Issuu on Google+

1     Het  was  een  perfecte  bruiloft.     Niet  meer  dan  tien  mensen  in  het  stadhuis,  geen  liedjes,  geen  toespraken,  geen  gedoe;  en  daarna   gingen  we  naar  Alta  in  West  Village  voor  de  receptie.  Ik  zag  de  gezichten  van  mijn  liefste  vrienden  in   het  flakkerende  licht  van  de  kaarsjes:  Jenny,  Vanessa,  Erin,  en  Alex  natuurlijk.  Jemig,  wat  zag  Alex  er   geweldig  uit  in  dat  pak.  Ik  nam  me  voor  dat  ik  hem  vaker  in  driedelig  zwart  zou  hijsen.  Bijvoorbeeld   op  onze  trouwdag…  stoute  Angela,  zover  is  het  nog  lang  niet.  Taa-­‐dam-­‐te-­‐dam.     ‘Vind  je  dit  echt  geen  stomme  zet  van  me?’  fluisterde  Erin  van  achteren  in  mijn  oor,  zodat  ik  met  een   schok  op  aarde  landde.  ‘Ik  bedoel,  een  halfjaar  geleden  beweerde  ik  nog  dat  ik  nóóit  meer  zou   trouwen.’     Ik  schudde  mijn  hoofd.  ‘Echt  niet,’  antwoordde  ik  met  een  blik  naar  haar  kersverse  echtgenoot,  in  de   wandelgangen  Thomas  geheten,  of  zoals  Jenny  hem  noemde:  die  krankzinnig  hete  hunk.  ‘Als  je  niet   zo  zeker  had  geweten  dat  hij  de  ware  voor  je  was,  had  je  deze  stap  nooit  gezet.’  ‘Natuurlijk  is  hij  de   ware.  Dag  lieverd.’     Jenny  Lopez  had  zich  tussen  ons  in  gewrongen  en  Erin  een  dikke  zoen  gegeven,  waardoor  het  gezicht   van  de  bruid  onder  de  Mac  Ruby  Woo-­‐lippenstift  kwam  te  zitten.  ‘Hij  is  een  superrijke  advocaat,   superhot  en  superverliefd  op  je.  Dat  lijken  me  drie  belangrijke  overwegingen  om  in  het   huwelijksbootje  te  stappen.  En,  wauw,  wat  een  chic  bootje  is  dit!  Volgens  mij  nog  mooier  dan  dat  van   je  vorige  bruiloft  en  beslist  véél  mooier  dan  die  daarvoor.’     ‘Wat  ben  je  toch  cru.’  Erin  haalde  speels  uit  naar  Jenny’s  bos  donkerbruine  krullen.  ‘Maar  je  hebt   gelijk.  Hij  is  zo’n  schat.  Niet  trouwen  was  gewoon  geen  optie.’     ‘Hmm,  een  schat  of  niet,  ik  trouw  alleen  met  iemand  die  mijn  favoriete  restaurant  een  hele   zaterdagavond  kan  afhuren.’  Met  een  zucht  sloeg  Jenny  een  glas  champagne  achterover.  ‘Heeft   Thomas  nog  loslopende  vrienden?  Ik  bedoel  rijke  alleenstaande  advocaten?’     Ik  liep  met  een  stralende  glimlach  rond.  De  vorige  bruiloft  die  ik  had  meegemaakt,  was  op  een  ramp   uitgelopen.  Aan  het  begin  van  de  dag  was  ik  nog  het  verlegen  bruidsmeisje  geweest  met  haar   toegewijde  verloofde;  aan  het  eind  een  met  hoge  hakken  gewapende  handenbreker  die  haar   toegewijde  verloofde  had  aangetroffen  met  een  sletje  op  de  achterbank  van  hun  gezamenlijke  Range   Rover.     Nadat  ik  het  feest  was  ontvlucht,  het  hele  gezelschap  in  tranen  of  in  het  ziekenhuis  achterlatend,  had   ik  halsoverkop  het  vliegtuig  naar  New  York  genomen.  Daar  had  Jenny  zich  over  me  ontfermd.  In  haar   eentje  had  ze  de  rollen  van  mijn  beste  vriendin,  therapeut  en  familie  vervuld.  Het  was  niet  makkelijk   geweest,  maar  op  den  duur  had  ik  mijn  draai  gevonden.  Ik  had  werk  gevonden  als  blogger  voor  het  

 

1  


tijdschrift  The  Look,  fantastische  vrienden  gekregen  en  een  rijk  leven  –  wat  ik  al  veel  te  lang  had   gemist.  De  hand  die  om  mijn  middel  gleed,  herinnerde  me  eraan  dat  ik  nóg  iemand  in  New  York  had   gevonden:  Alex  Reid.     ‘Dit  is  de  leukste  trouwpartij  waar  ik  ooit  ben  geweest.’  Hij  trok  me  tegen  zich  aan  en  legde  zacht  zijn   lippen  tegen  mijn  wang.  ‘En  jij  bent  de  mooiste  van  iedereen.’     ‘Er  zijn  maar  acht  meiden  om  mee  te  vergelijken  en  bovendien  is  het  niet  waar.’  Ik  draaide  me  naar   hem  toe  om  zijn  lange  zwarte  haar  uit  zijn  ogen  te  strijken.  ‘Erin  is  een  beeldige  bruid,  Jenny  ziet  er  in   die  jurk  weergaloos  uit  en  Vanessa…’     ‘Neem  dat  compliment  nou  maar  van  me  aan.’  Alex  schudde  zijn  hoofd.  ‘Het  kan  me  niet  schelen  wat   je  zegt.  Er  is  gewoon  niemand  in  de  hele  stad  die  aan  jou  kan  tippen.’     Met  een  bedenkelijk  gezicht  accepteerde  ik  zijn  kus,  al  was  ik  in  stilte  dankbaar  dat  het  lot  mij  zo   gunstig  gezind  was.  Toen  ik  nog  maar  net  in  New  York  was,  hadden  we  elkaar  voor  het  eerst   ontmoet,  maar  het  wfas  veel  te  heftig  en  te  snel  gegaan.  Alex  had  de  rem  erop  gezet  en  ik  had  een   halfjaar  afgewacht,  zogenaamd  omdat  ik  niet  wist  of  ik  wel  aan  een  relatie  toe  was,  terwijl  ik  me   intussen  afvroeg  wanneer  ik  hem  met  goed  fatsoen  zou  kunnen  bellen.  Ten  slotte  had  ik  de  telefoon   gepakt  –  vertrouwend  op  mijn  goede  karma,  alle  mogelijke  goden,  Boeddha  en  Marc  Jacobs  –  en  Alex   had  hem  zowaar  aangenomen.     Nu  probeerde  ik  gewoon  lol  te  hebben  en  geen  aandacht  te  besteden  aan  het  tintelende  gevoel  in   mijn  buik  dat  hij,  Alex,  de  ware  voor  me  was.  Ik  wilde  in  elk  geval  geen  herhaling  van  mijn  vorige   relatie.  Ik  was  tien  jaar  bij  mijn  ex  geweest,  maar  ik  was  al  die  tijd  nooit  zo  bang  geweest  hem  te   verliezen  als  nu  bij  Alex.  Vaak  lag  ik  ’s  nachts  met  wijdopen  ogen  naar  zijn  slapende  gestalte  te  kijken,   bevreesd  dat  ik  hem  zou  kwijtraken.     Hij  was  de  afgelopen  twee  maanden  fantastisch  geweest.  Ik  had  me  geen  attentere,  zorgzamer   vriend  kunnen  wensen.  Hij  gaf  me  vaak  cadeautjes.  Vandaag  had  ik  bijvoorbeeld  een  mooie   zonnebloem  van  hem  gekregen,  mijn  lievelingsbloem,  om  op  mijn  olijfgroene  hemdjurk  van  Cynthia   Rowley  te  spelden.  Hij  verraste  me  met  lekkere  hapjes  als  ik  met  een  deadline  worstelde.  Hij  haalde   snel  een  ontbijtje  voordat  ik  opstond.  Toen  Jenny  en  ik  een  keer  ’s  nachts  om  drie  uur  ons   appartement  niet  in  konden,  was  hij  helemaal  vanuit  Brooklyn  naar  Manhattan  gekomen  met  de  tas   en  sleutels  die  ik  bij  hem  had  laten  liggen,  plus  een  grote,  katerbestendige  pizza.  We  hebben  nooit   kunnen  achterhalen  waar  Jenny  haar  sleutels  had  verloren…  Maar  zijn  grootste  heldendaad  is  wel  dat   hij  het  haar  uit  mijn  gezicht  heeft  gehouden  toen  ik  tijdens  een  wijnproeverij  voor  The  Look  te  veel   had  gedronken  en  overgaf.  Vlak  voor  een  peperduur  restaurant.  Terwijl  iedereen  naar  ons  keek.  Op   zijn  schoenen.     Niet  alleen  kon  hij  meedingen  naar  de  titel  van  ’s  Werelds  Beste  Minnaar,  maar  hij  was  ook  nog  een   rockheld.  Zijn  band  had  in  de  periode  dat  wij  uit  elkaar  waren,  hun  derde  album  geproduceerd,  dat    

2  


redelijk  werd  verkocht  en  buitengewoon  werd  geprezen.  Maar  hij  had  totaal  geen  sterallures.   Hoewel  Jenny  luidkeels  verkondigde  dat  hij  eigenlijk  coke  zou  moeten  snuiven  uit  de  navels  van  zijn   groupies,  lag  hij  op  de  bank  mee  te  kijken  naar  America’s  Next  Top  Model  en  een  Chinese   afhaalmaaltijd  naar  binnen  te  werken.     Toen  we  plaats  hadden  genomen  aan  tafel,  keek  ik  de  hele  kring  rond.  Ik  kon  me  niet  herinneren   wanneer  ik  voor  het  laatst  zo  gelukkig  was  geweest,  zo  in  harmonie  met  mezelf.  Wat  gaf  het  dat  dit   niet  de  mensen  waren  met  wie  ik  was  opgegroeid,  dat  zij  me  niet  hadden  geleerd  hoe  ik  moest   fietsen?  Deze  mensen  hadden  me  geleerd  met  de  metro  te  reizen  en  op  eigen  benen  te  staan.  Of  in   elk  geval:  hoe  ik  overeind  kon  krabbelen  als  ik  in  een  dronken  bui  was  omgevallen.     Jenny  stootte  me  aan.  ‘Heb  jij  ook  braakneigingen?’  vroeg  ze.  ‘Onvoorstelbaar  dat  Erin  zo’n  zeven   keer  is  getrouwd,  terwijl  ik  niet  eens  iemand  voor  in  bed  kan  vinden.’     ‘Weet  je,  ik  had  net  een  vredig  moment  waarin  ik  bedacht  dat  ik  een  ongelofelijke  geluksvogel  ben   met  zulke  geweldige  vrienden.’  Ik  gaf  Jenny  een  tikje  op  haar  hand.  ‘En  dat  heb  jij  bedorven.’     ‘Au,  ik  weet  dat  je  van  me  houdt.’  Jenny  vlijde  haar  hoofd  op  mijn  schouder  en  kriebelde  me  onder   de  kin.  ‘En  ik  ook  van  jou,  maar  eerlijk,  ik  ga  hier  ontzettend  van  janken.  Brooklyn  en  jij  hebben   hopelijk  geen  plannen  om  eerder  te  trouwen  dan  ik,  want  dat  gebeurt  mooi  niet!’   ‘Jenny!’  Ik  wierp  een  blik  naar  Alex,  maar  hij  luisterde  met  zijn  geduldigste  gezicht  naar  een  vriend   van  Thomas  die  bij  een  investeringsbank  werkte.  ‘Hou  erover  op.  We  zijn  pas  net  weer  bij  elkaar.  Al   dat  geklets  brengt  nog  ongeluk.’     ‘Uitgesloten,  schat.’  Jenny’s  hand  scheerde  rakelings  boven  een  kaars  die  voor  haar  op  tafel  stond.   ‘Hoe  vaak  heb  je  alleen  geslapen  sinds  het  weer  aan  is  tussen  jullie?  Drie  keer,  hoogstens  vier.  Hij  is   stapelgek  op  je.  Ik  weet  dat  je  de  bruidsmars  in  stilte  al  afdraait  in  je  hoofd.  Wedden  dat  je  binnen   een  jaar  een  ring  draagt.  Zal  ik  hem  helpen  met  het  uitzoeken  van  een  beetje  klassiek  exemplaar?   Alex  mag  dan  zo’n  creatief  type  zijn,  zo’n  ring  moet  wel  je  hele  leven  mee  kunnen.’     Van  pure  zenuwen  plette  ik  mijn  lange  lichtbruine  pony.  ‘Alsjeblieft,  hou  op.  We  doen  het  rustig  aan   en  dat  weet  je  best.’     Jenny  glimlachte.  ‘Ja,  dat  is  me  wel  duidelijk.  Ik  ben  echt  heel  blij  voor  je.  Jullie  zijn  een  prachtig  stel,   maar  je  móét  me  aan  een  date  helpen.  Het  is  verdomme  al  een  halfjaar  geleden  dat  ik  het  voor  het   laatst  met  iemand  gedaan  heb.  Goddank,  daar  komt  het  eten!’     ‘Zeg  dat  wel,’  mompelde  ik.     De  maaltijd  ging  veel  te  snel  voorbij.  Het  eten  was  heerlijk,  maar  niet  substantieel  genoeg  om  de   werking  van  de  champagne  teniet  te  doen.  Een  saucijzenbroodje  of  een  gebraden  kippenpoot  zou   hebben  geholpen,  maar  dit  was  een  exclusief  restaurant  in  New  York,  geen  gezellig  familierestaurant   á  la  Clark.  Toen  er  na  het  eten  werd  gespeecht  en  na  de  speeches  werd  gedronken,  wist  ik  me  los  te   scheuren  van  een  interessante  beleggingsanalist  –  hij  kreeg  een  bijna  een  hartstilstand  toen  ik    

3  


vertelde  dat  ik  geen  pensioenregeling  had  –  en  zocht  ik  de  mensen  op  die  ik  wél  wilde  spreken.  Erin   en  Vanessa  stonden  bij  de  deur.  Ze  hadden  het  te  druk  met  hun  rol  van  bruid  respectievelijk   bruidsmeisje.  Jenny  sloofde  zich  uit  door  aanhoudend  te  knikken  en  te  glimlachen  naar  vrienden  van   Thomas,  terwijl  Alex  zich  waarschijnlijk  voor  diezelfde  vrienden  schuilhield  op  de  wc.  Hij  kon  zich  in   een  pak  hijsen  en  zijn  wilde  bos  zwart  haar  met  een  kam  temmen,  maar  hij  kon  onmogelijk  zijn   glazige  blik  verbergen  als  Thomas  en  zijn  vrienden  over  effecten  en  aandelen  spraken.  Nu  er  niemand   was  om  me  te  beschermen  tegen  de  dodelijke  verveling  van  dat  soort  gesprekken,  besloot  ik  naar   het  balkon  te  vluchten.     ‘Ook  zo’n  zin  in  spioneren?’  vroeg  Alex,  zodra  ik  op  het  balkon  was  aangekomen.  Hij  leunde  over  de   balustrade  met  een  champagneglas  in  zijn  hand;  zijn  das  hing  los  en  zijn  bovenste  knoopje  stond   open.     ‘Aha,  hier  had  jij  je  dus  verstopt.’  Ik  nam  een  slokje  van  zijn  champagne.  Dat  beetje  kon  geen  kwaad.   ‘Ik  dacht  dat  je  met  je  nieuwe  vriendje  was  vertrokken.’     ‘Ja,  het  klikte  meteen  tussen  ons.  Ik  ben  namelijk  wezenloos  geïnteresseerd  in  aandelen  met  een   hoog  rendement.’     ‘Zie  je  wel.  Ik  wist  dat  de  band  een  dekmantel  was.  Wie  was  je  aan  het  bespieden?’     Hij  wees  naar  de  provisorische  bar  achter  in  het  restaurant.     ‘Eerst  jou,  maar  toen  je  wegliep,  heb  ik  me  op  Jenny  gefocust.  Ik  ben  benieuwd  wie  ze  vanavond  op   het  oog  heeft.’     Ik  zag  haar  meteen.  Ze  leunde  tegen  de  bar,  met  een  rood  pruilmondje  en  een  waterval  van   glanzende  krullen.  Ze  nipte  aan  een  kleurloze  cocktail,  bestudeerde  haar  nagels  en  negeerde  de  man   naast  haar  die  onhandig  haar  aandacht  probeerde  te  trekken  met  een  bescheiden  kuchje  en  een   angstvallige  glimlach.     ‘Het  lijkt  of  ze  eindelijk  over  Jeff  heen  is.’  Alex  knikte  goedkeurend.     ‘Dat  lijkt  zo,  maar  ik  weet  het  niet,’  zei  ik  met  een  frons.  ‘Het  ene  moment  jammert  ze  dat  ze  nodig   met  iemand  naar  bed  moet  en  even  later  zit  ze  avonden  achter  elkaar  thuis  naar  Nanny  911  te  kijken.   Kijk  maar,  ze  negeert  die  vent  volkomen.’     ‘Misschien  is  ze  te  kieskeurig,’  opperde  Alex,  toen  de  onfortuinlijke  bankemployé  zijn  pogingen  opgaf   en  opschoof  naar  Vanessa.  ‘Of  misschien  kijkt  ze  gewoon  graag  naar  Nanny  911.’     ‘Dat  klopt  en  ze  heeft  het  recht  om  kieskeurig  te  zijn,  want  ze  is  een  kanjer.  Toch  denk  ik  dat  er  meer   aan  de  hand  is,’  zei  ik.  ‘Ik  weet  het  niet  precies,  maar  ze  gaat  uit,  komt  leuke  mannen  tegen  die  haar   hun  nummer  geven,  maar  ze  belt  nooit.  Intussen  klaagt  ze  steeds  dat  ze  geen  geluk  heeft.  Ik  heb   geen  idee  hoe  ik  haar  kan  helpen.  Ik  weet  dat  ze  nog  om  Jeff  treurt,  maar  daar  wil  ze  nooit  over   praten.  In  nuchtere  toestand  dan.’     ‘Hoopt  Jenny  nog  steeds  dat  het  goed  komt?’  vroeg  Alex,  terwijl  hij  met  zijn  hoofd  tegen  mijn  hoofd    

4  


leunde.     Ik  haalde  mijn  schouders  op  en  tuitte  mijn  lippen.  Volgens  de  officiële  versie  was  ze  allang  over  haar   ex  heen,  maar  de  onofficiële  versie  –  dronken  en  om  twee  uur  ’s  nachts  –  luidde:  Ik  kan  Jeff  maar  niet   vergeten.  We  zijn  voor  elkaar  bestemd.  Ik  had  alleen  zo’n  vaag  vermoeden  dat  Jenny  niet  zou  willen   dat  Alex  dat  wist.     ‘Dus  ik  kan  haar  beter  niet  vertellen  dat  er  gisteren  een  blondine  bij  hem  is  ingetrokken?’  vroeg  Alex.   ‘Sorry  dat  ik  dat  nu  pas  zeg,  maar  ik  was  het  glad  vergeten.’     ‘Echt  waar?’     Hij  knikte.     Het  leek  me  inderdaad  verstandig  deze  informatie  voor  Jenny  te  verzwijgen.  Ze  kon  Alex  nu  al  dagen   negeren,  domweg  omdat  hij  in  hetzelfde  gebouw  woonde  als  Jenny’s  ex  en  weigerde  zijn   appartement  te  verkopen.  ‘Nee,  dat  mag  ze  nooit  te  weten  komen.  Als  ze  het  hoort,  komt  ze  een   maand  haar  bed  niet  uit.’     ‘Klinkt  erg  aantrekkelijk.’  Hij  glimlachte  en  zijn  ene  hand  kroop  over  mijn  rug,  terwijl  hij  zich  met  zijn   andere  hand  aan  de  balustrade  vasthield.  ‘Kunnen  wij  dat  niet  doen?’     Ik  keek  in  zijn  ongelofelijk  groene  ogen.  Het  haar  van  zijn  pony  raakte  mijn  wimpers  toen  hij  zich   vooroverboog  voor  een  lange  zoen.  Door  de  dunne  zijde  van  mijn  jurk  kon  ik  zijn  lichaamswarmte   voelen.  De  rand  van  het  balkon  drukte  tegen  mijn  onderrug.     Mijn  avondtasje  glipte  uit  mijn  hand.  Misschien  viel  het  wel  over  de  balustrade,  maar  dat  kon  me  niet   schelen.     ‘Ik  moet  eigenlijk  op  tijd  naar  huis,’  bracht  ik  moeizaam  uit,  terwijl  Alex  zijn  hand  omhoog  liet  glijden   naar  mijn  nek  en  mijn  krullen  om  zijn  slanke  vingers  wond.  ‘Om  negen  uur  heb  ik  een  afspraak  met   Mary.’     ‘Dan  zijn  we  met  de  metro  het  snelst  bij  mij  en  met  de  taxi  bij  jou.’  Zijn  ogen  waren  donker  en   dromerig,  zijn  ademhaling  ging  snel.  ‘En  ik  denk  dat  ze  in  de  metro  niet  blij  zijn  met  wat  wij  van  plan   zijn.’     ‘Dat  wordt  een  taxi.’  Ik  streek  mijn  jurk  glad  en  raapte  mijn  tasje  op,  dat  goddank  niet  over  de  rand   was  gevallen  en  een  van  de  gasten  had  geraakt.  Als  het  om  bruiloften  ging,  had  ik  al  te  veel   gewonden  veroorzaakt.  ‘Ik  had  je  nooit  ingeschat  als  iemand  die  opgewonden  zou  raken  van  een   trouwpartij.’     ‘Hoe  had  je  me  dan  ingeschat?’  Alex  glimlachte.  ‘En  dat  ik  opgewonden  ben,  komt  niet  door  de   trouwpartij,  maar  door  jou.  Dus  spring  maar  in  die  taxi.’  

 

5  


Ik hou van Hollywood