Issuu on Google+

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

6045 Φύλλο Νο 313

6 μ

ΔΕΚΑΠΕΝΘΗΜΕΡΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ

28 Μάη 2014 Κυκλοφορεί κάθε δεύτερη Τετάρτη 1,5 ευρώ

4

6

11

12

Συνέντευξη με τη Δήμητρα Μανώλη

ΣΥΡΙΖΑ: Κόμμα των «αστέρων» ή κόμμα των μελών;

Τα κέρδη καταστρέφουν το περιβάλλον

Αίγυπτος: Η άνοδος του στρατηγού Σίσι

Το άθροισμα του «Μεγάλου Συνασπισμού» της ευρωπαϊκής λιτότητας, το άθροισμα Κεντροδεξιάς και Κεντροαριστεράς, υποχώρησε στις ευρωεκλογές. Η συντριπτική πλειοψηφία των κομμάτων που ασκούν κυβερνητική εξουσία μαυρίστηκε στις κάλπες. Όμως βασικός εκφραστής της οργής ενάντια στις δυνάμεις αστικής διαχείρισης και τις Βρυξέλλες αναδεικνύεται η ακροδεξιά, με αποτελέσματα που πρέπει να σημάνουν συναγερμό. Τα αποτελέσματα αποτυπώνουν την ανάδυση ενός ρεύματος αστικού ευρωσκεπτικισμού στα βόρεια κράτη και στις μεγάλες οικονομίες. Αποτυπώνουν ωστόσο και έναν λαϊκό ευρωσκεπτικισμό, την οργή ενάντια στις πολιτικές των Βρυξελλών πάνω στην οποία σπεκουλάρει η ακροδεξιά. Μαζί με την άνοδο ενός γαλαξία «ευρωσκεπτικιστικών» δυνάμεων, αυτή η διάθεση εκφράστηκε και με τη μεγάλη αποχή. Η συμμετοχή φέτος παρέμεινε στο ιστορικό χαμηλό του 2009. Δυστυχώς, αντίστοιχου μεγέθους ρεύμα με την ακροδεξιά δεν μπόρεσε να εκφράσει η Αριστερά, η μόνη δύναμη που μπορεί να προβάλει μια ταξική απάντηση τόσο ενάντια στη σύγχρονη Ιερά Συμμαχία των Βρυξελλών όσο και ενάντια στην ακροδεξιά. Ο διεθνής συσχετισμός είναι δύσκολος, αλλά το ζήτημα δεν είναι να περιμένουμε πότε θα βελτιωθεί. Κάποιος θα πρέπει να επιχειρήσει να τον αλλάξει, με την πιο ασφαλή μέθοδο να παραμένει μια στρατηγική ρήξεων, που μπορεί να εμπνεύσει και να βάλει φωτιά στον «ξηρό κάμπο» της Ευρώπης (σελ. 8-9).

Ιστορική νίκη - εφαλτήριο ανατροπής

Να τους αποτελειώσουμε Σκίτσο του Πέτρου Ζερβού

Τα μηνύματα των ευρωεκλογών

Μαζικοί αγώνες από τα κάτω και πολιτικές πρωτοβουλίες της Αριστεράς για το τελικό χτύπημα

Τ 

ο αποτέλεσμα των εκλογών έχει οδηγήσει τη συγκυβέρνηση ΝΔΠΑΣΟΚ στην πιο αδύναμη θέση από το ξεκίνημα της κρίσης. Η αγωνιώδης προσπάθεια των ΜΜΕ να κρύψουν αυτή την πραγματικότητα είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Γιατί, από την επόμενη μέρα, όλες οι κυβερνητικές «πρωτοβουλίες» συνιστούν ομολογία της κρισιμότητας της κατάστασης στην οποία έχουν οδηγηθεί οι Σαμαράς-Βενιζέλος. Αυτό λένε οι διαρροές για πιθανό «κούρεμα» του Στουρνάρα και οι συζητήσεις για τον νέο εκλογικό νόμο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Αυτό ομολογούν

και τα επείγοντα μέτρα «ανασύνθεσης» της Δεξιάς και της σοσιαλδημοκρατίας, που ανακαλούν στη δράση όλες τις πιθανές και απίθανες εφεδρείες των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Όμως τίποτα από αυτά δεν μοιάζει αρκετό για να σώσει την ανεκδιήγητη συγκυβέρνηση. Ο Σαμαράς είναι υποχρεωμένος να προωθήσει αμέσως μια βρόμικη αλλά και δύσκολη δουλειά: το τελευταίο «μεσοπρόθεσμο». Που επιβάλλει συνέχεια της φοροεπιδρομής, επίθεση στον πραγματικό μέσο μισθό της εργατικής τάξης ώστε αυτός να υποχωρήσει στα επίπεδα του κατώτατου, νέο κλάδεμα στις συντάξεις, μαζικές απολύσεις στον δημόσιο τομέα

και πλήρη «απελευθέρωση» των ομαδικών απολύσεων στον ιδιωτικό, δρακόντειες περικοπές στην υγεία και την παιδεία. Επιβάλλει, επιπλέον, φρενίτιδα ιδιωτικοποιήσεων ακόμα και σε τομείς όπως το νερό ή τα δάση και οι παραλίες. Σύμφωνα με τη μόνιμη τακτική της τρόικας, η συνέχιση της χρηματοδότησης συναρτάται άμεσα με την προώθηση όλων των παραπάνω αντικοινωνικών μέτρων, με αποτέλεσμα να επανέρχεται η απειλή της «ασύντακτης χρεοκοπίας», αν η κυβέρνηση υποχρεωθεί σε τακτική «βήμα σημειωτόν» προκειμένου να κερδίσει πολιτικό χρόνο. (συνέχεια στη σελ.3)


2

• πολιτική

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 28 Μάη 2014

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΔΕΑ ΓΙΑ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ Κατέρρευσε ο ΣΥΡΙΖΑ σε αυτές τις εκλογές: μόνο τέσσερις μονάδες διαφορά από τη ΝΔ, μόνο 600% αύξηση σε σχέση με τις προηγούμενες ευρωεκλογές, μόνο 1,5 εκατ. ψήφοι, μόνο σε 8 από τις 13 περιφέρειες πρώτος ο ΣΥΡΙΖΑ, μόνο για πρώτη φορά πρώτη η Αριστερά στην Ελλάδα, μόνο για πρώτη φορά η Αττική στην Αριστερά. Έχει δίκιο το σύστημα…

Εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ • Να ανοίξει το δρόμο για την πολιτική νίκη της Αριστεράς

NNN Μην κοιτάτε τι λέει αυτή η φυλλάδα, οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς», που κάνει λόγο για «θρίαμβο του ΣΥΡΙΖΑ». Ούτε να ακούτε αυτούς τους Γερμαναράδες της «Die Welt» που τολμούν να τιτλοφορούν «Νίκη των ριζοσπαστών της Αριστεράς – η Ελλάδα δεν μπορεί να κυβερνάται πλέον»… NNN …Ούτε να πιστεύετε τους Ιταλούς της «La Repubblica» που γράφουν ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ είναι φάρος μέσα στο σκοτάδι», ούτε και το BBC και άλλους κρυπτομπολσεβίκους που συγκρίνουν με τις ευρωεκλογές του 2009 διαπιστώνοντας γιγαντιαία άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ κατά 22 ποσοστιαίες μονάδες! NNN Η «σωστή» σύγκριση είναι άλλη: Στο σάιτ του υπουργείου Εσωτερικών, η Singular, η επίσημη αγαπημένη του κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ για την έκδοση των αποτελεσμάτων, επέμεινε να συγκρίνει το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών του 2014 με το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών του 2012 για προφανείς λόγους… NNN … Την επόμενη φορά παιδιά να συγκρίνετε το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ με το ποσοστό που είχε το ΕΑΜ στις απελευθερωμένες από τους ναζί περιοχές. NNN Σε κάθε περίπτωση, όλοι παραδέχονται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ βγήκε πρώτο κόμμα. Περιμένουμε από Πάγκαλο, Αλ Σάλεχ και Γεωργιάδη και υλοποιήσουν άμεσα τις προεκλογικές δεσμεύσεις τους: οι δύο πρώτοι να φύγουν από την Ελλάδα (στα τσακίδια) και ο τρίτος να παραιτηθεί (ουστ)… NNN Ο ταλιμπάν του νεοφιλελευθερισμού και υποψήφιος για την προεδρία της ΕΕ Γκι Φερχόφσταντ είπε μια αναντίρρητη αλήθεια κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στα γραφεία της ΕΡΤ (όχι της ΝΕΡΙΤ): «Κανείς Ευρωπαίος δεν ζήτησε ποτέ να κλείσει η ΕΡΤ. Αυτό το επικαλείται ο κ. Σαμαράς για να καλύψει τον εαυτό του και την κυβέρνηση. Όταν τα πράγματα πάνε στραβά, η εύκολη λύση είναι να δείχνουν τις Βρυξέλλες». Για να θυμόμαστε ότι τα περισσότερα μνημονιακά μέτρα είναι παραγγελιές του ελληνικού κεφαλαίου… NNN Ο κυρ-Φώτης ακολούθησε πιστά τη διαδρομή του ΛΑΟΣ: Άνοδος με τη βοήθεια των ΜΜΕ, συγκυβέρνηση με Σαμαρά, Βενιζέλο και μνημόνιο, αναγκαστική αποχώρηση, υποχώρηση και τέλος, εξαφάνιση. Άραγε, τα απομεινάρια θα τσαλαβουτήσουν σε ποτάμια ή θα καταφύγουν σε σκιερές ελιές; NNN Όμως η μεγάλη απώλεια είναι αλλού: Για άλλη μια φορά η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μένει στα πολύ ρηχά (παρότι σχεδόν διπλασίασε τις ψήφους της σε σχέση με το 2010), καθώς με 0,72% κατατάσσεται πίσω από το ΕΠΑΜ, αλλά και από το Παναθηναϊκό Κίνημα. Είναι προφανές ότι χιλιάδες οπαδοί αλλά και μέλη του κόμματος ψήφισαν, σωστά, ΣΥΡΙΖΑ. Ωστόσο για άλλη μια φορά σπαταλήθηκε ενέργεια και αληθινά κοφτερά μυαλά, που η Αριστερά χρειάζεται εκεί όπου μετράνε.

Τ 

ο αποτέλεσμα των ευρωεκλογών με το 26,6% και το 1,5 εκατομμύριο ψήφους που συγκέντρωσε ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί μια σαφή εκλογική νίκη της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Η συγκυβέρνηση της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ καταγράφει –για πρώτη φορά σε κάλπη και όχι σε δημοσκοπήσεις– ότι αποτελεί κυβέρνηση μειοψηφίας. Δεν έχει πλέον δημοκρατική νομιμοποίηση για να πάρει τα σκληρά μέτρα λιτότητας που προβλέπει το «μεσοπρόθεσμο», δηλαδή η συμφωνία της ντόπιας κυρίαρχης τάξης με τους διεθνείς «δανειστές». Η επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ γίνεται καθαρότερη αν συνυπολογιστεί η δοκιμασία στην τριπλή κάλπη, στις ταυτόχρονες δημοτικές, περιφερειακές και ευρωπαϊκές εκλογές. Στο πεδίο της αυτοδιοίκησης οι δυσκολίες ήταν μεγαλύτερες, γιατί το «τοπικό» πολιτικό προσωπικό είναι ανθεκτικότερο, αφού φτάνει εκεί με καθυστέρηση και στρεβλώσεις –όπως έδειξε η πληθώρα των «ανεξάρτητων» συνδυασμών– το κύμα των μεγάλων πολιτικών ανατροπών που προκάλεσε η κρίση και οι μαζικοί αγώνες του 2010-12. Ακόμα και σε αυτό το δύσκολο πεδίο, ο ΣΥΡΙΖΑ είχε σημαντικές κατακτήσεις, όπως η νίκη στην Περιφέρεια Αττικής και του Ιονίου και σε πολλούς μεγάλους εργατικούς-λαϊκούς Δήμους.

Δήμοι

Μεταξύ του 1ου και του 2ου γύρου των αυτοδιοικητικών εκλογών, ο ΣΥΡΙΖΑ απέδειξε ότι δεν αντιμετωπίζει με έπαρση την «άλλη» Αριστερά. Έγκαιρα και μονομερώς κάλεσε σε μαζική υποστήριξη των υποψηφίων του ΚΚΕ όπου αυτοί αντιμετώπισαν στον 2ο γύρο τους συνδυασμούς των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ (Πάτρα, Χαϊδάρι, Πετρούπολη, Ικαρία). Η άνετη νίκη των υποψηφίων του ΚΚΕ σε όλες αυτές τις περι-

οχές αποδεικνύει ότι ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ, «εκπαιδευμένος» στις αρχές της ενότητας της Αριστεράς, ακολούθησε μαζικά και με ευκολία αυτήν τη γραμμή. Ευτυχώς, οι σύντροφοι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αντέδρασαν ανάλογα, καλώντας σε ψήφο υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ στον 2ο γύρο στο Δήμο της Αθήνας. Δυστυχώς, οι σύντροφοι του ΚΚΕ επέλεξαν την τακτική των «ίσων αποστάσεων» μεταξύ του ΣΥΡΙΖΑ και των υποψηφίων της συγκυβέρνησης, καλώντας τον κόσμο τους να μην τοποθετηθεί. Στο Δήμο της Αθήνας ο Γ. Σακελλαρίδης πέτυχε εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ μια σημαντική επίδοση. Ηττήθηκε οριακά από τον Γ. Καμίνη, των συνασπισμένων μνημονιακών δυνάμεων, με 51,4% - 48,6%. Αποδείχθηκε έτσι ότι οι «ίσες αποστάσεις» δεν είναι, τελικά, ίσες. Ιδιαίτερη σημασία έχουν οι νίκες της Αριστεράς σε μια σειρά δήμους (π.χ. Χαλάνδρι, Φιλαδέλφεια, Κερατσίνι) που στηρίχθηκαν σε ριζοσπαστικό πρόγραμμα και καθαρές «κινηματικές» συμμαχίες. Αποδείχθηκε έτσι, ξανά, ότι η ριζοσπαστική αριστερή πολιτική όχι μόνο δεν οδηγεί στο περιθώριο, αλλά αντίθετα στις συνθήκες της κρίσης αποτελεί προϋπόθεση ��ια δύσκολες ή και ανέλπιστες νίκες. Στην κάλπη των ευρωεκλογών ο ΣΥΡΙΖΑ είναι 1ο κόμμα με διαφορά 3,9% από τη ΝΔ. Αποδεικνύει έτσι ότι οι πολιτικές και εκλογικές επιτυχίες του Μάη και του Ιούνη του 2012 δεν ήταν συγκυριακές, δεν ήταν ένα πυροτέχνημα μέσα στο κλίμα αντιμνημονιακής εξέγερσης εκείνης της εποχής. Παρά τη λυσσαλέα επίθεση της κυρίαρχης τάξης και των ΜΜΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ διατηρεί τις δυνάμεις του σε υψηλότατο επίπεδο, φέρνοντας την Αριστερά στην πρώτη θέση και ενισχύοντας την προοπτική για μια κυ-

βέρνηση της Αριστεράς. Είναι σημαντικό ότι η επιτυχία αυτή υλοποιήθηκε σε συνθήκες άμπωτης του μαζικού κινήματος, τουλάχιστον σε σύγκριση με τις συνθήκες γενικού ξεσηκωμού του 2010-12.

στηρίζεται η ακροδεξιά ηγεσία της ΝΔ, στην πιο ανάλγητη πολιτική λιτότητας της σύγχρονης ιστορίας. Είναι το μαξιλάρι που επιτρέπει στον Σαμαρά να κάνει όνειρα για να παραμείνει στην κυβέρνηση ως το 2016.

Κεντροαριστερά και ΚΚΕ

Συμπεράσματα

Το ΚΚΕ, στηριγμένο κυρίως στην οργανωτικότητά του, πέτυχε μια περιορισμένη επανασυσπείρωση σε σχέση με τον Ιούνη του 2012, που όμως απέχει αρκετά από τα ποσοστά του τον Μάη του 2012: Πήρε 6,09% και 341.748 ψήφους, έναντι του 4,5% και 277.227 ψήφων του Ιούνη και 8,48% και 536.072 ψήφων του Μάη του 2012. Αντίστοιχα, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πήρε το 0,72% και 40.396 ψήφους, έναντι του 0,33% και 20.396 ψήφων του Ιούνη και του 1,19% και 75.416 ψήφων του Μάη του 2012. Όμως η σχετική υποχώρηση του μαζικού κινήματος –παρά τον ηρωικό αγώνα των καθαριστριών, των εκπαιδευτικών, των νοσηλευτικών κ.ο.κ.– δίνει στο κυβερνητικό στρατόπεδο κάποια περιθώρια ανασύνταξης. Αυτά κυρίως στηρίζονται στα ποσοστά της Κεντροαριστεράς που, αν αθροιστούν, αφήνουν κάποια περιθώρια επιβίωσης στο χώρο του σοσιαλφιλελευθερισμού. Το 8,03% της Ελιάς με 450.000 ψήφους, το 6,6% στο Ποτάμι με 370.000 ψήφους, και το 1,2% της ΔΗΜΑΡ με 67.000 ψήφους, είναι η βάση αυτής της επιχείρησης, που –βέβαια– απέχει πολύ από τη δύναμη του κάποτε κραταιού ΠΑΣΟΚ. Και ασφαλώς η όποια ανασύνταξη της Κεντροαριστεράς θα κριθεί πάνω στο ερώτημα αν θα επιχειρηθεί στηρίζοντας την κυβέρνηση Σαμαρά ή σε ανεξάρτητη πορεία από αυτήν. Προς το παρόν ο «χώρος» αυτός –που δημαγωγεί περί κοινωνικής ευαισθησίας– αποτελεί το μαξιλάρι που πάνω του

Το μελανό σημείο των εκλογών είναι το 9,39% και οι 527.000 ψήφοι της Χρυσής Αυγής. Η ΔΕΑ επιμένει στην άποψη ότι το τσάκισμα των νεοναζί προϋποθέτει την ανατροπή της λιτότητας, προϋποθέτει να δίνει η Αριστερά τη μάχη των ιδεών όπως ο αντιρατσισμός, προϋποθέτει τη γενικευμένη κινητοποίηση του αντιφασιστικού κινήματος που θα αποκλείει τους ναζί από τους δημόσιους χώρους. Προϋποθέτει, τέλος, την επιμονή στην προσπάθεια να κόψουμε τον ομφάλιο λώρο που συνδέει τη ΧΑ με το κράτος και τις ποικίλες «υπηρεσίες» του. Όλα αυτά δείχνουν πολύτιμα συμπεράσματα για τους αγωνιστές-στριες του κινήματος αντίστασης και της Αριστεράς. Η εκλογική επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ είναι πραγματική και δημιουργεί νέες πολιτικές συνθήκες. Όμως η ανατροπή της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου, η ανατροπή των συμφωνιών με την τρόικα και την ΕΕ, η ανατροπή της λιτότητας είναι μια υπόθεση πιο σύνθετη από τον περιορισμένο δρόμο της κάλπης. Προϋποθέτει το μαζικό κίνημα από τα κάτω, στο δρόμο και στην απεργία, προϋποθέτει την κορύφωση του πολιτικού αγώνα με πρωτοβουλίες της Αριστεράς, προϋποθέτει μια πολιτική συμμαχιών με κέντρο τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ που θα μπορεί να οργανώνει σταθερά όλο το «ανένταχτο» δυναμικό. Προϋποθέτει, τέλος, ένα σαφές ριζοσπαστικό αριστερό πρόγραμμα, με αντικαπιταλιστική σοσιαλιστική κατεύθυνση και προοπτική.


πολιτική •

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 28 Μάη 2014

3

Αποτέλεσμα-γροθιά στο μνημόνιο και στη λιτότητα Του Πέτρου Τσάγκαρη

Σ 

αμαράς, Βενιζέλος και το μιντιακό σύστημα που τους στηρίζει προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν υπήρξε καθαρή ήττα της κυβέρνησης στις ευρωεκλογές. Όμως, αν δεν είχε ηττηθεί η συγκυβέρνηση, τότε δεν θα χρειαζόταν η ΝΔ να απευθυνθεί, μέσω του Γεωργιάδη, στο ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη και ο Καρατζαφέρης στη ΝΔ για να εμποδιστεί η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, όπως τόνισε ο ίδιος ο αρχηγός του ΛΑΟΣ –και συνακόλουθα η κατάργηση του μνημονίου. Δεν θα έμπαινε στο τραπέζι, έστω ως συζήτηση, ο ανασχηματισμός, ούτε θα άρχιζε η φιλολογία για το πώς θα καταργηθεί το μπόνους των 50 εδρών στο πρώτο κόμμα. Ο Λοβέρδος και ο Αηδόνης δεν θα θεωρούσαν πολυτέλεια την παραμονή τους εκτός κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ. Κυρίως δεν θα άρχιζαν οι φωνές για αποπομπή του Στουρνάρα, ο οποίος μάλιστα εξέφρασε την έντονη δυσαρέσκειά του για την μετεκλογική κριτική από κομματικά στελέχη της ΝΔ. «Δεν θα γίνω σάκος του μποξ», φέρεται να είπε, σύμφωνα με το «Βήμα». Γιατί, άραγε, τα στελέχη της ΝΔ να κάνουν τον Στουρνάρα σάκο του μποξ, αν το κόμμα τους και η συγκυβέρνηση είχαν πάει καλά στις εκλογές; Και τέλος αν όλα πάνε κατ’ ευχήν για την κυβέρνηση κι όλοι εμείς είμαστε τρελοί, τότε γιατί ο Σα-

μαράς έτρεξε πανικόβλητος στις Βρυξέλλες προκειμένου όχι μόνον να εξηγήσει ότι δεν μπορούν να περάσουν άλλα μέτρα από αυτή τη Βουλή στην Ελλάδα, αλλά και να ζητήσει το προεκλογικό δώρο (π.χ. κάποια ελάφρυνση στην αποπληρωμή του χρέους) που δεν του έκαναν πριν από τις 25 Μάη;

Τα ποσοστά Ό,τι και να λένε τα «παπαγαλάκια» των αφεντικών στην Ελλάδα, ο παγκόσμιος Τύπος μιλάει για θρίαμβο του ΣΥΡΙΖΑ. Και πώς θα μπορούσε να κάνει αλλιώς, όταν τα νούμερα είναι αμείλικτα: Σήμερα κυβερνούν το δεύτερο και το τέταρτο κόμμα. Κι όμως, όταν ξεκίνησε η συγκυβέρνηση το Νοέμβριο του 2011, οι μνημονιακές δυνάμεις (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ), ξεπερνούσαν το 80% της λαϊκής ψήφου. Μόλις δυόμισι χρόνια μετά, και ενώ από τη συγκυβέρνηση πέρασε και η ΔΗΜΑΡ, το ποσοστό αυτό κατέρρευσε στο 30% και κάτι, δηλ. έχασαν το 50% του εκλογικού πληθυσμού. Ακόμη κι αν συγκρίνουμε με τη χαλαρή ψήφο των ευρωεκλογών του 2009, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ έχασαν 38 ποσοστιαίες μονάδες, εκ των οποίων τις 28 το ΠΑΣΟΚ. Αλλά ακόμη και σε σχέση με τις βουλευτικές εκλογές του 2012 η συγκυβέρνηση έχασε 16 ποσοστιαίες μονάδες (αφού η συγκυβέρνηση που διαμορφώθηκε το καλοκαίρι του 2012 περιλάμβανε και τη ΔΗΜΑΡ που τώρα έχασε 5 μονάδες). Αντίθετα ο ΣΥΡΙΖΑ αύξησε κατά 600% τις ψήφους του

σε σχέση με το 2009, διατήρησε, παρά την άμπωτι των κοινωνικών αγώνων, το εκπληκτικό για την ιστορία της Ελλάδας ποσοστό που είχε πάρει τον Ιούνιο του 2012 και αναδείχθηκε πρώτη δύναμη με διαφορά 4 μονάδων από τη ΝΔ που κατέγραψε το χειρότερο ποσοστό της 40χρονης ιστορίας της (τον Μάιο του 2012 είχε καταγράψει ακόμη μικρότερο ποσοστό αλλά τότε είχε κατέβει διασπασμένη στις εκλογές). Το χειρότερο ποσοστό της ιστορίας του κατέγραψε και το ΠΑΣΟΚ. Κι όμως έχουν το θράσος να λένε ότι όλα είναι εντάξει για τη συγκυβέρνηση. Το μόνο τους ουσιαστικό επιχείρημα είναι ότι με τα αιμοσταγή μέτρα που έχουν πάρει, θα έπρεπε «κανονικά» να τιμωρηθούν σκληρότερα στην κάλπη. Όμως αυτό το επιχείρημα ισοδυναμεί με άμεση παραδοχή ότι λένε συνειδητά ψέματα επί χρόνια όταν ισχυρίζονται ότι σώζουν το λαό.

Οικονομία Για να συνεχίσει να παίρνει τις δόσεις από τα δάνεια της τρόικας, η κυβέρνηση οφείλει να επιβάλει άμεσα το νέο μεσοπρόθεσμο αλλά και άλλα σκληρά αντιλαϊκά μέτρα, τα οποία καθυστερούσαν λόγω εκλογών. Ήδη εξαγγέλθηκαν απολύσεις δημοτικών αστυνομικών, οι αξιλογήσεις-απολύσεις στους ΟΤΑ, ενώ μπροστά είναι η περαιτέρω διάλυση υγείας και παιδείας με κλεισίματα και διαθεσιμότητες, αλλά και το ξεπούλημα δημόσιου πλούτου.

Η κυβέρνηση ωστόσο είναι ήδη αντιμέτωπη με νομικά προβλήματα καθώς υπάρχει μια συστοιχία δικαστικών αποφάσεων (π.χ. καθαρίστριες υπ. Οικονομικών, ιδιωτικοποίηση νερού) που δεν συστρατεύονται με τις μνημονιακές δεσμεύσεις. Ταυτόχρονα, στο καθαρά δημοσιονομικό επίπεδο, η φορολογική απεργία του λαού είναι τέτοια που, ακόμη κι αν επιβληθούν οποιαδήποτε μέτρα (π.χ. βεβαίωση 4,5 δισ. από φόρο εισοδήματος και Ενιαίο Φόρο Ιδιοκτησίας Ακινήτων στους αμέσως επόμενους μήνες), δεν θα αποδώσουν παρά ψίχουλα στην κυβέρνηση. Όπως σημειώνει το capital.gr, μόνο όσον αφορά τους φόρους στα καύσιμα υπάρχει υστέρηση εσόδων κατά μισό δισ. ευρώ και πλέον. Η ιστοσελίδα μάλιστα υπογραμμίζει χαρακτηριστικά: «Στην περίπτωση που συνεχιστεί η τάση συσσώρευσης ενός δισ. ευρώ απλήρωτων φόρων κάθε μήνα, τότε η επίτευξη των στόχων του προϋπολογισμού θα ισοδυναμεί με θαύμα». Τα περί «ανάπτυξης» και θέσεων εργασίας ήταν παγκοίνως φούμαρα. Ωστόσο τώρα τα πράγματα χειροτέρευσαν περαιτέρω για την κυβέρνηση καθώς μοιάζει να καταρρέει και το τελευταίο εργαλείο χρηματοδότησης που διέθετε: Μόλις δύο ημέρες πριν από τις εκλογές αποφασίστηκε στις Βρυξέλλες η αύξηση της ελληνικής συμμετοχής στα προγράμματα ΕΣΠΑ έως και κατά 40%. Δηλ. ενώ μέχρι τώρα το 95% της χρημα-

τοδότησης των προγραμμάτων ΕΣΠΑ προερχόταν από την ΕΕ και μόνο το 5% επιβάρυνε το ελληνικό προϋπολογισμό, τώρα η ΕΕ θα πληρώνει μόνο το 60% (για τη Στερεά Ελλάδα) ή το 50% (για το Ν. Αιγαίο) και το υπόλοιπο θα πρέπει να το καταβάλει το ελληνικό Δημόσιο. Είναι σαφές ότι το ελληνικό κράτος δεν πρόκειται να συνεισφέρει βέβαια σε τέτοιες αναλογίες.

Χρέος Αλλά και στο ζήτημα του χρέους είναι πολύ πιθανό η κυβέρνηση να μην πάρει καμιά βοήθεια, δηλ. διαγραφή μέρους των οφειλομένων. Ακόμη κι αν γίνει κάτι τέτοιο (που βέβαια θα συνοδεύεται με νέο μνημόνιο) θα συζητηθεί στο τέλος του φ��ινοπώρου, ή ακόμη αργότερα. Ακόμη κι αν υπάρξει «ελάφρυνση» της αποπληρωμής του χρέους το φθινόπωρο, αυτό δεν θα οφείλεται στην κυβέρνηση, αλλά στον… ΣΥΡΙΖΑ. Όπως εκτιμούν τα πρακτορεία Bloomberg και Reuters, η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές καθιστά ευνοϊκότερες τις συνθήκες για τη μείωση του ελληνικού χρέους. Σε κάθε περίπτωση, το μνημονιακό οικοδόμημα δέχθηκε ένα γερό χτύπημα στις 25 Μαΐου, το ισχυρότερο χτύπημα που έχει δεχτεί σε εκλογική διαδικασία. Η συγκυβέρνηση προσπαθεί να βρει τρόπους να διαφύγει από την πραγματικότητα αυτού του αποτελέσματος. Πριν επουλώσει τις πληγές της, θα πρέπει το εργατικό κίνημα και οι σύμμαχοί του να την αποτελειώσουν.

Άποψή μας... (Συνέχεια από τη σελ. 1)

δεν αφήνει κανένα περιθώριο για υποτίμηση του φαινομένου.

ΡΙΖΑ, διεκδίκηση μιας κυβέρνησης της Αριστεράς.

Ακόμα, ο Σαμαράς βρίσκεται μπροστά σε έναν καινούργιο πονοκέφαλο: οι ανταγωνισμοί μεταξύ των ντόπιων καπιταλιστών παίρνουν ανεξέλεγκτες διαστάσεις, ενώ κάποιοι από αυτούς

Τη στιγμή, λοιπόν, που ο Σαμαράς έχει μεγάλες δυσκολίες να επιβάλει πειθαρχία στους «αποκάτω», είναι πιθανό να βρεθεί σε συνθήκες απόλυτης αδυναμίας συντονισμού των

Η λύσσα των Σαμαρά-Βενιζέλου, ο φόβος όλων των καθεστωτικών δυνάμεων απέναντι σε αυτή την απάντηση είναι μια έμμεση επιβεβαίωση της αξίας της για τις εργατικές και λαϊκές δυνάμεις. Όμως αυτή δεν είναι, πλέον, αρκετή: αν στους καθεστωτικούς δοθεί χρόνος, τότε, πέρα από τις μεγάλες δυσκολίες, δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο να βρουν λύσεις «συνέχειας», ακόμα και αντεπίθεσης. Η δύναμη της ναζιστικής Χρυσής Αυγής -με τον συμβολισμό της εκλογής των δύο στρατηγών ε.α.- υπενθυμίζει σε όλους ότι η κυρίαρχη τάξη έχει και άλλους τρόπους για να αντιμετωπίσει «γόρδιους δεσμούς», πέρα από τα πολιτικά κόμματά της, πέρα από τα ΜΜΕ και τους ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους.

Να τους αποτελειώσουμε -διατυμπανίζοντας την πλήρη έλλειψη εμπιστοσύνης στο πολιτικό προσωπικό-αποφασίζουν, με διάφορα προσχήματα, να διεκδικήσουν άμεσα πολιτικό ρόλο. Η κίνηση των Μαρινάκη-Κόκκαλη στον Πειραιά ήταν μια σοβαρή κλιμάκωση, ενώ η εμφάνιση της Γ. Αγγελοπούλου (με σχέδια για τον πολιτικό τύπο, αλλά και για… την Προεδρία της Δημοκρατίας!)

«αποπάνω». Η οικονομική και κοινωνική κρίση έχει γίνει ήδη βαθιά πολιτική κρίση, κρίση όπου το καθεστώς δεν μπορεί να συνεχίσει «όπως πριν». Μπροστά σε αυτό το φαινόμενο, μέσα από τους μαζικούς αγώνες και τις εξελίξεις στην Αριστερά τα προηγούμενα χρόνια, στάλθηκε η απάντηση της εργατικής και λαϊκής ψήφου στις 25 Μάη: ενίσχυση του ΣΥ-

Μπροστά σε αυτή την κατάσταση η Αριστερά -και κυρίως, ασφαλώς, ο ΣΥΡΙΖΑ- δεν πρέπει να αντιδράσει κοινοβουλευτι-

κά-εκλογικά, περιμένοντας τον επόμενο «γύρο», είτε αυτός είναι η εκλογή Προέδρου είτε το 2016. Πρέπει να τους ρίξουμε. Είναι απαραίτητες μεγάλες πρωτοβουλίες στο μαζικό κίνημα, μεγάλες πρωτοβουλίες στην Αριστερά. Στο μαζικό κίνημα πρέπει να δοθεί, επειγόντως, έμφαση σε νέο κύμα αγώνων από τα κάτω. Να αναδειχθούν τα θέματα που ενώνουν τις εργατικές και λαϊκές δυνάμεις της πλειοψηφίας. Το ασφαλιστικό, όπου το μεσοπρόθεσμο απειλεί να δώσει τη χαριστική βολή στα δημόσια ταμεία, είναι ίσως ο άξονας που πρέπει και μπορεί να αναδειχθεί, μαζί με τους πάντα κρίσιμους τομείς της υγείας και της εκπαίδευσης. Στην Αριστερά, η διαμόρφωση ενός Ενιαίου Μετώπου των εργατικών κομμάτων και οργανώσεων είναι κρίσιμος κρίκος. Η μαζική στήριξη από τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ προς τους υποψηφίους του ΚΚΕ στην Πάτρα, στο Χαϊδάρι, στην Πετρούπολη, είναι ένα σημαντικό βήμα, η σημασία

του οποίου δεν μπορεί να υποβαθμιστεί, όσες ανοησίες και να πουν από τον Περισσό. Ένα βήμα που πρέπει να γενικευτεί ώστε η κοινή ταξική βάση όλων μας να βρει τη δύναμη να αντιμετωπίσει την επίθεση που δέχεται. Και το μήνυμα αυτό αφορά επίσης τους συντρόφους στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς. Ας κοιτάξουν τις διεργασίες στην αστική παράταξη και ας αναλογιστούν αν έχουμε άλλο δρόμο από το να αντιπαραθέσουμε μια συντονισμένη και όσο το δυνατό πιο ενοποιημένη πολιτική δύναμη του κόσμου της εργασίας, διατηρώντας πάντα τις ιδεολογικές και στρατηγικές διαφορές μας, αλλά και το δικαίωμα να τις αναπτύσσουμε και να τις συζητάμε. Στην περίοδο που διαμορφώνεται μετά τις 25 Μάη, επωάζονται πολλές και διαφορετικές προοπτικές. Το μαζικό κίνημα από τα κάτω και η ενότητα στη δράση της Αριστεράς είναι οι βασικές προϋποθέσεις για να επιβληθούν οι δικές μας λύσεις.


4

• εργατικά

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 28 Μάη 2014

Συνέντευξη με τη Δήμητρα Μανώλη, υποψήφια με το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ

«Μια κυβέρνηση της Αριστεράς έχει χρέος να φέρει τη δικαιοσύνη» Τις τελευταίες μέρες, ο αγώνας των καθαριστριών του υπουργείου Οικονομικών σημαδεύτηκε από την κατάληψη του χώρου μπροστά στο υπουργείο, το νέο κύμα συμπαράστασης και τη δικαστική τους δικαίωση. Μιλήσαμε με τη Δήμητρα Μανώλη, καθαρίστρια από τον Βόλο, υποψήφια με το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ και πάντα παρούσα στον πολύμηνο αγώνα των καθαριστριών. Παρά την προεκλογική περίοδο, δεν εγκατέλειψε ούτε στιγμή το «πόστο» της έξω από το υπουργείο. Τη συνέντευξη πήρε η Κατερίνα Παρδάλη. Πρόσφατα είχαμε την απόφαση του πρωτοδικείου που σας δικαίωνε και ζητούσε την επαναπρόσληψή σας, την προσφυγή του ΥΠΟΙΚ και του Στουρνάρα ενάντια στην απόφαση και την απόρριψή της από τον Άρειο Πάγο. Σε πιο σημείο βρίσκεται αυτήν τη στιγμή ο αγώνας σας και τι νεότερες εξελίξεις υπάρχουν; ΔΜ: Δεν υπάρχουν νεότερες εξελίξεις. Περιμένουμε να κάνουν σεβαστή την απόφαση των δικαστηρίων. Δεν τους εμπιστευόμαστε και θεωρούμε σκάνδαλο που κατάργησαν το εφετείο. Θα πρέπει ο κόσμος αυτό να το δει και να μην το περνάει στα ψιλά γράμματα, όπως κάνουν τα ΜΜΕ. Δεν μπορούν να καταργούν μια βαθμίδα της δικαιοσύνης. Μένουμε στο δρόμο, είμαστε εκεί, με τη σκηνή έξω από το υπουργείο Οικονομικών, μέχρι και η τελευταία συναδέλφισσά μας να πάει στη δουλειά.

Τόσο στην πολύμηνη μάχη που δίνετε όσο και στην κατάληψη που είχατε έξω από το υπουργείο, πολλές/οι συμπαραστάτες βρέθηκαν δίπλα σας. Η επιμονή σας και το κύμα της αλληλεγγύης που έχει «σηκώσει» η στάση σας πιστεύετε ότι έπαιξε ρόλο στις αποφάσεις της δικαιοσύνης; ΔΜ: Πιστεύω πως ναι. Και αυτό θα συνεχίσουμε να κάνουμε. Γιατί πιστεύω πως όταν οι άνθρωποι αγωνίζονται, τότε ακούγεται και η φωνή τους δυνατά. Και πιστεύω ότι κανένας δικαστής δεν μπορεί να κλείσει τα αυτιά του όταν βλέπει έναν δίκαιο αγώνα. Έχουμε εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη και πιστεύω ότι η ίδια απόφαση που μας δικαιώνει θα υπάρξει και στις 10 Ιουνίου, οπότε και θα εκδικαστεί η αίτηση αναίρεσης του υπουργείου Οικονομικών. Όλο αυτό το διάστημα υπήρξαν προσπάθειες συντονισμού και με άλλους κλάδους που αντιμετωπίζουν διαθεσιμότητες-απολύσεις. Τι απέδωσαν αυτές οι προσπάθειες; Το δικό σας νικηφόρο παράδειγμα νομίζετε ότι θα μπορούσε να γενικευτεί; ΔΜ: Δώσαμε πάρα πολλούς αγώνες, και με τους καθηγητές, και με τους σχολικούς φύλακες, και με άλλους κλάδους. Εγώ πιστεύω ότι είναι νικηφόροι αυτοί οι αγώνες, γιατί αγώνας χαμένος είναι αυτός που δεν έχει δοθεί ποτέ. Πιστεύω ότι ο αγώνας μας και ο τρόπος που δόθηκε θα σηματοδοτήσει κι

άλλους αγώνες. Θέλω να πω, και να δώσω ένα μήνυμα στην κοινωνία: να μη γονατίσει, να μη φοβάται να δίνει τον αγώνα. Να κάνουν κατανοητό στα παιδιά τους ότι στη ζωή τους πρέπει να μάχονται και να κερδίζουν αυτό που τους ανήκει. Να παίρνουν τη ζωή στα χέρια τους. Να μην αφήσουν μια χούφτα ανθρώπους να εκμεταλλεύονται τους ανθρώπους και τους λαούς. Να σηκώνουν ψηλά τη σημαία με το δίκιο τους. Υπήρξαν στιγμές που φοβηθήκατε ότι η φυσιολογική κόπωση από τις καθημερινές κινητοποιήσεις ή η καταστολή από τα ΜΑΤ θα σας έκανε να γυρίσετε σπίτι; ΔΜ: Όχι. Κατηγορηματικά όχι. Αντίθετα, αυτές οι πρακτικές μάς έδιναν δύναμη, μας ατσάλωναν για να συνεχίσουμε. Αυτές οι γυναίκες που είμαστε στο δρόμο, πάνω από 50 χρονών οι περισσότερες, είναι σωστές λεβέντισσες. Γυναίκες που βγήκαν στο δρόμο για να διεκδικήσουν το 2014 το πιο αυτονόητο πράγμα: τη δουλειά και την αξιοπρέπεια. Αυτές τις γυναίκες λοιπόν δεν τις φόβισε ούτε μια φορά η καταστολή. Αντίθετα, δύναμη παίρναμε. Νιώθω πολύ υπερήφανη που αυτές είναι οι συναδέλφισσές μου. Θέλω να σας ρωτήσω και για την εμπειρία σας ως υποψήφιας ευρωβουλευτή με τον ΣΥΡΙΖΑ. Τι συμβολίζει η υποψηφιότητά σας και ποιες ήταν οι αντιδράσεις του κόσμου που συναντήσατε κατά τη διάρκεια

της προεκλογικής περιόδου; ΔΜ: Η υποψηφιότητα η δικιά μου ήταν πολύ μεγάλη τιμή στο πρόσωπό μου, αλλά πιστεύω ότι αυτή η υποψηφιότητα ήταν στην πραγματικότητα για τον αγώνα όλων των καθαριστριών, για τον αγώνα όλων των διαθέσιμων και όλων των απολυμένων ανθρώπων. Προσωπικά, προεκλογικό αγώνα από τη μία πόλη στην άλλη δεν έκανα. Δεν προλάβαινα. Μόνο στον Βόλο που μένω και τη Νέα Ιωνία (Βόλου) τα κατάφερα. Τον αγώνα μου τον έκανα στο πεζοδρόμιο. Εκεί που τον δίνουμε καθημερινά. Αυτός ήταν ο αγώνας μου προεκλογικά και δεν μετανιώνω. Αυτή είναι η στάση μου. Δεν μπορούσα να εγκαταλείψω τον αγώνα μας για τον προεκλογικό αγώνα. Δεν θα το έκανα ποτέ. Οι αγώνες, πιστεύω, δίνονται στο πεζοδρόμιο, μαζί με άλλους εργαζόμενους. Και η αγάπη που έχω πάρει είναι τόσο μεγάλη που, ξέρετε, αυτό θα κρατήσω για τ�� υπόλοιπα χρόνια της ζωής μου. Οι αγκαλιές και το «ευχαριστώ» που μου έλεγαν, το ότι «δεν είναι ο αγώνας των καθαριστριών, είναι όλης της κοινωνίας». Κι εγώ το πιστεύω αυτό το τελευταίο. Δεν θα μπορούσα ποτέ να αφήσω αυτό τον αγώνα για να έχω μια έδρα στην Ευρωβουλή. Εγώ αυτό εισέπραξα, αυτό κρατάω μες στην ψυχή μου και την καρδιά μου. Θα πρέπει στα ψηφοδέλτια να εκπροσωπούνται και άνθρωποι από τα πιο χαμηλά στρώματα της κοινωνίας. Δεν θα ήθελα μια Αριστερά που να μη βάζει στα ψη-

φοδέλτιά της και ανθρώπους που αγωνίζονται. Όχι μόνο άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών, που σίγουρα έχουν να προσφέρουν πολλά, αλλά πιστεύω ότι και οι απλοί άνθρωποι, οι άνθρωποι του μόχθου, πρέπει να έχουν έναν λόγο. Γι’ αυτό είμαι ικανοποιημένη που δεν έχω προδοθεί από την Αριστερά. Ο ΣΥΡΙΖΑ, σε όλους τους τόνους, έχει δεσμευτεί για την επιστροφή στη δουλειά τους όλων όσοι απολύθηκαν παράνομα από το Δημόσιο. Τι προσδοκίες έχετε και εσείς και οι υπόλοιπες καθαρίστριες από μια κυβέρνηση της Αριστεράς; ΔΜ: Εγώ θα σου μιλήσω για τη Δήμητρα τη Μανώλη, μόνο αυτό μπορώ να κάνω. Δεν μπορώ να μιλήσω για τις άλλες συναδέλφισσές μου. Θεωρώ ότι μια κυβέρνηση της Αριστεράς έχει χρέος να φέρει τη δικαιοσύνη. Να δικαιώσει όσους ανθρώπους έχουν αδικηθεί. Αυτή πιστεύω ότι πρέπει να είναι η Αριστερά. Όχι μόνο την επαναπρόσληψη αυτών που χάσαν τη δουλειά τους, αλλά και σε άλλους τομείς. Πιστεύω ότι όταν η Αριστερά θα είναι στα πράγματα θα δικαιωθούν όλοι αυτοί οι άνθρωποι, θα δικαιωθεί και ο λαός. Πιστεύω ότι οι άνθρωποι με μια τέτοια κυβέρνηση θα αρχίσουν να ξανακάνουν όνειρα. Γι’ αυτό καλώ τον κόσμο να εμπιστευτεί την Αριστερά. Να της δώσουν δύναμη. Και να αρχίσουμε να ονειρευόμαστε ένα καλύτερο μέλλον.


εργατικά • 5

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 28 Μάη 2014

Συγχωνεύσεις σχολείων: Μπορούμε να τους σταματήσουμε Του Γιάννη Παππά, εκπαιδευτικού

Ο 

ι διαρροές από το υπουργείο Παιδείας σε φιλοκυβερνητικές εφημερίδες για επικείμενες συγχωνεύσεις σχολείων προκάλεσαν τις αντιδράσεις της ΔΟΕ, της ΟΛΜΕ και πρωτοβάθμιων σωματείων εκπαιδευτικών και ενώσεων συλλόγων γονέων και κηδεμόνων, που προέβησαν άμεσα σε αντίστοιχες ανακοινώσεις και πραγματοποίησαν συγκέντρωση διαμαρτυρίας στις 27/5 έξω από το υπουργείο Παιδείας. Ήδη έχει προηγηθεί μία εβδομάδα νωρίτερα συγκέντρωση διαμαρτυρίας από εκπαιδευτικούς και γονείς έξω από το ΥΠΑΙΘ για τους ίδιους ακριβώς λόγους.

Υπεκφυγές Όπως μας έχει συνηθίσει η ηγεσία του υπουργείου, δεν δέχτηκε αντιπροσωπεία των παρευρισκομένων, ακολουθώντας την πάγια τακτική της διολίσθισης προς τον αυταρχισμό και της υπεκφυγής στο να πάρουν θέση για τα «παιδαγωγικά μέτρα» τους, καθώς επίσημα και τυπικά δεν έχει νομοθετηθεί κάτι συγκεκριμένο. Ενδεικτικό της «δημοκρατικής συμπεριφοράς» και της «τήρησης της νομιμότητας και των διαδικασιών» που ακολουθεί η ηγεσία του υπουγείου είναι ότι παρακάμπτει αποφάσεις συνεδριάσεων δημοτικών συμβουλίων που είναι αρνητικές σε συγχωνεύσεις σχολείων (π.χ. Δήμου Αιγάλεω) καθώς και εισηγήσεις περιφερειακών διευθυντών Εκπαίδευσης ή αναφέρεται σε έγγραφα δημοτικών συμβουλίων που δεν έχουν σχέση με συγχωνεύσεις σχολείων. Σύμφωνα με τον προϋπολογισμό του 2014, προβλέπονται μεταξύ άλλων 1.676 συγχωνεύσεις σχολείων. Οι διαρροές του υπουργείου αφορούν περίπου το 15% αυτών (συγχωνεύονται 128 δημοτικά, 74 νηπιαγωγεία, 16 γυμνάσια και λύκεια, 12 ΕΠΑΛ, επίσης καταργούνται 15 δημοτικά, 30 νηπιαγωγεία ένα γυμνάσιο και 3 ΕΠΑΛ). Λαμβάνοντας υπόψη ότι έγιναν τρεις μέρες πριν από τη διενέργεια εκλογών, διαπιστώνουμε ότι η κυβέρνηση είναι προσηλωμένη στον μνημονιακό στόχο της αποδόμησης του δημόσιου και δωρεάν σχολείου και της προώθησης του σχολείου της αγοράς, της κατηγοριοποίησης και της ολοένα αυξανόμενης έντασης των ταξικών φραγμών. Η κυβέρνηση προσπαθεί να διασκεδάσει τις εντυπώσεις με την ταυτόχρονη διαρροή της ίδρυσης 34 σχολικών μονάδων. Η πολιτική αυτή μπορεί να προκαλεί οργή και αγανάκτηση, δεν προκαλεί όμως έκπληξη, όπως είχε προκαλέσει το προηγούμενο κύμα συγχωνεύσεων 1.993 σχολείων το 2011 με υπουργό Παιδείας τότε την κ. Διαμαντοπούλου. Σε δελτίο τύπου ισχυριζόταν πως τα κριτήρια για τις συγχωνεύσεις σχολείων ήταν αποκλειστικά παιδαγωγικά και ως στόχο είχαν την αναβάθμιση της ποιότητας στη

δημόσια εκπαίδευση. Βαφτίζοντας το κρέας ψάρι και τα λογιστικά σε παιδαγωγικά κριτήρια, προχώρησε στην υλοποίηση των αντεκπαιδευτικών συγχωνεύσεων, δίνοντας πίστωση χρόνου εκεί που υπήρξαν ισχυρές αντιδράσεις από την τοπική κοινωνία. Ως άξιος συνεχιστής της Διαμαντοπούλου, ο Αρβανιτόπουλος, μετά την πρώτη προσπάθεια «εξορθολογισμού» της δημόσιας Παιδείας με την κατάργηση των τομέων Υγείας-Πρόνοιας, Αισθητικής, Γραφιστικής (επικαλούμενος μάλιστα ανύπαρκτη μελέτη), έρχεται να κλείσει άλλα τόσα σχολεία, «αναβαθμίζοντας» ακόμα περισσότερο την ποιότητα της δημόσιας εκπαίδευσης, δημιουργώντας και άλλα σχολεία «μαμούθ» με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Έχει γίνει πλέον αντιληπτό πως οι εν λόγω συγχωνεύσεις δεν αποτελούν απλώς μια κατ’ ανάγκη διαχειριστική επιλογή του υπουργού, αλλά στρατηγική επιλογή για τη συρρίκνωση της δημόσιας εκπαίδευσης που εντάσσεται στο ευρύτερο μνημονιακό ανεκπαιδευτικό πλαίσιο το οποίο ορίζει και η έκθεση του ΟΟΣΑ και θέλει εκπαίδευση για λίγους και εκλεκτούς, που να λειτουργεί σύμφωνα με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, καθώς η μόρφωση δεν αποτελεί δικαίωμα αλλά εμπόρευμα και το δημόσιο και δωρεάν σχολείο σημαίνει διαφυγόντα κέρδη. Οι συνθήκες από την εφαρμογή του μνημονίου γίνονται ολοένα και πιο ασφυκτικές για εκπαιδευτικούς και μαθητές. Διαθεσιμότητες, απολύσεις και υποχρεωτικές μεταθέσεις, αξιολόγηση ακόμα και σχολείων που πρόκειται να κλείσουν(!), προβλήματα στη μεταφορά μαθητών, προώθηση της μαθητείας. Τα πολυπληθή τμήματα και οι κακοπληρωμένοι υποταγμένοι εκπαιδευτικοί που θα εργάζονται σε συνθήκες απαξίωσης του έργου τους θα συνθέτουν το παζλ του «νέου σχολείου».

Κίνημα

Το εκπαιδευτικό κίνημα δεν έχει σταματήσει να δίνει τη μάχη ενάντια στις μνημονιακές επιταγές. Ερχόμενο όμως αντιμέτωπο με ένα πρόβλημα όχι απλώς συνδικαλιστικό αλλά βαθιά πολιτικό, οφείλει να στραφεί προς την κατεύθυνση της συγκρότησης κοινωνικών συμμαχιών οι οποίες θα έχουν και την ανάλογη στήριξη από τους πολιτικούς φορείς που έχουν ως στόχο την ανατροπή της αντεκπαιδευτικής-αντιλαϊκής λαίλαπας. Ήδη στο Περιστέρι, την Παρασκευή 23 Μάη, πραγματοποιήθηκε κοινή συγκέντρωση περίπου 1.000 γονιών, μαθητών, δασκάλων και καθηγητών με τη συμπαράσταση δημοτικών παρατάξεων, οργανώσεων και κομμάτων της Αριστεράς. Η συνένωσή τους μέσα από επιτροπές αγώνα κατά τόπους για την οργάνωση της αντίστασης μπορεί να σταματήσει τις συγχωνεύσεις.

νέα από τους εργατικούς χώρους Υποχώρηση της κυβέρνησης Σε άτακτη υποχώρηση υποχρεώθηκε η κυβέρνηση Σαμαρά στο ζήτημα της αξιολόγησης. Ο υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης Κ. Μητσοτάκης υποχρεώθηκε για δεύτερη φορά να βγάλει εγκύκλιο με την οποία η αξιολόγηση-απόλυση των δημοσίων υπαλλήλων μετατίθεται για μέσα στο καλοκαίρι (η διαδικασία θα ολοκληρωθεί στις 29 Αυγούστου). Η μαζική συμμετοχή στις γενικές συνελεύσεις και οι συνεχείς αποφάσεις ομοσπονδιών και πρωτοβάθμιων σωματείων για συμμετοχή στην απεργία από το καθήκον της αξιολόγησης και οι χιλιάδες υπογραφές που έχουν συγκεντρωθεί σε πολλούς χώρους για μη συμμετοχή στη διαδικασία έφεραν τα πρώτα αποτελέσματα. Η προσπάθεια αυτή και η οργάνωση της αντίστασης σε κάθε χώρο πρέπει να συνεχιστεί και μέσα στο καλοκαίρι.

Καμεράτα Σε έξι εκβιαστικές απολύσεις προχώρησε η διοίκηση της ορχήστρας. Οι εργαζόμενοι στην Καμεράτα είναι απλήρωτοι και έχουν προχωρήσει σε επίσχεση εργασίας. Μάλιστα οι απολύσεις των εργαζομένων που τόλμησαν να διεκδικήσουν τα δεδουλευμένα τους έγιναν χωρίς να τους καταβληθεί καν αποζημίωση. Οι απολύσεις αυτές αλλά και τα προβλήματα σε άλλα σύνολα του κλάδου (ΕΡΤ,

Επιμέλεια: Θοδωρής Πατσατζής

Χρωμάτων, Λυρικής κ.ά.) δείχνουν ότι το μέλλον για τους εργαζομένους στον κλάδο θα είναι μαύρο αν δεν προχωρήσουν άμεσα σε κινητοποιήσεις.

σε όλους τους εργαζόμενους που κινητοποιούνται, αλλά ό,τι δεν μας σκοτώνει μας κάνει πιο δυνατούς, θα συνεχίσουμε τον αγώνα μας».

Σχολικοί φύλακες

Εργαζόμενοι ΙΓΜΕ

Συνεχίζει την προσπάθεια καταστολής του αγώνα των σχολικών φυλάκων ενάντια στις απολύσεις τους η κυβέρνηση. Μία μόλις μέρα μετά τις ευρωεκλογές έγινε γνωστό ότι ο οδηγός του αυτοκινήτου υποστήριξης (μετέφερε νερό, φάρμακα, αντίσκηνα κ.ά.) της ιστορικής μαραθώνιας πορείας που είχαν πραγματοποιήσει οι σχολικοί φύλακες από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα, καθώς και οι -απολυμένοι τώρα- σχολικοί φύλακες που συμμετείχαν σε αυτήν κλήθηκαν σε απολογία από την Τροχαία Λαμίας με την κατηγορία της παρεμπόδισης της κυκλοφορίας. Η δικογραφία μάλιστα που σχηματίστηκε στηρίζεται σε έγγραφο του ιδιώτη μεγαλοεργολάβου της «Αυτοκινητόδρομος Αιγαίου» σύμφωνα με το οποίο ή πορεία ήταν επικίνδυνη και έπρεπε να ληφθούν όλα τα απαραίτητα κατασταλτικά μέτρα. Κυβέρνηση και καπιταλιστές προσπαθούν να σπάσουν τελείως το ηθικό των απολυμένων σχολικών φυλάκων αλλά δεν θα τα καταφέρουν. Όπως δήλωσε ο Μανόλης Σταθόπουλος (σχολικός φύλακας που συμμετείχε στην πορεία) ��το ρ/σ στο Κόκκινο, «για μας είναι αιτία πολέμου, είναι κίνηση ενάντια

Σε μια πρωτοφανή κίνηση εκβιασμού των εργαζόμενων του ΙΓΜΕ (Ινστιτούτο Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών) προχώρησε η διοίκηση του Ινστιτούτου. Η διοίκηση αρνήθηκε να τους καταβάλει το μισθό δεκαπενθημέρου παρόλο που στον τραπεζικό λογαριασμό του ΙΓΜΕ υπήρχαν 1,5 εκατ. ευρώ και οι μισθοί κόστιζαν μόλις 120.000 ευρώ. Μάλιστα ο πρόεδρος του ΕΚΒΑΑ (Εθνικό Κέντρο Βιώσιμης και Αειφόρου Ανάπτυξης) του οργανισμού στον οποίο υπάγεται το ΙΓΜΕ, ενώ ανακοίνωσε ότι είναι παράνομο να πληρωθούν οι εργαζόμενοι από αυτό τον λογαριασμό, στη συνέχεια είπε ότι θα πληρώσει «παράνομα» από τον ίδιο λογαριασμό, εν είδει προκαταβολής, μόνο όσους πάνε να ψηφίσουν, εννοώντας καθαρά, ψηφίστε μας αν θέλετε να πληρωθείτε. Ο σύλλογος εργαζομένων κάλεσε τους εργαζομένους του ΙΓΜΕ να πάνε όσο μακριά κι αν χρειάζεται για να μαυρίσουν τους υπεύθυνους της μείωσης των μισθών τους, των απολύσεων και της μείωσης των κονδυλίων για έρευνες του ΙΓΜΕ, διεκδικώντας με κινητοποιήσεις αμέσως μετά τις εκλογές την καταβολή του μισθού τους.

Οι εργοδοτικές δολοφονίες στη ΛΑΡΚΟ συνεχίζονται Ενα νέο θανατηφόρο ατύχημα έγινε στη ΛΑΡΚΟ, πέντε μόλις μήνες μετά το προηγούμενο. Η κυβέρνηση και η εταιρεία μιλάνε και πάλι με παχιά λόγια για διερεύνηση των συνθηκών κάτω από τις οποίες έγινε το ατύχημα και απόδοση ευθυνών. Προφανώς μας κοροϊδεύουν. Η κυβέρνηση το μόνο που θέλει είναι να γίνει χωρίς κανένα εμπόδιο και χωρίς καμιά αντίσταση η ιδιωτικοποίηση της ΛΑΡΚΟ. Αυτό εκ των πραγμάτων την κάνει να αδιαφορεί παντελώς για τον τρόπο με τον οποίο ασκεί τα καθήκοντά της η διοίκηση της εταιρείας και για τις συνθήκες λειτουργίας του εργοστασίου, για την τήρηση των μέτρων ασφαλείας κ.ο.κ. Ο μόνος λόγος που τη διόρισε η κυβέρνηση είναι για να κάνει την ιδιωτικοποίηση πάση θυσία. Δηλαδή πατώντας ακόμη και πάνω σε νεκρούς εργαζομένους. Γι’ αυτόν το λόγο προσπαθούν να καταπατήσουν κάθε εργασιακό δικαίωμα, προσλαμβάνοντας κακοπληρωμένο προσωπι-

κό μέσω εργολάβων, προσωπικό που δεν έχει σχεδόν καθόλου δικαιώματα. Γι’ αυτόν το λόγο υποβαθμίζουν τα μέτρα ασφάλειας και υγιεινής των εργαζομένων. Από το ατύχημα του 2009, όταν στη ΛΑΡΚΟ σκοτώθηκαν τρεις εργαζόμενοι, τίποτα δεν έχει αλλάξει προς το καλύτερο. Οι οδηγίες που περιείχε το πόρισμα της Επιθεώρησης Μεταλλείων λόγω του τότε συμβάντος δεν έχουν εφαρμοστεί. Αντίθετα υπάρχει μείωση του προσωπικού των ελεγκτικών υπηρεσιών, της Επιθεώρησης Μεταλλείων συμπεριλαμβανομένης. Οι εργαζόμενοι στη

ΛΑΡΚΟ πρέπει να διεκδικήσουν την ίδια τους τη ζωή. Η φύση της εργασίας τους και οι εγκαταστάσεις της ΛΑΡΚΟ εγκυμονούν συνεχώς κινδύνους όσο συνεχίζεται η ίδια πολιτική από την κυβέρνηση και τη διοίκηση της εταιρείας. Για τους θανάτους των εργαζομένων στη ΛΑΡΚΟ αποκλειστικά υπεύθυνη είναι η κυβέρνηση των Σαμαρά-Βενιζέλου. Τα χέρια τους είναι λερωμένα με το αίμα αυτών των εργατών. Και θα συνεχίσουν να δολοφονούν αν δεν τους διώξουμε άμεσα, αν δεν οργανώσουμε μαζικούς αγώνες για την ανατροπή τους.


6

• αριστερά

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 28 Μάη 2014

Ο ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές

Κόμμα των «αστέρων» ή κόμμα των μελών; Των Μιχάλη Βεργίτση & Σοφίας Δερμετζόγλου, μελών της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ

Η 

σημασία της εκλογικής νίκης του ΣΥΡΙΖΑ είναι αδιαμφισβήτητη, αλλά δεν είναι αυτή που θα μας απασχολήσει στο παρόν άρθρο. Θέμα μας θα είναι οι αδυναμίες και τα προβλήματα που έχει να αντιμετωπίσει ο κόσμος και ο στελεχικός κορμός του ΣΥΡΙΖΑ για να φτάσουμε σε μια πληρέστερη πολιτική νίκη. Συζητώντας με τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ, ο καθένας/μία θα διαπιστώσει την πεποίθηση ότι η διεκδίκηση της κυβέρνησης της Αριστεράς δεν μπορεί να γίνει μόνο -ή κυρίως- με κοινοβουλευτικά μέσα. Η θέση αυτή, που προκύπτει ευθέως από τις ιδεολογικές και πολιτικές παραδόσεις του μαρξισμού και την ιστορική πείρα της διεθνούς Αριστεράς, είναι απολύτως πλειοψηφική μέσα στον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως όσο εύκολο είναι να διατυπωθεί η θέση αυτή, τόσο δύσκολο είναι να τηρηθεί στην πράξη. Γιατί στην πράξη οδηγεί στην αντιπαράθεση με το σύνολο των «συνηθειών», το σύνολο των «τεχνικών» που τα αστικά κόμματα έχουν συγκροτήσει ως μοντέλο απάντησης στο ερώτημα πώς δίνουμε πολιτικές μάχες, πώς «κάνουμε πολιτική». Και εδώ δεν έγιναν λίγες υποχωρήσεις.

Υποχωρήσεις

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε κανέναν σοβαρό λόγο να μεταφέρει 3 βουλευτές του στην Ευρωβουλή (με ανοιχτό το ενδεχόμενο να επιστρέψουν, αν οι εδώ εξελίξεις γίνουν πιο «καυτές»;) για να δώσει «επιφάνεια» στο ευρωψηφοδέλτιό του. Θα μπορούσε να εμπιστευτεί περισσότερο τους ανθρώπους του «κόμματος», τους ανθρώπους με

παρελθόν και δράση στα ζητήματα της ευρωπαϊκής Αριστεράς και του διεθνούς κινήματος. Άλλωστε, στην πενταετία που έρχεται θα χρειαστεί πυκνή τέτοια δράση και η σύνθεση της ευρωομάδας που προέκυψε από την κάλπη αφήνει ερωτηματικά σχετικά με το ποιος και πώς θα τη στηρίξει. Η αλλαγή του εκλογικού νόμου από τον Σαμαρά έκανε τα «μεγάλα ονόματα» -ανεξάρτητα, όμως, από πολιτική στράτευση και ευθύνηπρώτο ζητούμενο στη συγκρότηση του ευρωψηφοδελτίου των αστικών κομμάτων. Η ΝΔ «κέρδισε» τη Σπυράκη και τον Ζαγοράκη, έχασε όμως τη Γιαννάκου... Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε κανέναν λόγο να ζηλέψει αυτό το μοντέλο. Η απόφαση της ΚΕ για τη διεύρυνση του ευρωψηφοδελτίου («50% μέλη - 50% διεύρυνση») ήταν λαθεμένη. Έχουμε αναφερθεί αλλού στις προχειρότητες (ή και στις πολιτικές «υπερβάσεις») με αμφιλεγόμενα πρόσωπα όπως η κ. Σαμπιχά. Εδώ αναφερόμαστε στον αριθμό «διασήμων» που αναζητήθηκαν για να δώσουν, τάχα, «πλατύτητα» στο ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ. Το αποτέλεσμα ήταν απλώς μια ανισοκατανομή στην εκλογιμότητα, μια αντίφαση ανάμεσα στη γνώμη του «κόμματος» και στη γνώμη της κάλπης. Πάνω σε αυτή την αντίφαση κάποιοι σύντροφοι και φίλοι «κάνουν παιχνίδι». Οι «στενοί», λένε, αντιπροσωπεύουν τον ΣΥΡΙΖΑ του 4%, ενώ οι «διευρύνσεις» αναδεικνύουν τον ΣΥΡΙΖΑ-νικητή, τον ΣΥΡΙΖΑ του 30%. Δεν είναι έτσι. Για τα κόμματα της Αριστεράς οι εκλογές δεν ήταν ποτέ μια απομονωμένη «στιγμή». Το αποτέλεσμά τους συμπυκνώνει πολιτικές αλλαγές, μεγάλες και μικρές μάχες μέσα στο κίνημα, μεγάλες και μικρές «λύσεις» προβλημάτων και αντιθέσεων μέσα στα μέλη ή στη σχέση των μελών με το ευρύτερο πολιτικό ακροατήριό τους.

Γι’ αυτό υπάρχουν «διευρύνσεις» φυσιολογικές και χρήσιμες, που δεν δημιουργούν καμία αντίρρηση στη βάση. Τέτοιες ήταν υποψηφιότητες όπως της Κ. Κούνεβα ή των εκπροσωπήσεων από τους αγωνιζόμενους κλάδους (καθαρίστριες, εκπαιδευτικοί, υγειονομικοί κ.ο.κ.). Όμως δεν ισχύει το ίδιο για όλες τις «διευρύνσεις». Η κρίση της σοσιαλδημοκρατίας έχει δημιουργήσει ένα πολιτικό δυναμικό «αστέρων» που περιφέρονται ανέστιοι. Η κ. Κατσέλη και ο κ. Καστανίδης, για παράδειγμα, επιχείρησαν να εκφράσουν αυτόν το «χώρο» εκλογικά και διαπίστωσαν ότι δεν έχει καμία αυτοδύναμη δυναμική. Τα ίδια πρόσωπα στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ, σε μαζική κάλπη εθνικού ακροατηρίου, θα εκλέγονταν άνετα, χωρίς όμως να μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι προσέθεσαν δύναμη στον φορέα-ξενιστή τους.

Παραγοντισμοί

Πέρα από το ζήτημα των εκπροσωπήσεων, ιδιαίτερα σημαντικό για την Αριστερά θα έπρεπε να είναι το ζήτημα της μεθόδου κατά την προεκλογική εκστρατεία, το ζήτημα του τι επιτρέπεται και τι όχι για τους/τις υποψηφίους μας. Και εδώ διαπιστώθηκε ότι το μέτωπο αντίστασης στον παραγοντισμό χρειάζεται -επειγόντως!ενίσχυση. Πόσοι/ες από τους/ τις υποψηφίους τήρησαν την προτροπή για αποφυγή του προσωπικού υλικού και του προσωπικού μηχανισμού προβολής; Πόση δικαιοσύνη υπήρξε στην προβολή και αυτοπροβολή των υποψηφίων από τα ΜΜΕ; Πόσοι/ες από τους/τις υποψηφίους ενέταξαν αγόγγυστα την καμπάνια τους στην αυτονόητη κομματική και πολιτική σκοπιμότητα των περιοδειών στους εργατικούς και τους «δύσκολους» λαϊκούς χώρους; Για να υπάρχει σαφής αλλά και ομαλή απάντηση σε ανάλογα ερω-

τήματα, είναι ισχυρή μέσα στην Αριστερά η παράδοση της έννοιας «κόμμα». Που σημαίνει έμφαση στο συλλογικό και όχι στο προσωπικό, έμφαση στο πολιτικό σχέδιο και όχι στις (θεμιτές ή αθέμιτες) φιλοδοξίες, έμφαση στην οργανωτικότητα που επιδιώκει να εντάσσει απλούς ανθρώπους και όχι την προσωπική λάμψη «αστέρων» που σήμερα μπορεί να είναι εδώ και αύριο αλλού... Και όμως, η έννοια «κόμμα» βρέθηκε σε υποχώρηση σε αυτή την προεκλογική καμπάνια. Στελέχη (όλων των τάσεων...) ένιωσαν οδυνηρή έκπληξη ακούγοντας υπεύθυνα χείλη να αντιμετωπίζουν το κόμμα ως «βαρίδι» και άνθρωποι με μεγάλες υπευθυνότητες διαπίστωσαν εμβρόντητοι την εμφάνιση νέων υπογραφών (όπως το neaellada.gr) που λειτουργούσαν ως ανεξάρτητα κέντρα στο παρά πέντε των εκλογών.

Πολιτική γραμμή

Ένας άλλος κοινός τόπος για τη μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων της Αριστεράς είναι η θέση ότι τα οργανωτικά είναι έκφραση πολιτικών προβλημάτων. Στο πεδίο, λοιπόν, της πολιτικής γραμμής δεν ήταν λίγες οι «εκπλήξεις» της προεκλογικής περιόδου.

Διατηρώντας, παράλληλα, το σεβασμό στα όρια που θέτουν η ΕΕ και το ευρώ. Αυτή η γραμμή, που δεν έχει αποφασιστεί πουθενά, σόκαρε πολλούς και πολλές μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ. Και έχει προφανείς άμεσες πολιτικές συνέπειες: γιατί το πρόσχημα της «εθνικής κρίσης» συνήθως οδηγεί στη διέξοδο μιας κυβέρνησης εθνικής ενότητας, που θα στηρίζεται σε όλες τις δυνάμεις του έθνους, με εξαίρεση «τη σαμαρική Δεξιά και τη Χρυσή Αυγή», ανεξάρτητα από «τακτικά» ζητήματα, όπως το ερώτημα αν μια τέτοια κυβέρνηση επιχειρηθεί πριν ή μετά από εθνικές εκλογές. Και επειδή η τάση αυτή θα ενισχύεται στο εσωτερικό του συστήματος όσο θα διαπιστώνουν ότι είναι ανέφικτο να αποκλειστεί ο ΣΥΡΙΖΑ από το πολιτικό «παιχνίδι», γίνεται όλο και πιο απαραίτητο η τάση αυτή να απαντηθεί από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ.

Στις εσωτερικές διαδικασίες του ΣΥΡΙΖΑ, όσοι εκφράζουμε την άποψη ότι χρειάζεται αντιπαράθεση-ρήξη με την υπαρκτή ΕΕ παίρνουμε σκληρές απαντήσεις από τη σκοπιά ενός ιδιόμορφου «διεθνισμού». Που έλεγε ότι η αντικαπιταλιστική σύγκρουση με τον υπαρκτό «ευρωπαϊσμό» οδηγεί, τάχα, στην υπόκλιση σε έναν (αριστερό) εθνικισμό.

Οι συνεδριακές αποφάσεις του ΣΥΡΙΖΑ μιλούν για το στόχο της κυβέρνησης της Αριστεράς ως μεταβατικού σταθμού για μια αντικαπιταλιστική απάντηση στην κρίση, με προοπτική τη διεκδίκηση του σοσιαλισμού. Μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας ή εθνικής ενότητας δεν αποτελεί μιαν άλλη εκδοχή αυτού του «σχεδίου». Αποτελεί άλλο, ουσιωδώς διαφορετικό και πιθανότατα ανταγωνιστικό σχέδιο. Και τόσο κρίσιμες αποφάσεις δεν είναι δυνατόν να ληφθούν χωρίς την άμεση επιδοκιμασία ή αποδοκιμασία του συνόλου των μελών του ΣΥΡΙΖΑ.

Και ξαφνικά, η «εθνική αφήγηση» εισέβαλε στις πιο υπεύθυνες τοποθετήσεις. Που έκαναν λόγο για Νέα Ελλάδα, για «πατριωτική συμμαχία», για πανστρατιά που πρέπει να αντιμετωπίσει την «εθνική κρίση».

Η εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ δημιουργεί το καλύτερο πεδίο για να συζητηθούν όλα αυτά. Που αποτελούν τις προϋποθέσεις ώστε η εκλογική νίκη να γίνει πραγματική πολιτική νίκη της ριζοσπαστικής Αριστεράς.


αριστερά •

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 28 Μάη 2014

7

Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι αυτοδιοικητικές εκλογές Του Σπύρου Αντωνίου

Ε 

κτός από την πρωτιά στις ευρωεκλογές, οι επιτυχίες του ΣΥΡΙΖΑ σε δήμους και περιφέρειες προσφέρονται για μια σειρά χρήσιμα συμπεράσματα.

Η νίκη στην Περιφέρεια Αττικής με τη Ρ. Δούρου, που λόγω πληθυσμού έχει ξεχωριστή πολιτική σημασία, καθώς και στο Ιόνιο με τον Θ. Γαλιατσάτο, σε συνδυασμό με το εξαιρετικό ποσοστό (48,5%) που πέτυχε στο Δήμο Αθηναίων ο Γ. Σακελλαρίδης, εγγράφονται στα σημαντικά κέρδη της ριζοσπαστικής Αριστεράς από την τριπλή κάλπη. Συγχρόνως, σε 10 δήμους στην Αττική και σε 11 στην υπόλοιπη χώρα (Λάρισα, Κέρκυρα, Λιβαδειά, Κοζάνη κ.α.) εκλέγονται δήμαρχοι υποψήφιοι του ΣΥΡΙΖΑ. Στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές οι υποψήφιοί του είχαν επικρατήσει σε μόλις 3 δήμους, στοιχείο που δείχνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αρχίζει να ριζώνει και στην τοπική αυτοδιοίκηση. Οι γειτονιές της Δυτικής Αθήνας (58%) και του Πειραιά (56%) ήταν εκείνες που έδωσαν τη νίκη στο συνδυασμό της «Δύναμη Ζωής», ακολουθώντας τα μεγάλα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ σε αυτές τις λαϊκές περιοχές, κόντρα στη στήριξη του Σγουρού από τον κυβερνητικό συνασπισμό και τα «κεντροαριστερά» δεκανίκια του. Παράλληλα, τα ποσοστά-έκπληξη (για πολλούς) της Ανοιχτής Πόλης στην Αθήνα δεν έπεσαν από τον ουρανό. Ο Γ. Σακελλαρίδης «πάτησε» πάνω στην πολυετή και πολύμορφη δράση της δημοτικής παράταξης τόσο στο δημοτικό συμβούλιο όσο και στο κίνημα. Ξεδίπλωσε μια καμπάνια που συνδύασε το κεντρικό πολιτικό στοιχείο

(αν και δεν ήταν προβεβλημένο σε όλα τα προεκλογικά υλικά) με τις αυτοδιοικητικές αιχμές, βασισμένη στη συλλογική δουλειά δεκάδων συντρόφων και όχι μόνο στην «ακτινοβολία» του υποψήφιου δημάρχου, με καθημερινή επαφή με τον κόσμο στις γειτονιές. Με αριστερές θέσεις απέναντι σε «δύσκολα» κοινωνικά ζητήματα (τζαμί, μετανάστες, γήπεδο ΠΑΟ κ.λπ.) και σθεναρή στάση απέναντι στους νεοναζί της Χρυσής Αυγής. Παρόλο που για το θέμα του φασισμού θα μπορούσαμε να είχαμε πάρει περισσότερες πρωτοβουλίες. Στην Αττική, με μεγάλα ποσοστά εξελέγησαν στη Νέα Ιωνία ο Ηρακλής Γκότσης, στην Καισαριανή ο Γιώργος Κοντόσταυλος, στον Βύρωνα ο Άκης Κατωπόδης, στου Ζωγράφου η Τίνα Καφατσάκη, στο Αιγάλεω ο Δημήτρης Μπίρμπας, στην Αγία Παρασκευή ο Γιάννης Σταθόπουλος, στο Πέραμα ο Γιάννης Λαγουδάκης, ενώ με μικρή διαφορά χάθηκαν οι δήμοι Αγίων Αναργύρων και Ηλιούπολης. Οι πρωτιές –κόντρα σε όλα τα προγνωστικά– του Σίμου Ρούσσου

στο Χαλάνδρι, του Άρη Βασιλόπουλου στη Φιλαδέλφεια και του Χρήστου Βρεττάκου στο Κερατσίνι χρήζουν ειδικής αναφοράς. Πρόκειται για νίκες δημοτικών συνδυασμών με σαφές ριζοσπαστικό στίγμα και συμμαχίες χτισμένες στα κινήματα και στους τοπικούς αγώνες. Σχήματα στα οποία βρέθηκαν μαζί άνθρωποι από διαφορετικές αριστερές δυνάμεις, με ξεκάθαρα αντιμνημονιακά-αντικαλλικρατικά και αντιφασιστικά χαρακτηριστικά, με ριζοσπαστικό πρόγραμμα και «πυξίδα» τον αξιακό κώδικα της Αριστεράς. Στοιχεία που αποτέλεσαν πλεονέκτημα και όχι τροχοπέδη, όπως προσπαθούν να μας πείσουν διάφοροι οπαδοί της (εκλογικίστικης) λογικής περί προσέγγισης «λαμπερών» προσώπων και κάθε λογής «παραγόντων».

όντας «προαναγγελία» της κυβέρνησης της Αριστεράς. Ενισχύοντας την ενεργή συμμετοχή των κατοίκων κάθε πόλης με νέους θεσμούς τοπικής οργάνωσης, όπως λαϊκές συνελεύσεις και τοπικά συμβούλια με αποφασιστικό χαρακτήρα. Όπως αναφέρει, μεταξύ άλλων, και η ανακοίνωση της «αντίΣΤαΣΗΣ με τους Πολίτες του Χαλανδρίου»: «Γνωρίζουμε τις τεράστιες δυσκολί-

ες που γεννά και στο χώρο της αυτοδιοίκησης το μνημονιακό πλαίσιο, αλλά πιστεύουμε πως στην πόλη μας υπάρχουν αυτές οι κοινωνικές δυνάμεις με τις οποίες μπορούμε να αλλάξουμε τη ζωή των συμπολιτών μας. Με λαϊκή συμμετοχή, αλληλεγγύη, ισοτιμία και αξιοπρέπεια θα δώσουμε μαζί τη μάχη για να πάρουμε πίσω την πόλη, τις ζωές μας και τη χώρα μας».

Ένας πληρέστερος σχεδιασμός από πλευράς ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να φέρει ακόμα καλύτερα αποτελέσματα στην αναμέτρηση των αυτοδιοικητικών εκλογών, εφόσον τα τοπικά δίκτυα των –κατά τα άλλα «ανεξάρτητων»– υποψηφίων των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ αντέχουν ακόμα, εξυπηρετώντας οικονομικά συμφέροντα και πελατειακές σχέσεις ετών. Οι δήμαρχοι και οι περιφερειάρχες που εκλέχθηκαν με τη στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ έχουν δύσκολο δρόμο μπροστά τους. Με την αγωνιστική τους στάση πρέπει να αποδείξουν ότι η τοπική αυτοδιοίκηση μπορεί να αποτελέσει πυλώνα προάσπισης του κόσμου της εργασίας, των κοινωνικών υπηρεσιών, των δημόσιων αγαθών, των ελεύθερων χώρων και των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Κυρίως, καλούνται να αποτελέσουν το υπόδειγμα μιας άλλης διοίκησης, που θα βρίσκεται στον αντίποδα αντιλήψεων «διαχείρισης» και υποταγής στην κεντρική εξουσία,

Οι πρώτες δηλώσεις του Άρη Βασιλόπουλου μετά το νικηφόρο αποτέλεσμα «Είναι μια νίκη του δημοκρατικού κόσμου, αλλά κυρίως των πολιτών της Νέας Φιλαδέλφειας και Νέας Χαλκηδόνας που κατάφεραν, κάτω από πολύ πιεστικά και εκβιαστικά διλήμματα, κάτω από εκβιαστικές αντιλήψεις που προσπάθησαν να επιβληθούν στην πόλη και κυρίως κάτω από πολύ έντονες παρασκηνιακές πιέσεις, να αντισταθούν και να εκφράσουν το δημοκρατικό τους φρόνημα, το οποίο στη Νέα Φιλαδέλφεια και τη Νέα Χαλκηδόνα παραμένει ζωντανό».

ΚΚΕ: Μικρή επανασυσπείρωση δυνάμεων και πάλη κατά… του ΣΥΡΙΖΑ Η  μικρή αύξηση των δυνάμεών του στις ευρωεκλογές και η ανάδειξη κομμουνιστών δημάρχων σε Πάτρα, Χαϊδάρι, Πετρούπολη, Ικαρία, σύμφωνα με την ηγεσία του ΚΚΕ, αποτελούν στοιχεία μιας ικανοποιητικής παρουσίας του κόμματος στις εκλογές του Μάη. Ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ αποδείχτηκε ότι θεωρεί αυτονόητη την ανάγκη ενότητας της Αριστεράς, συμβάλλοντας ουσιαστικά στην πανηγυρική εκλογή των τεσσάρων δημάρχων του ΚΚΕ. Αποτέλεσμα που αποτυπώνει ξεκάθαρα τη δυναμική που δημιουργεί η συμπόρευση των αριστερών δυνάμεων. Τακτική που, αν είχε γενικευτεί, μπορούσε να είχε αποφέρει περισσότερες νίκες στην Αριστερά. Δυστυχώς, για τον 2ο γύρο και τις ευρωεκλογές, πέρα από την απόρριψη των υποψηφίων των ΝΔ-

ΠΑΣΟΚ, η ΚΕ του ΚΚΕ προέτρεψε το λαό να απορρίψει τη λογική του «μικρότερου κακού», ταυτίζοντας ουσιαστικά το μνημονιακό μπλοκ με τον ΣΥΡΙΖΑ. Η ανακοίνωση του κόμματος για τα αποτελέσματα των εκλογών της 18ης και της 25ης Μάη αναφέρει χαρακτηριστικά: «Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται στην απέναντι όχθη από το λαό». Η περιφρούρηση των εκλογικών ποσοστών και η δημιουργία ενός κόμματος-φρουρίου «παντός καιρού» έχει οδηγήσει τον Περισσό σε μια συστηματική προσπάθεια κατασυκοφάντησης του ΣΥΡΙΖΑ. Μόνο στην τελευταία προεκλογική του ομιλία ο Δ. Κουτσούμπας είπε για τη ριζοσπαστική Αριστερά: «Είναι με τα μπούνια με την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, ντίλερ των συμφερόντων τους, γι’ αυτό

κάνουν και ανοίγματα τώρα προς τη Χρυσή Αυγή» (!!). Η υιοθέτηση της αστικής προπαγάνδας για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι το μοναδικό αρνητικό σημείο για το ΚΚΕ. Η «φιλική» αντιμετώπιση από τα καθεστωτικά ΜΜΕ και η συχνή αναφορά στη «σοβαρότητά» του από αρκετά στελέχη των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ φέρνουν στο μυαλό τη γνωστή ρήση του Λένιν: «Όταν ο εχθρός σου σε επαινεί, γύρνα πίσω σου και κοίταξε πού έχεις κάνει λάθος». Την ίδια στιγμή, οι φλογεροί λόγοι στελεχών του για τη «λαϊκή εξουσία» δεν μπορούν να δικαιολογήσουν τη γραμμή ότι «κάθε φιλολαϊκή κατάκτηση μέσα στον καπιταλισμό είναι αυταπάτη». Η άποψη αυτή αποτελεί ευθεία ρήξη με την παράδοση του κομμουνιστικού κινήματος, στην

οποία ποτέ δεν υπήρξε αδιαφορία για τις κατακτήσεις προς όφελος των εργαζομένων μέ��α στον καπιταλισμό, δίνοντας έτσι νέα αυτοπεποίθηση στους «αποκάτω» για να τον ανατρέψουν.

αποτελεί προϋπόθεση για να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά η σφοδρή αντίδραση του οικονομικού και πολιτικού κατεστημένου, εντός και εκτός χώρας, που πρέπει να θεωρείται δεδομένη.

Η σεχταριστική τακτική του Περισσού και η χρόνια διάσπαση στο εργατικό κίνημα, με αποτέλεσμα πολλά σωματεία να βρίσκονται ακόμα στα χέρια του εργοδοτικού συνδικαλισμού, διευκολύνουν τον πόλεμο που έχουν κηρύξει στους εργαζομένους η άρχουσα τάξη και τα κόμματά της.

Σε κάθε περίπτωση, ο κόσμος του ΚΚΕ παραμένει ένα κρίσιμο μέγεθος. Ιδιαίτερα λόγω των χαρακτηριστικών του (ταξική σύνθεση, εκπαιδευμένος στις πολιτικές μάχες κ.λπ.) αποτελεί ένα υπερπολύτιμο δυναμικό για τη διαδικασία της πολιτικής ανατροπής του Σαμαρά και της τρόικας. Στον ΣΥΡΙΖΑ πέφτει πλέον το βάρος της απεύθυνσης προς την «άλλη» Αριστερά (ΚΚΕ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ), μέσα από ενωτικές πρωτοβουλίες που καλείται να πάρει άμεσα. Τόσο στο μαζικό κίνημα όσο και στο κεντρικό πολιτικό επίπεδο.

Η συμπαράταξη των πολιτικών δυνάμεων της Αριστεράς είναι προϋπόθεση για μια κυβέρνηση της Αριστεράς που θα γκρεμίσει τα αντεργατικά μνημόνια, θα διαγράψει το χρέος και θα υπερασπιστεί αποφασιστικά τα εργατικά-λαϊκά συμφέροντα, ενώ συγχρόνως


8

• πολιτική

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 28 Μάη 2014

Μαύρισμα των κυβερνήσεων, ευρωσκεπτικισμός, άνοδ

Τα μηνύματα των ευ Του Πάνου Πέτρου

Γ 

ια άλλη μια φορά η συμμετοχή στις ευρωεκλογές κινήθηκε σε χαμηλά επίπεδα. Σε διαρκή πτώση από αναμέτρηση σε αναμέτρηση εδώ και δεκαετίες, φέτος συγκρατήθηκε στα επίπεδα του 2009, στο χαμηλό 43%. Η αποχή αυτή είναι ο πιο «ενστικτώδης» ευρωσκεπτικισμός, είτε ως αδιαφορία για την «ευρωπαϊκή» πολιτική είτε ως πεποίθηση ότι λίγη σημασία έχει η σύνθεση του Ευρωκοινοβουλίου στο πώς κινούνται τα «κέντρα» στις Βρυξέλλες. Η πορεία της «ολοκλήρωσης» όλα αυτά τα χρόνια έχει κάνει σαφές σε σημαντικότατο τμήμα των λαών ότι αυτό που χτίζεται ερήμην τους δεν είναι «το σπίτι τους».

Δικομματισμός

Το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα παραμένει πρώτη δύναμη στην ΕΕ σε ποσοστά (28,36%) και διατηρεί τη μεγαλύτερη ομάδα στο Ευρωκοινοβούλιο (213), αν και υποχωρεί περίπου 7 μονάδες από τα ποσοστά του 2009. Οι Σοσιαλιστές δεν κέρδισαν τίποτε από την πτώση της Δεξιάς και έμειναν στάσιμοι (25,3% και 190 έδρες). Έτσι, ο «Μεγάλος Συνασπισμός» (Κεντροαριστερά και Κεντροδεξιά συγκυβερνούν ή έχουν συγκυβερνήσει στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, ενώ καθοδηγούν από κοινού την εγκληματική πολιτική των Βρυξελλών), το λεγόμενο «ακραίο Κέντρο» κατά τον Ταρίκ Αλί, υποχωρεί από το 61,36% στο 53,66%. Ταυτόχρονα, η συντριπτική τάση στις περισσότερες χώρες ήταν το «μαύρισμα» των κυβερνητικών κομμάτων. Με ταπεινωμένους τον Ολάντ (16% και τρίτη θέση) και τον Κάμερον (τρίτη θέση πίσω από το UKIP και τους Εργατικούς) αλλά και με τις υπόλοιπες ηγεσίες «τσαλακωμένες», ο διεθνής Τύπος αναφέρει πως στην επερχόμενη συνάντηση Ευρωπαίων πολιτικών αρχηγών «ο μόνος που θα μπορεί να χαμογελά θα είναι ο Ρέντσι». Ωστόσο, βασικός εκφραστής της οργής ενάντια στις δυνάμεις αστικής διαχείρισης και στις Βρυξέλλες αναδεικνύεται η ακροδεξιά και τα δεξιά ευρωσκεπτικιστικά ρεύματα. Η συνολική δύναμη της ακροδεξιάς είναι δύσκολο να αθροιστεί (δεν υπάρχει ενιαία, ήδη υπαρκτή ευρωομάδα), ωστόσο τα μαύρα νέα από την πρωτιά της Λε Πεν στη Γαλλία, η

σαρωτική άνοδος του Φάρατζ στο Ηνωμένο Βασίλειο (πρώτη δύναμη, με 26,6% , 10 μονάδες πάνω από το 2009, απορροφώντας όλες τις ψήφους του νεοναζιστικού BNP που έχασε τους ευρωβουλευτές του) η πρωτιά των ακροδεξιών στη Δανία (27%), η επιτυχία τους στην Αυστρία (19,5%), η εκλογή νεοναζί ευρωβουλευτή στη Γερμανία (αρκούσε το 1%, καθώς καταργήθηκε το όριο εισόδου στην ευρωβουλή) και άλλα σταθερά αποτελέσματα (Ουγγαρία, σκανδιναυικές χώρες) πρέπει να σημάνουν συναγερμό. Ο «γαλαξίας» εθνικής ή δεξιάς αμφισβήτησης της ΕΕ περιέχει βέβαια διάφορες δυνάμεις. Φλαμανδούς αυτονομιστές, Καταλανούς και Βάσκους εθνικιστές, νεοναζιστικά κόμματα, ξενοφοβικές δυνάμεις, ακροδεξιά κόμματα, εκφραστές ενός αστικού οικονομικού προστατευτισμού κ.λπ. Ο ευρωσκεπτικισμός από μόνος του ως έννοια, χωρίς ταξικό ή πολιτικό πρόσημο, δεν λέει τίποτα. Ούτε η άνοδος της ακροδεξιάς (πιο σύνθετο φαινόμενο) μπορεί να ταυτιστεί 100% μαζί του.

Ο ευρωσκεπτικισμός

Το εκλογικό αποτέλεσμα συμπυκνώνει και αποκαλύπτει διάφορες ζυμώσεις και τάσεις στις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Η ακροδεξιά κολυμπάει σε ένα αναδυόμενο ρεύμα αστικού ευρωσκεπτικισμού που συμμερίζονται σταδιακά και τα «καθωσπρέπει» Δεξιά κόμματα. Η άνοδος της ακροδεξιάς στη Δανία, για παράδειγμα, έγινε με σχεδόν πανομοιότυπη ατζέντα με αυτήν της επίσης Δεξιάς (οικονομικός προστατευτισμός, δασμοί, περιορισμοί στις μετακινήσεις των πολιτών της ΕΕ κ.λπ.). Η (αντι)ευρωπαϊκή πολιτική του Φάρατζ δεν διαφέρει και τόσο πολύ από τις απόψεις που κυκλοφορούν και στο κόμμα του Κάμερον. Σε μικρότερο βαθμό ισχύει το ίδιο για τις πρόσφατα διατυπωμένες προτάσεις του Σαρκοζί, που κινούνται στο ίδιο μήκος κύματος με το πρόγραμμα της Λε Πεν. Αυτά δεν είναι απλοί εκλογικοί ανταγωνισμοί για το ίδιο εκλογικό κοινό. Στις βόρειες χώρες και στις μεγάλες οικονομίες, η συζήτηση για την ΕΕ και την ευρωζώνη έχει ανοίξει και έχει ενταχθεί στον δημόσιο διάλογο με τρόπο που δεν έχει καμία σχέση με τον «αταλάντευτο ευρωπαϊκό προσανατολισμό» του

αστικού πολιτικού κόσμου στην Ελλάδα. Καθώς η κρίση και η αδυναμία αντιμετώπισής της μπορεί να οξύνει τους ανταγωνισμούς και να τροφοδοτεί σκέψεις «ο καθένας για την πάρτη του» στις εθνικές αστικές τάξεις. Η διάσπαση της ιταλικής Δεξιάς στη Φόρτσα Ιτάλια του Μπερλουσκόνι και τη Νέα Κεντροδεξιά που στηρίζει τον Ρέντσι, η εμφάνιση της «Εναλλακτικής για τη Γερμανία» που πήρε 7% συνδυάζοντας την νεοφιλελεύθερη πολιτική με το «όχι άλλα χρήματα για τους αποτυχημένους», μπορούν να ενταχθούν σε αυτές τις αναζητήσεις.

Αστικές διαμάχες

Το βρετανικό Συντηρητικό Κόμμα είχε ήδη τη δική του, πιο «ευρωσκεπτικιστική» ευρωομάδα (Ευρωπαίοι Συντηρητικοί και Μεταρρυθμιστές), και πλέον έχει ξεσπάσει ανοιχτή διαμάχη ανάμεσα στην πτέρυγα του κόμματος που θέλει να μπει στη συμμαχία η «Εναλλακτική για τη Γερμανία» και τον Κάμερον που θέλει να αποφύγει μια τέτοια ανοιχτή αμφισβήτηση της Μέρκελ. Το ακροδεξιό Δανικό Λαϊκό Κόμμα αναφέρεται στους Βρετανούς Τόρηδες ως «φυσικούς συμμάχους του», με πηγές των Τόρηδων να επιφυλάσσονται και να δηλώνουν πως «θα εξεταστεί με πολλή προσοχή» το ενδεχόμενο να μπει

η δανική ακροδεξιά στην ευρωομάδα τους. Σε αυτό το περιβάλλον μπορεί η ακροδεξιά να αναδεικνύεται ως βασική δύναμη. Ωστόσο, υπάρχει και η άλλη, λαϊκή όψη του ευρωσκεπτικισμού. Έχει επισημανθεί πολλές φορές και είναι η ατόφια οργή ενάντια στις πολιτικές των Βρυξελλών, την εξοντωτική λιτότητα, το διαρκές βάθεμα του αντιδημοκρατικού χαρακτήρα της ΕΕ μέσα από απανωτές Συνθήκες. Αυτές οι λαϊκές τάξεις αποτελούν το «κοινό» το οποίο διεκδικεί η ακροδεξιά, για να το οδηγήσει σε (ακίνδυνες για την αστική τάξη) επιλογές «εθνικής αναδίπλωσης» χωρίς να θίγεται η κυριαρχία του κεφαλαίου. Η γαλλική περίπτωση είναι ίσως η πιο καθαρά τοποθετημένη σε αυτό το φαινόμενο, όπου η Λε Πεν έχει κατορθώσει να γίνει βασικός πολιτικός εκφραστής της οργής ενάντια στην «αριστερή λιτότητα» του Ολάντ που καταρρέει. Η χρησιμότητα της ακροδεξιάς για τις αστικές τάξεις είναι σήμερα διπλή. Ενώ εκτρέπει την οργή ενάντια στην ΕΕ σε «εθνοκεντρικές» και όχι αντικαπιταλιστικές κατευθύνσεις, λειτουργεί ταυτόχρονα και ως ιδανικός «μπαμπούλας» όσο κυρίαρχη επιλογή παραμένει ο συντονισμός της επίθεσης στις εργατικές τάξεις και η ενίσχυση των εξουσιών του διευθυντηρίου των Βρυξελλών. Καθώς σε αυτήν τη φάση παραμένουμε σή-

Ιταλία: Νίκη του Ρέντσι, επιτυχία της Λίστας Τσίπρα

Σ 

την Ιταλία επιβεβαιώθηκε η ορμή του «μπουλντόζα» Ρέντσι, που εκτόξευσε το Δημοκρατικό Κόμμα στο 40,8% (από 26% στις τελευταίες ευρωεκλογές και 25,4% στις εθνικές του 2013). Επιβεβαιώθηκε επίσης η κρίση της ιταλικής Δεξιάς. Η «Φόρτσα Ιτάλια» του Μπερλουσκόνι μένει στο 16,8% και η διάσπασή της (Νέα Κεντροδεξιά) στο 4,4%, ενώ η Λίγκα του Βορρά πέφτει στο 6,15% από το 10% του 2009, αν και ανακάμπτει από το 4% των εθνικών του 2013. Κανένα από τα θραύσματα της Δεξιάς δεν πήγε καλά, ενώ και το άθροισμα του 27,5% απέχει από τα μεγάλα ποσοστά του παλιού ενωμένου υπό τον Μπερλουσκόνι συνασπισμού. Το Κίνημα

του Μπέπε Γκρίλο ήρθε δεύτερο με 21,1% με σχετική κάμψη από το 25% των εθνικών. Ο Γκρίλο ήταν από τους βασικούς χαμένους της αποχής, ενώ το λαϊκιστικό «αντι-παλαιοκομματικό» προφίλ του Ρέντσι τού στερεί το σχετικό «μονοπώλιο». Το σχετικό ξεφούσκωμά του ήταν λίγο-πολύ αναμενόμενο από όσους είχαν εντοπίσει τις τεράστιες αντιφάσεις και αδυναμίες του. Το ευχάριστο είναι πως σε αυτό το ζοφερό τοπίο που περιγράφει η τριάδα Ρέντσι - Μπερλουσκόνι - Γκρίλο, η «Λίστα Τσίπρα» κατάφερε να ξεπεράσει τελικά το όριο του 4% (4,03%), σταματώντας την περίοδο «περιπλάνησης στην έρημο» για την ιταλική Αριστερά. Ενάντια στον πλήρη αποκλεισμό

από τα ΜΜΕ, διέψευσε τις δημοσκοπήσεις που την κρατούσαν στο 3,5% (αλλά και τις μεγάλες προσδοκίες των διανοουμένων της πρωτοβουλίας για 7-8%). Κάποιοι ακτιβιστές των κινημάτων που συμμετείχαν στα ψηφοδέλτια κατέγραψαν θετικά αποτελέσματα (αν και δεν εκλέγονται). Ωστόσο, η δημόσια παρουσία και οι θέσεις του Βέντολα (επικεφαλής της «ιταλικής ΔΗΜΑΡ» που συμμετείχε στη Λίστα) αλλά και κάποιων από τους προβεβλημένους διανοουμένους της πρωτοβουλίας έκαναν συχνά τη Λίστα να μοιάζει λιγότερο με «ιταλικό ΣΥΡΙΖΑ» και περισσότερο με τις κεντροαριστερές επιθυμίες τους. Από το ξεκαθάρισμα σε αυτά τα κρίσιμα ζητήματα θα φανεί αν η Λίστα θα αποτε-

λέσει πρώτο βήμα ανασυγκρότησης ή θα μείνει μια «εκλογικίστικη» ευκολία χωρίς ουσιαστική για τη ριζοσπαστική Αριστερά συνέχεια.


πολιτική •

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 28 Μάη 2014

9

δος της ακροδεξιάς, προκλήσεις για την Αριστερά

υρωεκλογών ανεβαίνει από το 4,57% στο 5,59%, παραμένοντας στην 6η θέση (υπολογίζοντας την ενίσχυση από τα «νεοεισερχόμενα» PODEMOS και Λίστα Τσίπρα, αλλά περιμένοντας και συνολικότερα την τελική διάταξη των εδρών στις άλλες ευρωομάδες). Αυτή η εικόνα είναι πολύ πίσω και από τις ανάγκες και από τα καθήκοντα. Υπάρχουν πολλοί λόγοι για την αναντιστοιχία δυνατοτήτων και αποτελεσμάτων, με την πορεία και το μέγεθος της ταξικής πάλης σε κάθε χώρα να είναι οι καθοριστικοί. Ωστόσο ευθύνες υπάρχουν και στην ίδια την Αριστερά, που δεν δείχνει πάντα ικανή ή πρόθυμη να εκφράσει θαρρετά και καθαρά την οργή ενάντια στην υπαρκτή ΕΕ ή την αποστροφή σημαντικών μερίδων του κόσμου της εργασίας προς τα παλιά κεντροαριστερά εργαλεία.

ΣΥΡΙΖΑ

μερα (όπως αποτυπώνεται από τον σαφή προσανατολισμό και του Λαϊκού Κόμματος και των Σοσιαλιστών), έχει ήδη αρχίσει να εμφανίζεται η σπέκουλα του «όλοι μαζί για να σώσουμε την Ευρώπη από την εθνικιστική ακροδεξιά». Πρόκειται για μια πανευρωπαϊκή εκδοχή της πολιτικής του «συνταγματικού τόξου», που θα επιδιώκει να μετατοπίσει τη συζήτηση από τις ταξικές διαχωριστικές, τη λιτότητα, την πάλη ενάντια στις ευρωσυνθήκες, και να θολώσει αυτές τις γραμμές στο όνομα ενός τάχα προοδευτικού χαρακτήρα που έχει η «ευρωπαϊκή ενοποίηση». Πράγματι, η Ευρώπη «μπορεί να γυρίσει στο 1913» (Μέρκελ) και αυτός είναι ένας εφιάλτης που πρέπει να αποτρέψουμε. Αλλά η παράδοση των απαντήσεων που έδωσε σε αυτό το πρόβλημα το διεθνιστικό ρεύμα ήταν σε σύγκρουση με τις αυταπάτες για έναν ειρηνικό «υπεριμπεριαλισμό» και με τα ουτοπικά ευχολόγια για τον θετικό ρόλο που θα έπαιζε η τότε Κοινωνία των Εθνών.

Αριστερά

Δυστυχώς, τα νέα από την ευρωκάλπη δεν ήταν τόσο καλά για την Αριστερά, που είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να παραγά-

γει τις αντίστοιχες αναγκαίες απαντήσεις, τόσο ενάντια στη σύγχρονη Ιερά Συμμαχία των Βρυξελλών όσο και ενάντια στην ακροδεξιά και τις τάσεις εθνικής αναδίπλωσης. Θετικές ειδήσεις που δείχνουν δυνατότητες υπάρχουν, όπως το σπουδαίο αποτέλεσμα των κομμάτων της Αριστεράς στην Ισπανία (αλλά και τις μεγάλες επιτυχίες των αριστερών εθνικιστικών κομμάτων στο τοπικό πεδίο, που «συρρικνώνονται» όταν προβάλλονται ως πανεθνικό ποσοστό) ή το θετικό ντεμπούτο μιας νέας αριστερής συμμαχίας στο Βέλγιο. Υπάρχουν δυνάμεις που καταγράφουν σοβαρά αποτελέσματα (είτε με μικρή άνοδο είτε με στασιμότητα σε προηγούμενα θετικά σκορ), όπως το 7,4% του Die Linke στη Γερμανία, το 12,7% του ΚΚ Πορτογαλίας, το 9,6% του Σοσιαλιστικού Κόμματος Ολλανδίας, το 8% του «Λαϊκού Κινήματος Ενάντια στην ΕΕ» στη Δανία. Αλλού τα αποτελέσματα δεν ήταν καλά, όπως η υποχώρηση του Πορτογαλικού Μπλόκο στο 4,56% ή οι άσχημες επιδόσεις της γαλλικής Αριστεράς, ενώ σε πολλά κράτη-μέλη της ΕΕ εξακολουθεί να επικρατεί «έρημος» στα αριστερά. Ως αποτέλεσμα, το πανευρωπαϊκό ποσοστό της ευρωομάδας της Αριστεράς

Αυτός ο διεθνής συσχετισμός που αποτυπώθηκε στις κάλπες πρέπει να συνυπολογιστεί στους σχεδιασμούς και στις πολιτικές επιλογές της ελληνικής Αριστεράς. Που πρέπει να αποφύγει την «αναμονή αλλαγής συσχετισμών» στην υπαρκτή ΕΕ για να τολμήσει τη ρήξη, καθώς υπάρχει ο κίνδυνος να είναι μια πολύ μακρά αναμονή. Που ωστόσο δεν πρέπει να καταληφθεί από απαισιοδοξία. Η στρατηγική του «αδύναμου κρίκου» παραμένει η μόνη αριστερή απάντηση στον γόρδιο δεσμό. Τον αρνητικό συσχετισμό κάποιος πρέπει να ξεκινήσει, να επιχειρήσει να τον αλλάξει. Και από τον διεθνή Τύπο και ιδιαίτερα τον αριστερό γίνεται σαφές ότι αυτό το καθήκον παραμένει στις πλάτες του ΣΥΡΙΖΑ. Οι δυνατότητες «μετάδοσης» συνεχίζουν να υπάρχουν, μέσα στο εκρηκτικό έδαφος που έχει δημιουργήσει πανευρωπαϊκά η κρίση. Αλλά για να πυροδοτηθεί χρειάζεται ένα ελληνικό πείραμα να εμπνεύσει, προχωρώντας χωρίς συμβιβασμούς σε ρήξεις και ανατροπές. Με αυτή την προϋπόθεση, μια κυβέρνηση της Αριστεράς στην Ελλάδα μπορεί να γίνει «η Τυνησία της Ευρώπης» και να ανοίξει δρόμους προς τα αριστερά, προς τη σοσιαλιστική απάντηση στη βαρβαρότητα των ΣουλτςΓιούνκερ και τον εφιάλτη των Λε Πεν.

Ισπανία: Αριστερά!

H Teresa Rodriguez, μέλος της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, εκλέγεται ευρωβουλευτής με το PODEMOS.

Του Josep Maria Antentas, από το site του γαλλικού NPA

Τ 

ο Λαϊκό Κόμμα έρχεται πρώτο με 4.070.643 ψήφους (26,06%) και 16 εκλεγμένους. Το PSOE ήρθε δεύτερο με 3.593.300 ψήφους (23%) και 14 εκλεγμένους. Αυτό είναι το χειρότερο αποτέλεσμα στην ιστορία και για τα δύο κόμματα. Μαζί κερδίζουν το 49% της ψήφου, ενώ το 2009 και οι δύο μαζί είχαν φτάσει στο 80,9% (38,78% για το PSOE και 42,12% για το Λαϊκό Κόμμα). Οπότε υπήρξε μια βαθιά διάβρωση του δικομματικού συστήματος. Στα αριστερά των Σοσιαλιστών, τα αποτελέσματα είναι ψηλά: Η Ενωμένη Αριστερά κέρδισε 1.561.246 ψήφους (9,99%) και 6 ευρωβουλευτές. Και το νέο κόμμα Podemos, στο οποίο συμμετέχουν οι σύντροφοί μας, έκανε μια εντυπωσιακή υπέρβαση, με 1.244.605 ψήφους (7,96%) και 5 ευρωβουλευτές (μια από αυτούς είναι μέλος της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς). Η εμφάνιση του Podemos δημιούργησε μια πολιτική ανατροπή και άλλαξε το τοπίο στην Αριστερά, ύστερα από δεκαετίες αδιαμφισβήτητης ηγεμονίας της Ενωμένης Αριστεράς στα αριστερά της σοσιαλδημοκρατίας. Σε αρκετές περιοχές, όπως η Μαδρίτη για παράδειγμα, το Podemos προηγείται της Ενωμένης Αριστεράς. Το Podemos και η Ενωμένη Αριστερά αθροίζουν 2.786.151 ψήφους (17,95%), όχι πολύ πίσω από το PSOE (23%). Στη Μαδρίτη, το Podemos και η ΕΑ έχουν περισσότερες ψήφους από το PSOE. Στο ισπανικό κράτος δεν υπάρχει ένα καθαρό ημιφασιστικό κόμμα της ακροδεξιάς, αλλά αυτό που υπάρχει ως πλησιέστερο είναι το UPyD, του οποίου η βασική ταυτότητα είναι η υπεράσπιση της ισπανικής εθνικής ενότητας ενάντια στην καταλανική και τη βασκική ανεξαρτησία. Κέρδισαν 1.014.985, 6,49% και 4 ευρωβουλευτές, το οποίο είναι καλό αποτέλεσμα για αυτούς, αλλά δεν είναι σεισμός.

Γαλλία: Συντριβή Ολάντ, νίκη Λε Πεν

Η 

σκοτεινή πρόβλεψη επιβεβαιώθηκε στη Γαλλία, όπου το Εθνικό Μέτωπο εκτινάχθηκε στην πρώτη θέση με 25% και απαιτεί εθνικές εκλογές. Η κατάρρευση των κυβερνητικών Σοσιαλιστών συνεχίζεται, με το ταπεινωτικό 14% (χειρότερο και από το 16,5% του 2009 και μίλια μακριά από την εκλογική νίκη του 2012). Η παραδοσιακή Δεξιά του UMP δεν κερδίζει καθώς βρέθηκε στο 21% από το 27,8% του 2009, με την ακροδεξιά της Μαρίν Λε Πεν να ηγεμονεύει στα δεξιά. Το FN καβάλησε το ρεύμα του ευρωσκεπτικισμού. Ενισχύθηκε από την προώθηση της ακροδεξιάς ατζέντας και από το UMP και την υπόκλιση των Σοσιαλιστών στην ατζέντα «νόμος και

τάξη». Κυρίως καρπώνεται τη λαϊκή οργή ενάντια στη λιτότητα από μια κυβέρνηση που εκλέχτηκε ως «αριστερά» και δυσφημίζοντας δραματικά την έννοια, στρώνει το δρόμο στην ακροδεξιά έκφραση της οργής, που διευκολύνεται να πάρει τέτοιους δρόμους όσο το εργατικό κίνημα δεν σηκώνει το γάντι. Τη ζοφερή εικόνα συμπληρώνει (και εν μέρει εξηγεί) η αποτυχία της γαλλικής Αριστεράς. Το Μέτωπο έμεινε στο 6,34%, στα ίδια με το 6% που είχε κερδίσει ως πρωτοεμφανιζόμενη δύναμη το 2009, και πολύ πίσω από τις προσδοκίες που γέννησε μετά τις εθνικές εκλογές του 2012. Ακόμα χειρότερα είναι τα πράγματα στην άκρα Αριστε-

ρά, όπου πέραν της LO, που πήρε ένα 1%, το NPA δεν μπόρεσε να κατέβει σε όλες τις περιφέρειες και βυθίστηκε στο 0,3%, που δεν απέχει μόνο από το 4,9% του 2009 (που από καιρό φαντάζει μακρινό), αλλά και από το 1-2% που κατέγραφε τα τελευταία χρόνια. Αθροιστικά, το 7,6% που μαζεύει συνολικά η Αριστερά, στις συνθήκες που επικρατούν (κατάρρευση του Ολάντ, άνοδος του FN), είναι λίγο. Μαζί με άλλα ζητήματα –από τη (μη) συγκρότηση του Μετώπου μέχρι τα ευρωπαϊκά ζητήματα– ξεχωρίζει το τραύμα που άφησαν οι κεντροαριστερές συμμαχίες του ΚΚΓ στις δημοτικές. Η κρίση των δημοτικών αποδείχθηκε «ταυτοτική»-στρατηγική και

όχι ένα απλό επεισόδιο, έδειξε πως βαραίνει συνολικά στο Μέτωπο, ιδιαίτερα στις συνθήκες απαξίωσης του Ολάντ. Η εξέλιξη στη Γαλλία είναι μια τρομακτική προειδοποίηση. Ο «συναγερμός» που –υποτίθεται πως– χτύπησε στα κυβερνητικά κλιμάκια πρέπει να χτυπήσει στους πραγματικούς ενδιαφερόμενους και τους μόνους πραγματικούς αντιπάλους του φασισμού, την Αριστερά και το εργατικό κίνημα, επειγόντως.


ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

10

28 Μάη 2014

Η Διεθνιστική Εργατική Αριστερά παλεύει για:

ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ μέσα από την ανεξάρτητη δράση της εργατικής τάξης

Οι εργάτες δημιουργούν όλο τον πλούτο μέσα στον καπιταλισμό. Μια νέα κοινωνία απαλλαγμένη από την εκμετάλλευση, ο σοσιαλισμός, μπορεί να δημιουργηθεί μόνο όταν οι εργάτες πάρουν συλλογικά στα χέρια τους τον έλεγχο όλου του κοινωνικού πλούτου και όταν προγραμματίσουν την παραγωγή και τη διανομή σύμφωνα με τις ανθρώπινες ανάγκες.

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ και όχι ρεφορμισμό

......................................... ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ Την Τετάρτη 28/5, στις 19.00, θα γίνει συνάντηση κατοίκων, επαγγελματιών και συλλογικοτήτων στο κηπάκι της Τσαμαδού (απέναντι από Τσαμαδού 15) για να συζητήσουν το θέμα της εξάπλωσης της μαφίας, της βίας και των ναρκωτικών στη γειτονιά των Εξαρχείων.

ρίδας - επιστημονικός συνεργάτης ΙΝΕ-ΓΕΣΕΕ, Νέλλη Καμπούρη και Παύλος Χατζόπουλος - κοινωνιολόγοι, συνεργάτες Εργαστηρίου Σπουδών Φύλου, Πάντειο Πανεπιστήμιο, Μιχάλης Παπαρούνης - εκδότης (Futura). Μετά τις εισηγήσεις θα ακολουθήσει κουβέντα με το κοινό.

Ο.Μ. ΣΥΡΙΖΑ Γλυφάδας (Γορτυνίας 46), στις 19.30.

Κυκλοφορεί από τισ εκδοσεισ Red Marks

Στις 31/5 πραγματοποιείται το 1ο Cyprus Gay Pride Festival. Πορεία περηφάνιας το Σάββατο στις 17.00, στην πλατεία Ελευθερίας (Λευκωσία). Καλούν η Accept-LGBT Κύπρου και άλλες συλλογικότητες.

Ο καπιταλισμός δεν παίρνει διορθώσεις. Πρέπει να ανατραπεί με την εργατική δράση. Δεν υπάρχει κοινοβουλευτικός δρόμος προς μια τέτοια αλλαγή. Το κοινοβούλιο, ο στρατός, η αστυνομία, η δικαιοσύνη, όλο το αστικό κράτος λειτουργεί για να προστατεύει τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης. H εργατική τάξη θα χρειαστεί το δικό της κράτος, στηριγμένο στην άμεση δημοκρατία, στα συμβούλια αντιπροσώπων απ’ τους χώρους δουλειάς, καθώς και στην εργατική πολιτοφυλακή.

ΔΙΕΘΝΙΣΜΟ και όχι «σοσιαλισμό σε μια χώρα» ή «σοσιαλισμό με εθνικά χρώματα»

Η εμπειρία της Ρωσίας αποδεικνύει ότι ακόμα και μια νικηφόρα εργατική σοσιαλιστική επανάσταση, όπως ο Οχτώβρης του 1917, δεν μπορεί να επιβιώσει σε απομόνωση. Τα καθεστώτα της ΕΣΣΔ, μετά την επικράτηση του σταλινισμού, όπως και τα καθεστώτα της Κίνας και των άλλων ανατολικών χωρών ήταν ή είναι κρατικοί καπιταλισμοί, όπου η εκμετάλλευση και η καταπίεση της εργατικής τάξης δεν διαφέρει από τη Δύση. Γι’ αυτό υποστηρίζουμε τις εργατικές εξεγέρσεις ενάντια στη γραφειοκρατική άρχουσα τάξη αυτών των χωρών. Υποστηρίζουμε, επίσης, όλα τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα που αντιστέκονται στην ιμπεριαλιστική καταπίεση. H δύναμη που θα τσακίσει τελειωτικά τον ιμπεριαλισμό είναι η ενότητα της εργατικής τάξης σε διεθνή κλίμακα, από τη Nέα Yόρκη ώς τη Σεούλ και από το Λονδίνο ώς το Σάο Πάολο.

Την Πέμπτη 29/5 το Libby Sacer Foundation μας προσκαλεί στο χώρο της cheapart στα Εξάρχεια (Ανδρ. Μεταξά & Θεμιστοκλέους γωνία) για τη συζήτηση: «Δημόσιος χώρος & διαδήλωση / Το διαμαρτυρόμενο σώμα», στις 19.00. Θα μιλήσουν: Νίκος Καζέρος αρχιτέκτονας, Δημήτρης Κατσο-

Aντιπαλεύουμε κάθε μορφή σοβινισμού, ρατσισμού ή σεξιστικών διακρίσεων που απειλεί να διασπάσει τους εργάτες.

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ της εργατικής πρωτοπορίας

H εργατική τάξη μπορεί να απελευθερώσει τον εαυτό της και όλους τους καταπιεσμένους μέσα από τη δική της δράση. Για να κερδηθούν όλα τα κομμάτια της τάξης σ΄ αυτήν την πάλη είναι απαραίτητο να οργανωθούν τα πιο ξεκάθαρα και μαχητικά τμήματα σε ένα επαναστατικό σοσιαλιστικό εργατικό κόμμα. Ένα τέτοιο κόμμα μπορεί να πείθει τους εργάτες για την επαναστατική προοπτική, παρεμβαίνοντας στους μαζικούς αγώνες. Eίμαστε αντίθετοι σε κάθε αντίληψη υποκατάστασης της τάξης, απ’ όπου και αν προέρχεται.

Επικοινωνήστε μαζί μας: ΑΘΗΝΑΣ: 6957500105 •ΔΥΤΙΚΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ: 6986294964 •ΑΑΝΑΤΟΛΙΚΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ: 6942533310 •ΒΟΡΕΙΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ: ΠΡΟΑΣΤΙΑ: 6945754555 •ΠΕΙΡΑΙΑΣ: 69481002186972036692 •ΝΟΤΙΑ ΑΤΤΙΚΗ: 6939014803 •ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: 6972878820 •ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ: 6972814199 •ΔΥΤΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ: 6973235894•ΔΥΤΙΚΗ • •ΚΡΗΤΗ: 6976332197 •ΚΥΚΛΑΔΕΣ: 6945077461 •ΚΥΠΡΟΣ: 0035-796554166

Τη Δευτέρα 2/6, συνέλευση της

Θα μας βρείτε στις Οργανώσεις Μελών του ΣΥΡΙΖΑ

Aπέναντι στην αντιτουρκική πολεμοκαπηλία της «δικής μας» άρχουσας τάξης, υποστηρίζουμε το σύνθημα Έλληνες και Tούρκοι εργάτες ενωμένοι. Eίμαστε αντίθετοι στην καταπίεση των μειονοτήτων στη Θράκη και τη Mακεδονία και στα μέτρα αστυνόμευσης των μεταναστών.

Την Κυριακή 1/6, λίγες μέρες πριν από την ημέρα περιβάλλοντος, ο Συνεταιρισμός Ζωγράφου (ΣΥΝ.ΖΩ.) διοργανώνει γλέντι με παραδοσιακούς χορούς, στις 17.00, στον Ρυθμό. Ο συγκεκριμένος χώρος αλλά και το παρακείμενο μητροπολιτικό πάρκο Γουδή πρέπει να διατηρήσουν τον δημόσιο χαρακτήρα τους.

Α΄ ΑΘΗΝΑΣ: Εξάρχεια 6977275054 Πλατεία Βικτωρίας 6907856793 Σεπόλια-Κολωνός 6973009630 Πετράλωνα-Θησείο 6974018716 Παγκράτι 6973344350 Γκύζη 6973005569 Αμπελόκηποι 6943043309 ΒΟΡΕΙΑ ΑΘΗΝΑ: Ν. Φιλαδέλφεια 6976394520 Ηράκλειο 6945498732 Ν. Ιωνία 6972036692 Μελίσσια-Πεντέλη 6974972217 Βριλήσσια 6948429227 ΔΥΤΙΚΗ ΑΘΗΝΑ: 1ο Δημοτικό Διαμέρισμα Περιστερίου 6984516774 2ο Δημοτικό Διαμέρισμα Περιστερίου 6932045320 3ο Δημοτικό Διαμέρισμα Περιστερίου 6982164101 Άγιοι Ανάργυροι 6998466952 Αιγάλεω 6986294964 Χαϊδάρι 6945542335 ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΑΘΗΝΑ: Βύρωνας 6972318747

Ζωγράφου 6937271330 ΝΟΤΙΑ ΑΘΗΝΑ: Γλυφάδα 6945754555 Άλιμος 6932566460 Καλλιθέα 6972256055 Ν. Σμύρνη 6972098143 ΠΕΙΡΑΙΑΣ: Νίκαια 6948418381 Κορυδαλλός 6948100218 Κερατσίνι 6975847329 Σαλαμίνα 6973376378 ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΑΤΤΙΚΗ: Λαυρεωτική 6939014803 Βούλα-Βάρη-Βουλιαγμένη 6948o00171 Παιανία-Γλυκά Νερά 6974428095 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ-ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ: Κέντρο 6976579448 5ο Δημοτικό Διαμέρισμα 6941457878 Νεάπολης-Συκεών 6942552216 Δέλτα (Σίνδος) 6946535858 Χαλκηδόνα (Κουφάλια) 6984419742 ΔΥΤΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ: Πάτρα (Κέντρο) 6982605384 Παραλία Πάτρας 6974977186

Αγ. Σοφία-Αγυιά 6943968839 ΚΥΚΛΑΔΕΣ: Αγρίνιο 6974473540 Σύρος 6945077461 Νάξος 6947619631 ΠΕΛΟΠΟΝΗΣΣΟΣ: Καλαμάτα 6936018810 ΕΡΓΑΤΙΚΟΙ ΧΩΡΟΙ: Κορώνη 6932422501 ΑΤΤΙΚΗ: Νοσοκομείο «Γεννηματάς» ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ: 6977072458 Λοκρίδα (Αταλάντη) Νοσοκομείο «Αλεξάνδρα» 6977096663 6946950764 Λιβαδειά 6977684563 Ασκληπιείο 6936604279 Φωκίδα (Άμφισσα-Ιτέα) Νοσοκομείο Νίκαιας 6973607585 6972910336 Λαμία 6973344352 Ψ.Ν.Α. 6944417885 ΗΠΕΙΡΟΣ: Νοσοκομείο «Σωτηρία» Ιωάννινα 6945704488 6984067690 Πρέβεζα 6932567576 Νοσοκομείο «Έλενα Βενιζέλου» 6909173945 ΔΥΤΙΚΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ: ΟΑΕΕ 6974701829 Κοζάνη 6982831776 ΥΠΑΑΤ 6945754555 Εορδαία (Πτολεμαΐδα) Εκπαιδευτικοί Νότιας 6972814199 Αθήνας 6973223771 Φλώρινα 6944548787 ΧρηματοπιστωτικόςΘΡΑΚΗ: «Ενοικιαζόμενοι» ΕΤΕ 6976855566 Κομοτηνή 6978032247 Αερομεταφορών 6982164101 ΘΕΣΣΑΛΙΑ: ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: Λάρισα 6978991247 Νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ ΚΡΗΤΗ: 6973972804 Ηράκλειο 6949895565 Νοσοκομείο «Γεννηματάς» Αγ. Ιωάννης Ηρακλείου 6977029532 6944916915 Εκπαιδευτικοί 6972167133 Ρέθυμνο 69799225065 ΚΥΠΡΟΣ: 0035-796554166

• ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ: «ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ», Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία • ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: Αντώνης Νταβανέλλος • ΕΚΤΥΠΩΣΗ: ΧΕΛΙΟΣ-ΠΡΕΣ Α.Β.Ε.Ε. • ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ: Κλαζομενών 1-3, Τ.Κ. 10440 ΑΘΗΝΑ • Eπικοινωνία: τηλ: 210-3306286, e-mail: sidaxi@dea.org.gr , Fax: 210-3303566

ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ: • Εξάµηνη 30 ευρώ • Ετήσια 60 ευρώ • Εξωτερικού 70 ευρώ • Μπορείτε να καταθέσετε τη συνδροµή σας στο λογαριασµό 064/480017-65 της Εθνικής Τράπεζας.


ανάλυση • 11

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 28 Μάη 2014

5 Ιουνίου: Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος

Τα κέρδη καταστρέφουν τη φύση

Των Ανδρέα Γεωργακάκη

και Βασίλη Γιαννούλη

«Η

πιθανότητα να υπάρξουν σοβαρές, εκτεταμένες και μη αναστρέψιμες επιπτώσεις αυξάνεται με την εντατικοποίηση της υπερθέρμανσης του πλανήτη», αναφέρουν οι επιστήμονες της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την Αλλαγή του Κλίματος των Ηνωμένων Εθνών στην έκθεσή τους για το κλίμα με τίτλο «Κλιματική αλλαγή 2014: Επιπτώσεις, προστασία και ευπάθεια», στην οποία τονίζονται τα προβλήματα της έλλειψης νερού, του αριθμού των μεγάλων πλημμυρών, της μετανάστευσης, της επισιτιστικής ανασφάλειας και της φτώχειας. Το ζήτημα της υπερθέρμανσης του πλανήτη αναδεικνύει με πολύ εμφατικό τρόπο την ολοένα και πιο κεντρική σημασία που αποκτούν τα ζητήματα του περιβάλλοντος. Ας αξιοποιήσουμε την αφορμή της Παγκόσμιας Ημέρας Περιβάλλοντος όχι για να εκφράσουμε την οικολογική μας ευαισθησία αλλά για να δούμε τι φταίει, να αναλύσουμε και να δούμε με ποιο τρόπο μπορούμε να διεκδικήσουμε την αλλαγή αυτής της κατάστασης.

Καπιταλισμός σε κρίση

Όπως πολύ εύστοχα επισημαίνει ο Ένγκελς στο έργο του «Διαλεκτική της Φύσης» του 1876, αναφερόμενος στην καταστροφική δύναμη του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, τόσο στους ανθρώπους όσο και στο ίδιο το περιβάλλον, «Το ίδιο συμβαίνει και με τις φυσικές συνέπειες των πράξεών του. Τι τους ένοιαζε τους Ισπανούς κατόχους φυτειών στην Κούβα που έκαιγαν τα δάση στις πλαγιές και έβρισκαν στη στάχτη αρκετό λίπασμα για μια γενιά, εξαιρετικά αποδοτικών δέντρων του καφέ, τι τους ένοιαζε ότι οι ραγδαίες βροχές θα έπαιρναν ύστερα το απροστάτευτο πια επιφανειακό στρώμα της γης, αφήνοντας πίσω τους μονάχα τους γυμνούς βράχους; Τόσο σε σχέση με τη Φύση όσο και σε σχέση με την κοινωνία, ο σημερινός τρόπος παραγωγής ενδιαφέρεται προπαντός μόνο για το πρώτο, το πιο κοντινό, το πιο απτό αποτέλεσμα».

Το πρώτο, το πιο κοντινό, το άμεσο κέρδος, και από εκεί και πέρα ας καταστραφεί το σύμπαν. Αυτό ήταν και παραμένει το πρώτο κριτήριο με το οποίο χαράσσονται πολιτικές σε παγκόσμιο επίπεδο, αυτό είναι που επιβάλλει τη συνέχιση της χρήσης των ορυκτών καυσίμων σε βάρος των ανανεώσιμων (και πιο «ακριβών» με αυτό τον ορισμό) πηγών ενέργειας, αυτό είναι που πρέπει να μας κάνει να αναρωτιόμαστε αν πίσω από κάθε μεγάλη φυσική καταστροφή ή ατύχημα υπάρχει η τιμωρία της φύσης ή η τιμωρία των «αγορών». Ας σταθούμε λίγο σε αυτό. Παρακολουθούμε τα τελευταία χρόνια μια σειρά «ακραίων καιρικών φαινομένων» και ακόμα πιο ακραίων επιπτώσεων στις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων. Πολύ πρόσφατα, το περασμένο φθινόπωρο, είδαμε να ξεκληρίζονται ολόκληρες πόλεις στις Φιλιππίνες στο πέρασμα του τυφώνα Χαϊγιάν, ενώ τελευταίο παράδειγμα αποτελούν οι φονικές πλημμύρες στη γειτονική Σερβία και τη Βοσνία, για να μην αναφερθούμε στην Αϊτή και τη Νέα Ορλεάνη παλιότερα. Κοινός παρονομαστής σε όλες αυτές τΙς περιπτώσεις είναι ότι δίπλα σε ένα πράγματι ακραίο καιρικό φαινόμενο έχουμε την παντελή έλλειψη πρόληψης, αλλά και την ολιγωρία και αδυναμία πολλές φορές για την άμεση κάλυψη αυτών των περιοχών σε είδη πρώτης ανάγκης από την κεντρική διοίκηση. Είναι η φτώχεια και η απαξίωση της ανθρώπινης ζωής που ευθύνονται για ένα μεγάλο, αν όχι το μεγαλύτερο μέρος των θυμάτων σε αυτές τις περιπτώσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι οι χώρες που υποφέρουν περισσότερο από τέτοια ακραία καιρικά φαινόμενα είναι οι ίδιες που πρώτα έχουν υποφέρει από τα διάφορα (όχι και τόσο μοιραία) προγράμματα οικονομικής βοήθειας του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας.

Στην Ελλάδα των μνημονίων

Στην Ελλάδα των μνημονίων μπορούμε να δούμε πολύ άμεσα και ωμά πώς ο καπιταλισμός σε κρίση όχι μόνο εξαθλιώνει τα μεσαία και χαμηλά κοινωνικά στρώματα, αλλά και εξίσου ανερυθρίαστα μπορεί να προκαλέσει μια άνευ προηγουμένου

οικολογική κρίση. Καθώς τα περιθώρια κέρδους έχουν στενέψει, αποτελεί στρατηγική επιλογή του κεφαλαίου η αναδιοργάνωση/αναδιάταξη επενδύσεων απ’ άκρη σ’ άκρη στη χώρα, σε μια προσπάθεια να μπει χέρι σε οτιδήποτε μπορεί να είναι «εκμεταλλεύσιμο», χωρίς να δίνεται δεκάρα τσακιστή για την οικολογική καταστροφή που θα προκληθεί. Έτσι, για χάρη της «ανάπτυξης» και για να γίνει πραγματικότητα το success story της κυβέρνησης, τα πάντα μπορούν να μετατραπούν σε κερδοφόρες επενδύσεις. Τα τελευταία δύο χρόνια η κυβέρνηση Σαμαρά προσπαθεί να περάσει μια σειρά νόμων με λογική fast track που αφορούν σε όλα τα κοινωνικά αγαθά: το νερό, τα δάση, τις παραλίες και τη θάλασσα, παραβιάζοντας σε όλες τις περιπτώσεις κάθε έννοια συνταγματικότητας. Με μια σειρά νομοσχεδίων η κυβέρνηση δίνει δώρο σε κάθε είδους επιχειρηματικά συμφέροντα τη φύση, επιτρέποντας σε μεγαλοξενοδόχους και εργολάβους να χτίζουν ανεμπόδιστα παντού, από τα μικρά νησιά και τις παραλίες έως τα δάση και τα βουνά, ακόμα και σε προστατευόμενες περιοχές Νatura και σε αρχαιολογικούς χώρους, αποχαρακτηρίζοντας δάση, κάνοντας τη χάραξη παραλιών προαιρετική, καταργώντας στην πράξη τον κοινόχρηστο χαρακτήρα του αιγιαλού και χωρίς καμία εκτίμηση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων. Και δεν είναι μόνο το ελεύθερο που δίνουν στους αστούς να αναπτύξουν κατά βούληση τα επιχειρηματικά τους «οράματα». Είναι που επιπλέον το κράτος συρρικνώνει παντού τον δημόσιο τομέα για να τους αφήσει να κινούνται με μεγαλύτερη άνεση, να παίρνουν τα κερδοφόρα κομμάτια του Δημοσίου, και για να μην μπορεί να γίνει πλέον δυνατός κανένας ουσιαστικός έλεγχος, θέλοντας π.χ. να παραχωρηθεί το κτηματολόγιο και η κατάρτιση των δασικών χαρτών σε ιδιώτες ή αφήνοντας ολόκληρες υπηρεσίες, όπως είναι τα δασαρχεία και οι φορείς προστατευόμενων περιοχών, υποστελεχωμένες. Παρ’ όλα τα μεγαλεπήβολα σχέδια της κυβέρνησης, ο κόσμος αντιδρά, πολλές

φορές με εκπληκτική ταχύτητα και αυτοοργάνωση. Το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η μάχη ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού, που μέσα σε πολύ λίγο χρόνο μαζεύτηκαν δεκάδες χιλιάδες υπογραφές, καταλήγοντας στο μεγαλειώδες «Όχι» του δημοψηφίσματος. Ο αγώνας αυτός, όπως και πολλοί αντίστοιχοι άλλοι, δεν έχει τελειώσει. Είναι στο χέρι του κινήματος να σταματήσει το ξεπούλημα ενός βασικού αγαθού, να εμποδίσει τη μετατροπή του σε εμπόρευμα και να εγγυηθεί την ελεύθερη πρόσβαση σε αυτό.

Κινήματα

Η Αριστερά οφείλει να προτείνει τη σύνδεση των αγώνων για το περιβάλλον και την ελεύθερη πρόσβαση στους φυσικούς πόρους με τους εργατικούς και τους κοινωνικούς αγώνες. Η ελληνική εμπειρία αποδεικνύει ότι αυτό δεν είναι απλώς σχήμα λόγου. Η περίπτωση των Σκουριών τώρα, όσο και της Κερατέας παλιότερα, μας θυμίζει ότι η σύνδεση μεταξύ των δύο μπορεί να γίνει, καθώς και ότι η Αριστερά έχει καθοριστικό ρόλο στη γενίκευση και την πολιτικοποίηση του αγώνα. Και τελικά μπορεί να πετύχει αυτό που για όλους μας είναι το ζητούμενο: Νίκες. Αν τα παραπάνω ισχύουν στα τοπικά, αντίστοιχος είναι ο δρόμος και σε διεθνές επίπεδο. Το διεθνές περιβαλλοντικό κίνημα ευτυχώς αρχίζει και χρωματίζεται κόκκινο, αποκτά μια πτέρυγα που συνδέει ή που προσπαθεί να συνδέσει τη μάχη για τη σωτηρία του πλανήτη με τη δράση απέναντι στον καπιταλισμό. Γιατί για αρκετούς αγωνιστές είναι φανερό ότι τα ζητήματα του περιβάλλοντος ούτε ξεκομμένα από τις καθημερινές μικρές και μεγάλες μάχες για τη βελτίωση της ζωής των πολλών είναι, ούτε έχουν ανάγκη ειδικών επετείων, όπου απλώς θα διαπιστώνουμε το πρόβλημα και ύστερα η ζωή θα συνεχίζεται κανονικά. Είμαστε καταδικασμένοι, και αυτό γίνεται στις συνθήκες της κρίσης πολύ πιο έντονο, να υπερασπιζόμαστε το περιβάλλον και τα δικαιώματα των πολλών στους φυσικούς πόρους ως απαραίτητο όρο για την επιβίωσή μας τόσο τώρα, όσο και πολύ περισσότερο στην κοινωνία που οραματιζόμαστε.


12

• διεθνή

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 28 Μάη 2014

Αρχίζει η σκοτεινή «εποχή Σίσι», αλλά η εργατική οργή απειλεί τη σταθερότητα

Αίγυπτος: Η άνοδος του στρατηγού Του Πάνου Πέτρου

Ό 

ταν γράφονταν αυτές οι γραμμές, διεξάγονταν οι προεδρικές εκλογές στην Αίγυπτο, με το αποτέλεσμα ωστόσο να είναι δεδομένο πολύ καιρό πριν ανοίξουν οι κάλπες. Ο πρώην στρατηγός Σίσι θα είναι ο νέος πρόεδρος της Αιγύπτου, κατά πάσα πιθανότητα με εξωπραγματικά συντριπτικό ποσοστό. Το ποσοστό του αριστερού νασερικού υποψηφίου Σαμπάχι, του μοναδικού που αποφάσισε να κατέβει στις εκλογές πέραν του Σίσι (οι μεν καθεστωτικοί αποσύρθηκαν υπέρ Σίσι, οι δε αντικαθεστωτικοί καταγγέλλουν τις ίδιες τις εκλογές), αλλά και η αποχή (καθώς ο Σαμπάχι έχει αποξενώσει αρκετούς αγωνιστές με το πολιτικό φλερτ του με το στρατό τους προηγούμενους μήνες), θα είναι χρήσιμα ως δείκτες του μεγέθους της μερίδας της κοινωνίας που στέκεται επικριτικά απέναντι στην άνοδο του στρατηγού. Αλλά αυτά δεν αναιρούν την τρέχουσα πολιτική κατάσταση που θα φανεί στο εκλογικό αποτέλεσμα: Και με την επίσημη βούλα των εκλογών πλέον, η Αίγυπτος ζει την «εποχή Σίσι», την αντεπίθεση της αντεπανάστασης. Οι ανεπάρκειες ή και ο οπορτουνισμός (ανάλογα τον πολιτικό χώρο) δυνάμεων της αντιπολίτευσης έχουν ευθύνες για την τροπή που πήραν τα πράγματα, ωστόσο η δημοφιλία του Σίσι έχει πολλές και βαθύτερες αιτίες.

Υστερία

Ο στρατός επωφελείται από ένα κύμα τρομοϋστερίας. Αυτό υποκινείται σε φρενήρεις ρυθμούς από τα ΜΜΕ, αλλά έχει και την πραγματική βάση της ριζοσπαστικοποίησης κάποιων ισλαμιστών μετά την ανατροπή Μόρσι που έχουν κάνει την επιλογή της ένοπλης πάλης και ενός «εμφυλίου χαμηλής έντασης». Όσο αυτός συνεχίζεται, ο Σίσι διατηρεί την αίγλη του επικεφαλής στον «πόλεμο ενάντια στην τρομοκρατία». Ταυτόχρονα, ο Σίσι απολαμβάνει την αίγλη του ανθρώπου που «απάλλαξε την Αίγυπτο από την Αδελφότητα». Το μίσος για τη διακυβέρνηση Μόρσι ήταν δικαιολογημένο και αυθεντικό. Το βαθύ κράτος αξιοποίησε τις εργατικές και δημοκρατικές ανησυχίες που είχε προκαλέσει η νεοφιλελεύθερη και αντιδημοκρατική διακυβέρνηση της Αδελφότητας και προσπαθεί να τις κατευθύνει σε μια ισλαμοφοβική υστερία και σε θεωρίες συνωμοσίας για διεθνή συμπαιγνία με στόχο την καταστροφή της Αιγύπτου, την οποία υπερασπίστηκε ο στρατός. Ο Σίσι εκφράζει τις κοινωνικές δυνάμεις που επιδιώκουν την «επιστροφή στην ομαλότητα».

Αυτό το κοινωνικό μπλοκ υπήρχε και κραύγαζε για «σταθερότητα» από την επομένη της ανατροπής Μουμπάρακ: Ήταν οι καπιταλιστές που ανέχθηκαν ή και στήριξαν την ανατροπή Μουμπάρακ, μαζί με τις μεσαίες τάξεις που συμμετείχαν στον αρχικό «πανεθνικό, δημοκρατικό, αντιμουμπαρακικό» ξεσηκωμό άλλα γρήγορα διαχωρίστηκαν από την επανάσταση, όταν έγινε σαφές ότι αυτή έχει βαθύτερο, ταξικό χαρακτήρα. Ωστόσο, αυτό το κοινωνικό μπλοκ έχει πλέον διευρυνθεί. Το αίτημα για «σταθερότητα» δεν αφορά πλέον μόνο την «εργασιακή ειρήνη» που εννοούν οι μικροί και μεγάλοι εργοδότες. Τα κατώτερα μικροαστικά στρώματα (πλανόδιοι πωλητές, αγρότες, οδηγοί ταξί) αλλά και σοβαρά τμήματα της εργατικής τάξης δείχνουν σημάδια κόπωσης, καθώς έχουν περάσει 3 χρόνια στα οποία η επανάσταση έχει αποδειχθεί πολύ ικανή στο να «αποδιοργανώνει» το κράτος και την κοινωνία, αλλά δεν έχει κατορθώσει να προβάλει ένα δικό της αντιπαράδειγμα οργάνωσης της κοινωνίας. Γίνεται πιο εύκολο να κατηγορηθεί το «επαναστατικό χάος» για ζητήματα όπως η εγκληματικότητα και η κατάρρευση της οικονομίας. Ο ιστορικός Καλέντ Φαχμί έχει δίκιο να ισχυρίζεται πως «ο Σίσι απευθύνεται στο πιο βασικό ένστικτο όχι μόνο των Αιγυπτίων, αλλά κάθε λαού: το φόβο». Αλλά δεν είναι μόνο αυτό, ο Σίσι υποχρεώνεται να απευθυνθεί και στις ελπίδες και τις προσδοκίες. Το καθεστώς Σίσι επιχειρεί να εμφανιστεί ταυτόχρονα ως συνέχεια και ως άρνηση της 25ης Γενάρη. Μιλάει υπέρ της επανάστασης αλλά επιτίθεται στους πρωταγωνιστές της ως «ξένους πράκτορες». Έχει στοιχίσει πίσω του τους «φελούλ» (η κοινωνική βάση του μουμπαρακικού καθεστώτος) που ανασυγκροτούν τα δίκτυά τους, επιτίθενται ανοιχτά στην επανάσταση ως καταστροφή και ζητούν επιστροφή στον «παλιό καλό καιρό». Αλλά ταυτόχρονα υποχρεώνεται να απευθύνεται σε αυτούς που ξεσηκώθηκαν στις 25 Γενάρη και να προσπαθεί να τους πείσει ότι ο Σίσι θα υλοποιήσει τους στόχους της. Οι πραγματικές του διαθέσεις βέβαια δεν χρειάζεται καν να συζητηθούν. Το άγριο κατασταλτικό κύμα, η δυσφήμηση των επαναστατών, η τρομοκρατία, έχουν επισημανθεί πολλές φορές από αυτή την εφημερίδα. Το σκοτεινό χαρακτηριστικό της περιόδου δεν είναι απλώς η καταστολή. Αυτό δεν είναι κάτι τόσο νέο: από το Μάρτη του 2011 μέχρι σήμερα, οι επιθέσεις, οι συλλήψεις, τα βασανιστήρια κ.λπ. δεν εξαφανίστηκαν, καθώς το

τροπής του Μόρσι ή αυτού που ακολούθησε την πτώση του Μουμπάρακ, δείχνοντας πως η εργατική τάξη της Αιγύπτου (σε πείσμα και των ηγεσιών της που είχαν συμφωνήσει σε προσωρινό «μορατόριουμ») δεν έχει εγκαταλείψει τα αιτήματα και τις προσδοκίες που γέννησε η επανάσταση.

Προκλήσεις

Αυτές οι απεργίες, μαζί με τη μαζική αποχή της νεολαίας στο δημοψήφισμα για το νέο σύνταγμα, θεωρούνται οι βασικοί λόγοι που ματαιώθηκαν οι όποιες σκέψεις για μη διενέργεια των εκλογών επ’ αόριστον ή για «πρόεδρο ανδρείκελο» και ο Σίσι υποχρεώθηκε να κατέβει στον πολιτικό στίβο και να «τζογάρει»/ρισκάρει όλο του το πολιτικό κεφάλαιο.

στρατιωτικό καθεστώς στην ουσία παρέμενε πάντοτε στη θέση του. Το νέο στοιχείο που κάνει την πολιτική διαφορά και οδηγεί στην εκτίμηση «νέας εποχής» είναι όλα όσα περιγράφηκαν παραπάνω ως αιτίες της δημοφιλίας του Σίσι. Γιατί όλα αυτά σημαίνουν έναν δραματικό περιορισμό του πολιτικού «χώρου» στον οποίο έχουν να κινηθούν και να απευθυνθούν οι επαναστάτες.

Αλλαγή τοπίου

Οι επαναστατικές δυνάμεις είχαν συνηθίσει σε ένα πολιτικό περιβάλλον όπου εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι ήταν έτοιμοι να τους ακολουθήσουν όποτε καλούσαν «πίσω στην Ταχρίρ», όπου οι οδομαχίες ήταν πράγματι αποτελεσματική και χρήσιμη τακτική, όπου ακόμα και οι συλλήψεις τους ήταν συχνά κομμάτι της ευρύτερης πάλης (προκαλώντας οργή και κύματα συμπαράστασης). Απέναντι στην άνοδο του Σίσι, δοκίμασαν αυτές τις τακτικές επανειλημμένα: Πρώτα καταγγέλλοντας και «σπάζοντας» στην πράξη το νόμο απαγόρευσης διαδηλώσεων, έπειτα διαδηλώνοντας υπέρ των συλληφθέντων για παράβαση του νόμου, με τελευταία απόπειρα και σημείο καμπής την επέτειο της 25ης Γενάρη. Ο απολογισμός ήταν μικρές διαδηλώσεις, «στρατιωτικές» ήττες και δεκάδες συλληφθέντες χωρίς να προκληθεί κύμα συμπαράστασης. Από ένα σημείο και μετά οι νεαροί επαναστάτες απλώς «χτυπούσαν το κεφάλι τους στον τοίχο». Η αποτυχία της 25ης Γενάρη ήταν η στιγμή της συνειδητοποίησης της νέας κατάστασης, που οδήγησε σε επανατοποθέτηση για την περίοδο και τις τακτικές. Για πρώτη φορά οι νεαροί επαναστάτες βρίσκονται τόσο απομονωμένοι από τις πλατιές μάζες.

Αποδείχτηκε πως οι αδυναμίες και της Αριστεράς και του εργατικού κινήματος (που συμπυκνώνονται στην αποτυχία εκατέρωθεν να οικοδομηθεί μια οργανική σύνδεση) βαραίνουν καθοριστικά. Η Αριστερά της Αιγύπτου όπως και τα πρωτοπόρα τμήματα του εργατικού κινήματος βρέθηκαν σε θυελλώδη γεγονότα, και πρωταγωνίστησαν σε αυτά, αλλά υποχρεώθηκαν να «πέσουν στη φωτιά» εμφανώς ανέτοιμοι. Οι ιστορικές αναλογίες δεν είναι πάντοτε καλός σύμβουλος, αλλά το μυαλό πηγαίνει εύκολα στην άνοδο της ρωσικής αντίδρασης το 1907, μετά την ήττα της επανάστασης του 1905. Πολλές φορές οι αιγυπτιακές μάζες διέψευσαν ευχάριστα και τους πιο αισιόδοξους αναλυτές ή αγωνιστές, και ελπίζουμε να το ξανακάνουν, αλλά σήμερα ένας κύκλος δείχνει να έχει κλείσει, με ήττα. Ήττα σε μάχη, αλλά όχι απαραίτητα στον πόλεμο. Ανήκουμε σε εκείνους που από την αρχή ισχυρίζονταν πως η αραβική επανάσταση είναι μια ιστορική διαδικασία με βασικό χαρακτηριστικό το ταξικό, οικονομικό υπόβαθρο. Χωρίς αυτή την εκτίμηση είναι εύκολο να περνάει κανείς από την υπεραισιοδοξία στη μαύρη απελπισία, όπως ο δυτικός φιλελευθερισμός που ήλπιζε σε μια «βελούδινη, δημοκρατική επανάσταση». Αξίζει να θυμόμαστε πως τα θεμελιώδη αιτήματα περιλάμβαναν το «ψωμί» και την «κοινωνική δικαιοσύνη». Η κάμψη των απεργιών από το καλοκαίρι ως το Δεκέμβρη του 2013 έδωσε τη θέση της σε μια νέα φάση εργατικού αναβρασμού. Το δίμηνο Γενάρη-Φλεβάρη ξέσπασε απεργιακό κύμα αντίστοιχο αυτού που προηγήθηκε της ανα-

Πολλοί από τους απεργούς του Γενάρη-Φλεβάρη θα ψηφίσουν τον Σίσι. Ωστόσο κανείς δεν δικαιούται να ξεχνά ότι οι απεργοί της Μαχάλα που διαδήλωναν κρατώντας πορτρέτα του Μουμπάρακ το 2006 ήταν οι ίδιοι που το 2008 έκαιγαν στις πλατείες τα πορτρέτα του Μουμπάρακ, στην πρώτη ανοιχτά πολιτική, αντικαθεστωτική κινητοποίηση για δεκαετίες. Σε μια από τις εθνικιστικές φιέστες υπέρ του Σίσι, ένας εργαζόμενος (που συμμετείχε) συμπύκνωσε αυτήν τη δυναμική επιτιθέμενος σε πλανόδιο πωλητή: «Αιγυπτιακή σημαία; Τι να την κάνω την αιγυπτιακή σημαία; Δεν μπορώ να τη φάω». Με το σαουδαραβικό χρήμα να αρκεί (σύμφωνα με επίσημα χείλη) «μόνο για να καλύψει τρέχουσες ανάγκες» και αναμένοντας πως δεν θα ρέει επ’ άπειρον, ο Σίσι θα βρεθεί αντιμέτωπος με τις ίδιες αιτίες που γκρέμισαν τον Μουμπάρακ και τον Μόρσι. Παραθέτουμε τι λέει η «Wall Street Journal», η μιντιακή ναυαρχίδα του διεθνούς καπιταλισμού: «Μια κοινωνική ομάδα ανάμεσα στα 87 εκατομμύρια Αιγυπτίους απειλεί να παρενοχλήσει την πλατιά λαϊκή λατρεία που αναμένεται να εκτοξεύσει τον Αμπντέλ Φατάχ Αλ-Σίσι στο προεδρικό μέγαρο: Οι εργάτες... Είτε με πατριωτικές εκκλήσεις είτε με τρομοκρατία και συλλήψεις τα ξημερώματα, οι Οργισμένοι Εργάτες της Αιγύπτου δεν δείχνουν διάθεση να υποχωρήσουν». Το άρθρο ξεχωρίζει τη δήλωση ενός απεργού στα ταχυδρομεία για να περιγράψει το κλίμα: «Μας κατηγορούν πως προκαλούμε προβλήματα σε μια εποχή που η χώρα δεν αντέχει άλλα προβλήματα. Αλλά όταν ο γιος μου λέει ότι πεινάει και ζητά φαγητό, τι πρέπει να του πω; Ότι δεν πειράζει γιατί η κατάσταση στη χώρα είναι δύσκολη και να τον αφήσω να πεθάνει από την πείνα;».


διεθνή • 13

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 28 Μάη 2014

Το πραξικόπημα στην Ταϊλάνδη Της Έφης Γαρίδη

Τ 

ην Πέμπτη 22 Μάη, ο στρατός της Ταϊλάνδης κατέλυσε το Σύνταγμα, απαγόρευσε τις συγκεντρώσεις και συνέλαβε πολιτικούς, υποστηρίζοντας ότι η χώρα χρειαζόταν σταθερότητα ύστερα από μήνες αναταραχών για να «μη γίνει Ουκρανία ή Αίγυπτος». Η χούντα άφησε για την ώρα στη θέση του τον υπηρεσιακό πρωθυπουργό Νιβαταμρόγκ Μπουνσονγκπαϊσάν, που διορίστηκε μετά τη δικαστική απόφαση που νωρίτερα τον Μάιο είχε αποπέμψει την εκλεγμένη πρωθυπουργό Γινγκλούκ Σιναουάτρα και εννέα υπουργούς για κατάχρηση εξουσίας. Η πρώην πρωθυπουργός και μέλη της οικογένειάς της κρατούνται, ενώ οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων καταδικάζουν τις συλλήψεις πολυάριθμων Ταϊλανδών πολιτικών και ακτιβιστών από τη στρατιωτική χούντα που κατέλαβε την εξουσία. Την Παρασκευή, το στρατιωτικό Εθνικό Συμβούλιο Διατήρησης της Ειρήνης και της Τάξης (NPOMC) κάλεσε 155 πολιτικούς και ακτιβιστές να εμφανισθούν ενώπιον των αρχών διότι διαφορετικά θα συλληφθούν, ενώ τους απαγόρευσε επίσης να αναχωρήσουν για το εξωτερικό. Η Γινγκλούκ Σιναουάτρα είχε διαδεχτεί στην ηγεσία του κόμματος Πουέα Τάι και την πρωθυπουργία τον αδελφό της Τακσίν Σιναουάτρα, όταν το 2006 ο στρατός παρενέβη για πολλοστή φορά στα πολιτικά πράγματα της χώρας και τον ανέτρεψε. Ο Τακσίν Σιναουάτρα, μεγιστάνας των τηλεπικοινωνιών, αποτελούσε επιλογή της οικονομικής ελίτ για να αντιμετωπίσει τις επιπτώσεις της ασιατικής οικονομικής κρίσης του 1997. Ωστόσο δεν έμειναν ικανοποιημένοι από την επιλογή τους, καθώς εκείνος προσπάθησε να εκσυγχρονίσει την οικονομία της χώρας διαταράσσοντας τα υπαρκτά δίκτυα συμφερόντων, αλλά κυρίως γιατί πήρε κάποια φιλολαϊκά μέτρα. Το αποτέλεσμα ήταν τα τελευταία χρόνια αφενός να υπάρχουν διαδοχικές ανατροπές των κυβερνήσεων του Πουέα Τάι, μέσω δικαστικών αποφάσεων, αντιδραστικών διαδηλώσεων και πραξικοπημάτων, και αφετέρου να επανεκλέγεται άνετα κάθε φορά που προκηρύσσονταν νέες εκλογές. Η πολιτική κρίση που εξελίσσεται τους τελευταίους έξι μήνες εντάσσεται σε αυτό το μοτίβο. Οι διαδηλώσεις και οι συγκρούσεις που συγκλόνιζαν τη χώρα τους τελευταίους έξι μήνες είχαν ως πρωταγωνιστές τους υποστηρικτές του αντιπολιτευό-

«Μαύρο» το εκλογικό αποτέλεσμα στην Ινδία

μενου Δημοκρατικού Κόμματος. Το Δημοκρατικό Κόμμα, που μόνο αυτό που λέει το όνομά του δεν είναι, υποδαυλίζει διαρκώς τις αναταραχές ενάντια στην κυβέρνηση, ενώ το ηγετικό του στέλεχος Σουθέπ Ταουγκσουμπάν έχει στενούς δεσμούς με το στρατό. Οι οπαδοί του είναι μικροαστικά και μεσοαστικά στρώματα που τρέφουν βαθιά απέχθεια για τους φτωχούς και τους αγρότες (και το δικαίωμά τους να ψηφίζουν). Είναι χαρακτηριστικό πως όταν η Γινγκλούκ υποχώρησε προκηρύσσοντας πρόωρες εκλογές, η αντίδραση των μελών του Δημοκρατικού Κόμματος ήταν να... εμποδίσουν την ομαλή διεξαγωγή τους. Απέναντι στο Δημοκρατικό Κόμμα βρίσκονται τα «Κόκκινα Πουκάμισα» ή αλλιώς το Ενωμένο Μέτωπο για τη Δημοκρατία και κατά της Δικτατορίας (UDD). Τα Κόκκινα Πουκάμισα δημιουργήθηκαν μέσα στην πολιτική πάλη για δημοκρατία, συγκεντρώνουν την αγροτιά, τη φτωχολογιά των πόλεων και διανοούμενους και ήταν εκείνοι που αντιστέκονταν στα αλλεπάλληλα πραξικοπήματα και τις διορισμένες κυβερνήσεις, με κορυφαία στιγμή την ηρωική και αιματοβαμμένη εξέγερση του 2010. Ο αρχηγός του στρατού ξηράς, στρατηγός Πραγιούθ Τσαν-Οτσά, ισχυρίζεται ότι δεν πρόκειται για πραξικόπημα αλλά για προσπάθεια σταθεροποίησης, όμως δεν πείθει. Ο Giles Ji Ungpakorn, Ταϊλανδός επαναστάτης σοσιαλιστής που ζει στην εξορία, υποστηρίζει ��τι, καθώς ο στρατός είναι σαφέστατα με το μέρος του Δημοκρατικού Κόμματος και της οικονομικής ελίτ, δεν θα αφήσει τη χώρα να οδηγηθεί σε εκλογές, αλλά θα λειάνει το έδαφος για έναν μη εκλεγμένο «προσω-

ρινό» πρωθυπουργό και θα υπονομεύσει τις δημοκρατικές λειτουργίες σε τέτοιο βαθμό, ώστε οποιαδήποτε εκλεγμένη κυβέρνηση προκύψει κάποια στιγμή στο μέλλον να είναι ελέγξιμη. Καθόλου τυχαία ο στρατός, που τηρούσε στάση αναμονής επί μήνες δεξιών διαδηλώσεων, αποφάσισε να επέμβει «ειρηνευτικά» μόνο όταν τα Κόκκινα Πουκάμισα αποφάσισαν να «σηκώσουν το γάντι» και κάλεσαν σε δικές τους κινητοποιήσεις. Ο Giles Ji Ungpakorn τονίζει ότι υπάρχει μόνο ένας δρόμος για πραγματική δημοκρατία στην Ταϊλάνδη: να συνειδητοποιήσουν οι πολυπληθείς αγωνιστές που απαρτίζουν τα Κόκκινα Πουκάμισα ότι οι ηγεσίες του Πουέα Τάι και του UDD δεν είναι πρόθυμες να δώσουν τη μάχη που απαιτείται. «Το χτίσιμο ενός ανεξάρτητου κινήματος υπέρ της δημοκρατίας που θα βασίζεται στα Κόκκινα Πουκάμισα με σαφείς δεσμούς με το προοδευτικό κομμάτι της εργατικής τάξης και των αγροτών έπρεπε να έχει γίνει προ πολλού. Ένα τέτοιο κίνημα δεν χτίζεται από τη μια στιγμή στην άλλη, αλλά μπορεί και πρέπει να χτιστεί», λέει χαρακτηριστικά. Με λίγα λόγια, το κίνημα πρέπει να αποσυνδεθεί από το μέχρι πρόσφατα κυβερνητικό κόμμα και να αποκτήσει δική του πρωτοβουλία κινήσεων, αν είναι να αποτραπεί η συνεχής διολίσθηση σε πιο αυταρχικά καθεστώτα. Τα Κόκκινα Πουκάμισα ισχυρίζονται πως θα αντισταθούν στο πραξικόπημα, ενώ η στάση του Πουέα Τάι παραμένει υποτονική. Το πώς θα εξελιχθεί η σημερινή σύγκρουση και αν θα ανοίξει προοπτικές ριζοσπαστικοποίησης του κινήματος ή θα αποτελέσει μια ακόμα νίκη της αντίδρασης, μένει να φανεί το επόμενο διάστημα...

Μετά το έγκλημα στο ορυχείο Σόμα

Βαθαίνει η κρίση της κυβέρνησης Ερντογάν Το πολύνεκρο έγκλημα στο ορυχείο Σόμα έχει προκαλέσει ένα νέο κύμα αντικυβερνητικής οργής στην Τουρκία. Ο Ερντογάν τον τελευταίο έναν χρόνο βαδίζει από κρίση σε κρίση: η εξέγερση στο πάρκο Γκεζί, τα σκάνδαλα διαφθοράς, ο θάνατος του 15χρονου διαδηλωτή και σήμερα οι νεκροί μεταλλωρύχοι. Η εξέγερση του Γκεζί αποδόθηκε από τον Ερντογάν σε «ξένες συνωμοσίες». Η αποκάλυψη των σκανδάλων αποδόθηκε στη «συνωμοσία του κινήματος του Γκιουλέν». Σήμερα δεν

έχει κανέναν να καταγγείλει. Αν σε όλα τα προηγούμενα ξεσπάσματα υπήρχε το υπόβαθρο και της ταξικής οργής (πέρα από τη βαθιά νεολαιίστικη αγανάκτηση), σήμερα αυτό γίνεται ξεκάθαρο με ένα περιστατικό που «δένει» όλες τις δυσφορίες μαζί: το νεοφιλελευθερισμό, τη διαφθορά, την πάλη για ελεύθερους χώρους, τις ανισότητες. Το ορυχείο ιδιωτικοποιήθηκε το 2005, δόθηκε σε προσωπικό φίλο των κυβερνητικών, ο οποίος αναρριχάται ραγδαία επί διακυβέρνησης ΑΚΡ, χτί-

ζοντας πολυτελείς κατοικίες στην Ιστανμπούλ που κοστίζουν όσα δεν βγάζει ένας μεταλλωρύχος σε όλη του τη ζωή. Έχουν ξεσπάσει απεργίες, διαδηλώσεις και συγκρούσεις, που τείνουν να γίνουν «κανόνας» στην Τουρκία του Ερντογάν, δείχνοντας το πόσο επιφανειακή είναι η εκλογική του δύναμη μπροστά στις βαθιές αλλαγές που συμβαίνουν στην τουρκική κοινωνία και έχουν εκδηλωθεί φανερά από το Γκεζί και μετά. Η αντίδραση του Ερντογάν δίνει συνέχεια στη συζήτηση «μα είναι τόσο

ηλίθιος;» που όπως έχουμε ξαναγράψει έχει να κάνει με το ότι -πολιορκημένος από δεξιά και από αριστερά- έχει «κλειστεί στον πύργο του». Δήλωσε πως «αυτά συμβαίνουν», επικαλούμενος ιστορικά παραδείγματα από τη βικτοριανή Βρετανία (!), με συνέπεια στην επίσκεψή του στη Σόμα να καταλήξει να κρύβεται από τους διαδηλωτές σε σούπερ μάρκετ. Εκεί επιτέθηκε σε περαστικό τον οποίο πέρασε για διαδηλωτή, δίνοντας ακόμα περισσότερη τροφή στα σχόλια πως «το χάνει σιγά σιγά»...

Στις εκλογές στην Ινδία το δεξιό ινδουιστικό BJP πέτυχε μια ιστορική νίκη, καθώς είναι η πρώτη φορά που κόμμα επικρατεί του Ινδικού Εθνικού Κογκρέσου από μόνο του, χωρίς συνεργασίες. Οι ψήφοι του αυξήθηκαν σημαντικά, ωστόσο η σαρωτική νίκη έχει να κάνει και με το εκλογικό σύστημα: το BJP κέρδισε το 31% -το μικρότερο ποσοστό με το οποίο έχει κατακτηθεί απόλυτη κοινοβουλευτική πλειοψηφία στην ιστορία της Ινδίας. Οι δεσμοί του BJP και του ίδιου του Ναρέντρα Μόντι με την ινδουιστική ακροδεξιά μπορεί να σημαίνουν αναζωπύρωση της βίας ενάντια στους μουσουλμάνους. Ωστόσο, όπως είπε και η Arundhati Roy, «ο Μόντι δεν θα κληθεί να επιτεθεί στους μουσουλμάνους, αλλά να σαρώσει την αντίσταση και να παραδώσει τη γη στις εταιρείες εξόρυξης και υποδομών. Τα συμβόλαια έχουν υπογραφεί και οι εταιρείες περιμένουν για χρόνια. Επιλέχθηκε ως ο άνθρωπος που δεν διστάζει μπροστά στην αιματοχυσία, όχι μόνο την αιματοχυσία μουσουλμάνων, αλλά οποιαδήποτε αιματοχυσία». Ο Μόντι στηρίχθηκε από όλα τα μεγάλα ΜΜΕ, ενώ το BJP συγκέντρωσε ένα δισ. δολάρια για την προεκλογική του εκστρατεία, δαπανώντας περισσότερα από όλα τα άλλα κόμματα μαζί. Το «Economic and Political Weekly» χαρακτήρισε τη νίκη του Μόντι ως τη «μεγαλύτερη ληστεία από μεγάλες εταιρείες στην ιστορία». Καθώς η ραγδαία ανάπτυξη «στόμωσε» τα τελευταία τρία χρόνια, η αστική τάξη της Ινδίας στρέφεται σε έναν ακόμα πιο άγριο νεοφιλελευθερισμό, έψαχνε τον «άνθρωπο που θα βαδίσει αταλάντευτα το τελευταίο χιλιόμετρο», όπως το έθεσε η Arundhati Roy. Η αντιλαϊκή πολιτική του Κογκρέσου, που ποτέ δεν αναδιένειμε τον πλούτο την εποχή της ανάπτυξης, αλλά και η συνενοχή των μεγάλων αριστερών κομμάτων σε διάφορες περιφέρειες που ήλεγχαν, βοήθησαν στο αποτέλεσμα.

Εκλογές-φάρσα στη Συρία

Με τον εμφύλιο να συνεχίζεται, πόλεις να παραμένουν ρημαγμένες και πολιορκημένες, άλλες διαιρεμένες ανάμεσα στον κυβερνητικό στρατό και τους αντάρτες, και τον ουρανό να εξακολουθεί να βρέχει βαρέλια με εκρηκτικά στις «απελευθερωμένες πόλεις», ο Μπασάρ αλ-Άσαντ προκήρυξε εκλογές (!) και τα καθεστωτικά ΜΜΕ πανηγυρίζουν για την πρώτη φορά που οι Σύριοι θα εκλέξουν ελεύθερα ηγέτη, στις 5 Ιούνη. Για να ολοκληρωθεί η φάρσα, ο νόμος προβλέπει υποψηφιότητες μόνο όσων ζουν στη Συρία και όσων κομμάτων εκπροσωπούνται στο κοινοβούλιο. Αν και με την πλειοψηφία της αντιπολίτευσης δεκαετίες εξόριστη υπάρχει ένα θέμα, ο πρώτος όρος έχει μια λογική. Αλλά ο δεύτερος είναι αποκαλυπτικός για τις «εκλογές» που οργανώνονται. Κοινοβουλευτική εκπροσώπηση έχουν μόνο το Μπάαθ, οι σύμμαχοί του και η «πιστή» αντιπολίτευση (;) που στηρίζουν το καθεστώς και άρα δεν βρίσκονται εκτός νόμου. Το καλύτερο σχόλιο έγινε με σκίτσο αντικαθεστωτικού καλλιτέχνη, όπου ο Μπασάρ προσφέρει στους Σύριους δύο «κουτιά»: μια κάλπη με το όνομά του πάνω ή ένα φέρετρο...

Επίδοξος Σίσι στη Λιβύη

Τις τελευταίες ημέρες, ο αποστάτης στρατηγός Καλιφά Χαφτάρ έχει συγκροτήσει έναν δικό του «εθνικό στρατό» με πολιτοφυλακές, τμήματα του κυβερνητικού στρατού και παλιούς κανταφικούς και έχει κηρύξει πόλεμο για την «εκκαθάριση των ισλαμιστών από τη Λιβύη». Οι δυνάμεις του παρεμπιπτόντως χτύπησαν και το κτίριο του κοινοβουλίου και ζητούν την παραίτηση της κυβέρνησης, ως «συνένοχης» ή «ανίκανης» να αντιμετωπίσει τις ισλαμικές πολιτοφυλακές που διατηρούν τεράστια δύναμη μετά την ανατροπή του Καντάφι. Εξαντλημένοι από το χάος των ανταγωνιζόμενων πολιτοφυλακών, χιλιάδες Λίβυοι διαδήλωσαν υπέρ του Χαφτάρ, ο οποίος δηλώνει πως «θα σώσει τη Λιβύη από τον ισλαμισμό», θέλει να μη γίνουν οι σχεδιασμένες εκλογές «μέχρι να λήξει ο πόλεμος» και λέει πως δεν έχει πολιτικές φιλοδοξίες, εκτός «αν το ζητήσει ο λαός». Δεν ξέρουμε αν σας θυμίζει κάτι, πάντως ο ίδιος ο Χαφτάρ δηλώνει τον απεριόριστο θαυμασμό του για τον Αιγύπτιο στρατηγό Σίσι...


14 • νεολαία

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 28 Μάη 2014

Βιάζονται να διαλύσουν το δημόσιο πανεπιστήμιο

Να μην τους αφήσουμε Του Νικόλα Κολυτά

Σ 

το φόντο της οικονομικής κατάρρευσης και της κοινωνικής εξαθλίωσης, η πολιτικά απονομιμοποιημένη κυβέρνηση (μετά και τα αποτελέσματα των τελευταίων εκλογικών αναμετρήσεων) επιχειρεί να συνεχίσει το έργο της υποβάθμισης και διάλυσης της δημόσιας δωρεάν εκπαίδευσης. Η ψήφιση των οργανισμών από τις συγκλήτους των πανεπιστημίων, καθώς και η εξίσωση των πτυχίων των ΑΕΙ με αυτά των ιδιωτικών κολεγίων είναι τα πρώτα βήματα για την υλοποίηση ενός συνολικού σχεδίου που βρίσκεται απέναντι στα συμφέροντα των φοιτητών και των εργαζομένων.

Οργανισμοί Οι οργανισμοί που καλούνται να ψηφίσουν οι σύγκλητοι των σχολών ουσιαστικά αποτελούν έναν «μπούσουλα» για το πώς θα δομείται η ζωή, η φοίτηση και η εργασία εντός του πανεπιστημίου. Πρόκειται για το μέσο εφαρμογής των νόμων Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου σύμφωνα με τις επιταγές της ΕΕ και των συμφερόντων της. Συγκεκριμένα η ψήφιση των οργανισμών θα επιφέρει διαγραφές φοιτητών και την επισημοποίηση της φοίτησης στα ν+2 έτη, πειθαρχικά «για κάθε παρακώλυση της ακαδημαϊκής λειτουργίας», δημιουργία προγραμμάτων σπουδών με αλυσίδες μαθημάτων και πιστωτικές μονάδες θέτοντας τις βάσεις για τη διάσπαση πτυχίων και τη δημιουργία ατομικών προγραμμάτων σπουδών, δίδακτρα στα μεταπτυχιακά προγράμματα και γενικό-

Μ 

τερα επιχειρηματικοποίηση του πανεπιστημίου, καθώς τα προγράμματα σπουδών του θα πρέπει να είναι εναρμονισμένα πλήρως με τις ανάγκες της αγοράς και όχι με τις ανάγκες του φοιτητή.

πλήρη κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου και της ε��εύθερης διακίνησης ιδεών, καθώς και την ίδρυση ανώνυμων εταιρειών που θα διαχειρίζονται τη λειτουργία των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων.

Είναι χαρακτηριστικό ότι τα σχέδια των οργανισμών υιοθετούν: δύο κύκλους προγραμμάτων σπουδών πλήρως εναρμονισμένους με το εθνικό και ευρωπαϊκό πλαίσιο προσόντων και τον ευρωπαϊκό χώρο της ανώτατης εκπαίδευσης, πιστοποίηση με κριτήρια «αποδοτικότητας» από την Αρχή Διασφάλισης Ποιότητας (ΑΔΙΠ) ως απαραίτητη προϋπόθεση για την ύπαρξη τόσο των προπτυχιακών όσο και των μεταπτυχιακών προγραμμάτων σπουδών, πλήρη αποδοχή της νέας αυταρχικής δομής στη διοίκηση του πανεπιστημίου από τα συμβούλια διοίκησης, τους πρυτάνεις σε ρόλο μάνατζερ, τους κοσμήτορες-άρχοντες των σχολών και τις προβληματικές συγκλήτους σε ρόλο παρατηρητή,

Προώθηση συμφερόντων Το σχέδιο της μνημονιακής συγκυβέρνησης είναι σαφές και μοναδικούς αποδέκτες έχει τους φοιτητές και τους εργαζομένους. Η κυβέρνηση και η πλειοψηφία των συγκλήτων προσπαθούν να βάλουν μπροστά τους διοικητικούς υπαλλήλους, δίνοντάς τους κάλπικες υποσχέσεις για αποφυγή των απολύσεων με την ψήφιση των οργανισμών. Γίνεται σαφές πως τα κέντρα εξουσίας προσπαθούν, με τον πιο βρόμικο τρόπο, να διχάσουν τους πρωταγωνιστές της πιο μεγαλειώδους διαρκούς απεργίας των τελευταίων μηνών. Όμως όλοι, κρυφά ή φανερά, γνωρίζουν πως τα δικαιώματα των εργαζομέ-

νων και η πάλη για ένα καλύτερο δημόσιο πανεπιστήμιο δεν εξαγοράζονται με υποσχέσεις και οργανισμούς. Οι κοινοί αγώνες φοιτητώνεργαζομένων και ο συντονισμός των δράσεων όλων των κοινωνικών κινημάτων είναι αυτοί που θα βάλουν ταφόπλακα στην κυβέρνηση και στα καταστροφικά για τις ζωές μας σχέδιά της. Αποφάσεις όπως αυτή της συγκλήτου της Πάτρας για αναστολή της διοικητικής λειτουργίας του ιδρύματος τη Δευτέτρα 26/5 ως συμβολική ένδειξη διαμαρτυρίας για τις διαθεσιμότητες των διοικητικών υπαλλήλων προφανώς δεν αρκούν, αλλά έχουν τη σημασία τους αν σκεφτεί κανείς ότι στο ΕΚΠΑ ο οργανισμός πέρασε αυθαίρετα από τον πρύτανη χωρίς ψηφοφορία, υπό τις αποδοκιμασίες των φοιτητών.

Εξίσωση πτυχίων

Το 2006-2007 το φοιτητικό κίνημα έδωσε μια ηχηρή απάντηση στην προσπάθεια ανα-

θεώρησης του άρθρου 16, που θα άνοιγε το δρόμο για τη δημιουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων. Σήμερα φαίνεται πως η κυβέρνηση προσπαθεί να θέσει το ίδιο ζήτημα από την πίσω πόρτα. Στις 29/4, στο πλαίσιο του νομοσχεδίου του υπ. Ανάπτυξης που αφορούσε τις λαϊκές αγορές, πέρασε και μια τελείως άσχετη και αντισυνταγματική τροπολογία του υπ. Παιδείας. Σύμφωνα με την τροπολογία αυτή, πτυχία που θα δίνονται από ιδιωτικά κολέγια που καμουφλάρονται πίσω από τη μορφή του «διεθνούς οργανισμού στον οποίο συμμετέχει η Ελλάδα» θα έχουν την ίδια αξία με τα πτυχία των ΑΕΙ. Με τη διάταξη αυτή πραγματοποιείται το καθοριστικό βήμα για την άμεση υποβάθμιση των πτυχίων των ΑΕΙ χάριν των πτυχίων ιδιωτικών κολεγίων. Έτσι, λοιπόν, «διεθνείς οργανισμοί» νομιμοποιούνται να πουλάνε τίτλους σπουδών ισάξιους με αυτούς των ΑΕΙ έναντι υψηλών διδάκτρων. Η κυβέρνηση αποδεικνύει μέρα με τη μέρα πως είναι αδίστακτη και δεν πρόκειται να παραδώσει εύκολα τα όπλα. Χρέος μας είναι να βάλουμε φρένο στα καταστροφικά σχέδιά της για τη διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης μέσα από την οργάνωση των αγώνων, τη σύμπραξη φοιτητώνεργαζομένων και τη σύνδεση των επιμέρους αιτημάτων με το αίτημα της συνολικής ανατροπής. Αυτό που είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι ότι η απάντηση σε αυτήν τη λυσσαλέα επίθεση έχει καθυστερήσει δραματικά.

Πρώτο κόμμα στους νέους ο ΣΥΡΙΖΑ

ια σειρά από πρόσφατα δημοσκοπικά στοιχεία επιβεβαιώνουν αυτό που ξέραμε εδώ και καιρό. Ότι δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πρώτος στην προτίμηση των νέων. Συγκεκριμένα, στους νέους ψηφοφόρους μεταξύ 18 και 24 ετών ο ΣΥΡΙΖΑ λαμβάνει 26%, και ακολουθούν η ΝΔ με 16%, η Χρυσή Αυγή με 11%, το Ποτάμι με 9% και το ΚΚΕ με 6,5%. Τα ποσοστά αυτά με πολύ μικρές αποκλίσεις επιβεβαιώνουν διαφορετικές μεταξύ τους μετρήσεις. Εντυπωσιακό είναι και το γεγονός ότι δεν ανιχνεύεται σε τι ποσοστό η νεολαία επέλεξε το ΠΑΣΟΚ, τη ΔΗΜΑΡ κ.λπ., προφανώς γιατί δεν τους επέλεξε. Η διαπίστωση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πρώτο κόμμα στους νέους είχε ξαναγίνει στις εκλογές του 2012. Ωστόσο δεν αξιοποιήθηκε. Μείναμε στη χαρά της διαπίστωσης. Στις τελευταίες φοιτητικές εκλογές η Αριστερή Ενότητα (παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ στις σχο-

λές) κατέγραψε το χειρότερό της ποσοστό. Στα πανεπιστήμια, ενώ γίνεται λυσσαλέα προσπάθεια για να εφαρμοστούν όλοι οι προηγούμενοι νόμοι που διαλύουν το δημόσιο πανεπιστήμιο, δεν υπάρχει ισχυρό φοιτητικό κίνημα. Με το ΚΚΕ αυτή η διαδικασία λειτούργησε αντίστροφα. Ενώ στα πανεπιστήμια πήγε καλά, κυρίως λόγο οργανωτικότητας στην κοινωνία κατέγραψε πολύ χαμηλά ποσοστά στη νεολαία. Το γεγονός ότι οι νέοι άνθρωποι επιλέγουν να ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ είναι σημαντικό. Δείχνει κατ’ αρχάς ότι οι νέοι άνθρωποι επιλέγουν την Αριστερά. Δείχνει ότι το καινούργιο που δεν έχει δοκιμαστεί ακόμα τους ελκύει. Ωστόσο, το γεγονός ότι αυτή η επιλογή μένει μόνο στην ψήφο και δεν συνεχίζει σε δράση θα έπρεπε να μας ανησυχεί καιρό τώρα. Δεν είναι μόνο ότι ο νέος κόσμος πολλές φορές αντιλαμβάνεται την Αριστερά ως κομμάτι του πολιτικού σκηνικού, ούτε μόνο ότι

η νεολαία παραμένει σε αδράνεια. Είναι κυρίως ότι η Αριστερά δεν έχει αποδείξει στη νεολαία ότι η συμμετοχή της, η κινητοποίησή της θα πιάσει τόπο. Δεν αρκεί να επαναλαμβάνουμε σε όλους τους τόνους ότι είμαστε ενάντια στην ανάθεση ή ότι οι εκλογές δεν αλλάζουν τον κόσμο. Και τι τον αλλάζει, θα μπορούσε να αναρωτηθεί ένας νέος άνθρωπος, ειδικά αν εξέλαβε τον Δεκέμβρη του 2008 ως ήττα, ως την εξέγερση που δεν ολοκληρώθηκε. Σε αυτό το σημείο χρειάζεται επιμονή, επεξεργασία, σκέψη, παραδείγματα.

Προκλήσεις Η Αριστερά να μιλήσει στη γλώσσα της νεολαίας, όχι με εξυπνακίστικες αφίσες με ζευγαράκια να φιλιούνται μπροστά σε μπάτσους, ούτε με ευφάνταστες ιδέες για εναλλακτικές διαδρομές υπέρβασης της πραγματικότητας (κυλικεία, συνεταιρισμοί, συλλογικές κουζίνες). Αν όλα αυτά

αρκούσαν, θα είχαν ήδη πετύχει. Ακόμα και αν δεν έχουμε όλες τις απαντήσεις, χρειάζεται να ξεκινήσουμε θέτοντας τα ερωτήματα. Σε πόσους εργασιακούς χώρους νέων ανθρώπων, εκεί δηλαδή που λαμβάνει χώρα η πιο άγρια εκμετάλλευση, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ρίξει δυνάμεις; Έχει φτιάξει σωματεία; Σε πόσες γειτονιές έχει φτιάξει οργανώσεις που να συσπειρώνουν τους νέους ανθρώπους; Τους άνεργους; Τους μετανάστες; Σε πόσα σχολεία υπάρχει και τι κάνει; Αρκούν οι εξορμήσεις στα μπαράκια όπου συχνάζει η νεολαία μοιράζοντας ιλουστρασιόν εκλογικό υλικό για να πούμε ότι μιλήσαμε στη νεολαία; Σε πόσα πανεπιστήμια μετατρέψαμε ένα μάθημα, μια συνέλευση, σε ανοιχτή συνέλευσηεπιτροπή για να σταματήσουμε τη διάλυση της δημόσιας παιδείας; Η νεολαία δεν είναι του καναπέ. Σκέφτεται, μας παρακολουθεί και ενίοτε, αν νιώσει ότι παίζεται κάτι σημαντικό, επιλεκτικά δηλώνει το

«παρών» της. Στις μεγάλες διαδηλώσεις για τον Παύλο Φύσσα ήταν εκεί, περνάει επίσης συχνά από την κατάληψη των καθαριστριών του υπουργείου Οικονομικών για να δηλώσει συμπαράσταση, ενώ και στις εκλογές επέλεξε τελικά να ψηφίσει. Ακόμα όμως και η απουσία, και η αποχή της νεολαίας είναι ηχηρή, μας προκαλεί για να την εμπνεύσουμε, για να της δώσουμε λόγους να ξαναγίνει παρούσα. Επειδή λοιπόν οι άνθρωποι δεν είναι αριθμοί και ποσοστά, από σήμερα ας ξεκινήσουμε να συνομιλούμε με αυτό το 26% που ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ και ας ψάξουμε να βρούμε πώς θα μετατραπεί σε δύναμη πραγματική, με σάρκα και οστά στην καθημερινότητα των νέων ανθρώπων. Και επειδή στη ζωή δεν υπάρχει στασιμότητα και κανείς δεν εγγυάται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα συνεχίσει να είναι η πρώτη επιλογή της νεολαίας, και άλλοι ιστορικοί κίνδυνοι καραδοκούν, καλό είναι να βιαστούμε!


μετανάστες • 15

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 28 Μάη 2014

Να μη μετατραπούν οι ψήφοι της ΧΑ σε οργανωμένη φασιστική δύναμη

Τ 

ο πανελλαδικό 9% της Χρυσής Αυγής στις ευρωεκλογές (από το 7% των βουλευτικών εκλογών του Ιουνίου 2012) ήταν η συνέχεια του περιφερειακού 8% της πρώτης Κυριακής και της εκλογικής επιτυχίας του 16% του Κασιδιάρη στον δήμο της Αθήνας. Τα κανάλια και ο Κεδίκογλου έπεσαν από τα σύννεφα, ανακαλύπτοντας μέχρι και ανίερες συμμαχίες μεταξύ Αριστεράς και νεοναζί.

Η σαμαρική γραμμή «Μπαλτάκου» έδωσε στη Χρυσή Αυγή τη δυνατότητα να επιβεβαιώνει το κάλπικο «αντισυστημικό» της προφίλ σε πιο διευρυμένα ακροατήρια της Δεξιάς, ενώ ο κυβερνιτικός ρατσισμός τούς προσέφερε το έδαφος της επιβεβαίωσης πως μπορούν να επιβάλλουν την ατζέντα.

Πριμοδότηση

Ιδιαίτερα στην Αθήνα, η ρατσιστική επιλογή του Σπηλιωτόπουλου της ΝΔ, που ανήγαγε το τζαμί του Βοτανικού, το παραεμπόριο και την εγκληματικότητα των «λαθρο»μεταναστών σε μείζονα ζητήματα της αντιπαράθεσης, πριμοδότησε αφάνταστα τον Κασιδιάρη και περιόρισε τον ίδιο στο 16,7%, θέτοντάς τον εκτός δεύτερου γύρου. Στο διάστημα μεταξύ πρώτης και δεύτερης Κυριακής, ο Κεδίκογλου έκανε το παν για να αναβαθμίσει τους φασίστες σε ρυθμιστές του αποτελέσματος του δεύτερου γύρου, κατηγορώντας τον ΣΥΡΙΖΑ για συμφιλιωτισμό με τους ψηφοφόρους των νεοναζί, καθώς στελέχη της Αριστεράς «τόλμησαν» να διεκδικήσουν τμήμα των ψηφοφόρων των φασιστών. Παρά το γεγονός πως η επιχειρηματολογία κάποιων από τον ΣΥΡΙΖΑ μπορεί ��α

Επιμέλεια: Έλενα Παπαγεωργίου

Πάνω από 500 αντιφασίστες έδωσαν δυναμικό «παρών» στην αντιφασιστική συγκέντρωση στα Σεπόλια στην οποία καλούσαν ο Αντιφασιστικός Συντονισμός Αθήνας-Πειραιά, η Λαϊκή Συνέλευση Σεπολίων - Κολωνού - Ακαδημίας Πλάτωνος, η Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό» και άλλες συλλογικότητες και αντιρατσιστικές κινήσεις. Όλοι μαζί δώσαμε μια ηχηρή απάντηση στους φασίστες που έκαναν την κεντρική προεκλογική τους συγκέντρωση στον Κολωνό, τον οποίο προκλητικά χαρακτήρισαν «προπύργιό» τους. Όλοι μαζί δηλώσαμε ότι οι λαϊκές γειτονιές δεν ανήκουν στους φασίστες, είναι ανεπιθύμητοι τόσο στον Κολωνό και τα Σεπόλια όσο και σε κάθε γειτονιά της Αθήνας. Όλοι μαζί αψηφήσαμε την προσπάθεια καταστολής και πραγματοποιήσαμε την πορεία που η αστυνομία ήθελε να αποτρέψει. Ο Κολωνός θα μείνει του Πέτρουλα το σπίτι και όχι το προπύργιο του κάθε χρυσαυγίτη.

Του Θανάση Κούρκουλα

Η πραγματικότητα είναι εντελώς αντίστροφη. Ο βασικός λόγος που οι φασίστες στην Ελλάδα, τη μαύρη τρύπα της διεθνούς κρίσης, δεν κατάφεραν να μιμηθούν τις επιτυχίες της Λε Πεν στη Γαλλία και του Φάρατζ στη Βρετανία είναι η ύπαρξη ισχυρής Αριστεράς και αντιφασιστικού κινήματος. Όλα τα υπόλοιπα συνηγορούσαν στην αλλαγή πίστας από τη Χρυσή Αυγή, πράγμα που ευτυχώς δεν επιβεβαιώθηκε, παρά την υπέρβαση του μισού εκατομμυρίου ψήφων που κατέγραψαν οι Έλληνες νεοναζί.

ΜΙΚΡΑ ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΑ

NNN

μην ήταν η καλύτερη δυνατή, οι κατηγορίες των κυβερνητικών επιτελείων κατά της Αριστεράς ήταν γελοίες. Απέδειξαν ότι το διαβόητο συνταγματικό τόξο μόνο ενιαία μάχη με τους φασίστες δεν μπορεί να δώσει. Στην πραγματικότητα αναπαρήγαγαν για πρώτη φορά μετά τη δολοφονία του Π. Φύσσα τις θεωρίες των δύο άκρων παραμονές των ευρωεκλογών, δίνοντας πόντους στους φασίστες, θολώνοντας το ταξικό, αντιμνημονιακό και αντικυβερνητικό διακύβευμα των εκλογών. Η Χρυσή Αυγή έχει καταφέρει να δημιουργήσει μια μαγιά οργανωμένης «κοινωνικής» περιφέρειας πέρα από τον σκληρό πυρήνα των συρρικνωμένων ταγμάτων εφόδου της σε ορισμένες περιοχές (π.χ. Άγιος Παντελεήμονας και Κολωνός στην Αθήνα). Αυτό φάνηκε για παράδειγμα με την εμφάνιση εκατοντάδων εκλογικών αντιπροσώπων της Χρυσής Αυγής σε εκλογικά τμήματα της Αθήνας στις 18 και 25 Μάη. Παρά το 50ευρο που έδιναν στους αντιπροσώπους, το γεγονός δεν πρέπει να υποτιμηθεί. Ευτυχώς, η οργανωτικότητά τους βρίσκεται μακριά από τη στρατολόγηση έστω ενός σημαντικού τμήματος των ψηφοφόρων της νεοναζιστικής συμμορίας, πράγμα που φάνηκε π.χ. με την απόπειρα οργάνωσης της κεντρικής προεκλογικής συγκέντρωσής τους στην Αθήνα, στην πλατεία Πέτρουλα στον Κολωνό, που δεν ξεπέρασε τα 500-600 άτομα. Παρόλο που η ισομεγέθης άμεση απάντηση των αντιφασιστών, στο σταθμό μετρό Σεπολίων, κρατήθηκε

από τα ΜΑΤ του «αντιφασίστα» Δένδια μακριά από τη συγκέντρωση των νεοναζί, το χάσμα ανάμεσα σε υποστηρικτές και οργανωμένα μέλη της συμμορίας φάνηκε για άλλη μια φορά.

Μετεκλογική τακτική

Μετά τις 25 Μάη, απομένει να δούμε τη μετεκλογική τακτική των φασιστών. Θα επιχειρήσουν να ξαναεμφανίσουν τα τάγματα εφόδου στους δρόμους και την επάνοδο στην προ δολοφονίας Φύσσα περίοδο, ή θα συνεχίσουν στη γραμμή του «νόμιμου πολιτικού κόμματος» που ακολούθησαν εν πολλοίς προεκλογικά; Ό,τι και να επιλέξουν οι χρυσαυγίτες, κανείς δεν δικαιούται να σφυρίζει αδιάφορα αγνοώντας την ενίσχυση της φασιστικής απειλής. Από τη μεριά μεγάλων τμημάτων του κινήματος και της Αριστεράς, η υπεκφυγή από τα αντιφασιστικά καθήκοντα επιβάλλεται να ανατραπεί άμεσα, τόσο στην κεντρική πολιτική σκηνή όσο και στον δρόμο. Όπως όλοι έχουμε καταλάβει, η γραμμή Δένδια-Σπηλιωτόπουλου με τα τζαμιά και το παραεμπόριο δεν πρόκειται να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τον Κασιδιάρη. Ούτε άλλωστε και δήμαρχοι σαν τον Καμίνη που τους άφησαν να αλωνίζουν επί τέσσερα χρόνια στην Αθήνα. Αν δεν το κάνουμε εμείς, δεν πρόκειται να το κάνει κανείς. Το δρόμο δείχνουν οι Σκουριές, όπου – εκτός από την επικράτηση του Μίχου ενάντια στον Πάχτα στο Δήμο Αριστοτέλη– έδιωξαν τους φασίστες κακήν κακώς στην απόπειρα προεκλογικής τους εισβολής στα αγωνιζόμενα χωριά της περιοχής.

Εκ μέρους της Αριστεράς, είναι επίσης ελλιπής η τοποθέτηση πως «αν δεν ανατραπεί η εξαθλίωση δεν θα αντιμετωπιστεί ο φασισμός, διότι τρέφεται από αυτήν». Είναι γενικά σωστό, αλλά μόνο σε τελική ανάλυση. Παραπέμπει την αντιμετώπιση των νεοναζί στα γενικότερα και δεν απαντά στην άμεση ανάγκη περιθωριοποίησής τους. Δίνει συγχωροχάρτι στο ρατσισμό της κυβέρνησης και της ΕΕ, στην προφανή σχέση της ΧΑ με στρατό και σώματα ασφαλείας, δεν απαντά στις θεωρίες περί «λαϊκισμού» των άκρων, δεν φέρνει στο προσκήνιο τον αντιαριστερό και φιλοσυστημικό προσανατολισμό της συμμορίας.

Σκυλιά του συστήματος

Σήμερα περισσότερο από ποτέ, μαζί με το μαζικό αντιφασιστικό κίνημα επιβάλλεται η απάντηση από τα αριστερά στη ρατσιστική προπαγάνδα κυβέρνησης–νεοναζί στη γραμμή «φταίει ο τραπεζίτης και όχι ο μετανάστης». Απαραίτητο επίσης είναι να ξεσκεπαστούν οι φασίστες ως πιστά σκυλιά του συστήματος που μαχαιρώνουν φουκαράδες, υποστηρίζουν εφοπλιστές και τραπεζίτες και ανοίγουν τα κεφάλια εργαζομένων και νέων που αγωνίζονται κατά της μνημονιακής εξαθλίωσης. Άλλωστε οι σχέσεις των φασιστών με τους πιο αντιδραστικούς κρατικούς μηχανισμούς, όπως έδειξε η παρουσία απόστρατων αξιωματικών του στρατού και εν ενεργεία αξιωματικών των σωμάτων ασφαλείας, δεν επιχειρείται πλέον καν να κρυφτούν, εκθέτοντας τον ίδιο τον Δένδια που ισχυριζόταν πως απέταξε 10 φιλοχρυσαυγίτες αστυνομικούς και «καθάρισε» το σώμα!

Θρησκευτικός ηγέτης της Σερβίας φέρεται να δήλωσε ότι οι πλημμύρες αποτελούν «θεϊκή τιμωρία» για τη νίκη της τραγουδίστριας με το μούσι στη Eurovision. Θα μπορούσε και να γελάσει λίγο το χειλάκι μας, αν δεν ήταν τόσο τραγικό τέτοια πράγματα να λέγονται το 2014... NNN Η Έλλη Στάη χαρακτήρισε τους χρυσαυγίτες ακτιβιστές. Το έχουμε πει και δεν θα σταματήσουμε ούτε στιγμή να το λέμε: το σύστημα τους έφτασε από το μηδέν στο 8%. NNN Τη μέρα των αυτοδιοικητικών εκλογών μέλη της Χρυσής Αυγής μαζί με τον υποψήφιο περιφερειάρχη Ηλία Παναγιώταρο έσκισαν υλικό από τραπεζάκι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε εκλογικό τμήμα στο 1ο Λύκειο Χολαργού και προπηλάκισαν τα μέλη της. Τα πιστά τσιράκια του συστήματος προσπάθησαν να φιμώσουν όποιον υψώνει μια διαφορετική φωνή για μια ακόμη φορά... NNN Ο Ζαν-Μαρί Λε Πεν βρέθηκε στο επίκεντρο εξαιτίας μιας προκλητικής δήλωσης. Ο ιστορικός ηγέτης του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου (FN) στη Γαλλία είπε ότι ο ιός Έμπολα θα μπορούσε να λύσει το πρόβλημα της δημογραφικής έκρηξης. Όπου γης οι φασίστες είναι σιχαμερά ανθρωπάρια... NNN Σαν Μεσσία υποδέχθηκαν δεκάδες χιλιάδες Ινδοί τον αμφιλεγόμενο ινδουιστή Ναρέντρα Μόντι, που έκανε θριαμβευτική είσοδο στο Νέο Δελχί μετά τη συντριπτική νίκη του στις γενικές εκλογές για την πρωθυπουργία της δεύτερης πολυπληθέστερης χώρας στον κόσμο και μεγάλης πυρηνικής δύναμης. Σχετικά άγνωστος κυβερνήτης του κρατιδίου Γκουζαράτ μέχρι πριν από μερικά χρόνια, ο 63χρονος Μόντι, πριν γίνει πολιτικός, κατάφερε, σερβίροντας στους ψηφοφόρους ένα κοκτέιλ εθνικισμού και υποσχέσεων για οικονομική ανάπτυξη, παράλληλα με μια μαζική προεκλογική εκστρατεία, να κερδίσει για τον εαυτό του την εξουσία και για το συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα του (Bharatiya Janata-BJP) τον απόλυτο έλεγχο της Βουλής. Αποδεικνύεται για ακόμη μία φορά ότι η βλακεία του εθνικισμού είναι παγκόσμια.


ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

28 Μάη 2014

www.dea.org.gr

Ο πόλεμος συνεχίζεται - Συντριβή των ναζί στις εκλογές

Ουκρανία: Ο νέος ολιγάρχης δεν θα φέρει την ειρήνη Από την πλευρά του ο Ρώσος ΥΠΕΞ Λαβρόφ, πήρε την πάσα, δηλώνοντας ότι προσδοκά βελτίωση των σχέσεων με ευθείες (χωρίς ενδιάμεσους) διαπραγματεύσεις με το Κίεβο. Ανακούφιση εξέφρασε και η Γερμανία –σχετικές δηλώσεις έκανε η Μέρκελ–, η οποία «καίγεται» να μη συμβεί «ατύχημα» και σταματήσει η ροή των ρωσικών υδρογονανθράκων προς τις γερμανικές βιομηχανίες.

Του Πέτρου Τσάγκαρη

Ε 

ν μέσω συνεχιζόμενων φονικών πολεμικών επιχειρήσεων στην Α. Ουκρανία, έγιναν στη χώρα οι προεδρικές εκλογές, όπου επικράτησε κατά κράτος από τον α’ γύρο μάλιστα, ο δισεκατομμυριούχος Πέτρο Ποροσένκο. Οι μάχες συνεχίστηκαν και κατά τη διάρκεια της εκλογικής διαδικασίας –την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές επίκεντρο των συγκρούσεων ήταν το αεροδρόμιο του Ντονέτσκ– γι’ αυτό και στις εξεγερμένες περιοχές ψήφισαν ελάχιστοι (σύμφωνα με τις ουκρανικές αρχές στην περιοχή του Ντονέτσκ, όπου κατοικούν πάνω από 5 εκατ. άνθρωποι, συμμετείχε μόνον το 12% του εκλογικού σώματος). Η βιαιότητα των συγκρούσεων επιβεβαιώνεται από τους εκατοντάδες νεκρούς, ανάμεσά στους οποίους υπάρχουν και Δυτικοί δημοσιογράφοι. Η επαγγελματική βαρβαρότητα με την οποία λειτουργούν και οι δύο πλευρές πιστοποιείται από το γεγονός των δεκάδων νεκρών Ουκρανών φαντάρων από τα πυρά των βαριά οπλισμένων Ρώσων παραστρατιωτικών από τη μια μεριά, αλλά και του βομβαρδισμού αμάχων εκ μέρους του ουκρανικού στρατού, από την άλλη μεριά (υπήρξαν επίσης καταγγελίες για μαζικές εκτελέσεις Ουκρανών φαντάρων από άλλες ουκρανικές μονάδες, επειδή αρνούνταν να ανοίξουν πυρ εναντίον αμάχων). Οι προσπάθειες της ηγεσίας της ρωσικής μειονότητας για απόσχιση κλιμακώθηκαν, καθώς μία ημέρα πριν από τις εκλογές (24/5), ένα σώμα εκπροσώπων από τη «Δημοκρατία του Ντονέτσκ» και τη «Δημοκρατία του Λουγκάνσκ», όπου πρόσφατα διεξήχθησαν δημοψηφίσματα για την ανεξαρτητοποίηση από την Ουκρανία, εξήγγειλαν τη δημιουργία μιας νέας ένωσης υπό τη μορφή κρατικής οντότητας, της Νοβορόσιγια.

Αποτελέσματα

Στην ίδια την Ουκρανία, οι εκλογές παρέδωσαν και πάλι την εξουσία σε έναν ολιγάρχη, όπως ακριβώς συμβαίνει στη χώρα από την αρχή σχεδόν της ύπαρξής της. Ο Ποροσένκο είναι μεγαλοκαπιταλιστής, γνωστός ως «βασιλιάς της σοκολάτας», επειδή μία από τις επιχειρήσεις που διαθέτει, είναι αλυσίδα ζαχαροπλαστείων. Δεν αποτελεί καν «φρέσκο» και αμόλυντο από τη διαφθορά πρόσωπο. Ίσα ίσα, υπήρξε υπουργός Εξωτερικών (2009-2010), υπουργός

Εμπορίου (2012), καθώς και διοικητής της Εθνικής Τράπεζας της Ουκρανίας (2007-2012), υπηρετώντας τρεις διαφορετικές κυβερνήσεις. Σήμερα ο Ποροσένκο έχει περιουσία 1,6 δισ. δολ. και ελέγχει τουλάχιστον έναν τηλεοπτικό σταθμό (το Κανάλι 5). Μετά τις εκλογές ο Ποροσένκο υποσχέθηκε να πουλήσει την περιουσία του, προκειμένου να ικανοποιήσει το λαϊκό αίσθημα για απομάκρυνση των ολιγαρχών από τη διακυβέρνηση. Φυσικά ο Ποροσένκο θα… πουλήσει στον εαυτό του. Η κύρια αντίπαλος του Ποροσένκο, η ακόμη πιο πλούσια Γιούλια Τιμοσένκο, η οποία ζητούσε και δημοψήφισμα για ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, πήρε γύρω στο 13% μόνον. Λίγες ημέρες πριν από τις εκλογές η Τιμοσένκο τα έβαζε με… τους ολιγάρχες και απειλούσε να ξεσηκώσει ένα τρίτο Μαϊντάν, σε περίπτωση που έχανε τις εκλογές. Μερικές ώρες μετά το αποτέλεσμα τα ξέχασε όλα αυτά και δήλωσε ότι θα συνεργαστεί με τον νικητή για να «χτίσουν μια ισχυρή Ουκρανία». Όλα τα άλλα κόμματα πήραν κάτω από 10%. Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο των εκλογών ήταν η απόλυτη συντριβή των ναζιστικών κομμάτων: ο Ό. Τγιάγινμποκ του κόμματος Σβόμποντα (πρώην Εθνικοσοσιαλιστικού) πήρε μόλις 1,17%, ενώ ο ηγέτης του Δεξιού Τομέα, Ντ. Γιάρος, πήρε κάτω από το 1%. Τα ποσοστά αυτά καταδεικνύουν το πόσο λίγη πραγματική επιρροή έχουν στον ουκρανικό λαό οι φασίστες και πόσο ανιστόρητη είναι η θεωρία περί φασιστικού DNA στους Ουκρανούς. Ασφαλώς στο συντριπτικό χτύπημα συνέβαλε

και η βίαιη διαπίστωση εκ μέρους του λαού ότι οι ρωσόφοβες εθνικιστικές κορόνες όχι μόνον δεν βελτίωσαν τη ζωή του, αλλά οδήγησαν σε σημαντικές εδαφικές απώλειες της χώρας τους.

Προοπτικές Ο Ποροσένκο έχει κάνει δηλώσεις επαναπροσέγγισης με τη Ρωσία, λέγοντας ότι θα πρέπει να γίνουν

«αποδοτικές διαπραγματεύσεις» με το Κρεμλίνο αναφορικά με τις εξεγερμένες ανατολικές περιοχές της Ουκρανίας. «Δεν μπορούμε να συζητήσουμε τη σοβαρότητα της κατάστασης όσον αφορά την ασφάλεια στην περιοχή μας χωρίς τη συμμετοχή της Ρωσίας. Θα βρούμε τους τρόπους και οπωσδήποτε θα συναντήσω τον Πούτιν», είπε χαρακτηριστικά.

Πρωτόγνωρη σε μέγεθος συμφωνία Ρωσίας-Κίνας για το φυσικό αέριο

Η 

πιθανή διακοπή της ροής του ρωσικού φυσικού αερίου προς τη Δυτική Ευρώπη, κύρια τη Γερμανία, εξαιτίας του πολέμου στην Ουκρανία και των δυτικών κυρώσεων, έσπρωξε τη Μόσχα στην επιτάχυνση των διαδικασιών εξεύρεσης νέου μεγάλου πελάτη: στις 21/5, έπειτα από δέκα χρόνια διαπραγματεύσεων, η ρωσική Gazprom και η κινεζική CNPC συνυπέγραψαν μια ιστορικών διαστάσεων συμφωνία, ύψους 400 δισ. δολ. Η συμφωνία, που υπογράφτηκε κατά τη διάρκεια της επίσκεψης Πούτιν στη Σαγκάη, προβλέπει την παροχή φυσικού αερίου προς την Κίνα για τα επόμενα 30 χρόνια και μάλιστα στους ρυθμούς που απαιτεί η γρήγορα αναπτυσσόμενη οικονομία της. Η συνολική επένδυση σε υποδομές θα φτάσει τα 70 δισ. δολ. και θα αποτελέσει το μεγαλύτερο κατασκευαστικό σχέδιο παγκοσμίως. Ωστόσο υπάρχουν δύο προβλήματα για τη Ρωσία: Πρώτον, το έργο θα έχει ολοκληρωθεί το 2018 και μέχρι τότε η Ρωσία θα πρέπει να διατηρήσει τους Δυτικούς… πελάτες της. Δεύτερον, τα αποθέματα που προορίζονται για την Κίνα προέρχονται από την Ανατολική Σιβηρία. Ακόμη κι αν η Κίνα αυξήσει ραγδαία τη ζήτηση από τη Ρωσία (η συμφωνία προβλέπει την αγορά 38 δισ. κυβικών μέτρων ετησίως από το Πεκίνο), η μεταφορά των αποθεμάτων της Δυτικής Σιβηρίας (που τώρα πωλούνται στη Δ. Ευρώπη) θα είναι μια δύσκολη επιχείρηση και θα κάνει απλησίαστη για τους Κινέζους την τιμή του κυβικού μέτρου.

Ωστόσο η λήξη του πολέμου στην Α. Ουκρανία δεν φαίνεται κοντινή υπόθεση για δύο λόγους: Πρώτον, ο Ποροσένκο, όπως και η «μεταβατική κυβέρνηση» δεν μπορεί να αποδεχθεί απόσχιση, ούτε καν ομοσπονδοποίηση στο βαθμό που οι φόροι δεν θα πληρώνονται στο Κίεβο. Και αυτό γιατί οι περιοχές με ρωσικό ή ρωσόφωνο πληθυσμό σημαίνουν πολλά για την οικονομία της χώρας (Χάρκοβο -βαριά βιομηχανία, Νικολάγεφ -ναυπηγεία, Οδησσός -λιμάνι, Ντονέτσκ και Λουγκάνσκ -ορυχεία και βιομηχανία, Ντνιεπροπετρόφσκ -πύραυλοι και υψηλή τεχνολογία, Ζαπορόζε -χάλυβας, Χερσόν -ναυπηγεία και νερό για την Κριμαία). Γι’ αυτό και οι δηλώσεις περί διευθετήσεων συνοδεύονται από εντατικοποίηση των πολεμικών επιχειρήσεων στα ανατολικά. Το δεύτερο πρόβλημα για τον Ποροσένκο είναι ότι δεν έχει δικό του κόμμα στη Βουλή. Παρότι φέρεται να ανέλαβε το κόμμα «Γροθιά», έπειτα από συνδιαλλαγή με τον μέχρι σήμερα «ιδιοκτήτη» του, τον πρώην πυγμάχο Β. Κλίτσκο, ο έλεγχος των βουλευτών μπορεί να αποδειχτεί πολύ δύσκολος. Σε κάθε περίπτωση, στη Βουλή το κόμμα της Τιμοσένκο είναι πολύ μεγαλύτερο και σίγουρα θα κάνει τη ζωή δύσκολη στον Ποροσένκο –ειδικά σε περίπτωση εμφάνισης τάσεων «ενδοτισμού» προς τους εξεγερμένους και τη Μόσχα. Σε αυτή την περίπτωση θα έχει να αντιμετωπίσει και τη δολιοφθορά των ΗΠΑ, όπως ακριβώς έπαθε και ο Γιανουκόβιτς. Εξάλλου η πρόσφατη τοποθέτηση του ίδιου του γιου του Αμερικανού αντιπροέδρου, του Χάντερ Μπάιντεν, στο ΔΣ της μεγαλύτερης ουκρανικής εταιρείας εξόρυξης αερίου από σχιστόλιθο, της Burisma Holdings η οποία έχει δικαιώματα σε «οικόπεδα» της Α. Ουκρανίας, σημαίνει ότι οι ΗΠΑ δεν παίζουν. Γι’ αυτό ο γενικευμένος πόλεμος με εμπλοκή των πυρηνικών δυνάμεων δεν είναι ένας πολύ μακρινός κίνδυνος. Ο κίνδυνος είναι εδώ και χωρίς την παρέμβαση της εργατικής τάξης ολόκληρης της Ουκρανίας, δεν θα απομακρυνθεί ποτέ.


Φύλλο Νο 313 (28 Μάη 2014)