργάζεται εδώ στο Λος Αντζελες. Το θέμα της 2ης ταινίας του “ Sacred Whispers ”, .έχει σαν θέμα την διαφορετικότητας και τον ρατσισμό. Κανένας δεν γεννιέται ρατσιστής, γίνεται. Ο αδελφός του Κωνσταντίνου, Αλέξανδρος Ησαίας, είναι καταπληκτικός φωτογράφος και επίσης εξαιρετικά ταλαντούχος διευθυντής φωτογραφίας της 2ης ταινίας. Ζει προς το παρόν και εργάζεται στην Αθήνα. Ολες οι μουσικές και των 2 ταινιών είναι από το Re-bE, από τον δίσκο “BACKYARDS”, με φωνητικούς αυτοσχεδιασμούς που έχουμε ηχογραφήσει μαζί με τον Βασίλη Στεργίου, ο οποίος κυκλοφορεί μέσα στους επόμενους μήνες αλλά και από το “Birds have to Fly” σε μουσική του

Peter Massink και στίχους και φωνή δικά μου! Επίσης ο Κωνσταντίνος ετοιμάζει το πρώτο βιντεοκλίπ του Re-bE, για το “Must Save the Day”, με αποσπάσματα από την ταινία μας : “ Sacred Whispers ”. Στις 14 του Φεβρουαρίου 2011, θα τραγουδήσω σε μια σημαντικότατη συναυλία που θα λάβει χώρα, στο μουσείο Φυσικής Ιστορίας στο Chicago. ALL NEED LOVE, ονομάζεται το φεστιβάλ αυτό και θα τραγουδήσω μαζί με εξαιρετικούς καλλιτέχνες παγκοσμίου φήμης όπως ο Omar Faruk Tekbilek! Θα με συνοδεύσουν οι στενοί μου ταλαντούχοι συνεργάτες Γιάννης Γουδέλης (πιάνο, ακορντεόν) και Σπύρος Εξάρας (κιθάρα). Μετά, κατά τον Μάρτη θα εμφανιστώ σε jazz clubs στο Manhattan, στην Νέα Υόρκη, αλλά και στην Βοστόνη, μαζί με τον καταπληκτικό Ελληνα κιθαρίστα Σπύρο Εξάρα, ο οποίος ζει και ηχογραφεί μουσική με εξαιρετικούς διάσημους ξένους μουσικούς, στην Νέα Υόρκη. Ας κάνουμε πάλι την διαδρομή. Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Κύπρος, Los Angeles. Είναι κάποιος τόπος πιο «σπίτι» σου από τον άλλο; Ολες αυτές τις πόλεις τις Αγάπησα πολύ. To σπίτι μου απ�ότι φαίνεται όμως τελικά, είμαι εγώ.. και όπου νοιώθει το πνεύμα μου ελεύθερο να εκφραστεί, να αναπνεύσει. Πάντως αυτή την εποχή σπίτι μου αισθάνομαι το Los Angeles, εύκολα, χαρούμενα, δημιουργικά, δίπλα και μαζί με άλλους πολλούς που έχουν τις ίδιες σκέψεις με μένα, επιδιώξεις, ιδέες! Εξάλλου το τραγούδι μου “Raices Volantes” στο 3ο cd του Re-bE, λέει και περιγράφει αυτό ακριβώς που με ρωτάς. Σημαίνει, ρίζες που ίπτανται, που πετούν.. άρα οι ρίζες μου είναι μαζί μου και όταν πρέπει να πετάξω, σε κάποιο καινούργιο τόπο, τις παίρνω μαζί μου και τις απλώνω σε κάθε καινούργιο τόπο που πάω.. και αυτόματα: είμαι σπίτι μου Μπορείς να πεις ότι είσαι πια πολίτης του κόσμου. Πόσο ανεκτικές είναι οι κοινωνίες στην διαφορετικότητα; Θα υπάρχουν βέβαια διαφορές από μέρος σε μέρος. Πόσο ανεκτική είναι η ελληνική κοινωνία σε σύγκριση με άλλες; Το τραγούδι μου στο 1ο cd του Re-bE, το “Must Save the Day”, μιλάει ακριβώς γι�αυτό! Για την αποδοχή της διαφορετικότητας μας, της αυθεντικής μας φύσης, πρώτα από εμάς τους ίδιους μετά ή ταυτόχρονα από τις κοινωνίες στις οποίες καλούμαστε να ανήκουμε. Στην μουσική βλέπω ότι εδώ όλοι μπορούν ελεύθερα αν υπάρχουν. Ολοι έχουμε υποστεί, πολλές ή κάποιες φορές τις “συνέπειες της διαφορετικότητας μας”. Παντού. Προσωπικά αισθάνομαι παντού άνετα και νοιώθω ότι με δέχονται όπου και να πάω 29


με ανοιχτές αγκάλες.. ακόμα κι� όταν δεν είναι έτσι. Η Αμερική, ενώ μοιάζει να δέχεται όλους τους ανθρώπους όσο διαφορετικοί και να είναι από το “κανονικό”... όποιο και να είναι αυτό, (το οποίο για μένα δεν υπάρχει), στην ουσία, δεν είναι έτσι. Ακούω από τους φίλους μου, διαφόρων εθνικοτήτων, ότι ειδικά το Λος Αντζελες όχι μόνο δεν έχει ανεκτικότητα στην διαφορετικότητα, είναι ένα μέρος όπου ακόμα ο ρατσισμός βασιλεύει.. ακόμα, μετά από τόσα χρόνια και μετά από τόσες μάχες.. Λυπηρό. Πρόοδος σε τόσους τομείς και εδώ, μικρή. Πότε άραγε θα καταλάβουμε ότι είμαστε όλοι ίσοι, μέρος ο ένας του άλλου, μέρος του Ενός. Από την άλλη, αυτό που μούρχεται στο μυαλό είναι το Τμήμα Αλλοδαπών στην Ανω Γλυφάδα, στο οποίο πήγαινα χρόνια για τις άδειες παραμονής και εργασίας μου. Ημουν από τους τυχερούς διότι α) μιλούσα Ελληνικά και β) διότι λόγω των δίσκων μου με ήξεραν και ένας πολύ καλός κύριος πάντα με βοηθούσε. Η κατάσταση παρόλα αυτά εκεί μέσα, ήταν τραγική. Ανθρωποι όλων των εθνικοτήτων, με τις αγωνίες τους, να μην μιλούν την γλώσσα της καινούργιας χώρας, να μην χωράνε εκεί μέσα, να μην έχουν που να καθίσουν, νερό να πιούν, ορισμένοι από τους εργαζομένους να τους φέρονται με τον χειρότερο τρόπο, κανένας να τους εξηγήσει, να τους καθοδηγήσει.. περίμεναν επί ώρες ατέλειωτες σε σειρές που δεν τελείωναν και όταν πήγα στο αντίστοιχο τμήμα στο Λος Αντζελες, υπήρχε τάξη, σεβασμός προς όλους, εργαζόμενοι οι οποίοι με υπομονή εξηγούσαν στον κόσμο σε διάφορες, διαφορετικές γλώσσες τι ακριβώς έπρεπε να κάνουν και έγινε η δουλειά μου με ηρεμία, σεβασμό και αποτέλεσμα. Παράδοξο βέβαια και οξύμωρο μαζί.. αλλά έτσι είναι τα πράγματα. Πάντα ευμετάβλητα αλλά και πάντα τα ίδια. Πότε έτσι και πότε αλλιώς. Θα δανειστώ και πάλι ένα κομμάτι από τον επίλογο στου στο site του Re-bE, Μιλάς για το τραγούδι που αγαπάς και λες: «Μοιάζει με μια πόλη, η οποία σέβεται τους κατοίκους της, μετά οι κάτοικοι σέβονται τον εαυτό τους, μετά ο ένας τον άλλο και η ζωή γίνεται καλύτερη.» Θα μπορούσε να είναι το αυτονόητο ακόμα και για την καθημερινότητά μας. Αλλά είναι; Πιστεύω ότι ως επί τω πλείστο, εμείς, οι κάτοικοι φτιάχνουμε ή επιτρέπουμε να χαλάσει μια πόλη μαζί και η καθημερινότητα μας. Η δύναμη στα χέρια μας. Ετοιμάζεις εμφανίσεις στην Ελλάδα; Θα δούμε το Re-bE ή μέρος του live; Κάποια στιγμή θα κάνω εμφανίσεις στην Ελλάδα. Θέλω! Σας Ευχαριστώ πολύ για το ενδιαφέρον σας,

30

30


The greek drag Σκοτάδι. Καπνός και μουσική. Στη Συγγρού. Αρχίζει το show. Περνά η Μελίνα, η Piaf, η Βλαχοπούλου, η Gaga, η Μίλβα, η Βίσση, η Dion... και άλλες πολλές. Περνά και η ώρα, και οι μέρες και τα χρόνια. Για τη σκηνή αυτή πέρασαν ήδη 17. Περισσότερα απ’ όσα βγαίνω ή είμαι ενσυνείδητα και ευσυνείδητα gay. Ηταν και πριν από εμένα λοιπόν. Με άλλους. Η κατανόηση του πριν απο σένα είναι μεγάλο πράμα. Σα τη σωτηρία της ψυχής κάτι. Και αυτή η σκηνή, αυτά τα show, αυτά τα πούπουλα, τα φώτα, τα άτομα, ακροβατούν τόσο αριστοτεχνικά μεταξύ υπερβολής και πραγματικότητας, λάμψης και σκοταδιού, αποδοχής και απόρριψης, που τουλάχιστον για τη δική μας κουλτούρα και πραγματικότητα το να μην τις έχεις θαυμάσει είναι τουλάχιστον παράλειψη.


υο ψηλοτάκουνες γόβες. Κατακόκκινο κραγιόν. Marlboro classics στο χέρι, κορσές που κόβει την ανάσα και μια σαλάτα. Αυτή ήταν η πρώτη μου επαφή με μια drag queen κάπου στο Ciao, σε ένα δύσκολο ξενύχτι. Δεν ξέρω τι είναι αυτό που κάνει μια drag τόσο ελκυστική. Μερικοί το αποκαλούν αποκρουστικό θέαμα. Ποιος είπε πως το όμορφο είναι και ωραίο όμως; Μερικοί απλά γουστάρουν αυτή την προβολή μιας «ακρότητας». Θεωρώ πως και οι δύο θέσεις είναι κοινότυπες. Σε αντίθεση με αυτό που βλέπουμε, μια drag δεν υποδύεται, είναι ο ρόλος. τουλάχιστον έτσι το αντιλαμβάνομαι εγώ. Είναι κάτι παραπάνω από γραφικοί διασκεδαστές της gay κοινότητας. Τις αγαπάμε για να τις μισούμε, τις μισούμε για να τις αγαπάμε. Και μη μου πείτε τώρα, πως λίγο drama δεν το έπαιξε κανείς σας. Είναι συνεπώς ένα drag show μια καλλιτεχνική έκφραση; Ας παρακολουθήσουμε δυο κινήσεις. Οι περισσότεροι από εμάς, καλώς η κακώς, θεωρούμε αυτή τη μορφή συμπληρωματική στο ψωνιστήρι, στην κόκα και σε όλα τα ρομαντικά σύνδρομα του Almodovar. Από την άλλη, αμελούμε συστηματικά να σκεφτούμε πως δεν πρόκειται αποκλειστικά για πλάσματα της νύχτας, αλλά για ανθρώπους που αποδέχτηκαν τη σεξουαλική τους επιλογή και όντας καλά με αυτό, συνεχίζουν να εκφράζουν τον εαυτό τους μέσα από την τέχνη. Αρκεί αυτό για να παρακολουθήσει κανείς ένα drag show; Τα κριτήρια είναι αποκλειστικά δικά σας. Ωστόσο νομίζω πως εάν κάποιος είναι καλός σε αυτό που κάνει, τότε δεν τίθεται θέμα str8, gay, trans κ.τ.λ. Δεν επιθυμώ σε καμιά περίπτωση να ξεδιαλύνω τη μυστήρια γοητεία που ασκεί ένα drag show σε λίγες γραμμές. Δεν μπορώ άλλωστε. Το καλύτερο είναι να αφήσουμε τα ίδια τα show, τους ίδιους τους συντελεστές τους, τα φώτα, τα φορέματα, να μιλήσουν από μόνα τους. Και ο καθένας ας δει σε αυτά, αυτό που δεν βλέπει καθημερινά.

του Βασίλη Νικορέλου

33


Γνωριµία µε µία κυρία Καλοκαίρι σε νησί. Ξημερώματα. Προς ενημέρωση, είμαι καμένος από τον ήλιο και ερωτευμένος. Τρώω με προσήλωση μία παραφορτωμένη κρέπα. Την ηρεμία μου διακόπτει ένα από τα πρόσωπα που κάνουν σόου στο παρακείμενο γκέι μπαρ. Για τις ανάγκες του κειμένου την ονομάζω Πελαγία. Με ρωτά με πολύ ευγενικό τόνο αν μπορεί να καθίσει μαζί μου, μιας και όλα τα τραπέζια είναι πιασμένα και είμαι ο μόνος χωρίς παρέα. Της λέω πως φυσικά θα μπορούσε, και αυτές είναι οι τελευταίες μου κουβέντες πριν μου βγει ξινή και η κρέπα και η ευγένεια. «Μα πώς την τρως αυτή την αηδία;» με ρωτά ευθαρσώς, κάνοντας μια γκριμάτσα σιχασιάς και οίκτου, ταυτόχρονα. «Οταν βάζεις πάνω από τρία υλικά στην κρέπα, χαλάς την ισορροπία και τελικά δεν μπορείς να καταλάβεις καμία γεύση», συνεχίζει τη γευσιγνωσία. Κουνώ το κεφάλι και της λέω ψευτο-χαμογελώντας «περί ορέξεως..», προσπαθώντας να κόψω την κουβέντα. «Αν το καλοσκεφτείς είναι σα να τρως εμετό, όλα μαζί μπερδεμένα, τόσο που δεν ξεχωρίζουν τι είναι το καθετί». «Ακουσε να σου πω, δεν νομίζω ότι θα δεχτώ συμβουλές ομοιογένειας υλικών από εσένα», λέω με δήθεν αυστηρό ύφος, και την ίδια στιγμή μετανιώνοντας για τη χοντράδα. Η Πελαγία δεν λέει τίποτα, φεύγει και εγώ τρώω τα υπολείμματα στο πιάτο μου. Σε δύο λεπτά επιστρέφει, κρατώντας τη δική της κρέπα και κάθεται ξανά μαζί μου, χωρίς να πει κουβέντα.

«Συγγνώμη γι’ αυτό που είπα πριν», λέω κοκκινίζοντας. «Είμαι λιγάκι κουρασμένος. Είχα και περίεργη μέρα, και εσύ ήρθες σα σίφουνας...». Ξέχασα να πω ότι εκτός από καμένος και ερωτευμένος, είμαι και παντελώς -πέραν αμφισβήτησης- εγκαταλελειμμένος. «Τέλος πάντων, συγχωρεμένος» μου λέει κρυφογελώντας, και με μία κίνηση βγάζει την υπερμεγέθη περούκα της, φανερώνοντας ένα ολοστρόγγυλο, ξυρισμένο κεφάλι. «Εχω σκάσει μ’ αυτή τη μαλακία τόσες ώρες». Μένω λίγο μουδιασμένος να κοιτώ το γυμνό κεφάλι, που αν εξαιρέσεις το μακιγιάζ και τα στολίδια από το λαιμό και κάτω, θα μπορούσε κάλλιστα να ανήκει και σε άντρα και σε γυναίκα. «Τι έπαθες; Δεν έχεις δει ποτέ σου έργο του Mapplethorpe;» μου λέει γελώντας. «Εδώ μπροστά σου το έχεις, αυτοπροσώπως, να τρώει κρέπα». Ξεσπάμε και οι δυο σε γέλια. «Οπότε ο Mapplethorpe ήταν η αιτία σου ή η συνέπεια;», λέω παίρνοντας θάρρος. «Ακουσε να σου πω μωρό μου, όταν εγώ βάζω μια περούκα και ένα φουστάνι δεν παίζω με τις δικές μου φαντασιώσεις και τις δικές μου αναπαραστάσεις. Με τις δικές σου παίζω, και τις κάνω άνω-κάτω». Μου αρέσει αυτό που λέει. Εχω μπροστά μου μία ολόκληρη μελέτη για το κοινωνικό φύλο. «Πάντως εγώ πιο πολύ για φωτογραφία της Arbus θα σε έκανα», παίρνω περισσότερο θάρρος. Μου ρίχνει ένα βλέμμα, μάλλον αυστηρό. «Δεν είμαι απόρροια, ούτε και υβρίδιο καμιάς κοινωνικής επανάστασης. Εχω ένα σώμα ανήσυχο, που δεν αντέχει τις νόρμες. Δεν είναι ταμπού, δεν είναι ιεροτελεστία, όπως έχουν πει διάφοροι καραγκιόζηδες. Είμαι απλώς εγώ!», μου λέει σα να δίνει διάλεξη. «Με συγχωρείς αν σε αναστάτωσα, δεν το ‘θελα» λέω κάπως ντροπιασμένος. «Μη σκας μωρό μου, δεν με αναστάτωσες εσύ, είναι που έχω να βρω γκόμενο της προκοπής δέκα χρόνια», λέει γελώντας δυνατά. Η Πελαγία σηκώνεται, βάζει την περούκα της και διορθώνει το φόρεμά της. Σκύβει και μου δίνει ένα φιλί στο στόμα. Με ξαφνιάζει αλλά δεν αντιδρώ. «Μη σκας...» μου λέει και φεύγει. Εχει ξημερώσει για τα καλά. Σηκώνομαι από το τραπέζι νιώθοντας ελαφρώς ζαλισμένος. Στα χείλη μου έχω μια αδιόρατη γεύση φρούτου. Σαν κεράσι, σα φράουλα. Μπορεί και τα δυο.

του Κυριάκου Βογιατζή ΥΓ. Η μικρή αυτή ιστορία είναι τόσο ντροπιαστικά αληθινή, όσο και ανακουφιστικά φανταστική. Δεν φέρει κανενός είδους ηθικά μηνύματα, μιλάει απλώς για τους ανθρώπους. «Πώς αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι...». 34


Οι Κούκλες κλείνουν φέτος τα 18 τους χρόνια. Και ενηλικιώνονται, όµορφες, χαρούµενες και ελεύθερες όπως πάντα. Η ψυχή του σόου, η

Εύα Κουµαριανού

έδωσε στο antivirus µια συνέντευξη από καρδιάς.


-Θα μας πεις μερικά πράγματα για τα παιδικά σου χρόνια; -Γεννήθηκα στον Πειραιά, όχι από πλούσια οικογένεια. Τον μπαμπά μου δεν τον γνώρισα καθόλου, γιατί όταν παντρεύτηκαν η μητέρα μου ήταν ήδη εννέα μηνών έγκυος και το ίδιο βράδυ χωρίσανε. Και καταλαβαίνεις, όταν γεννήθηκα ήταν μια γυναίκα μ’ ένα παιδί μόνη της. Είχε βέβαια τη βοήθεια της γιαγιάς μου. -Με τον πατέρα σου είχες επαφή; -Οχι. Τον πατέρα μου τον γνώρισα πολύ μεγάλη. -Τι σου λέγανε; -Οτι είχαν χωρίσει οι γονείς μου. Και ούτε ενδιαφέρθηκε καθόλου αυτός. Η μητέρα μου δεν ήταν πλούσια, έκανε διάφορες δουλειές, μέχρι που καθάριζε σκάλες. Εγώ έμενα σπίτι με τη γιαγιά μου. Η γιαγιά μου πέθανε όταν ήμουν εννέα χρονών. Και τότε όταν έφευγε η μάνα μου εγώ τριγύριζα στις γειτονιές της Νίκαιας. Και ξέρεις ένα αγοράκι τώρα να γυρίζει δεν ήταν και ό,τι καλύτερο. Ημουν ένα αλητάκι, αλητάκι όχι με την κακή έννοια, το χαμίνι που λέμε. Η μαμά μου έφευγε στις έξι το πρωί και γύριζε το βράδυ δέκα η ώρα. -Κι εσύ τι έκανες; -Εγώ όλες αυτές τις ώρες γυρνούσα στον Πειραιά. Κι εκεί υπήρχαν άνθρωποι που σε παρασέρνανε. Επειτα στον Πειραιά τότε ήταν και η Τρούμπα η φημισμένη, τα κόκκινα φανάρια. Κι εκεί στα μπουρδέλα με ξέραν όλοι. Πήγαινα κι έκανα θελήματα στις πουτάνες. Μ’ έστελναν να τους πάρω τσιγάρα, να τους πάρω ψωμί. Μου άρεσε εμένα όλος αυτός ο κόσμος. Το σχολείο δεν το τελείωσα είμαι ψιλοαγράμματη και δεν ντρέπομαι γι’ αυτό. Τελείωσα το δημοτικό, μισό ημερήσιο και μισό νυχτερινό, γιατί μετά έπρεπε να βοηθήσω κι εγώ τη μαμά μου και δούλευα. Δούλευα σ’ ένα εργοστάσιο και παράλληλα σπούδαζα. -Τι σπούδαζες; -Ηθελε να με σπουδάσει η μαμά μου ηλεκτρολόγο. Αλλά εμένα τα όνειρά μου ήταν άλλα. Ηθελα τα φτερά, τη λάμψη, ήθελα να σπουδάσω χορό. Και γράφτηκα σε μια σχολή κρυφά και πήγαινα τα βράδια. Τη σχολή ηλεκτρολόγων δεν τη συνέχισα, ήθελα να πάω να γίνω χορευτής. Και μου έλεγε η μαμά μου «τι τη θες τη σχολή αυτή, είναι όλοι ντιντήδες». Εκείνη την εποχή όλοι οι χορευτές είχαν τη ρετσινιά ότι είναι αδερφές. Και όχι μόνο οι χορευτές, για όλους τους καλλιτέχνες τους άντρες λέγανε «αυτός είναι κουνιστή». Της έδωσα λοιπόν να καταλάβει ότι δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Και σιγά-σιγά άρχισα να κάνω τα πρώτα μου βήματα ως χορευτής. Είχε έρθει ο Βαγγέλης Σειληνός στη σχολή και ήθελε δυο χορευτές και με πήρε και πρωτοεμφανίστηκα σε μια θεατρική παράσταση, στο «Μαριχουάνα στοπ» στο θέατρο Μπουρνέλλη. Μετά έπαιξα στο «Κοροϊδάκι της πριγκιπέσσας», στο «Μάγκα με το τρίκυκλο», στην «Παριζιάνα» με τη Βλαχοπούλου. Στο σινεμά έπαιξα και με

τη Βουγιουκλάκη στη «Δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά», εκεί έκανα ένα Γερμανό φαντάρο, με τη Λάσκαρη στους «Εραστές του ονείρου» στο θέατρο και στον κινηματογράφο. -Συμμετείχες και ως ηθοποιός δηλαδή, όχι μόνο ως χορευτής. -Ναι, ως ηθοποιός. Είχα πάει και στη σχολή του Πέλου Κατσέλη αλλά δεν την τελείωσα. Δούλεψα με το Σειληνό, το Φλερύ, το Μεταξόπουλο. Ημουν πολύ σοβαρό παιδί και μ’ αγαπάγανε όλοι, γι’ αυτό δεν έμεινα ποτέ χωρίς δουλειά. Μετά βγήκα μια φορά στην πιάτσα με μια φίλη μου κι έβγαλα ένα αρκετά σημαντικό ποσό. Και είπα να πάω τώρα στο θέατρο για ογδόντα δραχμές την εβδομάδα κι εδώ βγάζω πεντακόσιες δραχμές, είναι δυνατόν; Κι έτσι άρχισα να αραιώνω σιγά-σιγά από το θέατρο. Και άρχισα σιγά-σιγά να μεταλλάσσομαι. Μάκρυνα μαλλιά, έκανα αποτριχώσεις, έκανα ορμόνες... Κι εκεί εξαφανίζομαι από το σπίτι μου. Η τελευταία παράσταση που έπαιξα στο θέατρο ήταν η «Οδός ευκαιρίας» με τον Ξανθόπουλο και την Καραγιάννη. Ηταν στο Πασαλιμάνι, σ’ ένα θερινό θέατρο που τώρα δεν υπάρχει. -Θα ήθελες να ξανακάνεις θέατρο; -Θα ήθελα να γύριζα το χρόνο πίσω και να ξεκίναγα πάλι από την αρχή. Δηλαδή πιστεύω ότι δεν ήθελα να γίνω έτσι. Δηλαδή άμα γύριζα το χρόνο πίσω θα ήθελα να παρέμενα αγόρι.

Ανωµαλία δεν είναι να πηγαίνει γυναίκα µε γυναίκα ή άντρας µε άντρα ή γυναίκα µε άντρα. Ανωµαλία είναι να σκοτώσεις, να βιάσεις, να χτυπήσεις άλλον άνθρωπο, να κάνεις κακό.

στον ιππόδρομο που ήταν η πιάτσα με τα πόδια γιατί δε μου είχαν μείνει λεφτά να πάρω ταξί. Ημουν η πιο καλοντυμένη τραβεστί στη Συγγρού. Ημουν η πρώτη που έβαλα ταγιέρ, με καπέλο, με βέλο, στην πιάτσα. Μου άρεσαν τα λούσα, και οι πελάτες πρέπει να είχαν φετίχ έτσι όπως ήμουν ντυμένη και περιμένανε ουρά. Κι έτρωγα τα λεφτά μου σε ρούχα. Που θα μπορούσα να έχω πολυκατοικίες, περιουσία. Και ξέρεις καμιά φορά σου τυχαίνει ένα άσχημο πράγμα και οικονομικά δεν μπορείς να το αντιμετωπίσεις και λες τι έγινε τώρα; Εκεί όμως έρχεται ένας φίλος, μια φίλη και σου συμπαραστέκεται. -Εχεις πολλούς φίλους; -Οχι. Εχω μόνο δύο φίλες, τη Μαριλού και την Μπέτυ. Ειδικά η Μπέτυ είναι για μένα εικόνισμα, την έχω φύλακα άγγελό μου. Με βοήθησε πάρα πολύ σε μια δύσκολη προσωπική στιγμή μου. Με στήριξε και οικονομικά και ψυχολογικά. Και η Μαριλού που μου ‘χει κάνει το μαγαζί. -Πες μας λίγο πώς ξεκίνησε το μαγαζί. -Η Μαριλού ήταν χρόνια στη Γερμανία. Κι όταν ήρθε από τη Γερμανία ήταν ένα μπαράκι λίγο πιο κει από τις Κούκλες και το νοίκιασε. Γνωριζόμασταν από παλιά, όταν ερχόταν στην Αθήνα βρισκόμασταν αλλά δεν κάναμε κολλητή παρέα. Οταν ήρθε λοιπόν και άνοιξε το μπαράκι πήγαινα εγώ Παρασκευή και Σάββατο και δούλευα σερβιτόρα και κάποια στιγμή, στην τρέλα, ανέβαινα πάνω στο μπαρ κι έκανα διάφορα σόου. Κι άρχιζε και μάζευε κόσμο. Και μου λέει «θα σου βρω ένα μαγαζί με πίστα να ανεβαίνεις επάνω και να κάνεις σόου όση ώρα θέλεις». Και βρήκε το μαγαζί και μου λέει «ορίστε ανέβα επάνω και κάνε». Και άρχισα να κάνω εγώ μόνη μου πρόγραμμα. Το αγαπάω το μαγαζί, το πονάω περισσότερο κι από τη Μαριλού. Κι εκεί που ήμουν μόνη μου έρχεται ένα παιδί ο Ακης ο Ιωάννου, που ήταν κι επαγγελματίας, σιγά-σιγά έρχονταν κι άλλοι. Κι άρχισε το μαγαζί να έχει πολύ κόσμο. Δεν ήταν βέβαια τα σόου όπως είναι τώρα, με σκηνογραφία κλπ. -Ποιος στήνει το πρόγραμμα;

-Εχεις μετανιώσει; - Το έχω μετανιώσει γιατί μου τύχανε πάρα πολλές ευκαιρίες στη ζωή μου και δεν τις υπολόγισα. Αν γύριζα το χρόνο πίσω και έκανα τα ίδια λάθη καλύτερα να ήμουν αγόρι. Θα ήθελα το μυαλό που έχω τώρα να το είχα τότε. Τα λεφτά μου να τα κράταγα -βασικό αυτό- να είχα μια πιο άνετη ζωή. Η γυναίκα να ήμουν ή άντρας. Η αν ήταν να ξαναγίνω τραβεστί να μην έκανα τα λάθη που έχω κάνει στη ζωή μου. Και θα προτιμούσα το σίγουρο, να ήμουν πιο καλά με τον εαυτό μου παρά... Αλλά εντάξει... Πέρασα πάρα πολύ καλά, πέρασα καλά, πέρασα κακά... Για το μόνο που έχω μετανιώσει στη ζωή μου είναι που έβγαλα πάρα πολλά λεφτά και τα ‘φαγα. Δούλευα και την άλλη μέρα πήγαινα στο Σότρις και ψώνιζα ρούχα και μετά πήγαινα από Πειραιά μέχρι Συγγρού

-Μέχρι και πέρυσι όλα τα παιδιά που δούλευαν στο μαγαζί αυτοσχεδιάζανε. Φέτος όμως που ήρθε ο Φώτης στομαγαζί έφερε πολύ ωραίες ιδέες και έδωσε τη δική του πινελιά στο show. Ο Φώτης σπουδάζει ηθοποιός και είναι στο τελευταίο έτος της σχολής του, ενώ έχει δουλέψει και ως βοηθός σκηνοθέτη σε γνωστούς σκηνοθέτες σε πολλές παραστάσεις! Είνια πολύ ταλαντούχος και έχει κάνει και χρόνια χορό και έτσι έκανε τις χορογραφίες και τη σκηνοθεσία σε όλα μου τα show. Και στα άλλα παιδιά πάντα δίνει ιδέες και συμβουλεύει και έτσι το show άλλαξε μορφή και έγινε πολύ πιο επαγγελματικό. Με τις ιδέες που μας έδωσε και την προώθηση στο internet - που μας έλειπε τόσα χρόνια- καθώς και ιδέες για events και εκδηλώσεις συνέβαλε πολύ στην τωρινή μας επιτυχία!

37


-Πες μας λίγο για τα 80’s. -Ηταν πολύ ωραία εκείνα τα χρόνια. Μπορεί να μην ήταν έτσι απελευθερωμένα αλλά μας αγαπούσε πολύ ο κόσμος. Μας έβγαζαν έξω, μας πήγαιναν στα μπουζούκια να μας διασκεδάσουν, ήθελαν να μας κυκλοφορήσουν. Γιατί τότε η γυναίκα δεν ήταν όπως είναι τώρα. Τότε η γυναίκα από τις 9, 10 η ώρα ήταν μες στο σπίτι, οι μόνες που κυκλοφορούσαν τη νύχτα ήμαστε εμείς. Γυναικάρες, κορμάρες, κούκλες, περιποιημένες. Πώς βλέπεις τώρα τα μοντέλα, έτσι ακριβώς ήμαστε. Του ’80 τα μοντέλα. Μαλλιά, μπούστα, μίνια, τρελαινόντουσαν. Τώρα έχουν αλλάξει τα πράγματα. Και με αυτό το νομοσχέδιο που βγάλανε για την πορνεία ότι είναι πταίσμα, μπορείς να βγεις ελεύθερα στο δρόμο να δουλέψεις κι άμα σε πιάσει η αστυνομία θα σου κόψει μια κλήση, πας στο δικαστήριο και την πληρώνεις. Οι κοπέλες που δουλεύουν σε οίκους ανοχής περνάνε από γιατρούς, είναι δηλωμένες και τις ταλαιπωρούν. Τις παίρνουνε και τις περνάνε αυτόφωρο. Και στις παράνομες δεν υπάρχει έλεγχος.

Η γνώµη του κόσµου εξαρτάται από την πολιτεία πρώτα. Πρέπει η πολιτεία να ενδιαφερθεί, να αναγνωρίσει ότι αυτά τα άτοµα δεν είναι στο περιθώριο, είναι όπως όλοι. -Ασχολείσαι και με το σωματείο. -Ναι, τώρα κάναμε ένα σωματείο με τη Μαρίνα τη Γαλανού, εγκρίθηκε το σωματείο μας, θα κάνουμε κι ένα πάρτυ να μαζέψουμε κάποια χρήματα. Το αποφασίσαμε μαζί με τη Μαρίνα, τη Ρία και τη Μάνια και κάναμε ένα βήμα πιο μπροστά ώστε οι κοπέλες που έχουν κάποια πάθηση, με τη συνταγή του γιατρού να παίρνουν τα φάρμακά τους δωρεάν. Στόχος μας είναι να βοηθάμε κάποιες άπορες τραβεστί. Υπάρχουν πολλές άπορες τραβεστί, που δεν έχουν να πληρώσουν νοίκι, δεν έχουν να φάνε, που είναι άρρωστες. Θα προσπαθήσουμε όσο μπορούμε να βοηθήσουμε μέσα από το σωματείο, και η Μαρίνα είναι πολύ μάχιμη σε αυτό το πράγμα. Και θέλουμε πάρα πολύ να συνεργαστούμε και με άλλα σωματεία. -Πιστεύεις ότι σε γενικές γραμμές έχουν βελτιωθεί τα πράγματα; -Τα πράγματα έχουν αλλάξει. Εντάξει, ο κόσμος θα γυρίσει και θα κοιτάξει μια τραβεστί στο δρόμο άμα είναι ντυμένη κάπως παράξενα, αλλά όπως θα κοιτάξει μια οποιαδήποτε γυναίκα που είναι ντυμένη παράξενα. Δεν έχουμε την αντιμετώπιση που είχαμε παλιά. Και στην πιάτσα ας πούμε κάτω με τα κορίτσια παλιά πετάγανε γιαούρτια. Τώρα δεν υπάρχουν πια αυτά. Κάθε σπίτι έχει ένα γκέι ή μια τραβεστί τώρα. Ενα πολύ καλό βήμα είναι 38

το σύμφωνο συμβίωσης, που πρέπει βέβαια να ισχύει και για τους ομοφυλόφιλους. -Για σας τι νομικό πλαίσιο υπάρχει; -Τίποτα. Πιστεύω ότι οι γκέι είναι πιο τυχεροί από μας σε σχέση με τα δικαιώματα. Γιατί να μην μπορώ εγώ να πάω να δουλέψω σε μια επιχείρηση; Θα με πάρει εμένα πωλήτρια ένα μαγαζί; Ξέρεις πόσες κοπέλες έχουν πτυχία στα χέρια τους; Αυτό προσπαθεί το σωματείο μας τώρα. Η γνώμη του κόσμου εξαρτάται από την πολιτεία πρώτα. Πρέπει η πολιτεία να ενδιαφερθεί, να αναγνωρίσει ότι αυτά τα άτομα δεν είναι στο περιθώριο, είναι όπως όλοι. Να θεσμοθετηθεί ώστε να μπορώ εγώ να καταγγείλω τη διάκριση. Είναι πολύ δύσκολ�� τα πράγματα εδώ. Ενώ στο εξωτερικό δεν είναι έτσι. Ενας φίλος μου πήγε στη Γερμανία και μου έλεγε ότι υπάλληλος στην τράπεζα ήταν τραβεστί. Ακόμα και στη Τουρκία που θεωρούμε ότι είναι πίσω δεν είναι. Εκεί έχουν τραβεστί σε μαγαζιά, σε καζίνα... Πρέπει να διεκδικήσουμε κι εμείς τα δικαιώματά μας όπως η γκέι κοινότητα. Εμείς είμαστε επί ξύλου κρεμάμενοι, τίποτα. Γι’ αυτό όμως ιδρύσαμε το σωματείο και είναι μπροστάρης η Μαρίνα και θα τα καταφέρουμε. Να μην τραβήξουν οι νεότερες αυτά που τραβήξαμε εμείς, που φάγαμε ξύλο, κρατητήρια. Να είναι πιο ελεύθερες εκείνες. -Πώς νιώθεις για την αντιμετώπισή σας από τα ΜΜΕ; -Τα ΜΜΕ θέλουν κραυγαλέα πράγματα, να τα κοροϊδεύουν. Ο Σταύρος Θεοδωράκης έκανε μια πολύ ωραία εκπομπή. Οι άλλοι δεν ενδιαφέρονται να δείξουν τη δουλειά μας. Θέλουν να πάει ας πούμε η Εύα να πει τι κάνει στην πιάτσα, πόσα παίρνει στην πιάτσα, να βρίσει, να κάνει κουτσομπολιό. Και ο Φώτης ο Σεργουλόπουλος είναι φίλος μου. Εμαθε τις προάλλες ότι ήταν ο Γκοτιέ στο μαγαζί, με πήρε τηλέφωνο, μου είπε «θέλουμε φωτογραφία σου με τον Γκοτιέ». Γιατί να μην ασχολούνται κι άλλοι; Είναι κοπέλες που δε θέλουν να είναι στο δρόμο, θέλουν να κάνουν τη δουλειά που τους αρέσει, αλλά αναγκάζονται να είναι στο δρόμο γιατί πώς αλλιώς να ζήσουν αφού δεν μπορούν να δουλέψουν κάπου αλλού; -Πότε θα βγει το βιβλίο που ετοιμάζεις; -Το βιβλίο μου θα το βγάλει η Μαρίνα η Γαλανού από τον Πολύχρωμο πλανήτη. Θα βγάλουμε και ένα ημερολόγιο με φωτογραφίες για φιλανθρωπικό σκοπό. Θα είναι η αυτοβιογραφία μου και θέλω να το κάνω για να βοηθήσω το Σωματείο. Θέλω όταν αργότερα φύγω -και μακάρι το Σωματείο να είναι για πάντα- να έχω προσφέρει κι εγώ κάτι εκεί. Δεν έχω σκοπό να εκθέσω ανθρώπους με το βιβλίο μου, ούτε είναι πορνογραφία. Εχω περάσει πολλά που ο κόσμος δεν τα ξέρει. Ημουν και σε αναμορφωτήριο δυο χρόνια. Είχα δραπετεύσει μια φορά, μετά με βρήκανε, με βάλανε στην απομόνωση. -Παράπονα έχεις;


-Και ναι και όχι. Εχω παράπονα από τη δουλειά μου. Ας πούμε, γιατί να μπορώ να κάνω μόνο σ’ ένα συγκεκριμένο χώρο αυτό που θέλω; Κανείς δεν τόλμησε να μου προτείνει κάτι άλλο. Ερχονται άνθρωποι από διάφορους χώρους και βλέπουν το σόου, και τους αρέσει, θεωρούν όμως ότι είναι μέχρι εκεί, αυτό, σε αυτό το χώρο, αλλά εγώ θέλω να το πάω πιο πέρα. -Εχεις κάνει πολλές σχέσεις;

Θέλει ωριµότητα, είναι απόφαση ζωής, αλλάζει η ζωή σου µετά.

-Εχω κάνει τέσσερις σχέσεις. Είχα ερωτευτεί πολύ ένα Γιώργο στη Θεσσαλονίκη. Είχα ανέβει το ’84 για ένα Σαββατοκύριακο Θεσσαλονίκη κι έκατσα εφτά χρόνια μαζί του. Μετά χωρίσαμε και γύρισα Αθήνα. Πριν, το ’82 είχα ερωτευτεί έναν άλλο Γιώργο, μετά το Θεσσαλονικιό, μετά ένα Δημήτρη και μετά το Θοδωρή μου, που είμαστε μαζί από το 2004. -Πώς αντιμετωπίζουν τη σχέση σου οι άλλοι; -Σε πολλούς φαίνεται περίεργο, το θεωρούν ανωμαλία. Ανώμαλα είναι τα μυαλά τους. Ανωμαλία δεν είναι να πηγαίνει γυναίκα με γυναίκα ή άντρας με άντρα ή γυναίκα με άντρα. Ανωμαλία είναι να σκοτώσεις, να βιάσεις, να χτυπήσεις άλλον άνθρωπο, να κάνεις κακό. -Εχεις νιώσει ποτέ ανάγκη να είχες μια οικογένεια; Να υιοθετούσες ένα παιδί; -Οχι. Θα ήθελα όμως να βοηθούσα μια κοπέλα που έχει παιδιά και δεν έχει τους πόρους να τα μεγαλώσει, να τη βοηθούσα οικονομικά. -Πιστεύεις ότι οι ομοφυλόφιλοι θα έπρεπε να έχουν το δικαίωμα να υιοθετούν παιδιά; -Ναι. Και πιστεύω ότι οι ομοφυλόφιλοι θα ήταν πολύ καλοί γονείς. Υπάρχουν φυσικοί γονείς που κακοποιούν τα παιδιά τους. Μην τρελαθούμε που βγαίνουν οι σοβαροφανείς άνθρωποι και λένε όχι. Για ποιο λόγο όχι; Τα παιδιά έχουν για πρότυπο τις αξίες και το χαρακτήρα των γονιών τους. Η σεξουαλικότητά τους δεν έχει καμία σχέση. -Σου έλειπε ο πατέρας σου; -Τον πατέρα μου τον γνώρισα όταν ήμουν 25 χρονών. Εχει κάνει οικογένεια και παιδιά. Μου είπαν ότι είναι στη Γλυφάδα και πήγα και τον είδα. Από μακριά, δεν τον πλησίασα, δεν του μίλησα. Ετσι από περιέργεια ήθελα να τον δω. Δεν μου έλειψε ποτέ ο πατέρας μου. Και στις δύσκολες στιγμές μου δεν είπα ποτέ αχ μπαμπά μου αχ μαμά μου. Αχ Παναγία μου είπα, αχ Χριστέ μου. -Πιστεύεις; -Ναι, πολύ. -Πιστεύεις με το δικό σου τρόπο; -Με το χριστιανικό τρόπο.

39


-Πας στην Εκκλησία; -Δεν πάω κάθε Κυριακή αλλά άμα περάσω από εκκλησία θα μπω ν’ ανάψω ένα κερί, και κάθε Κυριακή θα λιβανίσω. -Γιατί πιστεύεις; -Γιατί πιστεύω. -Αυτό που πιστεύεις όμως έχει ένα δόγμα που δε σε αποδέχεται. -Κακό του κεφαλιού του. Εγώ πιστεύω ότι ο Παντοδύναμος, ο Θεός, η Παναγία, ο Χριστός, όποιοι είναι εκεί πάνω και μας κοιτάνε, με δέχονται. Για να ζω και να ‘χω ζωή ακόμα, πιστεύω ότι με δέχονται. Τώρα για την Εκκλησία και τους παπάδες που δε με θέλουν, ούτε κι εγώ τους θέλω. Αμοιβαία τα αισθήματα. Πάντως όταν μπαίνω σε εκκλησία και σε μοναστήρια νιώθω πάρα πολύ ωραία, νιώθω δέος. Το όνειρό μου είναι να πάω στο Αγιο Ορος, αλλά δεν μπορώ να πάω. Πάντως φέτος το καλοκαίρι λέω να πάω στην Πάτμο. Κάθε χρόνο πηγαίνω στην Τήνο και πάω ξυπόλυτη από το λιμάνι μέχρι απάνω στην Παναγία, το έχω τάμα. -Τι θα έλεγες σ’ ένα παιδί που σκέφτεται να κάνει αλλαγή φύλου; -Αν θέλει να το κάνει, να πάει να το κάνει. Αλλά όχι από μικρή ηλικία, να μην το κάνει από τα 19,20, να κατασταλάξει πρώτα. Θέλει ωριμότητα, είναι απόφαση ζωής, αλλάζει η ζωή σου μετά. Πιστεύω ότι η αλλαγή φύλου πρέπει να σου πάει, να σε θέλει, να σου ταιριάζει, να έχεις το σκελετό γυναίκας. Αισθητικά να είναι ωραίο, τελειοποιημένο, μια ωραία εικόνα, μια ωραία κοπέλα. -Είσαι ευτυχισμένη; -Είμαι πολύ ευτυχισμένη. Είμαι ευτυχισμένη γιατί έχω τη ζωή μου, έχω την υγεία μου πάνω απ’ όλα. -Ηρεμη;

40

Photo: Παντελής Φραντζής

-Ηρεμη είμαι όσο μπορώ. Γενικά είμαι ήρεμη μέχρι αηδίας, νευριάζω μόνο για δέκα λεπτά. Πάντως και 70, και 75 να γίνω, θα είμαι στις Κούκλες. Αν είναι ανοιχτές, θα είμαι ακόμα εκεί. Είναι δεύτερο σπίτι μου και οικογένεια.


Cinema 127 ΩΡΕΣ

by Babslostath

Σκηνοθεσία: Ντάνι Μπόιλ Πρωταγωνιστεί ο Τζέιμς Φράνκο Διανομή: Odeon Ημερομηνία: 3 Φεβρουαρίου

λότητες στην Αμερική αποφάσισε πως η ταινία είναι ακατάλληλη για ανηλίκους, εξαιτίας μιας σκληρής ερωτικής σκηνής ανάμεσα στους 2 πρωταγωνιστές, που για τα μέλη της επιτροπής, άγγιζε τα όρια του βιασμού. Μετά από έφεση, η καταλληλότητα της ταινίας άλλαξε σε R, δίνοντας τη δυνατότητα και σε μικρότερες ηλικίες να την δουν, συνοδεία κάποιου ενήλικα. Η Γουίλιαμς είναι υποψήφια για Οσκαρ, ενώ η ταινία θα σας θυμίσει τα “Little Children” και “Revolutionary Road”, ταινίες που καταπιάνονταν με την κρίση στο γάμο και τον τρόπο που την αντιμετωπίζουν οι δυο πλευρές.

Οτι και να έκανε ο σκηνοθέτης του “Slumdog Millionaire”, ήταν σαφές ότι θα είχε πάνω του τα βλέμματα όλου του κόσμου, δυο χρόνια μετά τον θρίαμβο τις ταινίας στα όσκαρ και στο box office (8 βραβεία και 365 εκατομμύρια δολάρια εισπράξεις). Ευτυχώς, οι “127 Ωρες” είναι μια ταινία που δεν απογοητεύει. Πρωταγωνιστής, ο Τζέιμς Φράνκο, σε ένα one man show που θα σας φέρει στο μυαλό το “Buried”, με τον Ράιαν Ρέινολντς. Ο Φράνκο υποδύεται τον Αρον Ράλστον, έναν ορειβάτη που παγιδεύεται σε ένα φαράγγι στο Γκραντ Κάνυον. Θα ζήσει 127 ώρες αγωνίας προσπαθώντας να βρει τρόπο να σωθεί. Η ταινία είναι βασισμένη στην αληθινή ιστορία του Ράλστον, που έγινε ευρέως γνωστή από το best-seller βιβλίο "Between a Rock and a Hard Place", ενώ είναι υποψήφια για 6 Οσκαρ, μέσα στα οποία και η ερμηνεία του πρωταγωνιστή.

ΑΛΗΘΙΝΟ ΘΡΑΣΟΣ (TRUE GRIT) Σκηνοθεσία: Τζόελ και Ιθαν Κοέν Πρωταγωνιστούν: Τζεφ Μπρίτζες, Ματ Ντέιμον, Τζος Μπρόλιν, Χέιλι Στάινφελντ Διανομή: UIP Ημερομηνία: 17 Φεβρουαρίου

ΑΠΩΛΕΙΑ (RABBIT HOLE) Σκηνοθεσία: Τζον Κάμερον Μίτσελ Πρωταγωνιστούν: Νικόλ Κίντμαν, Ααρον Εκχαρτ, Νταιάν Γουίστ Διανομή: Village Ημερομηνία: 10 Φεβρουαρίου

BLUE VALENTINE Σκηνοθεσία: Ντέρεκ Σίανφρανς Πρωταγωνιστούν: Ράιαν Γκόσλινγκ, Μισέλ Γουίλιαμς Διανομή: Seven Films Ημερομηνία: 3 Φεβρουαρίου Ο Ντιν και η Σίντι, θα περάσουν ένα βράδυ μαζί, χωρίς την μικρή τους κόρη, προσπαθώντας να ξαναβρούν τη μαγεία του γάμου τους, που οδεύει προς το τέλος του. Ο Ράιαν Γκόσλινγκ και η Μισέλ Γουίλιαμς μας χαρίζουν μοναδικές ερμηνείες, σε μια ταινία που απασχόλησε τα media, όταν η επιτροπή που δίνει τις καταλλη42

Βραβευμένη με Πούλιτζερ και Τόνι, η “Απώλεια”, του Ντέιβιντ Λίντσεϊ-Αμπέρ είναι η ιστορία της Μπέκα και του Χάουϊ, ενός ζευγαριού που χάνει το παιδί τους μετά από ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα. Ο Λίντσεϊ-Αμπέρ σε συνεργασία με τον Τζον Κάμερον Μίτσελ μεταφέρει το διάσημο θεατρικό του έργο στη μεγάλη οθόνη, έχοντας στους 3 πρωταγωνιστικούς ρόλους την βραβευμένη με Οσκαρ στις “Ωρες”, Νικόλ Κιντμαν, τον πρωταγωνιστή του “Thank You For Smoking”, Ααρον Εκχαρτ και την Νταιάν Γουίστ (βραβευμένη με Οσκαρ στα γουντιαλενικά, “Bullets Over Broadway” και “Hanna and her Sisters”). Οι ερμηνείες και των τριών είναι εξαιρετικές, με την Νικόλ -we love to hate- Κιντμαν να κάνει ένα δυναμικό comeback που της χάρισε υποψηφιότητα για Οσκαρ. Ο Τζον Κάμερον Μίτσελ, σκηνοθέτης των “Hedwig and the Angry Inch” και “Shortbus”, κάνει αισθητή για μια ακόμη φορά την ιδιαίτερη σκηνοθετική του ματιά, δίνοντας μας, μια ταινία που στα χέρια ενός άλλου σκηνοθέτη θα ήταν ένα απλό, τηλεοπτικό μελόδραμα. Με την βοήθεια του σεναρίου του Λίντσεϊ-Αμπέρ παίρνει από τους πρωταγωνιστές του δυνατές, εσωτερικές ερμηνείες, σε μια ταινία που δεν ακολουθεί τον εύκολο δρόμο του μελοδραματισμού, αλλά που προσπαθεί απλά και χαμηλόφωνα να μιλήσει για ένα πολύ δύσκολο θέμα.

Ούτε οι ίδιοι οι Κοέν δεν περίμεναν την μεγάλη επιτυχία της ταινίας τους στο αμερικάνικο box office. Εχοντας ήδη ξεπεράσει τα 140 εκατομμύρια δολάρια, το “Αληθινό Θράσος” αποτελεί την μεγαλύτερη τους εισπρακτική επιτυχία. Κι όχι μόνο αυτό, καθώς με 10 υποψηφιότητες είναι η μεγάλη έκπληξη των φετινών Οσκαρ, κλέβοντας ακόμη και από τον Κρίστοφερ Νόλαν, τη θέση στην πεντάδα των καλύτερων σκηνοθετών του 2010. Οι Κοέν αναβιώνουν με τη δική τους ματιά την κλασική ομώνυμη ταινία του 1969 που είχε χαρίσει Οσκαρ Ερμηνείας στον Τζον Γουέιν. Ο Τζεφ Μπρίτζες, νικητής των Οσκαρ πέρυσι για το “Crazy Heart” είναι και φέτος υποψήφιος για τον ίδιο ρόλο που είχε υποδυθεί ο Γουέιν, 42 χρόνια πριν. Η ταινία έχει επιλεχθεί για το επίσημο άνοιγμα του φεστιβάλ Βερολίνου που ξεκινάει στις 10 Φλεβάρη.

ΤΡΙΟ (DREI) Σκηνοθεσία: Τομ Τίκβερ Πρωταγωνιστούν: Σόφι Ρόις, Σεμπαστιάν Σίπερ, Ντεβίντ Στρίσοβ Διανομή: Seven Films Ημερομηνία: Μάρτιος 2011 Ο σκηνοθέτης των “Τρέξε Λόλα Τρέξε» και «Το Αρωμα: Η Ιστορία ενός Δολοφόνου» επιστρέφει με μια δραμεντί που εκτυλίσσεται στο σημερινό Βερολίνο. Πρωταγωνιστές, ένα ζευγάρι λίγο πάνω από τα 40, ο Σάιμον και η Χάνα που δεν τα πηγαίνουν και τόσο καλά στο γάμο τους. Χωρίς να το ξέρουν, θα γνωρίσουν και θα ερωτευτούν τον ίδιο άντρα, τον Ανταμ, έναν συνεργάτη της Χάνα από τη δουλειά. Η ταινία έκανε πρεμιέρα τον Σεπτέμβρη του 2010 στα Φεστιβάλ Βενετίας και Τορόντο, ενώ τον Δεκέμβρη προβλήθηκε και στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, παρουσία του Γερμανού σκηνοθέτη.


Θέατρο

«FUCKING GAMES»

του Grae Cleugh

Από 2 Mαρτίου 2011 έως 26 ΜαΪου 2011 στο θέατρο VICTORIA «Ενας τέλειος γάμος, τρία παιδιά που ουρλιάζουν, το εμπορικό κέντρο το Σάββατο... αν θέλουν να ζουν σα ζόμπι, ασ’ τους... Οι γκέι αντιμετωπίζουν τη ζωή αλλιώς».

στηρίξει την διαφορετικότητά της όχι στη βάση του «score fucking» αλλά στη βάση της κοινωνικής ανάγκης που χαρακτηρίζει τον άνθρωπο ανεξάρτητα φύλου, φυλής ή εθνικότητας. Στη βάση της ουσιαστικής ισότητας. Οπως σχολιάζει ο σκηνοθέτης Δημήτρης Κομνηνός: “Στο έργο του ο Cleugh δεν ηθικολογεί. Τον ενδιαφέρουν οι κατασκευές και τα άλλοθι που προσφέρουμε ο ένας στον άλλο, αλλά και ως “δώρο” ο καθένας στον εαυτό μας, προκειμένου να αποφύγουμε όλοι την προσωπική μας καταδίκη...

Ο Τέρενς και ο Τζόνα είναι μαζί δέκα χρόνια. Ο Τζουντ είναι νέος, όμορφος και πάντα φέρνει τους νέους γκόμενούς του στην παρέα. Οταν λοιπόν φέρνει σπίτι το τελευταίο του απόκτημα, τον Ντάννυ, αρχίζουν τα παιχνίδια: συγκρούσεις, υπονοούμενα, χτυπήματα κάτω από τη μέση καθώς οι τέσσερις άντρες, μαέστροι στις ατάκες, αρχίζουν να εκσφενδονίζουν απόψεις για τις σχέσεις, το σεξ, την απιστία, την αγάπη, την εμπιστοσύνη, τη μοναξιά. Υπάρχει όμως και ένα μυστικό που δεν μπορεί να ειπωθεί ανοιχτά... Eργα σαν το FUCKING GAMES, διαθέτουν τη διαφορετική εκείνη ματιά που στηλιτεύει τα στερεότυπα κι επανεξετάζει τις προκαταλήψεις μας, μια ματιά την οποία χρειαζόμαστε ως αντιστάθμισμα στον κομφορμισμό που μας κατακλύζει, σε μια εποχή όπου η ελληνική κοινωνία έχει αρχίσει να δείχνει τα πρώτα σημάδια ανοχής στην «κατά τα άλλα συμπαθή» κοινωνική μειονότητα των gay. Η ανοχή αυτή όμως συνιστά απόδοχή; Θα μπορούσε ποτέ η κοινωνία να ενσωματώσει και να αγκαλιάσει τους gay ως δικά της παιδιά; Είναι έτοιμη και η ίδια η κοινότητα των gay να εργαστεί με συντεταγμένο και πολιτικά μαχητικό τρόπο προς αυτή την κατεύθυνση; Να

...Στο δύσκολο μονοπάτι της συνειδητότητας και του αυτοπροσδιορισμού ο Cleugh αναδεικνυει το βάρος της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξης: το φόβο της οικειότητας και του χάους και την αδυναμία του ανθρώπου να συνάψει ουσιαστικές σχέσεις. Ισοσταθμίζει τη γοητεία της σωματικής έλξης με το σκοτάδι του θανάτου”, συνεχίζει ο Δημήτρης Κομνηνός συμπληρώνοντας: «Η ανημπόρια της επικοινωνίας και η αδυναμία επαφής είναι το ουσιαστικό κέντρο του έργου»

Συντελεστές: Μετάφραση / σκηνοθεσία: Δημήτρης Κομνηνός, Σκηνικά / κοστούμια: Γιώργος Λυντζέρης, Σχεδιασμός φωτισμών: Βασίλης Κλωτσοτήρας. Μουσική / visuals: Ανδρέας Τρούσσας. Διανομή : Γιώργος Γιαννακάκος, Μάνος Κανναβός, Χάρης Μπόσινας, Μαρίνος Παναγιωτάκης. Βιογραφικό σκηνοθέτη Ο Δημήτρης Κομνηνός γεννήθηκε στη Ν. Υόρκη. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Εχει μεταφράσει τα έργα ‘‘Καλοκαίρι και Καταχνιά’’ και ‘‘Γυάλινος Κόσμος’’ του Τεννεσσί Ουίλλιαμς που ανέβηκαν στο Κ.Θ.Β.Ε. και ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Λάρισας αντίστοιχα, σε σκηνοθεσία Ανδρέα Βουτσινά. Εχει σκηνοθετήσει τα έργα ‘‘Στους 90°C’’ της M. Norman (Επί Κολωνώ), ‘‘Φαλακρή Τραγουδίστρια’’ του Ε. Ιονέσκο (Επί Κολωνώ, Κ.Θ.Β.Ε., Βικτώρια),‘‘Σπιρτόκουτο’’ του Γ. Οικονομίδη (Βικτώρια), το οποίο πήρε το Βραβείο καλύτερου Νέου Εργου στα Βραβεία Αθηνοράματος 2008, ‘‘Λόγω Φάτσας’’ του Γ. Διαλεγμένου (ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Λάρισας) και ‘‘Αυτό θα το δούμε’’ του Τομ Στόπαρτ (Βικτώρια). Το 2004 ίδρυσε τη θεατρική ομάδα 90°C. Είναι τακτικό μέλος του Ελληνικού Κέντρου του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου (UNESCO). Είναι καλλιτεχνικός διευθυντής του THEATROVICTORIA μαζί με τον σκηνοθέτη Γιώργο Παλούμπη.

Πληροφορίες: ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ: ΠΕΜΠΤΗ, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, ΣΑΒΒΑΤΟ 9:15μμ ΚΥΡΙΑΚΗ 8:15μμ THEATROVICTORIA ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ 5 (& 3ης ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 119) ΤΗΛΕΦΩΝΟ 210 – 8233125 www.theatrovictoria.gr ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ Πέμπτη, Παρασκευή & Κυριακή (γενική είσοδος) 15,00 € Σαββάτο: Κανονικό 18,00€ , Φοιτητικό 15,00€ Εξώστης: 12,00 €

«Η δράση στο έργο του Cleugh είναι όσο απερίφραστη όσο κι ο τίτλος – ανταγωνισμοί, πεολειχίες και πρωκτικό σεξ. Οπως κι ο Μαρκ Ρέιβενβιλ, ο νεαρός Σκωτσέζος συγγραφέας υπαινίσσεται ότι το γκέι σεξ έχει ξεπέσει από σύμβολο απελευθέρωσης σε φαινόμενο μόδας ή και σε εργαλείο εξουσίας». The Guardian


Το Πάρτυ της Βασίλισσας COCK

«Γκέι, στρέιτ, λέξεις από τη δεκαετία του 60. Ακούγονται τόσο παλιές. Φρικτές φρικτές λέξεις… Γιατί μου λες πως το με τι κοιμάμαι είναι πιο σημαντικό από το με ποιόν άνθρωπο κοιμάμαι!» Το προκλητικό έργο του τριαντάχρονου Μάικ Μπάρτλετ «Cock» στο θέατρο «Θησείον», σε μετάφραση-σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου. Συντελεστές: Μετάφραση-Σκηνοθεσία: Κατερίνα Ευαγγελάτου, Σκηνικός χώρος-Κοστούμια: Βικτωρία Καρβούνη, Μουσική: Σταύρος Γασπαράτος, Φωτισμοί: Βαλεντίνα Ταμιωλάκη, Διανομή: Τζων: Δημήτρης Μοθωναίος, Α: Μάκης Παπαδημητρίου, Γ: Ιωάννα Παππά, Π: Γιώργος Κοτανίδης Η θεατρική ομάδα «ΤΕΧΝΙΚΟ» παρουσιάζει στη Θύρα Τέχνης, Σαρρή 14, για κάθε Δευτέρα και Τρίτη έως τις 22 Φεβρουαρίου την παράσταση «Το Πάρτυ της Βασίλισσας» σε κείμενα του Θεόφιλου Κόκκαλη, σκηνοθεσία του Γιώργου Συμεωνίδη και μουσική του Θέμη Καραμουρατίδη. Μια ομάδα νέων ανθρώπων σκιαγραφεί, άλλοτε αδρά και άλλοτε με ευαισθησία, την αγωνία του σύγχρονου ανθρώπου που αναζητά θέση και ρόλο σε ένα παράλογο, σκληρό αλλά και όμορφο παρόν. Με τις ιδέες της συνύπαρξης, της μητρότητας, της εργασίας και της κάθε πίστης να βρίσκονται σε μια μετέωρη και συνεχή διαπραγμάτευση, ηθοποιοί και κοινό δεν αργούν να συγκρουστούν κατά πρόσωπον με μια αναπάντεχη έκπληξη. Με πολλά ερωτήματα ανοιχτά η παράσταση αυτή παίρνει ρίσκο απέναντι κάθε είδους ακεραιότητα και υπονομεύοντας την όποια παγιωμένη συνθήκη.

Μουσική

Κείμενα: Θεόφιλος Κόκκαλης Σκηνοθεσία: Γιώργος Συμεωνίδης Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης Παίζουν: Ρομπέρτα Βέγκα, Μαίρη Κάλφα, Νέλλη Μποφίλιου, Αστέρης Νάτσιος, Εργίνα Παπαδάκη, Γιάννης Πήλιουρας, Γιάννης Σουλάκης Σκηνικά-Κοστούμια: b.four

Στις 28 Φεβρουαρίου στις 21:30.

Ωρα Εναρξης: 21.00 Τιμή Εισιτηρίου: 10€ Τηλέφωνα Επικοινωνίας και Κράτησης Εισιτηρίων: 210 9023311 & 697 8724736

ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΠΠΑ Κυψέλης 2, Αθήνα Εισιτήρια: 15, 20 Euro *Κρατήσεις - τηλ. 210 8831068*

ΕΛΕΝΗ ΠΕΤΑ-Ιζαµπέλ Πάρρα Η συναυλία είναι αφιερωμένη στον πολιτισμό των λαών της Λατινικής Αμερικής και της Ελλάδας, με σκοπό, τα τραγούδια κοινωνικής, πολιτικής και ανθρώπινης ευαισθησίας να ενώσουν τις διαφορετικές κουλτούρες, κάνοντας μας οικείες τις μουσικές του κόσμου.

ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ

ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΚΙΖΑΡΗ

“ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ” στο OGI bar Ωγύγου 9 Ψυρρή Ενας περίπατος από τα Λαδάδικα ως το Γεντί Κουλέ. Αρχιτεκτονική, στιγμιότυπα και το ιδιαίτερο φως της πόλης στην καθημερινότητα της.Χωρίς έπαρση. Ειλικρινής. Δεν περιγράφει, δεν διηγείται. Ασφαλώς γίνεται πάθος. 44

ΝΑΤΑΣΣΑ ΜΠΟΦΙΛΙΟΥ Η Νατάσσα ξεκινά εμφανίσεις στο ΜΕΤΡΟ την Παρασκευή 25 Φεβρουαρίου για λίγες εμφανίσεις. Κλασικά με Θέμη και Γεράσιμο. Κλασικά θα πάμε. Κλασικά κι εσείς.

Εγχρωμες ψηφιακές φωτογραφίες. ΕΓΚΑΙΝΙΑ: Δευτέρα 21 Φεβρουαρίου 2011, ώρα 8.00 μμ ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 21 Φεβρουαρίου έως 6 Μαρτίου 2011 Καθημερινά 6.00-9.00 μμ ΤΗΛΕΦΩΝΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ 210 3223803 6976359583


BERLIN BERLIN BERLIN BERLIN BERLIN BERLIN BERLIn BERLIn BERLIn

Berlin του Πέτρου Αλεξανδρή

Οι νύµφες του Βερολίνου

Δεν είναι ούτε η πρωτεύουσα των γκέι, ούτε η πρωτεύουσα της Γερμανίας ή της Ευρώπης, ούτε το σύμβολο της πτώσης του υπαρκτού σοσιαλισμού. Είναι η πρωτεύουσα της ηδονής. Για όλους. Οποιος κι αν έχει πάει στο Βερολίνο, γιατί έχουμε πάει όλοι, δεν μου διηγείται επισκέψεις σε αξιοθέατα ή μουσεία, θεατρικές παραστάσεις και κρυμμένα μοδάτα cafes, μου διηγείται:

−Τι έκανε στο φωτισμένο πάρκο (Tiergarten) μετά το Gay Pride, υπό την προστασία της αστυνομίας και το βλέμμα της Siegesaulle −Μία οργανωμένη παρτούζα για δέκα άτομα σε ένα υπερμοντέρνο διαμέρισμα, όπου τα πράγματα του καθενός τοποθετούνται από πριν σε μία μαύρη σακούλα με το όνομά του απ’ έξω (ή έστω την ιδιότητά του, π.χ. “ο Ελληνας”) −Τα σαδομαχιστικά όργια στα sex club, είτε από ζωντανά σόου, είτε από ερασιτέχνες, που πολλές φορές είναι καλύτεροι κι από τους επαγγελματίες −Τα χίλιαδυο να��κωτικά που μπορεί να δοκιμάσει κανείς για να “φτιαχτεί” και να κάνει σεξ (ή να μην κάνει) για δυο μέρες −Τις καλύτερες σάουνες και πιο οργανωμένες της Ευρώπης (και φτηνές) Τι να πει κανείς για τον ζωολογικό κήπο, το τείχος του Βερολίνου, τη γερμανική Βουλή (Reichstag), τον νέο σιδηροδρομικό σταθμό, το Μουσείο της Περγάμου κ.λπ.; Μοιάζουν να είναι νυχτερινό σκηνικό στις βόλτες μετά το club και τη σάουνα, προς το σπίτι κάποιου που γνώρισες εκεί ή προς το ξενοδοχείο σου, γιατί δεν σου ‘χει μείνει φράγκο για ταξί και θες λίγο να σε φυσήξει κι ο αέρας να συνέλθεις από το πιοτό.

Αν με ρωτάτε εμένα, θα σας πω για τη dance σκηνή του Βερολίνου, που είναι ό,τι πιο προχωρημένο αυτή την περίοδο. Αλλά αν ρωτήσετε τους Ελληνες djs γιατί πάνε στο Βερολίνο να παίξουν και να ηχογραφήσουν τα cd τους, μάλλον θα σας πουν ότι δεν είναι ούτε η προχωρημένη τεχνολογία, ούτε ο κόσμος, που τους τραβάει: Είναι οι άπειρες επιλογές που προσφέρονται για όλα τα ερωτικά γούστα. Τώρα για ρομαντσάδα και ερωτευμένα ζευγαράκια, δεν ξέρω, μάλλον δεν είναι ο καλύτερος προορισμός. Φαντάσου να πας μέρα μεσημέρι στο Tiergarten και να περπατήσεις τη γέφυρα των λεόντων με το αμόρε σου, αλλά μόλις πας να την περάσεις, να στην πέσουν τα αγόρια που ψωνίζονται ακριβώς σ’ εκείνο το σημείο. Πιο κάτω γυμνοί θα κάνουν ηλιοθεραπεία, ένα στρέιτ ζευγάρι θα χαμουρεύεται και δύο γυμνοί άντρες με τα κ...ά έξω θα παίζουν ρακέτες! Ε, μέχρι το βράδυ θα έχετε χωρίσει!

46


Χρήσιµες πληροφορίες:

Άχρηστες πληροφορίες:

−Το Gay Pride (CSD) γίνεται κάθε χρόνο το τελευταίο σαββατοκύριακο του Ιουνίου −Οταν πάτε, πάρτε όλες τις προφυλάξεις (όχι, δεν θα σας ληστέψουν το πορτοφόλι) −Το Kreuzberg, που τελευταία προωθείται ως το πιο εναλλακτικό γκέι κομμάτι του Βερολίνου, φανταστείτε το σαν να είναι τα Κάτω Πατήσια γεμάτα με όμορφα καφέ και εστιατόρια (ναι, δεν μπορείτε να το φανταστείτε). Τουλάχιστον στο Kreuzberg το μουσουλμανικό, με το χριστιανικό και το εβραϊκό στοιχείο συνυπάρχουν όσο πουθενά αλλού. −Υπάρχουν πολύ καλής ποιότητας διαμερίσματα Bed&Breakfast, μόνο για γκέι, με πολύ διακριτικούς ιδιοκτήτες και πολύ περιποιημένα. Εγώ βρήκα ένα που είχε μέσα ακόμα και γκέι οδηγούς. Είναι και η πιο οικονομική λύση. −Παντού θα βρείτε κάποιο ξενοδοχείο ή cafe με ασύρματο ίντερνετ. Αν δεν βρείτε, η Potsdammer Platz, το κέντρο της πόλης, καλύπτεται από δωρεάν ασύρματο ίντερνετ (και από φουτουριστικά κτίρια). −Βόλτες με το ποδήλατο. Κάνουν καλό και για γνωριμίες! −Δεν πληρώνεις είσοδο στα clubs, ενώ στις σάουνες η είσοδος κυμαίνεται μεταξύ 10 και 15 ευρώ. −Panorama, Watergate, KaDeWe, Ku’damm, αν δεν ξέρετε τι σημαίνουν, ψάξτε να τα βρείτε.

−Υπάρχουν ακόμα κομμάτια από το τείχος του Βερολίνου −Το Ανατολικό Βερολίνο δεν έχει τίποτα το ενδιαφέρον, εκτός από την Alexander Platz. Μη χάσετε χρόνο, εκτός αν είστε νοσταλγοί του σοσιαλισμού ή σας άρεσε το “Goodbye Lenin” −Η κατασκευή του νέου σιδηροδρομικού σταθμού καθυστέρησε πάνω από έναν χρόνο, για να γίνει αντισεισμικός και – όσο γίνεται – πιο ασφαλής από τρομοκρατικές ενέργειες −H πιο διάσημες γκέι περιοχές του Βερολίνου είναι το Schöneberg και η Nollendorf Platz (αυτή με το μολύβι) −Το Βερολίνο έχει ένα ολόκληρο “νησί”, μόνο με μουσεία −Ιδρύθηκε τον 13ο αιώνα, ως εμπορικός σταθμός πάνω στον ποταμό Srpree

Υποθέτω ότι δεν έχει νόημα σε αυτό τον οδηγό να πούμε πώς θα πάτε στο Βερολίνο, ούτε ποια εποχή, ούτε πού να μείνετε ή να φάτε. Σίγουρα θα ξέρετε, γιατί θα έχετε ξαναπάει, κι αν όχι ρωτήστε τους φίλους σας!

47


��������� �������� ���������� ��� 8,5/)�$0#"%�/)'�9+/"�0# �������� ��� :;4�<��=>?��@A��B�>C��?�����D@E6FDGH@DI�

��� �� � ���������� ���� ���������

�� !"#�$%&#�'%$�() �������� ��� � ���������������������������

��������������� �� ���� ��������� �������� ��� � ���������������������������

������� ����������������� *+&+,#�-�

+)�./0��)���'%$�()

�������� ��� 100!�2233345/)(6�"+7$%)4.�


58


��� ��������������� ����������������� �� �������� ���� ��� �µ ������ ������ �� ��������� �� Xperiences, ��� Manix µ� 9 (3 � 3 �� ���) ����������� Manix, µ� ������ ���µ� ��� �� ������ ��� ������ �������� ��� hot �������. K�� ���� �����µ��� �� ������ ��� ���������� �������� ! �� ��������: �� � ���� µ��� super markets, µ����� ���/�� �����������, ���µ����� ��� e-shops. ���� ���������� ���

www.manix.gr


Out n’ About FEB ATH

MAR

11.02

SODADE So Fridays events @ Sodade backstage another surprise guest on decks!

06.02 & 13.02

THESSALONIKI

SPECIAL NIGHTS TUE

Sundays @ NOIZ Anastasia Moutsatsou LIVE!

HAPPY TUESDAY @ ENOLA all drinks @ 5 euros, beers @ 3 euros

13.02

WED

MY BAR SUNDAYS All the Lovers - Valentines party

18.03

GREEK NIGHTS @ ENOLA

8 years Kazarma Club ONE TICKET – ALL DRINKS FREE

19.03

FLEX FETISH PARTY NYC – BLACK PARTY – RITES XXXII

11-14.02

ALEXANDER SAUNA BIRTHDAY 4 years – 4 days birthday party 11 FEB: Alexander Gladiators. 4 pornostars on the x-action arena. Jonathan Agassi, Ben Brown, Bruno Knight & Marco Salgueiro 12 FEB: Bel Ami boys show and afterwards Czech Boys in a live xxx show. 13 FEB: Moulin Cruz, with drag shows of Kalligeris, Kleitos, Lenn, Theo, Queen Mother Mano Quest Star Krystian. Bday cake and full dj set. 14 FEB: Prince of Persia, Valentine with Oriental dance by Jimmy and music by dj Johnny.

ATHENS SPECIAL NIGHTS MON

WINE NIGHT @ MY BAR - all wine, beer and standard drinks just 5euro UNDERWEAR MONDAYS @ FCUK GREEK NIGHT@ SODADE KARAOKE- COMEDY SHOW @ SCAPE

18.02

TUE

20.02

WED

ANTIVIRUS luves DRAG PARTY @ KOUKLES Drag shows – Dj set – presents and more!

MY BAR SUNDAYS Emergency! Dr Beat 80s party

25.02

NATASSA MPOFILIOU LIVE - OPENING @ METRO (Gkyzi & Kalvou)

27.02

MY BAR SUNDAYS Academy Awards Red Carpet party

ENGLISH DANCE + GREEK POP @ MY BAR

YOUNG DAY @ ALEXANDER SAUNA ΕΦΗ ΤΑΧΤΣΙΔΟΥ UNPLUGGED @BLUETRAIN BEAR DAY@ FLEX SAUNA GYM

THU

GREEK NIGHT @ KA3ARMA UNDERBEAR NIGHT @ FCUK

FRI

FULL DANCING NIGHTS - DANCERS + SHOWS @ LAMDA CLUB

SUN

CABARET @ PHILIPP BAR ! Musicals, film music and hits from the 1920ies, 30ies, 40ies

61


Αγγελίες

Ιδιαίτερα Μαθήματα

Μαθηματικά Παραδίδονται ιδιαίτερα μαθήματα μαθηματικών σε φοιτητές πολυτεχνικών και μαθηματικών σχολών για όλα τα επίπεδα από φυσικομαθηματικό του ΕΜΠ. Μανώλης, 6940625367 Μαθηματικά -ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ Φοιτητικά και μαθητικά μαθήματα μαθηματικών. Γιατί τα μαθηματικά είναι ζωή, οξυγόνο, έρωτας! facebook.com/GordonGR, Νίκος 6997078018 Μαθήματα τούρκικης γλώσσας από τούρκο καθηγητή για όλα τα επίπεδα. 6981001982 gr_4men@hotmail.com Μαθήματα Γαλλικών Καθηγητής Γαλλικών παραδίδει μαθήματα για όλα τα επίπεδα. Στέλιος, 6976110783 Αγγλικά Καθηγητής αγγλικών, πτυχιούχος αγγλικής γλώσσας και φιλολογίας, παραδίδει ιδιαίτερα μαθήματα, περιοχή βορείων προαστίων. Τηλ. επικοινωνίας: 6938969385 Γαλλικά Γαλλίδα καθηγήτρια με πολυετή πείρα παραδίδει μαθήματα για όλα τα επίπεδα Laurence , 6937245087 Ιταλικά. Μεταφράσεις Ιταλικών Παραδίδονται ιδιαίτερα μαθήματα ιταλικών. Επίσης αναλαμβάνω μεταφράσεις Cristo 6978291391 Αγγλικά Καθηγητής αγγλικών με πολυετή πείρα σε όλα τα πτυχία παραδίδει μαθήματα στο κέντρο Κολωνάκι, Παγκράτι και γύρω περιοχές. Βασίλης 6955545151

Γραφίστες Δημιουργικά και ιδιαίτερα Εμπειρος Γραφίστας αναλαμβάνει δημιουργικά posters, video, webs κτλ. Επίσης παραδίδειε ιδιαίτερα μαθήματα σε γραφίστες για τα γραφιστικά προγράμματα. Γρηγόρης , 6936893703 AutoCAD - 3DS MAX Παραδίδονται ιδιαίτερα μαθήματα AutoCAD (2D – 3D), 3DS MAX (Mental Ray, Animation, Reactor), Rhinoceros, SketchUp, Photoshop, Ecotect, από αρχιτέκτονα μηχανικό διπλωματούχο, μεταπτυχιακό φοιτητή ΕΜΠ, με εμπειρία σε θέματα ηλεκτρονικής σχεδίασης. Ασκηση πάνω σε παραδείγματα, δυνατότητα παροχής σημειώσεων. Τηλ.: 694 6859480, e-mail: tektonach@yahoo.gr 62

Σκίτσο, ζωγραφική, illustrations, Για εσάς ή την επιχείρησή σας. Μανόλης manoliszoulakis@gmail.com

Γυμναστική Yoga Μαθήματα Hatha Yoga Στο στούντιο Λάθος Κίνηση, με τον Γιώργο Ανδρουλάκη ΔΕ, ΤΕ, ΠΑ: 15.00 - 17.00 / ΤΡΙ,ΠΕ: 20.00-22.00 , ΣΑ: 15.00-17.00 (μετά τις 19 Οκτώβρη). Τα βραδινά μαθήματα έχουν ως κύριο μέλημα την ενδυνάμωση του ανοσοποιητικού συστήματος και ενδείκνυται ιδιαίτερα για οροθετικά άτομα! www.myspace.com/androulakis_georgios 6948 06 09 53 e-mail :gandroulakis@hotmail.com Ιδιαίτερα Μαθήματα Γυμναστικής Εμπειρη γυμνάστρια αναλαμβάνει ιδιαίτερα μαθήματα φυσικής αγωγής Μαριλένα, 6932967285

Ασφάλειες-Αντασφάλειες Η Heads Ltd., Μεσίτες Ασφαλειών & Αντασφαλειών Ε.Π.Ε., και επίσημος ανταποκριτής των Lloyd’s, παρέχει υπηρεσίες ασφαλιστικής κάλυψης και συμβουλών, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Τηλ: 210 8995 229

Γεωπόνος GRASS TEST Αναλαμβάνουμε κατασκευές και συντηρήσεις κήπων. 6944750925

Μασάζ Εμπειρος επαγγελματίας μασέρ. Σταύρος, 6995407222

Μεταφράσεις κειμένων Μεταφράσεις κειμένων (εργασίες, τεχνικά κείμενα, τεχνική ορολογία κλπ) από και προς τα Αγγλικά, καθώς και από τα Ολλανδικά στα Ελληνικά, αναλαμβάνονται από αρχιτέκτονα μηχανικό διπλωματούχο, μεταπτυχιακό φοιτητή ΕΜΠ. Δυνατότητα συνεργασίας και μέσω e-mail. Τηλ.: 694 6859480, e-mail: tektonach@yahoo.gr

Οδοντίατρος Χειρούργος Οδοντίατρος Αντώνης 210-5907361

Ψυχολόγοs Το “Κέντρο Αποχής & Επαναβίωσης” ξεκινά την δημιουργία θεραπευτικών ομάδων LGTB με συντονιστή - κλινικό ψυχολόγο - ψυχοθεραπευτή. Πληροφορίες για κάθε ενδιαφερόμενο/νη στο τηλέφωνο : 6985 736771.

Ράφτης Νέος, έμπειρος ράφτης με ιδιαίτερη φρoντίδα/ φαντασία στο σχεδιασμό εξειδικευμένων ρούχων αναλαμβάνει τη ραφή - μεταποίηση ή ανακατασκευή στα νέα ή παλιά καλοδιατηρημένα σας ρούχα, σε ιδιάιτερα χαμηλές τιμές - πάντα σε συνεννόηση με τη δική σας απάιτηση. Επίσης αναλαμβάνει την παραλαβή & παράδοση στο χώρο σας. Πληροφορίες: Agelo 6973889512

Διαιτολόγος Διαιτολόγος φτιάχνει προγράμματα διατροφής για απώλεια ή πρόσληψη βάρους. Επίσης δίνει συμβουλές για υγιεινή διατροφή εντός και εκτός σπιτιού, διατροφή και άσκηση και άλλες ειδικές καταστάσεις.” Τιμές κρίσεως! Έλενα 6973780786

Σύγχρονο Τραγούδι – Μαθήματα - Ελληνικό, έντεχνο, λαϊκό - Αγγλόφωνο, jazz, pop - rock, musical - Τραγούδια από όλο τον κόσμο Τηλέφωνο επικοινωνίας: 6932 433873

1η προπόν��ση

δωρεάν

Μαριλένα Λιβανού K: 6932967285 marilen2@otenet.gr Η Προσωπική σας Γυµνάστρια µυική τόνωση. τεχνικές: fit ball & pillates. διατροφή


Τα ζώδια της

Λουκα σβοντζου καλαϊτσακη Kριός Φίλε Κριέ. Ψυχική ανάταση βλέπω. Δυναμικότητα βλέπω. Θα ρισκάρετε πολλά επίσης, βλέπω. Αν συνεχίσετε έτσι όμως λεφτά δε βλέπω, διότι θα τα φάτε όλα μέχρι το τέλος του Φλεβάρη και δε θα σας μέινει φόδρα για το καρναβάλι και για σαρακοστιανές λιχουδιές. Τα άστρα ωστόσο λένε πως έχετε τρομερό σεξ απίλ και οι γεννετήσιες ορμές σας, φτάνουν μέχρι τα αυτιά. Με ρέγουλα όμως γιατί είναι κρίμα η άνοιξη να σας βρει στο Συγγρό.

Ταύρος Μην περιμένεις Ταύρο. Ταξίδια παντού Ταύρο. Νιαρ Ταύρο. Κανόνισε επιτέλους αυτό το ταξίδι που ήθελες τόσους μήνες (σε βαρέθηκε και η ψυχή μου και η ψυχή των άστρων). Στη δουλειά, τα άστρα εδώ, μου λένε στασιμότητα και δε θα ασχοληθώ. Αντρα βλέπω Ταυρο. Γάμο όμως δε βλέπω Ταύρο. Μπορείς να τονε πάρεις να πάτε σε καμιά γκαλερί, σε κανένα θέατρο, ίσως σε ένα μουσείο ή στον Παπασωτηρίου για Taschen. Σπίτι μη τον βάλεις όμως, θα σε ξεβολέψει.

αυτό σας κάνει να πλάθετε στο μυαλό σας προβλήματα με τους συναδέλφους σας, χωρίς να καταλαβαίνετε πως… και αυτοί ζώδια είναι και έχουν ψυχούλα. Εκτός αν ο συνάδελφος είναι καρκίνος. Τότε τσακίστε τον με την ευλογία των άστρων.

Παρθένος Λοιπόν εσύ παρθένε θα μπείς σε ένα τρυπάκι που δεν είναι και τόσο κακό. Θα ξεκινήσεις να θέτεις σε εφαρμογή σχέδια και να οργανώνεις ταξιδάκια που θα σου δώσει μία πνοή αισιοδοξίας και ακαταμάχητης γοητείας συνάμα. Θα προσπαθείς να κάνεις επίδειξη , με μέτρο όμως γιατί δεν κάνεις και τίποτα σπουδαίο κατα βάθος και μεταξύ μας το ξέρεις. Χα. Απλά θα εντυπωσιάζεις χωρίς κόπο. Και να κλάσεις, που λέει ο λόγος, θα προκαλέσει ευχάριστες αντιδράσεις. Εκμεταλεύσου το!

∆ίδυµοι Τώρα είναι η ώρα να ερωτευτείς Δίδυμε. Στο λέω τώρα… μπέσα. Τα άστρα υποστηρίζουν πως θα είσαι πολύ φλετρέισιους. Θέλεις πάθος, έρωτα και σεξ σα τα κουνέλια. Θα τα βρείς αυτά… το βράδυ όμως γιατί όλη την ημέρα θα τρέχεις με τη δουλειά, γιατί βλέπεις έχεις βάλει μπρός καινούρια σχέδια που θα φτύσεις αίμα και θα φάει η μύγα σίδερο και το κουνούπι ατσάλι, Δίδυμε.

Καρκίνος Είστε εκνευριστικά μίζεροι αυτό τον καιρό για να σας έρχονται όλα τόσο καλά, όσο τη περίοδο που θα διανύσουμε. Λεφτά πολλά, στη δουλειά καταπληκτικά, θα κατακτήσετε πολλά χωρίς κόπο, γιατί είστε κρυφοπληγίτσες. Μέσω του προσωπείου της μιζέριας σας έρχονται όλα ρόδινα. Τι να πώ; Σας λυπούνται; Αλλά έρχονται τώρα τα άστρα που έιναι δίκαια (και το τονίζω αυτό) και σας ρίχνουν στον πάτο των ερωτικών σας. Δε θα βρείς άντρα, κι αν έχεις άντρα θα χωρίσεις. Θα είσαι μία πλούσια αδερφή που δε θα την κοιτάζει άνθρωπος. Χα!

Λέων Αλλαξτε την προσωπική σας ζωή επιτέλους! Προβλήματα θα υπάρχουν δε λέω, αλλά αξίζει τον κόπο. Χαλαρώστε και απολαύστε το χειμώνα που βγαίνει. Μην πιέζεσαι και κάνεις αιμοροϊδες. Και στη δουλειά επίσης χαλαρώστε λιγάκι, είστε υπερβολικά σίγουροι για την ποιότητα της δουλειάς σας, και 64

Ζυγός Ζυγέ διανύεις μία περίοδο επανεξέτασης, ιατρικής, αισθηματικής, ιεράς κ.ο.κ. Νιώθεις πως είσαι στο απόλυτο χάος, νιώθεις σα να έχεις καπνίσει ότι φύεται πάνω σε αυτή τη γη. Ο φλεβάρης όμως φέρνει αισιοδοξία. ΟΙ δύσκολες μέρες του μήνα φεύγουν σιγά σιγα και ο μάρτης έρχεται με τη μορφή φτερωτής σερβιέτας. Εχεις ξεκινήσει γυμναστήριο -μην το κόψεις, διότι ο κόσμος είναι ρηχός και μία τετοια προσθήκη στο βιογραφικό σου εκτιμάται δεόντως-. Καλή δύναμη εύχομαι και λάβε υπόψη σου ότι τα ερωτικά σου ξυπνάνε αβασάνιστα, αρκεί να τα διεκδικήσεις.

Σκορπιός Τώρα είστε καλά; Βαθιές ανάσες γιατί τα κοινωνικά σας ,πάσης φύσεως, αρχίζουν και μελανιάζουν. Σε αντίθεση βέβαια με τα επαγγελματικά σας τα οποία κρίση, ξεκρίση ευνοούνται. Ξεκινάτε εργασιοθεραπεία. Αυτό όπως καταλαβαίνετε σας φέρνει πίσω στον ερωτικό τομέα, το οποίο δε σας ενοχλεί εσάς προσωπικά, γιατί δεν έχετε χρόνο. Είστε όμως γλυκοτσούτσουνοι και ο εκάστοτε σύντροφος θα σας στηρίζει, δώστε του όμως κι εκεινού ενα φιλί παθους που το λαχταρνά. ΤΙΡ: Εκμεταλευτείτε την εκδικητική σας φύση και πατήστε κάτω έναν καρκίνο, σε εσάς στηρίζομαι.

Τοξότης Δύσκολα τα λένε τα άστρα για σένα Τοξότη την ερχόμενη περίοδο. Γλυκαθήκαμε με τους προηγούμενους μήνες Τοξότη; Νομίζεις Τοξότη πως ο κόσμος είναι δικός σου Τοξότη; Ε Τοξότη; Πώς σου φάνηκε τώρα Τοξότη; Βέβαια όσο δυσοίωνα και να τα λένε τα άστρα έχεις τρόπους να επιβιώνεις, κάτι το οποίο σου αναγνωρίζεται από το περιβάλλον σου και σε καθιστά γοητευτικό και σεβαστό άθρωπο. Μέσα από αυτή τη διαδικασία αποκτάς το κύρος, το οποίο πάντα ψόφαγες να αποκτήσεις, που στα ερωτικά σε καθιστα ακαταμάχητο. Αξιος Τοξότη. Ο μάρτης καλός.

Αιγόκερως Μωρε θα φας ένα χαστούκι τις πρώτες μέρες του μήνα, που δε θα ξέρεις απο που σου ‘ρθε. Που όντως δε θα ξέρεις απο που, γιατί θα ανοίξεις μέτωπα παντού. Κάτι αστρικό έρχεται και σου κάθεται στο νευρικό σύστημα. Εχεις έναν ενθουσιασμό, μια νευρικότητα, μία ανυπομονησία, ένα ότι κάτι θα γίνει αλλά δε θα γίνει απολύτως τίποτα. Δηλαδή θα γίνει, αλλά κόψε τον καφέ και ξεκίνα τη βαλεριάνα και άλλα τέτοια εναλλακτικά, να χαλαρώσεις κομμάτι γιατί με τα νεύρα που’ χεις δε θα ξέρεις πως να τα διαχειριστείς. Ξεκίνησε να βγαίνεις πιο πολύ να γνωρίσεις κόσμο.

Υδροχόος Λοιπόν εσύ Υδροχόε θα κάνεις ένα καλό ξεσκαρτάρισμα σε όλους τους τομείς. Τουλάχιστον έτσι θέλεις και είναι μια πολύ καλή περίοδος, που μπορείς να εφαρμόσεις πολλά σχέδια. Μπορεί να αλλάξεις σπίτι, δουλειά, σερβάντα, φίλους, σπουδές, και αν σου έρθει γράμμα από το “πάμε πακέτο” μην το αρνηθείς γιατί μπορεί να αλλάξεις και γονείς και αδέρφια. Υπάρχει πιθανότητα να βρεις άντρα αν και δε σε καίει και ιδιαίτερα (για τον κόσμο), μέσα σου όμως η προσοχή σου είναι έντονα στραμμένη στο ομώνυμο φύλο και θα σου έρθει ξαφνικά και θα δεις μετά εσύ. Αμέ...

Ιχθύς Κόψτε τα ρομέο και τα ντάρια και τα φέισμπουκς. Τα άστρα λεν πως ο έρωτας είναι έξω από το σπίτι σε κοινωνικές εκδηλώσεις. Εχει σάρκα και οστά. Είναι μορφή ζωής με βάση τον άνθρακα και οχί τα πίξελ. Τα άστρα επίσης λένε πως τα επαγγελματικά πάνε μία χαρά την ερχόμενη περίοδο, οπότε δε χρειάζεται να σπαταλάτε τόσες ώρες στο γραφείο/ συνεργείο/ στούντιο και βγείτε έξω να διασκεδάσετε και να χαρείτε λίγο. Αν έχετε πάλι κάποιον σύντροφο, δώστε του λίγη σημασία και περάστε ώρες μαζί του γιατί στεναχωριέται. Εκτός αν είναι καρκίνος οπότε σίγουρα έχει προ πολλού βρει άλλον και σας δουλεύει, οπότε χωρίστε και ξεκινήστε να βγαίνετε.


Εκδοση:

homo evolution Διανέμεται δωρεάν σε 10.000 αντίτυπα

) the best hotels ) the coolest bars ) the hottest clubs ) 22, 000 addresses worldwide!

Τα κείμενα του εντύπου εκφράζουν την άποψη των συντακτών και όχι της homo evolution. Η αναδημοσίευση ή μετάδοση μέρους η ολόκληρου του εντύπου επιτρέπεται με την έγγραφη άδεια του εκδότη.

Υπεύθυνος έκδοσης: Γιάννης Παπαγιαννόπουλος gp@avmag.gr Υπεύθυνος Marketing: Νίκος Σοφιανός ns@avmag.gr 0030-6932101127 Creative Director: Γιώργος Κεφάλας gkefalas@avmag.gr Fashion Director: Lucas Samaltanos-Ferrier lucas@avmag.gr Συντάκτες Τεύχους: Αλεξάνδρα Κοκκίνου Βασίλης Νικορέλος Βασίλης Ψαριανός Δέσποινα Μιχαηλίδη Ελένη Ρουμπάνη Κυριάκος Βογιατζής Λίνα Λαχανιώτη Lucas Samaltanos-Ferrier Παναγιώτης Λασπίδης Πέτρος Αλεξανδρής Σπυρίδων Κάγκας Τάσος Θεοδωρόπουλος Φαίδωνας Μεσαρίτης Χρήστος Παπαμιχάλης BabsLostAth Daemian Salonikios Λατρεία

WHAT ARE YOU INTO? Spartacus as book, website or iPhone-App.

"PMDJPN 6662/ 13 "426.1+#".,

Επιμέλεια κειμένων: Πέτρος Αλεξανδρής Φωτογράφοι τεύχους: Γρηγόρης Μορίκης Παντελής Φραντζής John Brooks

Εξώφυλλο: Κωνσταντίνος Γεωργαντάς k.georgantas@gmail.com



antivirus36