Μακρινή μου φίλη

..

ινή Μακρ

ίλη. μου φ

Το πρόγαμμα συντόνισαν οι εκπαιδευτικοί: Μυλωνάκη Δήμητρα Παντελέου Μαρία

Λέγομαι Χρύσα Γεωργίου. Είμαι 11 χρονών και ζω με τους γονείς μου και την αδελφή μου στην Πάτρα, μια πόλη της Ελλάδας. Μένουμε σε ένα όμορφο σπίτι με μεγάλο κήπο. Περνάω πολλές ώρες στον κήπο μου μαζί με το σκύλο μου το Μπόμπι. Τις καθημερινές το πρόγραμμά μου είναι φορτωμένο γιατί το πρωί πηγαίνω σχολείο και το απόγευμα μαθαίνω Αγγλικά και πηγαίνω κολυμβητήριο. Είμαι καλή μαθήτρια και μάλιστα οι γονείς μου μού έταξαν ότι εάν πάρω άριστα σε όλα τα μαθήματα θα μου αγοράσουν καινούριο ποδήλατο. Γι΄αυτό κι εγώ διαβάζω πολύ και προσέχω τη δασκάλα μου. Μια μέρα η δασκάλα μας παρότρυνε να αλληλογραφήσουμε με παιδιά από διάφορες χώρες του κόσμου. Πολύ ευχαρίστως ξεκίνησα αυτήν την αλληλογραφία, αλλά τα γράμματα που έλαβα από τα παιδιά του κόσμου με προβλημάτισαν πολύ. Θέλετε να μάθετε γιατί; Διαβάστε τα κι εσείς και θα καταλάβετε γιατί προβληματίστηκα.

Ιαπωνία 15/5/2002

Αγαπητή φίλη Χρύσα Με λένε Τίκι-Κονγκ, είμαι 12 χρονών και ζω στην Ιαπωνία. Είμαι καλά στην υγεία μου, αλλά αντιμετωπίζω ένα σοβαρό πρόβλημα. Οι γονείς μου δε λογαριάζουν καθόλου τη γνώμη μου, ακόμη και για πράγματα που αφορούν εμένα. Για παράδειγμα εχτές ήταν τα γενέθλιά μου και δε με ρώτησαν αν ήθελα να κάνω πάρτι ή όχι και γενικά με αγνοούν σε όποιες αποφάσεις παίρνουν σχετικά με εμένα. Γι΄αυτό σου γράφω. Δηλαδή σου γράφω για να σου πω τον πόνο μου. Αυτό τον πόνο που είναι αγιάτρευτος. Εσύ δεν μπορείς να το καταλάβεις αυτό, ίσως γιατί δεν αντιμετωπίζεις το ίδιο πρόβλημα. Αυτό το θέμα, δηλαδή το θέμα της «Ελευθερίας της έκφρασης» πρέπει να το αντιμετωπίσω. Γι΄ αυτό σου ζητώ τη βοήθειά σου. Ελπίζω, καλή μου φίλη, να κατάλαβες τι θέλω να σου πω και ελπίζω να με βοηθήσεις γιατί είναι πολύ σοβαρό θέμα. Δε ζητώ τίποτε άλλο παρά μόνο να μου αναγνωριστεί το δικαίωμά μου για κατανόηση και αγάπη από τους γονείς. Γιατί σκέφτομαι ότι αφού οι ίδιοι οι γονείς μου με αγνοούν τώρα, ίσως έτσι μου στερήσει αργότερα αυτό το δικαίωμα και η ίδια η κοινωνία. Περιμένω τη συμβουλή σου. Με αγάπη και πολλά φιλιά ο φίλος σου ΤΙΚΙ-ΚΟΝG

LONDON 23/5/2002

Αγαπητή μας φίλη Χρύσα Ελπίζουμε να είσαι καλά. Είμαστε δύο αδελφάκια μαυράκια και ζούμε στο Λονδίνο. Σου γράφουμε αυτό το γράμμα για να σου πούμε το πρόβλημά μας. Αλλάξαμε σχολείο γιατί μετακομίσαμε σε ένα άλλο σπίτι. Τα παιδιά στο σχολείο μας διώχνουν από την παρέα τους και σε κάθε διάλειμμα είμαστε μόνοι. Το έχουμε πει πολλές φορές στην κυρία, αλλά δε γίνεται τίποτα. Όλο λένε ότι θα μας παίζουν και στα διαλείμματα μας αφήνουν. Σου γράφουμε το πρόβλημά μας γιατί νιώθουμε την ανάγκη να το πούμε κάπου. Πιστεύουμε ότι όλα τα παιδιά είναι ίσα και γι΄ αυτό πρέπει να συμμετέχουμε σε καθετί, χωρίς προκαταλήψεις. Το χρώμα, η εθνικότητα, η θρησκεία δεν πρέπει να παίζουν ρόλο στις σχέσεις μας με τους άλλους. Ο ρατσισμός θα πρέπει κάποτε να σταματήσει. Λοιπόν, σου ευχόμαστε να μην αντιμετωπίσεις ποτέ αυτού του είδους τις διακρίσεις γιατί δημιουργούν πολύ δυσάρεστα συναισθήματα. Κλείνουμε το γράμμα με τις καλύτερες ευχές μας.

Jenny and Mikle

Παλαιστίνη 18/5/2002

Αγαπημένη μου φίλη Χρύσα Είμαι η Λεϊλά και είμαι παιδί του πολέμου. Ζω στην Παλαιστίνη όπου τα πράγματα είναι πολύ άσχημ.α Ο πόλεμος είναι απαίσιο πράγμα. Εγώ έχω δει πολλούς ανθρώπους να πεθαίνουν αργά και μαρτυρικά μπροστά μου. Μαυροφορεμένες γυναίκες κλαίνε και θρηνούν για τον άδικο χαμό των δικών τους. Μικρά παιδάκια τριγυρνούν γυμνά από δω κι από κει. Οι εχθροί χτυπούν ανελέητα, χωρίς να λογαριάζουν ούτε εμάς τα μικρά παιδιά που έχουμε δικαίωμα να ζήσουμε κάτω από καλύτερες συνθήκες, με ειρήνη και αγάπη. Πολλά παιδιά πεθαίνουν επειδή η τροφή είναι ελάχιστη και δεν έχουν να φάνε. Άλλα μολύνονται από ανίατες ασθένειες και πεθαίνουν μόνα τους και αβοήθητα. Για εμάς το δικαίωμα για ζωή έσβησε. Αλλά δε συμβαίνουν μόνο αυτά. Πολλά παιδιά μένουν ανάπηρα και άλλα τραυματίζονται. Στις διπλανές μας πόλεις εκμεταλλεύονται πολλά παιδιά και τα στέλνουν σε διάφορα μέρη, αφού πρώτα τους υπόσχονται ένα καλύτερο αύριο. Αυτό όμως δεν το βλέπουν ποτέ. Για εμάς οι μέρες περνούν πολύ δύσκολα. Αν και κάποιες φορές παίρνουμε μικρές ανάσες ζωής από τη βοήθεια που φτάνει σε εμάς από ανθρωπιστικές οργανώσεις όπως η UNICEF. Ελπίζω να λάβεις το γράμμα μου. Με αγάπη Λεϊλά

Hawaii 20/5/2002

Αγαπημένη μου φίλη Χρύσα Με λένε Marilou και είμαι μια μικρή Χαβανέζα. Εμείς στον τόπο μας κάθε 19 Μάη γιορτάζουμε μια πολύ μεγάλη γιορτή που την έχουμε κληρονομήσει από τους προγόνους μας. Εκείνη την ημέρα τρέχουμε στην παραλία και φορώντας λουλούδια στα μαλλιά χορεύουμε μέχρι το πρωί. Ο καινούριος δήμαρχος όμως θέλει να σταματήσει αυτό το αρχαίο έθιμο. Έτσι κι εμείς ξεσηκωθήκαμε, μικροί και μεγάλοι, κατεβήκαμε όλοι στην παραλία και δε θα επιστρέψουμε εάν δεν τον πείσουμε να συνεχιστεί αυτό το έθιμο. Σαν σήμερα που σου γράφω εγώ γεννήθηκα! Δηλαδή έχω τα γενέθλιά μου. Έτσι και σήμερα ετοιμάζουμε μια μεγάλη γιορτή με χαβανέζικο χορό και φαγητό. Θα ΄θελα να ήσουν εδώ τώρα, αλλά δε γίνεται. Εύχομαι να τα ξαναπούμε.

Aloha Marilou

Aιθιοπία 19/5/2002

Αγαπητή φίλη Χρύσα Τι κάνεις; Ελπίζω να είσαι καλά στην υγεία σου. Με λένε Ζοραϊντά και μένω σε ένα χωριό της Αιθιοπίας. Εδώ η ζωή είναι πολύ δύσκολη γιατί υπάρχει πείνα και δίψα. Όταν βγαίνουμε από το σπίτι μας βλέπουμε έξω από την πόρτα μας κοκκαλιάρικα παιδάκια που δεν έχουν ούτε δύναμη να παίξουν. Όμως και εμείς δεν πάμε πίσω. Δε λέω ότι είμαστε έτοιμοι να πεθάνουμε, μα είμαστε πολύ λεπτοί και κοκκαλιάρηδες. Ο πατέρας μας έχει αδυνατίσει πάρα πολύ και διψάει πάντα τρομερά. Προσπαθούμε από τα 3/3 νερού να του δίνουμε τα 2/3, μα δεν μπορεί να φτάσει το 1/3 για τους υπόλοιπους. Μια φίλη μου που μένει στη Νιγηρία, μου λέει πως η κατάσταση κι εκεί είναι απελπιστική. Τα μάτια τους έχουν πεταχτεί έξω κι έχουν γίνει κόκκινα από την εξάντληση της πείνας και της δίψας. Τα κόκκαλά τους φαίνονται και τα πόδια τους και το σώμα τους είναι σαν σωλήνες ποτίσματος. Ευτυχώς που υπάρχει και η UNICEF που προσπαθεί να μας βοηθήσει να να ανακουφίσει τον πόνο μας. Λοιπόν, Χρύσα, είσαι πολύ τυχερή. Εκεί στην Ελλάδα έχετε όσο νερό και φαγητό θέλετε, ενώ το δικό μας στομάχι δεν μπορεί να ικανοποιηθεί από το λιγοστό νερό και φαγητό μας. Εγώ λέω ότι όλα τα παιδιά πρέπει να έχουν δικαίωμα στη σωστή διατροφή και σε καλύτερες συνθήκες διαβίωσης. Συμφωνείς; Afgreki Η φίλη σου η πεινασμένη Ζοραϊντά

Κίνα 12/5/2002

Αγαπημένη μου φίλη Χρύσα Με λένε Τσίλκα-Τσου και ζω στην μακρινή Κίνα. Δεν είμαι ένα χαρούμενο και ευτυχισμένο παιδί γιατί ο Κου-Τζου, ο αδελφός μου, λέει ότι δεν είμαστε ίσοι, με βάζει να κάνω όλες τις δουλειές και συχνά με στέλνει να ζητιανεύω σε μαγαζιά. Ο κόσμος πολύ συχνά με διώχνει. Πολλές φορές σκέφτομαι πως όλος ο κόσμος με κοροϊδεύει. Ξέρεις κάτι; Οι γονείς μου μού λένε ότι δεν έχουν ευθύνη για μένα άμα αρρωστήσω ή πεθάνω. Η Κονγκ-Λα μου λέει πως δε με θεωρεί αδερφή της ακόμη κι αν έχουμε το ίδιο αίμα. Συχνά η μητέρα μου με στέλνει στα φανάρια και αυτό με στεναχωρεί. Ώρες κάθομαι, Χρύσα, και κλαίω στα γόνατα του παππού μου, που μόνο αυτός με ακούει. Πιστεύω να με ακούς και εσύ. Δεν ξέρω ειλικρινά τι να κάνω για να υπερασπίσω το δικαίωμά μου για προστασία από την εγκατάλειψη και την επαγγελματική εκμετάλευση. Είσαι τυχερή που έχεις τους γονείς σου και τα αδέρφια σου κοντά και τους νιώθεις να σε προστατεύουν. Μα σκέψου κι εμένα που κάθε νύχτα μουσκεύω το μαξιλάρι με δάκρυα. Μου έρχεται στο νου ένα παραμύθι από τα μέρη σου, η «Σταχτοπούτα». Νομίζω πως η μαμά μου δε με αγαπάει και με βάζει να κάνω όλες τις δουλειές. Νομίζω πως οι αδερφοί μου με μισούν και με βρίζουν, μα ένα πράγμα δε νομίζω: πως θα γίνω πλούσια και θα έχω νεράιδα για νουνά, όπως και η αληθινή Σταχτοπούτα. Πολύ ωραίο παραμύθι. Συμφωνείς; Δεν πρέπει να σε κουράσω άλλο με τα προβλήματά μου. Περιμένω νέα σου. Δική σου, Τσίλκα-Τσου Με θερμή αγάπη

Mexico 20/5/2002

Αγαπημένη μου φίλη Χρύσα Θα ήθελα να σου μιλήσω για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο λαός μου. Ενώ εμείς είμαστε ήσυχοι άνθρωποι έρχονται διάφοροι εχθροί και μας κάνουν πόλεμο. Πολλοί από τους ανθρώπους της φυλής μας έχουν σκοτωθεί κατά τη διάρκεια κάποιων πολέμων. Δικές μας εγκαταστάσεις έχουν καταστραφεί. Τεράστιες «μπάλες» καίνε δάση και ανθρώπους. Η ελευθερία των παιδιών στο να κάνουνε διάφορες ενέργειες έχει καταργηθεί. Σπάνια ζώα εξαφανίστηκαν λόγω των καταστροφικών βομβών. Τους ανθρώπους αυτούς, να πω την αλήθεια, δεν τους καταλαβαίνω. Αφού σαν ειρηνικός λαός εμείς, δεν τους έχουμε πειράξει καν, γιατί κάνουν αυτά τα πράγματα; Έχουμε κι εμείς δικαίωμα στην ειρήνη όπως όλοι οι άνθρωποι. Αναρωτιέμαι αν έχετε κι εσείς στη χώρα σου τέτοια προβλήματα.

Με αγάπη, Η καλόκαρδη Μαρία

USA 19/5/2002

Αγαπητή φίλη Χρύσα Με λένε Jim, είμαι 11 χρονών και ζω μια ζωή χαρούμενη με την οικογένειά μου και τους φίλους μου. Χτες στην τάξη συζητήσαμε με τη δασκάλα μας πολύ σπουδαία πράγματα, που όλοι θα έπρεπε να γνωρίζουμε. Μας είπε ότι τα παιδιά έχουν πολλά δικαιώματα στη ζωή. Μερικά από αυτά είναι το δικαίωμα της εκπαίδευσης, της διατήρησης της πολιτιστικής τους κληρονομιάς και του παιχνιδιού. Το παιχνίδι, η εκπαίδευση και η πληροφόρηση είναι δικαιώματα που κανένας δεν μπορεί να τα αφαιρέσει από τα παιδιά. Και τα τρία βοηθούν στην εξέλιξη και την ανάπτυξη των παιδιών. Με την εκπαίδευση αναπτύσσεται καλύτερα η προσωπικότητα του ανθρώπου και υπάρχει περισσότερος σεβασμός στα δικαιώματα και στην περιβαλλοντική συνείδηση. Σε όλα τα σχολεία υπάρχουν αλλοδαποί μαθητές. Εμείς θα πρέπει να συζητήσουμε με αυτούς τις συνήθειές τους, τα παιχνίδια που παίζουν και τα έθιμά τους. Εμείς θα πρέπει να τους βοηθήσουμε να τα αναβιώσουν για να μην ξεχάσουν την πολιτιστική τους κληρονομιά. Όλα τα παιδιά θα πρέπει να ξέρουν τα δικαιώματά τους γιατί δεν μπορεί να τους τα αφαιρέσει κανένας. Συζητήστε κι εσείς με τη δασκάλα σας τα δικαιώματα των παιδιών γιατί πρέπει όλοι να τα ξέρουμε. Με φιλία, Jim

ËÝãï ì áé× ñýóá Ãåùñãßï õ. Åßì áé11 ÷ñï í þ í êáé æ ù ì å ôï õò ãï í åßò ì ï õ êáéôçí áäåëöÞ ì ï õ óôçí ÐÜôñá, ì éΑυτά á ðüëçήταν ôçòτα ÅëëÜäáò. Ì Ýτων í ï õìπαιδιών å óå Ýí á γράμματα του üìκόσμου ï ñöï óðß ôé ì å ì åãÜ ëï êÞðï . Ðåñí Ü ù ðï ëëÝ ò þδεν ñåò που έλαβα και με έκαναν να σκεφτώ ότι óôï í êÞðï ì ï õ ì áæ ß ì å ôï óêýëï ì ï õ ôï Ì ðüì ðé . Ôéò πρέπει να τα θέλω όλα δικά μου. Εγώ έχω μια êáèçì åñéí Ýòπου ôï ðñüãñáì ì Üκαι ì ï õμε åßíσέβεται, áéöï ñôùέχω ì Ýíωραίο ï οικογένεια με αγαπάει ãé áôßôïρούχα, ðñù ßðçãáß í ù ó÷ï ëåßï êáé áðüãåõì á και σπίτι, παιχνίδια, πηγαίνω σεôïκαλό σχολείο ì άλλα áèáßíπαιδιά ù Áããëé êÜέχουν êáéðçãáß ù êï âçôÞñé ï. δεν ούτεí τα πιοëõì βασικά πράγματα: ì áéκαι êáëÞ ì áèÞôñéá êáéì Üëéóôá ï éãï í åßò ì ï õ φαΐ, Åß νερό στέγη. ì ï õ Ýôáî áíΚαι üôé åÜ í ðÜñù Üñé óå üëá ôá ì áèÞì αναρωτιέμαι: τιóôá θα μπορούσαμε να áôá èá ì ï õ áãïόλοι ñÜóïεμείς õí êáé í ï μπορούμε ýñéï ðï äÞëáôï . Ãéáõôü êé κάνουμε που για να åãþ äéáâÜæù ðï êáéðñï ÷ù που ôç äáóêÜ õ. βοηθήσουμε ταëý παιδιά τηςóÝ Γης έχουν ëá τηνì ïανάγκη μας; Ì éá ì Ýñá ç äáóêÜëá ì áò ðï ñüôñõí å í á áëëçëï ãñáöÞóï õìνα å ìσκεφτώ: å ðáéäéÜáðü äéÜöï ñåò ÷þ ñåò Ένα μόνο μπορώ ôï õ êüóì ï õ. Ðï ëý åõ÷áñßóôùò î åêßí çóá áõôÞí ôçí áëëçëï ãñáößá, áëëÜôá ãñÜì áôá ðïΤΗΣ õ Ýëáâá áðü ôá ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ìΕΡΓΟ UNICEF ðáéäéÜ ôï õ êüóì ï õ ì å ðñï âëçì Üôéóáí ðï ëý. ÈÝëåôå í á ì Ü“Δώστε èåôå ãéáôß ; ÄéáâÜóôå ôáστα êéåóåß ò êáé èáμε τη προτεραιότητα παιδιά μαζί êáôáëÜâåôå ãéáôßðñï âëçì áôßóôçêá.

UNICEF”

Το βιβλίο δημιούργησαν οι μαθητές της Ε2 τάξης:

Αρβανίτης Ανδρέας Γεωργακοπούλου Χρυσούλα Γκοτσοπούλου Θεώνη Γουρδούπης Παναγιώτης Δεμιράλης Ευάγγελος Κωστόπουλος Αθανάσιος Μόραγλης Νικόλαος Μπινιέρη Κωνσταντίνα Νικόλα Άρης Οικονόμου Μαρία -Ασημίνα Παπαδοπούλου Νικολίτσα Παπαχαραλάμπους Νικόλαος Σουλελέ Χρυσάφω Σταυρογιαννόπουλος Παναγιώτης Τσαλαμιδάς Ιωάννης Χριστόπουλος Ιωάννης

Η Χρύσα είναι ένα κορίτσι 11 χρονών που ζει με την οικογένειά της μια άνετη και αμέριμνη ζωή σε μια πόλη της Ελλάδας. Μετά από παρότρυνση της δασκάλας της, ξεκινά αλληλογραφία με παιδιά από διάφορες χώρες του κόσμου. Και όταν λαμβάνει τα γράμματα των καινούριων φίλων της όλα αλλάζουν. Τίποτα δεν είναι πια ίδιο....