Page 1

PAGE 1


24 ιανουαρioy 2013

H TAINIA Tης εβδομαδας

ΛΙΝΚΟΛΝ

PAGE 2 | FREE CINEMA | ISSUE#46

ΟΙ ΔΙΩΚΤΕΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ

ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ


PAGE 3


24 ιανουαριου 2013

FREE CINEMA | τευχοσ #46

follow us on

www.freecinema.gr

Διεύθυνση Ηλίας Φραγκούλης Σχεδιασμός The Comeback Κείμενα Άγγελος Μαύρου Παναγιώτης Παναγόπουλος Ηλίας Φραγκούλης

© 2013 FREE CINEMA All Rights Reserved Το περιεχόμενο του FREE CINEMA, στην όποια μορφή του (site, pdf), προστατεύεται από τις εθνικές (Ν.2121/93 ως ισχύει) και διεθνείς διατάξεις περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται η αναπαραγωγή, αντιγραφή, πώληση, μίσθωση, χωρίς δικαίωμα παραχώρηση, αναδημοσίευση, διανομή, έκδοση, εκτέλεση, μεταγλώττιση, φόρτωση (upload), κατέβασμα (download), διαμόρφωση, δημιουργία αντιγράφων site (mirroring), τροποποίηση των σελίδων ή/και του περιεχομένου του με οιονδήποτε τρόπο, τμηματικά ή περιληπτικά, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδειά μας.

PAGE 4 | FREE CINEMA | ISSUE#46


46

εικονογραφηση: ηλιασ κυριαζησ

Editorial

Ε

ίναι ακόμη μια από εκείνες τις εβδομάδες στις οποίες κατηγορούμαι για εξωφρενική αυστηρότητα και «τυφλό μίσος» απέναντι σε σκηνοθέτες και άλλες αηδίες, επειδή, στην προκειμένη, «θάβω» την οσκαρική «ταινιάρα» του Στίβεν Σπίλμπεργκ, το «Λίνκολν». Αν με έβαζες στο εδώλιο, ξέρεις τι θα σου έλεγα; Ότι μιλάει πρώτα ο θεατής μέσα μου, κι ύστερα ο κριτικός. Και ο θεατής μέσα μου, αντικειμενικά, τίμια, και με όλο το θάρρος, είπε... «Χέστηκα για τη 13η Τροπολογία σας»! Ειδικά μετά από αυτές τις μαρτυρικές δύο ώρες και τα τριάντα λεπτά που δεν περνούσαν με καμία δύναμη! Γιατί να με ενδιαφέρει τι έκανε ο Λίνκολν; Μπορώ να διαβάσω τα βασικά για το έργο του στην όποια Ιστορία της Αμερικής. Σε λιγότερη ώρα, θα έχω μάθει περισσότερα! Γιατί να υποφέρω εγώ για τα μυαλά που κουβαλάει ο γερασμένος Σπίλμπεργκ, του «αυτόματου πιλότου» και των οσκαρικών φιλοδοξιών και ονειρώξεων; Αν πρέπει να σεβαστώ το όνομά του, θα επιστρέψω και θα ξαναδώ τις πρώτες του ταινίες,

από την εποχή που τον ενδιέφερε η Τέχνη του κινηματογράφου, η μαστοριά της, όχι οι απολαβές του. Και γιατί να προσπαθήσω να βρω λόγους που εξαλείφουν τη βαρεμάρα την οποία θα υποστεί ο κάθε αθώος θεατής; Το «Λίνκολν» φτιάχτηκε για το κοινό της Αμερικής. Υποχρέωσε ποτέ κανείς το κοινό της Αμερικής να κάτσει και να δει το «Ελευθέριος Βενιζέλος» του Παντελή Βούλγαρη, για παράδειγμα; Θα είχαν κοιμηθεί ή θα είχαν αρχίσει τις εχθροπραξίες εντός της αιθούσης, από το πρώτο τέταρτο κιόλας! Να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, διάβολε. Το «Λίνκολν» δεν είναι μια κακή ταινία. Αλλά είναι μια ανυπόφορη ταινία. Και αυτό θεωρώ πως πρέπει να κρίνω εγώ. Η καλλιτεχνική αξία του σκηνοθέτη είναι διαπιστωμένη και δεδομένη. Ο λόγος ύπαρξης του φιλμ είναι το ζητούμενο, την κάθε φορά. Εμένα μου αρέσει να μιλάω σα θεατής. Δεν είναι κακό για έναν κριτικό να παραδέχεται πως είναι και θεατής. Είναι κακό, όμως, να ξεχνά πως είναι θεατής.

Hλίας Φραγκούλης

PAGE 5


24 ιανουαριου 2013

H TAINIA Tησ εβδομαδασ

ΛΙΝΚΟΛΝ (2012) (LINCOLN)

Είδος Ιστορικό Δράμα Σκηνοθεσία Στίβεν Σπίλμπεργκ Καστ Ντάνιελ Ντέι-Λιούις, Σάλι Φιλντ, Τόμι Λι Τζόουνς, Τζόζεφ Γκόρντον-Λέβιτ, Ντέιβιντ Στραδέρν Διάρκεια 150’ Διανομή ODEON

η γνωμη του mr. klein

Μια φορά είχα βάλει το Κανάλι της Βουλής και ψηφίζανε κάτι. Ήταν πολύ συναρπαστικό. PAGE 6 | FREE CINEMA | ISSUE#46

του Ηλία Φραγκούλη Καθώς ο Εμφύλιος εξακολουθεί να βάφει με αίμα την Αμερική, ο Πρόεδρος Λίνκολν αγωνίζεται να περάσει από το Κοινοβούλιο την 13η Τροπολογία, για την κατάργηση της δουλείας, ελπίζοντας, παράλληλα, να βάλει ένα τέλος στον πόλεμο. Μέχρι το 1982, το σινεμά του Στίβεν Σπίλμπεργκ ήταν η χαρά της ζωής. Κανείς δεν το έκανε καλύτερα από εκείνον! Με πέντε και μόνο ταινίες, σχεδόν άλλαζε την πορεία του κινηματογράφου, έγραφε ξανά τους κανόνες της αφήγησης, του σασπένς και της συγκίνησης. Ο Σπίλμπεργκ ήταν ο Θεός ο ίδιος. Και τα ταμεία (με εξαίρεση το «1941») προσκυνούσαν, μαζί με τις ορδές του λαού, στο όνομα αυτής της νέας θρησκείας. Στο Χόλιγουντ, όμως, το ταμείο δεν είναι η μοναδική μορφή εξουσίας. Ο σεβασμός έχει πολλά προσωπεία. Κι αν θέλεις να είσαι η κορυφή, πρέπει να κατακτήσεις τους πάντες και τα πάντα. Το 1985, ο Σπίλμπεργκ σκηνοθετεί το «Πορφυρό Χρώμα». Όχι για τον ίδιο, αλλά για... τα Όσκαρ. Έντεκα υποψηφιότητες, κανένα βραβείο! Απολύτως. Κανένα. Αν αγαπάς τη δουλειά του ως σκηνοθέτη (όπως έκανα εγώ στο παρελθόν) και σταθείς πάνω από τη φιλμογραφία του με προσοχή, θα μπορέσεις να καταλάβεις πόσο αυτο-ψυχαναλύεται μέσα από τις ταινίες και τις επιλογές του. Χωρίς ποτέ να δαγκώνει το χέρι του θεατή που τον οδήγησε στην κορυφή (πολλά χρόνια πριν το βροντοφωνάξει και ο Τζέιμς Κάμερον...), παράλληλα με το καθαρά ψυχαγωγικό και εμπορικό σινεμά, ο Σπίλμπεργκ δοκίμασε να καταλάβει και πειραματίστηκε με τα υλικά του adult drama, τις οσκαρικές προδιαγραφές, τα υλικά που... δε φτιάχνουν τα όνειρα, αλλά το κύρος του μύθου. Το ότι κανείς δεν πήρε στα σοβαρά το «Hook» (1991), ήταν η μεγαλύτερη ήττα της καριέρας του. Ήταν λες και έπιανε στα πράσα τον ψυχαναλυτή του να κατουριέται από τα γέλια, επαναλαμβάνοντας τις εκμυστηρεύσεις του σ’ εκείνον. Ήταν ντροπιαστικό.


PAGE 7


Έκτοτε, το σινεμά του Σπίλμπεργκ απομακρύνθηκε από το όνειρο. Το «παιδί» έσβησε από μέσα του. Ο σκηνοθέτης με ψυχή μας αποχαιρέτησε κι έδωσε τη θέση του στο «δημιουργό» (του Χόλιγουντ πάντοτε, μη γελιόμαστε...). Οι δόσεις αίματος έγιναν πιο ρεαλιστικές και... άσχημες για την ψυχολογία του θεατή, το ιστορικό δράμα έγινε πιο εκβιαστικό στο συναίσθημα, οι εξωγήινοι άρχισαν να σκοτώνουν την ανθρώπινη φυλή και τα δάκρυα δεν ήταν, πια, τόσο αγνά. Ο Σπίλμπεργκ κέρδισε τα βραβεία που πάντα ήθελε να κρατήσει στα χέρια, με ολόκληρο το Χόλιγουντ να τον χειροκροτά όρθιο από κάτω. Ήταν ένας άλλος άνθρωπος, όμως. Μοιραία, και ένας άλλος σκηνοθέτης... Ας έρθουμε τώρα στα... κακά μαντάτα. Όχι, το «Λίνκολν» δεν είναι τόσο κακό όσο το «Amistad» (η δουλεία σε πρώτο πρόσωπο, με πολιτικό background, εμπορικό φιάσκο του 1997, με τέσσερις οσκαρικές υποψηφιότητες και κανένα σοβαρό βραβείο στον πλανήτη). PAGE 8 | FREE CINEMA | ISSUE#46

Είναι, όμως, ακόμη πιο βαρετό φιλμ από εκείνο! Και στα μάτια ενός απλού θεατή, τούτο είναι το μεγαλύτερο κινηματογραφικό αμάρτημα στον κόσμο: να κοιτάς την ώρα, αντί την οθόνη. Με άξονα την ψήφιση της 13ης Τροπολογίας από τη Βουλή των Αντιπροσώπων, στην Αμερική του Εμφυλίου Πολέμου, ο Σπίλμπεργκ επιχειρεί και πάλι να συγκινήσει με το θέμα της απελευθέρωσης των σκλάβων, το δια νόμου «τέλος» του ρατσισμού και την Ιδέα της ισότητας (για τους άνδρες έστω, μην τρελαινόμαστε κιόλας!). Αυτό σημαίνει πως παρακολουθούμε την τελευταία περίοδο της ζωής του Προέδρου Λίνκολν, άρα δεν πρόκειται για μια βιογραφία ζωής και έργου, αλλά για ένα απόσπασμα της Ιστορίας της Αμερικής, που, πιθανότατα, ο Σπίλμπεργκ θα ήθελε να αντιμετωπίζουμε ως αλληγορία για το δύσκολο έργο του σημερινού Προέδρου της Αμερικής (ο οποίος δε θα βρισκόταν ποτέ σε αυτή τη θέση, αν δεν είχε ψηφιστεί η εν λόγω Τρο-


πολογία, κλείσιμο ματιού, το καταλάβαμε). Κάποτε, η δουλεία ήταν η σκληρή πραγματικότητα, σήμερα ασχολούμαστε με τη δημόσια υγεία και την επίλυση της ανεργίας. Πολυτέλειες. Εάν δεν έχεις γεννηθεί στην Αμερική ή δε γνωρίζεις τα βασικά περί αμερικανικής ιστορίας, το «Λίνκολν» δεν είναι η ταινία που θα σου ανοίξει τα μάτια. Σαν το τελευταίο, διπλό επεισόδιο μιας τηλεοπτικής σειράς (στιλ HBO), έχει ξεχάσει τη στοιχειώδη περίληψη των προηγουμένων και στέκεται, σχεδόν αποκλειστικά, πάνω στο ζήτημα της ψηφοφορίας, θέλοντας να κάνει και ένα σχόλιο στις πιθανές «πλάγιες» μεθόδους με τις οποίες εξασφαλίζονται οι ψήφοι στο Κογκρέσο, διαχρονικά. Αυτό είναι και το μοναδικό σχόλιο του Σπίλμπεργκ (αλλά και του σεναρίου του Τόνι Κούσνερ), ο οποίος καταγράφει τις στιγμές σαν εικόνες, χωρίς να παίρνει ποτέ θέση, είτε πολιτικά είτε πάνω στην ψυχολογία του ήρωά του. Δεν τολμά

να προκαλέσει την Ιστορία (ναι, υπάρχει μια φευγαλέα σκηνή υπαινιγμού για τη σεξουαλικότητα του 16ου Προέδρου της Αμερικής, όμως, αν ανοιγοκλείσεις τα βλέφαρα για κάτι δευτερόλεπτα θα τη χάσεις...), ούτε καν να ακουμπήσει επάνω σε χαρακτήρες (απορείς γιατί μπαίνει στον κόπο να σου δείξει πως ο Λίνκολν είχε και οικογένεια). Ο Ντάνιελ Ντέι-Λιούις είναι ένα έρμαιο της δικής του επιδειξιομανίας, που επαναπαύεται σε μια στοιχειώδη προφορά και το - όχι και τόσο γερασμένο - ανάστημα του Λίνκολν, καμουφλαρισμένος πίσω από το εξαιρετικό μακιγιάζ (το οποίο απουσιάζει εγκληματικά από τη συγκεκριμένη κατηγορία στα Όσκαρ) που του επιτρέπει να κινείται με σιγουριά. Οι υπόλοιποι ρόλοι υπάρχουν μόνο και μόνο για να μαντεύεις ποιοι ηθοποιοί τους υποδύονται. Εκεί που η κινηματογράφηση βγάζει αρθριτικά, είναι στο κομμάτι της ψηφοφορίας, στο οποίο ο θεατής περιμένει στωικά να ακούσει πού τάσσεται η κάθε Πολιτεία της Αμερικής, PAGE 9


σε μια κυριολεκτική παρέλαση μούτας και υπερβολής από το πολυμελές ανδρικό καστ, για να κλείσει με μια εν χορώ πανήγυρη νίκης (θα μου πουν πως κάνω spoiler πάλι, το βλέπω να’ ρχεται...), σχεδόν ανακουφιστική (όχι, έχει κι άλλο μετά!). Τα 150 λεπτά του φιλμ δείχνουν ακόμη πιο τρομακτικά όταν συνειδητοποιείς πως δεν έχεις λάβει ουσιώδεις πληροφορίες για τα αίτια του Εμφυλίου, για τους συσχετισμούς του με την Τροπολογία ή τα «παζάρια» για τη λήξη του πολέμου, κατόπιν. Με άλλα λόγια, το «Λίνκολν» είναι η εκπαιδευτική ταινία που θα συνοδεύει το μάθημα της Ιστορίας για τις επόμενες γενιές των Αμερικανών, ένα φιλμ για να καμαρώνουν την ελευθερία τους. Πόσο παράδοξο, να αισθάνεσαι ότι στερεί τη δική σου για τόσες ώρες.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ; Από τις ταινίες που πραγματικά δεν καταλαβαίνεις γιατί προβάλλονται εκτός Αμερικής. Τυπικά προσεγμένο επίπεδο παραγωγής, χωρίς κάποια ιδιαίτερη, αρτίστικη άποψη σε σκηνικά και κοστούμια, διαρκής ο φόβος της αίσθησης ότι παρακολουθείς μίνι σειρά αποστείρωσης και διδακτισμού και ένας Σπίλμπεργκ που δε φαίνεται πουθενά.

link me official site official trailer imdb facebook page

PAGE 10 | FREE CINEMA | ISSUE#46


PAGE 11


24 ιανουαριου 2013

ΟΙ ΔΙΩΚΤΕΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ (2013) (GANGSTER SQUAD)

Είδος Γκανγκστερικό Δράμα Σκηνοθεσία Ρούμπεν Φλάισερ Καστ Σον Πεν, Ράιαν Γκόσλινγκ, Τζος Μπρόλιν, Έμμα Στόουν, Νικ Νόλτε, Ρόμπερτ Πάτρικ, Τζιοβάνι Ριμπίζι Διάρκεια 113’ Διανομή VILLAGE FILMS

η γνωμη του mr. klein

Είναι κάτι μπάτσοι και θέλουνε να φάνε τον κακό γκάνγκστερ. Μαλακίες. Μόνο στο σινεμά συμβαίνουν αυτά! PAGE 12 | FREE CINEMA | ISSUE#46

του Παναγιώτη Παναγόπουλου

Στα τέλη της δεκαετίας του ‘40, ο πρώην μποξέρ και νυν αρχιμαφιόζος Μίκι Κόεν έχει μεταφέρει τις «δραστηριότητές» του στο Λος Άντζελες. Βία και διαφθορά έχουν γεμίσει την πόλη και η αστυνομία συμμετέχει στο παιχνίδι. Ο αρχηγός της αναθέτει σε έναν καθαρό μπάτσο να στήσει μια μυστική ομάδα που θα καταστρέψει τον κύκλο του Κόεν. Θυμόσαστε ταινιάρες του είδους σαν το «L.A. Confidential», το «Chinatown» και τους «Αδιάφθορους», που είχαν θέμα την αντιπαράθεση μαφίας και αστυνομικών; Ξεχάστε τις. Οι «Διώκτες του Εγκλήματος» πολύ θα ήθελαν να μοιάζουν σ’ αυτές, αλλά στη σύγκριση είναι σα να προσπαθεί να τις μιμηθεί ερασιτεχνικός θίασος φορώντας κοστούμια από φτηνή φόδρα. Όχι ότι υπάρχει πρόβλημα με τους ηθοποιούς. Κάθε άλλο. Ο Ρούμπεν Φλάισερ (που το 2009 γύρισε το διασκεδαστικότατο «Zombieland») μπόρεσε να μαζέψει αυτό που λένε «λαμπρό» καστ. Και το έκανε έξυπνα. Έπεισε τον Πεν, που δεν αμφισβητεί κανείς, τον Γκόσλινγκ που αγαπούν όλοι, τον πάντα αξιόπιστο Μπρόλιν, την ταλαντούχα Στόουν και πολλούς καρατερίστες γύρω τους. Και τι κατάφερε; Απλώς να τους εκθέσει. Το πρόβλημα των «Διωκτών του Εγκλήματος» αρχίζει από το αδιανόητα κακό σενάριο, που έγραψε ο Γουίλ Μπιλ, πρώην αστυνομικός, ο οποίος προφανώς εκεί που καθόταν σκέφτηκε ότι μπορεί να βάλει τη νότα της εμπειρίας. Αυτό που έκανε δεν είναι τίποτα περισσότερο από το να μαζέψει όλα τα κλισέ των «μπατσικών» ταινιών και να τα δέσει κάτω από τη λεζάντα «εμπνευσμένο από αληθινά γεγονότα». Άλλο, όμως, να ξέρεις να γράψεις σενάριο κι άλλο να νομίζεις ότι επειδή έκανες μπάτσος τα ξέρεις καλύτερα.


Με καθαρά κινηματογραφικά κριτήρια, το σενάριο των «Διωκτών» θα έπρεπε να χτυπήσει Χρυσό Βατόμουρο, γιατί η ατάλαντη μίμηση του καλού είναι ακόμη χειρότερη από το καθαρόαιμα κακό. Οι ηθοποιοί, πάντως, φαίνεται να το διασκεδάζουν, αν και δεν έχουν να δουλέψουν με τίποτα περισσότερο από καρικατούρες χαρακτήρων και αστείους διαλόγους. Ακόμη και στοιχεία, όπως η πολεμική εμπειρία των πρωταγωνιστών, η έγκυος σύζυγος και η σχέση του Γκόσλινγκ με τη Στόουν, που παίζει την ερωμένη του Κόεν / Πεν, περνούν επιφανειακά, χωρίς έστω και λίγο βάθος που θα έδινε περισσότερο ενδιαφέρον στους ήρωες. Από την πλευρά του, ο Φλάισερ επέλεξε να δείξει βία και πιστολίδι, προφανώς πιστεύοντας ότι θα πλησιάσει έτσι τις μαφιόζικες ταινίες του Σκορσέζε. Μα του κάκου. Η ταινία έχει μια φροντισμένη παραγωγή στα σκηνικά και τα κοστούμια, όμως, στο γενικό κλίμα απομίμησης που επικρατεί, χάνουν κι αυτά πόντους αυθεντικότητας. Τον περασμένο Αύγουστο, μετά το μακελειό στο σινεμά του Κολοράντο, οι «Διώκτες του Εγκλήματος» πήραν αναβολή και μια σκηνή

που έδειχνε τα παλικάρια του Κόεν να πυροβολούν το κοινό σε μια κινηματογραφική αίθουσα, αποσύρθηκε - μαζί και το trailer που την περιλάμβανε - και ξαναγυρίστηκε. Κανονικά θα έπρεπε να αποσυρθεί και να ξαναγυριστεί όλη η ταινία. ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ; Χαίρεσαι με τα μαφιόζικα πιστολίδια και τους stars; Δεν αποκλείεται να περάσεις διασκεδαστικά, αν και σε πέντε λεπτά θα έχεις ξεχάσει την ταινία. Αν κάτσεις, όμως, να τη συγκρίνεις με γκανγκστερικά αριστουργήματα, απλώς θα σε πιάσουν τα νεύρα σου. link me official site official trailer imdb facebook page PAGE 13


24 ιανουαριου 2013

ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ (2012) (PLAYING FOR KEEPS)

Είδος Ρομαντική Κομεντί Σκηνοθεσία Γκαμπριέλε Μουτσίνο Καστ Τζέραρντ Μπάτλερ, Τζέσικα Μπίελ, Νόα Λόμαξ, Ντένις Κουέιντ, Κάθριν Ζίτα-Τζόουνς, Ούμα Θέρμαν Διάρκεια 105’ Διανομή ODEON

η γνωμη του mr. klein

Άσος των γηπέδων προπονεί το γιόκα στο γρασίδι και του την πέφτουν και κάτι γκόμενες. Μη σε γελάσει, η ταινία είναι για τις γκόμενες. PAGE 14 | FREE CINEMA | ISSUE#46

του Άγγελου Μαύρου Ενώ η Αμερικανίδα πρώην του πάει για νέο στεφάνι με φερέγγυο δικηγόρο, Σκωτσέζος άστατος και ρέστος, πρώην διεθνής άσος των γηπέδων στις ΗΠΑ, «τραβιέται» να προπονεί την ομάδα τσικό γιόκα. Τον μαρκάρει τρόικα soccer MILFs, έχει διάφορα πριμ απ’ τον πουλ μουρ άνδρα της μίας, σκοράρει πιθανή καριέρα αθλητικογράφου - αλλά θα βρει τέρμα όπως πρέπει, και στου τζούνιορ και σ’ εκείνης (που ακόμα κυνηγάει) την καρδιά; Αποτέλεσε για λίγο, χάρη στο «Κυνήγι της Ευτυχίας», την πιο επιτυχημένη μεταγραφή της κινηματογραφικής Σκουάντρα Ατζούρα στο Χόλιγουντ. Δε βρήκε δίχτυα στο «Επτά Ζωές». Έκανε ένα διάλειμμα επιστρέφοντας προ διετίας στον τρικολόρε χλοοτάπητα για να τ’ αρπάξει με τον επαναληπτικό - ρεβάνς τού «Το Τελευταίο Φιλί», «Baciami Ancora». Και τώρα, αξιολύπητα, σέρνει τα κουλά του ξανά πίσω στα αγοραία cinepanettone απ’ όπου ξεκίνησε την καριέρα του, αλλά στα αγγλικά και υπό τις οδηγίες των ιδιοκτητών του συμβολαίου του. Γιατί το τρίτο (το… γάμα με αλφαβητικούς και ποιοτικούς, ουχί ποδοσφαιρικούς όρους) χολιγουντιανό +90λεπτο του Ιταλού υποψήφιου ξοφλημένου Μουτσίνο είναι σαν τα «Bad News Bears», «Ο Δόκτωρ Τ και οι Γυναίκες», «School of Rock» και «Ο Γάμος του Καλύτερού μου Φίλου» να αλλάζουν πάσες για το κύπελλο «Δεύτερης Ευκαιρίας, Μεταμέλειας και Γνώθι Σαυτόν Ωρίμανσης Νταβραντισμένου Αρσενικού Ως Αγαπητικού και Ως Γονιού». Και το χειρότερο: ζητώντας τις ιαχές της κερκίδας, ενώ πατούν τη μπάλα συνεχώς. Βροχή οι κόκκινες κάρτες. Στο (με ότι να ’ναι τακτική) επίθεσης μπουλβάρ χατ τρικ θηλυκών, τα οποία η πλοκή στο δεύτερο ημίχρονο αποβάλλει με το έτσι για το «Είσαι το Ταίρι Μου» μονότερμα. Στη φαιδρή περιγραφή ματς γυναικείας σεξουαλικότητας (το τρακ της επανεισόδου στον αγώνα


της χωρισμένης μετά το γάμο, το pressing της λυσσάρας χειραφετημένης, η άμυνα της κατά φαντασία μοιχού συζύγου - τρόπαιου στις φανέλες με τα νούμερα 1, 2 και 3, αντιστοίχως). Στων καρικατουρίστικων ρολάκων το σορτσάκι που δεν κάνει στους Κουέιντ, Θέρμαν, Ζίτα-Τζόουνς. Σε στημένες φάσεις, όπως το ξεμονάχιασμα στο γύρισμα του δοκιμαστικού στο άδειο κανάλι. Σε στόπερ φιγούρες, όπως ο Ινδός σπιτονοικοκύρης, που δεν κάνουν για αναπληρωματικοί ψυχαγωγίας. Σε άγαρμπες κατεβασιές υπόβαθρου περσόνων και ιστορίας, όπως (σε μία φράση) οι απιστίες του αρχηγού της ενδεκάδας της ταινίας. Και στο ανδρικό αυτογκόλ τσακωτού στο ντέρμπι τέλους, που είναι «παλτό» σε πουλημένο φιλικό («Λιονάιντας», άλλαξε ατζέντη!). ΟΚ, η κα Τζάστιν Τίμπερλεϊκ μυξοκλαίει πολύ πειστικά στο διαιτητή και ο ντουβρουτζάς μετανοημένου daddy / συμβίου για λίγο πριν από τη λήξη πάει για ντρίπλα.

Ο κόουτς εδώ, όμως, εφαρμόζει αντι-κατενάτσιο και βλέπει πάγκο, ενώ «Παίζοντας (για κι όχι) Με την Αγάπη» του φιλοθεάμονος το studio του κάνει φάουλ. Θα το σφυρίξεις... ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ; Μόνο αν είσαι της στρογγυλής θεάς των plex – αλλά κι εσύ θα πεις «φτούσου, δοκάρι». Οι άλλοι μακριά απ’ αυτό το Τσαμπιολίγκ, είναι σικέ.

link me official site official trailer imdb facebook page PAGE 15


PAGE 16 | FREE CINEMA | ISSUE#46

FreeCinema #46  

Film Reviews for Thursday 24th of 2013, icluding "Lincoln"

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you