Issuu on Google+

          Ik  zie  jou!     Monique  Vink  

   

 


Hoofdstuk  1       Proloog:     Dik  zwart  haar  en  helblauwe  ogen  zag  hij,  toen  hij  in  de  spiegel  keek  naar  de  zijkant  van   zijn   gezicht.   Zijn   mond   was   smal   en   zijn   kaaklijn   krachtig.   Jarenlang   kon   hij   alles   doen   waar  hij  zin  in  had  gehad  en  elke  vrouw  had  hem  willen  versieren.  Toen  draaide  hij  zich   om  en  hij  bekeek  zichzelf  van  de  andere  kant.  Een  groot  litteken  liep  dwars  over  zijn  oog   en  vanaf  zijn  wang  begonnen  de  brandwonden.  Zijn  hand  raakte  het  lelijke,  nog  steeds   rode,   litteken   aan,   dat   van   zijn   wenkbrauw   naar   zijn   mond   liep,   het   was   nog   steeds   grillig   en   het   trok   soms   nog   steeds   bij   zijn   gezicht.   De   brandwonden   liepen   vanaf   halverwege   zijn   wang,   via   zijn   nek   naar   zijn   bovenarm,   een   deel   van   zijn   borstkas,   langs   zijn  zij  en  zo  naar  zijn  bil.  Daarnaast  zat  hij  vol  met  kleine  littekens  van  glasscherven  die   hem   hadden   verwond.   Eén   kant   was   hij   de   oude   Sam,   de   andere   kant   was   hij   een   verschrikking,  een  soort  beest  geworden.  Hij  was  sinds  kort  weer  aan  het  trainen,  want   hij   was   erg   afgevallen   door   de   periode   in   het   ziekenhuis.   Hij   had   gehoopt   dat   spieren   kweken  hem  zijn  oude  lichaam  weer  een  beetje  lieten  zien,  maar  hij  zag  niets  anders  dan   de   littekens   en   de   brandwonden.   Na   een   jaar   ziekenhuizen   in   en   uit   voor   behandelingen   en   operaties,   was   hij   eindelijk   klaar.   Klaar,   dat   hadden   ze   hem   gezegd,   maar   hij   vond   zichzelf   niet   klaar,   ook   al   wist   hij   dat   ze   hem   niet   verder   konden   oplappen   dan   dit.   Ze   hadden  gezegd  dat  hij  blij  moest  zijn  dat  hij  er  zo  “goed”  vanaf  was  gekomen  en  dat  hij  er   alleen  maar  een  lichte  hink  aan  heeft  overhouden  en  uiterlijke  beschadiging.  Het  had  een   heleboel   erger   gekund.   Net   of   hij   dat   niet   wist!   Zijn   gedachten   raasden   woest   in   zijn   hoofd.  Net  of  hij  niet  wist  dat  zijn  beste  vriend  dood  was  en  dat  hij  nog  leefde.  Hij  leeft   nog  en  zijn  vriend  is  dood.  Dood  dankzij  hem.  Iedere  keer  als  hij  in  de  spiegel  keek,  werd   hij  eraan  herinnerd,  iedere  keer  als  hij  zijn  lichaam  zag,  werd  hij  daaraan  herinnerd  en   bij  iedere  stap  die  hij  zette,  werd  hij  daaraan  herinnerd.  Ik  ben  een  beest,  ging  er  door   zijn  hoofd,  ik  ben  een  beest  innerlijk  en  uiterlijk  en  iedereen  kan  dat  zien!        


Hoofdstuk  2     Amanda  las  de  advertenties  in  de  krant  en  haar  oog  viel  op  een  hele  bijzondere  vacature:   Gezocht:   Zelfstandige   psychologe   (BIG-­‐geregistreerd)   aan   huis   voor   behandeling   van   bijzondere  patiënt.  Houdt  u  van  een  uitdaging  en  kunt  u  eventueel  op  oproep  en  op  vaste   tijden   beschikbaar   zijn,   dan   zouden   wij   graag   van   u   horen.   Uw   salaris   is   royaal   en   nader   te  bespreken.  Locatie:  nabij  Amsterdam.  Voor  contact:  telefoonnummer:  06-­‐54789700.   Graag  na  19.00  bellen.   Ze  vond  het  wel  een  vreemde  beschrijving  en  ze  had  geen  idee  wat  voor  baantje  dit  zou   zijn,  maar  misschien  was  het  iets  voor  haar?  Ze  was  onlangs  begonnen  in  een  ziekenhuis   als   psychologe,   het   was   een   leuke   baan,   dat   wel,   maar   ze   kon   haar   draai   gewoon   niet   vinden   daar.   Al   die   mensen   die   haar   daar   nodig   hadden,   waren   vaak   dodelijk   ziek   en   Amanda  had  moeite  met  het  afscheid  nemen.  Ze  had  liever  een  doel,  iets  waar  bij  ze  kon   proberen   iemand   beter   te   maken,   maar   bij   deze   mensen   ging   dat   gewoon   niet   echt.   Misschien   was   dit   baantje   dus   iets   voor   haar.   Ze   hoopte   niet   dat   het   ging   om   een   bejaarde   waarvan   het   einde   naderde,   want   dat   was   meestal   het   type   mensen   dat   het   huis   niet   verlaat.   Amanda   besloot   de   advertentie   uit   te   knippen   en   er   nog   een   goed   over   na   te   denken.   Ze   was   een   week   of   twee   geleden   ingetrokken   in   het   huisje   van   haar   vriendin,  dat  ze  tijdelijk  voor  een  heel  leuk  prijsje  kon  huren.  Haar  vriendin  Mickey  had   jaren   in   dit   huis   gewoond,   maar   nu   was   ze   bij   haar   vriend,   Lars,   ingetrokken   in   L.A.   Mickey  had  haar  huis  niet  weg  willen  doen,  omdat  ze  toch  een  paar  weken  per  jaar  terug   wil   naar   hun   dorp,   Arendsdam.   Mickey   was   nu   zwanger   en   zou   voorlopig   niet   terugkomen,   dus   had   ze   gevraagd   of   Amanda,   die   nog   thuis   woonde,   misschien   op   het   huis  wilde  passen  voor  haar.  Ze  hoefde  nu  alleen  de  stroom  en  het  water  enz.  te  betalen,   de   rest   deed   Mickey   nog,   want   het   was   nog   steeds   haar   huis.   Amanda   beviel   het   wel,   want  ze  had   geen   zin   om   iets   te   kopen  in  haar  eentje.  Ze  had  jarenlang  een  relatie  gehad   met   Michael,   maar   die   relatie   was   zo’n   anderhalf   jaar   geleden   gesneuveld.   Ze   hadden   zelfs  samengewoond,  maar  Amanda  had  gezegd  dat  Michael  het  huis  kon  houden.  Zij  is   terug  verhuisd  naar  haar  ouders  en  daar  vond  ze  het  prima.  Ze  had  het  helemaal  gehad   met  mannen.  Het  was  een  lang  verhaal  betreffende  haar  en  Michael  en  ze  wilde  er  niet  te   veel   aan   terugdenken,   maar   helaas   betrof   het   een   groot   deel   van   haar   leven.   Toen   ze   vijftien   was,   had   ze   hem   leren   kennen.   Hij   was   haar   buurjongen   geweest   en   als   kind   waren   ze   al   beste   vrienden   geweest.   Waar   een   ander   jong   meisje   met   andere   meisjes   speelt,  deed  zij  dat  met  Michael.  Michael  hield  van  dezelfde  dingen  als  zij:  thee  drinken,   poppen   en   barbies   aankleden   en   zelf   kleertjes   maken.   Ze   had   eigenlijk   moeten   weten   wat  er  aan  de  hand  was,  maar  ze  had  duidelijk  oogkleppen  op  gehad.  Michael  was  haar   beste  vriend  geweest  en  ze  waren  dol  op  elkaar,  zo  dol,  dat  een  relatie  iets  logisch  was   geweest  in  plaats  van  iets  passioneels.  Toen  ze  er  na  tien  jaar  verkering  achter  kwam  dat   hij   homoseksueel   bleek   te   zijn,   was   ze   woedend.   Niet   op   hem,   alhoewel,   ook   op   hem,   maar  vooral  op  zichzelf.  Iedereen  had  het  gezien  en  geweten  en  zij  bleef  stug  geloven  dat   het  niet  zo  was.  Tot  hij  op  een  dag  in  een  jurk  van  haar  voor  de  spiegel  stond,  met  nota   bene   haar   make-­‐up   op   en   háár   ondergoed   aan.   Toen   ze   onverwacht   tijdens   haar   werk   thuis  was  gekomen,  had  ze  hem  zo  aangetroffen.  Ze  was  te  verbaasd  geweest  om  iets  te   zeggen   en   ze   was   zo   de   deur   weer   uitgelopen   en   naar   het   huis   van   haar   vriendin   Mickey   gereden.  Uren  heeft  ze  daar  gezeten  en  Michael  had  haar  wel  honderd  keer  gebeld.  Pas   toen  hij  bij  Mickey  voor  de  deur  stond  en  alles  wilde  uitleggen,  gaf  Amanda  hem  de  kans   om   het   uit   te   praten.   Mickey   had   niet   weg   gemogen   van   haar.   Hoewel   Mickey   zich   enigszins  onprettig  moet  hebben  gevoeld,  dacht  Amanda,  was  ze  er  toch  bij  gebleven  om   haar  vriendin  te  steunen.  Michael  en  Amanda  hebben  uren  gepraat  en  in  eerste  instantie  


begreep   ze   hem   ook   volkomen.   Ze   snapte   hem   gewoon.   Michael   vroeg   haar   zelfs   alsjeblieft   vrienden   met   hem   te   blijven,   want   Amanda   was   zijn   beste   maatje   en   niemand   kende   hem   beter.   Amanda   was   het   met   hem   eens   geweest   en   ze   had   zelfs   zijn   vriendschap  geaccepteerd.  Maar  toen  ze  er  wat  langer  over  na  had  gedacht,  kwam  ze  tot   het   besef   dat   ze   hem   helemaal   niet   zo   goed   kende   en   dat   alles   wat   zij   hadden   gehad   een   leugen  was  geweest.  Amanda  had  hem  toen  toegezegd  dat  hij  in  het  huis  mocht  blijven,   uiteraard  moest  hij  haar  wel  uitkopen.  Eerlijk  gezegd  was  ze  blij  dat  hij  er  wilde  blijven   wonen,   want   ze   moest   er   niet   aan   denken   daar   te   blijven   met   alle   herinneringen   en   twijfels   en   vragen.   Ze   zou   zich   constant   afvragen   of   hij   in   hun   bed   of   in   hun   keuken   misschien  dingen  had  gedaan  met  een  man  waar  zij  liever  het  bestaan  niet  van  wist.  Ze   had  hem  wel  gevraagd  of  hij  in  de  tijd  dat  zij  samen  waren  seksueel  contact  had  gehad   met   een   man.   Toen   hij   die   vraag   beantwoordde   met   een   schuldbewuste   knik,   had   Amanda  niets  meer  willen  weten.  De  vriendschap  die  zij  ooit  zo  sterk  hadden  gehad  was   compleet   kapot   en   kon   niet   meer   gemaakt   worden.   Nu   spraken   ze   elkaar   alleen   nog   oppervlakkig  en  als  het  toevallig  zo  uitkwam,  maar  verder  vermeed  ze  het  contact  met   hem  zo  veel  mogelijk.  Het  was  goed  zo,  dacht  ze  wrang,  zij  en  Michael  waren  compleet   verleden   tijd.   Wat   wel   jammer   was,   was   dat   ze   zo’n   grote   tijd   van   haar   leven   in   hem   had   geïnvesteerd   en   dat   hij   haar   vertrouwen   in   mannen   en   haar   vertrouwen   in   zichzelf   geruïneerd  had.  Ze  vertrouwde  niet  meer  op  haar  eigen  oordeel,  want  ze  had  zich  tien   jaar  lang  laten  verblinden  door  haar  eigen  naïviteit  en  goedheid.  Amanda  ging  altijd  uit   van  de  goedheid  in  de  mens,  dat  was  iets  dat  ook  goed  van  pas  kwam  bij  haar  beroep.  Zo   kon  ze  ieder  mens  een  eerlijke  kans  geven  om  de  motivatie  voor  zijn  of  haar  verrichte   handelingen   uit   te   leggen.   Het   gekke   was,   dat   ze   vrijwel   iedereen   ook   begreep.   Dat   maakte  haar  tot  een  goede  psychologe,  ze  hield  van  mensen  en  wilde  graag  helpen.  Het   nadeel  van  haar  werk  was,  was  dat  ze  het  soms  mee  naar  huis  nam.  Ze  kon  soms  uren   piekeren  als  er  een  probleem  was  bij  iemand,  maar  ze  zag  er  geen  uitweg  voor.  Daarom   vond  ze  haar  huidige  baan  ook  niet  echt  goed  bij  haar  persoonlijkheid  aansluiten,  ze  kon   de  mensen  die  ze  nu  moest  helpen  juist  helemaal  niet  helpen.  Deze  mensen  lagen  in  het   ziekenhuis   en   gingen   dood   of   ze   gingen   een   ernstig   ziekteproces   in   en   zij   kon   hen   alleen   maar   bijstaan   hierbij,   maar   niet   helpen   of   zien   verbeteren.   Dat   was   haar   taak   bij   deze   baan,   maar   helaas   voelde   het   niet   goed,   dit   was   niet   hoe   zij   haar   werk   zag.   Dus   keek   Amanda  nog  eens  naar  de  advertentie  die  ze  had  uitgeknipt  en  ze  legde  hem  zorgvuldig   op   de   kast.   Vanavond   zou   ze   wellicht   even   bellen   om   te   vragen   wat   de   achterliggende   situatie  was  bij  deze  bijzondere  vacature.        


Hoofdstuk  3     Amanda   draaide   haar   haar   in   een   knot,   toen   ze   uit   de   douche   stapte.   Ze   liet   het   vaker   handdoekdroog  in  een  knot  op  haar  hoofd  zitten,  zodat  haar  haar  wat  extra  slag  kreeg.   Het   droogde   dan   net   iets   wilder   op   dan   dat   ze   het   gewoon   borstelde   en   dan   met   mousse   liet  drogen.  Föhnen  moest  eigenlijk  wel,  maar  daar  was  ze  vaak  te  lui  voor.  Ze  had  zo’n   bos,   dat   het   een   hele   klus   was   om   dat   droog   te   föhnen,   dus   deed   ze   dat   alleen   bij   bijzondere   gelegenheden.   Amanda   had   prachtig   dik   en   lang   haar,   met   een   slag   in   de   roodgouden   lokken.   Het   viel   tot   ruim   over   de   helft   van   haar   rug   en   het   borstelen   was   altijd   een   hele   klus,   maar   ze   piekerde   er   niet   over   om   het   af   te   knippen,   want   ze   hield   van  de  mooie,  zachte,  lange  haren  die  om  haar  heen  golfden.  Ze  had  ook  heel  licht  groene   ogen,   die   mooi   afstaken   tegen   de   roodgouden   tinten   van   haar   haar.   Haar   ogen   waren   groot   en   amandelvormig.   Veel   mensen   zeiden   dat   ze   een   echte  schoonheid  was,  niet  het   type   seksbom   of   zoiets,   maar   meer   een   bijzondere   verschijning.   Zelf   had   ze   een   hoop   kritiek   op   haar   uiterlijk,   bijvoorbeeld   op   haar   lichaam.   Ze   was   maar   één   meter   achtenzestig,   dat   vond   ze   vrij   klein,   vooral   voor   haar   gewicht,   dat   ze   wanhopig   onder   de   zeventig   kilo   poogde   te   houden.   Ze   vond   haar   kont   te   dik   en   haar   borsten   veel   te   zwaar.   Haar  buik  was  gelukkig  nog  wel  enigszins  plat,  maar  daar  werkte  ze  dan  ook  hard  voor.   Waar  andere  mensen  gemakkelijk  op  gewicht  bleven,  zoals  haar  vriendinnen  Robin  en   Mickey,  moest  zij  veel  sporten  en  opletten  op  wat  ze  at.  Haar  ideale  gewicht  was  altijd   zestig  kilo  geweest,  maar  dat  gewicht  had  ze  niet  meer  op  haar  weegschaal  voorbij  zien   komen   sinds   haar   pubertijd.   Michael   had   er   nooit   een   probleem   mee   gehad,   hij   zei   altijd   dat  hij  van  haar  hield  zoals  ze  was.  Verder  had  ze  nooit  een  vriendje  gehad,  dus  twijfelde   ze   heel   erg   aan   de   mening   van   Michael,   want   ten   eerste   had   hij   haar   al   die   tijd   voorgelogen,  ten  tweede  was  hij  homo  en  had  hij  geen  verstand  van  vrouwenlichamen   en  ten  derde  was  hun  seksleven  nou  niet  echt  het  voorbeeld  van  hoe  ze  het  graag  had   willen   hebben.   Niet   dat   ze   precies   wist   hoe   ze   het   dan   wel   wilde   hebben,   maar   ze   had   bijvoorbeeld   nog   nooit   een   orgasme   gehad   bij   Michael.   Ze   had   altijd   gedacht   dat   het   aan   haar   lag,   want   er   waren   meer   vrouwen   die   moeite   hadden   om   tot   een   hoogtepunt   te   komen.  Maar  recentelijk  was  ze  toch  gaan  twijfelen,  misschien  moest  ze  toch  maar  eens   de   stoute   schoenen   aantrekken   en   met   iemand   het   bed   induiken,   al   was   het   alleen   maar   om  te  kijken  of  ze  dit  probleem  ook  had  bij  andere  mannen.  Amanda  zuchtte  diep,  terwijl   ze  over  deze  kwestie  nadacht  en  zich  in  haar  ondergoed  voor  de  spiegel  bewoon.  Ze  had   cup  F,  wat  absurd  groot  was  voor  haar  kleine  lijfje.  En   dan  die  kont,  bedacht  ze  zichzelf,   hoewel  die  wel  lekker  strak  in  het  vel  zat,  probeerde  ze  haar  billen  zo  veel  mogelijk  te   bedekken  in  haar  kleding.  Ze  zuchtte  verward  om  alle  dingen  die  in  haar  hoofd  spookten.   Ze  moest  niet  van  die  gekke  dingen  denken,  dacht  ze  bij  zichzelf,  want  ze  was  absoluut   geen  type  voor  een  one-­‐night-­‐stand.  Ze  zou  zich  maar  ongemakkelijk  voelen.  Nee,  dacht   ze   hoofdschuddend,   ze   moest   eerst   iemand   vertrouwen   en   zich   veilig   voelen   bij   iemand,   voor  ze  zich  bloot  durfde  te  geven.  Bizar  genoeg  gold  dat  niet  voor  de  sauna,  schoot  het   even   snel   door   haar   gedachten.   In   de   sauna   had   ze   dan   weer   geen   problemen   met   naakt   zijn,  want  daar  liepen  toch  meestal  oude  mensen  of  mensen  die  ook  lang  niet  volmaakt   waren.   Eerlijkheidshalve   moest   ze   wel   toegeven   dat   ze   nooit   naar   een   sauna   in   de   buurt   ging,  want  een  bekende  tegenkomen  stond  nou  ook  weer  niet  op  haar  verlanglijstje.     Na  het  douchen  had  ze  een  zwarte  pantalon  aangetrokken  met  een  wit  bloesje.  Het  was   vrijdagavond,  dus  weekend.  Ze  zou  dan  met  Robin  naar  het  plein  op  het  dorp  gaan  met   wat  vrienden  .  Ze  zouden  een  paar  wijntjes  nuttigen  en  kijken  of  er  misschien  nog  wat   gedanst   kon   worden,   want   Amanda   was   dol   op   dansen.   Ze   vond   het   jammer   dat   hun  


vriendin   Mickey   hier   nu   niet   meer   woonde,   maar   ze   begreep   het   wel.   Zij   had   haar   droomprins   gevonden   en   alles   voor   hem   en   hun   gezinnetje   over.   Eerst   was   Amanda   jaloers  geweest,  ook  al  had  ze  dat  nooit  willen  toegeven.  Later  was  ze  natuurlijk  heel  blij   voor  haar,  want  het  was  nou  eenmaal  één  van  haar  twee  beste  vriendinnen.  Mickey  en   zij  konden  alles  met  elkaar  bespreken,  met  Robin  was  dat  toch  anders,  want  zij  en  Robin   lagen  vaak  met  elkaar  in  de  clinch.  Niet  dat  ze  ruzie  maakten,  maar  Robin  was  echt  recht   voor  z’n  raap  en  kon  soms  een  beetje  bot  zijn,  terwijl  Amanda  alles  romantiseerde.  En   waar   Robin   er   van   uitging   dat   elke   man   van   nature   een   klootzak   was,   ging   Amanda   er   van   uit   dat   iedereen   van   nature   een   goedwillend   persoon   was.   Mickey   was   een   beetje   hun   middenweg   en   die   moesten   ze   nu   missen.   Wel   belden   ze   vaak   en   gelukkig   was   de   technologie  van  tegenwoordig  wonderbaarlijk  handig.     Die   avond   zaten   Amanda   en   Robin   helemaal   opgedirkt   in   café   De   Meer   met   een   paar   goede  vrienden  van  hen.  Eén  van  hen,  Harry,  was  een  ex  van  Robin  en  zo  waren  ze  aan   elkaar  blijven  plakken  als  uitgaansvrienden.  Robin  ging  nog  regelmatig  met  een  paar  van   die   jongens   om,   maar   bij   Amanda   bleef   dat   alleen   bij   uitgaansgelegenheden.   ‘Robin’,   begon  Amanda  haar  zin,  ‘ik  had  net  zo’n  raar  telefoongesprek.  Nou  ja,  eigenlijk  ging  het   heel  goed  hoor,  de  vrouw  die  ik  aan  de  telefoon  had  klonk  hartstikke  aardig,  maar  het   klonk   een   beetje   te   mooi   om   waar   te   zijn   eigenlijk   allemaal.’   Amanda   keek   een   beetje   beteuterd  om  zich  heen  en  dacht  nog  eens  na  over  het  telefoontje  van  daarnet.  Ze  had   het   nummer   van   de   vacatureadvertentie   gebeld   en   na   een   lang   en   plezierig   gesprek   was   ze  uitgenodigd  om  de  volgende  middag  al  langs  te  komen  om  een  sollicitatiegesprek  te   doen.   ‘Hoezo”,   vroeg   Robin   een   tikkeltje   verbaasd   en   met   een   licht   sarcasme.   ‘Had   je   soms   iemand   gebeld   die   beweerde   dat   je   een   miljoen   euro   had   gewonnen   en   dat   je   alleen  maar  je  tieten  moest  laten  zien.’  Robin  lachte,  omdat  ze  werkelijk  geen  idee  had   waar   Amanda   het   over   had   en   ze   vond   het   nodig   om   er   een   grapje   over   te   maken.   Amanda   vertrok   haar   mond   en   keek   knorrig   naar   Robin.   ‘Jij   ook   altijd   met   je   onzin.   Nee,   ik   zag   een   vacature   voor   een   baan   staan   en   daar   heb   ik   op   gereageerd.   Je   weet   dat   ik   mijn   baan   in   het   ziekenhuis   niet   mijn   leven   lang   wil   volhouden,   dus   ik   was   op   zoek   naar   andere   opties.   Hier.’   Ze   liet   Robin   het   krantenknipsel   zien,   die   er   haar   ogen   over   liet   glijden.  ‘Ja,  dat  klinkt  best  apart.  Wat  zeiden  die  mensen  aan  de  telefoon  dan  dat  je  moest   doen?’   Amanda   haalde   haar   schouders   op.   ‘Tja,   ze   hebben   een   zoon   die   vorig   jaar   in   een   auto-­‐ongeluk   ernstig   verminkt   is   geraakt   en   hij   wil   niet   meer   naar   buiten   komen.   Hij   schijnt   zich   op   zijn   kamer   te   hebben   “opgesloten”.   Hij   heeft   een   jaar   lang   ziekenhuisoperaties  en  -­‐bezoeken  af  moeten  leggen  en  nu  hij  klaar  is  met  dat  alles,  ziet   hij  het  niet  zitten  om  de  confrontatie  met  de  buitenwereld  aan  te  gaan.’  Robin  trok  een   wenkbrauw   op.   ‘Maar   kan   die   jongen   dan   niet   gewoon   in   therapie,   waarom   van   die   rare   functie-­‐eisen?’  Daar  dacht  Amanda  nou  juist  ook  al  een  tijdje  over  na.  ‘Ja,  dat  snap  ik  zelf   dus  ook  niet.  Hij  schijnt  niet  te  geloven  in  psychologen  en  therapie  of  iets  dergelijks,  had   zijn  moeder  gezegd.’  ‘Had  je  zijn  moeder  aan  de  telefoon?’  Robin  vond  het  verhaal  steeds   aparter  worden.  ‘Zijn  moeder  ja.  Hij  woont  sinds  het  ongeluk  weer  thuis,  zei  ze  tegen  me.   Het   schijnt   dat   hij   niet   zo   makkelijk   is,   maar   morgen   zou   ze   me   meer   vertellen.   Ze   wilde   dat   ik   hem   eerst   zou   ontmoeten,   voordat   we   verder   praatten.’   Robin   knikte.   ‘Dat   is   waarschijnlijk   ook   een   goed   idee,   denk   ik.   Dan   weet   je   meteen   wat   voor   vlees   je   in   de   kuip   hebt.   Zou   die   jongen   er   erg   uitzien,   dat   hij   niet   naar   buiten   durft   meer?   Zou   zijn   moeder  hem  daarom  beschermen  tegen  de  boze  buitenwereld  en  alle  dingen  die  ze  van   hem   zouden   kunnen   denken   of   zeggen?’   Dit   keer   was   het   Amanda   die   haar   schouders   ophaalde  en  een  diepe  zucht  slaakte.  ‘Ik  weet  het  niet,  maar  het  kan  mij  niet  schelen  of   hij   er   uit   ziet   als   de   hunchback   van   de   Notre   Dame,   ik   wil   die   arme   jongen   gewoon  


helpen  om  zich  weer  in  de  wereld  te  begeven.  Dat  zou  nou  eens  de  ideale  missie  voor  mij   zijn,  in  plaats  van  oude  mensen  begeleiden  naar  hun  sterfbed.’  Ze  knikte  om  haar  eigen   redenaties   en   pakte   haar   glas   op.   ‘En   nou   drinken   we   op   het   leven,   het   is   weekend   en   ik   heb  even  geen  zin  om  over  mijn  werk  na  te  denken.  Proost!’  Amanda  hief  haar  glas  op   naar  Robin,  die  zonder  aarzelen  het  hare  tegen  dat  van  Amanda  aanstootte.  ‘Wat  hebben   we  te  vieren?’,  klonk  een  stem  naast  hen.  Het  was  Peter,  die  de  lach  op  het  gezicht  van  de   meiden  zag  als  het  moment  om  zich  te  mengen  in  hun  gesprek.  ‘Niets  Peter,  antwoordde   Amanda,   ‘gewoon   het   leven!’   Robin   knikte.   ‘Kom,   we   proosten   op   ons   weekend   en   ons   “vrijgezellige”  leven.  Dat  is  toch  het  vieren  waard!’  Ze  lachten  alledrie  en  de  anderen  aan   tafel   proostten   ook   mee.   Het   was   tijd   om   er   een   leuke   avond   van   te   maken,   dacht   Amanda.  Nog  één  glas  wijn  en  ze  zou  de  dansvloer  opgaan,  dan  had  ze  vast  genoeg  lef   om  haar  gêne  aan  de  kant  te  zetten.      


Preview Ik zie jou! - Monique Vink