DAGBOEK
IN MEMORIAM
folkloristische muziek en tot in detail verzorgde dans, zeker die van de Zweedse groep. En daarna blijven we nog in de PAX met onze Zweedse vrienden tot de deuren dicht worden gedaan.
Herinnering aan
Jan Spannenburg
Zaterdag Gisterenavond beloofde Heratch om 's morgens de varkens te voeren. Veel te laat komt hij beneden met als reden: het is ramadan, ze krijgen niets vandaag. Ha ha! Deze voormiddag kunnen alle groepen Vrij gaan winkelen in Hoogstraten. Vooral de Zweden kopen hier hun voorraad chocolade en choco en alles wat er naar smaakt. Heratch en Elisabeth zijn echter gevraagd op het aperitief bij Dirk Lambrechts en Chris Lambrechts van de vendeliers. Op de afgesproken tijd komen ze terug voor het middagmaal. Heratch wist niet dat die lekkere drank zo sterk kon zijn. In Zweden hebben bier en likeuren een veel lager alcoholgehalte. Na de soep en de aardappelen moet hij zonodig een partijtje voetballen met de kinderen. Alles is nu weer in orde. Alle groepen verzorgen een prachtig optreden op de Grote Markt in Turnhout. Ook daar nemen ze even tijd om iets typisch Belgisch te kopen voor hun gezin. 's Avonds is er weer het fijn verzorgde, goed georganiseerde optreden aan de Pax. Iedereen kan er nog eens echt genieten van vendelzwaaien, dans en zang. Prachtig! Voor Heratch en Elisabeth is er nog een extraatje. Zijn zus die in Amersfoort (NL) woont komt met gans de familie naar het foiklorefestival om mekaar na 6 jaar nog eens weer te zien. Ontroerend is dat. Morgen is er nog een dag. We gaan slapen.
Zondag Voor de Zweden is dit de laatste dag in Hoogstraten. In de voormiddag blijft iedereen thuis. We starten traag onze dag en om 11.00 uur komt iemand van De Hoogstraatse Maand voor 'de' foto. Er worden nog meer foto's gemaakt met onze eigen toestellen zodat ook wij en onze gasten blijvende herinneringen hebben aan deze onvergetelijk mooie dagen. Na de middag gaan we allemaal naar het festival voor het stadhuis. Aangrijpend mooi is het openingsnummer van de Gelmelzwaaiers: de vlaggegroet aan de burgemeester naar aloude traditie waarbij de burgemeester deze groet in ontvangst moet nemen door op de vlag te gaan staan. Het was er muisstil. Er zijn nu vele groepen vlaggezwaaiers en dansers van binnen- en buitenland met zeer goed verzorgde nummers. Daarna bieden de Gelmeizwaaiers een aangenaam avondeten aan voor alle gastgezinnen en hun gasten. Iedereen geniet echt van dit internationaal samenzijn. Voor de laatste keer rijden we nu met ONZE gasten naar ONS huis. De frisse douche doet hen goed. Alles is nu ingepakt, nog een goed
RS
1,10
Op 3 augustus werd de Hoogstraatse gemeenschap verrast door het onverwacht overlijden van de ornitholoog, Jan Spannenburg. Hij was op 19 juni 50 jaar geworden. Jan met dc kleine snor en de witte jeep besteedde al zijn vrije tijd en vaak ook zijn nachtrust aan de natuur in 't algemeen en de vogels in het bijzonder. Ongeveer 20 jaar geleden had hij ie Brussel de nodige examens afgelegd waardoor hij officieel vogelr誰nger werd, een van de tweehonderd in ons land. Jan had onze streek tot zijn gebied waar hij per jaar soms duizend vogels ring de en hun bestaan in kaart bracht voor hen die de natuur wetenschappelijk volgen. Jan gevulde boterham gaat mee. Dit huis en alles wat er bij hoort wordt met pijn in het hart vaarwel gezwaaid. Rond 9.00 uur neemt Dorien als eerste afscheid van Elisabeth en Heratch. Eerst in bad en dan in bed en Iris is er weer. Dankjewel. Nog wat vrolijke volksdansen, een stevige friet uit de zak en het uur van afscheid nemen is aangebroken. De bus 'from Lappiand' is ingeladen. Het afscheid nemen is moeilijk en raakt ons dieper dan we ooit konden denken. Deze gevoelens zijn duidelijk wederzijds. Dan vertrekt na veel twijfelen de bus. Iedereen koerst naar de kerk om ze NOG eens uit te wuiven. Alles is afgelopen maar de vreugde om het samenzijn blijft. 's Morgens (maandag) vraagt Dorien: 'Waar zijn de mensen?' Ze zijn weg maar ze hebben beloofd ooit eens terug te komen en ook wij zijn van harte welkom in ASELE. Aan deze week zullen we nog heel lang zeer fijne herinneringen bewaren. Het was goed. Het heeft ons deugd gedaan. U
kende, bij manier van spreken, alle vogels en hun adres. Wanneer er al eens eei verdwaalde uil in een kerk terecht kwam, wist hij dat die in de gewelven huiscle en daar dringend naartoe moest omdat er jongen moesten gevoed worden. Jan kon over de vogels vertellen als Sint-Franciscus en Guido Gezelle, wellicht minder dichterlijk, maar even hartelijk. Toen Jef Schellekens in de pers een oproep deed om de krachten te bundelen voor het maken van een film over 'het Merkske' kwam de eerste reactie van Jan Spannenburg. Hij wapende zich met cassetterecorder en filrncamera om de nat uur in beeld en klank vast te leggen. Later is hij daarmee door gegaan en zo bracht hij een waardevolle documentatie tot stand om bij de medemensen de liefde en het respect voor Gods wijde natuur te bevorderen. In al die jaren heeft Jan Spannenburg een indrukwek kende groep vrienden verwor en, liefhebbers van de natuur die graag met hem op stap gingen om er wat \an op te steken en om ervaringen uit te wisselen. Een van hen, waarschijnlijk Lijn leermeester uit de schooltijd, was Richard Emhreehts die nu Jan's herdenkingsprentje opstelde. We citeren even het slot: 'Moge Jan nu rust viiiden hij zijn Schepper wiens wondere wereld voor hem een boek was met rijk beschre ven bladen.' Op 8 augustus werd Jan onder grote belangstelling ten grave gedragen. na de H. Mis sprak Jos Vorsselrnans een woord an waardering en dank namens De Wielewaal, dat als volgt besloot: 'Dank U, Jan, voor alles'. Wij sluiten ons hierbij van harte aan. (J. B.)
LASERSHOW
-
HOOGSTRATEN
opsj t 10 100
20 13