Page 1

Ons vergeet nie ZUID-AFRIKA 1994

een feestelijk eindejaar: tips voor feestdis en dansvloer En ook: Kerstmis in de cinema, Kore-eda en Dood Paard.

19 12 13

AFGIFTEKANTOOR BRUSSEL X P303153

Kolonel Jules Koninckx was operatieleider tijdens de eerste vrije verkiezingen LEES P.6 © MARC GYSENS

EEN NIEUWE GENERATIE

BRUSSEL – Burgemeester Yvan Mayeur heeft maandag zijn eerste gemeenteraad voorgezeten, en OCMW-voorzitter Pascale Peraita (PS, niet op de foto) heeft als gemeenteraadslid de eed afgelegd. De uitdagingen zijn groot, maar de grootste uitdaging – én de meest zichtbare – is om de stadsautosnelweg die de Vijfhoek in tweeën snijdt om te timmeren tot een autoluwe verkeersas met verkeersvrije pleinen. Lees pagina 4-5: ‘Ik zeg al jaren dat twintig procent werklozen te veel is’ en opinie pagina 17: ‘Vuurproef doorstaan’. DV

Samenleving > Brusselse overheid toont interesse

Bisdom zet kerken in de vitrine BRUSSEL – Het aartsbisdom heeft een lijstje klaar van acht Brusselse parochiekerken waar het van af wil. Dat is gebleken tijdens een colloquium van het Brussels Gewest over de herbestemming van kerken.

O 

p het druk bijgewoond colloquium in de voormalige Brigitinnekerk gaf hulpbisschop Jean Kockerols tekst en uitleg bij de plannen van het Aartsbisdom Mechelen-Brussel voor de reorganisatie van het Brussels kerkpatrimonium. Door het dalende aantal kerkgangers is een deel van de 108 parochiekerken overbodig geworden. Het bisdom probeert die eerst een nieuwe religieuze bestemming te geven. Dat kan door ze ter beschikking te stellen van anderstalige katholieken (Polen, Brazilianen, etc), of andere christenen (kopten, orthodoxen en protestanten).

Lukt dat niet, dan is het bisdom bereid om ze (gedeeltelijk) te ontwijden en af te stoten. Het wil wel zelf mee de voorwaarden bepalen van de herbestemming. Dat kan via het canoniek recht. Zo mag “het zielenheil er geen enkele schade door lijden” en moet het om een niet-onwaardige herbestemming gaan. In vele gevallen vraagt het bisdom dat een klein deel van het gebouw toch voor de eredienst kan worden behouden. Jean Kockerols gaf een lijst van acht parochiekerken waarover onderhandelingen van start kunnen gaan tussen bisdom en de Brusselse overheden (gemeente & gewest) voor herbestemming.

■ Sint-Kathelijne De stad Brussel heeft een ideeënwedstrijd gelanceerd voor de herbestemming van de kerk. Peter de Caluwe (De Munt) is juryvoorzitter. ■ HEILIGE-FAMILIE (Schaarbeek, Helmet) Het architectenbureau Ozon maakte in 2009 een haalbaarheidsstudie. In de kerk zouden winkels en kantoren komen. Het project ligt stil. ■ Sint-Hubertus (Bosvoorde) De gemeente is eigenaar van de kerk en wil er woningen bouwen. Er is nog geen promotor aangeduid. ■ Sint-Vincentius a Paulo (Anderlecht, Scheut) Kan in de toekomst een school herbergen. ■ Sint-Jozef (Ukkel, Homborch) In studie.

■ Sint-Franciscus-Xaverius (Anderlecht, Kuregem). De kerk is beschermd maar in slechte staat. De Brusselse regering zou een deklassering overwegen. ■ Drievuldigheid (Elsene/SintGillis) De kerk is aan restauratie toe. De onderhandelingen over herbestemming zijn delicaat: de kerk ligt op het grondgebied van twee gemeenten. ■ Sint-TheresiA VAN AVILA (Schaarbeek, Meiser) De kerk is niet beschermd. Wordt wel nog gebruikt.

Op het colloquium bleek dat de Brusselse overheid interesse toont voor de herbestemming, en wel om twee redenen. Door de bevolkingsgroei stijgt de nood aan woningen, scholen en andere uitrustingen. De kerken kunnen soelaas bieden. Al staat daar wel een stevige kost tegenover. Maar er is ook een erfgoedreden. Als de kerken herbestemd worden, kunnen ze eindelijk het onderhoud krijgen die ze verdienen, “want heel veel kerken in Brussel zijn in slechte staat,” zo klonk het op het colloquium. Steven Van Garsse ADVERTENTIE

■ SINT-GERTRUDIS (Etterbeek) De vreemde eend in de bijt. De kerk is ooit afgebroken. Het bisdom dringt erop aan dat ze wordt heropgebouwd.

EvEn stilstaan bij dE filEs? Ga dan naar pagina 7

N° 1407 VAN 19 TOT 26 DECEMBER 2013 ¦ WEEK 51: WEEKBLAD, EEN UITGAVE VAN VZW BRUSSEL DEZE WEEK, FLAGEYPLEIN 18, 1050 ELSENE, REDACTIE: 02-226.45.40, ABONNEMENTEN: 02-226.45.45, E-MAIL: INFO@BDW.BE, WWW.BDW.BE


OPMERKELIJK

BDW 1407 PAGINA 2 - DONDERDAG 19 DECEMBER 2013

Uitgelicht > Brusselse rederijkersdichtbundel uit 1660 in Den Haag ontdekt

BRUSSEL – De Fanfakids willen zelf instrumenten bouwen. Worstelclub Spelers van de Ring heeft trainingsmateriaal nodig. En Cultureghem wil mobiele keukens maken om jongeren gezond te leren koken. Het geld daarvoor zoeken ze op een heel nieuwe manier: via internetplatform Growfunding. Growfunding/BXL is een nieuwe online financieringsmethode waarbij iedereen die dat wil een klein, stedelijk project kan steunen. “En het blijft niet bij een virtuele ontmoeting,” zegt initiatiefnemer Frederik Lamote. Lamote was al betrokken bij verschillende onderzoeksprojecten in de hoofdstad. Growfunding is een van de initiatieven van Miro, dat in de schoot van de KU Leuven Campus Brussel praktijkgericht onderzoek opzet over Brussel. Via een tweetalige website kunnen verenigingen, ondernemers en anderen hun projecten voorstellen aan het publiek en er geld voor ophalen. “Alle projecten zijn welkom bij Growfunding, zolang ze stedelijk en kleinschalig zijn,” legt Lamote uit. “Niet enkel non-profit, ook creatief ondernemerschap. Zo doet MicroStart Support mee, een organisatie die kleine zelfstandigen op weg wil helpen naar een eigen zaak.” Op dit moment zijn er al meer dan tien projecten, met onder andere Le Début des Haricots dat een biologische stadskaas wil maken en Recyclart dat een street food night wil organiseren. Wie doneert, mag zich aan een originele attentie verwachten, zoals VIP-plaatsen voor een worstelwedstrijd of een ringtone van muziekgroep Ictus. Als het project gefinancierd raakt, tenminste. Wordt er niet voldoende ingezameld, dan krijgt de schenker zijn geld terug. Toch wil Growfunding meer zijn dan enkel een financieringsmethode. “We willen vooral een netwerk opbouwen rond de projecten, op verschillende niveaus. We helpen de indieners om mensen samen te brengen rond hun initiatief. De virtuele ontmoetingen kunnen dan ook reële ontmoetingen worden.” Het onderzoek wordt ondersteund door de HUB, het Europees Sociaal Fonds en Vlaams minister voor Brussel Pascal Smet (SP.A). De onderzoeksfase loopt tot eind februari 2014. Daarna hoopt Growfunding een doorstart te maken als spin-off van de HUBrussel. Goele De Cort

Met verwijten als schurftig schaap, gekankerd been BRUSSEL – Googelend met zoektermen strandde de Brusselse literatuurhistoricus Remco Sleiderink (KU Leuven) bij het onbekende Princelycke lof-dichten uit 1660, gedrukt aan de Houtmarkt. De dichtbundel sliep al eeuwen in een bieb in Den Haag.

D 

oorspekt met verbloemde vechtwoorden legt het kleinood een oud bestuursdispuut bloot binnen de rederijkerskamer De Wijngaard. Gooiden ze toen al met bloempotten? Toeval of stijfkoppig researchwerk? Hoe noem je zo iets? Door te zoeken op Groyen en bloyen (groeien en bloeien), de spreuk van de Brusselse rederijkerskamer De Wijngaard (die nog bestaat), is een unieke zeventiende-eeuws dichtbundel (her)ontdekt in de Koninklijke Bibliotheek van Den Haag. Remco Sleiderink, campusdecaan van de Faculteit Letteren van de KU Leuven in Brussel (HUB) – bekend om met het vingertje de archiefstukken van de Brusselse rederijkerskamers uit te vlooien – kwam dus googelend te-

recht in de noorderburenbieb. “Het bundeltje lag daar, en niemand keek ernaar,” stelt Sleiderink droogjes. “Ik vroeg kopieën op, en toetste de inhoud af aan het toenmalig ledenregister van De Wijngaard, bewaard in het Archief en Museum van het Vlaams Leven te Brussel (AMVB). Vreemd was de tegenstelling tussen de bestuursledenlijsten (vanaf 1657) en de Princelycke lof-dichten met gheluck-wenschen ende liedekens gerymt door de vry lief-hebbers van den Wijngaert (1660). De bundel is opgedragen aan Joannes van Laer, de prins (voorzitter) van De Wijngaard. In de bestuurslijst komt Van Laer echter niet voor als toenmalig voorzitter, wel Jacobus Verbeelen en voordien Guilliam Vanden Heuvel. Bij een betere lectuur merkte

KU LEUVEN CAMPUS BRUSSEL

STADSPROJECTEN ZOEKEN UW STEUN

ik dat dit juist het punt van dispuut was, hetgeen aanleiding gaf tot het schrijven van de dichtbundel.”

Negenjarige oorlog

“De dichterlijke beelden zijn niets anders dan lokale, Brusselse kritiek, die hard op de man speelt”

“Een groep amateurdichters van De Wijngaard wilde nu eenmaal de ‘alternatieve’ voorzitter Joannes van Laer in het zonnetje zetten. Ook wilden ze zichzelf (zij die in onenigheid leefden met de nieuwe voorzitter) profileren als de enige echte Wijngaardgroep. Terwijl zij die zich achter Guilliam Vanden Heuvel schaarden, als de afvalligen moesten gezien worden. Vanden Heuvel wordt in het bundel afgedaan als een gekanckert been, dat moet geamputeerd worden. Heel het boekje speelt met wat gevoelig lag: de ergernissen binnen de vereniging. Met metaforen als ‘de wijnranken die van hem ziek worden’, verwijzend naar De Wijngaard, en een ‘schurftig schaap dat uit de stal moet worden gedreven’ wordt alle onbehagen over het bestuur als venijn in poëzie gezet.” Sleiderink: “De dichterlijke beel-

DE WEEK IN BEELD DOOR SASKIA VANDERSTICHELE

Ook tijdens het jaareinde gaan de werken aan de 140 meter hoge Up-site gestaag verder. Dat zien ook de vijfentwintig duiven, die even halthouden op de brug aan de Koninginnelaan.

© SASKIA VANDERSTICHELE


WEEKOVERZICHT

BDW 1407 PAGINA 3 - DONDERDAG 19 DECEMBER 2013

© MARC GYSENS

WOENSDAG 11 DECEMBER REKENHOF SCHERP VOOR LEEFMILIEU BRUSSEL. Volgens een audit van het Rekenhof gaat Leefmilieu Brussel, de gewestelijke administratie bevoegd onder Brussels minister Evelyne Huytebroeck (Ecolo), te vaak in de fout bij toekenning van openbare aanbestedingen. Zo zou de boekhouding onduidelijk zijn. Leefmilieu Brussel erkent de fouten, maar zegt dat het niet om kwaad opzet gaat. Oppositiepartij MR wil dan weer een parlementaire onderzoekscommissie.

DONDERDAG 12 DECEMBER ANTWERPENAAR HOOFD PARKEERAGENTSCHAP. De Brusselse regering stelt Eric Dubois aan als directeur-generaal van het nieuwbakken Brusselse parkeeragentschap. De 53-jarige Dubois werkte eerder voor het Antwerpse parkeeragentschap en kwam als beste uit de selectieronde. Er moet wel nog een Franstalige adjunctdirecteur worden aangesteld, maar daar is nog niemand voor gevonden. gennez voorzitter universitaire associatie. Voormalig SP.A-voorzitter Caroline Gennez is de nieuwe voorzitter van de Universitaire Associatie Brussel. Die overkoepelt de VUB en de Erasmushogeschool. Gennez is de eerste vrouw die voorzitter wordt. Volgens de VUB heeft Gennez heel wat onderwijservaring, onder meer als onderwijsschepen in Mechelen. In het AMVB kon de juiste link gelegd worden om twisten te verklaren in bestuurswissels van De Wijngaard.

den zijn niets anders dan lokale, Brusselse kritiek, die hard op de man speelt. Met de bundel willen de schrijvers bewijzen: wij zijn nog alive and kicking. Het gelegenheidsboekje werd trouwens gedrukt bij Govaerdt Schoevaerts aan de Houtmerckt (Brussel), ook een lid van de groep die het legitieme voorzitterschap van De Wijngaard betwistte. Via dit drukwerk claimde men de erfenis van De Wijngaard. En ze zijn daarin geslaagd. Want een paar jaar later, in 1664, hebben ze het andere bestuur terug kunnen inhalen, en voor vier schellingen het gestolen ledenregister bij het Brusselse

HET GETAL

pandjeshuis vrijgekocht. Daar had de groep rond Vanden Heuvel het in pand gegeven.” Hoe een en ander moet zijn verlopen is spek naar de bek van Sleiderink, die zijn onderzoek een schoolvoorbeeld vindt van de links die nuttig zijn tussen geschiedkunde en het literaire. “Tien jaar geleden lag dat ledenregister uit 1657 gewoon nog thuis bij Roger Van de Voorde, oudvoorzitter van De Wijngaard. Gelukkig bezit het AMVB dat nu.” Hoe en wanneer de Princelycke lof-dichten in Den Haag zijn verzeild geraakt, blijft nog te achterhalen. Mogelijk verhuisde het daarheen tijdens

38

Bedrijven in het Brussels gewest betalen 38 procent meer belastingen dan in Vlaams-Brabant, en 28 procent meer dan in Waals-Brabant. Op gewestelijk vlak vallen de taksen nog mee, Vlaams-Brabant is weliswaar 20 procent goedkoper maar Waals-Brabant is 11 procent duurder. Het is de gemeentetaks die volgens de ondernemersorganisatie Beci bedrijven doet twijfelen

het koningschap van Willem I van Oranje (onze koning van 1815 tot 1830), die alternerend in Den Haag en in Brussel resideerde (de dubbele hoofdstad van het koninkrijk). Mogelijk kan de Negenjarige Oorlog (1688-1697) tussen katholieken en protestanten in de Zuidelijke Nederlanden, de vlucht van het boekje naar het Noorden verklaren. Sleiderink: “Het blijft moeilijk te achterhalen, daar de Haagse bibliotheek in de loop der tijden veel verzamelingen heeft gekocht. Zeker is dat er geen enkel spoor van een ander exemplaar opduikt.”  Jean-Marie Binst

of ze wel voor Brussel kiezen en zelfs een verhuizing overwegen. De duurste gemeenten zijn Sint-Joost-tenNode, Brussel-Stad, Schaarbeek en Evere. “Het is de bureautaks die zwaar doorweegt,” zegt Beci. De ondernemers vragen een nieuw fiscaal pact gewest-gemeenten. Minister-president Rudi Vervoort (PS) en minister van Financiën Guy Vanhengel (Open VLD) – allebei van Evere – roepen de gemeenten op om in 2014 geen nieuwe taksen te heffen die wegen op de economie van het gewest.   Danny Vileyn

heraanleg wetstraat kan beginnen. De Brusselse ministers keuren het zoneplan voor de Wetstraat goed. Dat plan was nodig om het hele gebied rond te Wetstraat te kunnen hertekenen. Bouwpromotoren kunnen vanaf nu bouwaanvragen indienen. Mogelijk komen er in de buurt twee hoge torens. Naast kantoorruimte wordt er 110.000 vierkante meter woonoppervlakte voorzien. De Franse architect Christian de Portzamparc houdt een vinger in de pap; hij krijgt de komende tien jaar keuringsrecht voor alle ingediende projecten.

VRIJDAG 13 DECEMBER BRANDWEER ONZACHT TEGEN POLITIE. Duizend brandweerlui demonstreren aan de ambtswoning van federaal premier Elio Di Rupo (PS). De spuitgasten voeren actie tegen het eenheidsstatuut en besparingen. Wanneer zij een barricade van de politie breken, slaat die hard terug met traangas en de wapenstok. Enkele mensen raken gewond. goede cijfers voor brussels airport. Vorige maand groeide het aantal passagiers op Zaventem met 0,6 procent. Ook het vrachtvervoer deed het goed met een groei van maar liefst 6,8 procent. Wel waren er bijna 5 procent minder vluchten op de luchthaven.

ZATERDAG 14 DECEMBER meer mensen op metrosporen. Tijdens het weekend zijn er verschillende incidenten met mensen die op metrosporen lopen, onder meer in metrostation Beekkant. Op enkele jaren tijd is het aantal incidenten verdubbeld. In 2009 kreeg de MIVB 55 meldingen voor mensen op de sporen, in 2012 al 109.

MAANDAG 16 DECEMBER BIOSCOOP IN KUREGEM. De Groep Euroscoop heeft een bouwaanvraag ingediend voor een bioscoopcomplex met elf zalen aan de Tweestationsstraat in Kuregem, zo verneemt brusselnieuws.be. De bioscoop zou vooral klanten uit de Vlaams Rand moeten aantrekken. Er worden ook 700 parkeerplaatsen voorzien.

DINSDAG 17 DECEMBER rederijkersmanuscript ontdekt. De Brusselse onderzoeker Remco Sleiderink ontdekt per toeval een vergeten manuscript in een bibliotheek in Den Haag. Hoe en wanneer het document uit 1660 in Nederland is terechtgekomen, blijft een mysterie.

We wensen je veel Brussel in het nieuwe jaar BDW EN AGENDA NEMEN EVEN VAKANTIE. OP 9 JANUARI IS DE KRANT ER OPNIEUW MET EEN EXTRA DIK INTERVIEWNUMMER

museum voor arabische cultuur. Begin april opent vlakbij het Madouplein een nieuw museum dat zich zal specialiseren in schilderkunst over de Arabische cultuur. Het museum krijgt een collectie speciaal gemaakte schilderijen die de Arabische geschiedenis – ook van voor de islam – zal illustreren. Het museum ontvangt daarvoor nagenoeg geen subsidies, maar teert grotendeels op eigen middelen. De organisatie achter het museum noemt zichzelf vrijzinnig.   Samengesteld door Christophe Degreef

MEER NIEUWS DE HELE WEEK ROND OP SURF NAAR BRUSSELNIEUWS.BE EN SCHRIJF JE IN OP DE NIEUWSBRIEF


BDW 1407 PAGINA 4 - DONDERDAG 19 DECEMBER 2013

© MARC GYSENS

Mayeur: “Er zijn steeds meer mensen zonder iets: zonder papieren, zonder sociale bescherming, zonder dak.”

Politiek > Yvan Mayeur gordt de burgemeesterssjerp om

‘Ik zeg al jaren dat twintig procent werklozen te veel is’ BRUSSEL – Ex-OCMW-voorzitter Yvan Mayeur (PS) is de nieuwe burgemeester van Brussel. Hij volgt Freddy Thielemans op. Eerder dan een intellectuele volksmens à la Thielemans is Mayeur vooral een sociale cijferaar. “De stad is arm, en dat vind ik verschrikkelijk, maar er is nog geld om te investeren. In bejaardenzorg, bijvoorbeeld.”

N 

een, groter kan het contrast niet zijn. Waar de bon vivant Thielemans graag gezien was op pensenkermissen, daar heeft Mayeur eerder een voorliefde voor het hooggebergte. De nieuwe burgemeester is een alpinist. Waar Thielemans een klassieke socialist is, daar belichaamt Mayeur een modernere versie van het socialisme. En vooral: waar Thielemans vaak het achterste van zijn tong niet liet zien, daar zegt Mayeur wel duidelijk wat hij denkt. U begint als burgemeester onder een goed gesternte. In Vlaanderen klagen de steden dat ze geen geld meer hebben, maar in Brussel-Stad lijken er geen problemen te zijn. Er is zelfs nog marge voor investeringen. Hoe komt dat? Mayeur: “Er zijn dan ook twee

soorten begroting: een gewone en een buitengewone. Er zijn meer uitgaven in de gewone begroting. Maar echt erg is dat niet, we ontslaan geen personeel. Wel worden in onze administratie tien personen die met pensioen gaan, niet vervangen.” “Brussel is rijk, maar heeft arme inwoners. Daardoor zijn de inkomsten uit de personenbelasting laag. En Brussel heeft ook hoge pensioenlasten. De lokale besturen moeten meer betalen om de pensioenkassen van gemeenteambtenaren te spijzen. Dat is beslist toen de RSZ van de lokale besturen is hervormd enkele jaren geleden onder Michel Daerden. Tegen 2015 gaan er veel facturen binnenkomen. Er komen per jaar vele miljoenen euro aan extra uitgaven bij voor de pensioenen. Dat is veel geld. Tot zover de lopende uitgaven.” “Investeringen, dat is iets anders.

Grote uitgaven zijn gescheiden van de gewone begroting. Dit omdat investeringen te allen tijde mogelijk moeten zijn. Investeren moet, gezien de stijging van de bevolking. Een voorbeeld: wij bouwen duizend nieuwe woningen, en die mogen geen cent kosten aan stad. Wij weten zeer goed hoeveel onze projecten kosten, kunnen ze met eigen middelen betalen omdat de stad veel eigendommen heeft en we weten ook hoeveel die huurwoningen ons zullen opbrengen. We kunnen dus met een gerust gemoed naar de bank om geld te lenen.” “En het houdt niet op. Er zijn nog veel bejaarden in Brussel die hulp nodig hebben. De kosten van rusthuizen zijn gestegen omdat mensen ouder worden en omdat mensen die ouder zijn nu eenmaal meer zorg nodig hebben. We hebben net nog geïnvesteerd in een gespe-

“Wij kunnen nog met een gerust gemoed naar de bank om geld te lenen”

cialiseerd rusthuis voor Alzheimerpatiënten. En voor het einde van de legislatuur moet er nog een nieuw OCMW-rusthuis komen.” Denkt u niet dat de vergrijzing te lang geen prioriteit was in Brussel? Lange tijd leek het alsof er alleen maar kinderen waren. U bent een van de eerste politici die ook aan oudere inwoners denkt. Mayeur: “Ik heb dan ook achttien jaar ervaring bij het OCMW.” Maar om het opnieuw over

de financiën te hebben: als het gemeentebestuur in de toekomst zal moeten besparen, waarop zal dat dan zijn? Mayeur: “Hmm…” Niet in de sociale voorzieningen? Mayeur: “Zeker niet.” Eigendommen verkopen? Mayeur: “Onze eigendommen zijn rendabel. In 2012 heeft het OCMW 37 miljoen euro geïnvesteerd, waarvan 21 miljoen eigen middelen. Waarom zouden wij onze eigendommen verkopen?” “Als er bespaard zal worden, zal dat door een herstructurering van de administratie zijn. Ontslagen proberen we echter te vermijden. De werkloosheid is al te hoog in Brussel.” Brussel verarmt. Hoe kijkt u daar als socialist tegenaan? Mayeur: ( fel) “Ik verdraag dat niet. De sociale tijdbom tikt. De vraag is wanneer de explosie er komt.” Explosie? Mayeur: “De sociale explosie. Ik


BDW 1407 PAGINA 5 - DONDERDAG 19 DECEMBER 2013

weet niet in welke vorm die zal komen. Ik weet niet of de mensen op straat zullen komen of dat er auto’s in brand zullen worden gestoken. Ik hoop maar dat de mensen hun woede in politieke strijd zullen omzetten in plaats van in geweld.” Wijt u de huidige problemen aan het liberalisme? Mayeur: “Het financiële kapitalisme heeft tot gevolg dat er steeds meer rijken zijn enerzijds, en meer werklozen en OCMW-behoeftigen anderzijds. Er zijn steeds meer mensen zonder iets: zonder papieren, zonder sociale bescherming, zonder dak… Zelfs mensen zonder rechten. De aanwezigheid van illegalen in Brussel is een probleem: deze mensen hebben weinig rechten. Wat kunnen ze hier nog krijgen? Dringende medische hulp. En daar houdt het op.” Denkt u dan niet dat er grenzen aan migratie zijn? Of dat de migratie toch in andere banen geleid moet worden dan nu het geval is? Mayeur: “Immigratie is nodig voor Europa. Want de samenleving neigt naar veroudering. Wie zal de pensioenen betalen? De jongeren. Zulke immigratie moeten wij goed beheren, beter dan nu het geval is. Met heldere regels en met als doel de sociale integratie van mensen. Zulks moet op Europees niveau beslist worden.” “We mogen natuurlijk niet vergeten dat er in Brussel al 22 procent werklozen zijn. In sommige wijken stijgt de werkloosheid tot 30 procent. We kunnen nieuwe migratie pas aanvaarden als ook de huidige werklozen geholpen worden. Met de christendemocraten in de meerderheid was het niet eenvoudig om het over economie te hebben. De balans op het einde van de legislatuur oogde dan ook povertjes.”

Yvan Mayeur (53) werd geboren in Etterbeek en groeide op in de Marollen. Hij is sociaal assistent van opleiding en is sinds 1987 actief in de politiek. In 1995 kwam Mayeur aan het hoofd te staan van het Brusselse OCMW, een functie die hij tot deze maand bleef uitoefenen. Daarnaast was Yvan Mayeur van 2005 tot 2008 voorzitter van de Iris-koepel, het netwerk van openbare ziekenhuizen in Brussel. Mayeur wordt beschouwd als een politieke zoon van Philippe Moureaux, de ex-burgemeester van Molenbeek en sterke man van de PS. Naar verluidt werd dat vertrouwen wel beschadigd toen Mayeur vorig jaar na de verkiezingen met succes aandrong om CDH in te ruilen voor MR in Brussel. CD 

geen cijfer, maar een schande. Alle politici zouden in de eerste plaats daarmee moeten bezig zijn. Want met werk begint alles: als je geen werk hebt, kan je niet deelnemen aan deze samenleving.” Hoeveel extra inwoners kan Brussel nog aan? Mayeur: “Ah... (zucht). In het verleden waren er al eens 200.000 inwoners in Brussel, maar die leefden in slechte omstandigheden. Willen we goede leefomstandigheden voor iedereen, dan kunnen er nog maar een beetje meer inwoners bij. De vraag is dan: waar? Op overlegvergaderingen met de bevolking zijn het altijd dezelfden die tegen zijn. Het not-inmy-backyardgevoel is sterk.”

Brussels Havenminister Brigitte Grouwels zal blij zijn: meer jobs in de haven. Mayeur: (sarcastisch) “Grouwels blij? Dat zou pas een verrassing zijn.” “Grouwels begrijpt niet altijd goed dat er naast het gewest ook nog de stad Brussel bestaat. Een voorbeeld: wij willen het centrum opwaarderen en willen een grote voetgangerszone op de Anspachlaan. Daarvoor moet het verkeer naar de Kleine Ring geduwd worden. Maar wat doet Brussels Vervoersminister Grouwels? Zij schaft een rijstrook af op de Kleine Ring om een fietspad te kunnen schilderen. En dus rijden de mensen met de auto om door het stadscentrum. Ik ben ook voor fietspaden, maar dan wel als er overlegd is met ons. Ons mobiliteitsplan is tegengesteld aan de ideeën van Grouwels.” Stel dat u samen met Brigitte Grouwels een mobiliteitsbeleid zou moeten uittekenen, hoe zou er dat dan uitzien? Mayeur: “Ik pleit voor fysieke obstakels voor auto’s. Het schepencollege wil tussen het De Brouckèreplein en de Beurs een voetgangerszone maken. Dat wil zeggen dat het transitverkeer fysiek onmogelijk wordt gemaakt. We zijn niet geïnteresseerd in mensen die met de auto de stad willen doorkruisen. Een voetgangerszone zal het centrum van de stad doen herleven. Want de horeca, dat betekent jobs, zeker voor laaggeschoolden.” Op welke termijn ziet u de nieuwe centrale lanen? Mayeur: “Zo snel mogelijk. Op het einde van januari moet er een onderling akkoord zijn met alle bevoegde stadsdiensten, en dan kunnen we beginnen te praten met het gewest en de MIVB. Het federaal fonds voor

Iets anders nu. De SP.A heeft onlangs voorgesteld om de verschillende Brusselse OCMW’s te fuseren… Mayeur: (lacht) “Ik weet het. Om

Stad Brussel let op de kleintjes De stad Brussel hoopt in 2014 op 728.181.554,19 euro inkomsten, ze raamt de uitgaven op 728.140.364,06 euro. Dat blijkt uit de voorstelling van de begroting op de jongste gemeenteraad. Dat betekent een overschot van 41.190,13 euro, een begroting in evenwicht. De personeelskosten – de helft van het budget – stijgen met 2,21 procent: de stad voorziet een indexsprong per 1 augustus. Brussel-Stad telt 7.350 werknemers, onderwijzend personeel inbegrepen maar zonder politie, OCMW en gemeentelijke vzw’s. Schepen van Financiën Philippe Close (PS) onderstreept dat de stad ook een grote investeerder is. Stad en OCMW investeren volgend jaar bijna 300 miljoen euro in scholen, crèches, woningen, rusthuizen en collectieve voorzieningen. In Heembeek staan een school met 900 leerlingen en vernieuwing van de sportinfrastructuur op de agenda. OCMWvoorzitter Pascale Peraita (PS) legde de eed af als gemeenteraadslid. DV

Maar de PS heeft daar ongetwijfeld een stevig sociaal hoofdstuk aan gehangen. Mayeur: “De socialisten zijn voor de heropleving van de Brusselse economie. Samen met de MR pleiten we voor nieuwe jobs voor de Brusselaars. Daarvoor zijn we voorbij ons traditionele socialistische standpunt gegaan.” Is het dan typisch voor de Franstalige christendemocraten om de werkloosheid niet aan te pakken? Voor de gemeenteraadsverkiezingen hebt u al eens gezegd dat de Brusselse regering in actie moet schieten omdat de werkloosheid te hoog is. Een CDH’er is daarvoor bevoegd op gewestniveau. Mayeur: “ Ik zeg al jaren dat 20 procent werklozen te veel is. Dat is

mij te overtuigen heeft Pascal Smet me zelfs beloofd dat ik de voorzitter mag blijven.” “Serieus nu: een OCMW is geen administratie. Ons werkmodel is gebaseerd op projecten die duidelijk gelieerd zijn aan problemen van mensen. Dus moet het OCMW dicht bij de burger blijven. Ik pleit wel voor een verplichte samenwerking tussen OCMW’s voor bijvoorbeeld rusthuizen, bijvoorbeeld in de vorm van een koepelstructuur zoals we voor de ziekenhuizen gedaan hebben. In kleine Brusselse gemeenten weegt het beheer van rusthuizen te zwaar. Die koepel zal in het begin moeilijk liggen, dat weet ik wel, maar als we mensen ervan kunnen overtuigen dat er geen rusthuizen zullen verdwijnen, dan denk ik wel dat het mogelijk is.”

Brussel Beliris steunt ons al in onze plannen.” (Beliris is een bevoegdheid van federaal PS-minister Laurette Onkelinx, red.)

Een OCMW-voorzitterschap is iets anders dan het burgemeesterschap. Zou u als burgemeester het Gesu-dossier op dezelfde manier als uw PScollega Emir Kir van Sint-Joost aangepakt hebben? Mayeur: (denkt na) “Dat is een moeilijke.” “Neen, ik zou dat al twee of drie jaar geleden opgelost hebben en het niet tot een noodsituatie hebben laten komen. Maar Emir Kir had geen andere keuze dan te ontruimen. De burgemeester is wettelijk verantwoordelijk, uiteindelijk.”

© MARC GYSENS

Is dat de belangrijkste reden geweest om met de liberale Mouvement Reformateur in zee te gaan na de jongste gemeenteraadsverkiezingen? Mayeur: “Zeker. Het was makkelijk om met hen een deal te sluiten over werk.”

WIE IS YVAN MAYEUR?

Maar waar is er dan nog plaats? Mayeur: “Onder anderen langs het kanaal. Dat kan die buurt alleen maar ten goede komen. In de kanaalzone moeten niet alleen mensen wonen, ze moeten er ook kunnen werken.”

Vier jaar geleden zei u in een interview met deze krant dat u het Zuid-Amerikaanse socialisme wel bewonderde. Doet u dat nu als burgemeester van de Europese hoofdstad nog? Mayeur: “Ik denk dat er ook in Europa plaats is voor een nieuw socialisme. We moeten niet meer per definitie alleen met de sociale zekerheid de problemen van de mensen oplossen. Er is vandaag opnieuw ruimte voor gemeenschappelijk beheer, maar de socialistische beweging heeft geen idee hoe die te organiseren. We hebben een mooi sociaal systeem, maar geen goed fiscaal systeem. De mensen die gesteund moeten worden zijn de mensen die werken, maar zij betalen de belastingen. Grote bedrijven daarentegen betalen geen belastingen. We zitten in een systeem waarin de aandeelhouders van grote bedrijven veel krijgen, en de werkende mens betaalt. De rentenier is terug. Er zijn opnieuw heel wat mensen die leven van rente en niet werken. Net zoals in de negentiende eeuw.” Stel dat men u als burgemeester van Brussel uitnodigt in de Europese wijk, gaat u daar dan hetzelfde zeggen? Mayeur: “Natuurlijk. Waarom niet?

OCMW-voorzitter Pascale Peraita (PS) legde afgelopen dinsdag de eed af als Brussels gemeenteraadslid.

Europa heet tegenwoordig neoliberaal te zijn. Mayeur: “Weet u: zelfs klassieke liberalen zijn geen voorstander van het financiële kapitalisme van vandaag.”  Christophe Degreef  en Danny Vileyn


BDW 1407 PAGINA 6 - DONDERDAG 19 DECEMBER 2013

Politiek > Zuid-Afrika vrij in 1994, ook dankzij Jules Koninckx

Ons vergeet nie ETTERBEEK – Emotionele Mandelavieringen. Op radiostassies en op die internet het nogal gegons. In de roes van de geschiedschrijving, van Wikipedia tot universiteitsliteratuur, herinneren we aan de cruciale rol die de Belgische Rijkswacht heeft gespeeld bij de eerste vrije verkiezingen in Zuid-Afrika. Vanuit de Etterbeekse kazerne vertrok anno 1994 de knowhow om de stemronde correct te organiseren. Operatieleider van dienst voor 15.000 lokale waarnemers was kolonel Jules Koninckx.

V

rijdag 6 december 2013. Kort na het nachtelijk overlijden van Mandela, dat via radio en mond-tot-mondnieuws snel bekend werd, komt overal in ZuidAfrika een ‘herinneringsbeweging’ op gang. Jules Koninckx (69), kolonel-met-rust en nu reisleider ZuidAfrika voor Hobo Reizen, wandelt prompt naar het stadhuis van Kaapstad. “Hier heeft Mandela zijn eerste officiële speech gehouden,” weet hij als geen ander, als de stedelingen die ochtend met bloemen komen aangelopen en mee op de foto willen ( foto boven, Koninckx met hoed ). In 1994 heeft Koninckx twee maanden vóór de eerste vrije verkiezingen ter plekke het organisatieplan uitgetekend en continu bijgestuurd. Zijn overheidsopdracht was: “zet een controle- en waarnemingssysteem op poten zodat de verkiezingen perfect verlopen.” Vorige week zochten we Koninckx (inmiddels terug thuis) op, voor de naakte feiten in de aanloop van de stembusgang. En met de vraag waarom hem de eer tot monitoring toekwam?

Burgerpolitie Jules Koninckx: “In een normale democratie worden verkiezingen georganiseerd door het ministerie van Binnenlandse Zaken. In Zuid-Afrika kon dat toen niet. De hele administratie en zelfs de hele regering was erfelijk belast met het Apartheidsregime, dus was zij vanaf 1993 (in de aanloop naar de verkiezingen van 1994, red.) te veel betrokken partij. Ook al bleek Apartheid ‘de facto’ afgeschaft sinds 1990, na de vrijlating van Mandela. Er werd een Independent Electoral Commission (IEC) opgericht, een onafhankelijke verkiezingscommissie, die de praktische organisatie (inplanting stemkantoren, stembiljetten,…) en de monitoring zou verzorgen. Daardoor kon Zuid-Afrika, naast de gebruikelijke waarnemers uit Europa en de Verenigde Naties, de controle in handen houden en autonoom eindbeslissingen nemen. Mocht de wereld bijvoorbeeld stellen dat de verkiezingen niet vrij waren verlopen, dan kon Zuid-Afrika nog steunen op het onafhankelijke advies van de IEC, die alles wél geldig kon verklaren.” “Als waarnemer had de IEC 15.000

Zuid-Afrikanen uit antiapartheidsbewegingen gerekruteerd. Restte nog om ergens in de wereld de knowhow in monitoring te vinden. Monitoring betekende: die 15.000 man opleiden, ontplooien (hen initiëren in de verkiezingsstations) en hen leren om in real time te rapporteren, vanuit elk verkiezingsstation in de provincies naar Johannesburg. De zoektocht strandde bij het militaire apparaat. Militairen zijn gewoon om commandocentra op te zetten, troepen te ontplooien en informatie te beheren. Maar dit werk uitbesteden aan het eigen leger, was een uit te sluiten optie; het leger had tijdens de Apartheid repressie gepleegd. Bovendien vonden politici dat ‘elk leger’ onaanvaardbaar was, gezien het begrip leger te veel connotaties voor de burger inhield. Bijgevolg verkleinde de visvijver, en speurde men naar een organisatie, die wel met legeropleiding vertrouwd was, maar geen leger was. Kwam daarbij dat communicatie te velde primordiaal bleek – veel mensen spraken enkel Afrikaans – zodat het Nederlands een stapje voor had. De combinatie van al die elementen concentreerden zich richting Nederlanden. De Belgische Rijkswacht was tot 1991 afhankelijk geweest van Landsverdediging, met legeropdrachten in oorlogstijd. Vanaf 1991 werden we een burgerpolitie, die afhing van het ministerie van Binnenlandse Zaken. Alle elementen wezen in onze richting. De Zuid-Afrikaanse regering vroeg de Belgische official om iemand te sturen. Onze commandantgeneraal vroeg wie ‘zo zot was’ om de risico’s van de monitoring voor deze verkiezingen te nemen. Ik heb toegezegd. Majoor Eddy Hendrickx ging als adjunct mee.”

Prikkeldraad So far so good. Koninckx: “We vertrokken twee maanden vóór de verkiezingen van 25-27 april 1994. Met de driedubbele opdracht om die 15.000 mensen op te leiden, hen te ontplooien en een communicatiesysteem op poten te zetten. Voor dat laatste bedachten we nieuwe structuren, lieten we software ontwikkelen, installeerden we met satelliet telefoons en communicatiecentra in de negen provincies. In de gsm-wereld van vandaag zou dat duizend-

regering liet weten dat wij van onze opdracht mochten ontslagen worden, omdat het te heet onder onze voeten werd. Ik kreeg ook een brief dat als ik bleef, het op eigen risico was. Compleet in de ban van het mechanisme, en omdat wij Apartheid altijd al een verschrikking vonden, haakten we niet af. Al bereidden we ons goed voor met onsnappingsroutes vanuit ons nachtadres bij Jef en Gerda Schueremans (broer van Werchter-organisator, red.), waar we zware wapens hadden verstopt.

Stembiljetten Gelukkig had de mislukte protestmars als effect dat de Zoeloes zich ervan bewust werden dat hun tegenoffensief op de vrije verkiezingen faalde. Slim genoeg om zich niet te laten marginaliseren in een nieuw land na de stemrondes, gingen ze akkoord met het verkiezingssysteem. De inschrijvingslijsten waren wel al anderhalve maand gesloten. Wat hebben wij dan gedaan: het parlement aangeraden een nieuwe kieswet te stemmen om vooralsnog de kieslijst van de Zoeloes te regulariseren. Er bleef één praktisch probleem: het stembiljet (foto). We hadden in Londen 70 miljoen stembiljetten laten drukken, met alle partijlogo’s en foto’s van de partijvoorzitters, om het de analfabeten makkelijk te maken. In allerijl hebben we dan, drie dagen vóór de verkiezingen, 70 miljoen stickers laten bijmaken, als aanvulstrookje voor Buthelesi en zijn Inkatha Vrijheidspartij (Zoeloes). Bleef enkel nog deze post om die stickers op de stembiljetten te kleven en overal te bezorgen.

Eindelijk democratie

maal makkelijker zijn. Ons grote voordeel om efficiënt te kunnen werken, was een ‘free budget’, zonder aanbestedingen. Bedoeling was dat in het communicatiecentrum in hartje Johannesburg, afgezet met prikkeldraad en zwaar beveiligd, alles verliep zoals we het hadden bedacht. Door de geweldsituatie die in die periode ontstond, hing het slagen vaak aan een zijden draadje.” Wat zorgde zoal voor spanning? Koninckx: “De verkiezingsaanloop werd met geweld (bomauto’s en aanslagen) door twee groepen geboycot. Enerzijds de extreemrechtse blanken, die een onafhankelijke

staat binnen het nieuwe Zuid-Afrika opeisten. Anderzijds de Zoeloes, die van hun thuisland KwaZulu-Natal (10 miljoen inwoners) een onafhankelijk koninkrijk wilden maken. De Zoeloes hielden een indrukwekkende protestmars in Johannesburg, gericht op ons hoofdkantoor in de Kerkstraat. Want wij waren de organisator van de verkiezingen. Gelukkig geraakten ze niet door de prikkeldraad, maar vierhonderd meter verder bij de ANC-zetel (partij van Mandela) is een schietpartij ontstaan en zijn op drie minuten tijd 64 doden gevallen. Op deze scenario’s hadden we geen vat. De Belgische

Vooruitziend hadden we het coördinatiecentrum en de ontplooiing van de monitors in KwaZulu-Natal vooraf geregeld. Omdat het slechtste scenario – geen medewerking – was afgewimpeld, waren we terug op schema. Ook op andere plekken hing de democratie aan een zijden draadje: in Soweto en in het uitgestrekte Transkei van de Xhosa (stam van Mandela), een republiek die in de Oost-Kaap geïsoleerd werd door het pasjessysteem. In Transkei (driemaal zo groot als België, red.) zag ik alle kisten onverdeeld op de vlieghaven staan, een paar dagen voor de verkiezingen. We hebben met zevenmijlslaarzen de verdeling georganiseerd met vliegtuigjes en helikopters. Wie wou stemmen, moest soms dagen stappen tot aan het kantoor. Snel raadden we de regering aan om de verkiezingen met een dag te verlengen om tijd te geven voor de ophaling van stembiljetten in dit afgelegen gebied. Uiteindelijk is heel gedisciplineerd gestemd op die drie historische dagen – het was de kalmste periode ooit in ZuidAfrika. En dat voor een land dat bekend stond om zijn hoge criminaliteit; het was er zeer gangbaar onder zwarte politieke rivalen om elkaar te vermoorden. Maar toegegeven, alle middelen waren aanwezig om het verkiezingsproject te laten slagen. Er was die hoop: geef ons eindelijk democratie.” Geen mens sal dit ooit vergeet nie. Jean-Marie Binst


© SASKIA VANDERSTICHELE

BDW 1407 PAGINA 7 - DONDERDAG 19 DECEMBER 2013

P-PRAAT

De Driekoningentocht houdt ook halt in de Brabantstraat.

Samenleving > Wandelen langs initiatieven voor armen

Driekoningentocht door Schaarbeek SCHAARBEEK – Net als vorig jaar organiseren KWB en Tochten van Hoop rond Driekoningen een gegidste wandeling langs sociale initiatieven voor (kans)armen. Deze keer vindt de tocht plaats op zondag 5 januari en worden er Schaarbeekse projecten bezocht. De wandeling, die mee wordt georganiseerd door het Internationaal Comité, begint aan het Noordstation. Daar wacht een steward de deelnemers op en wandelt met hen, via de Brabantwijk, naar de Groenstraat, waar halt gehouden wordt bij Poverello en het seniorenproject Biloba. Ter plaatse krijgen de wandelaars uitleg over elk project. Vandaar gaat het richting De Schakel, de vereniging voor armen in de Dupontstraat. Daarna wandelen de deelnemers naar het sociaal restau-

rant La Canelle, waar Welzijnszorg met zijn actie Soep op de stoep het thema armoede op het platteland aansnijdt. In de Sint-Servaaskerk op de Haachtsesteenweg is er nog een bezinningsmoment. Vandaar gaat de tocht naar het beeld van de Turkse filosoof Nasreddin Hoca op zijn ezel in de Gallaitstraat om te eindigen in De Kriekelaar. In het gemeenschapscentrum krijgen de deelnemers onder meer een presentatie over tram 66 en een fotografieproject met daklozen. Als afsluiter van de middag is er kramiek en chocomelk. Geïnteresseerden kunnen tussen 13 en 15 uur vertrekken aan het HUB Noordstation.  Inschrijven voor 22 december bij Pol Arnauts, 02-5578772 of pol.arnauts@compaqnet.be

Wie o wie heeft onlangs een grote auto opgemerkt die in razende vaart vertrok van het federale parlement richting Rotterdam, vier inzittenden telde, waarvan een zekere Theo Francken en een onbekende Destexhe, Alain? Plus een journalist van het Franstalige kwaliteitsblad Le Vif/L’Express? En ook nog een fotograaf, natuurlijk. Niemand? Dan zullen we onze toevlucht moeten nemen tot de reportage die de meegereisde journalist neerschreef in Le Vif. Theo Francken, migratiespecialist van oppositiepartij N-VA en Alain Destexhe, oppositielid van meerderheidspartij MR, waren in Rotterdam op bezoek in een detentiecentrum voor uitgeprocedeerde asielzoekers. U weet wel, zo’n gedesinfecteerde ruimte waar uitgeprocedeerde bootvluchtelingen enkele maanden in een kamer met knuffeldiertjes mogen doorbrengen om zich voor te bereiden op hun terugkeer naar het land waar ze ooit veel geld veil hadden om er weg te trekken. Maar goed, Francken en Destexhe dus. Zij dus in Rotterdam om daar inspiratie op te doen voor ons land, of wat daar nog van overblijft als Francken binnenkort heel veel stemmen krijgt. Allemaal mooi, keurig, netjes, Hollands. Een centrum met 640 plaatsen, zo tekent de journalist van Le Vif op. Er hangen papiertjes aan de muur die aan de migranten uitleggen dat ze daar zijn omdat ze het gewaagd hebben zonder papieren – let op de ironie – Nederlandse bodem te betreden. En dan Theo Francken: “Het Nederlandse asielsysteem is veel gevangenisachtiger dan in België. De kamers lijken op cellen. Bij ons zijn de opgeslotenen iets vrijer. Persoonlijk vind ik dat laatste beter.” Ja, beste lezer, geef toe dat u die wending niet verwacht had. Theo Francken die een asielbeleid te streng vindt. Nou nou. Op het einde van het bezoek besluiten schooljongens Francken en Destexhe dat ze ideeën hebben opgedaan voor het Belgische asielbeleid, maar dat ze toch een zachter regime willen. Rest ons nog de vraag wat die twee echt in Rotterdam deden. Op het einde van het artikel komt de aap uit de mouw: “On verra la nouvelle donne politique après le 25 mai,” aldus Destexhe. “C’était une visite de deux parlementaires, pas une opération de campagne électorale,” zegt Francken. Waarna de journalist opmerkt dat N-VA en MR dicht bij elkaar staan. Nou nou, willen de heren samen rechts regeren, worden ze soft na een dagje asielcentrum.

CHIEN ÉCRASÉ HOOG EN DROOG – Wat is dat allemaal, zeg. Twee weken geleden een lichtscherm met slecht Engels op de Kleine Ring, vandaag een grote vierkante doos waarin de tentoonstelling Ice Magic plaatsvindt op het Paleizenplein en een soortement ruimtestation waar u iets kan drinken terwijl u van de grond gaat. Niet tot in de ruimte, het Brussels gewest heeft immers geen geld voor een Brussels Space Agency, maar toch 84 meter hoog. Skyliner heet het ding. Eigenlijk is het een ronddraaiend platform waaraan u veel geld zal uitgeven voor een zicht dat op Parking 58 gratis te verkrijgen was. Op parking 58 kon u dan ook uw eigen bier meenemen. Trouwens een hele bezetting daar, op dat Paleizenplein. O wee als u daar als gewone sterveling probeert te demonstreren, dan krijgt u een klop van de matrak en een GAS-boete. U weet dus wat u te doen staat: word consultant, bedenk ‘unieke concepten in de stad’ en rijf uw geld binnen. Veel productiever dan een beetje onnozel staan doen met een pamflet. Bruxelles vaut bien une kermesse. HOOG BEZOEK – De vuilnisophalers van Net Brussel zijn vereerd geweest met hoog bezoek. Koning Filip! De Vorst was naar verluidt zeer vroeg aanwezig vorige week vrijdag in Vorst, waar zich het grootste depot van Net Brussel bevindt. Hij heeft er met de werklui gesproken en heeft netjes staatssecretaris Rachid Madranes (PS) de hand geschud. Het was een geheime komst, want volgens een ingewijde werd het pas donderdag aan het personeel meegedeeld met een briefje waarop stond hoe de Vorst aan te spreken. Zo moet het eigenlijk. Wij herinneren ons nog hoe ze op de redactie van Le Soir uitpakten met de komst van de Koning naar de Koningsstraat, naar de redactie van Le Soir zelf dus. Weken hebben ze daarover doorgeboomd. Mochten de vuilnismannen dat doen, de straten waren niet meer netjes.

ADVERTENTIE

Maak steenwegen één richting Brussel staat stil, bus en tram rijden zich vast in de autofiles. sp.a wil lussensystemen in de woonwijken en autoverkeer in één richting op de historische steenwegen. Zo komt er ruimte vrij voor afgescheiden fietspaden, vrije busbanen en aparte trambeddingen. Dit is een radicale en betaalbare keuze voor leefbare wijken en een vlotter verkeer. Geef jouw mening op www.brusselsmobility.be

les chaussées historiques en sens unique Bruxelles est au point mort. Les bus et les trams s’enlisent dans les embouteillages. Le sp.a veut instaurer un système de boucles de circulation dans les quartiers résidentiels et un trafic à sens unique sur les chaussées historiques. Cette mesure permettra de libérer de l’espace en vue d’aménager des pistes cyclables séparées ainsi que des voies de tram et de bus. C’est un plan abordable et réalisable à court terme qui bénéficiera aux quartiers et garantira un trafic plus fluide. Quel est votre avis? Rendez vous sur www.brusselsmobility.be

jEf van daMME Brussels parlementslid

www.spa-brussel.be


ADVERTENTIE

www.mivb.be


BDW 1407 PAGINA 9 - DONDERDAG 19 DECEMBER 2013

Economie > Duurzame voeding moet 3.000 nieuwe jobs opleveren

‘Inzetten op kleinere projecten’ Het akkoord rond duurzame voeding tussen minister van Leefmilieu Evelyne Huytebroeck (Ecolo), minister van Werk Céline Fremault (CDH) en verschillende partners werd vorige week afgesloten. De regering trekt dit jaar 600.000 euro uit voor het plan, volgend jaar kan dat oplopen tot 800.000 euro. Dat moet zorgen voor 2.000 extra jobs in de duurzame stadslandbouw tegen 2020. Nog eens 1.000 mensen moeten werk vinden in de sectoren van verwerking, distributie en horeca en 200 in de afvalverwerkings- en opleidingssector. Ambitieus maar haalbaar, denkt minister van Economie Céline Fremault (CDH). “Het potentieel voor stadslandbouw is er. In de eerste plaats moeten we de huidige productie, in Neerpede bijvoorbeeld, zien te behouden. Daarnaast moe-

© SASKIA VANDERSTICHELE

BRUSSEL – De Brusselse regering trekt dit jaar nog 600.000 euro uit voor acties rond duurzame voeding. Dat moet duizenden nieuwe jobs opleveren, vooral in de stadslandbouw.

Een warme maaltijd uit het brein van de koks van Groot Eiland.

ten we inzetten op kleinere projecten. Bijvoorbeeld door gemeenten aan te moedigen om terreinen aan te kopen. Nu worden domeinen geschikt voor landbouw vaak omgebouwd tot woningcomplexen.” Een van de geplande acties is dan ook een kadaster opstellen met een opsomming van alle mogelijke landbouwterreinen in het Gewest. En or-

ganisatie Le début des haricots gaat professionele landbouwers begeleiden bij een eventuele start in Brussel. “Er is ongelooflijk veel interesse in moestuintjes en kleine projecten, maar voor grote, commercieel leefbare landbouw is die er veel minder,” zegt Antoine Sterling. “Nochtans is er nog plaats, met nog ruim 260 hectare in Neerpede

bijvoorbeeld. Niet slecht als je weet dat je per hectare twee of drie mensen voltijds kan tewerkstellen. Dat wordt nog veel meer als je de periferie rond Brussel erbij betrekt. We dromen van een Voedingsgordel rond Brussel, naar het voorbeeld van Luik.” “Er is meer dan ooit vraag naar transparante landbouw, met producten waar mensen een gezicht op kunnen plakken. Ja, dat kan ook werken in een stad als Brussel met heel wat arme inwoners. Op dat vlak moeten we trouwens ook aan sensibilisatie doen. Want bio is niet duur, de rest van de markt is gewoon te goedkoop. Het voedingsbudget van gezinnen is de laatste decennia spectaculair gedaald.” Ook minister Huytebroeck is ervan overtuigd dat duurzame voeding de consument niet altijd meer hoeft te kosten. “Brussel doet het beter dan de andere gewesten op vlak van milieuvriendelijke voeding in scholen en homes, met regelmatig bio- en seizoensproducten, fruit als tienuurtje, Donderdag Veggiedag, enzovoort. En de prijs is daarbij niet

gestegen. De overstap kost wel geld, bijvoorbeeld doordat koks zich moeten omscholen. Daarna hoeft het niet duurder te zijn.”

Confituur Naast steun voor een uitgebreidere stadslandbouw en duurzaam voedsel in overheidskantines, wil het plan ook verspilling tegengaan door ongebruikt voedsel te recupereren. Dat kan via een programma dat leveranciers in contact brengt met verenigingen die het voedsel nog kunnen gebruiken. Op de site van Mabru, de Vroegmarkt aan de Werkhuizenkaai, moet er bovendien een nieuwe structuur komen die de gerecupereerde voedingswaren herverpakt. Een nieuwe instelling voor sociale economie moet er maaltijden mee bereiden. En op de Bellevue site in Molenbeek komt een Centrum voor de ontwikkeling van duurzame voeding, met opleidingen voor sectorpersoneel, educatieve projecten, een moestuin en de productie van plaatselijke producten zoals confituur.  Goele De Cort

ADVERTENTIE

“N-VA wil elke Brusselaar de keuze geven tussen het Vlaamse en het franstalige aanbod voor sociale zekerheid: dat noemen we de Brusselkeuze.” “Deze keuze is volledig vrij en onafhankelijk van de taal of van de keuze van de partner, zoals bij de mutualiteit.” “Kunnen kiezen is een vrijheid en een voordeel voor alle Brusselaars.” (N-VA voorstellen)

Lees alle voorstellen van N-VA voor Brussel op:

www.veranderingvoorvooruitgang.be

Karl Vanlouwe Senator Lid van het partijbestuur karl.vanlouwe@n-va.be

www.n-va.be/brussel brussel@n-va.be


BDW 1407 PAGINA 10 - DONDERDAG 19 DECEMBER 2013

Onderwijs > Vzw Sint-Goedele wuift haar ex-voorzitter Jos Verelst uit

‘Brussels onderwijs heeft zijn eigen aanpak nodig’ publiek waarvoor ze in 1939 werd opgericht en we besloten daarom TSO en BSO in te richten. Dat liep zeker niet van een leien dakje, omdat je een lerarenteam niet zomaar zo’n drastische verandering kan opdringen. Als ik erop terugblik, denk ik dat we misschien vroeger aan de alarmbel hadden moeten trekken. Ik heb wel de indruk dat het debat dat op de sluiting volgde veel ten goede

“Mijn klassen bestonden al langer uit een grote groep uitsluitend Franstalige leerlingen”

Jos Verelst bij zijn huldiging in het Vlaams parlement: “Al snel beseften we dat de defensieve Vlaamse houding om kinderen te verplichten Nederlands te spreken weinig uithaalde.”

BRUSSEL – Tien jaar geleden hield Jos Verelst de scholengroep Sint-Goedele Brussel boven de doopvont. Tien jaar lang was hij voorzitter van de scholengroep, maar in mei besliste hij om er een punt achter te zetten. Op 12 december werd Verelst 66, de ideale gelegenheid voor Sint-Goedele Brussel om zijn ex-voorzitter met een verrassingsfeest hulde te brengen.

N 

iet toevallig in het Vlaams Parlement, de plaats waar het voor de scholengroep allemaal begon. Of hij wel blij was met de vele bloemetjes die naar hem gegooid werden, de vele getuigenissen van ex-collega’s, kinderen uit de verschillende scholen en kribbes? Ongetwijfeld, maar hij gaf na de uitgebreide lofredes van onder andere Sint-Goedele-directeur en compagnon de route Piet Vandermot en VGC-collegelid Brigitte Grouwels (CD&V) toch toe dat hij van al dat geheimzinnig gedoe wat kregelig werd, waarmee hij zijn karaktertrek van graag zelf het overzicht te bewaren door aan het roer te staan, nog eens bij alle kennissen, vrienden en ex-collega’s in de verf zette.

Infrastructuurproblemen Verelst groeide op in Keerbergen

en kwam in 1977 naar Brussel om er als priester en godsdienstleraar aan de slag te gaan. “Ik voelde me eigenlijk meteen thuis in deze warme stad. Het was natuurlijk anders dan het toen nog vrome Vlaanderen. In Brussel waren de kerken al half leeggelopen. Er bleef wel een harde kern. Een kleine actieve groep die heel sociaal geëngageerd was in de buurt van Anneessens. Het is zo dat ik in de sociaal-culturele sector ben beland (Verelst was onder andere voorzitter van gemeenschapscentrum De Markten, red.). Ook in het onderwijs merkte Verelst dat de wereld en de stad veranderde. Hij gaf les aan het Sint-Jozefscollege in Sint-Pieters-Woluwe. “Het was in die periode dat het lesgeven over een heel andere boeg werd gegooid. Leerkrachten kregen hun eigen vaklokalen. Het klassieke doceren werd

meer en meer vervangen door een leerlinggestuurde lesmethode waarbij de leraar vooral als coach optrad. Je merkte toen ook al een kanteling in de populatie op de schoolbanken. Zo waren er in mijn klassen al een grote groep uitsluitend Franstalige leerlingen. Het was in het begin wat zoeken om er mee om te gaan, maar al snel beseften we dat de defensieve Vlaamse houding om kinderen te verplichten Nederlands te spreken weinig uithaalde. Kinderen schakelen op de speelplaats automatisch op hun eigen moedertaal over.” Eind jaren tachtig kwam hij aan het hoofd van het college te staan dat hij volgens Brigitte Grouwels op een “moderne en rationele manier” bestuurde. Het is die rationaliteit dat hem ertoe bracht de scholengroep op te richten. “Elke school had zijn echte vzw, waardoor het allemaal

© SASKIA VANDERSTICHELE

heel versnipperd was en je er als school ook alleen voor stond. Met de invoer van de dubbele boekhouding voor scholen werd het helemaal duidelijk dat scholen zich moesten groeperen. Voor complexe dossiers als verbouwingen maar ook voor het personeelsbeheer, sta je samen veel sterker dan alleen. Cijfermatig kan je het ook zo verwoorden: ‘Je bent meer met driehonderd euro dan met drie keer honderd’. Met de oprichting van Sint-Goedele werd zo onder andere gemakkelijk een oplossing gezocht voor de Cardijnschool die met infrastuctuurproblemen te kampen had. Vele andere schoolverbouwingen volgden.

Bijkomende overheidssteun Een zwarte pagina in de tienjarige geschiedenis van Sint-Goedele is ongetwijfeld de sluiting van de secundaire school Heilig Hart in Ganshoren, ondertussen zes jaar geleden. “Het was een pijnlijke beslissing, maar er was geen andere optie,” blikt Verelst daar op terug. “De school bereikte niet meer het

heeft veranderd en dat we vandaag beter gewapend zijn tegen zulke situaties.” Verelst kijkt ook vandaag met een realistische blik naar het onderwijs: “Het onderwijs in Brussel en in Vlaanderen is niet hetzelfde en heeft een compleet andere aanpak nodig. Het wordt wel grotendeels vanuit Vlaanderen gestuurd, met alle gevolgen vandien. Niet alle eindtermen zijn in Brussel bijvoorbeeld realiseerbaar. Probeer in een concentratieschool maar eens Duits aan te leren, als de kinderen al worstelen met de onderwijstaal. De Vlaams Gemeenschapscommissie speelt hier wel een heel belangrijke rol door ondersteunend te werken.” Op de vraag of Brussels onderwijs de steeds groter wordende vraag naar schoolbanken zal kunnen blijven beantwoorden, is Verelst niet onverdeeld optimistisch. In het Vrije Onderwijs moeten de scholen zelf voor een deel van de financiering zorgen, maar dat wordt hoe langer hoe minder haalbaar. Wij doen ons uiterste best maar op een gegeven moment zijn de beschikbare vierkante meters volzet en is het geld op. We moeten daar realistisch in zijn en nadenken over bijkomende overheidssteun. Ik zie hierin onder andere een belangrijke rol weggelegd voor de brede scholen. Het is gemakkelijker om een investering te verantwoorden voor de bouw van infrastructuur die het hele jaar door gebruikt wordt, en verschillende functies kan invullen.   Bruno Schols


BDW 1407 PAGINA 11 - DONDERDAG 19 DECEMBER 2013

Mobiliteit > Brussel krijgt 500 miljoen euro van NMBS-investeringsplan

Een deel van de treinkoek BRUSSEL – De Brusselse regering onderhandelt met de NMBS-groep om enkele broodnodige investeringen mogelijk te maken, zoals de renovatie van het Zuidstation. Er is 500 miljoen euro in voorraad. Ondertussen investeert de NMBS naar eigen zeggen zelf fors in de hoofdstad, ondanks de kritiek. Het standpunt van de Brusselse regering is bekend: de NMBS investeert te weinig in de hoofdstad en redeneert te veel vanuit een nationale logica. Daardoor blijft de Brusselaar, dixit de regering, verstoken van een degelijk lokaal treinaanbod. Kort samengevat: Brussel heeft nood aan een eigen intra-Brussels treinnet. De Brusselse regering wil dat ook om praktische redenen: het MIVB-net is verzadigd. Maar ondanks de kritiek op de NMBS wordt er toch onderhandeld. Brussels minister van Vervoer Brigitte Grouwels (CD&V) maakt ge-

Het geld kan een aanzet zijn voor de renovatie van het Zuidstation.

bruik van 500 miljoen euro die het nieuwe NMBS-investeringsplan voor Brussel voorziet om enkele dringende projecten mee te financieren: de renovatie van het Zuidstation, het omvormen van Schaar-

© SAIGNEURDEGUERRE

beek-Vorming in Havengebied en een verbetering van de aansluiting van een heleboel (nieuwe) Brusselse treinhaltes op MIVB-halteplaatsen zoals Verboekhoven, GanshorenExpo, het uit te bouwen station van

Etterbeek en Schaarbeek-Josaphat. Blijft er de vraag van het Brusselse Expressnet (BEN), een voorstel van regeringspartij Ecolo. Dat zou aanvullend werken op het Gewestelijke Expressnet en Brusselaars snel van het ene naar het andere Brusselse station kunnen voeren. NMBSwoordvoerder Bart Crols laat verstaan dat er al volop in infrastructuur wordt geïnvesteerd en dat eerst en vooral het Gewestelijke Expressnet in dienst gebracht dient te worden “zoals contractueel vastgelegd met de federale regering.” Volgens Crols zal de opening van de Schuman-Josaphattunnel in 2015 mogelijk zorgen voor een toename van het interne Brusselse reizigersverkeer. Een piste die regeringspartij Ecolo oppert is dat de MIVB het Brusselse treinnet zou kunnen beheren wanneer de plannen van de NMBS niet naar Brusselse wens zouden zijn. Maar volgens Brigitte Grouwels heeft de MIVB het de komende jaren

te druk met een ambitieus beheerscontract uit te voeren met een investeringswaarde van meer dan vier miljard euro, onder meer nodig voor de bouw van een metrolijn naar het noorden van Brussel. De vraag van één miljoen, die van een oplossing voor de eivolle NoordZuid-treinverbinding, blijft voorlopig onbeantwoord. Of toch niet. Brigitte Grouwels wil tezamen met haar regeringscollega’s dat er meer wordt ingezet op de ringsporen West en Oost, zodat er minder treinen dwars door de centrale stadstunnel moeten rijden. Pendelaars die naar de stad komen zullen moeten leren overstappen in bijvoorbeeld het Weststation en dan met de metro naar het centrum. Maar Bart Crols van de NMBS is duidelijk: pendelaars willen in het Centraal Station kunnen blijven afstappen. Uit een lijst van spoorbeheerder Infrabel blijkt nochtans dat er de voorbije en toekomstige jaren wordt geïnvesteerd in die ringsporen en stations buiten de Noord-Zuidverbinding, zoals Schuman. Waarschijnlijk zal uiteindelijk iedereen een beetje winnen: er zullen treinen blijven rijden naar het Centraal Station én langzamerhand zal de treinreiziger leren overstappen als het MIVB- en-NMBS-net beter op elkaar worden afgestemd, waardoor hij het Centraal Station minder zal nodig hebben.   Christophe Degreef

ADVERTENTIE

De Brusselse media Brussel Deze Week vzw, FM Brussel vzw en tvbrussel vzw zijn marktleider voor nieuws over Brussel. Voor de verkoop van advertenties in de publicaties Brussel Deze Week, Agenda en brusselnieuws en van spots op FM Brussel en tvbrussel

ZIJN WIJ OP ZOEK NAAR EEN

SENIOR SALES MANAGER (M/V)

TAKEN • • •

U bent verantwoordelijk voor de verkoop van advertenties en spots en voor de realisatie van uw omzetdoelstellingen U ontwikkelt hiervoor sterke reclameadviezen en -strategieën U bouwt een goede relatie op met uw klanten, zowel particuliere klanten als reclamebureaus en mediacentrales, en bouwt nieuwe contacten verder uit U houdt uw kennis van de markt en de sector up-to-date PROFIEL

• • • • • •

U genoot bij voorkeur een hogere opleiding U heeft ervaring in accountmanagement, bij voorkeur in de mediasector U bent een commercieel talent met een sterke motivatie, gedreven en resultaatgericht U werkt graag in teamverband, maar u kunt uw werk ook zelfstandig organiseren en plannen U bent perfect Nederlandstalig met zeer goede kennis Frans en Engels U beschikt over kennis van en/of affiniteit met Brussel en u woont bij voorkeur in de regio

WIJ BIEDEN • • •

Een afwisselende baan in een dynamisch mediabedrijf Een voltijdse opdracht van onbepaalde duur Een vast loon met extralegale voordelen

Geïnteresseerden sturen UITERLIJK TEGEN 5 JANUARI 2014 een e-mail naar vacature@fmbrussel.be


BDW REGIO

BDW 1407 PAGINA 12 - DONDERDAG 19 DECEMBER 2013

Deze week bij paars-wit > Fefa, het sociaal project van Anderlecht

‘Wie wil voetballen, moet ook voor school werken’

Bij Fefa gaan voetballen en huiswerk maken samen. Is het niet in de huiswerkklas, dan maar in de kleedkamer.

© SASKIA VANDERSTICHELE

woordt hij. Van werken komt echter niet veel in huis. Laurent neemt Camel even apart om zijn houding te bespreken. Nadien steek ik van wal. Camel zit in het Atheneum Da Vinci en volgt de optie Wetenschappen. Hij heeft morgen examen Nederlands, “maar dat lukt wel,” zo maakt hij zich daar geen al te grote zorgen over. “Ik herhaal vandaag vooral mijn wiskunde, want dat is een stuk moeilijker. Ik krijg les van mijnheer Khader (hij wijst een leraar een beetje verderop in de zaal aan), hij helpt me soms als ik iets niet begrijp. Maar ik denk dat het examen wel zal lukken.” Abdelaziz Khader moet lachen als ik hem over Camel aanspreek. “Heeft hij zijn wiskunde herhaald? Hij heeft me in ieder geval geen vragen gesteld.” Pubers blijven pubers, daar verandert een huiswerkklas niet veel aan. De teugels kunnen dan ook niet zo strak gespannen staan als op school zelf. “We gaan hier anders met de leerlingen om,” aldus Abdelaziz. “We hebben hier een persoonlijkere aanpak en dat schept een band met onze leerlingen. Die band is in de eerste plaats gebaseerd op wederzijds respect.” Niet alleen leerkrachten schieten de leerlingen te hulp, ook vrijwilligers steken een handje toe, zoals Karim. Hij studeert nu Lichamelijke Opvoeding, maar heeft zijn jonge jaren in de huiswerkklas gesleten. Samen met Laurent haalt hij herinneringen op. “Op een gegeven moment had ik het echt moeilijk. Ik stond op het punt met school te stoppen, maar het is Fefa dat me erbovenop heeft geholpen,” zegt Karim. Laurent knikt: “Het had inderdaad niet veel gescheeld. Karim was geen briljante student maar hij had het hart op de juiste plaats, echt een goeie jongen en er heerste ook een fantastische sfeer in de groep.”

Iedereen wil voetballen

ANDERLECHT – Wie wil voetballen in Kuregem, moet in het Frank Vercauteren Stadion zijn. 165 jongeren krijgen er tweemaal per week voetbaltraining en verdedigen er in het weekend de kleuren van paars-wit. Anders dan bij de nationale voetbaltrots is winnen niet het doel, wel een succesvolle schoolloopbaan. Wie speelminuten wil krijgen, moet eerst zijn schoolrapport tonen.

H 

et is ondertussen al tien jaar geleden dat Frank Vercauteren, toen nog trainer van RSCA, het lint mocht doorknippen van het stadion dat naar hem genoemd werd. De ket die zelf nog in Kuregem opgroeide, tekende bij de tienjarige viering opnieuw present. Vercauteren is en blijft een sporting boy, zeker als het gaat over de vele jongeren die zich op het ADVERTENTIE

Handicap & informatie Deze dienst wil u de nodige informatie bezorgen om u wegwijs te maken in uw zoektocht naar mogelijkheden, voorzieningen voor personen met een handicap

✆ 0800-15045

alle werkdagen van 9 tot 12u30, maandag, dinsdag en donderdag van 13 tot 15u30

Bezoeken enkel op afspraak Informatie@handicap-ambulant.be

synthetische veld in het zog van het Leonardo Da Vinci Atheneum kunnen uitleven en er ondertussen aan hun toekomst timmeren, want dat is Fefa: een sociaal project om schoolverzuim tegen te gaan. Schoolverzuim is een hardnekkig fenomeen in dit stadsdeel met de gekende gevolgen: een torenhoog aantal laaggeschoolde jongeren die weinig of geen uitzicht hebben op een job en regelmatig van het rechte pad afdwalen. Het principe is simpel. Wie wilt deelnemen aan de trainingen, moet kunnen aantonen dat hij zijn best doet op school. Wie te veel rode cijfers voorlegt, moet eerst zijn buizen wegwerken door naar de huiswerkklas te gaan. Een formule die werkt. Bij de start van het project moest nog 40 procent van de Fefadeelnemers zijn jaar overdoen, na 3 jaar was dat percentage al onder de dertig procent gedaald. Fefa won in 2011 de Belgische prijs voor Veiligheid en Criminaliteitspreventie en ook het Mondiale Forum voor Opvoeding en Sport, een prestigieuze

prijs die Fefa in Parijs in ontvangst mocht nemen en overigens een artikel in Le Monde opleverde. Wij wilden wel eens weten hoe het daar aan

komst als voetbalgod, met Messi als stichtend voorbeeld. Hij moet nog niet naar de huiswerkklasjes, zijn moeder zit blijkbaar genoeg achter zijn veren. Maar hij is nog jong. Veel ketten beginnen vooral in de middelbare school te sukkelen. Voor hen is de huiswerkklas verplicht. De jonge ketten hebben nu examens en brengen een groot deel van de namiddag in een wat somber paviljoen

“We hebben hier een persoonlijkere aanpak en dat schept een band met onze leerlingen. Die band is in de eerste plaats gebaseerd op wederzijds respect” toe ging op training, maar ook in de huiswerkklasjes. Om halfzes begint de training voor voetballers die jonger dan twaalf jaar oud zijn. Marouane komt samen met zijn mama toe. “Tu as bien préparé ton spreekbeurt?” vraagt ze nog snel aan haar kroost. Hij zit in het zesde van de basisschool Maria Onbevlekt, dichtbij Bizet. Net als vele kinderen hoopt hij op een toe-

van het Franstalige atheneum Leonardo Da Vinci door. Ze maken er hun huiswerk of herhalen hun lessen. Laurent Kounou, de coördinator van de huiswerkklassen, houdt een oogje in het zeil. Niet iedereen blijkt even ijverig met zijn schoolwerk bezig. Laurent stelt me voor aan Camel. Of hij even tijd heeft om een paar vraagjes te beantwoorden? “Nu niet, ik heb nog wat werk,” ant-

“Omdat mijn schoolresultaten achteruitgingen, mocht ik ook niet meer spelen, en ik bleek al snel onmisbaar voor de ploeg. Ze moesten me dus wel op het rechte pad helpen,” zegt Karim al lachend. “Haha, dat is waar,” zegt Laurent, er meteen aan toevoegend dat voetbal hem voor de rest gestolen kan worden: “Ik ben een basketter.” Karim is een prachtig voorbeeld voor onze werking en voor de jongeren die hij begeleidt, maar het is natuurlijk met vallen en opstaan. We moeten soms heel hard achter de jongeren en hun ouders aanzitten om hun rapporten op te vragen. Het blijft ook de bitterharde realiteit van Kuregem. Om naar de huiswerkklasjes te gaan, moeten de jongeren langs een padje, waar we dealers hun zaakjes zien afhandelen. Overal om je heen zie je crèches en scholen, maar er is maar één voetbalveld in de wijk. Dat is met hekken afgesloten, zodat enkel Fefa het veld kan gebruiken, maar terwijl we het gesprek met Laurent hebben, zijn buurtjongeren op het veld aan het spelen. Ze hebben een opening gemaakt in de hekken en spelen er ongestoord een wedstrijd. “Tja, wat wil je? Iedereen wil graag kunnen voetballen,” aldus Laurent.  Bruno Schols


BDW 1407 PAGINA 13 - DONDERDAG 19 DECEMBER 2013

Brussel > Beenhouwerij annex steakhouse in Katelijnestraat

Dirk De Prins meets Jack O’Shea

De nieuwe zaak wordt gevestigd op nummer 32, tussen de Franse bakker Charli en restaurant ‘t Kapiteintje. “Het wordt een gemeenschappelijk project,” zegt De Prins. “Ik sta in voor het restaurant en Jack O’Shea runt de beenhouwerij. Hij zal er vers vlees verkopen, geen charcuterie. Voor honderd grammetjes hesp kan je er niet terecht.” Al het vlees is ‘natuurlijk’, zegt De Prins, en het zal uitsluitend op houtskool worden klaargemaakt. “Ook willen we voor iedereen toegankelijk zijn. We serveren dus zowel een eenvoudige Blumenthal-hamburger als het allerduurste Wagyu-rundsvlees.” Hoewel er nog veel werk is, hopen De Prins en O’Shea om op St Patrick’s day, 17 maart, open te kunnen gaan. Jack O’Shea, een telg uit een oud Iers slagersgeslacht, is al sinds 1998 aanwezig in Brussel. In dat jaar ging zijn winkel in de Titiaanstraat, in de Europese wijk, open. De zaak in runds-, varkens, lams-, schaapsvlees en gevogelte staat al jaren bekend om zijn hoge kwaliteit. In 2006 opende O’Shea ook een winkel in het Londense Knightsbridge

© MARC GYSENS

De Ierse topslager Jack O’Shea en culinair journalist Dirk De Prins bundelen de krachten. Samen openen ze binnenkort the butcher’s grill, een beenhouwerij annex steakhouse in de Katelijnestraat.

en begon hij de vleesafdeling van het gerenommeerde Londense warenhuis Selfridges uit te baten. Die afdeling moest vlak voor kerst in 2011 prompt dicht nadat bleek dat er ook ganzenlever verkocht werd, een product dat zoveel mogelijk geweerd wordt in Engeland. Inmiddels is ook de winkel in Knightsbridge dicht en verkoopt O’Shea in Engeland hoofdzakelijk online. Dirk De Prins is culinair journalist en radiokok. Hij was een tijdlang manager van Midi Station, de brasserie aan het Zuidstation.  Bettina Hubo

ADVERTENTIE

D oe f l e z je r e i z ple ! u a c a de

Brussel > Regering subsidieert restauratie Grote Markt

Den Coninck van Spagnien verdwijnt achter een dekzeil © BARBARA DALMAZZO-TEMPEL

Enkele gevels op de Grote Markt zullen worden afgedekt met dekzeilen.

De regering van minister-president Rudi Vervoort (PS) heeft 1.107.983,22 euro veil voor de restauratie van tien gevels op de Brusselse Grote Markt. De subsidies zijn goed voor 80 procent van de kosten. Het gaat over de nummers 1 tot 7 en 34 tot 38. De panden luisteren naar poëtische namen als: Den Coninck van Spagnien, Den Cruywagen, Den Horen en ‘t Voske en Eik. De subsidiëring maakt deel uit van de restauratie van de hele Grote Markt. Onlangs werd de restauratie beëindigd van de nummers 20 tot 28 met

onder andere Het Heert en Het Ammanskamerke. Restaureren is mooi, maar dat betekent natuurlijk dat toeristen (en Brusselaars uiteraard) een jaar lang een deel van de Grote Markt niet kunnen zien. De gevels worden afgedekt met dekzeilen waarop weliswaar de gevels geschilderd staan, maar toch. Maar nood dwingt. Rudi Vervoort: “De vergunning staat op het punt om afgeleverd te worden en de werken zouden minder dan een jaar duren.”  DV

www.bruno.be


BDW 1407 PAGINA 14 - DONDERDAG 19 DECEMBER 2013

BDW REGIO

© IVAN PUT

Schaarbeek > Begroting vier miljoen euro in het rood

Pingelen in moeilijke tijden De gemeente Schaarbeek stelt een begroting voor met een tekort van 3,9 miljoen euro.

Sporten en ontspannen tegelijkertijd: het kan allemaal in het vernieuwde Pierronpark.

Sint-Jans-Molenbeek > Pierronpark vernieuwd

Sporten aan de sluis Tussen de voormalige brouwerij Belle-Vue en de sluis van Molenbeek is een park verschenen. Het heet Pierronpark, en je kan er sporten op een nieuwe atletiekpiste, pingpongen, badmintonnen en fitnessen in openlucht. De renovatie van het park begon in februari en

heeft 498.000 euro gekost, geld dat afkomstig was van het Wijkcontract Cinema-Belle Vue, van het Federale Grootstedenbeleid en de gemeentelijke Cel ter bestrijding van sociale uitsluiting. Voor het ontwerp werd naar de noden van de CD buurtbewoners geluisterd. 

ADVERTENTIE

huisvandeMens Brussel organiseert een

Solidariteitesactie voor Nasci vzw dringende vraag naar : Dekbedden - dekens - lakens - douchegel - shampoo tandpasta - tandenborstels - kinderkledij (van 0 tot 8 jaar) propere knuffels - ondergoed - pyjama’s (van 2 tot 12 jaar) pampers (vanaf 9 kg)

Met jouw gift reik je (kans)arme mama’s, die het bijzonder moeilijk hebben, een helpende hand.

Place to be : Sainctelettesquare 17 - ingang via Akenkaai 1 1000 Brussel brussel@demens.nu of 02 242 36 02

De omstandigheden zijn er niet naar om een riante begroting op te stellen: de inkomsten dalen terwijl de noden stijgen, onder meer op vlak van veiligheid, scholen, woningen, OCMW, etc. Er is ook brute pech: Schaarbeek heeft de vorige jaren belastingen ingeschreven (op kantoren) die ze wellicht nooit zal kunnen innen. Belgacom en de VRT vechten die aan en Schaarbeek verliest het ene proces na het andere. Dat sloeg dit jaar een gat in de gemeentekas van 19 miljoen euro. Schaarbeek stelt voor 2014 een begroting voor van om en bij de 200 miljoen euro. Het tekort bedraagt 3,9 miljoen. Dat is minder dan vorig jaar (8,6 miljoen). Burgemeester Bernard Clerfayt (FDF) hoopt op een begroting in evenwicht tegen 2016. Er wordt geen personeel ontslagen, maar er verdwijnen wel tientallen banen door natuurlijke afvloeiingen. Weinig veranderingen aan inkomstenzijde. De personenbelasting daalt lichtjes, van 6,8 naar 6,6 pro-

cent. Daarmee zit Schaarbeek op het gewestelijk gemiddelde. De opcentiemen op de onroerende voorheffing blijven daarentegen erg hoog. De gemeente probeert die tegelijk beter te innen. Dat kan door huizen met een ‘klein beschrijf’ en opgedeelde huizen te laten herevalueren door het ministerie van Financiën. Ondanks de moeilijke begrotingsopmaak slaagt de gemeente er toch in om 54 miljoen euro opzij te zetten voor investeringen. Zo trekt de gemeente een eerste schijf van 685.000 euro uit voor een ondergrondse parking “in de buurt van het Colignonplein” en voorziet de gemeente 1,1 miljoen euro voor de bouw van een gloednieuwe ‘Melkerij’ in het Josaphatpark. De Sint-Suzannakerk wordt gerestaureerd (5,5 miljoen euro) en de Apollosquare (1,3 miljoen euro) en het laatste deel van de Deschanellaan (1 miljoen euro) worden heraangelegd. De heraanleg van voetpaden wordt verdergezet (750.000 euro) en er wordt 10 miljoen geïnvesteerd in de scholen en crèches. 

Steven Van Garsse


BDW REGIO

© BART DEWAELE

BDW 1407 PAGINA 15 - DONDERDAG 19 DECEMBER 2013

Sint-Agatha-Berchem > OCMW maakt inkopen straks betaalbaar

Sociale kruidenier opent pas na (dure) feestdagen Op initiatief van het OCMW start links van de site Albert Laurent een sociale kruidenier voor onze minstbedeelden. Open op woensdagvoormiddag en donderdagnamiddag. De officiële opening door de gemeente en het OCMW vindt nu donderdag plaats, maar voor inkopen is het wachten tot na Nieuwjaar. “De feestdagen vallen slecht dit jaar,” luidt het excuus. In de kruidenierszaak kunnen sociaal behoeftigen en OCMW-steuntrekkers zelf inkopen doen, met hun mandje of karretje. De rekken worden gevuld met onderhouds- en verzorgingsproducten (van tandenborstel en scheerschuim tot vochtige doekjes en afwasmiddel), naast fruit en groenten en andere levensmiddelen (van gemalen koffie en Camembert tot mayonaise, koekjes, ingeblikte vis en couscous). De zaak draait deels op partners als sociale en culturele verenigingen, maar ook private leveranciers (zoals Colruyt) en donateurs (met giften vanaf 40 euro) maken het project mogelijk. “Het OCMW investeerde 45.000 euro (in 2013) in dit solidariteitsproject, de Nationale Loterij schonk 45.000 euro,” zegt OCMWvoorzitter Jean-François Culot (LBG). “Ook van Brussels Leefmilieu (Gewest) kregen we steun. Het project is opgenomen in het Brusselse luik van het Europese programma Urbact II. Het personeel is aangeworven in het kader van het artikel 60§7 van de organieke wet van de OCMW’s.” Het lokale solidariteitsproject is meer dan voedselhulp. Er komt ook een bistro en een internet-

ruimte. Daar kan wat aan de zelfredzaamheid van de bezoekers worden gedaan. Verder worden er volgend jaar ateliers gegeven in materiaalherstelling, fabricage van onderhoudsproducten, budgetbeheer, en een workshop koken en lessen gezonder eten. De winkel wil dus een plek voor ontmoeting, dialoog en educatie zijn. In de eerste plaats voor mensen die het (tijdelijk) financieel moeilijk hebben. Een blik op de prijzen maakt duidelijk dat de aanschafkost wel wat verschilt van de consumptieprijzen in de private handel. De sociale kruidenier zet ook in op duurzaamheid, met aandacht voor minder verpakking, afval en sensibilisatie om verspilling tegen te gaan. Recent deed het OCMW een kleine bevraging over voedingsgewoontes bij de gebruikers van het OCMW. Daaruit bleek dat 78,6 procent van de ondervraagden zelf kookt (waarvan 88 procent vrouwen en 70 procent mannen). Zij kopen hiervoor verse groenten in de supermarkt of op de markt. De keuze wordt mee bepaald door de prijs en het seizoen. Ook werd genoteerd dat 37,5 procent geïnteresseerd was in het telen van eigen groenten. Het ging over driemaal zoveel vrouwen dan mannen, die dit zagen zitten.  Jean-Marie Binst

ADVERTENTIE

“N-VA Sint-LambrechtsWoluwe trekt naar de Raad van State tegen een beslissing van de burgemeester om, met het geld van de Vlaamse schepen, een webstek op te zetten ten behoeve van Franstaligen in de Rand.” “Het gemeentebestuur van Elsene is tegemoetgekomen aan de N-VA klacht over de eentalige werking van het sportstadion Albert Demuyter.” Rik Dhoest, Lid Congrescommissie Voorzitter N-VA Elsene Etterbeek Sint-Lambrechts-Woluwe Sint Pieters-Woluwe rik.dhoest@n-va.be www.n-va.be/elsene-etterbeek-woluwes

Sociale kruidenier, De Selliers de Moranvillelaan 19 (linkerzijde gebouw Albert Laurent). Open op woensdag van 9u30 tot 12u en op donderdag van 13u30 tot 16u, vanaf 2014. Info: 02-482.13.79.

Neder-over-Heembeek > Idee voor kunstwerk definitief opgeborgen

Rotondes worden plantsoenen Het plan om kunstwerken neer te zetten op de rotondes van de Bruynstraat is definitief afgevoerd. De vorige schepen van Stedenbouw, Christian Ceux (CDH), had hiervoor een wedstrijd georganiseerd, die gewonnen werd door de Franse lichtkunstenaar Jean-Luc Vilmouth. De realisatie van zijn project bleek uiteindelijk niet te passen binnen het beschikbare budget van 250.000 euro. Daarom werd onder de vorige coalitie beslist om maar één van de drie rotondes met kunst te verfraaien. Dat was dan weer niet naar de zin van de nieuwe sche-

pen van Stedenbouw Geoffroy Coomans de Brachène (MR). Hij heeft het kunstwerkenplan dan ook opgeborgen, de kunstenaar betaald en beslist om van de rotondes ‘groene ruimtes’ te maken Aan de vlakbij gelegen zorgboerderij Nos Pilifs vroeg hij intussen om voorstellen uit te werken. “Maar niets is beslist over wie het groenontwerp zal maken, want er moet nog een openbare aanbesteding komen,” laat zijn woordvoerder weten.  Bettina Hubo

Wij blijven ervoor gaan . Lees alle voorstellen van N-VA voor Brussel op : www. veranderingvoorvooruitgang.be


BDW 1407 PAGINA 16 - DONDERDAG 19 DECEMBER 2013

alarmbel. Het gemiddelde taalniveau van de leerlingen die beginnen aan het Nederlandstalig secundair onderwijs in Brussel ligt zwaar onder het globale niveau. Met een taalachterstand van maar liefst zeven maanden vatten zij hun middelbare studies in Brussel aan, met grote leerachterstanden tot gevolg. Willen we onze medaillekansen behouden, dan moet de focus onvoorwaardelijk op taalachterstand en taalverwerving gelegd worden. Het is een succesformule voor elke leerling, het creëert kansen op een goede job, op integratie en maatschappelijke participatie. Ook in Brussel. Zeker in Brussel.

Teamteaching

Om het lerarenberoep in Brussel aantrekkelijker te maken, is het van groot belang dat meer Nederlandstalige Brusselaars in het onderwijs stappen en blijven, zegt Astrid De Groeve.

© SASKIA VANDERSTICHELE

Onderwijs > Ex-leerkracht breekt lans voor meer taaluitwisselingen

De lat moet hoger SCHAARBEEK – Leerkrachten zijn niet langer hot. Veertig procent van de jonge leerkrachten en interimarissen verlaat het onderwijs nog voor ze vijf jaar op de teller hebben staan. Ook ik pleit schuldig, zegt Astrid De Groeve. Na vijf jaar zei ik het krijt en schoolbord vaarwel. Dat moet en kan anders. De focus in het onderwijsdebat moet opnieuw meer op de leerkrachten gelegd worden.

BDWOPINIE Ja, ons onderwijs scoort internationaal nog steeds goed. Maar het zwakt het af en behoort niet langer tot de wereldtop. Daar mogen we niet in berusten. De sleutel tot verbetering van ons onderwijs ligt bij het enthousiasmeren en vormen van leerkrachten. De lat moet opnieuw hoger, voor hen en met hen. Allereerst moet er meer aandacht besteed worden aan het welbevinden van de leerkrachten op school. Geef de lerarenopleiding een boost en vul ze anders in opdat leerkrach-

ten werkelijk getraind worden om multitasking-managers te worden. Roep een halt toe aan de vlakke loopbaan waartegen jongeren opkijken en durf het huidige systeem van vaste benoemingen in vraag te stellen. Enthousiasme, engagement en beschikbaarheid moeten weer kunnen primeren op anciënniteit. Als we willen dat jonge, gepassioneerde en enthousiaste leerkrachten in de klas blijven, moeten we daarnaast ook het imago van het lerarenberoep opboenen en er de glans aan geven die het verdient. Volgens cijfers van de OESO (Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling) behoren

ASTRID DE GROEVE:

“Durf het huidige systeem van vaste benoemingen in vraag te stellen. Enthousiasme, engagement en beschikbaarheid moeten weer kunnen primeren op anciënniteit” de Vlaamse leerkrachten immers tot de top drie wereldwijd! En gelukkig kunnen we ook heel wat van deze toppers begeesteren om in Brussel voor de klas te staan. Sommigen doorkruisen zelfs het hele Vlaamse land om naar onze hoofdstad te trekken. Maar hoe zit het met de Brusselse ketten zelf? Slechts 10 procent van de Nederlandstalige leerkrachten in Brussel woont in het gewest. Om het lerarenberoep in Brussel aantrekkelijker te maken, is het van groot belang dat

meer Nederlandstalige Brusselaars in het onderwijs stappen en blijven. Ook hier moet de lat hoger.

Taalachterstand topprioriteit Toegegeven, lesgeven in Brussel kent een extra uitdaging! Maar liefst 68 procent van de Nederlandstalige leerkrachten in Brussel ervaart, volgens een enquête uit 2011, de taalachterstand van de leerlingen als een hindernis. Ook het Brussels Onderwijscentrum Secundair Onderwijs (Broso) trok toen aan de

Een van de mogelijkheden om in te spelen op die taalachterstand, is teamteaching. Teamteaching is een formule waarbij twee leerkrachten samen voor de klas staan. Dat laat toe om via differentiatie taalzwakke leerlingen taalsterker maken. De inzet is een grondige(re) kennis van het Nederlands als instructietaal voor alle leerlingen die in het Nederlandstalige onderwijs in Brussel schoollopen. Maar taalverwerving is lang geen kwestie van onderwijs en leerkrachten alleen. Wijs jongeren de weg naar de Nederlandstalige sportclub, jeugdbeweging, muziek- of tekenschool. Trigger hen met uitdagende activiteiten, spreek hun talenten aan en nog voor ze het goed en wel beseffen, treden zij in de voetsporen van Lukaku en andere Kompany’s. Ook aan de kennis en verwerving van vreemde talen van onze schoolgaande jeugd moet geschaafd worden. Als romaniste, ex-leerkracht Frans en met verscheidene buitenlandse leer- en werkervaringen achter de rug, breek ik dan ook een lans voor meer taaluitwisselingen, over de taal- of landsgrenzen heen. In een officieel drietalig land met een multiculturele hoofdstad hebben we daarvoor alle troeven in huis. Onlangs nog maakte de Europese Commissie bekend maar liefst 16 miljard euro (2014-2020) te willen investeren in het vernieuwde ‘Levenslang Leren’-programma Erasmus+. Leerlingen- en leerkrachtenmobiliteit, maar ook immersieonderwijs zorgen voor een onderdompeling in een taalbad, leren ons over het muurtje te kijken en versterken ons zelfvertrouwen in het spreken van een vreemde taal. En dat is wat zowel leerlingen als leerkrachten de nodige motivatie geeft. Dat geeft goesting om levenslang (aan) te leren. En voor de sport nog dit: heeft u Thibaut Courtois al eens Spaans horen spreken? De 21-jarige eerste doelman van de Spaanse eerste klasse-voetbalploeg Atlético Madrid bewijst niet alleen dat hij aardig een balletje kan vangen, maar bovendien spreekt hij de voltallige Spaanse voetbalwereld toe in een naadloos Spaans. Wedden dat hij dat niet alleen op de schoolbanken heeft geleerd?

Astrid De Groeve, ex-leerkracht bestuurslid CD&V Schaarbeek JONGCD&V Brussel 19


BDW 1407 PAGINA 17 - DONDERDAG 19 DECEMBER 2013

BDWOPINIE

BRIEVEN VAN LEZERS   lezersbrieven@bdw.be Politiegeweld Dinsdagavond 10 december zit een vriend op café in SintGillis. Een politiepatrouille van drie personen komt het café binnen en begint zonder uitleg op hem te kloppen. Mijn vriend loopt op krukken wegens een gescheurd knieligament. Hij wordt naar buiten gesleept. Een andere patrouille voert hem geboeid naar een nabijgelegen ziekenhuis voor verzorging terwijl er spottende opmerkingen worden gemaakt over zijn T-shirt dat onder het bloed zit. In het ziekenhuis weigert hij verzorging en vraagt hij waarom hij geslagen werd. Ter plekke zeggen de agenten hem dat hij het voorval best vergeet. Daarna gaat het naar het politiekantoor van Sint-Gillis. Er wordt een proces-verbaal opgemaakt van een ondervraging. Daarin staat niets over de situatie in het café of waarom de patrouille daar arriveerde. Er wordt hem weerspannigheid aan de politie ten laste gelegd toen die hem zou gevraagd hebben het café te verlaten. Er wordt hem gevraagd of hij tot de zigeunermaffia behoort en of hij de politiemensen bedreigd heeft. Mijn Roemeense vriend ontkent de bedreigingen. Er wordt hem gevraagd of hij de politiemensen ‘vuile Belgen’ heeft genoemd. Hij ontkent dit. Waarom hij de receptionist in het ziekenhuis ‘l’Africain’ heeft genoemd? Mijn vriend zegt dat hij de receptionist van Afrikaanse origine enkel heeft gesmeekt hem uit handen van de politie te halen omdat ze met hem aan het doen waren wat ze wilden. Waarom hij geen zorgen wilde krijgen? Mijn vriend antwoordde dat hij in de eerste plaats uitleg wou over de politiebehandeling die hem te beurt viel. Waarom hij de verpleegster van dienst Fatimah noemt in het verhoor? Mijn vriend antwoordt dat die naam op haar kledij stond. Dit is de samenvatting van het proces-verbaal. Twaalfjarigen rapporteren beter en met minder spellingsfouten. Na het ‘verhoor’ eindigt hij in een politiecel. Rond zeven uur ‘s ochtends kan hij zonder krukken op zoek naar zijn auto. Deze man is in orde met zijn papieren. Hij is een hard werkende kleine bouwondernemer. Hij zal stappen ondernemen via Comité P en via het comité voor Gelijkheid van Kansen. De politiemensen waren autochtone Belgen. Smeerlappen in uniform: ze bestaan en bezoedelen het werk van hun collega’s met een geweten. Ik heb het over het relaas van de feiten die ik enkel via mijn vriend ken en waar ik niet aan twijfel. Wie het verhoor leest, begrijpt dat het hier gaat om notoire racisten die niet aan hun proefstuk toe waren. Wedden dat we in het café geen getuigen vinden? Er waren een twintigtal klanten aanwezig. Niemand heeft gereageerd tijdens de interventie.   Kris Kaerts, Jette

Net Brussel Geachte mensen van Net Brussel en Fost Plus, Aangezien ik groot voorstander ben van het scheiden van afval, heb ik waardering voor de communicatiepogingen van Fost Plus en Net Brussel. U probeert uit te leggen wat in welke zak mag, en wanneer de verschillende zakken buiten mogen geplaatst worden: prima. Maar naar aanleiding van de toutes-boîtes van vorige week, met foto’s van verschillende soorten afval die in zakken van verschillende kleuren moeten, moet mij toch iets van het hart. Waarom doet u zo moeilijk over de verschillende soorten plastic? Dit is niet meer te volgen! Ik heb inmiddels begrepen dat alleen flessen en flacons in de blauwe zak mogen. Eigenlijk vind ik dit niet goed genoeg, want de industrie maakt vele andere goed recycleerbare plastic materialen (herkenbaar aan de pijltjes in driehoekvorm met een cijfer erin), die in veel andere landen ook met het plastic worden ingezameld en dus niet in het restafval hoeven te belanden. Fost Plus zou in de volgende versie van zijn con-

tract met het Gewest verplicht moeten worden om ook dat soort plastic in te zamelen en te recycleren. Maar goed: flacons en flessen in de blauwe zak dus – behalve als er bijtende of giftige stoffen in zaten, zegt de folder. Ok: de flessen zoutzuur, ontstopper en andere producten die ik alleen met handschoenen aan mag gebruiken, daarvan kan ik me nog voorstellen dat ze naar het chemisch afval moeten. Hoewel: als de flessen netjes leeg zijn, hoe groot is het risico dan nog? Maar wat met die fles Cif? Dat product gebruik ik met blote handen, dus zo gevaarlijk kan het toch niet zijn? Helemaal idioot wordt het bij de foto’s van wat er wél in de blauwe zak mag: javel! Dat is toch agressief spul? Er staat bovendien een levensgrote zwarte X op oranje ondergrond op het etiket! Dat lijkt mij een duidelijke waarschuwing. Javel lijkt mij gevaarlijker dan Cif. Maar de folder van Net Brussel ziet dat anders. Het moet en kan beter. Wat bent u van plan te doen om ervoor te zorgen dat de Brusselaars het makkelijker krijgen bij het correct scheiden van hun afval? En om ervoor te zorgen dat in de witte zak (en bij het chemisch afval) echt alleen hetgene terechtkomt dat nergens anders kan worden hergebruikt of verwerkt? Trouwens, bedankt voor de ophaalkalender die kan worden gedownload. Maar de onoplettende surfer die zijn kalender wil uitprinten, die print zeven bladzijden. Twee voor de kalender, dan nog twee met precies dezelfde info als de toutes-boîtes, en dan nog drie met allerhande andere informatie. Vond Net Brussel dit een handige manier om papierafval te voorkomen?   Carolien Zandbergen, Brussel

Een maand als dakloze Zaterdag hoorde ik Brussels parlementslid Carla Dejonghe op het radionieuws in een kort item: ze had een maand geleefd met het inkomen van een dakloze (180 euro) en geconstateerd dat dat heel moeilijk was: “in het begin telde ik in euro’s, op het einde in centjes.” Ook merkte ze nog op dat een dakloze geen vrienden kan ontvangen. Tot op het bot gechoqueerd stuurde ik haar een e-mail, waar ze ook prompt op antwoordde, waarvoor dank. Mijn bedenkingen waren (in een notendop): 1) Een dakloze heeft géén inkomen dat hij in het begin van de maand ontvangt en waar hij het een maand mee moet doen. De éne haalt al wat meer binnen dan de andere, de ene maand al wat meer dan de andere; 2) Een dakloze die in een stationsportiek overnacht zal zijn schamele centjes wel anders uitgeven dan Carla, als ze het een maand met 180 euro doet; 3) Omgang met vrienden en solidariteit zijn de belangrijkste overlevingsstrategieën van daklozen. Het weinige dat ze hebben delen ze zonder twee keer na te denken (met iedereen, als je het maar beleefd vraagt). In haar antwoord legt ze uit dat het er nooit over ging als dakloze te leven met dito inkomen en dat dat ook nooit zo gecommuniceerd is. Wel dus, getuige het nieuwsbericht van 14 december dat ik gehoord heb. Ze stelt ook dat ik me makkelijk beter had kunnen inlichten, op haar website. Daar gaat het hem nu net om. Ik heb dat niet gedaan. Ik had, net als een hele schare radioluisteraars, enkel het nieuwsitem gehoord dat erop neerkwam dat ze uit eigen ervaring had kunnen vaststellen dat het voor een dakloze moeilijk is om met 180 euro per maand te overleven. Dát is wat blijft hangen bij al die radionieuwsluisteraars, die echt niet op haar website gaan kijken. De opmerking in mijn e-mail dat het fixeren van de publieke opinie op 180 euro als toch-net-niet-voldoende bedrag de aandacht afleidt van het échte probleem – het hogere maar nog veel te lage en onvoldoende toegankelijke leefloon – blijft mijns inziens overeind. 

Marc Haertjens, Elsene

SPELREGELS VOOR LEZERSBRIEVEN: Mail uw bijdrage naar lezersbrieven@bdw.be. Schrijven kan naar BDW-Brieven van Lezers, Flageyplein 18, 1050 Elsene; faxen naar 02-226.45.69. Vergeet niet uw adres te vermelden, ook in e-mails: zonder het adres van de afzender beschouwen we een brief als anoniem, en wordt hij niet gepubliceerd. De maximumlengte van een bijdrage is 2.500 tekens, inclusief spaties. Wilt u graag een langere, meer uitgewerkte opiniebijdrage schrijven (max. 5.000 tekens)? Neem dan eerst contact met ons op voor overleg via lezersbrieven@bdw.be. De redactie mag lezersbrieven redigeren of weigeren. Moties, manifesten of omzendbrieven worden niet (in deze rubriek) opgenomen.

Vuurproef doorstaan door Danny Vileyn Yvan Mayeur (PS) en Pascale Peraita (PS) hebben de vuurproef doorstaan. Op de eerste gemeenteraad na hun beider eedaflegging mocht Mayeur als burgemeester de bespreking van de stadsbegroting in goede banen leiden, en mocht Peraita als OCMW-voorzitter de begroting van die instelling toelichten. De vrees dat er met het vertrek van Freddy Thielemans (PS) een half terreurregime zou geïnstalleerd worden is alvast niet bewaarheid. Er werd tussendoor zelfs gelachen en gegrapt, net zoals onder Thielemans. De jacht op Peraita om Mayeur te treffen lijkt hiermee achter de rug. Mayeur heeft zijn criticasters in snelheid genomen. Hij las, afwisselend in het Frans en het Nederlands, een beleidsverklaring voor die uiteraard geen nieuwe beleidsverklaring mag genoemd worden. Mayeur blijft net als Thielemans immers aan het meerderheidsakkoord gebonden. Maar zijn komst werd hiermee wel gemarkeerd. Tweede opvallende feit: een gewone begroting – lopende uitgaven – in elkaar steken was met een nieuwe coalitiepartner (MR) geen makkelijke klus. En alle openbare besturen in heel het land hebben het moeilijk. Maar in de stad Brussel viel geen klaagzang te horen. De stad stelt vele duizenden mensen tewerk en is een grote investeerder. En dat wil schepen van Financiën Philippe Close (PS) zo houden. De stad, zo gaf hij toe, krijgt niet weinig dotatie van het gewest en van de federale regering en wil dat zo houden. Daar staat tegenover dat de stad Brussel met zijn vele scholen, sportinrichtingen en zwembaden diensten aanbiedt aan de inwoners van heel het gewest en niet alleen aan die van de stad Brussel. Een faire deal, zeg maar. In de marge viel ook te noteren dat het met de MR veel makkelijker is om te investeren in stedelijk onderwijs dan met de christendemocratische CDH. Ecolo, CDH en FDF beloven ondertussen om constructief oppositie te voeren. Maar met de verkiezingen in zicht moeten we ons daar niet al te veel illusies over maken. The role of the opposition is to oppose. Welke meerderheid er na de verkiezingen ook moge komen in het gewest, met de afwisseling van de wacht (Picqué, Thielemans) is het tijd voor een pact tussen de stad en het gewest. De stad is alvast vragende partij. Het gewest kan het zich niet veroorloven om te weigeren. Daarvoor is de stad een te grote speler.

WAUTER MANNAERT


BDW 1407 PAGINA 18 - DONDERDAG 19 DECEMBER 2013

VADROUILLE DE CULTUUR- EN VRIJETIJDSBIJLAGE VAN BRUSSEL DEZE WEEK

© MARIE-FRANÇOISE PLISSART

De stad omarmen in één beeld vanop de Generali-toren.

Fotografie > Marie-Françoise Plissart klimt op torens voor ‘Bruxelles’

Landschapsherkenning vanop torens VORST – “Als ik van hoog genoeg naar Brussel kijk, voel ik de natuurelementen intenser. De huizenblokken en groene plekken vullen het lappendeken. Soms anarchistisch, soms homogeen rustgevend. Stortregens, wind, mist, sneeuw, nachtlicht,… Alles legt een film over het uitzicht. Bevreemdend, alsof ik een exotische reis beleef. Al moet ik er de meest ontoegankelijke wolkenkrabbers voor op.”

V 

ijftien jaar na haar boek Brussel Verticale Horizonten, waarbij ook een film was in samenwerking met Benoît Peeters, publiceert een van ’s lands beste fotografen, Marie-Françoise Plissart, haar werk Bruxelles bij Prisme Editions. Met commentaar (in drie talen) van La Cambre-docent Vincent Cartuyvels. Het is haar ‘best of’ van vijftien jaar vogelperspectief op Brussel. Een klepper van een album in kleur. Met panoramafoto’s die meestal 18 bij 50 centimeter groot zijn. Plissart, bekend van een rits beeldromans en stadsimpressiefoto’s, is niet aan haar proefstuk toe met fotografie vanop grote hoogte. Haar fotoreeks over de restauratiewerken aan het Atomium (2004-2006) is historisch

te noemen. Voor Bruxelles klom ze op het dak van vijftien flat- en kantoorblokken. Zo passeerde ze vroege en late uren op de Madou Plaza Tower (Kleine Ring) en de Belfiustoren (Noordwijk), op blok 23 aan de De Meeussquare, op de Résidence Pacific (Spastraat), de Bastion Tower (Matonge) en de nieuwe keukentoren op de campus Coovi in Anderlecht van XDGA. Maar ook de Sint-Jan-de-Doperkerk in Molenbeek en het stadhuis op de Grote Markt klom ze op. En ze geraakte heel hoog boven de Floréalwijk of met bewaking in de nieuwe UP-site Tower (kanaal), “vooraleer de vaste ramen - die kunnen niet meer open - geplaatst werden,” geeft ze trots mee. Dat Plissart voor panoramafoto’s kiest, is logisch als je zoveel mogelijk stad wil omarmen.

Vanuit die uitkijkposten had ze telkens een buitenissig zicht over een wijk. Hoe hoger, hoe beter de urbanisatie te snappen valt. Al zoekt elke Brusselaar of Brusselkenner een menselijker perspectief dan Google Street kan bieden – hoe staan de kramen van de Zuidmarkt geschikt? Hoe protserig wringt het bourgeoisgemeentehuis van Molenbeek met de kleine straten rondom? Om de realiteit te vatten, zoek je geografische puntelementen die je vertrouwd zijn, zoals de kerktoren van Onze-Lieve-Vrouwekerk van Laken middenin een oase van groen. Die dichtbij-benadering van de stad maakt haar leesbaar. Plissart voegt er zelfs wat aan toe: de afstand (vogelperspectief ) die ze nam, wekt aparte gevoelens op. Daarvoor is de foto soms breed en allesomvattend. Re-

“Dat ik meekeek kon die moonwalkdanser niet geweten hebben, maar ik respecteer zijn anonimiteit”

gelmatig zoomt Plissart van ver in. Dat zorgt soms voor een goddelijk totaalbeeld, waartegenover dan weer voyeuristisch camerawerk staat, wanneer ‘detectivefotografe’ Plissart met haar telelens gaat spotten.

Ondefinieerbaar stuk Louizalaan “Toen ik vanuit het dakrestaurant van de ITtoren in Elsene de tuinen van de Ter Kamerenabdij overschouwde, betrapte ik me erop dat ik inzoomde op wandelaars,” legt Plissart uit. “Zo heb ik die foto van een jongen die de moonwalk van Michael Jackson danste. Zijn cd-speler stond aan de kant, en hij amuseerde zich, anoniem, al kwam er wel eens een passant langs. Dat ik meekeek, kan hij niet geweten hebben. Vandaar dat ik die anonimiteit respecteer in de foto, waarvoor ik een tiensecondenpauze inlaste. Voor mij is het een beeld van de vele rare dingen die individuen zoal doen in de stad.” Eenzelfde Big Brother-reality vergaat het de ‘objectenjagers van d’A Mêt’ als Plissart om vijf uur ’s morgens op het Vossen-


© MARIE-FRANÇOISE PLISSART

BDW 1407 PAGINA 19 - DONDERDAG 19 DECEMBER 2013

Vlnr: Vanuit de UP-Site Tower, vooraleer er vaste ramen stonden. Inzoomen vanuit de IT-toren op een moonwalker (Ter Kameren). Onder: Objectenzoekers spotten om 5 uur ’s nachts op het Vossenplein.

“Voor het oude ritueel van het Vossenplein moet je hier ‘s nachts zijn: het laat de buik van de stad zien”

een verschrikking, met niveauverschillen en gevaarlijke struikelblokken. Geen wonder dat de architect de boot afhoudt voor wie hier op wil. Rukwinden en stortregens zetten de stad in haar alledaags kleed (de coverfoto van het boek is genomen vanonder een weerbarstige paraplu, JMB). De weersomstandigheden zorgen voor een spanning die ik wil laten voelen. Ik wou het ochtendkrieken, de nacht, de winter,… alles wat de stad meemaakt, vatten. Dat is het echte Brussel, dat even sterk als beneden van heel hoog valt te zien.” 

bleek het allemaal heel gevaarlijk, ginder boven. De Coovi-keukentoren naast de Ring was

© MARIE-FRANÇOISE PLISSART

plein het drukste moment aan handelstransacties meemaakt. “Met zaklampen snuisteren ze in de witte bestelwagens zonder bedrijfsnaam, en halen er alles uit tot ze kunnen selecteren. Het is een oud ritueel waarvoor je hier ’s nachts moet zijn. Dat laat de buik van deze stad zien.” De ijverige zwarthandel zindert in de foto na. Dat gevoel krijg je ook als je foto’s van de trams ziet die door een ondefinieerbaar stuk Louizalaan rijden. Zet dat beeld naast de tramfoto’s van een eeuw terug, en je merkt dat de stad amper is veranderd. Maar madame Plissart zat ook vaak te dromen, heel hoog op die torens. Dan overviel haar een reisgevoel, dankzij de natuurfenomenen die dicteerden of ze haar fotosessie tot een goed einde kon brengen. “Doorgaans

Een menselijker perspectief dan Google Street: kramen op de Zuidmarkt.

Jean-Marie Binst

Bruxelles, Prisme Editions,60 blz., 39,50 euro (Fr/Nl/En).

WIN VIJF BOEKEN BDW geeft vijf fotoboeken van Marie-Françoise Plissarts ‘Bruxelles’ weg. Stuur voor eindejaar een mailtje naar win@bdw.be met als onderwerp ‘Win Plissart’. Per post kan ook: Brussel Deze Week, ‘Win Plissart’, Eugène Flageyplein 18, 1050 Elsene, met vermelding van thuisadres. Vijf gelukkige winnaars krijgen bericht na onze eindejaarssluiting.


BDW 1407 PAGINA 20 - DONDERDAG 19 DECEMBER 2013

Feestelijke onthulling in de Essegemwijk > Mbogo où es-tu, waar ben je?

Een vers dat blijft hangen

Het kunstwerk van Els Opsomer, een zwevende versregel van Watuta, werd gemaakt in het atelier van Recyclart.

JETTE – In het metaalatelier van Fabrik, de leerschool van Recyclart, is er de laatste dagen hard doorgewerkt aan het negende kunstwerk van Vers Brussel. Op donderdag 19 december om halftwee wordt een ongeveer 35 meter lange versregel ingehuldigd aan de boulodroom in de Jules Lahayestraat. Luchtschrift, klimtuig, zitbank en schaduwspel in één.

P 

overleed, en de Vlaamse kunstenares Els Opsomer (Agenda bezocht vorige week haar atelier) verkenden samen de Essegemwijk in Jette. Tijdens die wandelingen vertelde Watuta over het leven in Congo. Watuta’s verslag in het Swahili, Nimepita Jeta, heet in het Nederlands Ik kwam in Jette langs (2007). Hij roept daarin de geesten op van zijn

oëzie die volk op de been brengt: Vers Brussel, het project van het internationaal literatuurhuis Passa Porta, lijkt er een patent op te hebben. In een eerste fase is er een ontmoeting tussen een dichter en een beeldend kunstenaar, telkens een buitenlander en een Belg. De Congolese dichter Kasele Laïsi Watuta, die eerder dit jaar

Lega-volk uit Zuid-Kivu, maar ook Essegem! Essegem! Jette lijkt wel het paradijs, met zijn vruchtbare grond, gulle hemel (met vogels als versiering), vrede en veiligheid voor elk volk. Wie is er zo mager als een spijker, vraagt hij zich af. Waarover dan te klagen, is de teneur. Dan versmalt zijn focus tot de woonblokken waar hij weinig leven bespeurt aan de buitenkant. Hij vindt de afwezigheid van gejoel van kinderen bijna ondraaglijk. Opsomer bracht toen leven, met reisfoto’s die tijdelijk de blinde muren van de woonblokken van de Jetse Haard openden. Ook in zijn Blaadje uit Jette (oor-

Els Opsomer: “Dit project is begonnen in 2007 en is nu af”

spronkelijk Feuillet de Jette) volg je Watuta op de wandeling. Hij bezoekt in de Essegemstraat 135 het koertje met de boom waar René Magritte tussen de takken door naar de luchten keek die hij zou schilderen. De boom reikt er nog altijd omhoog, schrijft Watuta, om de schaduw van de kunstenaar te plukken. En hoe de dingen ons overleven, in de vitrine van het museum, waar de pijp wacht om weer pijp te worden.

Handstreken Vanaf deze week zal een kunstwerk van Opsomer permanent herinneren aan de passage van Watuta. Uit

ADVERTENTIE

F

A

M

I

L

I

E

D

I

E

N

S

T

Vlnr: werk van Peter Weidenbaum, Henri Jacobs en Christophe Terlinden in het kader van Vers Brussel.

Permapoëzie van Vers Brussel BRUSSEL – Al acht poëtische installaties gaan het zwevende vers van het duo Watuta en Opsomer vooraf. Op 11 december 2007 werd de gedichtenboom van Abdellatif Laâbi en Christophe Terlinden in de Prinses Elisabethwijk ingehuldigd. Sindsdien volgden de straatnaamborden van Miriam Van hee en Christian Israel in de Mutsaardwijk, de reddersstoel van Agniezka Kuciak en Peter Weidenbaum op het Montgomeryplein, friezen van Chantal Maillard en Emilio López Menchero in Quartier Latin, de promenade van Evgeny Bunimovich en Henri Jacobs langs het kanaal in Molenbeek, de op het Begijnhofplein ingegraven tijdcapsule van Fabio

Scotto, Richard Venlet en Sophie Nys, roderende bomen van Mimi Khalvati en Orla Barry in Het Rad en de uitkijkpost van Paulo Teixeira en Filip Van Dingenen in het Moeras van Ganshoren.

Monumentale viewmaster Drie werken zijn nog in voorbereiding: vergulde verzen van Sabah Zouein en Dora García in de WielemansCeuppenswijk, een Babylonische richtingaanwijzer van Ulf Stolterfoht en Honoré d’O in de Europawijk en een monumentale viewmaster van Cecilia Hansson en Virginie Bailly op het Sint-Joostplein. 

An Devroe


BDW 1407 PAGINA 21 - DONDERDAG 19 DECEMBER 2013

© VERSBRUSSEL

Blaadje uit Jette koos ze de versregel, ‘Mbogo où es-tu, waar ben je?’, die in haar handschrift en uitvergroot een plek krijgt op het grasveld van de Jetse Haard (halte van tram 93). “De inhuldiging komt niet te laat omdat een werk zijn eigen tijd heeft om zichzelf te worden,” zegt Opsomer hierover: “Dit project is begonnen in 2007 en is nu af. De dood heeft helaas zijn eigen timing en regels. Ik ben blij voor de tijd die we samen hebben doorgebracht en dat daar een mooi werk uitgegroeid is. Tijd zit vervat in het wordingsproces bij mijn werk.” Dat eerste contact tussen dichter en

kunstenaar genereert altijd nieuwe contacten. Marq Willems, zakelijk leider van Passa Porta, noemt op wie er deze keer allemaal meewerkt aan de inhuldiging: “De lokale petanqueclub, de gemeente Jette, GC Essegem, de bibliotheek,... Het buurthuis L’Abordage brengt dans met zijn project Street art en de muzikanten Keita Takei en Addama Diakite zorgen voor de Afrikaanse schwung. Er zullen appels worden uitgedeeld - Magritte is niet ver weg - waaraan ‘elfjes’, gedichtjes, hangen van de leerlingen van de Nederlandstalige Brede School Jette. Ook de Ecole Jacques Brel, waarvan de meeste kinderen in de woonblokken wonen, doet mee met Poetry Slam. De zus van Kasele Laïsi Watuta komt de honneurs waarnemen en Els Opsomer zal geïnterviewd worden door de twee schepenen van cultuur Paul Leroy en Brigitte Gooris. De Jetse Haard heeft zelfs zijn personeelsfeestje op de inhuldiging afgestemd. En dan broeit er de laatste week altijd nog van alles zodat er zeker nog verrassingen zullen zijn.” Opsomer hoopt ook te blijven verrassen: “Voor het definitieve werk wilde ik vooral de bewoners van de woonblokken iets geven. Mijn handschrift is eigenlijk alleen van boven uit de appartementen echt goed te lezen. De vraag van Kasele, waarbij mbogo (lett. buffel) verwijst naar een god of iets dat je beschermt, kan zowel klimtuig als zitbank als tekst zijn. Dat past in mijn werk waarbij ik mijn publiek andere zienswijzen probeer aan te bieden, als een soort overlevingsstrategie in een complexe wereld. Als materiaal heb ik inox gekozen omdat het blinkt en licht geeft in het duister, en omdat je er de handstreken van de mensen die het gemaakt hebben op blijft zien.”  

AnDevroe

ADVERTENTIE

Sociale Verhuurkantoren (SVK)

Verhuur uw woning zonder risico en zonder zorgen

a Gegarandeerde huur elke maand a Verzekerd verhuurbeheer a

Onderhoud van uw woning

a Hulp bij renovatie a Fiscale voordelen

www.fedsvk.be 02 412 72 44

Nick Trachet BRUSSEL EN DE WERELD CULINAIR ONTDEKT

Hasselback Daar gaan we weer. De laatste rechte lijn naar de feesten. Nog even, beste lezers, en we kunnen weer op dieet. “Eat, drink and be merry, for tomorrow you diet,” zegt een oude Engelse heildronk. Vanaf oktober beginnen in mijn hersenpan donkere wolken te vergaren. Het wordt buiten ook donkerder, maar allerlei feesten komen op mij af. Zeker die twee laatste van het jaar, kerstmis en nieuwjaar, vallen zwaar. De druk om te presteren in de keuken wordt groot, de winkelketens en kookprogramma’s op televisie willen ons verplichten om de gekste dingen en de ingewikkeldste bereidingen onder de knie te krijgen. In jonge gezinnen, waar de pikorde tussen schoonfamilies nog niet is uitgevochten, is er ook het dilemma van wie er gevraagd wordt op kerstavond en waarheen men gaat op kerstdag (of omgekeerd). In nieuw samengestelde gezinnen behoort dat zelfs tot de hogere wiskunde. Vroeger waren de families groter en de individuele keuzes kleiner. Op kerstdag (aan kerstavond deed men toen nog niet) of nieuwjaarsdag ging iedereen bij het oudste lid van de familie langs om te eten, de week daarna bij de tweede oudste, enzovoort. In grote families leverde dat nieuwjaarsbezoekjes op tot ver na Pasen. Het begon met aperitief (Vermouth) en eindigde met een druppel tot wanneer de jongsten weer honger kregen. Dan ging men naar huis, een uur of zes nadat het feest was begonnen. Wat stond er op het menu? Ossentong, rosbief (wie maakt dat nog?) of schaap, met groentebouillon ervoor en een taart achteraf. Simpel. Gerechten die klaar te maken waren voor grote gezelschappen. Schragen werden opgesteld van de voorplaats tot de achterkeuken. Grootmoeder en tante hadden met opzet identieke serviezen, glazen en tafelkleden in de kast, waardoor ze een uniforme tafel konden dekken voor wel een man of dertig. Toen het individualisme de kop opstak, probeerden de jongste gezinnetjes binnen de ‘stam’ ervan onder te muizen. Ik ben er nog steeds van overtuigd dat dit de basis vormde voor het succes van wintervakanties. Plots had men een excuus om niet meer mee te doen. Tegenwoordig gaat men pas later in het jaar skiën, de families zijn kleiner en op kerstdag moet iedereen schitteren, niet op de piste, maar in de eigen keuken. Het gaat snel! Het ergste van al zijn de kerstaankopen. Alles moet vers zijn, zeker de oesters en de kreeft. Maar dat is

nu net zo moeilijk. Het is veel te druk en de luxeartikelen worden aan prijzen verkocht die de rest van het jaar onbehoorlijk zijn. Het liefst van al zou ik mij in mijn voorraadkelder terugtrekken en leven van blikjes, tot na nieuwjaarsdag alles voor halve prijs in de rekken ligt. Doe iets moois, maar uit voorraad. Aardappelen, bijvoorbeeld. Die liggen al klaar voor kerst. Maar het moet toch een béétje speciaal zijn. Een gratin dauphinois, bijvoorbeeld. Patatjes schillen en in fijne schijfjes snijden, teentjes look persen in een diepe ovenschotel. Die schotel insmeren met boter. En er dan de aardappelschijfjes dakpansgewijs op stapelen (kunnen de kinderen doen), zo’n drie vier lagen dik (of meer). Overgieten met veel room en melk (geen kaas, dat is te zwaar) snuifje peper en zout, laurierblaadje(s) en muskaatnoot. Een uur in de oven bij 180 graden, eerst onder een blad aluminiumfolie, later open, om het teveel aan melk en room te laten uitdampen, indikken en kleuren. Klaar. Dit is wel een van de lekkerste aardappelschotels die er bestaan. De rest van de feestmaaltijd wordt bijzaak. Natuurlijk is een lamsbout daar lekker bij, maar dat is weer een gedoe, en feesten zijn er om te genieten. Als u nu plakjes gerookte zalm of zoute ansjovis tussen de aardappelen vlijt voor het bakken, dan is er verder geen vlees meer bij nodig (niet bijzouten in dat geval). Misschien is dat niet authentiek, maar wel lekker en Dauphiné, verwijst dat niet naar dolfijnenland? Maar echt gek is deze variant, die men hasselbackspotatis noemt. Voorbeeld van een recept dat zijn populariteit uitsluitend aan het wereldwijde web te danken heeft. Ik heb er pas onlangs over gelezen, maar in de Verenigde staten was het vijf jaar geleden een rage. De naam Hasselback komt van een hotel in Stockholm, Zweden, waar het gerecht in 1940 zou gecreëerd zijn. Maar of dat waar is? Potatis betekent uiteraard patat. Neem niet te grote aardappelen, één

“Doe iets moois, maar uit voorraad. Aardappelen, bijvoorbeeld. Die liggen al klaar voor kerst. Maar het moet toch een béétje speciaal zijn. Een gratin dauphinois, bijvoorbeeld” of twee per persoon. U kunt de aardappelen schillen of niet, in het laatste geval schrobt u ze schoon. Leg de aardappel dan op het aanrecht tussen twee latjes, eetstokjes bijvoorbeeld. Nu probeert u ze in schijfjes te snijden zoals voor een gratin, maar dat lukt niet omdat de latjes in de weg zitten. U krijgt dus een ‘boek’ aardappelschijfjes. Die legt u even in koud water, om het losse zetmeel kwijt te raken. Dat vermijdt straks dat het boek aan elkaar plakt. Warm de oven op tot 200 graden. De aardappelboekjes afdrogen en met gesmolten boter begieten. Dan in de oven zetten voor een halfuur à drie kwartier. Indien u ook wat look en kruiden gebruikt, lijkt dit op een chipsachtige versie van de dauphinois. Hoeft daar iets bij? Een blik sprotjes misschien? Smakelijk. nick.trachet@bdw.be De hele reeks nalezen? www.brusselnieuws.be/trachet


BDW 1407 PAGINA 22 - DONDERDAG 19 DECEMBER 2013

Expo > ‘We are 1210!’ op bezoek in de Sint-Gorikshallen

Reis rond de wereld op 1,1 km

2 © SERGE BRISON

SINT-JOOST-TEN-NODE/BRUSSEL - Als foto’s naar het geluksgevoel van een gemeente kunnen peilen, dan scoort SintJoost-ten-Node zeer goed. Meer nog, ook wie ernaar kijkt, kan het warm krijgen vanbinnen. Ze poseren een beetje plechtig, zoals op een portret in de studio bij de fotograaf. Alleen zijn ze daar niet echt voor gekleed en vertoont de fotografische achtergrond kreukels en voetsporen. De portretten van niet minder dan 900 Sint-Joostenaren zijn gemaakt in openluchtstudio’s in de zomer van 2010 op het Sint-Joostplein, en in de zomer van vorig jaar aan de Sterrenkundelaan. Eenzelfde neutrale achtergrond wist de omgeving, op wat vlekken zonlicht na. Onderschriften over de identiteit ontbreken eveneens. Dat blijft over: fysiek, kledij en accessoires, attributen, en vooral de houding en blik. In tegenstelling tot klassieke studiofoto’s lijken deze meer op een freeze tijdens hun traject, wat de portretten iets verhalends geeft. Een vaandel, een rasp, een roze handtasje of een bal, het worden rekwisieten waarachter een wereld schuilgaat. De afwezigheid van verdere uitleg verrijkt de kijkervaring: iedereen zal andere conclusies trekken of zich andere vragen stellen bij de geportretteerden en andere (famili-

“Van mij, een foto?”, riepen verwonderde Sint-Joostenaren. En de fotograaf bleef herhalen hoe mooi hij iedereen vond.

ale) banden zoeken bij de groepsportretten.

Pretoogjes Wat zit hierachter? Teamwerk - de gemeente Sint-Joost gaf de opdracht - van gemeentepersoneel dat bewoners en voorbijgangers aanspoorde om zich te laten fotograferen, en van fotograaf Serge Brison die de toevallige modellen in luttele seconden kon geruststellen. Dat voel je, portret na portret. Velen waren verwonderd: “Van mij, een foto?” En Brison bleef maar herhalen hoe mooi hij iedereen vond.

Brison, die een La Cambre-opleiding volgde, is gespecialiseerd in architectuur- en erfgoedfotografie, die hij afwisselt met reportages rond thema’s als integratie en leven in de stad. Met de 125 nationaliteiten (die 60 talen spreken) van Sint-Joost kon hij wel iets aanvangen. Natuurlijk wil de gemeente haar imago van armste gemeente met hoge werkloosheidscijfers oppoetsen, maar de pretoogjes van de bewoners zijn niet geveinsd. Ook in een gemeente van 27.500 inwoners op een kluitje van 1,1 vierkante kilometer een bevolkingsdichtheid vergelijkbaar met

Calcutta, volgens burgemeester Emir Kir (PS) - kan het er gemoedelijk aan toe gaan. Een afdruk van zijn eigen foto kreeg iedereen al mee naar huis. Toch komen velen ook graag kijken naar de prints op A2- tot AO-formaat en de beelden op het scherm van zichzelf en elkaar in de Sint-Gorikshallen. Het zijn spiegels waarin ook anderen zich kunnen spiegelen. Vandaar de keuze om in het centrum van onze hoofdstad te exposeren.   An Devroe Tot 02/02/14, elke dag vanaf 10u www.sintgorikshallen.be

ADVERTENTIE

Jazzdiner > Nathalie Loriers in The Mercedes House-bar

14.03.13 > 11.06.14

Nieuw jazztrio speelt met sterkok staan ook stoelen. Initiator van de muziekzaterdagen zijn het Festival van Vlaanderen en jazzpianist Frederik Lebeer.

Noblesse oblige

BRUSSEL – The Mercedes House Brussels bestaat tien jaar. In het hoekpand voor de Zavelkerk staat Nathalie Loriers New Trio nu op de affiche. Voor een authentiek jazzbargevoel tegen kerst aan. Wie voor vijftien euro, drankje inbegrepen, het Nathalie Loriers New Trio wil zien, kan donderdag 19 december een uurtje naar The Mercedes House (vanaf 19 uur). De locatie lijkt op het eerste gezicht een kleine showroom van een autodealer, maar iedere zaterdag houdt de achterliggende resto-bar WY er Musical Saturdays. En één donderdag per maand is er klassieke of jazzmuziek van grote namen. Dat concept is van het drempelverlagend niveau, zoals de hotels rond het Rogierplein dit jarenlang deden. Het zuigt een select publiek van muziekliefhebbers aan: een uurtje jazz en aan een lekker drankjes nippen – en ja, er

In de kerstweek komen David Thomaere (21/12) en Pierre Anckaert (28/12) spelen. Nu zit in de reeks Donderdagconcerten Nathalie Loriers (1966) achter de vleugelpiano, jazzdocente aan het Brusselse conservatorium. Ooit de beste jonge soliste op de Brussels Jazz Rally (1990), speelde ze later op alle grote jazzfestivals, van Dublin en Feldkirch tot New York. Om uiteindelijk de ‘constante’ te zijn bij het Brussels Jazz Orchestra. Met haar nieuwe formatie (New Trio) met Philippe Aerts en Rick Hollander, waarmee ze een eerste cd Les trois petits singes uitbracht, doet de jazzlady het Zavelplein alle eer aan. En vermits ‘noblesse oblige’, serveert WYrestauranthouder Bart De Pooter (kersvers sterhouder Michelin), achteraf een degustatiemenu met de jonge WY-chef Björn Verreckt (aparte inschrijving). Jean-Marie Binst Nathalie Loriers new trio op 19 december om 19u, 15 euro (facultatief diner om 20u45), The Mercedes House, Bodenbroekstraat 22, Brussel. Reservatie: 02-400.42.50.


BDW 1407 PAGINA 23 - DONDERDAG 19 DECEMBER 2013

Artists in residence Canaletto in Venetië

Kanalen zien en schilderen © WIKIPEDIA

Links: View of the entrance to the Arsenal (Venetië) door Canaletto uit 1732. Rechts: View on a City Sun van Jean-Baptiste Van Moer.

BRUSSEL - Venetië zien en er een goede grappa bij drinken. Laat dat een van uw goede voornemens voor het nieuwe jaar worden. Dat kan overigens ook in Brussel. U mag zeggen wat u wil, maar zolang het niet verzwolgen wordt door de Adriatische wateren, blijft Venetië een van de mooiste steden ter wereld. Een wereldwonder op natte voeten. Zouden de Venetianen zich van hun bevoorrechte situatie bewust zijn? We mogen aannemen van wel. Zo valt het toch te verklaren dat

ene Giovanni Antonio Canal (1697-1768) zijn reputatie bouwde op het veelvuldig schilderen van zijn geboortestad. Canal, die om voor de hand liggende reden onder zijn bijnaam Canaletto (‘klein kanaaltje’) beroemd zou worden, is niet de uitvinder van het gedetailleerde Italiaanse of Venetiaanse stadsgezicht. Dergelijke vedute waren een bestaand genre dat zich in navolging van de landschapschilderkunst had ontwikkeld. Na hem zou het genre nog verder evolueren, en zou met name Giovanni Piranesi met zijn gravures van Romeinse stadsgezich-

ten zelfs pure fictie binnenbrengen in de afgebeelde werkelijkheid. De kwaliteit en kwantiteit van Canaletto’s productie was echter zo groot dat zijn soms monumentale werken een exportproduct werden. Met name de Engelsen waren belangrijke afnemers, waardoor Canaletto op een gegeven moment zelfs naar Londen vertrok om daar ook stadsgezichten te gaan schilderen.

Venetië van het noorden Uiteraard kreeg Canaletto veel navolgers bij

schilders uit de rest van Europa die op Italiëreis gingen. Zo komt het dat er ook een heuse ‘Brusselse Canaletto’ opstond. Jean-Baptiste Van Moer, die in 1899 werd geboren, was een kind van de Marollen. Met zijn landschappen zou hij ook de aandacht trekken van de koninklijke hoven van Europa. Tijdens zijn reizen kwam hij ook in Venetië, dat hem de inspiratie leverde voor een aantal zeer grote stadsgezichten die Leopold II aankocht en in zijn paleis aan het Warandepark hing. Wie ze wil zien, kan dat op het moment dat het paleis in de zomer opendeurdag houdt. Je moet dan omhoog kijken als je tussen twee grote zalen door langs de Venetiëtrap passeert. Van Moer is echter niet alleen belangrijk om die stadsgezichten van Venetië. Aan hem hebben we namelijk ook te danken dat we nog accurate impressies hebben overgehouden van ons eigen Venetië aan het noorden, want dat was Brussel net voor de overwelving van de Zenne nog een (heel klein) beetje. Van Moer legde zich in de jaren zestig van de negentiende eeuw toe op het schilderen van de straten en huizen die door de ingrijpende stadsrenovatie zouden verdwijnen. Burgemeester Jules Anspach – die zich dus blijkbaar wel bewust was van het onherroepelijke karakter van zijn overwelving – bestelde bij hem zelfs vijftien werken die in het stadhuis van Brussel zouden komen te hangen. Zo is Van Moer meteen vertegenwoordigd in de twee belangrijkste palazzo’s van onze hoofdstad. Net als Canaletto koos hij overigens voor de felle kleuren die de werkelijkheid alleen maar vertoont als er fel zonlicht op valt. In Brussel is dat al iets minder waarheidsgetrouw dan in Venetië, maar het vormt een uniek tegenwicht tegen de sombere zwart-witbeelden die ons zijn overgeleverd.  Michaël Bellon

ADVERTENTIE

Brussel is … winterpret en zoveel meer

Breng een bez aan Mun oek tp en ontva unt een verr ng assing * *op vert

oon van

deze ad

open huis ontmoetingsplek communicatiehuis belevingsbib

vertenti

e

Brussel is Muntpunt Kom langs en ontdek Muntpunt, op het Muntplein in hartje Brussel. Van auditorium tot café is het een plek vol verrassingen: je kan er Brussel ontdekken, mensen ontmoeten, studeren, je favoriete krant lezen, interessante dingen beleven. Je vindt hier een toren van boeken, cd’s, dvd’s, spellen en verrassende collecties waarin de Brusselse leefwereld centraal staat. Maar dat is niet alles, het is een vertrekpunt voor zoveel meer...

Munt 6, 1000 Brussel 02 278 11 11 info@muntpunt.be www.muntpunt.be Muntpunt is open ma - vrij: 10.00 - 20.00 u za: 10.00 - 18.00 u


BDW 1407 PAGINA 24 - DONDERDAG 19 DECEMBER 2013

CELINE D’AOUST, JUWELENONTWERPSTER

‘India maakt me Zen’ ELSENE – “Vanaf dag één voelde ik me thuis in India. De kleuren, de geuren, de energie die het land en de mensen uitstralen. Een louter fysieke gewaarwording. Ik wist dat ik er ooit zou wonen, al sprak ik geen Engels, laat staan Hindi. Ook al was ik in India als vrouw alleen, al staan vrouwen er laag op de sociale ladder.” Juwelenontwerpster Celine d’Aoust, geboren en getogen Brusseles over haar liefde voor India, waar ze vijf maanden per jaar woont en werkt.

C 

eline d’Aoust is opgegroeid in Molenbeek. Haar vader, een handelsingenieur, is een rasechte ket. Haar moeder, met wie de band heel sterk is, is een ingeweken verpleegster uit Malmedy. “Ze heeft een grote rol gespeeld in wat ik nu doe. Moeders fascinatie voor de symbolische waarde van stenen – edelstenen en andere – werkte beklijvend. Ik heb ook altijd al een zwak gehad voor schoonheid en voor de kunsten. Overdag liep ik gewoon school. Uitleven kon ik me in de Academie van Sint-Jans-Molenbeek. Op woensdagnamiddag, toen ik nog klein was. En daarna volgde ik avondlessen.” “Een carrièreplanning had ik niet. Zeker niet toen ik op jonge leeftijd moeder werd van twee zonen. Twintig was ik. Pas in 2001 – mijn jongens waren toen acht – ben ik weer beginnen te studeren, voor modeontwerpster. Ik volgde avondschool aan Sint-Lukas. Vervolgens ben ik stage beginnen te lopen. Tegelijkertijd volgde ik lessen in decoratie en anderhalf jaar Kunst en Ambacht, om de basis van edelsmeedkunst onder de knie te krijgen.” “Gaandeweg begon ik me er bewust van te worden dat ik vooral geboeid was door details, precisie. En dat mode me te vluchtig is: creëren en ontwerpen bleef mijn grote ambitie, maar ik wilde ook iets doorgeven van blijvende waarde, iets dat ontroert. Terwijl het bij mode om consumptie draait, zonder een tastbare passie voor het nalaten van iets dat essentieel is. Daarop ben ik begonnen juwelen te ontwerpen en stenen te verwerken in stoffen. Niet vanuit een commercieel oogpunt, wel om mezelf te plezieren en uit te zoeken waar ik juist heen wilde. Daarbij heb ik al snel mijn focus gericht op halfedelstenen. Die ging ik uitkiezen in Antwerpen. De afgewerkte juwelen verkocht ik aan vrienden. Mond-totmondreclame maakte dat ik na verloop van tijd werd gecontacteerd door handelszaken. Vijf jaar geleden ben ik dan nog een stap verder gegaan. Toen heb ik de bron opgezocht. De bron van al die prachtige stenen: India. Jaipur, de roze stad.”

Pure magie India, het was als pure magie voor Celine. “De kleuren, de geuren, het licht, de energie van het land. Formidabel. De mensen ook, en hun

kijk op het leven en hun waarden. Ik vond het bewonderenswaardig hoe ze met de dagdagelijkse realiteit omgaan, hoe ze het leven vieren in het hier en nu. Elke nieuwe dag is voor hen een godsgeschenk. Dat hebben we hier in het Westen ergens onderweg verloren. Niet dat het er allemaal rozengeur en maneschijn is. Het leven kan er zwaar wegen. Er is corruptie en er is de economische realiteit die veel mensen in de kou laat staan. Maar het voor Westerlingen mysterieuze land heeft zoveel moois te bieden. Ik wist al heel snel dat het blijvend deel zou uitmaken van wie ik ben en van wie ik wil zijn. Onlosmakelijk.” “Ondertussen heb ik er enkele ateliers. Ik leef er vijf maanden per jaar, telkens gedurende periodes van vijf tot zes weken. Het is elke keer een mooi avontuur. Het leeuwendeel van mijn tijd kruipt er in de zoektocht naar de mooiste stenen om te bewerken, en in het tekenen en ontwerpen. Het is alsof al de inspiratie die ik hier opdoe daar opborrelt, als vanzelf: meer dan eens is het me al overkomen dat ik vertrek met de vrees dat ik geen enkel idee voor nieuwe ontwerpen zal hebben, en dat ter plekke het tegendeel blijkt. Het zijn ideeën die ik hier door de sleur van elke dag als het ware naar mijn onderbewustzijn heb verdrongen. De rest van het jaar is er Brussel, waar een deel van de eindmontage wordt uitgevoerd, en waar mijn kinderen wonen.” “Een vaste collectie heb ik niet. Steeds weer moet ik nieuwe modellen ontwerpen, omdat mijn cliënteel – tot in New York, Tokyo en Sidney toe – het vraagt. Me hernieuwen maar tegelijkertijd trouw blijven aan mezelf, het is een intense en veeleisende opdracht. Maar ik hou ervan.” “Hindi beheers ik nog steeds niet, neen. Een talenknobbel ben ik niet. Engels onder de knie krijgen via zelfstudie was al moeilijk genoeg. Maar ook al spreek ik geen Hindi, toch heb ik geleerd te begrijpen wat mijn medewerkers willen zeggen als het over het werk gaat. Echt verstaan is het niet. Veeleer voel ik aan wat er gezegd of bedoeld wordt. We communiceren met blikken, gebaren en links en rechts een woord. Het gaat heel natuurlijk. Wanneer ik over straat loop en de mensen zijn over iets bezig in het Hindi, begrijp ik er echter niets van. Geen gebenedijd woord.”

Celine d’Aoust: “Wat ik nu doe, is eigenlijk de symbiose van alle dingen die ik voorheen heb ervaren, heb opgeslorpt en waarvan ik geleerd heb te houden.”

“Voor mij is het beleven van India, en het treden uit mijn comfortzone, een levensles gebleken. Ik heb er elke dag weer geleerd wat we hier zo evident vinden, te bevragen. Want een

paradijs is het zeker niet, daar in Jaipur. Het krioelt er van het volk, het is er onvoorstelbaar lawaaierig. Riolering is er onbestaande, en er zijn vaak stroompannes en watertekort bij


BDW 1407 PAGINA 25 - DONDERDAG 19 DECEMBER 2013

3 VRAGEN AAN MYRIAM STOFFEN © SASKIA VANDERSTICHELE

opborrelt. Ik word er zen, en keer ook zo terug naar Brussel. Het duurt dan telkens nog zo’n twee weken vooraleer ik me begin te ergeren aan de Westerse mentaliteit. We hebben hier in België een goede levenskwaliteit, maar de mensen beseffen het niet altijd. Klagen is bijna een tweede natuur geworden. Terwijl in India de mensen bijna nooit klagen, al hebben ze er zoveel meer reden toe.”

Verfijnd en gedurfd

“Elk ontwerp is uniek omdat de stenen stuk voor stuk uniek zijn. Het zijn stenen die door de natuur ‘gewrocht’ zijn: saffieren, grijze diamanten, robijnen, smaragden; bij de halfedelstenen spinel en vooral de toermalijn”

© MARC GYSENS

hand getekend. Een computer gebruiken, is voor mij taboe. De mensen met wie ik werk, zijn stuk voor stuk beslagen ambachtslui met een grote passie voor wat ze doen. Elk ontwerp is uniek omdat de stenen stuk voor stuk uniek zijn. Het zijn stenen die door de natuur ‘gewrocht’ zijn: saffieren, grijze diamanten, robijnen, smaragden; bij de halfedelstenen spinel en vooral de toermalijn. Die mineralen, die door hun onvoorstelbare kleurenpracht als het ware vibreren, spreken me aan. Iets dat evident is, té evident, daar hou ik niet van.” “Het zijn ook allemaal ontwerpen met veel aandacht voor finesse. Ook al ogen ze fragiel, dat zijn ze allerminst als je ze met zorg behandelt en met liefde draagt. Ik draag mijn juwelen elke dag, ik sport ermee, ik reis ermee. Omdat ik ze ook wil testen. Al doe je juwelen het best uit bij het slapengaan. Het is de bedoeling dat ze de tand des tijds doorstaan, en dus niet slechts een vluchtig modeverschijnsel zijn.” “Ietwat bravere ontwerpen, van een klassieke signatuur, horen er eveneens bij. Vooral Belgische klanten zijn door de bank genomen niet bepaald avontuurlijk. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Japanse klanten. Ik verdien er mijn kost mee, ja. Maar het commerciële, de sociale status, het komt pas op de tweede plaats. Schoonheid creëren en doorgeven, dat is wat mij en mijn medewerkers drijft. Het is alsof het mijn tweede familie is. In India heb ik banden in een mannenwereld, die ik als vrouw alleen heb weten te smeden. De gezamenlijke liefde voor het doorgeven van schoonheid heeft een blijvend wederzijds respect laten groeien, over culturele grenzen heen. Wat ik nu doe, is eigenlijk de symbiose van alle dingen die ik voorheen heb ervaren, heb opgeslorpt en waarvan ik geleerd heb te houden.” 

temperaturen tot boven de 40 graden. Het is geen aardigheid. Al die ongemakken kunnen echter niet beletten dat ik er innerlijke vrede vind, dat de inspiratie als het ware zomaar

Karel Van der Auwera

www.celinedaoust.com De hele reeks nalezen? www.brusselnieuws.be/ingesprekmet

Myriam Stoffen: “Het is de bedoeling om te komen tot een grote mix van generaties.”

‘Iedereen kan deelnemen’ BRUSSEL – Op 18 december openen de ateliers van de Zinneke Parade hun deuren. De 22 Zinnodes zullen dan een eigen invulling geven aan het thema Bekoring van de achtste parade die op zaterdag 10 mei 2014 plaatsvindt. “Er is voor ieder wat wils,” zegt Myriam Stoffen, directrice van Zinneke Parade. De ateliers zijn zonet geopend. Wat betekent dat concreet? Myriam Stoffen: “De Zinnodes gooien hun deuren wijd open voor het grote publiek. Verschillende verenigingen, scholen, netwerken, comités, wijkhuizen en dergelijke zijn reeds in het begin van het schooljaar gestart, nu worden de deuren nog breder opengegooid voor andere mensen die willen deelnemen aan de parade. Sommige workshops zijn specifiek voor kinderen, andere specifiek voor volwassenen of adolescenten, maar het gros ervan staat open voor iedereen. Het is steeds de bedoeling te komen tot een grote mix van generaties, naast de klassieke, sociale, culturele en talenmix.” Gaan de Zinnodes nu een eigen invulling geven aan het thema Bekoring? Stoffen: “Klopt. Er zijn 22 Zinnodes, verdeeld over zo goed als alle Brusselse gemeentes. Sommige zijn al beginnen naden-

ken over het thema, andere gaan dat in de workshops doen. Die workshops zijn zeer divers: theater, acteurspel, beweging en dans, geluidsexploraties, muziek, werken met stem en beatbox, maar ook plastische ateliers, kostuums en graffiti. Daarnaast zijn er constructieateliers die decorstukken, wagens en andere accessoires maken. Doorgaans vinden die ateliers ‘s avonds en tijdens het weekend plaats, maar een aantal ook overdag als het doelpubliek overdag actief is, zoals scholen, jeugdhuizen op woensdagnamiddag en stages tijdens de vakanties.” Hoe kunnen geïnteresseerden deelnemen? Stoffen: “Als je al weet van een organisatie in je buurt die meedoet, dan kan je gewoon gaan aankloppen en horen waar ze mee bezig zijn. Of je kan bellen naar 02-214.20.07. Alle informatie staat ook op onze website, je gaat naar www.zinneke.org en zoekt naar ‘open workshops’. Daar staat bij welk discipline het is en waar, wanneer en hoe vaak de workshops plaatsvinden, plus wie je moet contacteren je in te schrijven. Het laatste alternatief is eens binnenspringen in onze kantoren op het Masuiplein 13 te Brussel, achter het Noordstation. Iedereen is welkom!”  Benjamin Tollet

Samenzang voor het goede doel. Op donderdag 26 december kan u in Vlaanderen op meer dan 100 plaatsen een kerstsamenzang bijwonen. In Brussel kan dat op twee plaatsen: in Sint-Jans-Molenbeek in de Goede Herderkerk aan de Korenbeekstraat 231 om vier uur en op hetzelfde uur in Sint-Lambrechts-Woluwe in de Sint-Alysiuskapel aan de Georges Henrilaan 278. De bijdrage is vrijwillig. De organisatie van U zijt wellekome belooft een sfeervolle kerst. n Anderhalf miljoen euro voor erfgoedklassen. Minister-president Rudi Vervoort (PS) is vorige vrijdag op bezoek geweest in een atelier voor de restauratie van lambriseringen in Lembeek. Daar waren leerlingen houtbewerking van het Victor Horta-atheneum aan het werk die er een workshop over het restaureren van lambriseringen volgden. De Brusselse regering trekt de volgende drie jaar ieder jaar opnieuw 500.000 euro uit voor erfgoedklassen. n Couleur Café zoekt talent van Belgische bodem. De 25ste editie van Couleur Café is op zoek naar muzikaal en plastisch talent. Enige voorwaarde: u moet in België wonen. De muziekprogrammering – solo, in band of als dj – moet uiteraard wel passen in het kader van het festival. Ontluikende plastische kunstenaars die de relatie van de mens tot zijn voedsel willen vormgeven, kunnen deelnemen aan de tentoonstelling van La Grande Bouffe in Thurn & Taxis. Inschrijven moet voor 20 januari. Info: www.couleurcafe.be/Wanted n Passa Porta kiest laureaten Brussels in Shorts. Er namen 62 artiesten deel aan de graphic short story. Er zijn tien laureaten: Delphine Frantzen, Steve Michiels, Fabienne Loodts, Laure Allain & Michaël Olbrechts, Stedho (Steven Dhondt) en Kim Duchateau uit België. Uit het buitenland: Woodrow Phoenix (Groot-Brittannië), Zoran Penevski & Ivica Stevanovic (Servië), Gwenola Carrère (Zwitserland) en Mikkel ørsted Sauzet (Denemarken/Frankrijk).  DV

CULTUUR   KORT

De juwelen waarmee d’Aoust zichzelf en anderen verblijdt, zijn verfijnd, dikwijls frivool, soms gewaagd. Met aandacht voor detail, die de stenen schitterend en volledig tot hun recht laat komen. Ze gebruikt halfedelstenen en edelstenen, en meestal in combinatie met goud. “Al mijn juwelen zijn met de hand gemaakt, van a tot z. Alle ontwerpen zijn met de


BDW 1407 PAGINA 26 - DONDERDAG 19 DECEMBER 2013

Sportpsychologie > Ellen Schouppe sterkt jonge topsporters met mentale vaardigheden

‘Rio 2016 is mijn doel’ BDWSPORT

BRUSSEL – Trainingsmethodes voor topsporters zijn de afgelopen jaren sterk ontwikkeld. Sportpsychologie was in het verleden een taboe, maar groeit voor sommige sporters stilaan uit tot een vereiste. De voordelen van mentale trainingen zijn dan ook niet te miskennen. Sportpsycholoog Ellen Schouppe stelt wel duidelijk dat er een groot verschil is met mental coaches. “Op mijn zestiende wist ik al dat ik sportpsycholoog zou worden,” vertelt Schouppe (33). “Als twaalfjarige zag ik de Olympische Spelen van Barcelona op televisie en ik was er helemaal weg van. Na die zomer heb ik beslist: ik wil ooit naar de Olympische Spelen. Ik voerde mijn basketbaltrainingen op en trainde als een zot. Maar toen het besef doordrong dat ik nooit het niveau zou halen voor de nationale selecties, ben ik op zoek gegaan naar wie er nog naar de Spelen gaat. Na het zien van een documentaire over sportpsychologie wist ik waar mijn toekomst lag.” Schouppe schopte het als speelster wel tot de hoogste klasse, maar verzeilde er op de bank. Die ervaring heeft haar geholpen als sportpsycholoog. Een vak waarvoor ze heeft moeten zwoegen, want tien jaar geleden waren de geesten nog niet echt rijp om psychologen te linken aan topsport. “Na mijn psychologiestudies aan de Vrije Universiteit Brussel kon ik in België niet specialiseren in sportpsychologie. Vandaag is dat nog steeds maar op bepaalde plekken mogelijk. En je kon toen evenmin gewoon de sportwereld binnenstappen en aan de slag gaan als sportpsycholoog. Het was gewoon niet gekend en aan psychologie hing een zekere connotatie vast. Het was eigenlijk een taboe. Vandaag is dat anders, het is eerder een hype. Het klinkt professioneel als je een sportpsycholoog in dienst hebt.”

Geen mental coach De Koekelbergse ging dan maar aan de slag in de bedrijfswereld, maar wijdde toch nog veel tijd aan sportpsychologie via zelfstudie. En het bloed kruipt waar het niet gaan kan, dus zocht ze in 2009 professor Wylleman aan de VUB op om een plek als vrije leerling te bekomen in de lessen sportpsychologie. De hoogleraar sportpsychologie, die tevens diensthoofd van Topsport en Studie is, had een beter voorstel. “Hij heeft me in contact gebracht met de topsportschool basketbal in Leuven. Zo is mijn verhaal echt begonnen. Ondertussen werk ik ook voor de topsportscholen basketbal en snowboard en heb ik een praktijk waarin ik vooral jonge topsporters over de vloer krijg. Dat gaat van voetballers en keepers, tennissers, volleyballers tot een schermer. Ook coaches vinden alsmaar vaker hun weg. Het maakt eigenlijk niet veel uit welke sport beoefend wordt. Zaken als concentratie, zelfvertrouwen en het controleren van emoties, komen altijd terug.” “Ik maak ook deel uit van het expertenplatform voor sportpsychologen van Bloso. Het BES (Bloso Expertenplatform Sportpsychologie) wil de sportpsychologische ondersteuning binnen topsport verder ontwikkelen, om bij te dragen tot een topsportresultaat op seniorniveau.” De evolutie van sportpsychologie valt ook sa-

Ellen Schouppe: “Ik wil geen afhankelijkheidsrelatie creëren. Mijn doel is dat de sporter zo snel mogelijk op eigen benen kan staan.”

“Op technisch vlak zijn de sporters al top, dus haalt het niet veel uit om een extra uur te trainen. Wat wel helpt, is een halfuur mentale training per week” men met de toename van zogenaamde mental coaches. Voor velen zijn die gelijk aan elkaar, maar Schouppe spreekt dat tegen. “De titel van sportpsycholoog is beschermd. Je wordt wetenschappelijk opgeleid aan een universiteit. Daarentegen mag iedereen zich mental coach noemen. Pas op, ik zeg niet dat ze geen goed werk doen, hé. Je moet geen sportpsycholoog zijn om een goede coach te zijn. Maar als je met sporters werkt, moet je toch kaas gegeten hebben van zaken als concentratie, wat emoties zijn, ... Er moet toch wel een verschil gemaakt worden tussen beide.” Schouppes manier van werken ligt duidelijk vast. Daar waar een mental coach eerder gaat inspireren en motiveren, gaat zij de mentale training stimuleren en de sporter helpen zoeken naar oplossingen voor zijn coachingsvraag. Die wordt vastgelegd tijdens een eerste gesprek waar het profiel van de topsporter wordt opgesteld. “Elke sporter is anders. Ik leg altijd een persoonlijkheidsvragenlijst voor

HOE PENALTY’S NEMEN BIJ ANDERLECHT? RSC Anderlecht heeft een penaltyprobleem. Bij elke elfmeter gaan zowel spelers als supporters bibberen uit schrik nog maar eens te missen. Een sportpsycholoog zou goed van pas komen. ‘Een voetballer denkt voor hij gaat trappen vaak: de bal moet erin. Zo verhoogt hij de druk op zichzelf, waardoor een negatieve spanning gecreëerd kan worden. Hij kan verkrampen, waardoor de beweging minder vloeiend wordt. Het begint dus bij een gedachte. De job van de sportpsycholoog is de sporter te laten inzien dat die gedachte niet helpt om beter te presteren. Beter is aan zijn techniek denken, bijvoorbeeld. Waar wil hij de bal plaatsen, wat moet hij doen om dat te verwezenlijken, hoeveel aanloop moet hij nemen,... Het vraagt sowieso tijd.’

om een overzicht te krijgen van het profiel en de persoonlijkheid van de sporter. Aan de hand van diens sterktes en uitdagingen wordt er eveneens een persoonlijk ontwikkelingsplan opgesteld.” “Dat intakegesprek is belangrijk om te kaderen. Ik ga nooit van iemand die in provinciale

© MARC GYSENS

speelt een nationale topper maken. Als sportpsycholoog bouw je verder op andere talenten. Het is maar een deel van het geheel.” De sporter ontmoet Schouppe drie maal en dan wordt doorgaans een time-out ingelast. Bedoeling is om te reflecteren over de afgelegde weg. “Ik laat telkens veel vragen los op de sporter zodat die zelf tot inzichten komt. Ik geef tips die hij in trainings- en wedstrijdsituaties moet kunnen toepassen. Een bezoekje aan de sportpsycholoog is niet voldoende, hij moet achteraf ook trainen. De sporters die hier langskomen, trainen tussen de 20 en 26 uur per week. Op sporttechnisch vlak zijn ze al top, dus haalt het niet veel uit een extra uur te trainen. Wat wel helpt, is een half uur mentale training per week. Dat zal invloed hebben op de prestaties.” Zes tot maximaal tien keer komen ze langs. “Verder ben ik nog nooit doorgegaan, dat is mijn doel niet. Ik wil geen afhankelijkheidsrelatie creëren. Mijn doel is dat de sporter zo snel mogelijk op eigen benen kan staan.”

Plankenvrees De carrière van Schouppe neemt eindelijk een hoge vlucht. Ze maakt haar naam als sportpsychologe, maar vergeet niet wat haar ambitie als zestienjarige was. “Ik wil inderdaad met een atleet of een team naar de Olympische Spelen. Rio de Janeiro in 2016 is mijn doel. Momenteel is de medische staf van het BOIC (Belgisch Olympisch en Interfederaal Comité) nog niet uitgebreid met een sportpsycholoog. Daar pleit ik wel voor: wij hebben onze plaats op de Spelen.”  Tim Schoonjans


“We organiseren ons gala al langer, maar het vond tot nu toe altijd plaats in Luik,” vertelt Asmae Alaoui, communicatiedirecteur van het GymGala. “Dat gebeurde in samenwerking met onze Vlaamse collega’s van GymFed. Zij besloten dit jaar geen gala te organiseren. Door de mogelijkheden die Paleis 12 nu biedt, besloten we naar Brussel te komen. Het is echt een spektakelzaal. We zouden hier dan ook graag onze thuisbasis van maken.” De Franstalige gymnastiekfederatie brengt met het GymGala een pak gymnasten van topniveau bij elkaar. Net als hun oefeningen zal de show energie, explosiviteit en schoonheid samenbrengen. “Turnen, trampolinespringen, zelfs aerobic; alle disciplines komen aan bod. Korte oefeningen van pakweg anderhalve minuut worden mooi in een show gegoten. Toppers als Aliya Mustafina en Vanessa Ferrari zullen voor de uitvoeringen zorgen. Ook onze beste gymnasten komen langs. Gaëlle Mys bijvoorbeeld, en Brusselaar

Toeristische interesse Het GymGala is een mooie gelegenheid om te proeven van de gymnastiekwereld. De dynamische aanpak van de show en de redelijk korte duur zullen geen moment overlaten aan de verveling. De interesse is dan ook groot. ‘Toeristen die op dat moment Brussel bezoeken, hebben bijvoorbeeld al hun interesse laten blijken. Het zal sowieso een divers publiek zijn. We hopen zo veel mogelijk volk te trekken en wie weet krijgen nieuwe gymnasten de smaak te pakken.” De show begint om acht uur ’s avonds en zal er omstreeks half elf opzitten. Tickets kosten dertig à veertig euro. Groepen krijgen een voordeeltarief.  TimSchoonjans Meer informatie vindt u op www.gymgala2013.be

SPORT KORT

■ MATS MAGGI is in het Russische Krasnoyarsk zevende geworden op het wereldkampioenschap bowling. De Molenbekenaar gooide onder meer een perfecte driehonderd (twaalf strikes op een rij) en was lang in de running voor een podiumplaats. Door vermoeidheid zakte hij wat terug, maar dat neemt niet weg dat hij een sterke prestatie heeft neergezet. ■ Van verzwakking is bij de Brusselse vechtsporters geen sprake. Zo geeft de Brussels Boxing Academy op vrijdag 20 december een BOKSINITIATIE in BUSO Zaveldal. Gevorderde sporters die aan Braziliaanse Jiujitsu doen, moeten een dag later bij de Brussels Brazilian Jiujitsu Club zijn. Zij organiseren dan van 11 tot 17 uur hun tweede TRAINING EN SPARRING voor zwarte gordels. De stage verzamelt Belgische, Nederlandse en Franse vechtsporters om les te krijgen van verschillende trainers. ■ En dan is er nog het BOKSGALA dat eveneens op 21 december plaatsvindt in de Beudinzaal in Sint-Jans-Molenbeek. De eerste wedstrijd gaat om 18 uur van start. ■ Snuift u liever wat kerstsfeer op? Dan moet u op donderdag 26 december in het centrum van Brussel zijn, al dan niet in sportkleding. De vierde editie van de MANNEKEN PIS CORRIDA davert dan door Winterpret. Onder meer het Spanjeplein, de Koninginnegalerij, de Grote Markt en Mannneken Pis liggen op het parcours. De avondlijke loopwedstrijd komt in twee afstanden: 4,5 en 7,5 kilometer. ■ Ook onze hockeyspelers krijgen er maar niet genoeg van. Op 28 en 29 december trekken zij naar de sporthal van de Erasmuscampus van de ULB in Anderlecht voor het INDOOR HOCKEY XMAS FESTIVAL. Op zaterdag zullen onze nationale ploegen (zowel mannen als vrouwen) er trainen en achteraf clinics geven aan jeugdspelers. De dag wordt afgesloten met een Funtornooi. Zondag zullen enkele Belgische en Franse ploegen het tegen elkaar opnemen tijdens een internationaal tornooi. Beide dagen zijn volledig gratis voor toeschouwers.  TS

EN

Jimmy Verbaeys. Zij komen één à twee oefeningen uitvoeren. Jimmy zal bijvoorbeeld op de brug met gelijke leggers te zien zijn.” “Ook lokale clubs en verenigingen zullen een nummer opvoeren. Onder meer leerlingen van de topsportschool van Bergen komen langs. En uiteindelijk worden ook nog twee voorstellingen uitgevoerd in de stijl van Cirque du Soleil.”

D RLIN DE

BRUSSEL – Paleis 12 wordt op zaterdag 21 december even omgetoverd tot het gymnastiekwalhalla. Het GymGala verzamelt topgymnasten van over heel de wereld en belooft een spetterende show voor te schotelen.

N VA

Explosieve brok gymnastiek

Brussel kent twee loopgolven. Je kan er zowat je horloge op juist zetten. De eerste komt op gang begin maart. De tweede in het midden van de zomer. Niet onlogisch. Een klassiek loopschema prepareert je namelijk in twaalf weken tot een conditioneel hoogtepunt. Hoogtepunt nummer één valt in de hoofdstad steevast op de laatste zondag van mei, met de 20 kilometer door Brussel. Golf nummer twee is iets kleiner, zwelt aan vanaf augustus en spatte dit jaar uit elkaar toen op 6 oktober 14.000 lopers de halve of hele marathon afhaspelden. In aanloop naar die evenementen stijgen lopersaantallen exponentieel en de Brusselse parken kleuren flitsend groen, geel, roze of blauw door de ontelbare technical T-shirts en bijpassende, blitse schoenen. Ondertussen zijn we al vergeten dat de Keniaan Samson Bungei dit jaar als eerste de Grote Markt kwam opgestoven na 42 kilometer strijd met zijn landgenoot Joash Mutai. En al blijven de parken populair bij kilometermalend Brussel, de grote pieken hebben we voor dit jaar weer gehad. De – excusez-moi le mot – gelegenheidsloper die zijn jaarlijkse sportieve huzarenstukje in mei of oktober uit zijn lijf heeft geperst is aan zijn winterslaap begonnen. Deze jongen laat beide golven aan zich voorbijgaan. Als de parken geuren naar loperszweet en tijgerbalsem, zal je mij er niet gauw zien. Ik kom pas tot mijn recht als de laatste affiche van de marathon uit het straatbeeld is verdwenen. Mijn piek begint bij de eerste sneeuw. Mijn outfit bestaat uit drie lagen. Een absorberende, een thermische en een winddichte. En mijn podcast is het geritsel van herfstbladeren of knisperende sneeuw onder mijn zool. Winterlopers zijn een ras apart. Maar het is een soort dat in onze hoofdstad steeds beter gedijt. Ik zie meer en meer collega’s die zich niet laten afschrikken door wind, nattigheid, kou of duisternis. Terecht. In lopersmiddens circuleert al langer dan vandaag de boutade dat er geen slecht weer bestaat. Enkel slechte kledij. Het is trouwens een bont allegaartje. WinR TE

© GYMGALA

GYMGALA LOKT TOPGYMNASTEN

Winterlopers zijn een ras apart

DI E

De Brussels Open houdt er na drie edities mee op. Het WTA-tornooi bracht een mooie mix samen van internationale toppers en aanstormend talent, die in aanloop naar Roland Garros de strijd aangingen op de velden van tennisclub Primerose. Maar tegemoetkomen aan de financiële vereisten van de WTA (Wereld Tennis Associatie) was volgens de promotoren zo goed als onmogelijk geworden. Zoals voormalig tennisser Filip Dewulf het zegt: jammer voor de Belgische tenniswereld.

ESTAFETTE > BRAM VAN DE VELDE

©

@GraveyardFilip No more WTA Brussels Open due to economic circumstances (& bad spot on calendar). It’s been replaced by Nurnberg. Pitty for Belgian tennis.

©SASKIA VANDERSTICHELE

BDW 1407 PAGINA 27 - DONDERDAG 19 DECEMBER 2013

terlopers zijn er in soorten en maten. Zowel inzake ambitie als vestimentair. De ene loopt om kerstcalorieën te verbranden. De ander legt nu de basis van wat in 2014 een topzomer moet worden. De ene zweert bij een strakke looptight om de kuiten, al dan niet met fluorescerende elementen. De andere loopt een winter lang in een short maar kan niet zonder zijn muts of oorwarmers. Ik zie het meisjes vaak graag in groep doen. Voor de veiligheid en/of voor de babbel. Anderen zoeken liever de eenzaamheid op. Let maar eens op als je er eentje ziet. Een ding kennen ze allemaal: het ‘ikke lekker wel’-gevoel. Het is een genot weer en wind te trotseren terwijl de medemens zich haast om warm en droog te zitten of zelfs weigert om überhaupt een voet buiten te zetten. Erop uittrekken in strijd met de elementen smeedt een band. Lopen doorheen een regenbui. Of als het stenen uit de grond vriest. Daar draaien wij onze hand niet voor om. De bedenkelijke blikken van chauffeurs die hun autolichten zien reflecteren op ons tenue. Mensen die ons van achter hun venster blijven nastaren als we in hun gezichtsveld opdoemen. Dat is net deel van de fun. Een groot deel als je het mij vraagt. Die verbaasde ‘gij zijt niet goed wijs’-blik motiveert en maakt dat ik na een douche al uitkijk naar de volgende afspraak. Over afspraak gesproken. Wie zelf zijn winterbenen wil testen: we zien elkaar op 22 december voor de 5 of 10km Gaston Roelants in het park van Laken. Het parcours is niet van de poes. En ik heb in het verleden meermaals geluk gehad dat ik niet in de EHBOtent belandde na een glibberige glijpartij. Voor wie het liever wat vlakker en feestelijker heeft en echt kerstcalorieën wil verbranden is er de Manneken-Pis Corrida op 26 december. Start aan het Spanjeplein en finish te midden van het kerstgedruis op het SintKathelijneplein. Extra endorfine voor extra Winterpret. Bram Van de Velde is presentator op FM Brussel en actief vrijetijdssporter

REDACTIE BRUSSEL DEZE WEEK Flageyplein 18, 1050 Brussel, 02-226.45.40, fax 02-226.45.69, info@bdw.be, www.bdw.be. ABONNEMENTEN Josiane De Troyer (abo@bdw.be), 02-226.45.45, fax 02-226.45.69. Gratis binnen het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Rest van België 15 euro per jaar; IBAN: BE07424552982266, BIC: KREDBEBB van Brussel Deze Week vzw. Buiten België 25 euro per jaar. OPLAGE 70.490 exemplaren. PROMOTIE EN DISTRIBUTIE Ute Otten, Anne Burger, Maurice Droogh. ADVERTISING MANAGER Lisa Decrick: 02-226.45.41, 0477-97.21.27, fax 02-226.45.69. MARKETING MANAGER Frederik Welslau. HOOFDREDACTIE Anne Brumagne. COÖRDINATIE Kim Verthé. EINDREDACTIE Ken Lambeets (eindredactie@bdw.be). VORMGEVING Peter Dhondt. REDACTIE Jean-Marie Binst, Christophe Degreef, Bettina Hubo, Patrick Jordens, Steven Van Garsse, Danny Vileyn. BRUSSELNIEUWS Kris Hendrickx (nieuwsmanager), Sandra Schreurs (projectcoördinator), Jelle Couder, Goele de Cort, Eric Vancoppenolle, Laurent Vermeersch. REDACTIESECRETARIAAT Isabelle De Vestele, Gerd Hendrickx. MEDEWERKERS Michaël Bellon, An Devroe, Eva Hilhorst, Ilah, Wauter Mannaert, Francis Marissens, Karolien Merchiers, Niels Ruëll, Bruno Schols, Tim Schoonjans, David Steegen, Benjamin Tollet, Georges Tonla Briquet, Nick Trachet, Steven Vandenbergh, Karel Van der Auwera, Bram Van de Velde, Matthias Vanheerentals. FOTOGRAFEN Bart Dewaele, Sander de Wilde, Anja Galicia, Marc Gysens, Ivan Put, Herman Ricour, Dieter Telemans, Saskia Vanderstichele, Jo Voets. FINANCIËLE ADMINISTRATIE Manu De Hertogh. VERANTWOORDELIJKE UITGEVER Anne Brumagne, BDW, Flageyplein 18, 1050 Elsene. ALGEMENE DIRECTIE Marijke Vandebuerie. Brussel Deze Week wordt gedrukt op de persen van de nv Roularta, Meiboomlaan 33, 8800 Roeselare en wordt gesubsidieerd door de Vlaamse Gemeenschap en de Vlaamse Gemeenschapscommissie.

ONS MAILEN? Al onze mailadressen zijn volgens dezelfde structuur opgebouwd: voornaam.naam@bdw.be (losse bestanddelen van voornaam of naam aan elkaar, en zonder trema’s, verbindingsstrepen en andere tekens).

BDW - editie 1407  

Brussel Deze Week van 18 december 2013

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you