Landschapsmuseum Koblenz door Evelyne Baeten, laureate Architectuur Gent
Koblenz landscape museum by Evelyne Baeten, laureate Architecture Ghent
De Duitse stad Koblenz is door zijn centrale ligging tussen verschillende natuurlandschappen de ideale locatie voor het ontwerp van een landschapsmuseum. Door het museum op een steile helling vlak aan de samenvloeing van de Moezel en Rijn in te planten, krijgt de bezoeker zicht op dit unieke knooppunt. Naast het uitgestrekte landschap met de uitlopers van het vulkanische Eifelgebergte krijgt de bezoeker ook zicht op de rijnvallei waar de twee rivieren in elkaar vloeien. Net zoals de omgeving en de natuur in het algemeen, is de site constant in verandering. Het is een dynamisch achtergronddecor voor de stad.
Due to its central location among several natural landscapes, the German city of Koblenz is the ideal location for the design of a landscape museum. By situating the museum on a steep incline right at the confluence of the Moselle and Rhine rivers, visitors get a view of this unique river junction. In addition to the expansive landscape, which includes the foothills of the volcanic Eifel mountain range, visitors can also see the Rhine Valley, where the two rivers flow together. Just like its surroundings and like nature in general, the site is constantly changing. It serves as dynamic background scenery for the city.
De grens van het ingrijpen Na een uitvoerige analyse van de site bleek meteen dat een contextgevoelige aanpak nodig was. Op de heuvel bevindt zich een 19de eeuwse vestiging die zich als een chaotische en versprokkelde compositie in de helling genesteld heeft. Doordat de architectuur zich aanpaste aan de grillen van de berg is doorheen de tijd een symbiose ontstaan tussen natuur en architectuur. De natuur is bewoner geworden van het fort, het is een ruïne geworden. Het artificiële en het natuurlijke zijn zodanig verweven dat er een fragiel spel ontstaat van camouflage en contrast. Ook deze dualiteiten speelt het landschapsmuseum uit. De inplanting van het museum zoekt een balans tussen de impact die het heeft op het fort en de impact op de heuvel, tussen boven- en ondergronds bouwen, tussen het artificiële en het natuurlijke, tussen tonen en camoufleren. Door de architectuurtaal van de vestiging te gebruiken als concept, kan het landschapsmuseum een nederige aanvulling zijn aan het bestaande fort zonder een manifest voor oorlogsarchitectuur te worden. Het is een ecologisch monument, gebouwd in de schaduw van de bestaande ingreep op de site, een tempel voor de natuur.
The boundary of intervention Following a thorough analysis of the site, it was immediately clear that a context-sensitive approach was needed. Located on the hill is a 19th century settlement nestled into the slope like a chaotic and dispersed composition. Because the architecture has adapted itself to the evolutionary whims of the mountain, a symbiosis has arisen over time between nature and architecture. Nature has become an inhabitant of the fortress. It has become a ruin. The artificial and the natural are interwoven in such a way that a delicate game of camouflage and contrast has emerged. The landscape museum highlights these dualities as well. The physical location of the museum seeks a balance between the impact it has on the fortress and the impact it has on the hill, between aboveground and underground construction, between the artificial and the natural, and between revealing and camouflaging. By using the architectural language of the settlement as a conceptual design, the landscape museum can serve as a humble complement to the existing fortress without turning into a manifesto for wartime architecture. It is an ecological monument built in the shadow of the existing human intervention at the site. It is a temple to nature.
Ruïnale beleving Door het spel van boven- en ondergrondse, horizontale en verticale volumes werd een compositie bekomen die het museum eenzelfde versprokkeld beeld geeft. Visueel lijken de verschillende delen niet verbonden, toch zijn de bovengrondse ruimtes hier ondergronds verbonden. Door dit soort van compositie maakt het gebouw plaats voor de poëzie van de natuur. De tijd zal als kunstenaar tewerk gaan, de gevels laten begroeien en prachtige texturen creëren. Het gebouw is net zoals de ruïne gestript van het noodzakelijke. Ruimtes met vides laten verschillende doorzichten naar aanliggende ruimtes toe en laten de bezoeker het effect van de helling op het gebouw beleven. Daarnaast ervaart de bezoeker in de dubbelhoge ruimtes dimensies die ongekend zijn in het dagelijkse leven. De vele openingen in het dak zorgen voor prachtige zenitale lichtinvallen. Tussen al deze verschillende soorten ruimtelijkheden leidt de museumwandeling de bezoeker - door middel van een zachte helling - van de start tot het eindpunt. Naast extroverte ruimtes die uitzicht geven over het landschap wandelt men ook door introverte ruimtes waar de focus ligt op beleving en de tentoongestelde objecten. De bezoeker wordt amper gewaar dat hij daalt. De wandeling is een zachte flow door de drie verschillende interieure themawandelingen: de Eifelgebergtewandeling, de Moezel- en Rijnwandeling, de Wijnwandeling en één exterieure plantenwandeling.
Experience of a ruin Via the play of aboveground, underground, horizontal and vertical volumes, a composition was arrived at that gives the museum the same dispersed image. The different parts seem visually disconnected, though the aboveground spaces are connected underground. This kind of composition allows the building to make room for the poetry of nature. Time will proceed as the artist does: letting the facades become overgrown and creating beautiful textures. Just like the ruin, the building has been stripped of the necessary. Void spaces enable visitors different views of adjoining spaces and let them experience the effect of the incline on the building. In the double-storey spaces, visitors also experience dimensions which are unknown to them in the course of their everyday existence. The many openings in the roof provide a means for magnificent shafts of light to enter the building from directly above. The museum tour leads visitors - by means of a gentle incline - from start to finish among all of these different types of three-dimensional spaces. In addition to outward-facing spaces that provide a view of the landscape, visitors also stroll through inward-facing spaces, where the focus is on experience and on the displayed objects. Visitors barely notice that they are descending. The tour flows gently through the three different interior topical tours (the Eifel Mountains tour, the Moselle and Rhine tour and the Wine tour) and one exterior tour (the Plant tour).
73