ΤΡΙΝΑΚΡΙΑ (Σικελία) Δάπεδο ολισθηρό/ Προσοχή κίνδυνος πτώσης

I’M THE ISLAND

ΔΑΠΕΔΟ ΟΛΙΣΘΗΡΟ / ΠΡΟΣΟΧΗ ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΠΤΩΣΗΣ

ος Οκτώβρη κι είναι καλοκαίρι ακόμα στο βορινό λιμάνι της Σικελίας, το Πάνορμο, φυτά και πλάσματα τροπικά κλέβουν το βλέμμα τα αγάλματα κι ο πελώριος φίκος έξω από την εκκλησία Σάντα Μαρία ντελ Αμιρράλιο, γνωστή και ως Σάντα Μαρία του άρχου, κρύβει την μοναδική ανοιχτή είσοδο προς στο νάρθηκα με τα βυζαντινά ψηφιδωτά.

εναι η Σικελία νησί; «I‘m the island*» επιμένει η επιγραφή με φωτεινά νέον γράμματα στη βιτρίνα μιας γκαλερί στην κεντρική φόρο Βίκτωρος Εμμανουήλ. Λίγο πιο πέρα στο Quattro Canti, τα αγάλματα των Σικελών Αφεντάδων πιάνουν ψιλή κουβέντα με ς αμαξάδες κι ένας νέος άνδρας περιμένει μπροστά απ’ τη σταματημένη βέσπα του κρατώντας μια ανθοδέσμη.

ν γειτονική Τσεφαλού οι λουόμενοι είναι περισσότεροι από τους περαστικούς.

μάκια με εικονοστάσια στις φαλτσογωνιές των στενών φωτίζουν διακριτικά -τη νύχτα οι μορφές των αγίων τους ανάμεσα σε στικά λουλούδια και κεριά έχουν μια έκφραση γαλήνης - κρυμμένη συνενοχή.

ω επισκεφτεί την Ιταλία πολλές φορές, την έχω διασχίσει με τρένο, με αυτοκίνητο, την έχω προσεγγίσει με ιστιοπλοϊκό από το ρηνικό πέλαγος, στη Φλωρεντία έμεινα έξι μήνες, περπάτησα σε χωράφια σπαρμένα με ηλιοτρόπια στην Τοσκάνη, διέσχισα τα άλια της Βενετίας σε θαλάσσια ταξί - μου αποκαλύπτεται κάθε φορά διαφορετική.

ως την επόμενη, στην Κατάνια –άφιξη διαφορετική – στην κορύφωση του μεσογειακού κυκλώνα που οι μετεωρολόγοι ονόμασαν edicane». Οι μαγαζάτορες τοποθετούν σακιά με άμμο στις πόρτες. Τα πλημμυρικά φαινόμενα είναι όλο και συχνότερα λόγω της ατικής αλλαγής. Απαγορεύεται η πρόσβαση οδικώς προς στο ξενοδοχείο - θα αναζητήσουμε καταφύγιο στα προάστια μέχρι να άσει η καταιγίδα. Επιστρέφοντας, στο κέντρο της πλατείας Giovanni Verga, ένα αγόρι παλεύει με το νερό μες στο χάλκινο καράβι – το φως της ημέρας που σβήνει του φωτίζει το πρόσωπο. διπλανό τετράγωνο, στη διάσημη όπερα Bellini, χρόνια πριν, η Μαρία Κάλλας ερμήνευσε τη Νόρμα ιδανικά. Τώρα ο μοναδικός ς που ακούγεται είναι η βροχή. Όμως το ίδιο βράδυ τα νερά έχουν υποχωρήσει εντελώς - οι δρόμοι άνοιξαν. Σαν έτοιμη από τα η πόλη ξαναβρίσκει τους ρυθμούς της.

α χιλιόμετρα πιο μακριά σε κάδρο μαύρο και λευκό- μαύρο από την ηφαιστειακή λάβα, λευκό λόγω της ομίχλης που καλύπτει ερα τα πάντα - το κρύο σχεδόν δεν αντέχεται στην Αίτνα. Σύμφωνα με τον μύθο ήταν εδώ το εργαστήρι του Ήφαιστου, σύμφωνα ία άλλη εκδοχή του μύθου ο Δίας έκρυψε μες στο μεγάλο στόμα της τους Τιτάνες.

οι πολλοί, τόσο μεγάλοι -εδώ μπορείς να περπατήσεις στο εσωτερικά τους, εδώ ακούγεται το κελάϊδισμα των πουλιών φωλιάζουν στον ψαμμίτη, εδώ στα λαξευτά αρκοσόλια η πτώση μοιάζει λιγότερο τρομακτική. καρος, μεταλλικός, στέκει αμετακίνητος μπροστά στην «Ομόνοια», αιώνες, τον ξαναβρίσκω κι αλλού, στην Piazza erina, μες στην ρωμαϊκή έπαυλη του Βαλέριου Πρόκολου, δυο βήματα απ’ τα μωσαϊκά του 4ου αι. μ.Χ.- ανάμεσά τους ιδιαίτερα παράξενο ψηφιδωτό που απεικονίζει νεαρές κοπέλες με μπικίνι, μοντέρνο σαν να φτιάχτηκε χθες.

όμενος σταθμός η Ορτυγία- με θυελλώδη άνεμο. οτε στα στενά της Μεσσήνης η Σκύλα και η Χάρυβδη έφραζαν με μεγάλα κύματα την είσοδο στα πλοία.

οτε στα λατομεία των Συρακουσών οι καραβιές των σκλάβων κατέφθαναν εδώ από την Αθήνα κι όσοι επέβαιναν στις κές τριήρεις ήξεραν πως δεν θα ξαναδούν το φως του ήλιου. Κάποτε ο Καραβάτζιο, δραπέτης από τη φυλακή της λτας, περιηγήθηκε εδώ στο "Αυτί του Διονύσου", ύστερα ζωγράφισε την «ταφή της Αγίας Λουκίας» που σήμερα σκεται στην διπλανή ομώνυμη Φραγκισκανική εκκλησία.

ή την ώρα ο παραλιακός πεζόδρομος με τα μικρά εστιατόρια που ενώνει την παλιά με τη σύγχρονη πόλη είναι γεμάτος μο. Μελαγχολική ατμόσφαιρα παρά τη φαινομενική ευθυμία - είναι δύσκολα τα περάσματα. Πάντα ήταν.

σα στο επαρχιακό μουσείο στη μικρή πόλη Νότο ανακάλυψα το πιο όμορφο κεφάλι της Περσεφόνης που έχω δει– φωνα με τον μύθο όχι μακριά από 'δω, στην άγνωστη επαρχία "Έμμα" της κεντρικής Σικελίας, ο Άδης απήγαγε την η. Σήμερα μόνο η πηγή «Κυάνη» θυμίζει αυτή την παράξενη ιστορία και την ομώνυμη νύμφη, συμπαίκτρια της σεφόνης, που μεταμορφώθηκε σε κυανό νερό από τη λύπη της γιατί δεν μπόρεσε να τη σώσει. ό εκείνο, λένε, τον καιρό ζει η θεά τον μισό χρόνο στον Κάτω Κόσμο και ξαναβγαίνει στη γη τον άλλο μισό– ίσως εδώ σκαλιά της Via Frattelli όπου η φράση «E quindi usicimo a riveder le stelle**” είναι ζωγραφισμένη με λευκά γράμματα ω από ένα γυναικείο πρόσωπο που φοράει υγειονομική μάσκα.

ν Ταορμίνα (ελληνιστί "Ταυρογένιο" – ή αλλιώς «Giardini Naxos», που ήταν η πρώτη αποικία των Ελλήνων στα 734 .) το αρχαίο θέατρο είναι λεξευμένο στον βράχο– ο Γκαίτε το αναφέρει ως «το ωραιότερο θέατρο του κόσμου». ερα το φεστιβάλ κινηματογράφου συγκεντρώνει εδώ διασημότητες απ’ όλο τον κόσμο - τα καλοκαίρια βοκατεβαίνουν από και προς την παραλία με το μεγάλο τελεφερίκ.

ναντι στο Ρήγιο, ο παραλιακός δρόμος που οι Ιταλοί ονόμασαν Lungomare μοσχοβολάει την άνοιξη απ' τις μανόλιεςζες ττους είναι εντυπωσιακά πλατιές -μεγαλύτερες ρίζες δέντρων έχω δει μόνο στην Καμπότζη. μουσείο της πόλης γνωστό για τους διάσημους «πολεμιστές του Reggio» ξεχωρίζουν ανάμεσα στα εκθέματα η νακίδα της Πετηλίας» όπου οι Ορφικοί χάραξαν οδηγίες προς τον νεκρό για το ταξίδι του στον Κάτω Κόσμο και οι ήλιες πλάκες οι αφιερωμένες στην Περσεφόνη - στον Κρότωνα, στους Λοκρούς και σε πολλές από τις ελληνικές ικίες της Κάτω Ιταλίας θεωρούνταν η θεά των τελετών μετάβασης («rites de passage»).

την εκκλησία γράφει "KALOS IRTΕTE» - μιλιούνταν εδώ τα «γραικάνικα», γλώσσα τόσο παλιά όσο η γλώσσα του Ομήρου.

«Pavimento scivoloso. Rischio di caduta***», προειδοποιεί στα ιταλικά μια άλλη πινακίδα στο κατάστρωμα του πλοίου που με μεταφέρει από την Villa San Giovanni (σημείο αναχώρησης των πλοίων από τη Ν. Ιταλία προς στην Τρινάκρια****) απέναντι -στο νησί Μα είναι η Σικελία νησί; ΄"I ‘m the island”, επιμένει η επιγραφή -στα αγγλικά -με φωτεινά νέον γράμματα. Έπικίνδυνο νησί. Δεν ξέρεις εδώ ποια στιγμή μπορεί να γλιστρήσεις στο παρελθόν. Πότε η Μνήμη θα ανοίξει σα στόμα διάπλατα να σε καταπιεί.

*Εγώ είμαι το νησί

**Και μετά βγήκαμε να ξαναδούμε τα αστέρια ***Δάπεδο ολισθηρό. Κίνδυνος πτώσης ****Συμβολική ονομασία της Σικελίας που στην αρχαιότητα απεικονιζόταν με ένα ανθρώπινο πρόσωπο και τρία άκρα

Ελένη Γαλάνη, Οκτώβριης 2021

ΤΡΙΝΑΚΡΙΑ