Page 1

Δεκαπενθήµερη εφηµερίδα για το ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ | www.dea.org.gr

Φύλλο Νο 416 | 12 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 2018 | Κυκλοφορεί κάθε δεύτερη Τετάρτη | 2€

Παιχνίδια πολέµου στη Μεσόγειο

Τα συνδικάτα και τα εργασιακά δικαιώµατα στη «µεταµνηµονιακή εποχή»

σελ. 5

σελ. 10-11

Ανάγκη ριζικών αλλαγών και ενίσχυσης του Δηµόσιου Σχολείου σελ. 13

Ελλάδα, Σουηδία, Γερµανία – η αναγκαία απάντηση στην φασιστική απειλή σελ. 16, 18, 19

ÓÕÑÉÆÁ ÊÁÉ ÍÄ ÓÕÍÁÃÙÍÉÆÏÍÔÁÉ ÓÅ ÄÉÁÐÉÓÔÅÕÔÇÑÉÁ ÍÅÏÖÉËÅËÅÕÈÅÑÉÓÌÇÓ ÓÕÍÅÐÅÉÁÓ

ÌíçµïíéáêÞ óõíÝ÷åéá, ëéôüôçôá äéáñêåßáò

Σ

τη ∆ΕΘ αποδείχθηκε πέρα από κάθε αµφιβολία ο µύθος της «καθαρής εξόδου» από τα µνηµόνια και της κατάργησης της «επιτροπείας» των δανειστών, που αποτελεί µια κορυφαία άρνηση της δηµοκρατίας

και της λαϊκής κυριαρχίας, αφού αφαιρεί από τη λαϊκή πλειοψηφία το δικαίωµα να πάρει κρίσιµες αποφάσεις επί της οικονοµικής και κοινωνικής πολιτικής. Αυτό το διακήρυξε καταρχήν ο ίδιος ο Τσίπρας: που δεν εξήγγειλε τις «παροχές» που είχε προ-

αναγγείλει το κόµµα του ΣΥΡΙΖΑ και τα φιλικά του ΜΜΕ, υποβαθµίζοντάς τες σε κυβερνητικές «ευχές» που θα µπορούσαν ίσως να υλοποιηθούν σταδιακά, όµως υπό την προϋπόθεση της συµφωνίας των «θεσµών». Για όσους δεν κατάλαβαν, ανέλαβε

να το κάνει σαφές την επόµενη µέρα ο Κλάους Ρέτλινγκ: «αν τα προγράµµατα προσαρµογής δεν συνεχιστούν, όπως έχει συµφωνηθεί, θα σταµατήσουµε τα µέτρα ελάφρυνσης του χρέους…».

συνέχεια σελ. 2


2

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

12 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 2018

Της σύνταξης... (συνέχεια από σελ.1)

Σε απλά ελληνικά αυτό σηµαίνει ότι ο σκληρός νεοφιλελευθερισµός των µνηµονίων, τα «προγράµµατα προσαρµογής», θα τηρηθούν απαρέγκλιτα. Αλλιώς οι δανειστές θα απαιτήσουν τις θηριώδεις πληρωµές «δόσεων» χρέους, που το 3ο µνηµόνιο συσσώρευε για την περίοδο µετά το 2022, στρέφοντας την (όποια) ελληνική κυβέρνηση στην υποχρέωση να δανειστεί από τις «αγορές» µε επιτόκια που δηµιουργούν ίλιγγο (σήµερα πάνω από 4%, κατά πολλούς νεοφιλελεύθερους αναλυτές µε πιθανότητες αύριο να προσεγγίζουν το… 7%).

Αυτό είναι το σενάριο

«Αργεντινής», που θα λειτουργεί ως πιστόλι στον κρόταφο για όποιο κόµµα και όποια κυβέρνηση ξεκινά από τον σεβασµό στη µνηµονιακή συνέχεια, επιδιώκοντας να αξιοποιήσει την «περίοδο χάριτος» στο χρέος ως το 2032, που δηµιούργησε το Eurogroup.

Στο πλαίσιο αυτό εντάσσουν ολοφάνερα πλέον την πολιτική τους τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και η Ν∆. Ο σκληρός νεοφιλελευθερισµός έχει γίνει το «όραµα» και των δύο αυτών κοµµάτων, ενώ οι διαφορές τους περιορίζονται κυρίως σε συµβολισµούς και δηλώσεις προθέσεων παρά σε «σκληρές» δεσµεύσεις συγκεκριµένης πολιτικής.

Την ώρα που ο Αλ. Τσίπρας προσπαθεί να «πουλήσει» ξανά κοινωνική ευαισθησία και αναφορά στις εργατικές και λαϊκές µάζες, ο παραπάνω ισχυρισµός χρειάζεται απόδειξη.

ων, το βασικό καθήκον είναι η ανατροπή της νεοφιλελεύθερης βάρβαρης λιτότητας. Στο καθήκον αυτό τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και η Ν∆, µε τα πεπραγµένα, µε την πολιτική, µε τις ηγεσίες τους, βρίσκονται απέναντι σε κάθε σοβαρή απόπειρα αντεπίθεσης του εργατικού και λαϊκού παράγοντα.

Αυτό το γεγονός

είναι σε γνώση των δανειστών. Κανείς δεν πρέπει να υποτιµά αποκαλύψεις όπως αυτή του Χρυσόγονου, που δήλωσε ότι στην Κοµισιόν ισχυροί «κύκλοι» υποστηρίζουν το σενάριο συνεργασίας µεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και Ν∆ ως ελάχιστη πολιτική προϋπόθεση για να αντιµετωπιστούν οι τρικυµίες που έρχονται. Το σενάριο αυτό µοιάζει σήµερα αταίριαστο µε το κλίµα των ηµερών, όµως µετά την προεκλογική σύγκρουση και όταν θα έχουν µέσω των εκλογών καταγραφεί οι νέοι συσχετισµοί, τότε τα πράγµατα θα είναι διαφορετικά και οι υπολογισµοί πολύ πιο ψυχροί.

Το καθήκον

της ανατροπής της νεοφιλελεύθερης λιτότητας είναι άµεσα συνδεδεµένο µε τα καθήκοντα της αντιιµπεριαλιστικής-αντιπολεµικής-αντιεθνικιστικής δράσης, όπως και µε τα καθήκοντα υπεράσπισης των δηµοκρατικών ελευθεριών. Και εδώ υπήρξαν εκπλήξεις για τον κόσµο που διατηρεί αυταπάτες απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ, εκπλήξεις που ανατρέπουν τα δεδοµένα στα παραδοσιακά ανακλαστικά που συγκροτούν τη διαφορά µεταξύ Αριστεράς-∆εξιάς.

Ο εναγκαλισµός της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ µε τις

σιµες δεσµεύσεις του Αλ. Τσίπρα είναι «κλεµµένες» από το… πρόγραµµα της Ν∆, από τις βασικές ιδέες του ακραιφνούς νεοφιλελεύθερου Κυριάκου Μητσοτάκη: µείωση της φορολόγησης των επιχειρήσεων κατά 4%, επιχορήγηση στο σύνολο των εργοδοτικών εισφορών νεοπροσλαµβανόµενων εργατών κάτω των 25 χρονών (χωρίς καµιά δικλείδα ασφαλείας όπως η απαγόρευση απολύσεων πιο ηλικιωµένων εργατών), αναδροµική επιστροφή όλων των µνηµονιακών περικοπών στους στρατιωτικούς και στους αστυνοµικούς (και όχι π.χ. στους δασκάλους και στις νοσοκόµες…)!

ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραµπ είναι «δήλωση» µεγάλης πολιτικής σηµασίας, είναι συστατικό στοιχείο του «οράµατος» που µοίρασε ο Τσίπρας και δεν θα πρέπει να υποτιµηθεί. Η γλοιώδης υποδοχή στον Γουίλµπουρ Ρος –έναν από τους «σκληρούς» της ρεπουµπλικανικής ακροδεξιάς και επίσης έναν από τους σκληρούς του αδίστακτου νεοφιλελευθερισµού των funds και των φορολογικών «παραδείσων»– είναι προειδοποίηση για τις µέρες που έρχονται. Και ταιριάζει γάντι µε την εκκωφαντική σιωπή της κυβέρνησης Τσίπρα µπροστά στις ιστορικές προκλήσεις της κυβέρνησης Τραµπ, που κηρύσσει την Ιερουσαλήµ πρωτεύουσα του κράτους του Ισραήλ και καταργεί κάθε «νοµιµότητα» της εκπροσώπησης των Παλαιστινίων.

Και αντίστροφα: το πρόγραµµα της Ν∆ αποτε-

Η απαράδεκτη κατάσταση στα στρατόπεδα των

Στη ∆ΕΘ, οι µοναδικές συγκεκριµένες και µετρή-

λεί σε κρίσιµα σηµεία «συνέχεια» του προγράµµατος του µνηµονιακού ΣΥΡΙΖΑ. Για παράδειγµα, το ασφαλιστικό των «3 πυλώνων», που επεξεργάζεται η Ν∆, είναι πράγµατι σκληρά νεοφιλελεύθερο, είναι πράγµατι πολύ κοντά στο «σχέδιο Πινοσέτ», όµως επίσης είναι πολύ κοντά στις ιδέες της «επιτροπής Σπράου», που επί Σηµίτη άρχισε τη νεοφιλελεύθερη κατεδάφιση του δηµόσιου ασφαλιστικού συστήµατος, ενώ κυρίως είναι η «συνέχεια» του νόµου Κατρούγκαλου που κατάργησε τις συνταγµατικές προστασίες των συντάξεων και άνοιξε το δρόµο για την καταβύθιση του δηµόσιου ασφαλιστικού σε συντάξεις-φιλοδωρήµατα, ανοίγοντας το δρόµο (και τις «αγορές») προς την ανάπτυξη των άλλων δύο «πυλώνων» που σήµερα προαναγγέλλει ο Μητσοτάκης. Το ένα χέρι νίβει το άλλο…

Στην εποχή µετά την τυπική λήξη των µνηµονί-

προσφύγων αποδεικνύει ότι δεν µπορεί κανείς να στηριχθεί στον ΣΥΡΙΖΑ ούτε για τα στοιχειώδη δηµοκρατικά και ανθρωπιστικά καθήκοντα αλληλεγγύης και πολύ περισσότερο για τα καθήκοντα της αντιρατσιστικής-αντιφασιστικής πάλης.

Αυτή η πραγµατική πολιτική της κυβέρνησης

Τσίπρα στρώνει το δρόµο για την εκλογική νίκη του Κυριάκου Μητσοτάκη. Αυτό σηµαίνει ότι από σήµερα κιόλας, στην πολιτική της ριζοσπαστικής Αριστεράς πρέπει να αναβαθµιστεί η πολεµική, η συστηµατική αντιπαράθεση ενάντια στη ∆εξιά. Όµως αυτό το καθήκον είναι υποχρεωτικά συνδυασµένο µε την καταπολέµηση κάθε αυταπάτης απέναντι στον µνηµονιακό ΣΥΡΙΖΑ.

Η πολιτική αιχµή: «Ούτε ΣΥΡΙΖΑ – Ούτε Ν∆»

θα είναι στη βάση κάθε σοβαρής προσπάθειας ανασύνταξης. Στις µέρες που έρχονται, τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και η Ν∆ θα «ανοίγουν» τη δηµόσια συ-

ζήτηση προς το ερώτηµα: «Μετά την έξοδο, τι;». Οι δικές τους απαντήσεις θα διαφέρουν σε δευτερεύοντα σηµεία, τα οποία όµως θα µεγεθύνονται προκειµένου να τροφοδοτούν τον καυγά για το πάπλωµα της κυβερνητικής εξουσίας.

Οµως οι απαντήσεις τους θα έχουν, επίσης, δύο κοινά κοµβικά σηµεία: α) Το σεβασµό προς τα «συµφωνηθέντα» µε τους δανειστές για µια µακρά περίοδο, για µια ολόκληρη ιστορική εποχή. β) Την παράταση της νεοφιλελεύθερης λιτότητας, ως «κορµού» όλων των επιλογών στην οικονοµική και κοινωνική πολιτική. Αυτά τα δύο σηµεία συγκροτούν τη σύγχρονη Μεγάλη Ιδέα που θα επιχειρήσουν να επιβάλουν µε κάθε αναγκαίο µέσο.

Ακριβώς αυτά τα σηµεία είναι που πρέπει να ανατραπούν ως προϋπόθεση για να ανασάνουν οι εργαζόµενοι και οι λαϊκές τάξεις.

Η εφηµερίδα που κρατάτε, από το 2010 είχε συγκεντρωθεί στο µεταβατικό στόχο της ανατροπής του µνηµονίου. Σήµερα, αντικειµενικά από τις εξελίξεις, ο στόχος αυτός ταυτίζεται µε την ανατροπή της βάρβαρης λιτότητας του νεοφιλελευθερισµού, δηλαδή της υπαρκτής και συγκεκριµένης πολιτικής των κυρίαρχων τάξεων σε ∆ύση και Ανατολή.

Αυτός ο προσανατολισµός σηµαίνει πρώτα και κύρια προτεραιότητα στο εργατικό κίνηµα και στα κοινωνικά κινήµατα αντίστασης. Όπου είναι αναγκαίο να διατυπωθούν τα βασικά αιτήµατα, πάνω στα οποία πρέπει να οικοδοµηθεί µια συνεκτική ενότητα δράσης και να επιχειρηθούν σηµαντικές πρωτοβουλίες κλιµάκωσης αγώνων, µε στόχο συγκεκριµένες νίκες για τον κόσµο µας.

Οµως αυτή η διαδικασία είναι άρρηκτα συνδεδεµένη µε τον πολιτικό αγώνα. Σε αυτό το πεδίο θα χρειαστούν επίσης πρωτοβουλίες: Π.χ. για τα αντιπολεµικά και αντιρατσιστικά καθήκοντα, για την αντίσταση στους εξοπλισµούς και στον εθνικισµό, για την αλληλεγγύη στους Παλαιστίνιους, για την υπεράσπιση των δηµοκρατικών ελευθεριών κ.ο.κ.

Οι δυνάµεις που προτίθενται ειλικρινά να «σηκώσουν» ανάλογα καθήκοντα οφείλουν, φυσιολογικά, να επεξεργαστούν µια κοινή µετωπική στάση και στη γενικευµένη πολιτική σύγκρουση, πάει να πει και στην επερχόµενη εκλογική αναµέτρηση. Εµείς, ακόµα και στις πιο διαφορετικές συνθήκες, υποστηρίξαµε ότι η συνεργασία µεταξύ των δυνάµεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, της ΛΑΕ και άλλων ριζοσπαστικών δυνάµεων που αρνήθηκαν να ακολουθήσουν τη µνηµονιακή «στροφή» του ΣΥΡΙΖΑ το καλοκαίρι του 2015, συγκροτεί τον «κορµό» που µπορεί να απαντήσει, ικανοποιητικά πολιτικά και αποτελεσµατικά οργανωτικά, σε αυτή την πρόκληση.

Στις εκλογές του Σεπτέµβρη του 2015 χάθηκε µια ευκαιρία, µε αποτελέσµατα αρνητικά για όλους. Ανεξάρτητα από τα ζητήµατα των ευθυνών –που πάντα µπορούν και πρέπει να συζητιόνται– η επανάληψη αυτού του λάθους θα ρίχνει νερό σε µύλους αντίπαλων δυνάµεων. Σοβαρές αποφάσεις από όλες τις πλευρές πρέπει να παρθούν τώρα.

ΓΙΝΕ ΣΥΝΔΡΟΜΗΤΗΣ ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΑΠΟ ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΚΑΤΑ ΤΟ ΝΟΜΟ: Αντώνης Νταβανέλος ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ - ΕΚΔΟΣΗ: «ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ» Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία

ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ: Κλαζοµενών 1-3, Τ.Κ. 10440, ΑΘΗΝΑ ΕΚΤΥΠΩΣΗ: IRIS ΑΕΒΕ EΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ: Τηλ.: 210-3306286 e-mail: sidaxi@dea.org.gr Fax: 210-3303566

• Εξάµηνη 30 ευρώ • Ετήσια 60 ευρώ • Εξωτερικού 70 ευρώ • Μπορείτε να καταθέσετε τη συνδροµή σας στο λογαριασµό 064/754747-11 της Εθνικής Τράπεζας. • Υπεύθυνος Γρηγόρης Δεµέστιχας, τηλ 6976564624


12 σεπτεμβρη 2018

πολιτικη

3

Τσίπρας στη ΔΕΘ

Ο νεοφιλελευθερισμός με «ανθρώπινο πρόσωπο» είναι το «ταβάνι» του ΣΥΡΙΖΑ Του Αντώνη Νταβανέλου

Ο 

ι εξαγγελίες του Αλ. Τσίπρα στη ΔΕΘ είχαν μικρότερο πολιτικό ενδιαφέρον απ’ ό,τι είχε προαναγγείλει το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Παρά την ομπρέλα προστασίας από τις ενοχλητικές ερωτήσεις που ύψωσε το «σύστημα Μαξίμου» (και αποδέχθηκαν τα ΜΜΕ…), ο Αλέξης Τσίπρας έδειξε ότι στη λεγόμενη «μεταμνημονιακή εποχή» θα υποστηρίξει απαρέγκλιτα τη νεοφιλελεύθερη πολιτική, που ήταν η «ψυχή» των μνημονίων 1, 2 και 3, επιχειρώντας με κάποια «φτιασιδώματα» να της προσδώσει ένα κάποιο «ανθρώπινο πρόσωπο», που θα την παρουσιάζει ως βιώσιμη. Μόνο που αυτό το «πρόσωπο» είναι τόσο χλωμό, που δεν αντέχει στη σύγκριση με τη σκληρή κοινωνική πραγματικότητα και τις ανάγκες της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας.

Μνημονιακή συνέχεια

Έχει σημασία να υπογραμμίσουμε ότι ο Τσίπρας επέλεξε καταρχήν να δεσμευτεί ρητά για τη συνέχεια της πολιτικής του. Διαμήνυσε στους δανειστές και στις αγορές την αποφασιστικότητα «να τηρηθούν τα συμφωνημένα», να συνεχιστεί «απρόσκοπτα η πορεία των μεταρρυθμίσεων», ενώ επιτέθηκε στις απόψεις που οδηγούν σε «επιστροφή στη σπατάλη, στον αλόγιστο δανεισμό, στις κρατικοδίαιτες αντιλήψεις». Η υιοθέτηση αυτής της ιδεολογικής κωδικοποίησης, που τα αμιγώς νεοφιλελεύθερα κόμματα και τα ΜΜΕ έχουν επεξεργαστεί απέναντι στα αιτήματα και τις απόψεις των συνδικάτων και της Αριστεράς, είναι μια προειδοποίηση ότι κατά την είσοδο στη «μεταμνημονιακή εποχή» ο Τσίπρας και το επιτελείο του προετοιμάζονται για αντιαριστερό-αντεργατικό, ιδεολογικό και πολιτικό πόλεμο. Οι πολλές αναφορές στη «δίκαιη ανάπτυξη» (που θα στηριχθεί, λέει, στην… «καινοτομία») δεν προσθέτουν τίποτα, πέραν του ότι θυμίζουν απελπιστικά τον Γ.Α. Παπανδρέου στη χειρότερη περίοδο σοσιαλφιλελεύθερου εκφυλισμού του ΠΑΣΟΚ. Σε αυτό το κεφάλαιο –που ο ίδιος ο Τσίπρας του έδωσε τον τίτλο «μοιράζω όραμα»– ο πρωθυπουργός προσπάθησε να διασκεδάσει την απαισιοδοξία ανάμεσα στους αστικούς κύκλους ενόψει της «εξόδου». Χαρακτήρισε «συγκυριακό φαινόμενο, οφειλόμενο στις αναταράξεις στις αναδυόμενες αγορές» την εκτίναξη των επιτοκίων των ελληνικών ομολόγων (αποφεύγοντας όμως να εξηγήσει γιατί αυτές οι «αναταράξεις» δεν επηρεάζουν τόσο αρνητικά τα ομόλογα π.χ. της μεταμνημονιακής Πορτογαλίας, της Ισπανίας

κλπ), ενώ αναφέρθηκε με έμφαση στο επενδυτικά funds με έδρα τον Παναμά, με «μαξιλάρι» που επιτρέπει τη χρηματοδό- μια ομιχλώδη προϋπηρεσία στη σκοτεινή τηση των υποχρεώσεων χρέους μέσα στα εξαγορά της Eurobank κλπ. Τα σαλιαρίεπόμενα 2,5 χρόνια χωρίς υποχρεωτική σματα με τέτοιου τύπου καθάρματα είναι «έξοδο» στις αγορές. Πρόκειται για ένα η καλύτερη προειδοποίηση για τον πραγσπάνιο αυτογκόλ: κάποιος που πανηγυρί- ματικό προσανατολισμό του Αλ. Τσίπρα. ζει για την «κατάκτηση» της εξόδου στις αγορές, υποχρεώνεται ταυτόχρονα να δη- Δεσμεύσεις λώνει ότι ευτυχώς(!) δεν είναι (προσωρινά) Αυτός ο πραγματικός προσανατολισμός υποχρεωμένος να καταφύγει σε… αυτή αποδείχθηκε και στις «δεσμεύσεις», στα την «κατάκτηση». λίγα μέτρα συγκεκριμένης πολιτικής που Δυστυχώς η πραγματικότητα είναι πιο ο Τσίπρας εξήγγειλε στη ΔΕΘ, διαψεύδοσύνθετη για τον κ. Τσίπρα: Το διαβόητο ντας τις προσδοκίες των φίλων του ΣΥΡΙΖΑ «μαξιλάρι» δίνει δυνατότητα πληρωμών για «κοινωνική στροφή», αλλά και τις κατου χρέους, εάν δεν χρειαστεί για μια ταγγελίες της ΝΔ για «παροχολογία». νέα ανακεφαλαίωση των τραπεζών. Μια Ο Τσίπρας υπήρξε συγκεκριμένος νέα διεθνής επιδείνωση μπορεί ανά πάσα και άμεσος ως προς τις υποσχέσεις που στιγμή να φέρει στην επιφάνεια την πραγ- αφορούν τους… απέναντι. Εξήγγειλε την ματικότητα των αναδρομική επιλεγόμενων «συστροφή των μνηστημικών τραπεμονιακών περιζών» (όπου οι 3 από κοπών προς τους τις 4, μετά βίας, στρατιωτικούς και Ένα σοκαριστικό στοιχείο πέρασαν τα «φιλιτα σώματα ασφαστην όλη κυβερνητική κά» stress tests…) λείας, προς τους και να οδηγήσει παρουσία στη ΔΕΘ ήταν ο δικαστές και τους την κυβέρνηση ανεπιστημιαασύστολος εναγκαλισμός πκούς. στα σαγόνια των Πρόκειται με τις ΗΠΑ του Τραμπ. αγορών. Το σενάγια ένα γενναιόριο της Αργεντιδωρο μέτρο κόνής, που ο Τσίπρας στους πάνω από επέσεισε ενάντια στον Κυρ. Μητσοτάκη, 1 δισ. ευρώ, σε σύγκριση π.χ. με τα 800 είναι πολύ πιο κοντά απ’ ό,τι ισχυρίζεται ο εκατ. ευρώ στα οποία θα φτάσει το σύνοεπικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ (οι δύσπιστοι ας λο όλων των φοροελαφρύνσεων (εάν και μελετήσουν καλύτερα τη σχετική αρθρο- όταν αυτές υλοποιηθούν). Μια κυβέρνηγραφία του πρώην «τσάρου» της οικονο- ση της τάχα Αριστεράς αρχίζει, λέει, την μίας, του κ. Ν. Χριστοδουλάκη…). «αποκατάσταση των μνημονιακών αδιΈνα σοκαριστικό στοιχείο στην όλη κιών» με πρώτους επωφελούμενους τους κυβερνητική παρουσία στη ΔΕΘ ήταν στρατιωτικούς και τους αστυνομικούς! ο ασύστολος εναγκαλισμός με τις ΗΠΑ Όμως εξίσου συγκεκριμένος υπήρξε του Τραμπ. Ο αντιαμερικανισμός ήταν και απέναντι στις επιχειρήσεις: εξήγγειλε ταυτοτικό στοιχείο της Αριστεράς στην τη μείωση της φορολόγησης των κερδών Ελλάδα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο κατά 4% («βγαίνοντας» στον Μητσοτάκη και κυρίως μετά τη δικτατορία του 1967. από δεξιά) και υποσχέθηκε την επιχορήΑκόμα και στις χειρότερες στιγμές της σο- γηση του 100% των εργοδοτικών εισφοσιαλδημοκρατίας –όταν ο Α. Παπανδρέου ρών στις προσλήψεις νέων κάτω των 25 συνεργαζόταν στενά με τους Αμερικα- χρονών (να μια «καλή ιδέα» που, υπό το νούς– τα στελέχη της έκαναν αγωνιώδεις πρόσχημα της μείωσης της ανεργίας, προσπάθειες να αποκρύψουν το γεγονός, οδηγεί στην παροχή ακόμα φτηνότερου να καθησυχάσουν τον κόσμο τους κ.ο.κ. εργατικού δυναμικού). Σημειώνουμε ότι Ο Τσίπρας πέρασε αυτόν τον Ρουβίκωνα παλιότερα, όταν οι σοσιαλδημοκράτες χωρίς ντροπή και χωρίς αίσθηση της πρό- έκαναν τέτοια «κόλπα», φρόντιζαν τουλάκλησης απέναντι στην ιστορία, αλλά και τα χιστον να καλύπτουν τα νώτα τους, απααισθήματα της κοινωνικής βάσης του ΣΥ- γορεύοντας τις ταυτόχρονες απολύσεις ΡΙΖΑ, μιλώντας για τη «μεγάλη δημοκρα- πιο ηλικιωμένων εργατών και την αντιτική χώρα» με την οποία «μας ενώνουν(!) κατάστασή τους με φτηνότερους νέους. κοινές αξίες(!!) και κοινοί αγώνες(!!!)». Ο Τούτοι δω προχωράνε αμέριμνοι. Γουίλμπορ Ρος υπήρξε ο κατάλληλος εκΗ πολυαναμενόμενη αναστολή στην πρόσωπος των ΗΠΑ γι’ αυτόν τον κατά- περικοπή των συντάξεων δεν εξαγγέλθηπτυστο εναγκαλισμό. Γιατί ο Ρος δεν είναι κε. Ο Τσίπρας επανέλαβε την πρόθεση της μόνο ένα «γεράκι» του αμερικάνικου ιμπε- κυβέρνησής του να ζητήσει την αναστολή ριαλισμού, είναι επίσης ένα «γεράκι» των ενός μέτρου που η ίδια ψήφισε, αλλά απέαγορών: με ειδίκευση στο να βγάζει κέρ- φυγε συστηματικά να πει τι θα κάνει, αν οι δη «ποντάροντας» στην καταστροφή και δανειστές και κυρίως το ΔΝΤ αρνηθούν να διάλυση επιχειρήσεων, με συμμετοχή σε ικανοποιήσουν το αίτημα. Απέφυγε επί-

σης να πει τι θα κάνει με την περικοπή των συντάξεων στους νέους συνταξιούχους, που ήδη έχει συντελεστεί. Αντίστοιχα ομιχλώδης υπήρξε η τοποθέτηση για τον κατώτατο μισθό και τον υποκατώτατο μισθό των νέων. Ο κ. Τσίπρας παρέπεμψε το θέμα σε μια κάποια «ελεύθερη διαπραγμάτευση» μεταξύ των κοινωνικών εταίρων, που σκέφτεται, λέει, να νομοθετήσει. Μόνο σε συνθήκες επίσημης ανεργίας 20% και καλπάζουσας ελαστικότητας η «διαπραγμάτευση» δεν είναι καθόλου ελεύθερη. Ο κατώτατος μισθός άλλωστε δεν κατέρρευσε μέσα από διαπραγματεύσεις, αντίθετα καταργήθηκε με μνημονιακή απόφαση στα πλαίσια του μνημονίου 2. Αυτός είναι και ο απλούστερος τρόπος επαναφοράς του: με κυβερνητική απόφαση που θα καταργεί τη μνημονιακή «πράξη» και θα επαναφέρει το νόμιμο κατώτατο μισθό. Μόνο που ο Τσίπρας απέφυγε, όπως ο διάβολος το λιβάνι, τέτοιου είδους δέσμευση και προοπτική. Η σταδιακή μείωση του ΕΝΦΙΑ (κατά 15% το 2019 και κατά 15% το 2020) μένει να επιβεβαιωθεί. Και, κυρίως, να δούμε από τι θα αντικατασταθεί. Γιατί, θυμίζουμε, οι μνημονιακές δεσμεύσεις προβλέπουν τα έσοδα από τον ΕΝΦΙΑ να παραμένουν σταθερά στα επόμενα χρόνια. Απομένει η μείωση των ασφαλιστικών εισφορών των επιστημόνων-αυτοαπασχολούμενων (που ο νόμος Κατρούγκαλου έφτασε σε ύψη όπου ήταν αδύνατον να εισπραχθούν…) και η μικρή μείωση του ΦΠΑ (από το 24% στο 22% και από 13% στο 12%) που στα είδη λαϊκής κατανάλωσης (π.χ. στα τρόφιμα) έχει ήδη υπερκεραστεί από τις ραγδαίες ανατιμήσεις. Αυτό ήταν το «σακούλι» του Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη. Πολύ μικρό, με πολλά εάν και εφόσον, με πολλές παραπομπές στη μετεκλογική εποχή, μετά το τέλος του 2019. Πρόκειται για πολιτική απολύτως ανίκανη να αναμετρηθεί με την πραγματικότητα της κοινωνικής καταστροφής που, μετά το 2015, υποστηρίχθηκε και από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Η πραγματική πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, η υποταγή και η ευθυγράμμιση με τον μνημονιακό νεοφιλελευθερισμό, βάζει τα όρια στους τακτικισμούς, ακόμα και στη δημαγωγία του Τσίπρα, ακόμα και όταν αυτός βρίσκεται μπροστά στην πολιτική και εκλογική μάχη επιβίωσής του. Τα όρια αυτά οδηγούν στην ήττα από έναν άθλιο αντίπαλο: τον ακραιφνή νεοφιλελεύθερο Κυριάκο Μητσοτάκη. Η έξοδος από αυτό το δίλλημα, από το δίπολο που στηρίζει τη συνέχεια της νεοφιλελεύθερης μνημονιακής λιτότητας, είναι υπόθεση όσων αντιστάθηκαν σε αυτή την πολιτική, σε όλες τις εκδοχές της, νέες και παλιές.


4

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

12 σεπτεμβρη 2018

Διαδήλωση ΔΕΘ 2018: Μαζικές διαδηλώσεις ενάντια στην κυβέρνηση

Κίνδυνοι και ευκαιρίες για την Αριστερά Του Νίκου Αναστασιάδη

Η 

φετινή ΔΕΘ και οι διαδηλώσεις που τη συνόδευσαν, ήταν μια φωτογραφία των ευκαιριών, των δυσκολιών και των προβλημάτων της περιόδου.

Η ακροδεξιά κινητοποίηση

Ήταν καταρχήν η πρώτη ΔΕΘ όπου έγινε προσπάθεια να αμφισβητηθεί από την ακροδεξιά το μονοπώλιο της Αριστεράς και των συνδικάτων στην οργάνωση των διαμαρτυριών. Η διαδήλωση στη ΔΕΘ ξεκίνησε χάρη στον εμβληματικό αγώνα της ΕΑΣ και από τότε διατηρεί εργατικό, αριστερό και κινηματικό χαρακτήρα. Οι συγκεντρώσεις «για τη Μακεδονία», που ηγεμονεύτηκαν από τη δεξιά και την ακροδεξιά, παρότι το μέγεθός τους δεν πλησίαζε στο ελάχιστο την εικόνα των συλλαλητηρίων στο παρελθόν, έδειξαν ότι υπάρχει χώρος για την καλλιέργεια εθνικιστικών και φασιστικών ιδεών. Οι λίγες χιλιάδες συμμετέχοντες ήταν αρκετοί, χωρίς στην πραγματικότητα να αποτελούν άμεση απειλή για την κυβέρνηση, για να δώσουν την εικόνα –που ενισχύθηκε με την απλόχερη βοήθεια των ΜΜΕ– ότι η κυβέρνηση έχει αντιπολίτευση και από τα δεξιά. Κάτι που βέβαια αξιοποιεί η κυβέρνηση Τσίπρα, μια που βάζει πίεση σε κομμάτι κόσμου της Αριστεράς. Ο κίνδυνος όμως της ακροδεξιάς είναι υπαρκτός. Δεν είναι τυχαίο ότι αποθρασυμένες ομάδες ακροδεξιών τραμπούκων προσπάθησαν, χωρίς αποτέλεσμα, το βράδυ να εισβάλουν σε στέκια και καταλήψεις του αντιεξουσιαστικού χώρου και να επιβάλουν τρομοκρατία στο κέντρο της πόλης. Είναι ένα ακόμα αποτέλεσμα της μνημονιακής στροφής της κυβέρνησης Τσίπρα, που άνοιξε το δρόμο στη δεξιά και ακροδεξιά δημαγωγία.

Μαζικές διαδηλώσεις

Όμως, ο κύριος και πολιτικά συγκροτημένος όγκος των διαδηλωτών παρέμεινε με την πλευρά του κινήματος. Οι τέσσερις συγκεντρώσεις που έγιναν, πλησίασαν τις 12.000 διαδηλωτές. Η μεγαλύτερη συγκέντρωση ήταν του ΚΚΕ, που πορεύτηκε μόνο του προς το Βελλίδειο. Οι άλλες τρεις συγκεντρώσεις, που πορεύτηκαν ακολουθώντας η μία την άλλη, συγκέντρωσαν κάτι λιγότερο από 5.000 διαδηλωτές. Τα μπλοκ της Αριστεράς και των αντιεξουσιαστών διαδήλωσαν με αξιοπρόσεκτη αυτοπειθαρχία. Ειδικά για τον αντιεξουσιαστικό χώρο μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι η στάση του καθορίστηκε από δύο απόψεις. Από τη μια,την κυριαρχία στην άποψή τους του αντεθνικιστικού χαρακτήρα που έπρεπε να έχει η διαδήλωση. Και από την άλλη, η έντονη ανησυχία για τη δυναμική της ακροδεξιάς.Αλλά και ευρύτερα, επειδή οι πορείες αποτελούνταν από την πολιτική πρωτοπορία του κινήματος και δεν ήταν έκφραση μαζικών κινημάτων, δέχτηκαν και την πίεση που έβαζαν οι κατασταλτικοί μηχανισμοί και η τεράστια αστυνομική κινητοποίηση. Για όλους τους παραπάνω (λάθος) λόγους οι διαδηλώσεις ήταν

αποκλειστικά ειρηνικές και δεν προέκυψαν οι συνήθεις αψιμαχίες που μπορεί να είναι ανώδυνες πολιτικά για την κυβέρνηση και τηλεοπτικού χαρακτήρα, αλλά στη συγκεκριμένη κατάσταση που διαμορφώθηκε, εγκυμονούσαν κινδύνους κλιμάκωσης.

Οι προσπάθειες για ενότητα Παρότι οι τέσσερις διαδηλώσεις εκφράζανε λιγότερο ή περισσότερο μια αντιπολίτευση στην κυβέρνηση από τα αριστερά, η δυναμική τους είναι καταδικασμένη να είναι περιορισμένη σε μικρό κομμάτι της κοινωνίας και αναποτελεσματική, όσο δεν γίνονται τα απαραίτητα βήματα από τις οργανώσεις και τα κόμματα της Αριστεράς προς την κατεύθυνση της κοινής δράσης. Με αυτό το σκεπτικό η Λαϊκή Ενότητα κάλεσε σε συμπόρευση τις οργανώσεις της Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Στις συναντήσεις που προηγήθηκαν, δεν έγινε δυστυχώς εφικτή μια τέτοια συμπόρευση, παρότι από τη μεριά μας έγιναν όλες οι δυνατές υποχωρήσεις που όμως θα εξασφάλιζαν μια πορεία με αντικυβερνητικά, αντιιμπεριαλιστικά και αντιφασιστικά χαρακτηριστικά. Είναι φανερό ότι η ενότητα των δυνάμεων της Αριστεράς έχει μια βασική προϋπόθεση. Να γίνει κατανοητό ότι, αν δεν υπάρξει, οι μνημονιακές πολιτικές, η λιτότητα και η ανεργία έχουν έρθει για να μείνουν. Και δεν θα υπάρχει τέλος στα δεινά που θα πέσουν επάνω στους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα. Μαζί με τον κίνδυνο πολέμου που έχει μεγαλώσει μετά την πρόσδεση της Ελλάδας στο άρμα του ΝΑΤΟ, ώστε να υλοποιηθούν οι φιλοδοξίες των βιομηχάνων, των εμπόρων και των τραπεζιτών. Αν τα παραπάνω γίνουν κατανοητά, τότε η θεμιτή προσπάθεια των πολιτικών δυνάμεων να ηγεμονεύσουν στο κίνημα μπορεί

να μπει στη σωστή βάση. Αυτή δεν είναι άλλη από το να μετρηθούν με το καθήκον να βοηθήσουν στο να αναπτυχθεί το κίνημα, αξιοποιώντας το μοναδικό εργαλείο που μπορεί να το πετύχει αυτό και που δεν είναι άλλο από τη συμπόρευση των δυνάμεων της Αριστεράς. Αλλιώς οι λογικές της πρωτοκαθεδρίας, που δεν εξυπηρετούν την ανάπτυξη του κινήματος, κάνουν ζημιά και δεν προσφέρουν τίποτα. Κανείς δεν μπορεί μόνος, αλλά όλοι μαζί έχουμε σοβαρές πιθανότητες να τα καταφέρουμε. Σε κάθε περίπτωση, παρά την αδυναμία συμπόρευσης στη διαδήλωση της ΔΕΘ, έμεινε ανοικτή η πόρτα του διαλόγου για την επόμενη φορά. Και μόνο που επιχειρήθηκε στα σοβαρά κάτι τέτοιο είναι ένα δείγμα ότι κάτι αρχίζει να αλλάζει.Άλλωστε είχε προηγηθεί το κοινό ψήφισμα των οργανώσεων που συμμετείχαν και στις διαβουλεύσεις για τη ΔΕΘ, ενάντια στην αναγόρευση των ΗΠΑ ως τιμώμενη χώρα στα πλαίσια της Έκθεσης, που μάλιστα διακινήθηκε σε δύο κοινές εξορμήσεις στην πόλη ανατολικά και δυτικά. Όσο η περίοδος θα βαραίνει και το δίπολο Τσίπρας ή Μητσοτάκης θα βάζει πιέσεις για τη δημιουργία ενός πόλου της Αριστεράς, το να υπάρχει ένα παράθυρο επικοινωνίας είναι σημαντικό. Η πολιτική απόφαση για συμπόρευση και σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο είναι αυτό που θα μπορεί να εξασφαλίσει συστηματικά και την κινηματική συμπόρευση στις μικρές ή μεγάλες μάχες του κινήματος. Και οι πολιτικές δυνάμεις που έχουν την ευθύνη να παίξουν τον κεντρικό ρόλο μιας τέτοιας συμπόρευσης είναι η ΛΑΕ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Όσο κάτι τέτοιο δεν γίνεται, η κυβέρνηση έχει όλα τα περιθώρια να μας εγκλωβίζει στο δίπολο Τσίπρας–Μητσοτάκης.

Κίνδυνοι και ευκαιρίες Η ΔΕΘ ήταν λοιπόν μια φωτογραφία των πολιτικών και κοινωνικών συσχετισμών. Αποτυπώθηκε ο κίνδυνος της ακροδεξιάς που, οργανώνοντας τις αντιδράσεις στη συμφωνία για το Μακεδονικό, αύξησε τα ακροατήρια για τις ιδέες της. Παρότι το συγκριτικά μικρό μέγεθος του συλλαλητηρίου δείχνει ότι δεν μπορούμε να μιλάμε για κάποιου είδους σαρωτική επέλαση, η παρουσία της με διαδηλώσεις ακόμα και μέσα στο καλοκαίρι, αλλά και η επίθεση σε μετανάστες στο Ναυαρίνο, δείχνει ότι το μέτωπο με το φασισμό παραμένει ανοικτό. Αποτυπώθηκε η απροθυμία των συνδικάτων, που δεν θέλουν να συγκρουστούν πραγματικά με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και έχουν ηγεσίες εγκλωβισμένες στο μνημονιακό μονόδρομο. Προτιμούν να δίνουν «μάχες» με αποσπασματικό χαρακτήρα, υπονομεύοντας οποιαδήποτε σύγκρουση που μπορεί να πάρει κεντρικά χαρακτηριστικά. Η διαδήλωση για την υγεία, που έγινε την προηγούμενη μέρα, συγκέντρωσε περίπου 400 εργαζόμενους. Η παρουσία των συνδικάτων στη διαδήλωση του Σαββάτου ήταν σαφώς μικρότερη από την περσινή. Αποτυπώθηκε ακόμα η ύπαρξη ενός σημαντικού δυναμικού στο χώρο της Αριστεράς, που καλείται να παίξει ηγεμονικό ρόλο στην προσπάθεια για την ανάπτυξη των αγώνων του κινήματος. Η κοινή του δράση είναι η προϋπόθεση για κάτι τέτοιο. Η χρονιά που έρχεται, είναι αντικειμενικά προεκλογική. Η Αριστερά, οργανώνοντας την αντίσταση στις μνημονιακές πολιτικές, καλείται να αναμετρηθεί με το καθήκον να κερδίσει ένα μεγάλο κομμάτι από τη φθορά του ΣΥΡΙΖΑ και ταυτόχρονα να φράξει το δρόμο στη νεοφιλελεύθερη επέλαση της ΝΔ. Κάτι τέτοιο δεν είναι μόνο αναγκαίο. Είναι και εφικτό.


12 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 2018

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

5

ΣΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ

Νέες τακτικές, ίδιοι κίνδυνοι

Παιχνίδια πολέµου στη Μεσόγειο Του Πέτρου Τσάγκαρη

Σ

τις 3 Σεπτέµβρη ήρθε στην Αθήνα ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου των Ενόπλων ∆υνάµεων των ΗΠΑ στρατηγός Τζόζεφ Ντάνφορντ και συναντήθηκε µε τον Έλληνα οµόλογό του, δηλ. τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ ναύαρχο Ευάγγελο Αποστολάκη. Αυτή ήταν η τρίτη συνάντηση µεταξύ των δύο αρχηγών σε διάστηµα λίγων µηνών. Αυτά τα στοιχεία είναι ενδεικτικά της στενής σχέσης και συνεργασίας των δύο πλευρών σε στρατιωτικό επίπεδο –σχέση που αποτελεί φυσική συνέχεια της πολύ στενής πολιτικής συνεργασίας Ελλάδας-ΗΠΑ, η οποία εγκαθιδρύθηκε ειδικά από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Ο ναύαρχος υποδέχθηκε τον Αµερικανό πρώην πεζοναύτη στο υπουργείο Εθνικής Άµυνας και συζήτησαν, σύµφωνα µε τη σχετική ανακοίνωση, «τρόπους για την εµβάθυνση της αµυντικής συνεργασίας της Ελλάδας µε τις ΗΠΑ και την Ατλαντική Συµµαχία». Ο Αποστολάκης διατύπωσε αυτά που είναι ήδη γνωστά σε όλους: Την άριστη στρατιωτική συνεργασία µε τον αµερικάνικο ιµπεριαλισµό, το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι µία από τις 3-4 (µόνο) ευρωπαϊκές χώρες που συµβάλλουν µε το υπέρογκο 2% επί του ΑΕΠ της στις στρατιωτικές δαπάνες. Επίσης ότι η Ελλάδα βρίσκεται στην αιχµή του δόρατος για την επέκταση του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια. Ότι η Ελλάδα συµµετέχει στις ιµπεριαλιστικές εξορµήσεις του ΝΑΤΟ και ότι συνακόλουθα αναµένει και προετοιµάζεται για αντίποινα. Ότι η Ελλάδα παρέχει στις ΗΠΑ τη στρατηγική βάση της Σούδας, απ’ όπου πραγµατοποιούνται δολοφονικές εξορµήσεις σε όλη τη Μέση Ανατολή. Και φυσικά θύµισε ότι Ελλάδα και ΗΠΑ βρίσκονται στο ίδιο στρατόπεδο απέναντι στην Τουρκία. Η αναβαθµισµένη σχέση των δύο χωρών τονίστηκε πρόσφατα και από τον πρέσβη των ΗΠΑ, Τζέφρι Πάιατ, ο οποίος σε συνέντευξή του στην «Καθηµερινή» τόνισε ότι οι ΗΠΑ και η Ελλάδα µοιράζονται κοινά συµφέροντα και όραµα στην ευρύτερη περιοχή. «Η επιστροφή της Ελλάδας στην ανάπτυξη έχει επιτρέψει στην Ουάσιγκτον να είναι πιο φιλόδοξη για την περιφερειακή ατζέντα, η οποία συµπληρώνει σε σηµαντικό βαθµό τα δικά µας συµφέροντα και το δικό µας όραµα για την ευρύτερη περιοχή, είτε σε όρους του µέλλοντος των ∆υτικών Βαλκανίων, είτε όσον αφορά τη σηµασία της αντιµετώπισης απειλών στην Ανατολική Μεσόγειο», είπε.

Αυτό το ασίγαστο πολιτικοοικονοµικοστρατιωτικό φλερτ της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ µε τις ΗΠΑ του Τραµπ έχει αποθρασύνει τις εθνικιστικές φωνές εντός Ελλάδας, που αρχίζουν να ζητούν πιο επιθετική πολιτική απέναντι στην Άγκυρα, καθώς «µας παίρνει» πλέον. Στο πατριωτικό, αλλά σε καµία περίπτωση ακροδεξιό slpress, π.χ., εµφανίζονται άρθρα που µόνο σε φασιστικά σάιτ θα µπορούσε να δει κανείς παλιότερα. Π.χ. στο άρθρο µε τίτλο «Αντίµετρα στην κλιµακούµενη τουρκική απειλή» προτείνονται µεταξύ άλλων η ακόµη πιο επιθετική αποτροπή των σαπιοκάραβων µε τα οποία έρχονται οι πρόσφυγες στην Ελλάδα. Ο ίδιος ο αρθρογράφος παραδέχεται ότι θα πεθάνουν πολλοί άνθρωποι και ότι είναι πιθανόν να υπάρξουν θερµά επεισόδια µε τουρκικά πλοία: «Είναι πιθανόν βέβαια [η νέα επιθετική τακτική] να δηµιουργήσει προσωρινά κίνδυνο απώλειας ζωών (οπότε θα υπάρχει διάσωση από τα ελληνικά πλοία, αλλά µόνο µε τη λογική του κατ’ εξαίρεσιν), και επίσης είναι πιθανόν να υπάρξουν αντιπαραθέσεις µεταξύ ελληνικών και τουρκικών πλοίων». Ο αρθρογράφος προτείνει επίσης τη µετατροπή της Ελλάδας σε κράτος τύπου Ισραήλ: «Ένα πολύ σοβαρό µέτρο που πρέπει να ληφθεί είναι να υπάρξει µία εθνική πολιτική (ανάλογη µε αυτή που ισχύει στο Ισραήλ), η οποία να διατηρεί υψηλά επίπεδα στελέχωσης και ετοιµότητας στις Ένοπλες ∆υνάµεις, και µε την σύµπραξη δοµών Παλλαϊκής Άµυνας, ιδίως στις ακριτικές περιοχές της χώρας». Φυσικά δεν µπορούσε να λείπει το κερασάκι, τα εξοπλιστικά: Προτείνει δαπάνες για αναβάθµιση των αεροσκαφών 4ης γενιάς F-16, ή την αγορά F-35 πέµπτης γενιάς και «βεβαίως να υπάρξει προµήθεια υποστρατηγικών πυραύλων Scalp». Αλλά δεν είναι µόνον η συνεργασία µε τις ΗΠΑ που απειλεί την ειρήνη στην Ανατ. Μεσόγειο. Στις 13 Σεπτεµβρίου (ενώ θα έχει τυπωθεί η «ΕΑ») θα βρίσκεται στο Ισραήλ ο ΥΠΕΞ Ν. Κοτζιάς, µαζί µε τον Κύπριο ΥΠΕΞ, Ν. Χριστοδουλίδη. Και αυτοί, σύµφωνα µε τα δηµοσιεύµατα, θα συζητήσουν «κατά συγκεκριµένο τρόπο» τα θέµατα της ασφάλειας της περιοχής, ενόψει και των νέων ερευνών που θα κάνουν εταιρείες που δραστηριοποιούνται σε θαλασσοτεµάχια της ελληνοκυπριακής ΑΟΖ. Αντίστοιχες συµφωνίες αναµένεται να γίνουν και µεταξύ Ουάσινγκτον και Λευκωσίας. Ο λόγος της µερικής επαναχάραξης της τακτικής της συµµαχίας Αθήνας-Ουάσινγκτον-Λευκωσίας-Τελ Αβίβ-Καΐρου είναι η µεταβολή της τακτικής της Τουρκίας, η οποία αποφάσισε να σταµατήσει

τις παρενοχλήσεις στα τεµάχια, τα οποία η Λευκωσία θεωρεί δικά της και τα οποία έχει ήδη παραχωρήσει προς εκµετάλλευση σε µεγάλες πολυεθνικές. Αντ’ αυτού η Άγκυρα προχωρά στην αντίστοιχη τακτική, δηλ. στο να κάνει γεωτρήσεις σε τεµάχια που αυτή θεωρεί ότι ανήκουν είτε στην Τουρκία είτε στην Τουρκική ∆ηµοκρατία της Β. Κύπρου (έτσι κι αλλιώς εφόσον δεν υπάρχει συµφωνία µεταξύ των εµπλεκόµενων κρατών, µπορεί ο καθένας να ισχυρίζεται ό,τι θέλει σχετικά µε την ΑΟΖ). Όπως δήλωσε ο Τούρκος ΥΠΕΞ Τσαβούσογλου, το τουρκικό ερευνητικό πλοίο (πλατφόρµα) «Πορθητής» θα αρχίσει τις ερευνητικές εξορύξεις εντός του φθινοπώρου, αντιµετωπίζοντας τις «µονοµερείς ενέργειες της ελληνοκυπριακής πλευράς». «Στη συγκεκριµένη περιοχή στην Ανατολική Μεσόγειο, η Τουρκία έχει έναν οικονοµικό χώρο. Και η Τ∆ΒΚ έχει υφαλοκρηπίδα και χωρικά ύδατα. Μετά από αίτηµα και της Τ∆ΒΚ λάβαµε και θα συνεχίσουµε να λαµβάνουµε τα απαραίτητα µέτρα για την προστασία αυτών των δύο», υπογράµµισε. Ο Τσαβούσογλου αποκάλυψε ότι έχει υπάρξει προσέγγιση µε τις εταιρίες που κάνουν ήδη γεωτρήσεις στην ελληνοκυπριακή ΑΟΖ (ίσως είναι αυτός ο λόγος που ο Γάλλος ΥΠΕΞ, Ζ.Υ. Λεντριάν, στην πολύ πρόσφατη επίσκεψή του στην Ελλάδα, επιβεβαίωσε µεν την πλήρη σύγκλιση απόψεων µε την Αθήνα σε πολλά θέµατα, ωστόσο διευκρίνισε ότι πρέπει να ξεπεραστούν οι διαφωνίες που υπάρχουν ως προς την εκµετάλλευση των υδρογονανθράκων στην περιοχή της Α. Μεσογείου). Όµως, εκτιµώντας και τις πιθανές κινήσεις των αντιπάλων της, η Άγκυρα ετοιµάζεται (ακριβώς όπως έχουν κάνει µέχρι σήµερα οι αντίπαλοί της) και για στρατιωτική υποστήριξη των εξορύξεων-ερευνών. Σε αυτό το πλαίσιο πιθανά εντάσσεται και η φηµολογούµενη δηµιουργία ναυτικής βάσης στο λιµάνι της Αµµοχώστου. Όλες αυτές οι εξελίξεις διατηρούν την ένταση στην περιοχή και εγκυµονούν κινδύνους πολεµικών επεισοδίων. Αυτές οι διενέξεις δεν αφορούν τα συµφέροντα του απλού λαού (του ελληνικού, του τουρκικού, του κυπριακού), αλλά ενδοϊµπεριαλιστικές διευθετήσεις και αναδιατάξεις. Η Ελλάδα έχει ενταχθεί οργανικά στο µεγάλο στρατόπεδο των ΗΠΑ και των συµµάχων τους. ∆εν είναι αµυνόµενη, αλλά διεκδικεί όλο και περισσότερα είτε από την Τουρκία είτε περαιτέρω αναβάθµισή της εντός αυτής της συµµαχίας. Και αυτή η πολιτική είναι κάθε άλλο παρά φιλειρηνική.

Α΄ ΑΘΗΝΑΣ: Εξάρχεια 6985072064 6ο ∆∆ 6907856793 Σεπόλια-Κολωνός 6972516210 Αµπελόκηποι 6973005569 ΒΟΡΕΙΑ ΑΘΗΝΑ: Ν. ΦιλαδέλφειαΝ. Χαλκηδόνα 6945498732 Ηράκλειο 6945498732 Ν. Ιωνία 6972036692 Μελίσσια-Πεντέλη 6974972217 Βριλήσσια-Χαλάνδρι 6948429227 Αγ. Παρασκευή 6974843109 ΔΥΤΙΚΗ ΑΘΗΝΑ: Περιστέρι 6977206087 Αιγάλεω 6972516210 Άγιοι ΑνάργυροιΚαµατερό 6998466952 Πετρούπολη 6983674242 ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΑΘΗΝΑ: Βύρωνας 6972318747 Ζωγράφου 6942602766 Καισαριανή 6995737690 ΝΟΤΙΑ ΑΘΗΝΑ: Γλυφάδα 6944548787 Άλιµος 6932566460 Καλλιθέα 6984417681 Ν. Σµύρνη 6972098143 Βούλα-Βάρη-Βουλιαγµένη 6945754555 ΠΕΙΡΑΙΑΣ: Νίκαια 6948100218 Κορυδαλλός 6945037002 Κερατσίνι 6981093970

ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΑΤΤΙΚΗ: Λαυρεωτική 6939014803 Παιανία-Γλυκά Νερά 6974428095 Αχαρνές 6977266544 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: Κέντρο 6981084090 5ο ∆∆ 6972878820 Νεάπολης-Συκεών 6984267504 ΔΥΤΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ: Πάτρα 6959771512 ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ: Καλαµάτα 6932422501 Κορώνη 6932422501 ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ: Φωκίδα (Άµφισσα-Ιτέα) 6973607585 Λαµία 6973344352 ΗΠΕΙΡΟΣ: Πρέβεζα 6932567576 ΘΕΣΣΑΛΙΑ: Τρίκαλα 6976291795 Λάρισα 6976579448 ΚΡΗΤΗ: Ηράκλειο 6944916915 Ρέθυµνο 6907856793 Χανιά 6975964967 ΚΥΚΛΑΔΕΣ: Σύρος 6972743637 Νάξος 6947619631 ΚΥΠΡΟΣ: 0035-796554166 ΛΟΝΔΙΝΟ: 0044-7969523579 ΠΑΡΙΣΙ: 0033-673555890 0030-6937762930

ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ: Νοσοκ. «Γεννηµατάς» 6977072458 Νοσ. Ασκληπιείο 6936604279 Ψ.Ν.Α. 6944417885 Θριάσιο νοσοκοµείο 6979773546

Νοσοκ. «Άγιος Σάββας» 6998466952 ΥΠΑΑΤ 6945754555 ∆ήµοι 6980579817 Εκπαιδευτικοί 6972878820

ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ: Νοµική Αθήνας 6972648225 ΤΕΙ Αθήνας 6975208151 Πάντειο 6984417681

Φιλοσοφική 6972595471 Πανεπιστήµιο Πάτρας: Σχολή Μηχανολόγων -Μηχανικών 6959771512


Η ∆ΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΠΑΛΕΥΕΙ ΓΙΑ:

6

12 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 2018

ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ µέσα από την ανεξάρτητη δράση της εργατικής τάξης

Οι εργάτες δηµιουργούν όλο τον πλούτο µέσα στον καπιταλισµό. Μια νέα κοινωνία απαλλαγµένη από την εκµετάλλευση, ο σοσιαλισµός, µπορεί να δηµιουργηθεί µόνο όταν οι εργάτες πάρουν συλλογικά στα χέρια τους τον έλεγχο όλου του κοινωνικού πλούτου και όταν προγραµµατίσουν την παραγωγή και τη διανοµή σύµφωνα µε τις ανθρώπινες ανάγκες.

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ και όχι ρεφορµισµό Ο καπιταλισµός δεν παίρνει διορθώσεις. Πρέπει να ανατραπεί µε την εργατική δράση. ∆εν υπάρχει κοινοβουλευτικός δρόµος προς µια τέτοια αλλαγή. Το κοινοβούλιο, ο στρατός, η αστυνοµία, η δικαιοσύνη, όλο το αστικό κράτος λειτουργεί για να προστατεύει τα συµφέροντα της άρχουσας τάξης. H εργατική τάξη θα χρειαστεί το δικό της κράτος, στηριγµένο στην άµεση δηµοκρατία, στα συµβούλια αντιπροσώπων απ’ τους χώρους δουλειάς, καθώς και στην εργατική πολιτοφυλακή.

∆ΙΕΘΝΙΣΜΟ και όχι «σοσιαλισµό σε µια χώρα» ή «σοσιαλισµό µε εθνικά χρώµατα»

Η εµπειρία της Ρωσίας αποδεικνύει ότι ακόµα και µια νικηφόρα εργατική σοσιαλιστική επανάσταση, όπως ο Οχτώβρης του 1917, δεν µπορεί να επιβιώσει σε αποµόνωση. Τα καθεστώτα της ΕΣΣ∆, µετά την επικράτηση του σταλινισµού, όπως και τα καθεστώτα της Κίνας και των άλλων ανατολικών χωρών ήταν ή είναι κρατικοί καπιταλισµοί, όπου η εκµετάλλευση και η καταπίεση της εργατικής τάξης δεν διαφέρει από τη ∆ύση. Γι’ αυτό υποστηρίζουµε τις εργατικές εξεγέρσεις ενάντια στη γραφειοκρατική άρχουσα τάξη αυτών των χωρών. Υποστηρίζουµε, επίσης, όλα τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήµατα που αντιστέκονται στην ιµπεριαλιστική καταπίεση. H δύναµη που θα τσακίσει τελειωτικά τον ιµπεριαλισµό είναι η ενότητα της εργατικής τάξης σε διεθνή κλίµακα, από τη Nέα Yόρκη ώς τη Σεούλ και από το Λονδίνο ώς το Σάο Πάολο. Aντιπαλεύουµε κάθε µορφή σοβινισµού, ρατσισµού ή σεξιστικών διακρίσεων που απειλεί να διασπάσει τους εργάτες. Aπέναντι στην αντιτουρκική πολεµοκαπηλία της «δικής µας» άρχουσας τάξης, υποστηρίζουµε το σύνθηµα Έλληνες και Tούρκοι εργάτες ενωµένοι. Eίµαστε αντίθετοι στην καταπίεση των µειονοτήτων στη Θράκη και τη Mακεδονία και στα µέτρα αστυνόµευσης των µεταναστών.

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ

της εργατικής πρωτοπορίας

H εργατική τάξη µπορεί να απελευθερώσει τον εαυτό της και όλους τους καταπιεσµένους µέσα από τη δική της δράση. Για να κερδηθούν όλα τα κοµµάτια της τάξης σ΄ αυτήν την πάλη είναι απαραίτητο να οργανωθούν τα πιο ξεκάθαρα και µαχητικά τµήµατα σε ένα επαναστατικό σοσιαλιστικό εργατικό κόµµα. Ένα τέτοιο κόµµα µπορεί να πείθει τους εργάτες για την επαναστατική προοπτική, παρεµβαίνοντας στους µαζικούς αγώνες. Eίµαστε αντίθετοι σε κάθε αντίληψη υποκατάστασης της τάξης, απ’ όπου και αν προέρχεται.

Επικοινωνήστε μαζί μας: • •

Α ΑΘΗΝΑΣ: 6957500105 ∆ΥΤΙΚΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ: 6986294964 ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ: 6942533310 ΒΟΡΕΙΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ: 6972036692 ΝΟΤΙΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ: 6945754555 ΠΕΙΡΑΙΑΣ: 6948100218 ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΑΤΤΙΚΗ: 6939014803 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: 6972878820 ∆ΥΤΙΚΗ ΜΑΚΕ∆ΟΝΙΑ: 6972814199 ∆ΥΤΙΚΗ ΕΛΛΑ∆Α: 6973235894 ΚΡΗΤΗ: 6976332197 ΚΥΚΛΑ∆ΕΣ: 6945077461 ΚΥΠΡΟΣ: 0035-796554166

• •

• •

Κυκλοφορεί το τεύχος Νο 10 του περιοδικού «Κόκκινο»

Τ

ο νέο τεύχος του περιοδικού «Κόκκινο» δεν θα µπορούσε παρά να είναι αφιερωµένο στο µεγαλύτερο τµήµα του στα 50 χρόνια από το παγκόσµιο 1968. Κυκλοφορούµε µε µεγάλη καθυστέρηση, αλλά ελπίζουµε ο πλούτος του αφιερώµατος που παρουσιάζουµε, να αποζηµιώσει. Ένα εισαγωγικό σηµείωµα της σύνταξης παρουσιάζει πιο αναλυτικά τους λόγους που κάνουν σηµαντική τη συζήτηση για το 1968.

Αφιέρωµα στο ’68 Το αφιέρωµα ξεκινά µε το 1968 στη χώρα από την οποία ξεκίνησε, τις ΗΠΑ. Ο Πάνος Πέτρου παρουσιάζει την πολύ πλούσια ιστορία των αγώνων του κινήµατος των µαύρων, στους οποίους το διεθνές κίνηµα «οφείλει» πολύ περισσότερα απ’ όσο συνήθως τους αναγνωρίζεται. Στη συνέχεια ο Έρικ Ράντερ παρουσιάζει τον δεύτερο µεγάλο «πυλώνα» του αµερικανικού 1968: το αντιπολεµικό κίνηµα και τον καθοριστικό ρόλο που έπαιξε ο αντίκτυπος της βιετναµέζικης Αντίστασης στα µεγάλα γεγονότα της εποχής. Ακολουθούν δύο «ιδιαίτερα» κείµενα για τον γαλλικό Μάη. Μια συνέντευξη του Ντανιέλ Μπενσαΐντ, στην οποία ανακαλεί τις στρατηγικές προκλήσεις και αναζητήσεις των νεαρών επαναστατών της JCR στη διάρκεια και κυρίως µετά το Μάη. Και µια πιο «βιωµατική» αφήγηση των µεγάλων γεγονότων εκείνης της περιόδου από τον Πιέρ Ρουσέ που καταγράφει τις εµπειρίες της στρατευµένης «γενιάς του ’68». Ακολουθεί η παρουσίαση του «παρατεταµένου θερµού φθινοπώρου», του ιταλικού «έρποντα Μάη», που συγκλόνισε επί 10 χρόνια την Ιταλία, από τον Ντιέγκο Τζιακέτι, που στηρίζει την εκτίµηση ότι η Ιταλία υπήρξε το κορυφαίο µέτωπο του παγκόσµιου 1968. Ως αυθεντικό κύµα εξεγέρσεων, ο Μάης υπήρξε παγκόσµιος, και πιο ισχυρή έκφραση αυτής του της δυναµικής ήταν το γεγονός ότι ξέσπασε και στις δύο πλευρές του «σιδηρού παραπετάσµατος». Ο Σωτήρης Μάρταλης γράφει για το κορυφαίο γεγονός από όσα συνέβησαν στο Ανατολικό Μπλοκ εκείνη τη χρονιά, την Άνοιξη της Πράγας. Ακολουθεί ένα άρθρο για τον λιγότερο γνωστό «Μάρτη της Πολωνίας», από τον Κάρολ Μοτζελέφσκι, που πρωταγωνίστησε στα γεγονότα. Το αφιέρωµα κλείνει ένα κείµενο του Αντώνη Νταβανέλου για τα συµπεράσµατα που µπορούµε να κρατήσουµε σήµερα από τις «περιπέτειες» της επαναστατικής

Αριστεράς, που γεννήθηκε µέσα στη φωτιά του Μάη και τις πολιτικές-στρατηγικές αναζητήσεις της στον απόηχο της υποχώρησης του διεθνούς κύµατος. Η ύλη του παρόντος τεύχους συνεχίζει µε µια συνέντευξη του Αµερικανοπαλαιστίνιου ακτιβιστή-διανοούµενου Ταουφίκ Χαντάντ για την κατάσταση στην Παλαιστίνη, τις προοπτικές της αντίστασης και τα καθήκοντα του κινήµατος αλληλεγγύης, στον απόηχο των κινητοποιήσεων και των σφαγών διαδηλωτών στη Γάζα. Στο φόντο της όξυνσης των ιµπεριαλιστικών ανταγωνισµών, δηµοσιεύουµε ένα άρθρο του Τσάρλι Χορ για την άνοδο της Κίνας, αλλά και τις προκλήσεις που αντιµετωπίζει η ηγεσία της –µιας και το πού βαδίζει ο κινέζικος γίγαντας αποκτά καθοριστική σηµασία για την ερµηνεία των διεθνών εξελίξεων, οικονοµικά, γεωπολιτικά κ.ο.κ. Ακολουθεί ένα άρθρο της Εύας Παπατζανή για τους κοινωνικούς και εθνοτικούς διαχωρισµούς στην Αθήνα, που καταπιάνεται µε το ζήτηµα των σχέσεων µεταξύ µετανάστευσης και αστικού χώρου, σε επίπεδο θεωρίας, εφαρµοζόµενων πολιτικών, αλλά και διεκδικήσεων. Το τεύχος κλείνει µε την παρουσίαση µιας βιογραφίας της Αλεξάνδρας Κολοντάι, από την Κατερίνα Παρδάλη, που επεκτείνεται και συνολικότερα στη σηµασία της ζωής και του έργου της µεγάλης Ρωσίδας επαναστάτριας.

Γραφτείτε συνδροµητές Συνδροµές: Ετήσια (4 τεύχη): 25 ευρώ Εξωτερικού: 40 ευρώ Κατάθεση συνδροµών: Αρ. Λογ.: 081/757379-00, Εθνική Τράπεζα

Υπεύθυνος διανοµής: ∆ηµήτρης Μπάρκας Επικοινωνία: τηλ.: 210 3306286 fax: 210 3303566 e-mail: kokkino@dea.org.gr


12 σεπτεμβρη 2018

αυτοδιοικηση

7

Αυτοδιοικητικές εκλογές: Μια ενδιαφέρουσα πρωτοβουλία κυοφορείται στου Ζωγράφου

Ενωτικά, ριζοσπαστικά, αριστερά Του Σπύρου Αντωνίου

Ο 

ι επόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές θα διεξαχθούν ταυτόχρονα με τις ευρωεκλογές, στις 26 Μάη 2019, και όπου χρειαστεί β΄ γύρος, στις 2 Ιούνη. Πιθανότατα κάποια από αυτές τις Κυριακές να στηθεί και τέταρτη κάλπη, αυτή των βουλευτικών εκλογών, χωρίς τίποτα για την ώρα να είναι βέβαιο. Οι εκλογές αυτές θα διεξαχθούν με το σύστημα της απλής αναλογικής, εξυπηρετώντας (κυρίως) τους σχεδιασμούς του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος διατηρεί μικρές δυνάμεις στην τοπική αυτοδιοίκηση. Έτσι, στο πλαίσιο της διαρκούς μετατόπισης του κυβερνητικού κόμματος προς τα δεξιά και των ανοιγμάτων που επιχειρεί στον «κεντρώο» χώρο, ο ΣΥΡΙΖΑ αναμένεται να στηρίξει διάφορους «πετυχημένους» αιρετούς, όπως π.χ. ο Μπουτάρης στη Θεσσαλονίκη ή ο Αρναουτάκης στην Περιφέρεια Κρήτης. Ταυτόχρονα όμως η απλή αναλογική δίνει και ευκαιρίες για ευρύτερες συμπράξεις και καλύτερη εκπροσώπηση των δυνάμεων της ριζοσπαστικής-αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, αρκεί να μην υιοθετηθούν πρακτικές αυτοαναφορικότητας και μικροηγεμονισμών. Η ΝΔ, από την πλευρά της, ετοιμάζει τις δικές της υποψηφιότητες, αναζητώντας ή στηρίζοντας εκ νέου πρόσωπα και συνδυασμούς που θα υπηρετήσουν το πρότυπο των «αρίστων» μαθητών του ακραίου νεοφιλελευθερισμού, με μπόλικη ρατσιστική και αντικομουνιστική ρητορική.

Μνημονιακό πλαίσιο Το μόνο βέβαιο είναι ότι από όλες τις μνημονιακές δυνάμεις θα προκριθούν επιλογές διατήρησης και εμβάθυνσης της υπάρχουσας αντικοινωνικής πολιτικής στην τοπική αυτοδιοίκηση: έλλειψη πόρων για τις κοινωνικές ανάγκες, διάλυση των κοινωνικών υπηρεσιών και της πολιτικής προστασίας (όπως με τραγικό τρόπο αποδείχτηκε στο Μάτι και στη Μάνδρα, όπως μαρτυρούν τα χιλιάδες παιδιά εκτός παιδικών σταθμών για άλλη μια χρονιά), ιδιωτικοποιήσεις και μπίζνες με δημόσιο χρήμα, καταστροφή του περιβάλλοντος, ελαστικές εργασιακές σχέσεις για τους εργαζόμενους στους ΟΤΑ, δημοκρατικό έλλειμμα στη διοίκηση και απουσία ουσιαστικής λαϊκής συμμετοχής. Παρά τις όποιες φραστικές διαφοροποιήσεις, αυτό το ασφυκτικό πλαίσιο λειτουργίας που οδηγεί σε ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και στα «ματωμένα» κρατικά πλεονάσματα ουσιαστικά δεν αμφισβητείται από κανένα σχήμα ή υποψήφιο που εκφράζει την αντίληψη μιας απλής διαχείρισης των πραγμάτων, με όποιο επίθετο και αν τη συνοδεύει, με όποια μνημονιακή κομματική στήριξη και να έχει ή με όποιο προσωπείο «ανεξάρτητου» ή δήθεν καθαρά «αυτοδιοικητικού» και να εμφανιστεί.

Στην ίδια αντιδραστική κατεύθυνση άλλωστε κινείται και ο Κλεισθένης Ι που ψηφίστηκε τον Ιούλιο στη Βουλή, παρά την κυβερνητική προπαγάνδα περί «δημοκρατικής τομής». Με αυτήν τη νομοθετική παρέμβαση, που μένει πιστή στην παράδοση του διαβόητου «Καλλικράτη» και της αυταρχικής μνημονιακής εποπτείας, οι κεντρικοί πόροι προς τους ΟΤΑ συρρικνώνονται κι άλλο, ενώ απογειώνεται η λογική της «ανταποδοτικότητας» και των ιδιωτικοποιήσεων, που ανοίγει το δρόμο για την περαιτέρω εμπορευματοποίηση των δημοτικών υπηρεσιών. Στο τελευταίο πόνημα Σκουρλέτη –πριν επιστρέψει στην Κουμουνδούρου για να διασώσει την χαμένη... αριστερή ταυτότητα του ΣΥΡΙΖΑ– προετοιμάζεται και ενθαρρύνεται ένα νέο πάρτι της τοπικής και όχι μόνο επι-

πόλεις μας, τις ζωές μας, και παράλληλα να συγκροτήσουμε την αριστερή πολιτική εναλλακτική των εργαζομένων και της νεολαίας. Έναν τέτοιο δρόμο επιχειρεί να ακολουθήσει μια νέα πρωτοβουλία που κυοφορείται στις γειτονιές του Δήμου Ζωγράφου από ενεργούς κατοίκους και αγωνιστές διάφορων ρευμάτων της Αριστεράς, που είτε συμμετέχουμε σε κάποια συλλογικότητα είτε είμαστε «ανένταχτοι», και σκοπό έχει να συσπειρώσει ένα πολύτιμο κοινωνικό και πολιτικό δυναμικό ανθρώπων, ώστε να καταλήξει άμεσα στην ίδρυση μιας ενωτικής δημοτικής κίνησης με σαφή αριστερά-ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά. Ενός δήμου με κινηματική παράδοση και μια δημοτική αρχή («Μαζί για την Πόλη μας» - Τ. Καφατσάκη) που είχε εκλε-

Μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο ένα μαχητικό δίκτυο τοπικών σχημάτων της Αριστεράς, που μέσα από ενωτικές πρωτοβουλίες και δράσεις θα συγκεντρώνει δυνάμεις και θα πυροδοτεί αντιστάσεις. χειρηματικότητας: ΣΔΙΤ, παραχώρηση δημόσιας περιουσίας, ιδιωτικοποιήσεις νερού, ενέργειας, εργολαβίες, απορρίμματα, τουρισμός κ.ά.

Ανάγκη κινήματος

Οι αρνητικές αλλαγές των τελευταίων ετών είναι εμφανές ότι επιβάλλουν τη δημιουργία ενός ισχυρού κινήματος «από τα κάτω», που θα συγκρουστεί με αυτήν την πολιτική στην αυτοδιοίκηση, που θα παλεύει για την προοπτική ενός άλλου μοντέλου διοίκησης για τους δήμους και τις περιφέρειες, μακριά από το γραφειοκρατικό-δημαρχοκεντρικό μοντέλο και τις απωθητικές πελατειακές σχέσεις και τα παζάρια που το αναπαράγουν. Στη δημιουργία ενός τέτοιου κινήματος μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο ένα μαχητικό δίκτυο τοπικών σχημάτων της Αριστεράς, που μέσα από ενωτικές πρωτοβουλίες και δράσεις θα συγκεντρώνει δυνάμεις και θα πυροδοτεί αντιστάσεις. Που μέσα από έναν ριζοσπαστικό (αλλά όχι γενικόλογα καταγγελτικό ή βερμπαλιστικό) λόγο θα παρεμβαίνει για τα «μικρά και καθημερινά», τα οποία όμως λόγω της διαρκούς νεοφιλελεύθερης επίθεσης έχουν κεντρική πολιτική διάσταση. Συνεπώς, θα επιχειρεί να τα συνδέσει με τη σκληρή λιτότητα και τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις. Που θα αξιοποιεί τα όποια θετικά στοιχεία έχουν προκύψει από τις λίγες πραγματικά αριστερές δημοτικές αρχές που υπάρχουν. Που με αυτόν τον τρόπο μπορεί να συμβάλει στην αναγκαία προσπάθεια για την ανασυγκρότηση του μαζικού κινήματος και της Αριστεράς, για να πάρουμε πίσω τα δικαιώματά μας, τις

γεί το 2014 με τη σημαία του ΣΥΡΙΖΑ και δεν αποκλίνει ούτε κατ’ ελάχιστον από τις επιταγές της κυβέρνησης, όπως και από τα πεπραγμένα των προκατόχων της. Υπερηφανευόμενη μάλιστα για τον πλεονασματικό της προϋπολογισμό που καταλήγει σε ακριβές πολιτιστικές εκδηλώσεις, την ίδια ώρα που αφήνει εκτός παιδικών σταθμών πάνω από 250 παιδιά. Είναι χαρακτηριστικό ότι μέσα στην τελευταία δεκαετία έχουν κλείσει τέσσερις παιδικοί σταθμοί στου Ζωγράφου και δεν έχει ανοίξει ούτε ένας!

Κάλεσμα

Στο κάλεσμα της πρωτοβουλίας για μια ανοιχτή συζήτηση (Δευτέρα 17/9 - Παλαιό Δημαρχείο Ζωγράφου, στις 19.00), όπου ελεύθερα και ισότιμα όποιος/α θέλει μπορεί να προσέλθει και να συμβάλει στη διαμόρφωση των στόχων και των θέσεων του κοινού εγχειρήματος, μεταξύ άλλων, αναφέρεται: «Για ένα ενωτικό & ριζοσπαστικό αριστερό δημοτικό σχήμα, για έναν άλλο δρόμο για το δήμο μας χωρίς μνημόνια & Καλλικράτη – Κλεισθένη, για ένα συλλογικό ανατρεπτικό κίνημα με ενεργούς κατοίκους σε μια ζωντανή γειτονιά. Απευθύνουμε πρόσκληση προς τους κατοίκους, τους εργαζόμενους/ες, τον κόσμο του μεροκάματου, τους αυτοαπασχολούμενους που τους κλέβουν ό,τι με ιδρώτα έφτιαξαν, τους ημιαπασχολούμενους/ες, τους ανέργους/ες και κυρίως τη νεολαία της γειτονιάς μας, όλους όσους διαφοροποιούνται από την πολιτική των κυρίαρχων κύκλων. Απευθυνόμαστε στη μαχόμενη Αριστερά που δεν υιοθέ-

τησε τα μνημόνια, τη λιτότητα και τους ευρωμονόδρομους. (...) Να αγωνιστούμε μαζί: • Για έναν δήμο που θα βασίζεται και θα ενισχύει τη συλλογική οργάνωση των κατοίκων και όχι τις λογικές της ανάθεσης όπως αυτές προωθούνται με τους νόμους “Καλλικράτη” και “Κλεισθένη” που θεμελιώνουν έναν δήμο - τοπικό βραχίονα του κράτους και υπηρετούνται από όλες τις δημοτικές παρατάξεις που διοίκησαν τον δήμο. • Για σύγχρονες ποιοτικές δημόσιες κοινωνικές υπηρεσίες, που θα λειτουργούν με εργαζόμενους με μόνιμη και σταθερή δουλειά, κόντρα στις λογικές ιδιωτικοποίησης - ανταποδοτικότητας. (...) • Για την υπεράσπιση των δημόσιων αγαθών (νερό, συγκοινωνία κ.λπ.) από τα γνωστά αρπακτικά που λυμαίνονται γη, νερό, αέρα, και των ελεύθερων χώρων που έχουν απομείνει στη γειτονιά μας (Μητροπολιτικό Πάρκο Γουδί, 17 στρέμματα Ζωγράφου) και την υπεράσπιση πρόσβασης όλων των κατοίκων στον αστικό ιστό της πόλης. • Για να σταθούμε έμπρακτα αλληλέγγυοι/ες σε όλους τους κατοίκους της γειτονιάς, ντόπιους και μετανάστες, ενάντια σε ρατσιστικές λογικές διαχωρισμού. Για να βάλουμε ανάχωμα στο φασισμό, είτε εκφράζεται αυθόρμητα είτε από τις πολιτικές οργανώσεις της ακροδεξιάς. (...) Σας καλούμε να πάρουμε μαζί την Πρωτοβουλία για τη δημιουργία μιας Αριστερής Ριζοσπαστικής Δημοτικής Κίνησης που θα βρίσκεται στο πλάι του αγωνιζόμενου λαού και απέναντι στα συμφέροντα των λίγων επιδιώκοντας: • να αποτελέσει πόλο έλξης και συσπείρωσης ανθρώπων που αγωνίζονται ή θέλουν να αγωνιστούν στη γειτονιά μας με συλλογικές διαδικασίες, με βάση τις μορφές οργάνωσης του λαού μας στους χώρους δουλειάς και στις γειτονιές μας, με δημοκρατική λειτουργία και σεβασμό στους ιδιαίτερους προβληματισμούς και αγωνίες των συναγωνιστών/τριών που θα συμμετέχουν (...) • να δίνει το «παρών» σε όλες τις μικρές και τις μεγάλες κινητοποιήσεις στη γειτονιά μας, πλάι στις τοπικές συλλογικότητες, σεβόμενη την αυτονομία τους, με αγωνιστική δράση μέσα και έξω από το δημοτικό συμβούλιο για τη μαχητική διεκδίκηση των συμφερόντων και των αναγκών των κατοίκων πάνω από τους νόμους και τις στατιστικές! • να έχει ουσιαστική συμμετοχή στα μεγάλα κοινωνικά ζητήματα και κινήματα της περιόδου που αφορούν στην ανεργία, την προστασία της λαϊκής κατοικίας απέναντι στους πλειστηριασμούς, την υπεράσπιση των δημόσιων αγαθών & της δημόσιας περιουσίας, των μεταφορών, του ενεργειακού πλούτου της χώρας, των ελεύθερων-δημόσιων χώρων από τα ντόπια και ξένα ολιγοπώλια.(...)»


8

ΕΡΓΑΤΙΚΑ

12 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 2018

Επιµέλεια Θοδωρής Πατσατζής

εργατικ ύς χώρ υς Μεγάλη µάχη για υπογραφή ΣΣΕ στην Cosco

Ο

αγώνας των εργαζοµένων στους προβλήτες ΙΙ και ΙΙΙ του Σταθµού Εµπορευµατοκιβωτίων του λιµανιού του Πειραιά, των εργαζοµένων στην Cosco συνεχίζεται. Η µάχη αυτή έχει ξεκινήσει από τον περασµένο Ιούνη και αφορά την προσπάθεια της µεγάλης πλειοψηφίας των εργαζοµένων να υπάρξει υπογραφή Συλλογικής Σύµβασης Εργασίας (ΣΣΕ), η οποία να περιέχει αυξήσεις και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Στη γενική συνέλευση που πραγµατοποίησε το σωµατείο τους η ΕΝΕ∆ΕΠ (Ένωση Εργαζοµένων στη ∆ιακίνηση Εµπορευµατοκιβωτίων Πειραιά) στις 29 Αυγούστου, αποφάσισε να πραγµατοποιηθεί 24ωρη απεργία την Παρασκευή 7 Σεπτέµβρη, µε στόχο να υπογραφεί ΣΣΕ. Η µαχητικότητα και η οργανωµένη δράση της ΕΝΕ∆ΕΠ έκανε την εργοδοσία της Cosco να στήσει εργοδοτικό σωµατείο, που πήρε έγκριση από το Πρωτοδικείο της Αθήνας µέσα σε 3 ηµέρες. Χρόνος άκρως εντυπωσιακός, αν σκεφθεί κανείς τι συµβαίνει σε ανάλογες περιπτώσεις.

Όσο εντυπωσιακό ήταν και το γεγονός ότι το σωµατείο απευθύνθηκε στο Πρωτοδικείο της Αθήνας και όχι του Πειραιά. Η επιχείρηση τροµοκράτησης των εργαζοµένων δεν σταµατάει στην προσπάθεια να υπάρξει εργοδοτικό σωµατείο, τα πρωτοπαλίκαρα του οποίου τη µέρα της απεργίας προσπάθησαν να σπάσουν την απεργία µε επίθεση στην περιφρούρηση, επίθεση που απαντήθηκε και δεν µπήκε κανείς για δουλειά. Η εργοδοσία, όπως καταγγέλλει η ΕΝΕ∆ΕΠ, έχει αρνηθεί να καταδικάσει την επίθεση που δέχθηκε ο πρόεδρος της ΕΝΕ∆ΕΠ από τον φερόµενο ως επόπτη ασφαλείας. Η ΕΝΕ∆ΕΠ προχώρησε στην απεργία, έχοντας και τη συµπαράσταση σωµατείων και παρατάξεων, µεταξύ των οποίων του ΠΑΜΕ, του ΜΕΤΑ κ.ά. Κατά τη διάρκεια της απεργίας υπήρξε συνάντηση αντιπροσωπείας του ΕΝΕ∆ΕΠ µε τον επικεφαλής της «COSCO» στην Ελλάδα, πρόεδρο της ΟΛΠ ΑΕ, Κάπτεν Φου, ο οποίος προκλητικά απέρριψε τα αιτήµατα των εργαζοµένων, καθώς, όπως είπε, οι επενδύσεις της

«COSCO» δεν επιτρέπουν να αυξηθεί… το «κόστος» (παρά τα κέρδη 30 εκατ. ευρώ µέσα στο 2018). Η εργοδοσία έχει αποθρασυνθεί τελείως χάρη στο νοµικό οπλοστάσιο που τις προσφέρουν οι µνηµονιακοί νόµοι της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Έτσι, µετά την απόφαση ότι η απεργία τους είναι παράνοµη και καταχρηστική, ήρθε και δεύτερη αντίστοιχη απόφαση για την απεργία που είχε κηρύξει για λογαριασµό τους το Εργατικό Κέντρο Πειραιά. Μετά από αυτά ακολούθησε γενική συνέλευση του ΕΝΕ∆ΕΠ, όπου οι εργαζόµενοι αποφάσισαν να αναστείλουν προσωρινά τις κινητοποιήσεις τους και να ανασυνταχθούν για να αντιµετωπίσουν την εργοδοσία, την κυβέρνηση και τους µπράβους Χρυσαυγίτες του εργοδοτικού σωµατείου. Η τελική νίκη τους µπορεί να είναι ένα σηµαντικό βήµα για να εκλείψει το µνηµονιακό δουλεµπορικό καθεστώς που, µε την ανοχή της κυβέρνησης, έχουν στήσει στο Λιµάνι του Πειραιά η Cosco, οι εργολάβοι της και οι Χρυσαυγίτες µπράβοι τους.

Εργαζόµενοι στη ΒΙΚΗ: Σε αναµονή της απόφασης του δικαστηρίου

Η

αλλαντοβιοµηχανία ΒΙΚΗ ΑΕ, που ανήκει στην οικογένεια Παπαγιάννη και εδρεύει στην Άρτα, δεν λειτουργεί πια. Έκλεισε, ενώ χρωστάει στους εργαζόµενους σχεδόν όλους τους µισθούς για το 2017. Έκλεισε υπό το βάρος των χρεών που της άφησε η απόφαση για τον Μαρινόπουλο και ο υπερδανεισµός από την πρώην ΑΤΕ και από άλλες τράπεζες, παρά τα κέρδη που εµφάνιζε ως και το 2016. Οι εργαζόµενοι της ΒΙΚΗ έµαθαν τα περισσότερα για την κατάσταση της εταιρείας µετά την προσωρινή διαταγή που εξέδωσε στις 6 Φεβρουαρίου 2018 το Πολυµελές Πρωτοδικείο Άρτας, όπου είχε ορισθεί να συζητηθεί η αίτηση υπαγωγής της στο άρθρο 106α παρ. 6 του πτωχευτικού κώδικα. Η εργοδοσία της ΒΙΚΗ, αιφνιδιάζοντας τους εργαζόµενους, παραιτήθηκε του αιτήµατός υπαγωγής στο 106α παρ. 6 και εκβιαστικά έκανε αίτηση για το άρθρο 99, βάζοντας ταυτόχρονα λουκέτο στο εργοστάσιο. Η αίτηση για την υπαγωγή στο άρθρο 99 θα εκδικαστεί την Παρασκευή 28 Σεπτέµβρη. Οι εργαζόµενοι έκαναν µαζικές κινητοποιήσεις τον περασµένο Φλεβάρη, πιέζοντας να παραµείνει σε λειτουργία το εργοστάσιο, κάτι που δεν έγινε εφικτό. Η κυβέρνηση, λόγω της εντοπιότητας του πρωθυπουργού Α. Τσίπρα, αλλά και της υπουργού Προστασίας του Πολίτη, Ο. Γεροβασίλη, δείχνει να ενδιαφέρεται αρκετά, θέλοντας προφανώς να αποφύγει το όποιο πολιτικό κόστος. Αν έχει όµως πραγµατικά την πρόθεση να βοηθήσει, θα φανεί σε περίπτωση που δεν βρεθεί επενδυτής. Θα αναλάβει το κόστος της επαναλειτουργίας της επιχείρησης, χωρίς να δώσει φράγκο σε τράπεζες και πιστωτές ή θα αφήσει τους εργαζόµενους της

επιχείρησης να ζουν στην ανέχεια και την ανεργία; Με αφορµή την εκδίκαση της αίτησης πτώχευσης στις 28/9 µιλήσαµε µε τους Αποστόλη Λάκκα και Μαρίνα Μπανταλούκα, Πρόεδρο και Γεν. Γραµµατέα αντίστοιχα του Σωµατείου Εργατοϋπαλλήλων ΒΙΚΗ ΑΕ. Τη συνέντευξη πήρε ο Θοδωρής Πατσατζής. Πόσοι εργαζόµενοι δούλευαν στο

? εργοστάσιο, όταν σταµάτησε η

λειτουργία του και πώς ζουν αυτοί οι άνθρωποι όλο αυτό το διάστηµα; Οι εργαζόµενοι της εταιρείας τον Μάιο του 2018 ήταν περίπου 160. Αρκετοί από αυτούς, κυρίως από το υποκατάστηµα που διατηρούσε η εταιρεία στην Αθήνα, αποχώρησαν οικειοθελώς, µε αποτέλεσµα σήµερα ο αριθµός να έχει µειωθεί στους 120. Ελάχιστοι κατάφεραν, αν και βρίσκονται σε επίσχεση εργασίας, να βρουν δουλειά, ενώ η πλειοψηφία των εργαζοµένων προσπαθεί να επιβιώσει µε το επίδοµα επίσχεσης που µας παρέχει ο ΟΑΕ∆, περίπου 400 ευρώ για τον καθένα. Επίσης εντός των ηµερών αναµένουµε ότι θα καταβληθεί και εφάπαξ οικονοµική βοήθεια 1.000 ευρώ στον κάθε εργαζόµενο από το Υπουργείο Εργασίας. Από το δικαστήριο στις 28 του µήνα

? τι θα θέλατε να βγει;

Στο δικαστήριο που θα γίνει στις 28 Σεπτεµβρίου, µπορούν να συµβούν τα εξής: α) Να προκύψει κάποιος επενδυτής που να ενδιαφέρεται να αγοράσει έστω τη µονάδα παραγωγής, ώστε να ξαναµπεί σε λειτουργία το εργοστάσιο ή β) να προχωρήσει η διαδικασία της πτώχευσης. Στην πρώτη περίπτωση η διαδικασία

θα κρατήσει λίγους µήνες και σίγουρα κάποιοι θα µπορέσουν να δουλέψουν ξανά. Στη δεύτερη περίπτωση θα έχουµε µία χρονοβόρα διαδικασία, όπου το µόνο που θα περιµένουµε θα είναι η απόλυση προκειµένου να περάσουµε στα µητρώα ανέργων του ΟΑΕ∆ µε ό,τι συνεπάγεται αυτό. Σίγουρα προτιµούµε την πρώτη εκδοχή, καθώς είναι εξαιρετικά δύσκολο, στην περιοχή που ζούµε, να βρεθούν νέες θέσεις εργασίας. Ειδικά για συναδέλφους που δεν είναι πια στην πρώτη νεότητα. Πιστεύεται ότι ο αγώνας σας µπορεί

? να δικαιωθεί και ότι το εργοστάσιο

µπορεί να λειτουργήσει ξανά;

Το εργοστάσιο αυτή τη στιγµή βρίσκεται σε πλήρη διάλυση. Έπειτα από 4 µήνες εγκατάλειψης, µε πολλά µηχανήµατα να έχουν πουληθεί, καλείται ο νέος επενδυτής, που ίσως προκύψει, να ξαναστήσει την παραγωγή από την αρχή. Παρ’ όλα αυτά, αν υπάρχει καλή θέληση από µέρους του, µπορεί να λειτουργήσει ξανά και µάλιστα πιο σωστά και πιο εκσυγχρονισµένα. Οι εργαζόµενοι από την άλλη πλευρά, εκτός από το ζήτηµα της εργασίας, έχουν να αντιµετωπίσουν και τις απλήρωτες αποδοχές πολλών µηνών, τις οποίες η εταιρεία δεν κατέβαλλε. Η δικαίωση σίγουρα αφορά και την αποπληρωµή των δεδουλευµένων, τα ποσά των οποίων δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητα. Έχετε συµπαράσταση από άλλα

? σωµατεία και φορείς της περιοχής; Η αλήθεια είναι ότι επειδή όλα αυτά ήταν µία πρωτόγνωρη εµπειρία για µας, πιθανόν να µην κινηθήκαµε όπως έπρεπε. ∆εν µας αρνήθηκε κανείς τη βοήθειά του, ούτε οι εργαζόµενοι άλλων µεγάλων εταιρειών της περιοχής, ούτε οι φορείς.

Ναυτεργάτες: Μπορούσαν περισσότερα

Κ

ατά τη διάρκεια της δεύτερης 24ωρης απεργίας των ναυτεργατών, την Τρίτη 4 Σεπτέµβρη, η πλειοψηφία της ΠΝΟ (Πανελλήνια Ναυτική Οµοσπονδία) µε ψήφους 10 υπέρ και 4 κατά αποφάσισε την αναστολή της κινητοποίησης, που είχε ξεκινήσει τη ∆ευτέρα 3 Σεπτέµβρη, µε αίτηµα την υπογραφή Συλλογικής Σύµβασης Εργασίας, αποδεχόµενη την πρόταση των εφοπλιστών για αύξηση των µισθών για το έτος 2018 κατά 2% για τα Ακτοπλοϊκά και τα Ε/Γ-Ο/Γ πλοία διεθνών γραµµών. Στο θολό τοπίο της ανέχειας που έχουν φτάσει οι εργαζόµενοι, µπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι ακόµη και το 2% αύξηση είναι επιτυχία. Στην πραγµατικότητα η αντιπρόταση που υπήρξε στο ∆.Σ. της ΠΝΟ για νέα 24ωρη απεργία, από τον πρόεδρο της Πανελλήνιας Ένωσης Ναυτών Εµπορικού Ναυτικού (ΠΕΝΕΝ) Α. Νταλακογεώργο, ήταν σωστή. Πρώτον, γιατί ακόµη και η διεκδίκηση που εκβιαστικά έθεσε η εργοδοτική πλειοψηφία της ΠΝΟ µε εξώδικό της για 5% αυξήσεις στους µισθούς, είναι πολύ κάτω απ’ όσα έχουν χάσει οι ναυτεργάτες όλα τα µνηµονιακά χρόνια. Οι µισθοί των ναυτεργατών έχουν µειωθεί 40%, όταν την ίδια περίοδο οι εφοπλιστές είχαν απ’ όλες τις κυβερνήσεις φοροαπαλλαγές. ∆εύτερον, γιατί ο κλάδος έχει και άλλα µεγάλα προβλήµατα, που εγκαταλείφθηκαν από την πλειοψηφία της ΠΝΟ. Αιτήµατα και προς τους εφοπλιστές και προς την κυβέρνηση. Όπως φάνηκε, η κυβέρνηση εκµεταλλεύτηκε αυτή τη στάση της πλειοψηφίας της ΠΝΟ για να δείξει ότι µε δική της µεσολάβηση έπεισε τους εφοπλιστές να δώσουν το 2%. Πρόκειται για τεράστιο ψέµα. Το 2% το κέρδισαν οι εργαζόµενοι µε την απεργία τους. Και υπήρχαν οι δυνατότητες αυτό το ποσοστό να είχε φτάσει στο 5% και ακόµη παραπάνω, αν είχαν συνεχίσει την απεργία τους. Ή θα µπορούσαν να απαιτήσουν και να κερδίσουν πάνω στα υπόλοιπα αιτήµατα του κλάδου. Αυτό το συµπέρασµα είναι το σπουδαιότερο. Με αυτή την αυτοπεποίθηση χρειάζεται οι δυνάµεις της Αριστεράς να οργανώσουν τους ναυτεργάτες για να ετοιµαστούν νέοι αγώνες στη συνέχεια.


εργατικα

12 σεπτεμβρη 2018

9

Λέσβος: Άθλιες συνθήκες για τους πρόσφυγες αλλά και για τους εργαζόμενους Του Θοδωρή Πατσατζή

Ο 

ι εργαζόμενοι στο Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης (ΚΥΤ) της Λέσβου απεργούν για τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας τους. Είναι μια κινητοποίηση που έπρεπε να στρέφεται ενάντια στο θεσμικό ρατσισμό της κυβέρνησης, που έχει θύματα όχι μόνο εκατοντάδες πρόσφυγες και μετανάστες, αλλά και τους εργαζόμενους στις υπηρεσίες Υποδοχής και Ταυτοποίησης Υπηκόων Τρίτων Χωρών, καθώς και τους εργαζόμενους στην Υπηρεσία Ασύλου. Η Περιφερειακή Επιτροπή Εργαζομένων του ΚΥΤ Λέσβου στη Γενική Συνέλευσή της την Πέμπτη 6 Σεπτεμβρίου 2018, με θέμα την έκρυθμη κατάσταση που έχει δημιουργηθεί όσον αφορά τόσο τις συνθήκες εργασίας όσο και τις συνθήκες διαβίωσης των φιλοξενούμενων στο ΚΥΤ Λέσβου λόγω των συνεχώς αυξανόμενων ροών, αποφάσισε ομόφωνα την αποχή από την υπερωριακή εργασία το Σαββατοκύριακο 8-9/9 και τρίωρη στάση εργασίας για τη Δευτέρα 10/9. Κατά τη διάρκεια της στάσης εργασίας πραγμα-

τοποιήθηκε συγκέντρωση-διαμαρτυρία στην είσοδο του ΚΥΤ Λέσβου. Όπως καταγγέλλουν, η βασική αιτία του προβλήματος είναι το γεγονός ότι ο αριθμός των φιλοξενουμένων αυξάνεται διαρκώς, με αποτέλεσμα αυτή τη στιγμή να αγγίζει τις 8.500, ενώ η δυνατότητα φιλοξενίας δεν υπερβαίνει σε ανώτατο όριο τις 3.500! Το γεγονός αυτό τεκμηριώνεται και από το 18.1/9549 έγγραφο της διοίκησης της 27ης Ιουλίου 2018, με το οποίο ζητείται να αποτυπωθούν οι 3.100 κουκέτες διαμονής. Για να έχουμε ένα μέτρο της ασφυκτικής κατάστασης που έχει δημιουργηθεί, υπολογίζεται ότι αυτή τη στιγμή η πυκνότητα του φιλοξενούμενου πληθυσμού είναι πάνω από 2 άτομα ανά τετραγωνικό μέτρο! Αποτέλεσμα των παραπάνω είναι η κατάρρευση των δομών φιλοξενίας. Ενώ ο αριθμός των φιλοξενούμενων αυξάνεται, ο αριθμός του ιατρικού κλιμακίου του ΚΕΕΛΠΝΟ έχει αποδυναμωθεί και στα ραντεβού του έχει ξεπεράσει σε καθυστέρηση το ΙΚΑ και κοντεύει να ξεπεράσει και τα δημόσια νοσοκομεία. Αυτή τη στιγμή φτάνουν τα ραντεβού του στα τέλη Δεκέμβρη. Τα δε λύματα του Camp, που λόγω της αύξησης των φιλοξενουμένων έχουν επίσης πολλαπλασιαστεί, εξακολουθούν να ξεχειλίζουν στην είσοδο

του Camp, υποχρεώνοντας φιλοξενούμενους και εργαζόμενους να ζουν πάνω σε αυτά και στη δυσοσμία τους, με τρομερό κίνδυνο για την υγεία τους. Σπαταλιέται άφθονο δημόσιο χρήμα σε εταιρείες εκκένωσης βόθρων, ενώ θα μπορούσε να γίνει αποχέτευση με λιγότερα λεφτά. Προβλήματα εμφανίζονται προφανώς και στη σίτιση και την καθαριότητα. Άθλιες συνθήκες για τους εργαζόμενους, άθλιες συνθήκες και για τους φιλοξενούμενους, που έχουν να ξεπεράσουν και το ψυχολογικό σοκ της υποχρεωτικής φυγής από την πατρίδα τους λόγω του πολέμου. Ένας συνδυασμός που τους κάνει πιο επιρρεπείς, σύμφωνα με τους εργαζόμενους στο ΚΥΤ Λέσβου, σε ψυχικά νοσήματα και παραβατικές συμπεριφορές. Με λίγα λόγια, η πολιτική της κυβέρνησης να φτιάχνει ανθρώπινες φυλακές αντί για κέντρα φιλοξενίας είναι αυτή που κάνει δύσκολη τη ζωή των προσφύγων, αφόρητη την εργασία όσων εργάζονται σε αυτούς τους χώρους και δύσκολη τη συμβίωση των προσφύγων με τον ντόπιο πληθυσμό της Λέσβου (και των υπόλοιπων περιοχών όπου φιλοξενούνται πρόσφυγες). Προβλήματα που δεν πρόκειται να λυθούν, όπως μέσα στην απόγνωσή τους ζητάνε οι εργαζόμενοι στο ΚΥΤ Λέσβου, με την αύξηση της αστυνομικής

δύναμης στο νησί, αλλά με την αύξηση των δαπανών, ώστε τα κέντρα φιλοξενίας να γίνουν ανθρώπινα, με την πρόσληψη του απαραίτητου προσωπικού για τις υποδομές και με την αποσυμφόρηση του ΚΥΤ Μόριας, δίνοντας άσυλο στους πρόσφυγες. Στην απόγνωση των εργαζομένων συμβάλλει ο θεσμικός ρατσισμός της κυβέρνησης που, αντί να κάνει τα αυτονόητα, αδυνατίζει συνεχώς τις υπηρεσίες, ενώ, όπως καταγγέλλουν και οι Συμβασιούχοι συνάδελφοί τους της Υπηρεσίας Ασύλου, πληρώθηκαν για τον Ιούνιο και τον Ιούλιο στις αρχές του Σεπτέμβρη. Παρά μάλιστα τις δεσμεύσεις του Υπουργού για θέσπιση οδηγιών προς τους Αν. Προϊσταμένους της Υπηρεσίας Ασύλου και παρά την τοποθέτηση του Διευθυντή υπέρ της αποσύνδεσης του πειθαρχικού ελέγχου των συμβασιούχων από τις βεβαιώσεις των Αν. Προϊσταμένων, το Τμήμα Διαχείρισης και Εφαρμογής Προγραμμάτων συνεχίζει να εξαιρεί αυθαίρετα και παράνομα από την μισθοδοσία εργαζόμενους που έχουν υποβάλει αναφορές σε βάρος προϊσταμένων τους. Όσον αφορά τα χρήματα της επίσχεσης εργασίας που είχαν ασκήσει 110 περίπου συμβασιούχοι, μετά από 5 μήνες ακόμα δεν έχει βρεθεί λύση.

Μαχητική κινητοποίηση των Εκδικητικές απολύσεις στη ΜΚΟ ΜΕΤΑδραση μεταναστών εργατών γης!

Μ 

αζική κινητοποίηση πραγματοποίησαν την Τετάρτη 5 Σεπτέμβρη οι μετανάστες εργάτες γης στην περιοχή της Μανωλάδας, που δουλεύουν στη συγκομιδή της φράουλας και κατάγονται κυρίως από το Μπανγκλαντές. Πρόκειται για τους εργάτες γης που έμεναν στον καταυλισμό που κάηκε τον Ιούνη του 2018. Η κινητοποίηση έγινε με πρωτοβουλία Ομοσπονδιών και του Εργατικού Κέντρου Αμαλιάδας. Στην κινητοποίηση συμμετείχαν και αντιπροσωπείες σωματείων της περιοχής και έγινε με αίτημα να σταματήσουν οι άθλιες συνθήκες διαβίωσης των μεταναστών και κόντρα στην επανειλημμένη άρνηση της υπουργού Έφης Αχτσιόγλου να συναντηθεί με τους εκπροσώπους των εργατών.. Συνολικά τα αιτήματά τους είναι: Να καλυφθούν άμεσα οι επείγουσες ανάγκες σίτισης, στέγασης και έκδοσης των απαραίτητων πιστοποιητικών. Να ολοκληρωθεί άμεσα η καταγραφή των απωλειών και των αναγκών των εργατών γης και να δοθεί έκτακτη οικονομική ενίσχυση. Να στεγαστούν σε καταλύματα που να πληρούν τις αναγκαίες προδιαγραφές ασφαλούς και υγιεινής διαβίωσης, με τουαλέτες, παροχή ρεύματος και πόσιμου νερού. Να παραχωρηθούν στους μετανάστες, των οποίων κάηκαν τα υπάρχοντα, συσκευές μαγειρέματος, μαγειρικά σκεύη, κλινοσκεπάσματα, επαρκής ρουχισμός και παπούτσια. Εξασφάλιση από την εργοδοσία και τους κρατικούς φορείς επαρκών και υγιεινών χώρων διαμονής και τακτικό έλεγχό τους από υγειονο-

μική επιτροπή. Υποχρεωτικό εξοπλισμό προστασίας τις ώρες εργασίας (μάσκες, γάντια, φόρμες, παπούτσια). Μεροκάματο 33,57 ευρώ (σημαίνει μισθός 751 ευρώ). Τακτικό έλεγχο από τις Επιθεωρήσεις Εργασίας για τις παραβιάσεις της εργατικής νομοθεσίας. Υποχρεωτική παροχή ενός τουλάχιστον ρεπό τη βδομάδα. Πλήρη ιατροφαρμακευτική και ασφαλιστική κάλυψη για όλους. Να δοθούν άδειες παραμονής στους μετανάστες εργάτες γης. Υπογραφή διακρατικών συμφωνιών με τις χώρες καταγωγής τους και μεταφορά των ασφαλιστικών δικαιωμάτων τους. Τελικά συναντήθηκαν με την υπουργό, η οποία δεσμεύθηκε μόνο στο ότι ψάχνει τρόπο, ώστε να χορηγηθεί ένα έκτακτο επίδομα, χωρίς καμία εγγύηση ούτε για το πώς θα διασφαλιστεί η καταβολή του. Για όλα τα υπόλοιπα παρέπεμψε σε συνάντηση που θα οριστεί με το Εργατικό Κέντρο της περιοχής, τους μετανάστες και τους εργοδότες. Σε αρνητικό κλίμα έγινε και η συνάντηση με εκπροσώπους του υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής, στο Ρέντη. Εκεί έριξαν το φταίξιμο στους μετανάστες για το γεγονός ότι έχουν μείνει χωρίς χαρτιά, επειδή υποτίθεται αμέλησαν να στείλουν τα ονόματά τους, παρά το γεγονός ότι ο σχετικός κατάλογος έχει φτιαχτεί εδώ και πολύ καιρό. Η αντιπροσωπεία έλαβε διαβεβαιώσεις για την επανέκδοση των εγγράφων σε μια βδομάδα από την κοινοποίηση των ονομάτων, αλλά και για την απελευθέρωση όσων έχουν συλληφθεί, επειδή τα έγγραφά τους έχουν καταστραφεί.

Μ 

ε ανακοίνωσή τους εργαζόμενοι/ες στο Δίκτυο Επιτροπείας Ασυνόδευτων Ανηλίκων της ΜΚΟ ΜΕΤΑδραση καταγγέλλλουν ότι την Παρασκευή 31 Αυγούστου, η διοίκηση της ΜΚΟ ΜΕΤΑδραση προχώρησε αιφνιδιαστικά στις εκδικητικές απολύσεις δύο εργαζομένων του Τμήματος Επιτροπείας Ασυνόδευτων Ανηλίκων χωρίς καμία προειδοποίηση. Αμέσως μετά τις απολύσεις και με προφανή στόχο να τρομοκρατηθούν και οι υπόλοιποι εργαζόμενοι στο ίδιο τμήμα, η εργοδοσία έστειλε μια γενική επιστολή με την οποία απείλησε ότι θα προχωρήσει άμεσα στις απολύσεις τριών ακόμα εργαζομένων. Οι εργαζόμενοι δεν έμειναν όμως με σταυρωμένα τα χέρια. Απάντησαν άμεσα με ομαδική παρέμβαση στα κεντρικά γραφεία της ΜΚΟ. Αιτήματα αυτής τους της δράσης ήταν η άμεση ανάκληση των δύο απολύσεων, η αποτροπή περαιτέρω απολύσεων συναδέλφων μας και να υπάρξει μια καθαρή ενημέρωση για τη διασφάλιση των θέσεων εργασίας όλων των εργαζομένων του τμήματος. Η διοίκηση, σε σχετική συνάντηση που έγινε μετά την παρέμβαση, δεν απάντησε σε καμία από τις διεκδικήσεις τους και προτίμησε να τους κοροϊδεύει εμφανίζοντας τις απολύσεις ως νίκη της

απέναντι στους χρηματοδότες. Συνέχισε έτσι την πάγια τακτική που έχουν οι περισσότερες ΜΚΟ αλλά και η κυβέρνηση. Δηλαδή τη μονιμοποίηση της επισφάλειας, της αναλωσιμότητας και της ευελιξίας σε βάρος των εργαζομένων. Με αυτό το θράσος που τους έχει δώσει η κυβέρνηση, οι εργοδότες της ΜΚΟ ΜΕΤΑδραση ανακοίνωσαν στους εργαζόμενους ότι δεν θα διστάσουν να κάνουν μαζικές απολύσεις τους επόμενους μήνες. Καθιστώντας μάλιστα υπεύθυνους για αυτή την κατάσταση το κράτος. Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που η ΜΚΟ αυτή δείχνει στυγνό πρόσωπο απέναντι στους εργαζόμενούς της. Θυμίζουμε ότι παρά το ανθρωπιστικό προφίλ που προσπαθεί να χτίσει, έχει ήδη καταδικαστεί τελεσίδικα για παραβίαση της ασφαλιστικής και εργατικής νομοθεσίας, μετά την εκδικητική απόλυση εργαζόμενης διερμηνέα και μέλος του ΣΒΕΜΚΟ το 2013, ενώ εκκρεμεί και ένα δικαστήριο για σχετικές παραβιάσεις της ΜΕΤΑδρασης, με εργαζόμενη του Τμήματος Συνοδειών Ασυνόδευτων Ανηλίκων. Οι εργαζόμενοι δηλώνουν ότι θα συνεχίσουν τον αγώνα τους τόσο ενάντια στις δύο απολύσεις όσο και ενάντια σε οποιαδήποτε άλλη απόλυση προσπαθήσει να κάνει η ΜΚΟ.


10

εργατικα

Τα συνδικάτα και τα εργασιακά δικαιώμ Εργαζόμενοι στις τηλεπικοινωνίες

Να καταργήσουμε τις ελαστικές σχέσεις εργασίας

Τ 

ο Σάββατο 29 Σεπτέμβρη, στο συνεδριακό κέντρο της Νέας Ιωνίας πραγματοποιείται το 2ο Worker’s Fest. Με αφορμή το φεστιβάλ αυτό συζητήσαμε με τον Γιώργο Χριστοφόρου, πρόεδρο του Σωματείου Εργαζομένων στη Nokia, ένα από τα σωματεία το οποίο συμμετέχει στο Συντονισμό Σωματείων και Εργαζομένων στις Τηλεπικοινωνίες και την Τεχνολογία, ο οποίος διοργανώνει το φεστιβάλ. Τη συνέντευξη πήρε ο Θοδωρής Πατσατζής. Συμβολίζει κάτι η «έξοδος» από τα μνημόνια που έχει εξαγγείλει η κυβέρνηση για τους εργαζόμενους στον κλάδο σας;

?

Για μας, όπως και για τον περισσότερο κόσμο, η έξοδος από τα μνημόνια δεν σημαίνει τίποτα. Άλλωστε τα μνημόνια είναι οι εφαρμοστικοί νόμοι που εφαρμόζονται ακόμη. Είναι πολύ μεγάλη η καταστροφή που έχει γίνει όλα τα προηγούμενα χρόνια. Για να επανέλθει το πλαίσιο και οι μισθοί όπως ήταν το 2009 χρειάζεται και πολιτική βούληση και αγώνες από τα κάτω. Στον κλάδο το δικό μας οι ελαστικές σχέσεις εργασίας έχουν φτάσει σε υψηλά επίπεδα. Παλιότερα οι περισσότεροι εργαζόμενοι στον κλάδο δουλεύαμε με σχέση αορίστου χρόνου. Τώρα οι περισσότερες μεγάλες εταιρείες, η Vodafone, η Wind κ.ά., έχουν πια πλειοψηφικά εργαζόμενους part time είτε ενοικιαζόμενους. Αυτό σημαίνει ότι ακόμη κι αν επανέλθουν οι συλλογικές συμβάσεις, που δεν το κάνει η κυβέρνηση, θέλει πολλή δουλειά από τα σωματεία και πολύ αγώνα για να ξαναγίνουν τα πράγματα όπως ήταν πριν. Η έξοδος από τα μνημόνια είναι τελείως εικονική. Οι εργαζόμενοι έχουμε ξανακούσει για εξόδους, success story κ.λπ. που για μας είναι ψεύτικα λόγια.

Πώς είναι η κατάσταση στις τηλεπικοινωνίες και την τεχνολογία μετά τα μνημονιακά χτυπήματα;

?

Στον κλάδο πριν από τα μνημόνια υπήρχαν πέντε συλλογικές συμβάσεις. Είχαν σύμβαση και η Wind, και η Vodafone, και η Cosmote, και ο ΟΤΕ, και το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών που είναι στις παρυφές του κλάδου καθώς έχει και μηχανικούς. Το να υπάρχει σύμβαση στις μεγάλες εταιρείες μπορεί να καθορίσει συνολικά την κατάσταση στον κλάδο. Από το τι μισθούς δίνουν αυτές οι εται-

ρείες εξαρτάται και τι μισθούς θα δώσουν οι υπόλοιπες. Αυτές οι συμβάσεις όταν καταργήθηκαν με το μεσοπρόθεσμο, αν θυμάμαι καλά, δεν ξαναϋπογράφηκαν. Τώρα όλα τα σωματεία βρίσκονται σε αγώνα διεκδίκησης συλλογικών συμβάσεων, όπως και εμείς στη Nokia. Οπότε πολλά δικαιώματα από αυτά που υπήρχαν έχουν χαθεί τελείως. Είμαστε σε μια φάση στον κλάδο τώρα που από τη μία προσπαθούμε να καταργήσουμε τις ελαστικές σχέσεις εργασίας και από την άλλη προσπαθούμε να επανέλθουν οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας σε επίπεδο κοντά ή εκεί που ήταν προ κρίσης. Κάτι το οποίο απαιτεί τιτάνια προσπάθεια. Σε θεσμικό επίπεδο ξεκινάμε ουσιαστικά από το μηδέν.

Υπάρχουν ζητήματα με χαμηλή μισθοδοσία και καθυστερήσεις στην πληρωμή όπως και στους υπόλοιπους κλάδους;

?

Καθυστερήσεις μισθών στις μεγάλες εταιρείες δεν ξέρω να υπάρχουν, αλλά ευρύτερα στον κλάδο, ειδικά στην τεχνολογία, υπάρχουν πολλές μικρές εταιρείες, των 20-30 εργαζομένων και λιγότερο, που κάνουν web development, που ασχολούνται με μικρά λογισμικά, που χτυπάνε έργα με ΕΣΠΑ από το Δημόσιο κ.λπ. Σε αυτές τις εταιρείες είναι πιο θολό το τοπίο με το καθεστώς της αμοιβής τους. Εκεί, χωρίς να έχουμε πλήρη εικόνα εμείς, παρά μόνο από γνωστούς και φίλους, καθώς οι εταιρείες αυτές δεν έχουν σωματεία και οι εργαζόμενοι στην πλειονότητά τους δεν είναι μέλη κάποιου σωματείου, υποθέτουμε ότι υπάρχουν τα προβλήματα που έχουν και όλες οι άλλες μικρές εταιρείες στην Ελλάδα σε σχέση με τη μισθοδοσία.

Σαν τις εταιρείες startups με τις οποίες έστησε η κυβέρνηση τη φιέστα με το ψηφιακό τρένο πριν από τα εγκαίνια της ΔΕΘ;

?

Ναι. Γίνονται μερικές από φιλότιμες προσπάθειες ανθρώπων που έχουν ένα όνειρο να πετύχουν κάτι. Αλλά οι περισσότερες έχει αποδειχθεί και στο εξωτερικό ότι είναι μια φούσκα. Ένα φιλελέ όνειρο, που βάζουν μέσα και νεολαία προσπαθώντας να δείξουν ότι μπορείς και μόνος σου να πετύχεις, να κάνεις σπουδαία καριέρα, και συνήθως, δυστυχώς για όσους δουλεύουν εκεί, αποτυγχάνουν αυτά. Πέραν του ότι οι περισσότερες startups γίνονται με δημόσιο χρήμα (ΕΣΠΑ κ.ά.).

Το Workers Fest γίνεται για δεύτερη χρονιά. Είναι μια προσπάθεια συντονισμού των εργαζομένων στον κλάδο;

?

Υπήρχε μια προσπάθεια στον κλάδο να συντονιστούν τα πρωτοβάθμια σωματεία πολύ πριν το Workers Fest. Ο συντονισμός δεν είναι ομοσπονδία. Βγήκε από την αναγκαιότητα να στηριχθούν οι δράσεις κάθε πρωτοβάθμιου σωματείου και από τα υπόλοιπα σωματεία του κλάδου για να έχεις την όσο το δυνατό μεγαλύτερη συνιστώσα δύναμης. Μέσα από αυτούς τους αγώνες, έκανε απεργία η Vodafone, τρέχαμε όλοι εκεί, έκανε απεργία η Wind, το ίδιο, δημιουργήθηκαν δεσμοί μεταξύ των σωματείων και μια δικτύωση που κατέληξε στο να ονομαζόμαστε πια Συντονισμός Σωματείων και Εργαζομένων στις Τηλεπικοινωνίες και την Τεχνολογία. Εκτός από τις κινητοποιήσεις έχουμε βγάλει ως Συντονισμός και μια εφημερίδα που κυκλοφόρησε το πρώτο φύλλο και πάμε να βγάλουμε και το δεύτερο. Για πρώτη φορά τον τελευταίο χρόνο στον κλάδο κάναμε ταυτόχρονη κινητοποίηση 4-5 σωματεία με απεργίες και στάσεις εργασίας. Από πέρυσι ξεκινήσαμε να κάνουμε το Workers Fest, το οποίο ήταν μια σκέψη του στιλ τα σωματεία δεν έχουν κάνει ποτέ φεστιβάλ από όσο ξέραμε και είπαμε να το δοκιμάσουμε. Κανένας μας δεν είχε εμπειρία να το στήσει, παρ’ όλα αυτά πήγε πολύ καλά το πρώτο. Έριξε σκιά μεγαλύτερη από όσο ήταν το μπόι του. Ειδικά επειδή υπήρχε και υπάρχει κινηματικό έλλειμμα από τα σωματεία. Είναι βοηθητικό στο να κάνεις δουλειά στη βάση και να μαζεύεις κόσμο προσπαθώντας να τον κάνεις να επιστρέψει

στο συνδικαλισμό.

?

Απευθυνθήκατε και σε σωματεία άλλων κλάδων;

Είχαμε κάποιους αγωνιστικούς δεσμούς με το Σύλλογο Βιβλίου-Χάρτου και απευθυνθήκαμε άμεσα εκεί θέλοντας να ανοίξουμε περισσότερο τη συμμετοχή στο φεστιβάλ. Δυστυχώς ξεκινήσαμε αυτή την προσπάθεια του ανοίγματος αργά. Έχουμε τη θέληση οι περισσότεροι από εμάς και του χρόνου θα κινηθούμε νωρίτερα για να μπορέσουμε να έχουμε πιο πολλές συμμετοχές. Θέλουμε όμως να έρθουν όλοι οι εργαζόμενοι στο φεστιβάλ. Προσωπικά ονειρεύομαι ένα φεστιβάλ όπου θα συναντιούνται όλες οι αγωνιστικές πλευρές του κινήματος, ανεξάρτητα από το αν έχουν σωματείο ή όχι, σε ένα κοινό σημείο για να ανταλλάσσουν απόψεις σε ένα πιο χαλαρό περιβάλλον απ’ ό,τι ένα συνέδριο ή οτιδήποτε άλλο.

Στο φετινό φεστιβάλ θα συζητηθεί και η διακλαδική απεργία που θέλουν να οργανώσουν πρωτοβάθμια σωματεία για την 1η Νοέμβρη;

?

Σίγουρα θα συζητηθεί. Έχουμε δύο θεματικές συζητήσεις. Η μία είναι το πώς βλέπουμε το κίνημα, πώς πιστεύουμε ότι πρέπει να οργανωθεί, τα προβλήματα στους χώρους εργασίας. Και η προσπάθεια για την απεργία αλλά και γενικότερα πώς μπορεί το εργατικό κίνημα να βγει από τη ραστώνη όπου βρίσκεται. Η δεύτερη θεματική είναι για τη δίκη της Χρυσής Αυγής και τον εκφασισμό στους χώρους εργασίας. Πώς προσπαθεί η Χρυσή Αυγή να μπει σε χώρους και σωματεία.


12 σεπτεμβρη 2018

11

ματα στη «μεταμνημονιακή εποχή»

Να αντιπαρατεθούμε με το καθεστώς που έχουν δημιουργήσει τα μνημόνια Της Κατερίνας Γιαννούλια

Π 

ραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 7 Σεπτέμβρη στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης η εκδήλωση του ΜΕΤΑ για τα συνδικάτα και τα εργατικά δικαιώματα στη «μεταμνημονιακή» εποχή. Κεντρικός ομιλητής ο Αποστόλης Καψάλης, επιστημονικός συνεργάτης του Ινστιτούτου Εργασίας της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας (ΙΝΕ-ΓΣΕΕ). Παρουσιάζουμε ορισμένα ενδιαφέροντα στοιχεία της ομιλίας. Εισαγωγικά ο ομιλητής επεσήμανε: «Το μνημόνιο είναι ένα καθεστώς στο οποίο μια χώρα μπαίνει και βγαίνει όχι με ένα και δύο νόμους. Ούτε με ένα και δύο σκισίματα νόμων μπορούμε να βγούμε από αυτά. Είναι ένα ολόκληρο σύστημα οικονομικό και κοινωνικό». Στη συνέχεια δόθηκαν κάποιες αντικειμενικές προϋποθέσεις που πρέπει να λάβουν υπόψη τους τα συνδικάτα. «Όπως θα δείτε και στην έκθεση που διανέμουμε δωρεάν έξω, του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ, με βάση τη μεθοδολογία που ακολουθεί όχι η ΓΣΕΕ, όχι τα συνδικάτα αλλά το γραφείο στατιστικών ερευνών των ΗΠΑ, η πραγματική ανεργία στην Ελλάδα είναι +7 μονάδες», από το 19,1% που δίνεται από την κυβέρνηση.  Δεύτερη αντικειμενική προϋπόθεση η κυριαρχία των ευέλικτων μορφών απασχόλησης στον ιδιωτικό τομέα: «Όσον αφορά λοιπόν το είδος -σ.σ. της σχέσης εργασίας- σταθερά τα τελευταία χρόνια για να μιλήσουμε για την περίοδο μετά το 2015, η μεγάλη πλειοψηφία των νέων συμβάσεων, κάθε μήνα, κινείτο μεταξύ του 55% και 60% προς όφελος της μερικής και της εκ περιτροπής εργασίας». Το ίδιο και στο Δημόσιο όπου «το ποσοστό τα τελευταία 2-3 χρόνια της προσωρινής απασχόλησης, του καθεστώτος, δηλαδή των ΙΔΑΧ (Ιδιωτικού Δικαίου Αορίστου Χρόνου) και των ΙΔΟΧ (Ιδιωτικού Δικαίου Ορισμένου Χρόνου) στο δημόσιο τομέα, έχει εκτιναχθεί από το 4%-5% που ήταν το 2013 στο 20% για το 2017». Διαφωτιστικά είναι τα στοιχεία από την καταγραφή στην ηλεκτρονική ιστοσελίδα του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ για τις συμβάσεις εργασίας που υπογράφηκαν από το Γενάρη του 2010 ως τον Δεκέμβρη του 2017. Τα τελευταία χρόνια υπογράφονται πολύ λίγες, 10-12 το χρόνο, με εντυπωσιακό στοιχείο το ότι ειδικά οι επιχειρησιακές βοηθάνε περισσότερο στην απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων. «Έχουμε πάρα

πολλές συμβάσεις εργασίας που συμφωνούν ότι η εκ περιτροπής εργασία δεν θα είναι 9 μήνες εντός ενός ημερολογιακού έτους όπως προβλέπει ο νόμος αλλά για 12 μήνες και διάρκεια ως 4 χρόνια»! Επί της ουσίας πάντως έχουν κυριαρχήσει οι ατομικές συμβάσεις, λόγω της πίεσης των εργαζόμενων από τα μνημόνια, την ανεργία και τη χαμηλή συμμετοχή τους στα σωματεία (κυρίως στον ιδιωτικό τομέα). Οι εργοδότες δεν έχουν ανάγκη ούτε τα επιχειρησιακά σωματεία, που γνώρισαν έξαρση από το 2010 ως το 2013-14.

Η συζήτηση για τον κατώτατο μισθό Από τα στοιχεία φάνηκε ξεκάθαρα ότι η κυβέρνηση κοροϊδεύει τους εργαζόμενους. Ακόμη κι αν τροποποιήσει το μνημονιακό νόμο 4172/2013, που προβλέπει ότι η κυβέρνηση πρέπει να προχωρήσει σε διάλογο

Η επεκτασιμότητα των ΣΣΕ

Η επεκτασιμότητα των ΣΣΕ δεν ήταν επίσης στις προθέσεις της κυβέρνησης αλλά οι δανειστές το είχαν στα μέτρα που θα έπρεπε να είχαν εφαρμοστεί έως τον περασμένο Ιούνη. Τελικά, εφαρμόζεται εδώ και 20 μέρες και ισχύει ό,τι και παλιότερα, με μια πολύ καθοριστική διαφορά. Αυτό που ίσχυε και παλιότερα ήταν ότι ο υπουργός είχε τη δυνατότητα, όχι την υποχρέωση, να κηρύσσει υποχρεωτική για ένα κλάδο μία ΣΣΕ που έχουν υπογράψει εργοδότες, που απασχολούν συνολικά το 51% των εργαζομένων του κλάδου, με εξαίρεση τις τράπεζες, που το αντίστοιχο ποσοστό είναι 70%. Όμως σύμφωνα με το νόμο συγκεκριμενοποιείται το 51% των εργαζομένων που πρέπει να έχουν υπογράψει τη σύμβαση, για να ισχύει η επέκτασή της: «Με βάση το μητρώο που καλούνται, όχι υποχρεούνται, να δώσουν οι

γασία όπου το πρόστιμο έχει μειωθεί από τις 10.550 στις 3.500 ευρώ. Ένα πρόστιμο που ήταν ούτως η άλλως από τα χαμηλότερα στην Ευρώπη «όταν η Γαλλία έχει 40.000 και 50.000 για αδήλωτη εργασία και η Μεγάλη Βρετανία ακόμη περισσότερο». Στην Ελλάδα, ο εργοδότης μπορεί να απολαμβάνει ακόμα και μείωση του προστίμου, ανάλογα με το χρόνο που τον προσλαμβάνει. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να προτιμήσει, αντί να εφαρμόσει την επεκτασιμότητα της σύμβασης, να έχει αδήλωτους εργαζόμενους και, όταν και αν ελεγχθεί από το, λειψό σε προσωπικό, Σώμα Επιθεωρητών Εργασίας, να πληρώσει το μειωμένο πρόστιμο, προσλαμβάνοντάς τους. Άλλωστε «οι κλαδικές ΣΣΕ που είναι σε ισχύ και κάποιες λήγουν σε 1-2 μήνες είναι λιγότερες από 25» και «μερικές είναι τοπικές και άρα δεν καλύπτουν μεγάλο αριθμό εργαζομένων». Ενώ δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι με βάση τις μνημονιακές επιταγές δεν επανέρχεται η διαδικασία του ΟΜΕΔ που θα μπορούσε να βοηθήσει στο να κερδηθούν κάποιες συμβάσεις από την πλευρά των εργαζομένων. Δεν είναι τυχαίο ότι οι εργοδότες δεν φέρουν αντίθεση στην επεκτασιμότητα, αλλά αρνούνται τη διαιτησία. Από το 60% των εργαζομένων στην Ελλάδα που ήταν καλυμμένο από ΣΣΕ το 2011 «αυτή τη στιγμή το ποσοστό είναι κάτω από 10% και το αμέσως επόμενο είναι το 36% στη Ρουμανία». 

Σκληρές μάχες με τους κοινωνικούς εταίρους μόνο από το Φλεβάρη ως τον Ιούνη κάθε χρονιάς και δώσει αυξήσεις 20 ευρώ όπως διαλαλούν τα «παπαγαλάκια» της, αυτές δεν θα είναι αυξήσεις. Γιατί τα 20 ευρώ θα τα παίρνει αμέσως πίσω με τη μείωση του αφορολόγητου. Επίσης, δεν υπάρχουν μηχανισμοί ελέγχου των εργοδοτών ώστε να γίνει άμεσα σε όλους τους χώρους η αύξηση. Όσον αφορά τον υποκατώτατο μισθό, η εξαγγελία της κατάργησής του είναι ακόμη μεγαλύτερη κοροϊδία από την κυβέρνηση: «Έπειτα από προσφυγή που έκανε η ΓΣΕΕ στο συμβούλιο της Ευρώπης, ο υποκατώτατος μισθός έχει κριθεί παράνομος. Παραβιάζει τη διεθνή και την κοινοτική νομοθεσία και το Σύνταγμα γιατί επιβάλλει μια δυσμενή, ρατσιστική διάκριση σε βάρος των νέων που είναι ως 25 ετών». Οπότε η κατάργησή του είναι «μια αυτονόητη συμμόρφωση, μία διαδικασία που θα έπρεπε να είχε ήδη υλοποιηθεί και μάλιστα το προηγούμενο διάστημα». 

εργοδότες στο σύστημα ΕΡΓΑΝΗ και με βάση τα ΑΦΜ των εργοδοτών σε πραγματικό χρόνο να βγει ο ακριβής αριθμός των εργαζομένων που δουλεύουν στους εργοδότες, οι οποίοι έχουν υπογράψει τη σύμβαση». Δηλαδή, οι εργοδότες δικαιούνται να μη δώσουν το μητρώο τους, καθώς δεν τους υποχρεώνει ο νόμος. Αν μάλιστα είναι αποφασισμένοι να σαμποτάρουν την επέκταση της σύμβασης σε όλο τον κλάδο, «μπορούν να επικαλεστούν το νόμο για την προστασία των προσωπικών δεδομένων και να μη δώσουν αριθμό μητρώου». Η επαναφορά του νόμου δίνει τη δυνατότητα στα σωματεία να αγωνιστούν όσο μπορούν «για να μην μπορέσει να βρει πατήματα η εργοδοτική πλευρά και να ακυρώσει τη συμφωνία». Γιατί τα μνημόνια έχουν δώσει όλο το οπλοστάσιο στους εργοδότες. Ομαδικές απολύσεις, διευκόλυνση των ατομικών απολύσεων με τη μείωση της προειδοποίησης και της αποζημίωσης, λουκέτα με πρόσχημα ότι δεν θα αντέξουν το εργασιακό κόστος, εντατικοποίηση, υπερωρίες απλήρωτες και αδήλωτη ερ-

Έτσι, το υποτιθέμενο «μεταμνημονιακό» τοπίο στα εργασιακά θα καθορίζεται από το καθεστώς που έχουν δημιουργήσει οι μνημονιακοί νόμοι, καθεστώς που έχει αντιφάσεις. Π.χ. μπορεί να δίνει την επεκτασιμότητα, αλλά να επιτρέπει το λοκ-άουτ, ή να έχουν την προτεραιότητα οι εργαζόμενοι σε περίπτωση πτώχευσης, αλλά ταυτόχρονα διευκολύνεται η απόλυση συνδικαλιστών και αυξάνονται τα ένσημα για να έχεις ασφάλιση από 50 σε 75 κ.ά. Αυτό σημαίνει ότι τα σωματεία και οι εργαζόμενοι χρειάζεται να συζητήσουν από τώρα και να οργανώσουν βήμα βήμα τους αγώνες τους, γιατί με κυβερνήσεις σαν τη σημερινή, που έχουν επιβάλει το μνημονιακό καθεστώς, δεν πρόκειται να γυρίσουμε ούτε καν στην προ μνημονίων «κανονικότητα». Μόνο οι εργαζόμενοι, με τα συλλογικά τους όργανα και τους ενωτικούς κι αποφασιστικούς αγώνες τους, έχουν δυνατότητα και πιθανότητα να επαναφέρουν τις κατακτήσεις και τα δικαιώματά τους και αυτή είναι η συζήτηση που επείγει στα σωματεία και την Αριστερά!


12

κοινωνία

12 σεπτεμβρη 2018

Ενώ έχουν υποκαταστήσει το κράτος με τις ΜΚΟ...

Ποινικοποιούν τη διάσωση Της Κατερίνας Καλλέργη

Β 

αρύτατες κατηγορίες αντιμετωπίζουν 30 μέλη Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης (ΜΚΟ) με τρεις από αυτούς να έχουν ήδη συλληφθεί. Πρόκειται για τις κατηγορίες για δράση οργανωμένου εγκληματικού δικτύου, το οποίο δραστηριοποιούνταν συστηματικά στην κατ’ επάγγελμα διευκόλυνση της παράνομης εισόδου αλλοδαπών στην ελληνική επικράτεια, στην καταπάτηση του μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα της ΜΚΟ και στην… κατασκοπεία. Το περιστατικό δεν είναι το μοναδικό, καθώς παρόμοιες κατηγορίες αντιμετώπισαν δικαστικά –και αθωώθηκαν– επίσης πέντε άτομα μέλη ΜΚΟ φέτος τον Μάη. Από το καλοκαίρι του 2015, όταν αυξήθηκαν δραματικά οι προσφυγικές ροές, βρισκόμαστε στο ίδιο έργο θεατές, καθώς η ΕΛΑΣ «εξαρθρώνει σπείρες διακινητών» επιτιθέμενη στις ΜΚΟ, αφήνοντας τους πραγματικούς διακινητές να δρουν ανενόχλητοι, ενώ δεν λείπουν και

κατηγορίες για συνεργασία ελληνικού στρατού και διακινητών. Ταυτόχρονα, το κράτος φαίνεται να αγνοεί ή να μη θέλει να ελέγξει ποιοι κρύβονται στην πραγματικότητα πίσω από την εκμετάλλευση και τη διακίνηση των προσφύγων, ποιοι βάζουν τις «ταρίφες» για να βοηθήσουν τους πρόσφυγες να περάσουν τα σύνορα. Αυτή τη στιγμή, στα νησιά του βόρειου Αιγαίου, η δράση των εθελοντών είναι ένας από τους λόγους που δεν θρηνούμε περισσότερους νεκρούς. Προφανώς υπάρχουν και άνθρωποι που μέσα από ΜΚΟ στήνουν παιχνίδια και κερδοσκοπούν στην πλάτη των προσφύγων, όμως πολύ σπάνια ο κρατικός μηχανισμός στρέφεται εναντίον τους. Αυτό που δημιουργεί τον κενό χώρο για την εκμετάλλευση των προσφύγων είναι η απουσία του κράτους. Η βοήθεια του κράτους είναι μηδενική τόσο στη θαλάσσια διάσωση, όσο και στη μετέπειτα ζωή των προσφύγων. Η αντικατάσταση του κράτους από ΜΚΟ το απαλλάσσει από τις ευθύνες του και κανονικοποιεί την απουσία του. Η κυβέρνηση μεταθέτει τις ευθύνες της στις ΜΚΟ και με αυτό τον τρόπο συντηρεί ένα «ανθρωπιστικό» προφίλ, αποκρύπτοντας της πολιτικές επιλογές της.

Η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας, το κλείσιμο των συνόρων, οι επαναπροωθήσεις είναι όλα πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης, τα οποία δεν λύνονται με την παρέμβαση των ΜΚΟ. Όσο βοηθητικοί κι αν είναι κάποιοι εθελοντές, το πρόβλημα δεν γίνεται να λυθεί από τις ΜΚΟ. Αρχικά, γιατί δεν έχουν αρκετές δυνάμεις και δεύτερον γιατί όσο το κράτος αδιαφορεί ή, ακόμα χειρότερα, επιτείνει το πρόβλημα και την ταλαιπωρία των προσφυγών, η κατάσταση θα συντηρείται και θα χειροτερεύει. Αυτές οι επιλογές είναι που θέτουν σε κίνδυνο καθημερινά τη ζωή των προσφύγων, που προσπαθούν να φτάσουν στη χώρα μας, ενώ υπάρχουν και συχνές καταγγελίες για παράνομες επαναπροωθήσεις που γίνονται από τον ελληνικό στρατό, τόσο στα νησιά, όσο και στα σύνορα του Έβρου. Τόσο η επιλογή του να στοιβάζονται οι πρόσφυγες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, ενώ θα έπρεπε να τους παρέχεται αξιοπρεπής στέγαση, όσο και οι άθλιες συνθήκες μέσα σε αυτά, καταδεικνύουν την απάνθρωπη και ρατσιστική πολιτική της κυβέρνησης. Οι καθυστερήσεις στις υπηρεσίες ασύλου, η άρνηση ασύλου στη συντριπτική πλειοψηφία των προ-

σφύγων και η ρατσιστική αντιμετώπιση των μη Σύριων προσφύγων ολοκληρώνουν την εικόνα. Την ίδια στιγμή, η Ελλάδα κατέχει ενισχυμένη θέση στο ΝΑΤΟ, στηρίζοντας έμπρακτα και συμμετέχοντας στις πρακτικές που γεννούν κάθε μέρα νέους πρόσφυγες. Η αλληλεγγύη των απλών ανθρώπων και η βοήθεια που παρέχουν οι ΜΚΟ είναι πραγματικά πολύτιμες, αλλά δεν καταφέρνουν από μόνες τους να λύσουν την κατάσταση. Για να λυθεί το πρόβλημα, χρειάζεται να αντιμετωπιστεί στη ρίζα του και αυτή είναι οι κεντρικές πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης. Χρειάζεται ένα δυνατό, ενωτικό αντιρατσιστικό κίνημα που θα απαιτήσει την κατάργηση της συμφωνίας, το άνοιγμα των συνόρων, άσυλο, δικαιώματα και στέγη για τους πρόσφυγες. Ένα αντιρατσιστικό κίνημα που δεν θα μπαίνει σε διλλήματα «ΜΚΟ ή… βαρβαρότητα» και θα απαιτεί από το κράτος να αναλάβει τις ευθύνες του. Ένα αντιρατσιστικό κίνημα με αντι-νατοϊκές αναφορές, που θα εστιάζει στη «μεγάλη εικόνα»: τον λόγο δηλαδή που αυτοί οι άνθρωποι αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις χώρες τους και να έρθουν στην Ευρώπη.

Πυρκαγιά στο Εθνικό Μουσείο του Ρίο ντε Τζανέιρο

Μια ακόμα προαναγγελθείσα καταστροφή Του Θάνου Λυκουργιά

Τ 

ο γύρο του κόσμου έκαναν οι εικόνες από την ολοσχερή καταστροφή του Εθνικού Μουσείου του Ρίο ντε Τζανέιρο στη Βραζιλία, το οποίο παραδόθηκε στις φλόγες το απόγευμα της Κυριακής 2 Σεπτεμβρίου, λίγες ώρες μετά το κλείσιμό του για εκείνη την ημέρα. Το μέγεθος της καταστροφής είναι δύσκολο να περιγραφεί. Εντός ενός μοναδικού μουσείου, με ιστορικό, αρχαιολογικό, εθνολογικό, ανθρωπολογικό και παλαιολογικό ενδιαφέρον, «φυλάσσονταν» περίπου 20 εκατομμύρια εκθέματα. Μεταξύ αυτών βρίσκονταν απολιθώματα δεινοσαύρων και χελώνων 110 εκατομμυρίων χρόνων, το κρανίο της «Λουσία», το αρχαιότερο λείψανο που είχε βρεθεί στη Βραζιλία με ηλικία σχεδόν 12.000 ετών (μεταξύ άλλων εκθεμάτων των ιθαγενών που ζούσαν προ του αποικισμού), μια επιστημονική βιβλιοθήκη με σχεδόν μισό εκατομμύριο τόμους και 2.400 εξαιρετικά σπάνια έργα, μούμιες από την Αίγυπτο, τοιχογραφίες από την Πομπηία, αρχαιοελληνικά αγγεία του 7ου-5ου αιώνα πΧ κλπ. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία όλα αυτά έχουν πλέον χαθεί. Όπως σημειώθηκε, «καταστράφηκε ένα μουσείο

ηλικίας 200 ετών σε μια χώρα που έχει 500 χρόνια ιστορίας»... Αντίστοιχα, μια πρώην Υπουργός Περιβάλλοντος χαρακτήρισε την απώλεια των εκθεμάτων ως «εθνική λοβοτομή». Αν όμως η καταστροφή στέλνει στη λήθη μια τέτοια παγκόσμια κληρονομιά, αναγκαστικά ανακαλούνται στη μνήμη οι κυβερνητικές πολιτικές που την άφησαν στη μοίρα της. Όλες οι πρόσφατες κυβερνήσεις είχαν περικόψει δραματικά τη χρηματοδότηση του συγκεκριμένου, όπως και των υπόλοιπων μουσείων. Όπως κατήγγειλε ο υποδιευθυντής του Μουσείου, Λουίς Ντουάρτε: «δεν είχαν λάβει ποτέ τίποτα από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση». Καθόλου τυχαία, στον πρόσφατο εορτασμό για τα 200 χρόνια

λειτουργίας του, κανένα μέλος της κυβέρνησης δεν είχε παρευρεθεί. Ο ίδιος, κάθε βράδυ πριν φύγει από το γραφείο του, έβγαζε όλες τις μπρίζες υπό τον φόβο ατυχήματος, καθώς οι τοίχοι κατέρρεαν και τα καλώδια έμεναν γυμνά στον αέρα! Τα μέλη της πυροσβεστικής, που επιχείρησαν στην κατάσβεση, ανέφεραν αντίστοιχα πως έπαιρναν νερό από μια παρακείμενη λίμνη, καθώς οι πυροσβεστικοί κρουνοί ήταν άδειοι και άρα χάθηκαν έτσι 30-40 λεπτά χρόνου. Χωρίς να έχουν γίνει ακόμα γνωστά τα ακριβή αίτια της πυρκαγιάς, ο Υπουργός Πολιτισμού δήλωσε ότι η πυρκαγιά πιθανόν να προκλήθηκε από «ένα χάρτινο μπαλόνι με θερμό αέρα»... Τα παραπάνω διαδραματίζονται σε μια

χώρα στην οποία τα τελευταία χρόνια έχουν δαπανηθεί δισεκατομμύρια για κατασκευαστικά έργα για το Μουντιάλ του 2014 και τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ειδικά για την πραγματοποίηση του πρώτου, εκατοντάδες χιλιάδες φτωχοί βραζιλιάνοι οδηγήθηκαν σε έξωση για να δουλέψουν οι μπουλντόζες. Επίσης, η σημερινή κυβέρνηση του νεοφιλελεύθερου Μισέλ Τεμέρ είχε ψηφίσει το 2016 συνταγματική μεταρρύθμιση που επέτρεπε πάγωμα των δημόσιων δαπανών για 20 χρόνια, μέτρα λιτότητας τα οποία χτυπούσαν ιδιαίτερα τομείς όπως η Υγεία και η Παιδεία. Αυτές οι πολιτικές οδήγησαν τη Βραζιλία στο να έχει 12 εκατομμύρια ανέργους και η σημερινή τραγωδία αναδεικνύει με κατηγορηματικό τρόπο τις συνέπειες αυτής της πολιτικής. Μέχρι στιγμής, η οργή που έχει προκληθεί δεν έχει εκφραστεί με μαζικούς όρους στο δρόμο. Οι λίγες εκατοντάδες που συγκεντρώθηκαν έξω από το Μουσείο, αντιμετωπίστηκαν με κλομπ και δακρυγόνα από την Αστυνομία. Χωρίς όμως να είναι σαφές ποιος θα είναι ο αντίκτυπος των γεγονότων –η Βραζιλία θα έχει εκλογές τον ερχόμενο Οκτώβρη– αυτό που είναι αναμφισβήτητο είναι πως οι προτεραιότητες του νεοφιλελευθερισμού ανοίγουν το δρόμο για διαρκή εγκλήματα. Καταστροφές όπως η συγκεκριμένη λειτουργούν «απλώς» ως τραγικές υπενθυμίσεις...


12 σεπτεμβρη 2018

Νεολαια

13

«Καλές προθέσεις» οι προτάσεις του υπουργείου

Ανάγκη ριζικών αλλαγών και ενίσχυσης του Δημόσιου Σχολείου Η ελεύθερη πρόσβαση

Του Χρήστου Σταυρακάκη

Γ 

ια ακόμη μία φορά, ακόμα μία κυβέρνηση επιχειρεί να «μεταρρυθμίσει» τον τρόπο εισαγωγής στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση και συγκεκριμένα τον τρόπο με τον οποίο οι μαθητές και οι μαθήτριες θα περνούν από τη βάσανο των Πανελλαδικών Εξετάσεων. Αυτή τη φορά το υπουργείο δεν αλλάζει μόνο τον τρόπο διεξαγωγής των εξετάσεων, αλλά σχεδόν όλη τη δομή της Γ’ Λυκείου, αλλάζοντας τα μαθήματα και τις ώρες διδασκαλίας, σε μια προσπάθεια να μετατραπεί σε προπαρασκευαστική τάξη για την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, σύμφωνα με τα λόγια του υπουργείου. Οι αλλαγές αυτές θα ισχύσουν από τη σχολική χρονιά 2019-2020 και γνωρίζοντας ότι το 2019 είναι χρονιά και εθνικών εκλογών, εύλογα δημιουργείται ένα ερώτημα γύρω από την επιλογή της χρονικής στιγμής για τη συγκεκριμένη ριζική μεταρρύθμιση. Και επειδή κανείς/μια δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι η επόμενη κυβέρνηση, που θα κληθεί να υλοποιήσει τη συγκεκριμένη μεταρρύθμιση, θα είναι η ίδια με τη σημερινή, η σχετική συζήτηση μπορεί να μείνει κυριολεκτικά «στα χαρτιά», καθιστώντας εντελώς ασαφές το τι μέλλει γεννέσθαι και με την ίδια τη μεταρρύθμιση αλλά και με το μέλλον των μαθητών/τριών.

Οι αλλαγές Συνοπτικά, τα κεντρικά σημεία της πρότασης του υπουργείου είναι τα εξής. Τα μαθήματα της Γ’ Λυκείου μειώνονται δραματικά, καθώς από τα μαθήματα Γενικής Παιδείας παραμένουν μόνο η Φυσική Αγωγή, τα Θρησκευτικά (!), η Νεοελληνική Γλώσσα (που είναι η γνωστή μας Έκθεση μαζί με τη Λογοτεχνία) και τα τρία μαθήματα της κάθε Ομάδας Προσανατολισμού (οι παλιότερες κατευθύνσεις) οι οποίες είναι τρεις: Ανθρωπιστικών Σπουδών, Σπουδών Υγείας, Θετικών Σπουδών και Σπουδών Οικονομίας και Πληροφορικής. Τα πανελλαδικώς εξεταζόμενα μαθήματα θα έιναι τέσσερα ενώ οι ώρες διδασκαλίας των μαθημάτων Προσανατολισμού σχεδόν διπλασιάζονται. Στο πρόγραμμα των μαθημάτων υπάρχουν και αλλαγές όπως η ένταξη των ειδικών μαθημάτων στο κανονικό πρόγραμμα διαδασκαλίας ή η πολυσυζητημένη αντικατάσταση των Λατινικών από την Κοινωνιολογία η οποία προκάλεσε αντιδράσεις κυρίως από στελέχη της ΝΔ στο όριο της γραφικότητας και μακριά από την ουσία των αλλαγών που προτείνονται. Το βασικό επιχείρημα από την πλευρά του υπουργείου, που δικαιολογεί (και) το στοχευμένο χαρακτήρα της μεταρρύθμισης, στηρίζεται στο γεγονός ότι η Γ΄ Λυκείου έχει ουσιαστικά «αποκοπεί» από το δημόσιο σχολείο, καθώς η πλει-

οψηφία των μαθητών/τριών αφιερώνει μεγαλύτερη προσπάθεια και χρόνο στα φροντιστηριακά μαθήματα, υποβαθμίζοντας κατά πολύ τα μαθήματα που διδάσκονται στο σχολείο και ειδικά αυτά που δεν εξετάζονται πανελλαδικά.

τεινόμενες αλλαγές του υπουργείου δε βοηθούν στην επίλυση του ζητήματος, αλλά είναι «ανακάτεμα τις τράπουλας». Ως προν τον πρώτο λόγο, ο υπουργός στη σχετική συνέντευξη Τύπου δεν ανέφερε τίποτα για τα προβλήματα που

Αυτή η κίνηση περισσότερο μοιάζει με μία προσπάθεια το δημόσιο σχολείο να καταστεί «ανταγωνιστικό» ως προς τα φροντιστήρια, παρά μια σοβαρή και ολοκληρωμένη παρέμβαση που προσπαθεί να αντιμετωπίσει το ζήτημα της παραπαιδείας.

Ισχυριζόμαστε πως η αφετηρία αυτού του προβληματισμού είναι σωστή για δύο βασικούς λόγους. Ο πρώτος αφορά τη δεδομένη υποβάθμιση του Δημόσιου Σχολείου, την απαξίωση των εκπαιδευτικών και την υπερίσχυση του ρόλου των φροντιστηρίων. Γι’ αυτό όμως δε φταίει ούτε το σχολείο από μόνο του, ούτε οι εκπαιδευτικοί (και σε τελική ανάλυση ούτε τα φροντιστήρια), αλλά οι κυβερνητικές πολιτικές που συστηματικά εδώ και χρόνια -και με μεγαλύτερη ένταση την τελευταία οκταετία- αποδυναμώνουν το ρόλο του δημόσιου σχολείου: με τη συνεχή μείωση του αριθμού των εκπαιδευτικών ταυτόχρονα με την κατασυκοφάντησή τους, με τους μνημονιακούς νόμους για τις μη προσλήψεις μόνιμων εκπαιδευτικών, με τις υπεράριθμες τάξεις. Ο δεύτερος αφορά την πραγματική δυνατότητα πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, καθώς ενά όλο και μεγαλύτερο τμήμα μαθητών/τριών αδυνατεί να πάει σε φροντιστήρια (για οικονομικούς λόγους), τη στιγμή που είναι κοινό μυστικό ότι χωρίς αυτά, η πρόσβαση σε κάποιο ΑΕΙ ή ΤΕΙ είναι πολύ δύσκολη. Ισχυριζόμαστε ωστόσο ότι οι προ-

αντιμετωπίζουν τα σχολεία από την έλλειψη μόνιμου εκπαιδευτικού προσωπικού, απεναντίας για άλλη μια χρονιά τα κενά θα καλυφθούν από αναπληρωτές εκπαιδευτικούς. Ως προς το δεύτερο λόγο, η πλευρά του υπουργείου έχει να παρουσιάσει μόνο «καλές προθέσεις». Με ποιον τρόπο μπορεί να διασφαλιστεί άραγε ότι ο διπλασιασμός των ωρών διδασκαλίας των πανελλαδικώς εξεταζόμενων μαθημάτων θα αντιμετωπίσει το σύστημα των φροντιστηρίων; Επιπλέον, η κατά κάποιον τρόπο «φροντιστηριοποίηση» της Γ’ Λυκείου, με την κατάργηση των περισσότερων μαθημάτων γενικής παιδείας, μεταλλάσσει και τον υποτιθέμενο ρόλο του δημόσιου σχολείου, το οποίο θα έπρεπε να προσφέρει ένα σύνολο γενικών γνώσεων (και όχι πληροφοριών) ενώ ταυτόχρονα παραμένει εξόχως προσανατολισμένο στη διαδικασία των εξετάσεων. Αυτή η κίνηση περισσότερο μοιάζει με μια προσπάθεια το δημόσιο σχολείο να καταστεί «ανταγωνιστικό» ως προς τα φροντιστήρια, παρά μια σοβαρή και ολοκληρωμένη παρέμβαση που προσπαθεί να αντιμετωπίσει το ζήτημα της παραπαιδείας.

Το υπουργείο υποστηρίζει ότι υιοθετεί ένα σύστημα ελεύθερης πρόσβασης, χωρίς Πανελλαδικές Εξετάσεις, στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση για κάποια τμήματα, μόνο με το βαθμό του απολυτηρίου. Πιο συγκεκριμένα, οι μαθητές και οι μαθήτριες θα συμπληρώνουν ένα μηχανογραφικό περιορισμένων επιλογών στο τέλος της Β’ Λυκείου και σε αυτή τη βάση θα σχηματίζεται μια εικόνα για τη ζήτηση που θα έχουν τα τμήματα των ΑΕΙ και των ΤΕΙ. Σε αυτά που θα έχουν τη μικρότερη ζήτηση, θα υπάρχει η δυνατότητα ελεύθερης πρόσβασης για τους/ις μαθητές/τριες που θα τα έχουν δηλώσει αμέσως μετά το τέλος της Β’ Λυκείου, ενώ στα μέσα της Γ’ Λυκείου θα πρέπει να αποφασίσουν οριστικά εάν θα επιλέξουν κάποιο από αυτά τα τμήματα ή εάν θα διαγωνιστούν στη διαδικασία των Πανελλαδικών. Παρότι είναι σημαντικό το γεγονός ότι πρώτη φορά ανοίγει με τέτοιους όρους η σύζητηση γύρω από το ζήτημα της ελεύθερης πρόσβασης στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση -κάτι που ανέκαθεν ήταν προμετωπίδα της Αριστεράς στα ζητήματα Παιδείας αλλά για την κυβέρνηση όχι- ο τρόπος που υλοποιείται, στην πραγματικότητα δεν προσφέρει κάτι. Αφενός, η δομή του Λυκείου, όπως περιγράφηκε παραπάνω, προορίζεται να συνεχίσει να έχει στο κέντρο της τις εξετάσεις. Όσο το δημόσιο σχολείο θα παραμένει ένα εξεταστικό κάτεργο άρρηκτα συνδεδεμένο με την πρόσβαση στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, η συζήτηση για την ελεύθερη πρόσβαση θα είναι λειψή και προβληματική. Αφετέρου, ακόμα και ο ίδιος ο τρόπος που προτείνει το υπουργείο ουσιαστικά θα επιτρέπει την ελεύθερη πρόσβαση σε τμήματα πολύ χαμηλής ζήτησης, τα οποία ούτως ή άλλως με το σημερινό σύστημα έχουν πολύ χαμηλές βάσεις και συνεπώς η πρόσβαση σε αυτά μπορεί να επιτευχθεί και με χαμηλές επιδόσεις στις πανελλαδικές εξετάσεις. Μια πραγματική τομή, θα ήταν η ελεύθερη πρόσβαση σε όποιο τμήμα ΑΕΙ ή ΤΕΙ επιθυμεί ο/η μαθητής/ τρια, όπου η πρώτη χρονιά θα ήταν ένα προπαρασκευαστικό έτος για τη συνέχιση των σπουδών των πρωτοετών φοιτητών/τριών. Συνεπώς, μάλλον οι προτάσεις του υπουργείου δεν αλλάζουν και τόσο ριζικά το Λύκειο, παρ’ ότι ανοίγει μια συζήτηση η οποία μπορεί να αξιοποιηθεί από το κίνημα και τη ριζοσπαστική Αριστερά, ώστε να ξεδιπλώσει ένα σχέδιο για ένα πραγματικά δημόσιο σχολείο που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες των μαθητών/τριών και των εκπαιδευτικών, που δε θα είναι εξεταστικό κέντρο, αλλά θα προάγει την κριτική σκέψη και το οποίο θα αποσυνδεθεί από τη διαδικασία πρόσβασης στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση.


14

ΙΣΤΟΡΙΑ

12 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 2018

Πριν σαράντα πέντε χρόνια στη Χιλή

ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ ΚΑΙ «Machuca»: Μια ταινία αριστούργηµα για τους δύο κόσµους που συγκρούστηκαν στη Χιλή Της Κατερίνας Σεργίδου

Η

ταινία «Machuca» (2004) αφηγείται την ιστορία δύο αγοριών, που ζουν στο Σαντιάγο της Χιλής το 1973, λίγο πριν το πραξικόπηµα του δικτάτορα Πινοσέτ. Αφηγείται την ιστορία δύο κόσµων εντελώς διαφορετικών, που συναντιούνται για λίγο, πριν την οριστική σύγκρουση. Οι φτωχοί έχουν όνοµα. Ένας από αυτούς είναι ο Πέδρο Ματσούκα, το όνοµα του οποίου ο σκηνοθέτης επιλέγει να δώσει στην ταινία. Ένα από τα πραγµατικά γεγονότα που περιγράφονται, είναι το κοινωνικό πείραµα που επιχειρήθηκε κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Αλιέντε, µε στόχο τα παιδιά των φτωχότερων τάξεων να φοιτήσουν στα ιδιωτικά σχολεία, όπου οι εύπορες οικογένειες και τα αστικά στρώµατα έστελναν τα παιδιά τους. Σε ένα τέτοιο σχολείο βρίσκεται ο Ματσούκα, όπως τον φωνάζουν οι νταήδες του σχολείου, αποφεύγοντας να τον πουν µε το µικρό του όνοµα. Ο ντροπαλός Γκονζάλο, παιδί µιας πλούσιας οικογένειας, σε αντίθεση µε τα πλουσιόπαιδα που αποµονώνουν τον Ματσούκα και τα άλλα φτωχά παιδιά, γίνεται φίλος του. Μακριά από το αυταρ-

χικό πλαίσιο της οικογένειάς του, ο Γκονζάλο ανακαλύπτει τη ζωή στις φτωχογειτονιές, κάνει ποδήλατο στις αλάνες και έρχεται σε επαφή µε τη σκληρή, αλλά περιπετειώδη πραγµατικότητα της ζωής του Ματσούκα. Ο Γκονζάλο αρχίζει να συνειδητοποιεί πως όλα όσα έχει ακούσει για την πολιτική και τον κόσµο έχουν και µια άλλη άγνωστη πλευρά την οποία αποφασίζει να εξερευνήσει. Τα αγόρια παίζουν και ερωτεύονται τη Σιλβάνα, ενώ οι διαδηλώσεις, οι συγκρούσεις και η τροµοκρατία περνάνε από δίπλα τους. Οι δύο φίλοι ενηλικιώνονται βίαια, καθώς το πραξικόπηµα διαλύει τους αµήχανους δεσµούς τους. Το ταξικό και πολιτισµικό χάσµα που τους χωρίζει, είναι τεράστιο και το τέλος δεν είναι ευτυχισµένο. Ο σκηνοθέτης Αντρές Γουντ δηµιούργησε µια τρυφερή ιστορία ενηλικίωσης, σύγκρουσης και φιλίας, καταφέρνοντας να προστατεύσει για λίγο τους ήρωές του από την επικείµενη πολιτική καταστροφή. Χωρίς διδακτισµό και στερεοτυπικούς διαλόγους, µε ρεαλιστικό ύφος, µας µεταφέρει σε έναν κόσµο όπου ο Ματσούκα και ο Γκονζάλο ονειρεύτηκαν για λίγο ότι η ζωή τους θα µπορούσε να είναι αλλιώς και ότι θα µπορούσαν να τη διασχίσουν ανεβασµένοι µαζί σε ένα ποδήλατο.

Του Αντώνη Νταβανέλου

Π

ριν από 45 χρόνια, στις 11 Σεπτέµβρη του 1973 στη Χιλή, το πραξικόπηµα του στρατηγού Πινοσέτ έβαζε αιµατηρό τέλος στο πείραµα του «ειρηνικού-κοινοβουλευτικού δρόµου προς το σοσιαλισµό», που επιχείρησε ο συνασπισµός της Λαϊκής Ενότητας υπό τον πρόεδρο Σαλβαδόρ Αλιέντε. Η αγριότητα του πραξικοπήµατος – µε πραγµατικό στόχο να εξοντώσει µια ολόκληρη «γενιά» του εργατικού, λαϊκού και αριστερού κινήµατος– δείχνει το µέτρο του φόβου και του πανικού της χιλιάνικης κυρίαρχης τάξης και του αµερικάνικου ιµπεριαλισµού µπροστά σε αυτά που έγιναν στη Χιλή στα χρόνια µεταξύ 1970 και 1973. Σε αντίθεση µε τα προηγούµενα «πειράµατα» συµµετοχής της Αριστεράς στις κυβερνήσεις –όπως στη Γαλλία και στην Ιταλία το 1945-1947, στις κυβερνήσεις «εθνικής ενότητας»– η κυβέρνηση της Λαϊκής Ενότητας στη Χιλή παρουσιαζόταν σαν µια ειλικρινής στρατηγική «περάσµατος στο σοσιαλισµό µε τον ειρηνικό-δηµοκρατικό δρόµο». Ο Αλιέντε, σε αντίθεση µε τον Τορέζ και τον Τολιάτι που υπόταξαν τα προγράµµατά τους στις σκοπιµότητες µιας κάποιας ενωτικής «εξόδου της πατρίδας από την κρίση» και σε µεγαλύτερη αντίθεση µε τα ξεφτιλίκια της µετέπειτα «πληθυντικής Αριστεράς» και σε ακόµα µεγαλύτερη αντίθεση µε τους σύγχρονους Ρέντσι και Τσίπρα, επέµενε να πραγµατοποιήσει το πρόγραµµα της Λαϊκής Ενότητας (Unidad Popular, UP) µε στόχο τη βελτίωση της θέσης των εργατών και των φτωχών στη Χιλή: Εθνικοποίησε το χαλκό και σταδιακά ένα µεγάλο µέρος της οικονοµίας, αύξησε τους µισθούς και τις συνδικαλιστικές ελευθερίες, επέβαλε µια ριζοσπαστική αγροτική µεταρρύθµιση. Όµως, ταυτόχρονα, επέµενε να διεκδικεί την ολοκλήρωση αυτού του προγράµµατος δηλώνοντας ειλικρινά ότι

θα αποφύγει πάση θυσία κάθε µέτρο που θα οδηγούσε σε εµφύλιο πόλεµο, που θα µετέτρεπε την ταξική αναµέτρηση σε επαναστατική κρίση. Αυτά τα δύο στοιχεία στην πολιτική της UP προδιέγραψαν το µεγαλείο, αλλά και την τελική τραγωδία της χιλιάνικης εµπειρίας.

Ταξική πάλη

Σε πείσµα όλων των αναθεωρητικών θεωριών, η Χιλή αποδεικνύει ξανά ότι την ιστορία τη γράφει η ταξική πάλη. Μόνο που η ταξική πάλη είναι ένα πιο σύνθετο φαινόµενο απ’ ό,τι πιστεύει ένας πλατύς µέσος όρος ανθρώπων, που για πολλά χρόνια δεν έχουν εµπειρίες µεγάλων γεγονότων. Στην ταξική πάλη δεν συµµετέχει ως πρωταγωνιστής µόνο ο δικός µας κόσµος. Συµµετέχει και ο «κόσµος» της κυρίαρχης τάξης. Στη Χιλή, οι «από πάνω» σύντοµα κατάλαβαν ότι ζωτικά τους συµφέροντα θα τίθονταν σε κίνδυνο, αν άφηναν να εξελιχθεί η «διαδικασία» της UP, φοβούµενοι όχι µόνο τον Αλιέντε και την πολιτική του, αλλά κυρίως την τεράστια δύναµη των µαζών που έδειχναν να αφυπνίζονται. Η αστική τάξη έθεσε το σύνολο της κοινωνικής επιρροής της σε συναγερµό: οι εργοδότες, τα ανώτερα µεσοστρώµατα (µικροεπιχειρηµατίες, βιοτέχνες, µαγαζάτορες κ.ά, που ζουν εκµεταλλευόµενοι την εργασία τρίτων), οι πλούσιοι της υπαίθρου και οι κρατικές γραφειοκρατίες, ρίχτηκαν σε έναν παρατεταµένο πόλεµο για την ανατροπή της κυβέρνησης της Αριστεράς. Έναν πόλεµο που, για ένα διάστηµα, κρυβόταν πίσω από τη «συνταγµατική νοµιµότητα», αν και στηριζόταν ανοιχτά στο σαµποτάζ και στη δηµιουργία συνθηκών χάους. Οι δυνάµεις αυτές είχαν την πλήρη υποστήριξη του ιµπεριαλισµού των ΗΠΑ, που επιχείρησαν να στραγγαλίσουν οικονοµικά την κυβέρνηση Αλιέντε, ρίχνοντας τεχνητά τις τιµές του χαλκού στη διεθνή αγορά και εµποδίζοντας κάθε δάνειο και χρηµατοδότηση της Χιλής από την Παγκόσµια Τράπεζα (τι αντίθεση αλήθεια µε τα σαλιαρίσµατα µεταξύ Τσίπρα και Αµερικανών στη φετινή ∆ΕΘ…).

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Red Marks

Χιλή 1970-73

Κυβέρνηση της Αριστεράς, κράτος και εξουσία Σήµερα, 45 χρόνια µετά το πραξικόπηµα που ανέτρεψε τον Αλιέντε, η συζήτηση για το τι προοπτικές αλλά και τι κινδύνους ανέδειξε ο δρόµος της Χιλής παραµένει ανοιχτή. Όσοι υποστήριξαν ότι στη Χιλή φάνηκε να «εξαντλείται η δυναµική της Οκτωβριανής Επανάστασης» και ότι απέµεινε µόνο ο «ειρηνικός-κοινοβουλευτικός δρόµος προς το σοσιαλισµό» έχουν διαψευστεί από την ίδια την ιστορία. Η προδοσία του ΣΥτης Keeanga-Yamahtta Taylor ΡΙΖΑ το καλοκαίρι του 2015, σε τελείως διαφορετικές συνθήκες αλλά µέσα στην κορύφωση της κρίσης, ανέδειξε τα όρια των κυβερνητικών εγχειρηµάτων που αποκόπτονται από τις µάζες για να διατηρηθούν στην εξουσία. Τα γεγονότα της Χιλής εξακολουθούν να µας προειδοποιούν: ∆εν υπάρχει τίποτα πιο επικίνδυνο από το να πληγώσεις ένα θηρίο, αν δεν έχεις την πρόθεση να το αποτελειώσεις…


12 σεπτεμβρη 2018

ιστορια

15

μεταβατική πολιτική

Η ταξική πάλη δεν περιορίζεται σε περιόδους σχετικής «κανονικότητας», όπου τα καθήκοντά μας είναι η αντίσταση, οι απεργίες, οι διαδηλώσεις κ.ο.κ. Όλα αυτά είναι αναγκαία και πολύ σημαντικά. Όμως, υπάρχουν περίοδοι όπου η ταξική πάλη μετατρέπεται σε ταξικό πόλεμο, σε αγώνα «τάξης ενάντια σε τάξη», σε αγώνα ζωής ή θανάτου. Αυτή ήταν η πραγματικότητα στη Χιλή από τα τέλη, κιόλας, του 1971, από τη «στιγμή» της εργοδοτικής απεργίας στα μέσα μεταφοράς (ιδιοκτήτες φορτηγών) σε συνδυασμό με ένα γενικευμένο επιχειρηματικό λοκ-άουτ και τη διαλυτική δράση των αστυνομικών, των δικαστών, των συμβολαιογράφων κ.ο.κ. Πολλοί αναλυτές εκπλήσσονται με την «κατάρρευση» του Αλιέντε το 1973, όμως η πραγματική έκπληξη είναι ότι η κυβέρνηση της UP άντεξε για τρία χρόνια μέσα σε τέτοιες συνθήκες. Και αυτό έγινε μόνο γιατί η εργατική τάξη και οι λαϊκές μάζες στη Χιλή βρήκαν τη δύναμη να ανταποκριθούν στην κλιμάκωση της ταξικής πάλης που επέβαλαν οι «από πάνω», στον ταξικό πόλεμο που είχε ήδη κηρυχθεί. Οι εργοδοτικές απεργίες και τα λοκ άουτ τσακίστηκαν από αυθεντικές απεργίες που, υποχρεωτικά, άρχισαν να χτίζουν την εργατική απάντηση πάνω στο καθοριστικό ζήτημα: ποιος ελέγχει τα μέσα και τη διαδικασία παραγωγής; Καρπός αυτής της κλιμάκωσης ήταν η δημιουργία κρίσιμων κοινωνικών οργανώσεων όπως τα cordonnes industriales (εργατικές οργανώσεις που συνένωναν τα εργοστάσια μιας περιοχής) και τα commandos communales (λαϊκές οργανώσεις που συνένωναν τους φτωχούς, τους αγρότες, τους άστεγους, τις γυναικείες πρωτοβουλίες κλπ σε τοπικό-κοινοτικό πεδίο). Η τάξη μας έχτιζε όργανα σοβιετικού τύπου, έβαζε μπροστά τη διαδικασία που οδηγούσε σε συνθήκες δυαδικής εξουσίας. Όμως

όπως γνωρίζουμε από την πείρα της ρωσικής και της γερμανικής επανάστασης, τα όργανα τύπου σοβιέτ και οι συνθήκες δυαδικής εξουσίας δεν προκύπτουν ποτέ πανέτοιμα, σαν την Αθηνά από το κεφάλι του Δία. Το τι θα συμβεί στο μεταξύ διάστημα είναι καθοριστικό. Και σε αυτό το διάστημα ένα κρίσιμο πρόβλημα είναι οι πολιτικές απαντήσεις που οι μάζες θα έχουν διαθέσιμες απέναντι στο ζήτημα του κράτους.

Κράτος

Στο ζήτημα του κράτους η μαρξιστική παράδοση, που έχουμε από την εποχή της Κομμούνας και κυρίως από το 1917, λέει ότι η εργατική τάξη δεν μπορεί να «καταλάβει» την υπάρχουσα κρατική μηχανή και να τη «χρησιμοποιήσει» για τη σοσιαλιστική απελευθέρωση, αντίθετα οφείλει να «τσακίσει» το αστικό κράτος και να το αντικαταστήσει με την εργατική εξουσία-δημοκρατία, με το κράτος των σοβιέτ. Όμως, όπως ήδη μας προειδοποίησε η γερμανική επανάσταση, μια κοινωνία μπορεί να βρεθεί μπροστά σε επαναστατική κρίση, σε στιγμές όπου το ζήτημα της εξουσίας γίνεται καθοριστικό, πριν ακόμα ωριμάσουν τα σοβιέτ, πριν αποκτήσουν τη δύναμη να απαντήσουν ενιαία και σε πανεθνική κλίμακα με τη μέθοδο του Οκτώβρη του ’17. Γι’ αυτές τις συνθήκες και αυτά τα προβλήματα, η 3η Διεθνής στον καιρό του Λένιν, στο 3ο και στο 4ο Συνέδριό της, επεξεργάστηκε την τακτική του Ενιαίου Μετώπου, της μεταβατικής πολιτικής και της κυβέρνησης της Αριστεράς. Η Χιλή του 1970-73 είναι μια σύγχρονη, καταρχήν, επιβεβαίωση αυτής της γραμμής. Μια κοινοβουλευτική νίκη, μια κυβέρνηση της Αριστεράς, εξελισσόταν σε αποφασιστική κλιμάκωση της ταξικής πάλης που έφτανε να θέτει το πρόβλη-

μα της εξουσίας και να δημιουργεί τους όρους, ώστε αυτό να απαντηθεί νικηφόρα από τη μεριά των εργατών και των λαϊκών μαζών. Όμως όλες οι πτέρυγες της UP και ο Αλιέντε αγνόησαν όλα τα άλλα συμπεράσματα της μαρξιστικής παράδοσης και κινήθηκαν αντίστροφα από τις ανάγκες των μαζών σε μια τέτοια κρίσιμη στιγμή. Ο Αλιέντε επέμεινε ότι η μοναδική διέξοδος από την κρίση ήταν η κοινοβουλευτική, απορρίπτοντας όλες τις εκκλήσεις του MIR (Κίνημα Επαναστατικής Αριστεράς) και της αριστερής πτέρυγας του Σοσιαλιστικού Κόμματος, που ζητούσαν κινητοποίηση και εξοπλισμό των μαζών, μέτρα εξουδετέρωσης της Δεξιάς μέσα στο στρατό, θεσμοθέτηση του ρόλου των cordones κ.ο.κ. Η επιμονή στον κοινοβουλευτισμό ήταν μια πλήρης αντιστροφή των καθηκόντων: όσο η UP παρέμενε γύρω στο 36% που είχε το 1970, η Δεξιά επιχειρούσε την ανατροπή, αποφεύγοντας όμως την καταφυγή στο πραξικόπημα. Όταν διαπιστώθηκε, την άνοιξη του 1973, ότι η UP είχε εκτοξευθεί στο 50%+, τότε η Δεξιά, η άρχουσα τάξη, ο στρατός και οι Αμερικανοί προσανατολίστηκαν σταθερά και αποφασιστικά στο αιματηρό πραξικόπημα. Το Κομουνιστικό Κόμμα Χιλής, του Λουίς Κορβαλάν, είχε χειρότερη γραμμή: επαναλάμβανε το σύνθημα του Τορέζ της Γαλλίας του 1945 («μία χώρα, ένα έθνος, ένας στρατός, μία αστυνομία») και απέδιδε τον κίνδυνο του πραξικοπήματος στην «αριστερίστικη τακτική» του… Αλιέντε και στην «ανευθυνότητα» του MIR και των οπαδών του μέσα στα cordones… Ο Αλιέντε το 1973 πέθανε με το όπλο στο χέρι, υπερασπίζοντας με αίμα τις αυταπάτες του. Η ιστορία ασφαλώς θα τον κρίνει γι’ αυτό με μεγαλύτερο σεβασμό απ’ ό,τι θα δείξει απέναντι στους διάφορους Ντ’ Αλέμα, Μαρσέ ή Τσίπρες. Όμως αυτό δεν

αρκεί μπροστά στην τραγική ήττα της χιλιάνικης εργατικής τάξης και ενός μεγάλου κινήματος, που δεν έχει ακόμα ανασυνταχθεί από τη σφαγή. Στην τελευταία αντιπαράθεσή του με τον Αλιέντε, ο Αλταμιράνο (γραμματέας του ΣΚ και επικεφαλής της ισχυρής αριστερής του πτέρυγας) είχε προειδοποιήσει: «η τάση σου να αποφύγουμε τη σύγκρουση οδηγεί στο να γίνει η σύγκρουση πιο αιματηρή και με τους χειρότερους δυνατούς όρους για εμάς…». Δυστυχώς είχε δίκιο.

Αριστερά

Η ήττα στη Χιλή υπήρξε ένα μεγάλο γεγονός για τη διεθνή Αριστερά. Μεγάλο τμήμα της, η ρεφορμιστική Αριστερά, έβγαλε τα αντίστροφα συμπεράσματα: το πρόβλημα στη Χιλή ήταν, λέει, ότι ο Αλιέντε πήγε πολύ μακριά, προκάλεσε το σύστημα και γι’ αυτό ηττήθηκε. Ο Μπερλίγκουερ κήρυξε, σε αυτή τη βάση, τον «ιστορικό συμβιβασμό», την πολιτική μέσω της οποίας το ΚΚ Ιταλίας παραιτήθηκε από κάθε πρωτοβουλία μέσα στην καυτή δεκαετία του ’70, παίρνοντας οριστικά το δρόμο προς την ήττα και την αυτοδιάλυση. Ο Μαρσέ στο ΚΚ Γαλλίας κράτησε επιφανειακά το σύνθημα για «κυβέρνηση της Αριστεράς», αποκόπτοντάς το από όλα τα καθήκοντα σύνδεσης με το πέρασμα στο σοσιαλισμό, παίρνοντας επίσης το δρόμο προς τη δορυφοροποίηση γύρω από τη σοσιαλδημοκρατία και, τελικά, προς την περιθωριοποίηση. Η διεθνής επαναστατική Αριστερά κράτησε για χρόνια τις καμπάνιες αλληλεγγύης στην ένοπλη αντίσταση του MIR ενάντια στη χούντα του Πινοσέτ. Ανακάλυψε τον πλούτο της εμπειρίας των αγώνων της καυτής τριετίας στη Χιλή, που έδειξαν με καθαρότητα τους κινδύνους, αλλά και τις δυνατότητες της μεταβατικής πολιτικής.


16

αντιρατσισμος

12 σεπτεμβρη 2018

Ανάγκη για ενωτικό, μαζικό, αντικυβερνητικό στίγμα

Ενάντια στη διάσπαση του αντιφασιστικού κινήματος

Μ 

ετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τους νεοναζί, η Χρυσή Αυγή άρχισε να υποχωρεί, «μαζεύοντας» σταδιακά τα τάγματα εφόδου από το δρόμο. Ο Σεπτέμβρης του 2013 σηματοδότησε το μπλοκάρισμα της κλιμάκωσης της δράσης των νεοναζί, που μέχρι τότε είχε να «επιδείξει» έναν απολογισμό ολοένα συχνότερων τραμπουκισμών, δολοφονικών επιθέσεων σε μετανάστες, πρόσφυγες, συνδικαλιστές, ομοφυλόφιλους. Είχε επίσης προηγηθεί η δολοφονία του Σαχτζάτ Λουκμάν στα Πετράλωνα λίγους μήνες νωρίτερα.

Ανάγκη μαζικής αντιμετώπισης

Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα έφερε στην επιφάνεια τον πραγματικά δολοφονικό-εγκληματικό χαρακτήρα της νεοναζιστικής οργάνωσης (κάτι που πλέον γίνεται ολοφάνερο και από την εξέλιξη της δίκης της), καταρρίπτοντας την επιχειρηματολογία των στελεχών της περί «πολιτικής δίωξης» και «σκευωρίας». Ένας αποφασιστικός παράγοντας για την υποχώρησή τους ήταν η μαζική και ενωτική απάντηση από την πλευρά του αντιφασιστικού κινήματος. Οι μαζικές ενωτικές κινητοποιήσεις από την πλευρά του κινήματος στη Νίκαια και στο κέντρο της Αθήνας έστειλαν ένα σαφές και αποφασιστικό μήνυμα ότι οι φασιστικές προκλήσεις δεν θα γίνουν ανεκτές. Το τεράστιο κύμα αλληλεγγύης στους πρόσφυγες, ειδικά την περίοδο 2014-2015, ήταν «συνέχεια» της ίδιας δυναμικής. Δεν είναι υπερβολή να υποστηρίξουμε ότι καμία φασιστική πρόκληση δεν έμεινε αναπάντητη και μάλιστα με μαζική κινητοποίηση οργανώσεων και φορέων. Τέτοιου χαρακτήρα ήταν και οι περισσότερες από τις κινητοποιήσεις αλληλεγγύης σε πρόσφυγες και μετανάστες. Αυτό είναι σημαντικό όχι μόνο για τη μαζικότητα καθαυτή, αλλά και για τις πολιτικές αιχμές της αντιφασιστικής πάλης: Θέλουμε να τσακίσουμε τους φασίστες, την ίδια στιγμή που θέλουμε να τσακίσουμε τις ρατσιστικές κυβερνητικές πολιτικές και τη μνημονιακή λιτότητα που δημιούργησε –και δημιουργεί– το εύφορο έδαφος για τους νεοναζί. Αυτή η πολιτική σύνδεση είναι απαραίτητο στοιχείο για την αποτελεσματικότητα του κινήματος, μη αφήνοντας ζωτικό χώρο στους νεοναζί, αφού μπορεί να κινητοποιήσει εν δυνάμει πλατιά εργατικά και λαϊκά στρώματα. Αυτό είναι και το μήνυμα που έρχεται από άλλα σημεία του κόσμου, με πιο εμβληματικό παράδειγμα τις αντιφασιστικές κινητοποιήσεις στις ΗΠΑ ή τη μεγαλειώδη αντιφασιστική-αντιρατσιστική κινητοποίηση στη Σαξονία της Γερμανίας την προηγούμενη εβδομάδα.

Καταστροφικός ο κατακερματισμός των δυνάμεών μας

Δυστυχώς, με αφορμή τις φετινές εκδηλώσεις για την επέτειο της δολοφονίας του Π.

Φύσσα, οι δυνάμεις του αντιφασιστικού κινήματος μοιάζουν πιο διχασμένες από ποτέ. Η συζήτηση το προηγούμενο διάστημα κυριαρχήθηκε από μικροηγεμονισμούς και αντιπαραθέσεις μακριά από τις πραγματικές ανάγκες της αντιφασιστικής πάλης. Από τη μια υπάρχει η κινητοποίηση-συναυλία της ΚΕΕΡΦΑ στις 15 Σεπτέμβρη, η οποία ορθώς καλείται στο κέντρο της Αθήνας, σε μία προσπάθεια ανάδειξης της κεντρικότητας του ζητήματος. Όμως σε αυτή την κινητοποίηση επαναλήφθηκαν λάθη προηγούμενων: προειλημμένες αποφάσεις της ΚΕΕΡΦΑ τις οποίες όλοι οι άλλοι καλούνταν να αποδεχθούν, αντί μιας τακτικής ειλικρινούς συνδιοργάνωσης, μονομερής επιμονή σε μια τακτική επιλογή της ΚΕΕΡΦΑ για σύμπλευση με στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, αδιαφορώντας για τις ευκαιρίες που αυτή δημιουργεί στον «κεντρικό»-κυβερνητικό ΣΥΡΙΖΑ κ.ά. Από την άλλη υπάρχει η κινητοποίηση του Αντιφασιστικού Συντονισμού Αθήνας-Πειραιά στις 18 Σεπτέμβρη στο Κερατσίνι (και η συναυλία στις 15 Σεπτέμβρη στη Δραπετσώνα), η οποία αναδεικνύει μονάχα την τοπική «διάσταση» και την αναγκαιότητα να μην ξαναβγούν στις γειτονιές του Πειραιά οι δολοφόνοι του Φύσσα. Ταυτόχρονα, σε όλη την «προπαρασκευαστική» περίοδο, οι δυνάμεις αυτές δεν απέφυγαν τους πειρασμούς των αποκλεισμών π.χ. απέναντι στην ΚΕΕΡΦΑ και άλλες δυνάμεις. Αυτή η πρακτική που σποραδικά επιχειρήθηκε και σε άλλες περιπτώσεις (π.χ. Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ και Pride Θεσσαλονίκης απέναντι σε δυνάμεις της ΛΑΕ…) είναι απαράδεκτη και δεν θα πρέπει να γίνει ανεκτή η γενίκευσή της μέσα στα κινήματα. Παρότι όλοι μιλούν για την αναγκαιότητα ενωτικών και μαζικών κινητοποιήσεων, η πρακτική των αποκλεισμών και των «εκλεκτικών συγγενειών» μέσα στο κίνημα αναδεικνύει μία λογική που δεν έχει να προσφέρει τίποτα προωθητικό. Ακόμα και δυνάμεις που είχαν παράδοση ενάντια σε τέτοιες λογικές, όπως η Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό», δεν πήραν καμία πρωτοβουλία για να αντιστραφεί το κλίμα, ανεχόμενες –δια της σιωπής– αυτές τις πρακτικές που αποδυναμώνουν εντέλει το αντιφασιστικό κίνημα. Μέσα από αυτή τη διαδρομή φτάσαμε στο παρά πέντε των κινητοποιήσεων για την επέτειο της δολοφονίας του Π.Φύσσα με όχι τους καλύτερους όρους. Σε κάθε περίπτωση η μαζικότητά τους πρέπει να ενισχυθεί, αλλά επίσης πρέπει να κρατηθεί το συμπέρασμα: Τα καθήκοντα της απάντησης στους νεοναζί και στην ακροδεξιά χρειάζονται πολιτική γραμμή σύνδεσης με την αντίσταση στη λιτότητα, στον ιμπεριαλισμό και στον πόλεμο, αλλά χρειάζονται και μεγαλύτερη σοβαρότητα και υπευθυνότητα στις οργανωτικές επιλογές. Γιατί η διάσπαση των δυνάμεων, η δημιουργία κριτηρίων αποκλεισμού, οδηγούν σε πολύ πιο αδύναμη βάση κινητοποίησης.

Κάτι άλλα καθάρματα, στη Λέσβο, κυνήγησαν ένα 9χρονο κοριτσάκι έξω από μια εκκλησία. Αυτοί δεν μπήκαν στον κόπο να ρωτήσουν «από πού είναι». Τους αρκούσε ότι φορούσε μαντίλα, με αποτέλεσμα να... ζητήσουν συγνώμη από τη μητέρα και την αστυνομία, όταν αποδείχθηκε ότι το κοριτσάκι ήταν ελληνικής καταγωγής. Την ώρα που δεκάδες διανοούμενοι(;) πασχίζουν να εξηγήσουν γιατί «η εναντίωση στο Ισλάμ ως θρησκεία δεν είναι ρατσισμός», έρχονται οι οπαδοί τους και κοπανάνε κόσμο με βάση το χρώμα του ή το ντύσιμό του, γιατί «θυμίζει μουσουλμάνο», και χαλάνε το επιχείρημα. Η περίπτωση της Λέσβου θα ήταν κωμική όσον αφορά την ισλαμοφοβία, αν δεν ήταν εξοργιστικά κι αδιανόητα απάνθρωπη η επίθεση των τραμπούκων σε ένα μικρό κορίτσι…

μικρά αντιρατσιστικά

Του Χρήστου Σταυρακάκη

Δύο ανήλικα προσφυγόπουλα δέχτηκαν επίθεση έξω από τον Ξενώνα Φιλοξενίας της ΑΡΣΙΣ στο Ωραιόκαστρο, όπως αναφέρει η ίδια η κοινωνική οργάνωση. Ομάδα περίπου 10 ατόμων με καλυμμένα χαρακτηριστικά και ρόπαλα ρώτησε τα μικρά παιδιά «από πού είναι» και στη συνέχεια τους επιτέθηκε (το ένα διέφυγε, το δεύτερο κατέληξε στο νοσοκομείο). Σύμφωνα με την ανακοίνωση, η ίδια ομάδα στήνει συστηματικά «ενέδρες» έξω από τον Ξενώνα, βρίζοντας και χειρονομώντας κατά μικρών παιδιών. Το προηγούμενο διάστημα, η απάντηση της Αριστεράς και του κινήματος είχε σταθεί απέναντι στις ρατσιστικές κινητοποιήσεις ενάντια στο δικαίωμα των προσφυγόπουλων να πάνε σχολείο, και το κλίμα μάλλον άλλαξε προς το καλύτερο με τον καιρό. Αυτό μάλλον δεν αρέσει στον σκληρό ναζιστικό πυρήνα καθαρμάτων, που επιτίθενται με ρόπαλα ενάντια σε παιδιά. Είναι λίγοι. Αλλά αυτό δεν τους κάνει λιγότερο επικίνδυνους. Ούτε λιγότερο καθάρματα…

Το οποίο 9χρονο κορίτσι,σύμφωνα με τον τοπικό Τύπο, όταν κατάλαβε ότι είναι ρατσιστές που το πέρασαν για προσφυγάκι, τους απαντούσε κλαίγοντας ότι «η Εκκλησία είναι για όλους». Το αντανακλαστικό του 9χρονου δεν ήταν να γλιτώσει λύνοντας τη ρατσιστική «παρεξήγηση». Ήταν να απαντήσει στο ρατσισμό των τραμπούκων. Αυτό το κοριτσάκι αξίζει όσο 500 ενήλικες που «κοιτάνε τη δουλειά τους» και 500 παπάδες που τις Κυριακές ξερνάνε ξενοφοβικό μίσος από άμβωνος…

Στην Ινδία αποποινικοποιήθηκαν οι ομόφυλες σχέσεις και η ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα της χώρας έχει κάθε λόγο να πανηγυρίζει. Καταργείται μια παλιά συνταγματική ρύθμιση που ποινικοποιούσε το «αφύσικο σεξ». Στη Δύση, πολλοί θα σκεφτούν ότι «προοδεύουν και στην Ασία». Λιγότεροι θα ξέρουν ότι υπήρχε μια πλούσια προϊστορία «σεξουαλικής ρευστότητας» στην Ινδία, την οποία οι Άγγλοι αποικιοκράτες αντιμετώπιζαν ως «βαρβαρότητα» και με τον νόμο της βικτωριανής εποχής που καταργήθηκε σήμερα. Σωστά μιλάνε κάποιοι ακτιβιστές όχι για «εκσυγχρονισμό», αλλά για «αποαποικιοποίηση» της Ινδίας. Ένα καλά κρυμμένο μυστικό, που ερευνητές πρόσφατα έφεραν στο φως, είναι ότι σε πάρα πολλές χώρες οι δρακόντειοι νόμοι γύρω από την σεξουαλικότητα δεν είναι κατάλοιπα της «βαρβαρότητας», αλλά της αποικιοκρατίας…

Η Nike χρησιμοποίησε το πρόσωπο του Κόλιν Κάπερνικ για τη νέα της διαφημιστική καμπάνια με σύνθημα: «Να πιστεύεις σε κάτι, ακόμα κι αν πρέπει να θυσιάσεις τα πάντα». Η υποκρισία του «θηρίου», που στηρίζεται στη σκλαβιά ανήλικων στα «εργαστήρια» της παγκόσμιας περιφέρειας για να κερδοφορεί, είναι προφανής. Ότι διεθνώς απασχόλησε περισσότερο όταν το επέλεξε η Nike κι όχι όσον καιρό έκανε όσα έκανε ο Κόλιν είναι ενδεικτικό. Αλλά η επιλογή της να στηριχτεί στην «αυτοθυσία» του Κάπερνικ (που επιμένοντας να διαμαρτύρεται για την αστυνομική βία, γκρέμισε την καριέρα του) και να την προβάλει για να κερδίσει εμπορικά, δείχνει τις διαθέσεις του κοινού στις ΗΠΑ. Φυσικά υπάρχουν κι εκείνοι που καίνε τα προϊόντα της Nike εξοργισμένοι. Αυτοί που ενοχλούνται από μια διαφήμιση που στηρίζεται σε έναν αγωνιστή κατά της αστυνομικής βίας, αλλά δεν ενοχλούνταν από τη σκλαβιά των ανήλικων τόσα χρόνια…


διεθνη

12 σεπτεμβρη 2018

17

Πίσω από τη διακοπή χρηματοδότησης από τον Τραμπ

Επίθεση στο δικαίωμα επιστροφής των Παλαιστινίων προσφύγων Του Πάνου Πέτρου

Η 

κυβέρνηση Τραμπ στα τέλη Αυγούστου προχώρησε σε πλήρη διακοπή κάθε αμερικανικής χρηματοδότησης προς την UNRWA (Υπηρεσία Αρωγής και Έργων του ΟΗΕ για τους Παλαιστίνιους Πρόσφυγες στην Εγγύς Ανατολή). Πρόκειται για ένα δραματικό πλήγμα στα 5 εκατομμύρια Παλαιστίνιους που στηρίζονται αποκλειστικά στα σχολεία, τα νοσοκομεία, τις κοινωνικές υπηρεσίες και τη διατροφή που διασφαλίζει η UNRWA σε στρατόπεδα προσφύγων στη Δυτική Όχθη, τη Γάζα, την Ιορδανία, τη Συρία και το Λίβανο. Οι ΗΠΑ ήταν ο μεγαλύτερος δωρητής, με ποσά που εκτιμώνται από το 1/4 ως το 1/3 του ετήσιου προϋπολογισμού της. Οι αρμόδιοι της Υπηρεσίας περιγράφουν προβλήματα που έχουν ήδη εμφανιστεί στη λειτουργία της και προειδοποιούν για δραματική επιδείνωση της κατάστασης το φθινόπωρο. Πρόκειται για ανθρωπιστικό έγκλημα, με πιο τρομακτική την επιδείνωση της κατάστασης στη Γάζα. Πρόκειται επίσης για ένα ακόμα δείγμα της εξωτερικής πολιτικής Τραμπ. Εκφράζει τον «απομονωτισμό» που ισχυρίζεται ότι «δεν θα πληρώνουν οι ΗΠΑ τα βάρη του πλανήτη» -μια διαφοροποίηση από την προηγούμενη ηγεμονική στρατηγική που κατανοούσε ότι οι ανθρωπιστικές δαπάνες ανά τον πλανήτη αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα μιας πολιτικής που στηρίζεται στο «δικαίωμα» ή και «υποχρέωση» των ΗΠΑ να έχουν λόγο και να επεμβαίνουν άμεσα ή έμμεσα σε κάθε γωνιά του πλανήτη, επικαλούμενες υπαρκτά ή ανύπαρκτα προβλήματα. Εκφράζει επίσης την αντίληψη της εξωτερικής πολιτικής ως «εμπορική συναλλαγή» στο δόγμα Τραμπ. Το «δεν θα πληρώνουν οι ΗΠΑ τα βάρη του πλανήτη», συνοδεύεται από το «ενώ εισπράττουν αγνωμοσύνη και αχαριστία». Η κυβέρνηση Τραμπ επιχειρεί ταυτόχρονα να εξοικονομεί χρήματα αλλά και να χρησιμοποιεί την απόσυρση των αμερικανικών χρημάτων ως μέσο για να αποσπάσει ανταλλάγματα. Όμως η συγκεκριμένη απόφαση, αν και ενταγμένη στο γενικότερο αυτό πλαίσιο, ξεχωρίζει, γιατί σηματοδοτεί πολύ περισσότερα πράγματα για το παλαιστινιακό συγκεκριμένα. Ένα σκέλος του πολιτικού σκεπτικού πίσω από την απόφαση αφορά αυτό τον τρόπο άσκησης εξωτερικής πολιτικής: Εκβιάζεται η «αχάριστη» Παλαιστινιακή Αρχή να επιστρέψει σε διαπραγματεύσεις, τις οποίες αρνείται μετά την πρόκληση της αναγνώρισης της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ. Το δεύτερο σκέλος όμως κρύβει βαθύτερους σχεδιασμούς.Στη σχετική ανακοίνωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για την διακοπή της χρηματοδότησης, ξεχωρίζει η επικριτική αναφορά σε μια «αδιάκοπα και ταχύτατα μεγεθυνόμενη κοινότητα ανθρώπων που δικαιούνται τα ωφελήματα της UNRWA» ως πηγή του προβλήματος. Είναι μια όχι-και-τόσο-καλυμμένη επίθε-

ση στην αναγνώριση εκ μέρους του ΟΗΕ των απογόνων των Παλαιστινίων προσφύγων του 1948 ως πρόσφυγες. Η περικοπή του προϋπολογισμού της UNRWA είναι το πρώτο βήμα μιας στρατηγικής που θα επιχειρήσει να απονομιμοποιήσει τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες για να τους αρνηθεί το δικαίωμα επιστροφής.

Ιστορικό Η UNRWA ιδρύθηκε το 1949, για να αντιμετωπιστεί η οξεία ανθρωπιστική κρίση που είχε προκαλέσει ο ταχύτατος και βίαιος εκτοπισμός 700.000 Παλαιστινίων από τις σιωνιστικές ένοπλες δυνάμεις κατά τη δημιουργία του Κράτους του Ισραήλ. Θεωρήθηκε έκτακτο μέτρο για να αντιμετωπίσει μια πρωτοφανή κρίση, σε μια εποχή που η τύχη των Παλαιστινίων προσφύγων (ακόμα και η επιστροφή τους) και η διευθέτηση γενικότερα του παλαιστινιακού (μέρος της οποίας θα ήταν και το ποιοι/πώς κλπ θα επέστρεφαν) θεωρούνταν ανοιχτά θέματα προς άμεση επίλυση. Ήταν ένα μέτρο που επιστρατεύτηκε όταν έγινε εμφανές ότι

τροπή αραβικών κυβερνήσεων»). Η γενναία χρηματοδότηση των ΗΠΑ σε αυτήν ήταν μια έμμεση επιχορήγηση στο Ισραήλ, απαλλάσσοντάς το από τις ευθύνες του. Στην Ουάσινγκτον δεν είχαν ανθρωπιστικά αισθήματα, αλλά συμμερίζονταν τις προειδοποιήσεις του τότε υπουργού Γεωργίας του Ισραήλ που προειδοποιούσε τους τυφλωμένους από τις νίκες συναδέλφους του: «Δεν έχουμε ακόμα κατανοήσει πλήρως τι είδους εχθρό δημιουργούμε αυτήν τη στιγμή έξω από τα σύνορά μας. Οι εχθροί μας, τα αραβικά κράτη, είναι το απόλυτο τίποτα σε σύγκριση με τις εκατοντάδες χιλιάδες Αράβων που θα ωθούνται από μίσος, απελπισία και εχθρότητα να μας κάνουν πόλεμο, ανεξαρτήτως κρατικών συμφωνιών…». Όμως η διαιώνιση και επιδείνωση (ακολούθησε πχ ο πόλεμος του 1967) του παλαιστινιακού, έκανε αυτήν την κατάσταση μόνιμη, φτάνοντας στο σήμερα και τα 5 εκατομμύρια Παλαιστίνιους πρόσφυγες να εξαρτώνται από την UNRWA σε δεκάδες στρατόπεδα στα κατεχόμενα και στις γύρω χώρες. Σε πείσμα ενός ισραηλινού μύθου, δεν αποτελεί κάποια ύποπτη

Με την αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ, με την επίσημη ανακήρυξη του Ισραήλ σε ρατσιστικό κράτος-απαρτχάιντ, με την μετωπική επίθεση στους Παλαιστίνιους πρόσφυγες, επιβεβαιώνεται ότι σε Ουάσινγκτον και Τελ Αβίβ επικρατεί μια αυτοπεποίθηση ότι μπορούν να εγκαταλείψουν τα παραδοσιακά «φύλα συκής», και να επιχειρήσουν μια μετωπική επίθεση. το Ισραήλ αρνιόταν τελεσίδικα και το δικαίωμα επιστροφής, αλλά και την ανάληψη της ευθύνης του απέναντι στους εκτοπισμένους. Ο τότε υπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ δήλωνε: «Οι πιο ικανοί να προσαρμόζονται και να επιβιώνουν θα τα καταφέρουν μέσα από μια διαδικασία φυσικής επιλογής και οι υπόλοιποι απλώς θα χαθούν. Κάποιοι θα πεθάνουν, και οι περισσότεροι θα μετατραπούν σε ανθρώπινα συντρίμμια και κοινωνικά απόβλητα που μάλλον θα προστεθούν στις φτωχότερες τάξεις των αραβικών χωρών». Ο Μπεν Γκουριόν πίστευε ότι «οι γέροι θα πεθάνουν και οι νέοι θα ξεχάσουν». Με αυτούς τους υπολογισμούς, το κράτος του Ισραήλ δεν είχε καμιά διάθεση να συμβάλει στην συντήρηση/αξιοπρεπή διαβίωση του προσφυγικού πληθυσμού, πόσο μάλλον όταν αυτή του η υποχρέωση θα σηματοδοτούσε πολιτικά και την αναγνώρισή τους ως «ιθαγενή» κι εκτοπισμένο πληθυσμό με δικαιώματα, και την ευθύνη του απέναντί τους. Η UNRWA συγκροτήθηκε ως απάντηση της «διεθνούς κοινότητας» σε μια ωρολογιακή βόμβα (μια αναφορά του Στέιτ Ντιπάρτμεντ σημείωνε από τότε ότι η διαρκής παρουσία των προσφύγων θα μπορούσε «να δημιουργήσει το κίνητρο για την ανα-

αντι-ισραηλινή «εξαίρεση» η αναγνώριση των απογόνων των Παλαιστινίων προσφύγων ως πρόσφυγες, αλλά για την καθιερωμένη πρακτική του ΟΗΕ απέναντι σε όλους τους προσφυγικούς πληθυσμούς. Αυτός ο ισραηλινός μύθος, αφορά την επίμονη προσπάθεια του Ισραήλ να αρνηθεί το δικαίωμα των Παλαιστινίων στην επιστροφή. Η επίθεση στην UNRWA υπήρξε παραδοσιακά το μέσο για να επιτεθούν σε αυτό το δικαίωμα. Φταίει, λέει, η Υπηρεσία, που συντηρεί αυτήν την κατάσταση. Ο σημερινός επικεφαλής της UNRWA, ένας έντιμος Ελβετός γραφειοκράτης, υπεράνω υποψίας για φιλοπαλαιστινιακή μονομέρεια επισήμανε την απλή αλήθεια: «Ακόμα κι αν πάψει η UNRWA να υπάρχει… δεν μπορεί κανείς να εξαφανίσει 5 εκατομμύρια ανθρώπους απλά επειδή θα ήθελε να εξαφανιστούν».

Νέα στρατηγική Πλέον οι ΗΠΑ φαίνονται να υιοθετούν ανοιχτά την ισραηλινή προσέγγιση. Ο Τζάρεντ Κούσνερ, που έχει αναλάβει να φέρει την «Απόλυτη Συμφωνία» για το παλαιστινιακό, ο εγκέφαλος πίσω από την αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ, ισχυρίστηκε (στη σχετική συζήτηση

μέσα στο αμερικανικό κράτος) σύμφωνα με το Foreign Policy ότι η UNRWA «βοηθά να συντηρούν οι Παλαιστίνιοι την μη-ρεαλιστική προσδοκία ότι ίσως μια μέρα γυρίσουν στις εστίες που εγκατέλειψαν». Ο ίδιος είχε προτείνει οι πόροι που πήγαιναν στην UNRWA να κατευθυνθούν στην κυβέρνηση της Ιορδανίας, αν αυτή συμφωνούσε να αποδεχτεί ότι ο παλαιστινιακός πληθυσμός που φιλοξενεί θα πάψει να έχει το δικαίωμα επιστροφής. Η πρέσβειρα των ΗΠΑ στον ΟΗΕ, Νίκι Χάλει, δήλωσε ρητά ότι το δικαίωμα της επιστροφής πρέπει να βγει από τη συζήτηση οριστικά. Είναι αυτή, μαζί με τον Κούσνερ, που έδωσαν μάχη μέσα στην κυβέρνηση και το κράτος, για να κάμψουν τις επιφυλάξεις απέναντι στη διακοπή χρηματοδότησης. Και αυτές οι επιφυλάξεις είναι ισχυρές και δεν προέρχονται από τίποτα φίλους του παλαιστινιακού λαού. Ο Ντέιβ Χάρντεν, πρώην κορυφαίος αξιωματούχος σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής που ενημερώθηκε ιδιωτικά για τις συζητήσεις μεταξύ Κούσνερ και Πομπέο δήλωσε ότι η απόφαση «…διακινδυνεύει να καταρρεύσει η Παλαιστινιακή Αρχή, να ενισχυθεί η Χαμάς και να φορτωθούν τα βάρη των υπηρεσιών υγείας, παιδείας και τελικά ασφαλείας στους Ισραηλινούς… Η απόφαση είναι επικίνδυνη, με απρόβλεπτες συνέπειες». Μέσα στο Πεντάγωνο, αυτή η ανησυχία είναι ισχυρή. Η σπουδή των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων να αυξήσουν το δικό τους μερίδιο δαπανών για την UNRWA επίσης δεν αφορά κάποιο φιλοπαλαιστινιακό αίσθημα αλλά ανάλογους φόβους. Με τα λόγια του Γερμανού υπ. Εξ., Χέικο Μάας: «Η απώλεια αυτής της οργάνωσης μπορεί να εξαπολύσει ανεξέλεγκτες αλυσιδωτές αντιδράσεις». Ακόμα και μέσα στο Ισραήλ, δεν συμμερίζονται όλοι τη χαρά του Νετανιάχου. Όσοι, μέσα στις υπηρεσίες ασφαλείας, σκέπτονται λίγο πιο στρατηγικά και μακροπρόθεσμα προειδοποιούν ότι η κίνηση μπορεί «να βάλει φωτιά στο έδαφος», επιδεινώνοντας την οικονομική κατάσταση σε Δυτική Όχθη και Γάζα. Όπως και με την αναγνώριση της Ιερουσαλήμ, όπως και με την επίσημη ανακήρυξη του Ισραήλ σε ρατσιστικό κράτος-απαρτχάιντ με την νέα του νομοθεσία, επιβεβαιώνεται ότι σε Ουάσινγκτον και Τελ Αβίβ επικρατεί μια αυτοπεποίθηση ότι μπορούν να έρθουν σε ρήξη με την διεθνή, ιμπεριαλιστική «συναίνεση» γύρω από τους τρόπους διαχείρισης του παλαιστινιακού τις τελευταίες δεκαετίες. Να εγκαταλείψουν «φύλα συκής», να πάψουν οι «εξισορροπιστικές κινήσεις» και να επιχειρήσουν μια μετωπική επίθεση. Μοιάζει παράλογο από τη σκοπιά ακόμα και τμημάτων του κατεστημένου σε ΗΠΑ-ΕΕ-Ισραήλ, καθώς ρισκάρει ανάφλεξη, αλλά δείχνουν αποφασισμένοι να προχωρήσουν. Σε ένα μέιλ που διέρρευσε, το περασμένο Γενάρη ο Κούσνερ έγραφε: «Ο στόχος μας δεν μπορεί να είναι να κρατάμε τα πράγματα σταθερά όπως είναι… καμιά φορά πρέπει να πάρεις στρατηγικά ρίσκα που απειλούν να διαλύσουν τα πράγματα, προκειμένου να φτάσεις στο στόχο σου»…


18

ΔΙΕΘΝΗ

12 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 2018

Αίγυπτος

Ρω

Οι βιοµηχανίες διώξεων (και θανατικών καταδικών) καλά κρατούν στην Αίγυπτο του Σίσι. Ένα αιγυπτιακό δικαστήριο καταδίκασε σε θάνατο 75 ανθρώπους, µεταξύ των οποίων ηγετικά στελέχη των Αδελφών Μουσουλµάνων, για τη συµµετοχή τους σε διαδήλωση ενάντια στο πραξικόπηµα το 2013 στο Κάιρο. Είναι η διαδήλωση που κατέληξε στο αιµατοκύλισµα εκατοντάδων ανθρώπων από τις δυνάµεις του καθεστώτος. Η ∆ιεθνής Αµνηστία µιλά για «γκροτέσκα παρωδία δικαιοσύνης», καθώς ούτε ένας θύτης δεν δικάστηκε για τη σφαγή των διαδηλωτών, ενώ τώρα καταδικάζονται σε θάνατο και όσοι από τα θύµατα γλίτωσαν…

Μαζ ταρρ νετα σεω αργό φων καν λιστ καν «πολ πέφ ρεί ν

Η ακροδεξιά απειλή στην Ευρώπη Γερµανία: Ρατσιστικά πογκρόµ, αντιφασ απαντήσεις και ζητήµατα προσανατολισ Του Νικόλα Κολυτά

Σ

ε αναβρασµό βρίσκεται η πόλη Κέµνιτς στη γερµανική Σαξονία. Ένα ανελέητο ρατσιστικό πογκρόµ στήθηκε στην πόλη σε βάρος µεταναστών και αλληλέγγυων µε αφορµή τη δολοφονία ενός 35χρονου Γερµανού και την επακόλουθη σύλληψη δύο µεταναστών ως υπόπτων. ∆εν είναι η πρώτη φορά που παρατηρούνται φαινόµενα ξενοφοβίας και ρατσισµού στη Σαξονία, όµως πλέον φάνηκε ότι η κατάσταση ξέφυγε από τον έλεγχο.

Τα γεγονότα Το βράδυ του Σαββάτου προς Κυριακή 25-26 Αυγούστου, στο περιθώριο του τοπικού φεστιβάλ της πόλης του Κέµνιτς, δυο παρέες ανδρών ήρθαν σε συµπλοκή. Σύµφωνα µε τις αρχές, από τη µία ήταν ένας Ιρακινός και ένας Σύρος µετανάστης και από την άλλη τρεις Γερµανοί από τους οποίους ο ένας υπέκυψε στα τραύµατά του από µαχαίρωµα. Το συγκεκριµένο συµβάν ήταν το κατάλληλο πάτηµα που έψαχνε σύσσωµη η ακροδεξιά της πόλης για να ξεδιπλώσει τις «αρετές» της στο δρόµο. Το βράδυ της Κυριακής 26/8, ακροδεξιοί τοπικοί χούλιγκανς, φασίστες κάθε απόχρωσης και «αγανακτισµένοι» πολίτες άρχισαν να συγκεντρώνονται στο Κέµνιτς. Το αποτέλεσµα αυτής της µάζωξης περίπου 1.000 ατόµων οδήγησε σε ένα ανελέητο κυνηγητό µεταναστών και µελών του αντιφασιστικού κινήµατος. Η κατάσταση ξέφυγε και δεν ήταν ελεγχόµενη από την αστυνοµία. Την αµέσως επόµενη µέρα, το τοπικό ακροδεξιό κόµµα κάλεσε σε συγκέντρωση στην πόλη. Το αντιφασιστικό κίνηµα, έχοντας ξεπεράσει το σοκ της πρώτης µέρας, κάλεσε σε αντισυγκέντρωση. Αντιφασίστες από τις γύρω πόλεις κατέφθασαν τη ∆ευτέρα στο Κέµνιτς, στο οποίο διαδήλωσαν από τη µία περίπου 8.000 ακροδεξιοί και από την άλλη περίπου 1.000 αντιφασίστες. Η αστυνοµία και οι τοπικές αρχές στην πραγµατικότητα έδωσαν ελεύθερο χώρο στους φασίστες να δράσουν. Κινητοποιήθηκαν µόλις 600 αστυνοµικοί για να διασφαλίσουν τη µη

Από την τεράστια αντιφασιστική συναυλία µε τίτλο «Είµαστε περισσότεροι». συνάντηση των δύο συγκεντρώσεων. Εγκληµατική αµέλεια ή συνειδητή ανοχή; Μάλλον το δεύτερο. Κατά τη διάρκεια των συγκεντρώσεων, αλλά και µετά τη λήξη τους, ακροδεξιοί χούλιγκανς, φασίστες και κάθε λογής ρατσιστές επιτέθηκαν σε αντιφασίστες οργανωµένα στο σταθµό του τρένου και σε µεµονωµένα αυτοκίνητα, αλλά και σκόρπια στο δρόµο. Το Σάββατο 1/9, το αντιφασιστικό κίνηµα κάλεσε συγκέντρωση στην πόλη, ενώ δράσεις την ίδια ώρα προγραµµάτισαν και οι ακροδεξιοί, τόσο το τοπικό κόµµα όσο και το γνωστό AfD. Υπολογίζεται ότι εκείνη τη µέρα διαδήλωσαν 4.500 ακροδεξιοί έναντι 3.500 αντιφασιστών.

Η άνοδος της ακροδεξιάς

Το Κέµνιτς είναι µια βιοµηχανική πόλη 250.000 κατοίκων στη Σαξονία. Το οµόσπονδο κρατίδιο της Σαξονίας γνωρίζει µια εκρηκτική άνοδο της ακροδεξιάς τα τελευταία χρόνια. Παρότι πρόκειται για µια περιοχή που φιλοξενεί µικρότερο ποσοστό προσφύγων και µεταναστών σε σχέση µε άλλα κρατίδια, ο ρατσισµός και η ξενοφοβία έχουν εκτοξευθεί τόσο σε επίπεδο εκλογικών ποσοστών, όσο και σε επίπεδο δρόµου. Το ακροδεξιό AfD, µε ποσοστό 12,5%, είναι τρίτο κόµµα σε ολόκληρη τη Γερµανία. Στο κρατίδιο της Σαξονίας έλαβε 25% στις εκλογές του 2017, µε αποτέλεσµα να είναι

δεύτερο κόµµα. Είναι σαφές ότι η ακροδεξιά κινείται πολύ µεθοδικά στο θεσµικό επίπεδο, επιδιώκοντας την εκλογική ενίσχυση. Παράλληλα όµως ενδυναµώνεται και στο δρόµο µέσω φασιστικών κινηµάτων όπως το γνωστό PEGIDA που γεννήθηκε σε αυτές τις περιοχές. Ένας συνδυασµός φασισµού γραβάτας και αρβύλας απειλεί το Κέµνιτς, αλλά και συνολικότερα τη Σαξονία. Οι τοπικές εκλογές του κρατιδίου θα διεξαχθούν στα µέσα του 2019 και η συµµετοχή του ακροδεξιού AfD στην τοπική κυβέρνηση θεωρείται πολύ πιθανή. Όλα τα παραπάνω αναδεικνύουν µια συστηµατική δουλειά διαφορετικών κοµµατιών της ακροδεξιάς, που ακόµη κι αν δεν έχουν οργανική σύνδεση µεταξύ τους, ξέρουν να συνεργάζονται.

Ο ρόλος του κράτους

Η ανοχή (αν όχι συνενοχή) του γερµανικού κράτους στο ξεδίπλωµα του ρατσιστικού πογκρόµ στο Κέµνιτς είναι ξεκάθαρη. Τη ∆ευτέρα 27/8 η αστυνοµία κινητοποίησε µόλις 600 αστυνοµικούς για µια συγκέντρωση-επίδειξη δύναµης της άκρας δεξιάς. ∆εν πρόκειται απλώς για έναν λάθος κυβερνητικό χειρισµό, όπως διατείνονται διάφοροι εκπρόσωποι του πολιτικού κόσµου, αλλά για µια συνειδητή επιλογή που σκοπό είχε την εκτόνωση της κατάστασης µέσω της τροµοκράτησης των µεταναστών και του περιορισµού του αντιφασι-

στικού κινήµατος. Το κλείσιµο του µατιού στους φασίστες έδωσε την καλύτερη αφορµή για την εδραίωση ενός καθεστώτος βίας και αστυνοµοκρατίας στην πόλη, το οποίο πλέον φάνηκε νοµιµοποιηµένο. Ο αστικός πολιτικός κόσµος καταδίκασε υποκριτικά τη ρατσιστική βία, όταν αυτή είχε πλέον εκτονωθεί πάνω σε µετανάστες και αντιφασίστες. Η κυρίαρχη τάξη της Γερµανίας και οι πολιτικοί της εκπρόσωποι ανέχτηκαν τη βία των φασιστών όσο αυτή ήταν χρήσιµη. Την αξιοποίησαν για ακόµη µια φορά προκειµένου να επιβάλλουν ένα καθεστώς πειθαρχίας και τάξης. Οι τραγελαφικές καταδίκες των γεγονότων ήρθαν µόνο και µόνο όταν η δύναµη των ακροδεξιών άρχιζε να ξεφεύγει από τον έλεγχο. Μπροστά στο φόβο της υποβάθµισης της εικόνας του Κέµνιτς, της απώλειας επενδύσεων και της εξαφάνισης της υποτιµηµένης εργατικής δύναµης των µεταναστών, σύσσωµο το αστικό πολιτικό σύστηµα έσπευσε να µαζέψει την κατάσταση, αφού πρώτα συναίνεσε να ξεδιπλωθεί.

Οι ανεπάρκειες της Αριστεράς

Μπροστά στο πογκρόµ και στην ωµή βία απέναντι σε µετανάστες και αλληλέγγυους το αντιφασιστικό κίνηµα προσπάθησε να λειτουργήσει από κοινού. Η έκτακτη ανάγκη οδήγησε στην από κοινού αντιµετώπιση του φασιστικού φαινοµένου από µια ευρεία γκάµα δυνάµεων, που εκτείνονταν


12 σεπτεμβρη 2018

διεθνη

19

ωσία

Αγγλία

ζικές διαδηλώσεις των συνδικάτων και της αντιπολίτευσης έχει προκαλέσει η συνταξιοδοτική μερύθμιση που προωθεί ο Πούτιν στη Ρωσία. Σύμφωνα με αυτήν, η ηλικία συνταξιοδότησης αυξάαι από τα 60 στα 65 για τους άντρες και στα 63 από τα 55 στις γυναίκες. Υπό το βάρος των διαδηλώων, ο Ρώσος πρόεδρος έκανε μια «υποχώρηση»: οι γυναίκες θα συνταξιοδοτούνται 5 και όχι 8 χρόνια ότερα. Στο μεταξύ, το μέσο προσδόκιμο ζωής για τους άντρες στη Ρωσία είναι τα 66 χρόνια σύμνα με τον ΠΟΥ, ενώ σύμφωνα με τα ρωσικά συνδικάτα σχεδόν ένας στους δύο Ρώσους δεν θα ζήσει για να πάρει σύνταξη! Πρωτοπόρος στην «εξυγίανση» των δημόσιων οικονομικών και των ασφατικών ταμείων ο Πούτιν, δείχνει το δρόμο στους ομολόγους του στη Δύση: Οι μισοί δεν θα ζήσουν για να πάρουν σύνταξη! Μπαγλάρωσαν οι Αρχές και καμιά χιλιάρα διαδηλωτές, που τόλμησαν να λιτικοποιήσουν» τις διαδηλώσεις, ενώ χτυπούσαν κινητοποιήσεις σε μια σειρά πόλεις. Κάπως έτσι φτει για πρώτη φορά η υψηλότατη δημοτικότητα του Πούτιν. Η προσάρτηση της Κριμαίας μπονα δώσει πόντους, τονώνοντας το πατριωτικό αίσθημα. Αλλά η Κριμαία δεν δίνει συντάξεις…

Η Εθνική Επιτροπή των Εργατικών υπέκυψε τελικά στις πιέσεις και υιοθέτησε έναν ορισμό του αντισημιτισμού, που πρακτικά απαγορεύει κάθε κριτική στο κράτος του Ισραήλ, απορρίπτοντας μια διαφορετική πρόταση του Τζέρεμι Κόρμπιν, που προστάτευε το δικαίωμα κριτικής στο Ισραήλ. Στο να περάσει η απόφαση έπαιξαν ρόλο τα συνδικάτα και τμήμα της αριστερής πτέρυγας του κόμματος, που πίστευαν ότι «πρέπει να κλείσει το θέμα» που έκανε, λέει, κακό στο κόμμα. Ούτε το θέμα του «αντισημιτισμού» θα κλείσει (μόλις άνοιξε η εποχή κυνηγιού αλληλέγγυων στην Παλαιστίνη αγωνιστών), ούτε η επίθεση της δεξιάς πτέρυγας στον Κόρμπιν θα σταματήσει (μάλλον η νίκη της άνοιξε την όρεξη)…

βρίσκει εύφορο έδαφος Σουηδία: Τι έστρωσε σιστικές το δρόμο στην ακροδεξιά; σμού από το SPD μέχρι την άκρα Αριστερά και την αναρχία. Τη Δευτέρα 1/9 διοργανώθηκε μια μεγάλη αντιφασιστική συναυλία στο Κέμνιτς, με τίτλο «Είμαστε περισσότεροι». Στη συναυλία συμμετείχαν γνωστοί καλλιτέχνες που δεν είχαν τοποθετηθεί πολιτικά πιο πριν, αλλά και άλλοι που ήταν ανοιχτά αντιφασίστες, και υπολογίζεται ότι συγκεντρώθηκαν 65.000 άτομα. Πρόκειται για μια σημαντική πρωτοβουλία, η οποία όμως τελείωσε το ίδιο βράδυ. Ο πολιτικός συσχετισμός στο δρόμο και στις γειτονιές του Κέμνιτς χρειάζεται διαρκή πολιτική δουλειά για να αλλάξει και όχι κινητοποιήσεις-πυροτεχνήματα. Η Αριστερά οφείλει να πάρει μια ξεκάθαρη θέση για το μεταναστευτικό, που θα αποτυπώνεται στα αιτήματα για ανοιχτά σύνορα, στην αλληλεγγύη στους πρόσφυγες και στα ίσα δικαιώματα για όλους. Στο τελευταίο του συνέδριο στη Λειψία, το Die Linke, το μεγαλύτερο κόμμα της Αριστεράς, παρότι υπερψήφισε προγραμματικά το αίτημα για ανοιχτά σύνορα, ταλαντεύτηκε αρκετά μέχρι να φτάσει σε αυτή την απόφαση. Η επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας Σάρα Βάγκενκνεχτ έχει επανειλημμένως τοποθετηθεί με προβληματικό τρόπο στο θέμα του μεταναστευτικού. Το Μάιο του 2016 είχε τονίσει ότι υπάρχουν όρια στις δυνατότητες της Γερμανίας να φιλοξενήσει πρόσφυγες και μετανάστες, επιμένοντας ότι δεν μπορούν όλοι να πάνε στη χώρα της, ενώ πρόσφατα δήλωσε ότι «το να προσποιούμαστε ότι είναι ρεαλιστική η θέση “όποιος θέλει, ας έρθει”, είναι εντελώς παράλογο». Αν και η Βάγκενκνεχτ έχει υιοθετήσει πολύ ριζοσπαστικές θέσεις στα ζητήματα της οικονομικής κρίσης και της αριστερής απάντησης σε αυτή, δείχνει πολύ συντηρητικά αντανακλαστικά στο μεταναστευτικό, γεγονός που έχει ανοίξει μεγάλο διάλογο στο εσωτερικό του Die Linke. Ο αγώνας ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό και το κεφάλαιο δεν είναι ξεκομμένος από τον ταξικό διεθνισμό και την αλληλεγγύη στους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Μια αριστερή απάντηση στην κρίση και στην ανερχόμενη ακροδεξιά δεν χτίζεται πάνω σε διαχωρισμούς, αλλά στους κοινούς αγώνες ντόπιων και μεταναστών. Όσο ξεχνιέται αυτό από τη γερμανική Αριστερά, τόσο θα σηκώνουν κεφάλι οι φασίστες.

Του Πάνου Πέτρου

Ο 

ύτε η Σουηδία αποτέλεσε εξαίρεση από τις πανευρωπαϊκές πολιτικές-εκλογικές τάσεις. Τα εκλογικά αποτελέσματα σίγουρα δεν αποτύπωσαν μια εικόνα βαθιάς κρίσης-πόλωσης. Αλλά είχαν «ειδήσεις» που για τη σουηδική πολιτική σκηνή είναι πολύ σημαντικές. Το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα επιβεβαίωσε την απίστευτη παράδοση που το θέλει πρώτο σε κάθε εκλογική αναμέτρηση από το 1917 και μετά. Αν και κυβερνούσε, έχασε μόλις 2,5 μονάδες, πέφτοντας στο 28,5%. Όμως, στη μεγάλη εικόνα, αυτό το 28,5% είναι το χαμηλότερο εκλογικό σκορ του κόμματος από το… 1911! Εκλογικά υποχώρησε και ο βασικός του αντίπαλος, το δεξιό Μετριοπαθές Κόμμα, που έπεσε στο 19,8% από το 23,3%. Αν και δεν πρόκειται για «πολιτικό σεισμό», είναι επιβεβαίωση της πανευρωπαϊκής τάσης διαρκούς συρρίκνωσης των πάλαι ποτέ «κραταιών» κομμάτων της κεντροαριστεράς και της κεντροδεξιάς. Τα φώτα της δημοσιότητας έπεσαν στους Σουηδούς Δημοκράτες, το ακροδεξιό κόμμα με το υποκριτικό όνομα και τις ρίζες στο νεοναζιστικό κίνημα των δεκαετιών του ’80 και του ’90, που μπήκε σε τροχιά «αποδαιμονοποίησης» στα πρότυπα αδελφών κομμάτων στην Ευρώπη και σημειώνει εκλογικές επιτυχίες τα τελευταία χρόνια. Η άνοδος των ακροδεξιών τρομάζει λόγω της σταθερότητάς της: Είσοδος στη Βουλή για πρώτη φορά με 5,7% το 2010, διπλασιασμός του σκορ σε 12,9% το 2014, νέα άνοδος στο 17,6% σήμερα. Η άνοδος ήταν μικρότερη από τις προσδοκίες των ακροδεξιών (και τις προβλέψεις των ΜΜΕ), που έβλεπαν έναν «καλπασμό» στο 25%. Αλλά η ενίσχυση είναι σημαντική, συνοδεύτηκε από τον καθορισμό της προεκλογικής συζήτησης γύρω από τα θέματα «νόμου και τάξης» και «ενάντια στην πολιτική υποδοχής προσφύγων» και έρχεται ως συνέχεια ακροδεξιών επιτυχιών σε άλλες χώρες, δημιουργώντας ένα «ρεύμα». Στα θετικά είναι η άνοδος της Αριστεράς από το 5,7% στο 8%. Είναι ένα από

τα πιο καλά σκορ που έχει πετύχει το αριστερό κόμμα γενικά, αν και όχι το καλύτερο στην πρόσφατη ιστορία του, και κυρίως δεν αρκεί για να λειτουργήσει ως πειστικό «αντίβαρο» στην ενίσχυση της ακροδεξιάς. Γενικότερα, πρόκειται για ένα αποτέλεσμα που θυμίζει «Ολλανδία», καθώς υπήρξε άνοδος κάθε είδους μικρότερου κόμματος. Εκτός από την Αριστερά, ενισχύθηκαν και διάφοροι σχηματισμοί, όπως το Κόμμα του Κέντρου και οι Χριστιανοδημοκράτες. Αν και σε λιγότερο «κρισιακή» έκταση, στη Σουηδία είδαμε τη φθορά των μεγάλων, την άνοδο των μικρών, την αύξηση του κατακερματισμού του πολιτικού συστήματος, τη δυνατότητα του «κέντρου» να ανασυντίθεται μέσα από διάφορους σχηματισμούς, αλλά και μια σοβαρή ενίσχυση της ακροδεξιάς. Δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Ο σουηδικός «κοινωνικός καπιταλισμός» έχει πάψει να λειτουργεί εδώ και καιρό. Κάποιοι δείκτες, συγκρινόμενοι με άλλων χωρών, εξακολουθούν να τοποθετούν τη Σουηδία «ψηλά». Η Σουηδία είχε ως αφετηρία ένα πολύ υψηλότερο επίπεδο κοινωνικού κράτους, η διαδικασία ξηλώματός του ξεκίνησε με 15 χρόνια καθυστέρηση και προχωρά αρκετά αργά, λόγω του πολύ καλά οργανωμένου εργατικού κινήματος. Είναι ένα αργό, αλλά παρατεταμένο ροκάνισμα που εξελίσσεται εδώ και πολλά χρόνια –εξίσου αργό και παρατεταμένο με τη διαδικασία φθοράς των Σοσιαλδημοκρατών. Οι συγκρίσεις με άλλες χώρες δεν αναιρούν αυτή την εικόνα: Οι προσδοκίες, οι φόβοι, το τι ορίζεται ως αποδεκτό-επιθυμητό επίπεδο διαβίωσης δεν έχουν ούτε παγκόσμιο ούτε διαχρονικό χαρακτήρα. Ένας Σουηδός δεν θα συγκρίνει τον εαυτό του με έναν Εσθονό, έναν Πορτογάλο ή κι έναν Άγγλο για να αποφασίσει πώς θα «βιώσει» τις αλλαγές στη ζωή του. Στο σκανδιναβικό αστυνομικό μυθιστόρημα θα βρει κανείς όλες τις έγκαιρες «προειδοποιήσεις» για την κοινωνική κρίση που έθρεφε η εξάντληση του παλιού κεϊνσιανού μοντέλου και τα πρώτα βήματα προς τον νεοφιλελευθερισμό (όπως και για την πάντα παρούσα απειλή των νεοναζί). Πάνω σε αυτό το υπόβαθρο βρίσκεται η άνοδος των ακροδεξιών, που έκαναν

μια προεκλογική εκστρατεία η οποία είχε ως επίκεντρο όλες τις πτυχές της κατάρρευσης του κοινωνικού κράτους, αλλά τις συνέδεε με την εγκατάσταση των προσφύγων. Σε πείσμα των «αναλυτών» που ερμηνεύουν τις εξελίξεις με βάση την πολιτική υποδοχής (160.000 πρόσφυγες σε μια χώρα με πληθυσμό 10 εκατομμυρίων) για να ανακηρύξουν την «αποτυχία» της, αυτή η συζήτηση στη Σουηδία έχει ξεκινήσει εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Πριν τους πρόσφυγες, στο στόχαστρο έμπαιναν οι «δεύτερης (ή και τρίτης) γενιάς» μετανάστες. Τα παιδιά των «ενσωματωμένων», που στοχοποιήθηκαν, όταν η κατάρρευση του κοινωνικού κράτους δημιούργησε θυμό κι έπρεπε να βρεθούν αποδιοπομπαίοι τράγοι. Μια εξέγερση φτωχών νεολαίων στο Husby το 2013 είχε φωτίσει τα προβλήματα. Γράφαμε τότε: «Είναι χαρακτηριστικό των αλλαγών που έγιναν στη Σουηδία ότι τα “προβληματικά” προάστια, όπως το Husby, είναι αυτά που τη δεκαετία του ’70 φιλοξένησαν τα μεγάλα σχέδια ανέγερσης κατοικιών. Από σύμβολα κοινωνικής ένταξης, τα προάστια σήμερα έχουν γίνει γκέτο φτώχειας. Οι κατοικίες είναι πλέον συντριπτικά ιδιόκτητες και τα νοίκια έχουν απογειωθεί, ενώ τα κέντρα υγείας, τα κέντρα νεότητας κ.λπ. έχουν κλείσει ή ιδιωτικοποιηθεί». Από τότε ακόμα, μερίδα των ΜΜΕ μίλαγε για «αποτυχία της φιλομεταναστευτικής πολιτικής της Σουηδίας», μετατοπίζοντας τη συζήτηση μακριά από το ρήμαγμα του κράτους πρόνοιας. Η εφημερίδα «JyllandsPosten» της Δανίας (η ίδια που δημοσίευσε τα σκίτσα του Μωάμεθ το 2005) έκανε ακόμα πιο σαφή τη χρησιμότητα του ρατσισμού για τους νεοφιλελεύθερους, στο άρθρο της με τίτλο «Το Σουηδικό Ψέμα»: «Το πρόβλημα δεν είναι ότι η κυβέρνηση πρέπει να δαπανήσει χρήματα, αλλά είναι πολιτισμικό. Προκύπτει από την αβυσσαλέα διαφορά ανάμεσα στη νοοτροπία που έφτιαξε την πλούσια Σουηδία και την ξένη νοοτροπία που έδειξε η επιθετική πτέρυγα των νέων μεταναστών». Πάνω σε αυτό το καλλιεργούμενο επί χρόνια «τοξικό» κλίμα βρήκαν χώρο οι ακροδεξιοί να ισχυροποιηθούν εκλογικά, δείχνοντας τους πρόσφυγες ως αιτία της καταστροφής του κοινωνικού κράτους…


12 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 2018

Επίθεση στο δικαίωµα επιστροφής των Παλαιστινίων προσφύγων σελ. 17

Συρία: Εν αναµονή της αιµατηρής εισβολής στην Ιντλίµπ

«Το παιχνίδι αυτό είναι πολύ µεγαλύτερο από το αίµα του λαού» Του Πάνου Πέτρου

Ό

ταν γράφονταν αυτές οι γραµµές, ρωσικά και συριακά πολεµικά αεροσκάφη είχαν ξεκινήσει τους βοµβαρδισµούς στην επαρχία Ιντλίµπ, για να «προετοιµάσουν το έδαφος» για εισβολή. Σύµφωνα µε αξιωµατούχους της ∆αµασκού, συγκεντρώνονται στρατιωτικές δυνάµεις στα νότια της επαρχίας. Η µάχη του Ιντλίµπ, «η τελευταία µεγάλη µάχη» φαίνεται να είναι θέµα χρόνου. Είχαν προηγηθεί οι στρατιωτικές επιτυχίες των δυνάµεων του Μπασάρ Αλ Άσαντ τους περασµένους µήνες. Αφού διασφάλισε οριστικά τη ∆αµασκό, εκκαθαρίζοντας τα προάστια από αντικαθεστωτικούς, ανέκτησε και τον έλεγχο του νότου της χώρας (σύνορα µε Ιορδανία, σύνορα µε τα κατεχόµενα Υψίπεδα του Γκολάν). Με την εξαίρεση της «ζώνης» που ελέγχει ο τουρκικός στρατός και οι υποστηριζόµενοι από αυτών αντάρτες, και των περιοχών που ελέγχονται από τις Συριακές ∆ηµοκρατικές ∆υνάµεις (τη συµµαχία µε «κορµό» τους Κούρδους του PYD), το Ιντλίµπ είναι η µόνη µεγάλη περιφέρεια που παραµένει έξω από τον έλεγχο του καθεστώτος.

Η συµπύκνωση του δράµατος

Το Ιντλίµπ είναι η συµπύκνωση όλου του δράµατος του συριακού πολέµου. Είναι η πρώτη επαρχία στην οποία πήρε το πάνω χέρι στρατιωτικά η Αλ Νούσρα (πρώην παρακλάδι της Αλ Κάιντα στη Συρία) και µέχρι σήµερα ελέγχεται από τη συµµαχία Χαγιάτ Ταχρίρ Αλ-Σαµ (HTS) ένα µέτωπο των πιο ακραίων τζιχαντιστικών οργανώσεων. Η βάναυση εξουσία της HTS έχει βρεθεί στο στόχαστρο πολλαπλών κινητοποιήσεων και διαδηλώσεων από τον πληθυσµό του Ιντλίµπ όλο το προηγούµενο διάστηµα, ενώ οι καταγγελίες για το κυνήγι ακτιβιστών και διάφορων κινηµατικών «δοµών» είναι καθηµερινές. Το Ιντλίµπ είναι επίσης κυκλωµένο από παρατηρητήρια του τουρκικού στρατού, ενώ το Μέτωπο Εθνικής Απελευθέρωσης -µια σχετικά νέα συµµαχία ισλαµιστών αντικαθεστωτικών ανταρτών, που συγκροτήθηκε για να αντισταθεί στην ισχύ της HTS- λέγεται ότι είναι τόσο εξαρτηµένο από την Τουρκία που «θα ζήσει ή θα πεθάνει» ανάλογα µε τις επιλογές της εξωτερικής πολιτικής της Άγκυρας. Το Ιντλίµπ αποτελεί το καταφύγιο χιλιάδων και χιλιάδων αντικαθεστωτικών. Τουλάχιστον ο µισός πληθυσµός του θεωρείται ότι είναι εσωτερικοί

Καθώς κατέρρεαν οι συνοµιλίες στην Τεχεράνη, στην πόλη της Ιντλίµπ ξεσπούσε µια µαζική διαδήλωση µε συνθήµατα ενάντια και στον Άσαντ και στην HTS. Προκαλεί συγκίνηση η αντοχή αυτών των ανθρώπων. Αλλά ταυτόχρονα προκαλεί θλίψη η επίγνωση ότι δεν καθορίζουν πλέον αυτοί τις εξελίξεις. πρόσφυγες, εκτοπισµένοι από άλλες πόλεις. Σε όλη τη διάρκεια της αντεπίθεσης του Άσαντ, µετά από κάθε νίκη του και συµφωνία παράδοσης των αντικαθεστωτικών, το Ιντλίµπ ήταν η επιλογή την οποία προσέφερε ως καταφύγιο σε όποιον προτιµούσε να φύγει. Πρόκειται για ένα αχανές προσφυγικό στρατόπεδο στην ουσία, ενώ οι όποιες υποδοµές της περιοχής έχουν καταρρεύσει από την πολιορκία. Η «τελική επίθεση» ισχυρίζεται ότι έχει ως στόχο την HTS. Όµως η συστηµατική εξώθηση αντικαθεστωτικού πληθυσµού στην επαρχία του Ιντλίµπ όλο το προηγούµενο διάστηµα έχει δηµιουργήσει µια εκρηκτική κατάσταση. Εκεί έχουν συνωστιστεί όσοι είχαν τέτοιο φόβο για την επιστροφή του καθεστώτος που προτίµησαν να πάνε να εγκατασταθούν σε ένα τεράστιο προσφυγικό στρατόπεδο παρά να ζήσουν σε µια «κανονικότητα» υπό τον Άσαντ. Αυτή η πραγµατικότητα κάνει µια συµφωνία παράδοσης/εκκένωσης στα πρότυπα άλλων πόλεων που ανακατέλαβε ο Άσαντ εξαιρετικά δύσκολη. Αυτός ο πληθυσµός δεν έχει πλέον πουθενά αλλού να πάει και η επιλογή του να προτιµήσει την Ιντλίµπ τον καθιστά «στιγµατισµένο» για το καθεστώς. Μια µαζική έξοδος προς την Τουρκία (που όµως έχει κλείσει τα σύνορά της), µια στρατιωτική αγριότητα ικανή να πείσει και τους πλέον «πεισµατάρηδες» να

αποδεχτούν την αποκατάσταση της µπααθικής εξουσίας, ή ένα λουτρό αίµατος, όλα δείχνουν πιθανά. Η αποτυχία της τριµερούς συνάντησης στην Τεχεράνη (Ρωσία-Ιράν-Τουρκία) να καταλήξει σε εκεχειρία προκαλεί ακόµα µεγαλύτερη ανησυχία. Το κείµενο στο οποίο κατέληξαν οι τρεις δυνάµεις εξακολουθεί να περιγράφει την Ιντλίµπ ως «Ζώνη Αποκλιµάκωσης» και να επαναλαµβάνει το µότο «δεν µπορεί να υπάρξει στρατιωτική λύση», αφήνοντας ένα µικρό περιθώριο για διαπραγµατεύσεις και πρωτοβουλίες που θα αποτρέψουν τα χειρότερα. Όµως η επιµονή του Ερντογάν να µπει στο κείµενο ρητή αναφορά σε εκεχειρία βρήκε «τοίχο».

Τροµακτικό παζλ Σε µια συγκυρία όπου οι σχέσεις µεταξύ των τριών συσφίγγονται διαρκώς λόγω της κοινής αµερικανικής απειλής, η άρνηση Μόσχας-Τεχεράνης να δώσουν στο σύµµαχό τους έστω λίγο χρόνο (µε την «εκεχειρία») δείχνει ότι δεν υπάρχει πλέον διάθεση για αναίµακτη λύση στην Ιντλίµπ. Η Άγκυρα βρίσκεται για άλλη µια φορά µπροστά σε σκληρά διλήµµατα. Όταν ο Ερντογάν συµφωνούσε στην µετατροπή του Ιντλίµπ σε «αποθήκη» αντικαθεστωτικών, πιθανά να εκτιµούσε ότι αυτή η επαρχία δεν θα πειραχτεί στρατιωτικά. Είτε θα αποτελούσε τη «µάρκα» των

αντικαθεστωτικών (και του ίδιου) όταν θα ξεκινούσαν οι διαπραγµατεύσεις για «πολιτική λύση», είτε και θα περνούσε στην τουρκική σφαίρα επιρροής, στα πρότυπα των περιοχών που ήδη ελέγχει στα σύνορα Τουρκίας-Συρίας. Σήµερα φαίνεται ότι και η Ρωσία υιοθετεί την πάγια θέση του Ιράν για «το δικαίωµα της συριακής κυβέρνησης να ανακτήσει όλα τα εδάφη» και δίνει «πράσινο φως» σε µια επίθεση. Ρητορικά, ο Ερντογάν δηλώνει ότι «δεν θα µείνει µε σταυρωµένα τα χέρια», ενώ οι πληροφορίες για κινητοποίηση του τουρκικού στρατού προς την περιοχή παραµένουν αδιασταύρωτες. Το τροµακτικό παζλ και τη συµπύκνωση του συριακού δράµατος που είναι η Ιντλίµπ, συµπληρώνει το µεγάλο παιχνίδι µε τις αντεγκλήσεις µεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας. Ο Τραµπ προειδοποιεί ότι «οι ΗΠΑ θα εξαγριωθούν πολύ, πάρα πολύ» µε την επιχείρηση στην Ιντλίµπ, ενώ η Ρωσία έχει κάνει πρωτοφανή κινητοποίηση του πολεµικού της στόλου για να προστατέψει τον κυβερνητικό στρατό. Ο πειρασµός στο Πεντάγωνο να κάνει άλλη µια επίδειξη δύναµης/υπενθύµιση της παρουσίας του, εν µέσω του θορύβου που θα προκαλέσει µια τραγωδία στο Ιντλίµπ, θα είναι µεγάλος. Είναι γνωστό ότι η όποια στήριξη στους αντικαθεστωτικούς έχει διακοπεί και ότι τα προηγούµενα δύο χτυπήµατα θύµιζαν επικοινωνιακό σόου (ενηµερώθηκε η Ρωσία για να ενηµερώσει τον Άσαντ). Αλλά ακόµα και οι συµβολικές ενέργειες υπόκεινται στη στρατιωτική λογική της κλιµάκωσης (π.χ. πολλαπλάσιοι πύραυλοι στο δεύτερο χτύπηµα σε σχέση µε το πρώτο) και µια επιλογή της Ουάσινγκτον να παρέµβει στη σύγκρουση, µε αφορµή το Ιντλίµπ, µπορεί να γίνει πολύ επικίνδυνη… Καθώς κατέρρεαν οι συνοµιλίες στην Τεχεράνη, στην πόλη της Ιντλίµπ ξεσπούσε µια µαζική διαδήλωση µε συνθήµατα ενάντια και στον Άσαντ και στην HTS. Προκαλεί συγκίνηση η αντοχή αυτών των ανθρώπων. Αλλά ταυτόχρονα προκαλεί θλίψη η επίγνωση ότι δεν καθορίζουν πλέον αυτοί τις εξελίξεις. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που πιέζουν για την αποχώρηση της HTS, ενώ τρέµουν την εισβολή του συριακού στρατού. Αλλά πλέον είναι αδύναµοι να κάνουν κάτι είτε για το ένα είτε για το άλλο. Με τα λόγια ενός αντικαθεστωτικού πολιτικού (αναφερόταν σε ντόπιους και διεθνείς «παίκτες» σε αυτόν τον πόλεµο): «Είµαστε στο έλεος δυνάµεων που είναι πολύ µεγαλύτερες από εµάς. Αυτό είναι ένα παιχνίδι που δεν µπορούµε να επηρεάσουµε. Είναι πολύ µεγαλύτερο από το αίµα του λαού και το έδαφος που αιµορραγεί. Το Ιντλίµπ είναι ο τόπος, όπου όλες οι “ατζέντες” συναντιούνται».

EA 416  

Εργατική Αριστερά, φύλλο Νο 416

EA 416  

Εργατική Αριστερά, φύλλο Νο 416

Advertisement