Issuu on Google+

      Verhaal  2     Nadine  Allewijn                                                                        


Spencer  en  Alison  keken  elkaar  een  tijdje  fel  aan.  Het  was  één  van  die  onzinnige  ruzies  die  ook   konden  gaan  over  de  vraag  wie  het  nieuwste  polojurkje  van  Lacoste  het  eerst  had  gezien  bij   Neiman  Marcus,  of  de  vraag  of  honingkleurige  highlights  te  opzichtig  waren,  maar  eigenlijk  ging   het  om  iets  anders.  Iets  veel  belangrijkers.   Uiteindelijk  wees  Spencer  naar  de  deur.   ‘Eruit.’   ‘Mij  best.’  Alison  beende  naar  buiten.   ‘Mooi!’   Maar  na  een  paar  tellen  ging  Spencer  haar  achterna.  De  blauwige  avondlucht  was  roerloos,  en  in   het  huis  van  haar  ouders  brandde  geen  licht.  Het  was  stil  –  zelfs  de  krekels  maakten  geen  geluid  –   en  Spencer  kon  zichzelf  horen  ademen.   ‘Wacht  even!’  riep  ze  na  een  tijdje,  en  ze  smeet  de  deur  dicht.  ‘Alison!’   Maar  Alison  was  weg….     De  ondergaande  zon  verblindde  Alison  terwijl  ze  stevig  door  stapte  naar  het  steegje  achter   Rosewood  Mall.  Nadat  ze  haar  prachtige  zonnebril  van  Prada  op  haar  neus  had  gezet  en  haar   golvende  blonde  haren  had  vastgebonden,  zag  ze  hen  al  staan.  Eentje  floot  er,  de  ander  riep  haar  wat   toe.  Alison  verstond  het  niet  en  schonk  hem  een  glimlach.   ‘Heb  je  nog  wat  van  dat  spul?’     De  donker  getinte  jongen  stapte  naar  voren  en  duwde  een  pakje  joints  in  haar  hand.  Alison  haalde   het  geld  uit  haar  zak,  legde  het  op  zijn  vingertoppen  en  verdween  meteen  het  winkelcentrum  in.  Het   was  erg  rustig,  het  leek  bijna  uitgestorven  vergeleken  met  die  middag.     Alison  liep  in  een  rechte  lijn  door  naar  haar  favoriete  winkel  met  de  nieuwste  merkkleding.  Binnen   tien  minuten  had  ze  zoveel  kleding  om  te  passen  dat  de  verkoopsters  haar  raar  aankeken.   Zuchtend  gooide  Alison  al  de  kleding  op  het  bankje  in  de  paskamer  en  zakte  neer  op  de  grond.   Waarom  deed  ze  dit?  Ze  had  nu  helemaal  geen  zin  om  vrolijk  de  nieuwste  stukken  te  passen  en   bovendien  wist  ze  dat  ze  hier  problemen  mee  kreeg.  Maar  Alison  probeerde  er  niet  mee  te  zitten,   het  was  tenslotte  niet  haar  fout  geweest.     ‘Kan  ik  u  ergens  mee  helpen?’  vroeg  de  beleefde  verkoopster  toen  Alison  even  later  met  driekwart   van  de  stapel  weer  uit  het  pashokje  kwam.     ‘Nee  bedankt,  ik  wil  dit  graag  afrekenen,’  antwoordde  ze  kortaf.     Alison  haalde  de  creditcard  van  haar  vader  tevoorschijn  en  schrok  niet  eens  van  het  bedrag  –  meer   dan  €10.000.     ‘Bedankt  en  tot  ziens,’  zei  de  verkoopster  voordat  ze  de  glazen  deur  achter  Alison  sloot.   ‘Op  naar  de  volgende  winkel,’  lachte  ze  in  zichzelf.     Nadat  het  bedrag  op  de  creditcard  aanzienlijk  was  gedaald,  liep  Alison  met  een  tevreden  gevoel   Rosewood  Mall  weer  uit.  Haar  slechte  humeur  was  helemaal  verdwenen  en  ze  had  nog  wat  leuke   kledingstukken  gekocht.  Maar  Alison  wist  niet  waar  ze  naartoe  kon  gaan.  Naar  huis  was  geen  optie,   ze  had  geen  zin  in  al  die  verhalen,  en  haar  vriendinnen  kon  ze  ook  niet  meer  opzoeken.  Terwijl  ze  nog   stond  te  twijfelen  of  ze  een  ijskoffie  zou  halen  of  zo’n  heerlijke  cupcake,  voelde  Alison  dat  er  iemand   achter  haar  stond.   ‘James!’  riep  ze  verschrikt  uit.   De  lange,  slanke  jongen  die  achter  haar  stond  toverde  een  ietwat  gemene  tandpastaglimlach  op  zijn   gezicht.   ‘Helemaal.  Wat  doe  je  hier  zo  alleen?’  


Alison  huiverde.  James  was  één  van  de  jongens  uit  haar  nieuwe  vriendengroep,  maar  ze  had  hem   nooit  echt  gemogen.  Hij  deed  de  hele  tijd  zo  creepy,  alsof  hij  al  jaren  haar  beste  vriend  was.   Toch  vertelde  Alison  het  hele  verhaal  aan  James,  maar  hij  leek  niet  echt  onder  de  indruk.  Hij  bleef  de   hele  tijd  zenuwachtig  om  zich  heen  kijken,  alsof  hij  stond  te  wachten  op  iets  of  iemand.   ‘Alison?’     Ze  knipperde  even  en  merkte  toen  dat  ze  maar  beter  kon  stoppen  met  vertellen.     ‘Ehm,  sorry.  Wat  is  er?’   James  zuchtte  en  sloeg  zijn  arm  om  Alison  heen.  Ze  trilde  even  en  keek  hem  toen  aan.  Hij  was  een   stuk  langer  dan  zij  en  zijn  spieren  waren  goed  zichtbaar.   ‘Kom  mee,  dan  gaan  we  ergens  naartoe  waar  je  je  wel  thuis  zal  voelen.’   Alison  twijfelde  een  seconde,  haar  vriendinnen  zouden  haar  voor  gek  verklaren,  maar  ze  wist  dat  ze   geen  andere  keuze  had.  Snel  liep  ze  achter  James  aan,  maar  haar  handen  deden  pijn  van  de  vele   tassen  en  haar  voeten  schoven  ongemakkelijk  in  haar  hooggehakte  pumps.     ‘Kom  maar,  mijn  auto  staat  daar,’  riep  James,  die  inmiddels  wel  merkte  dat  Alison  liever  regelrecht   was  gaan  zitten  om  de  volgende  vier  uur  niet  meer  van  haar  plek  af  te  komen.     De  auto  rook  muf  en  lag  vol  rommel.  Normaal  gesproken  zou  Alison  nooit  in  een  kleine  auto  vol  met   rotzooi  stappen,  maar  voor  deze  keer  maakte  ze  een  uitzondering.     Terwijl  James  door  de  straten  van  Rosewood  scheurde  en  al  snel  de  stad  verliet,  richting  de  wat   mindere  wijken,  probeerde  Alison  zich  vast  te  houden  aan  haar  stoel.     ‘Alles  goed,  mop?’     Ze  knikte  en  liet  haar  angst  niet  merken.  Terwijl  ze  naar  buiten  staarde,  zag  ze  hangjongeren   vreselijke  dingen  doen.  Hier  wilde  ze  niet  zijn,  spookte  het  in  haar  hoofd.   ‘We  zijn  er.’   James  stapte  uit  en  opende  haar  portier.  Langzaam  kwam  Alison  overeind,  terwijl  ze  nog  snel  haar   nieuwste  aankopen  van  de  achterbank  pakte.  Ze  liep  achter  James  aan  het  huis  met  de  gesloten   gordijnen  in,  niet  wetende  dat  dit  misschien  wel  de  laatste  keer  kon  zijn  dat  ze  het  daglicht  kon  zien…        


Verhaal 2 - PLL schrijfwedstrijd