N
I
E
U
W
S
B
R
I
E
F
V
A
N
D
E
D
U
T
C
H
D
I
R
E
C
T
O
R
S
G
U
I
L
02 2003
Filmfinanciering voor Dummies 8 Interview met Annemieke Gerritsma 10
Interview met Frans Afman 3 Redactioneel 6+7 Gastcolumn: Heddy Honigmann 7
D E
V E R W E D S T R I J D I N G
V A N
Berichten 10-15 Pleitbezorger art-film 14 Het Rapport 16 In de wachtkamer 20
F I L M T A L E N T
Beggars & Choosers Bijna elke schrijver en regisseur heeft de afgelopen maanden een synopsis of treatment in de brievenbus gedaan. De filmcompetities vliegen ons om de oren. Een toevallige samenloop van omstandigheden kan het niet meer genoemd worden. Zijn we als makers zo onderhand niet de Jim & Jamai van de film aan het worden? De afgelopen maanden zijn er een flink aantal deadlines geweest die door de publieke omroep en het Filmfonds gesteld waren. Allemaal deadlines voor competities met open inschrijving: Kort!, Cinema junior, One night stand, De Oversteek, Genève-Europa-prijzen, etc. Schrijvers en regisseurs deden menig synopsis, treatment en cv in vrolijke bundeltjes in de brievenbus. Los van de genoemde wedstrijden is er natuurlijk ook nog de Telefilm-competitie (the fixed fight of all fixed fights) en begin maart kwam de afdeling documentaire van het Filmfonds met Every picture tells a story, een competitie voor korte documentaires die als voorfilm in de Docuzone mogen meedraaien. Wat is hier in godsnaam aan de hand? Waarom wordt alles in een competitievorm gegoten? Onder het mom dat iedereen een kans moet krijgen, wordt de professionele filmmaker gedegradeerd tot een lottobal die neurotisch moet meedraaien in de plexiglazen bol van geldschieters en beleidsmakers. Film is kermis, zo bewijst de filmgeschiedenis, maar dit is toch al te dol. Er zijn op dit
moment – zeker voor televisiedrama – namelijk bijna geen alternatieven meer. Zo bleek onlangs dat de VPRO vanwege haar deelname aan One Night Stand en De Oversteek besloten heeft de Nieuwe Lola’s (voorheen Lolamoviola) niet meer te continueren. Het betekent dat single plays op Nederland 3 enkel nog binnen één thematisch slot mogen vallen. Zo wordt bijna ieder initiatief in een malletje gegoten, elk slot geformatteerd. Resultate ohne gewähr Laat ik voorop stellen dat ik Goethe’s credo ‘in de beperking toont zich de meester’ een warm hart toedraag, d.w.z. ik vind het juist dat je als maker gedwon-
gen wordt om na te denken over waarom je iets wil maken en welke vorm het moet hebben en welk doel je schepping dient. Dat er voor televisieprogramma’s time slots bestaan waar je je aan moet houden, voelt voor de onafhankelijke auteur soms als een dwangbuis, maar het dwingt ook een kritische blik af. Je kan beter het bot voelen dan dat je de vellen ziet hangen. Maar meer en meer bekruipt mij het gevoel dat je als regisseur of schrijver nauwelijks nog ‘gewoon’ een film kan maken. Want zelfs als je de reguliere weg bewandelt door met een producent fondscommissies of intendanten te overtuigen, en je in staat bent om een script buiten Hilversum om te ontwikkelen, op een
D