__MAIN_TEXT__

Page 1

We gaan  nog  niet  naar  huis!     Een  derde  van  de  mensheid  is  niet  goed  snik.  Soms  is  het  ook  de  helft,  dat  hangt  van  het  weer  af.   Onzin?  Kan  iemand  mij  dan  misschien  even  uitleggen  waarom  bijna  alle  voetgangers  zodra  de  eerste   regendruppel  zich  aandient  een  stompzinnig  smoelwerk  opzetten  en  hun  schouders  optrekken?   Denken  ze  nu  echt  dat  ze  ook  maar  een  spatje  regen  minder  meekrijgen  als  ze  zo’n  dom  gezicht   opzetten  en  hun  schouders  optrekken?  Dit  is  een  retorische  vraag  met  een  heel  erg  treurig   antwoord:  ja,  dat  denken  ze  echt!   Maar  ook  zonder  neerslag  is  het  niet-­‐goed-­‐snikgehalte  zorgwekkend  hoog.  Want  echt,  je  bent  toch   niet  goed  snik  als  je  op  het  idee  komt  urinekleurige  toiletreiniger  te  maken?  En  je  bent  niet  goed  snik   als  je  die  verbijsterende  postercampagne  van  de  stad  Keulen  bedenkt  met  een  oude  vrouw  en  de   tekst:  Alzheimer?  Iedere  dag  telt!  Bel  voor  informatie:  0221-­‐2217859519864.   Nu  kan  iedereen  zich  er  natuurlijk  bij  neerleggen  dat  de  wereld  nou  eenmaal  is  zoals  ie  is,  of  je  kunt   ertegen  in  verzet  komen.  Persoonlijk  heb  ik  besloten  dat  het  niet  volstaat  om  je  er  zoals  iedereen   alleen  maar  over  op  te  winden.  Ik  heb  besloten  de  strijd  aan  te  gaan.  Het  is  geen  eenvoudige  strijd,   want  mijn  tegenstanders  zijn  statiegeldautomaten  die  in  slakkentempo  werken,  soep-­‐in-­‐ zakfabrikanten,  arrogante  stratenvegers  en  de  Deutsche  Bank.  Maar  met  wat  systeem  en  een  beetje   volharding  zal  ik  zegevierend  uit  deze  strijd  tevoorschijn  komen  en  het  stukje  wereld  om  mij  heen   een  heel  klein  beetje  beter  maken.  En  op  een  dag  zullen  ze  dan   zeggen:  ‘Petje  af  voor  wat  die  Peters  heeft  bereikt,  dat  hadden  we  niet  verwacht.’   Zoals  elke  ochtend  om  8  uur  44  sta  ik  bij  mijn  tramhalte,  ik  kijk  naar  de  mensen  die  met  hun   stompzinnige  smoelwerken  en  opgetrokken  schouders  door  de  regen  strompelen  en  wacht  op  een   wit-­‐rode  naoorlogse  tram  van  de  Kölner  Verkehrsbetriebe  die  mij  naar  mijn  kantoor  zal  hotsen.  Nog   drie  minuten,  staat  er  op  het  informatiebord,  maar  dat  kan  bij  de  kvb  alles  betekenen  tussen  ‘voor  je   het  weet’  en  ‘nooit’.  Zelfs  als  de  tram  in  zicht  verschijnt,  is  dat  nog  geen  garantie  dat  hij  ook   daadwerkelijk  de  halte  zal  halen,  want  zo’n  tram  rijdt  nu  eenmaal  op  straat  en  dus  is  het  niet   ondenkbaar  dat  er  een  halve  meter  voor  de  halte  ineens  een  dönerspies  op  de  trambaan  valt  of  dat   een  medewerkster  van  Uschi’s  nagelstudio  haar  Smart  in  beschonken  toestand   midden  op  de  rails  heeft  geparkeerd.  ‘Twee  minuten’  meldt  het  informatiebord  inmiddels  en  ik  word   er  en  passant  op  geattendeerd  dat  Florian  Silbereisen  op  14  december  in  de  Köln-­‐Arena  optreedt.   Nog  een  minuut  tot  de  tram  komt.  Nog  een  maand  tot  Silbereisen.  Vreugde  en  verdriet  liggen  soms   zo  dicht  bij  elkaar.   Er  is  geen  eenpersoonsplek  meer  vrij  en  dus  ga  ik  naast  een  oudere  heer  in  een  plastic  regenjack   zitten.  Hij  ruikt  naar  natte  teckel  en  houdt  angstvallig  een  verkreukeld  zakje  van  een  bakkerswinkel   op  zijn  schoot  vast.  Ik  probeer  hem  te  negeren  en  laat  mijn  blik  door  de  wagen  dwalen.  Zoals  elke  


ochtend zie  ik  slechts  samengebald  ongeluk.  Het  is  een  feit:  hoe  vroeger  je  met  de  tram  gaat,  hoe   ongelukkiger  de  passagiers.  Dat  komt  omdat  geen  mens  voor  negen  uur  vrijwillig  ergens  heen  gaat.   Ze  moeten.  Omdat  ze  een  paar  jaar  geleden  tijdens  de  recessie  een  of  ander  belachelijk   arbeidscontract  hebben  getekend  waarin  stond:  Aanvang  der  werkzaamheden   negen  uur.  En  nu  zitten  ze  in  de  tram.  Dag  in  dag  uit,  week  in  week  uit,  jaar  in  jaar  uit.  Ik  weet  wel   zeker:   als  de  bestuurder  voor  de  lol  onze  wagen  langzaam  de  Rijn  in  zou  laten  rollen,  dan  zou  niemand  om   hulp  roepen  of  een  raam  kapotslaan  met  zo’n  rood  hamertje,  ze  zouden  alleen  maar  apathisch   zuchten:  Ach  nou  ja,  het  zal  wel  goed  zijn  zo.  Oké,  als  het  in  het  weekend  gebeurde,  dan  zou  zo’n   uitstapje  in  het  water  de  stemming  er  wel  in  krijgen:  En  we  gaan  nog  niet  naar  huis...   Mijn  muffende  buurman  haalt  de  helft  van  een  broodje  ei  uit  zijn  bakkerszakje  en  loert  even  mijn   kant  op.  Nee,  wittebolletjesslikker,  ik  wil  niet  met  je  over  voetbal  ouwehoeren  en  ik  ben  al  helemaal   niet  van  plan  om  een  hap  van  je  prefabbroodje  te  nemen.  Hartelijk  dank.  Bij  de  halte  Universiteit   stapt  een  luidruchtig  stel  jeugdige  would-­‐be  gangsta’s  in  en  meteen  keldert  het  gemiddelde  iq  in  de   tram  met  een  puntje  of  twintig.  Als  een  Pisa-­‐onderzoeker  aan  dat  stel  stompzinnig  voor  zich  uit   starende  malloten  ook  maar  één  enkele  vraag  zou  stellen,  dan  zou  hij  na  het  eerste  antwoord  met   een  kloeke  sprong  door  het  venster  de  tram  in  paniek  verlaten.   ‘Hé,  heb  je  gehoord  wat  die  Pisagast  zei?  De  aarde  is  rond,  man!’   ‘Echt  waar?  Te  gek,  hé!’   Schokkend  en  rammelend  bereiken  we  de  volgende  halte.De  teckel  naast  me  springt  overeind  en   weet  nog  net  voor  de  deuren  weer  dichtgaan  compleet  met  eierbroodje  en  een  stukje  ui  in  zijn   mondhoek  de  tram  te  verlaten.  Ik  slaak  een  zucht  van  verlichting,  schuif  een  plaatsje  verder  naar  het   raam  en  ben  blij  dat  het  nog  maar  één  halte  is  tot  mijn  bestemming.  Mijn  kantoor  ligt  in  een  wijk  die   er  het  hele  jaar  door  uitziet   alsof  er  net  een  burgeroorlog  heeft  gewoed.  Ik  ben  er  inmiddels  aan  gewend.  In  Bagdad  doet  ook   niemand  moeilijk  als  er  tijdens  het  nordic  walking  ineens  een  opgeblazen  huis  op  de  weg  ligt.  Ik   zigzag  me  een  weg  langs  gebroken  bierflessen,  pizzaresten  en  beduimelde  bouwmarktfolders,   worstel  me  langs  haastige  exprespostbodes  op  oranje  fietsen  en  langs  besnorde  groente-­‐  en   fruithandelaren  van  allochtone   komaf.  Vlak  voor  mijn  kantoor  dendert  er  een  vuilniswagen  van  de  gemeentelijke  reinigingsdienst   voorbij.   Op  de  zijkant  van  de  wagen  staat  in  bierkratgrote  letters:  Voor  een  schoon  Keulen.  Voor  u.  Dat  kun  je   natuurlijk  ook  een  concept  noemen:  met  hightech-­‐vuilniswagens  voorzien  van  geniale   marketingslogans  steeds  weer  voorbij  het  afval  rijden.  Ze  maken  ondertussen  vast  ook  nog  digitale   foto’s  van  het  afval,  waarna  ze  de  aldus  verzamelde  gegevens  in  de  prullenbak  van  hun  computer  


deponeren. Twee  kapotte  flesjes  Beck’s  later  ben  ik  bij  Shahins  Web-­‐World,  een  sjofel  Oriëntaals   internetcafé  dat  net  zo  goed  Duizend  en  één  internet  had  kunnen  heten.  Shahin,  de  pachter,  heeft   mij  tot  op  heden  in  elk  geval  niet  duidelijk  kunnen  maken  wat  waterpijpen  en  Perzische  tapijten  met   het  World  Wide  Web  te  maken  hebben.  Misschien  zijn  het  wlan-­‐waterpijpen  die  je  op  de   bontgekleurde  kussentjes  kunt  roken  terwijl  ze  gewoon  in  het  schap  blijven  staan.   Met  een  zwierig  ‘Morgen,  Shahin!’  doe  ik  de  deur  open  die  is  volgeplakt  met  posters  voor  Perzische   disco-­‐events,  en  ik  loop  snel  door  naar  computer  7,  mijn  stamplek.  Het  onovertroffen  voordeel  van   mijn  kantoor  is  dat  ik  hier  van  negen  tot  twaalf  toegang  heb  tot  het  net  voor  slechts  één  euro.  Bij   twintig  werkdagen  per  maand  komt  dat  neer  op  een  huurprijs  van  twintig  euro,  inclusief  gas  en   elektriciteit.   Shahin  is  een  paar  jaar  ouder  dan  ik,  van  Perzische  komaf,  hij  heeft  belachelijk  kort  zwart  haar  en  een   vijfdagenbaardje  dat  altijd  even  lang  is.  Shahin  en  ik  zijn  zo  ongeveer  vrienden  geworden  sinds  ik   stamgast  ben  in  de  WebWorld.  Overdreven  actief  is  hij  overigens  niet,  ook  vandaag  hangt  hij  weer   aan  zijn  zelfgetimmerde  barretje  terwijl  hij  aan  zijn  waterpijp  met  appel-­‐teersmaak  lurkt  en  een  boek   leest.   ‘Morgen,  Simon!  Wat  ben  jij  keurig  op  tijd  vandaag!’   ‘Drukdruk!  Wat  lees  je?’   ‘Het  meten  van  de  wereld.’   ‘En?  Hoe  groot  is  ie?’   Grijzend  wijst  Shahin  naar  een  grote,  goedkope  plastic  klok  met  Coca-­‐Colaletters.  ‘Eigenlijk  is  het  nog   geen  negen  uur.’   Ik  kijk  op  de  klok.  Het  is  inderdaad  pas  8  uur  57.  Zo  vroeg  ben  ik  nog  nooit  geweest.   ‘Kom  op,  Shahin,  die  drie  minuutjes.  Ik  heb  het  echt  stikdruk’,  smeek  ik.   ‘Vooruit  dan  maar,  bichareh  van  me.’   ‘Noem  me  alsjeblieft  geen  bietsjaree  als  ik  niet  weet  wat  dat  betekent!’   ‘Oké.’   Ik  plof  neer  in  een  goedkope,  piepende  stoel  en  pak  netjes  mijn  spullen  uit:  geel  notitieboekje,  twee   balpennen  van  Sensationell,  het  nieuwe  tv-­‐productiebedrijf  van  mijn  maatje  Phil,  een  banaan  en  een   van  de  zes  pakjes  sinaasappelsap  die  de  firma  Sunkist  me  bij  wijze  van  schadevergoeding  heeft   toegestuurd  nadat  ik  bij  hun  consumentenhotline  had  beweerd  dat  ik  me  tijdens  het  joggen  geprikt   had  aan  het  rietje.   Ik  trek  het  vettige  toetsenbord  naar  me  toe  en  tik  zoals  elke  ochtend  in  de  adresbalk  van  de   webbrowser  spiegel.de.  Jawel,  ik  ben  verslaafd  aan  spiegel.de.  Waarschijnlijk  een  gevolg  van  het  feit   dat  ik  11  september  2001  de  hele  dag  in  Phantasialand  in  Brühl  heb  doorgebracht  en  ’s  avonds   hogelijk  verbaasd  was  dat  ik  de  enige  was  die  in  de  bioscoop  zat  om  Airplane  te  zien.  Sinds  die  


vreselijke dag  ben  ik  voortdurend  bang  dat  er  iets  ergs  gebeurt  en  dat  ik  er  niets  van  weet.  Dat  ik   mijn  oude  kranten  naar  de  papierbak  breng  net  op  het  moment  dat  de  veiligste  kerncentrale  van   Duitsland  in  de  lucht  vliegt  of  dat  ik  net  de  volledige  serie  Stromberg   bekijk  terwijl  het  Amerikaanse  leger  Liechtenstein  bezet.  Vandaag  is  er  niets  gebeurd.  Goddank.   Gerustgesteld  meld  ik  mij  aan  bij  gmx  en  ik  krijg  zes  nieuwe  berichten  gepresenteerd.     Afzender:  Jennifer  Cooper   Onderwerp:  Safe  and  cheap  Viaagraaaa   Ontvangen:  gisteren,  13:01     Afzender:  Peter  Ivan  Selb   Onderwerp:  Deze  pagina  kan  Daniel  alleen  maar  aanraden!   Ontvangen:  gisteren,  14:34     Afzender:  Ferrero  consumenten...   Onderwerp:  Uw  opmerkingen  over  Rocher-­‐Goldspot   Ontvangen:  gisteren,  15:45     Afzender:  serviceletter@koelnticket   Onderwerp:  10%  korting  bij  het  Winterfest  der  Volksmusik   Ontvangen:  vandaag,  06:47     Afzender:  consumer@rewe.de   Onderwerp:  Neksteaks  smaken...   Ontvangen:  vandaag,  08:48     Afzender:  Amazon.de   Onderwerp:  Amazon  aanrader:  Hoe  u  alles  in  het  leven...   Ontvangen:  vandaag,  09:01     Viaagraaaa?  Met  zes  a’s?  Inmiddels  weet  iedereen  dat  dit  gewoon  een  belachelijke  maar  helaas   effectieve  poging  is  om  alle  spamfilters  ter  wereld  te  omzeilen.  Zou  die  lettertruc  ook  lukken  als  je   met  een  door  de  cia  afgeluisterde  mobiele  telefoon  een  terreuraanslag  voorbereidt?  Als  je  met  zo’n   toestel  een  vriend  in  New  Jersey  belt  en  tegen  hem  fluistert:  Hé,  luister,  Boooooob,  wij  plaaaaaatsen   een  boooooom  in  het  hooooofd  


van het  Vrijheidsssssbeeeeeld...  Ik  ga  maar  eens  een  mailtje  sturen  aan  de  ciaaaaa  om  ze  te   waarschuwen.  Anders  doet  niemand  het.  Ik  noteer  het  idee  in  mijn  notitieboekje  en  bekijk  dan  wat   Daniel  zo  dringend   aanraadt.  Het  is  een  nep-­‐Zwitsers  horloge.  Prullenbak!  Dan  klik  ik  op  het  berichtje  van  Ferrero.  Twee   dagen  geleden  heb  ik  die  stompzinnige  reclame  Time  for  Gold  van  hen  afgekraakt,  waarin  een   yuppieachtige  nep-­‐Bond  genaamd  Howard  in  zwart  pak  gouden  Rocher-­‐parachuutjes  laat  neerdalen   op  een  suffe  poolparty,  alleen  maar  omdat  hij  de  blondine  in  dat  kleine  zwart  bikinietje  wil  naaien.   Hoeveel  coke  of  crystal  moet  je  eigenlijk  gesnoven  hebben  om  zulke  zwakzinnige  kul  zelfs  maar  uit  de   printer  van  het  reclamebedrijf  te  laten  rollen?  Je  mag  niet  toelaten  dat  grote  concerns  dergelijke   reclametroep  gebruiken,  anders  denken  die  nog  dat  hun  reclamefilmpje  sensationeel  is  en  dan  moet   je  jarenlang  avond  aan  avond  naar  zulke  tenenkrommende  clips  kijken  met  teksten  als  ‘Schat,  ik  wil   naar  riu’  omdat  je  de  afstandsbediening  niet  op  tijd  kunt  vinden.   Klik!   Geachte  heer  Peters,     Het  spijt  ons  te  moeten  horen  dat  onze  Time-­‐for-­‐Goldcampagne  niet  bij  u  in  de  smaak  valt.   Marketingonderzoek  heeft  echter  uitgewezen  dat  onze  klanten  deze  spot  bijzonder  kunnen   waarderen.  Wij  hebben  uw  kritiek  doorgestuurd  aan  het  verantwoordelijke  reclamebureau,  dat   ongetwijfeld  binnenkort  contact  met  u  zal  opnemen.   Met  vriendelijke  groeten,   Amina  Ahues   Consumer  Relations  Ferrero-­‐Rocher     Ha!  Die  kritiek  is  aangekomen.  Al  is  het  maar  een  druppel  op  de  gloeiende  plaat:  als  nu  eens  een  op   de  tien  mensen  die  zich  aan  een  tv-­‐reclame  ergeren  in  plaats  van  naar  de  koelkast  te  lopen  achter   hun  computer  kruipen  om  bezwaar  aan  te  tekenen,  dan  zou  de  televisiereclame  in  Duitsland  er  een   stuk  beter  uitzien.  Aha!  Rewe  heeft  zich  dus  na  een  week  ook  eindelijk  gemeld.  Heel  mooi.     Klik!   Geachte  heer  Peters,   Het  spijt  ons  zeer  dat  u  klachten  heeft  over  onze  gemarineerde  neksteaks.  Wij  willen  u  echter   verzekeren  dat  het  ons  streven  is  de  klant  altijd  hoogwaardige  producten  aan  te  bieden.  Wij  zijn  u   daarom  zeer  dankbaar  dat  u  ons  op  de  hoogte  heeft  gebracht  van  het  feit  dat  onze  neksteaks  ‘naar   versnipperde  zwerfkat’  smaken  en  de  lamsmedaillons  als  ‘postduiven  die  met  gebruikte  olie  zijn   dichtgeplakt’.  Wij  zijn  zo  vrij  geweest  om  bij  wijze  van  kleine  schadevergoeding  nog  een  selectie  van   onze  andere  producten  naar  het  opgegeven  adres  te  sturen.   Met  vriendelijke  groeten,  


Hugo Wolf   Kwaliteitsbewaking  Mecklenburger  Kwaliteitsslagerij   (nek,  schouder  en  heup)     Hallo?  Ik  ben  zeker  niet  duidelijk  genoeg  geweest!  Waarom  zou  ik  me  in  hemelsnaam  verheugen   over  een  selectie  andere  producten  zoals  deze?  Woedend  over  zoveel  onbenulligheid  druk  ik  op   Beantwoorden.  Net  als  ik  wil  beginnen  te  typen,  dringt  het  vertrouwde  geloei  van  bladblazers  in  de   verte  tot  mijn  gevoelige  oren  door.  Ik  draai  me  om  naar  Shahin,  maar  die  lurkt  onaangedaan  aan  zijn   waterpijp  en  staart  in  zijn  boek.  Ook  de  twee  uitgemergelde  studenten  die  bij  het  raam  zitten,  lijken   niks  te  merken.  Maar  goed,  die  zouden  met  hun  donkere  blowoogjes  nog  niet  van  huiswerk.de   opkijken  als  er  een  brandende  zeppelin  op  de  kiosk  aan  de  overkant  zou  neerstorten.  Ik  vlieg  naar  het   raam  en  druk  mijn  neus  tegen  de  ruit.  Ja  hoor:  de  grote  drie  van  de  afdeling  special  effects  van  de   Keulse  gemeentereiniging  naderen  met  hun  wekelijkse  bladvuurwerk.  ‘Alaaf!  Daar  komt  de  stoet!’   roep  ik  terwijl  ik  de  carnavalsgroet  breng.  De  studenten  reageren  onverwacht  met  een  vermoeide   blik  in  mijn  richting.   ‘Shahin,  kom  eens!  Dat  moet  je  zien!’  Ik  wenk  mijn  web-­‐Pers,  die  zich  moeizaam  overeind  hijst  en   naast  mij  bij  het  raam  komt  staan.   ‘Moet  je  kijken,  Shahin.  Je  vroeg  toch  laatst  wat  improcomedy  is?  Nou,  dat  dus!’   ‘Die  bladblazers?’    ‘Precies!  Kom  eens  mee!’   We  gaan  naar  buiten  om  het  stedelijke  bladblazers-­‐improvisatietrio  Lolek,  Bolek  en  Holek  beter  te   kunnen  bekijken.  Centimeter  voor  centimeter  nadert  de  oranje  ploeg  de  WebWorld,  onderwijl   melkpakken  uit  en  felgekleurde  reclameblaadjes  in  portieken  blazend  en  lege  sigarettenpakjes  langs   portieken.  De  opleiding  van  deze  papierblazers  moet  keihard  zijn,  ik  gok  op  een  paar  maanden  in  de   Pakistaanse  hooglanden  waar  ze  midden  in  de  nacht  met  ijskoud  water  worden  gewekt  om   vervolgens  urenlang  naakt  en  zonder  licht  het  sportkatern  van  het  Pakistaanse  Dagblad  van  links  naar   rechts  te  moeten  blazen.  Fantastisch  zoals  aanblazer  Bolek  bladeren  die  al  bij  elkaar  geveegd  zijn  met   zijn  Kärcher  45  met  een  hoge  boog  weer  over  het  trottoir  en  de  straat  verdeelt!  Sensationeel  zoals   Lolek  tegelijkertijd  met  een  nog  sterkere  bladblazer  stapels  reclamefoldertjes  ter  dikte  van  een   telefoonboek  tegen  de  gevels  drukt  terwijl  hij  in  de  etalage  van  een  winkel   met  jongleerspullen  staat  te  koekeloeren.  Hoogtepunt  van  dit  met  belastinggeld  gesubsidieerde   vuilnisspektakel  is  wanneer  prins  Holek  dan  weer  op  zijn  oranje  slurfmobiel  luidruchtig  langsrijdt  om   alle  bladeren  die  zijn  collega’s  abusievelijk  op  straat  hebben  geblazen  weer  op  de  stoep  te   deponeren.  Ik  applaudisseer  en  ik  jubel:  ‘Goed  gedaan,  jochies!  Daar  verderop  naast  de   elektriciteitskast  ligt  nog  een  halve  döner  met  scherpe  saus!’  


Prins Holek  toont  mij  arrogant  zijn  middelvinger  en  rijdt  onaangedaan  verder.  Waarschijnlijk  is  zijn   blaasact  met  de  plastic  slurf  hem  naar  het  hoofd  gestegen.   ‘Die  maken  meer  smerig  dan  schoon’,  merkt  Shahin  nu  ook  verbaasd  op.   ‘Precies!’    ‘Daar  moet  je  eens  een  mailtje  over  schrijven.’   ‘Een  mailtje?  Aan  de  gemeentereiniging?’   ‘Je  schrijft  er  toch  zoveel.’   ‘Vuilnismannen  lezen  geen  mailtjes,  Shahin.  Vuilnismannen  gooien  misschien  eens  een  keer  wat   toetsenborden  bij  het  elektronisch  afval  of  ze  drukken  eens  een  beeldschermpje  achterover,  maar   afgezien  daarvan  hebben  ze  helemaal  niets  met  het  internet  te  maken.’   Shahin  kijkt  me  een  beetje  medelijdend  aan,  dan  wijst  hij  naar  zijn  meetboek.   ‘Ik  ga  maar  weer  eens  naar  binnen,  Simon.’   Ik  kan  er  niet  bij.  Die  gemeentelijke  vuilnisclowns  mogen  met  hun  draagbare  Airbusmotoren  om   zeven  uur  ’s  ochtends  woonwijken  terroriseren,  maar  als  ik  ’s  avonds  om  een  minuut  over  acht  naast   het  meest  lawaaiige  kruispunt  van  Keulen  voorzichtig  mijn  krant  in  de  papierbak  laat  vallen,  dan  krijg   ik  een  boete  vanwege  verstoring  van  de  rust.  Hoe  is  het  mogelijk  dat  mensen  daar  zo  kalm  onder   blijven?  Waarom  ben  ik  altijd  de  enige  die  zich  opwindt,  die  iets  zegt,  die  iets  doet?  Wat  is  dat  toch   met  Duitsers?  In  Frankrijk  gaan  gelijk  honderd  vrachtwagens  in  de  fik  als  de  staat  zelfs  maar   overweegt  om  de  stokbroodsubsidies  te  verlagen.  Bij  ons  zouden  ze  van  vandaag  op  morgen  kunnen   overgaan  op  linksrijden  en  een  uitgaansverbod  instellen,   en  de  mensen  zouden  alleen  maar  hun  schouders  ophalen  en  zeggen:  Verdorie,  nou  moet  ik  vroeger   naar  huis...     ‘Shahin,  je  moet  je  ook  eens  wat  meer  opwinden!’  roep  ik  hem  na.   ‘Waarom?’   ‘Kan  het  je  dan  helemaal  niks  schelen  hoe  het  er  hier  voor  je  winkel  uitziet?’   ‘Natuurlijk  wel.  Maar  wat  kan  ik  daar  nu  aan  veranderen?’    ‘Ja  hoor,  daar  gaan  we  weer.  Het  hoort  er  nu  eenmaal  bij.  Zelfs  als  het  er  niet  bij  hoort.  Ik  zal  je  eens   wat  zeggen,Shahin:  jij  bent  al  Duitser  dan  wij  met  z’n  allen  bij  elkaar!  En  ik  zal  je  nog  wat  zeggen:  jij   bent  overgeïntegreerd,  wat  ik  je  zeg!’   ‘Ik  ben  overgeïntegreerd?’   ‘Precies!  Wacht  maar,  nog  even  en  je  rijdt  in  een  Benz  met  achterin  zo’n  gehaakte  toiletrolhouder  en   je  neemt  de  telefoon  niet  op  als  je  naar  het  acht-­‐uurjournaal  op  één  zit  te  kijken.’   ‘bmw,  Simon,  niet  Mercedes.  En  ik  kijk  altijd  naar  het  nieuws  op  twee.’   Geïrriteerd  ga  ik  weer  op  plek  nummer  7  zitten  en  ik  blader  door  mijn  gele  notitieboekje  naar  mijn   aantekeningen  van  de  vorige  dag.  Het  is  al  halftien  en  ik  heb  nog  niks  gedaan.  Nu  even  ertegenaan!  


Ik begin  met  een  mailtje  aan  Sony  Ericsson,  waarin  ik  erop  wijs  dat  het  gsm-­‐woordenlijstje  bij  de   K610i  wederom  noch  de  term  Billenkoek  noch  Bordeelsluipers  kent.  Aan  Vittel  stuur  ik  een  mailtje   omdat  die  klote  plastic  flessen  van  hen  altijd  nog  urenlang  nakraken  als  je  ze  hebt  ingedeukt.  Ik  ben   al  meer  dan  eens  met  hartkloppingen  mijn  bed  uit  geschoten  vanwege  een  geluid:  inbrekers,  dacht  ik   en  ik  strompelde  verward  met  een  zaklantaarn  door  mijnhuis  –  en  dan  was  het  alleen  maar  zo’n   goedkope  vierkante  Franse  fles.  Mailtje  nummer  drie  gaat  naar  het  management  van  Kai  Pflaume,   omdat  die  reclame  maakt  voor  gezouten  Viva  Vital  kalkoenschnitzels.  In  een  volgend  mailtje  roep  ik   Hella  von  Sinnen  nogmaals  uitdrukkelijk  op  om  niet  meer  zo  luidruchtig  te  schreeuwen  op  televisie.   Ik  besluit  mijn  ochtend  op  kantoor  met  een  berichtje  aan  het  Keulse  vervoersbedrijf  kvb  waarin  ik  me   beklaag  over  stinkende  passagiers  en  informatie  over  Florian  Silbereisen.   Met  een  luid  ‘Smakelijk!’  neem  ik  afscheid  van  Shahin  en  ik  loop  rechtstreeks  naar  de  Jägerklause.  De   Jägerklause  is  zo’n  kroeg  waar  je  met  een  stevige  ontbijtborrel  en  een  broodje  met  worst  met  uitjes   naar  het  ARD-­‐Morgenmagazine  kunt  kijken  en  over  politiek  kunt  lullen  met  mensen  die  er  ook  de   ballen  verstand  van  hebben.  Daarnaast  is  het  echter  ook  nog  eens  de  enige  eetgelegenheid  in  Keulen   die  een  compleet  middagmenu  aanbiedt  voor  slechts  4  euro  35.  Wie  zich  niet  geneert  om  het   bijstandsmenu  te  bestellen,  krijgt  dan  een  bord  dampende  lettersoep,  een  verse  braadworst  met   groene  kool  en  een  bakje  vanille-­‐ijs  geserveerd.  Bij  een  bezoek  aan  de  nogal  sjofele  Jägerklause  is  het   echter  wel  van  belang  dat  je  niet  probeert  het  door  eigenaar  Karl-­‐Heinz  hoogst  persoonlijk  op  de  bar   geplakte  twee-­‐eurostuk  te  pakken.  En  tevens  is  het  van  belang  om  zo  ver  mogelijk  uit  de  buurt  te   gaan  zitten  van  de  overige  gasten,  want  die  hebben  rond  het  middaguur  meestal  al  een  half  dozijn   Kölsch  achter  de  kiezen  en  proberen  zich  bij  je  op  te  dringen  voor  een  zinloos  ouwehoergesprek.  De   lettersoep  smaakt  goed,  maar  nog  terwijl  ik  hem  eet,  komt  er  een  boze  verdenking  in  mij  op.  Ik  haal   mijn  notitieboekje  tevoorschijn  en  noteer:   Volledigheid  alfabet  in  lettersoep  controleren.  

Profile for Chicklit.nl

Miljonair  

Miljonair is het vervolg op de wereldwijde bestseller Superidioot, het hilarische verhaal over de eeuwige mislukkeling Simon Peters, die sna...

Miljonair  

Miljonair is het vervolg op de wereldwijde bestseller Superidioot, het hilarische verhaal over de eeuwige mislukkeling Simon Peters, die sna...

Advertisement