Issuu on Google+

ONTDEK DE NIEUWE ZAZIE PINK SCREENS: HET WITTE DOEK DOOR EEN ROZE BRIL En ook: Emiliana Torrini, Rach-Mania en Walter Swennen.

07 11 13

middenin deze krant

AFGIFTEKANTOOR BRUSSEL X P303153

© DIETER TELEMANS/IMAGEDESK.BE

KRAKERSPAND GESÙ ONTZET

SINT-JOOST-TEN-NODE – Maandagochtend vanaf 6 uur was het zover. Na zes jaar maakte burgemeester Emir Kir (PS) een einde aan het samenwonen in het gekraakte Gesùklooster aan de Kruidtuin. Tweehonderd ordehandhavers ontruimden de site. Voornamelijk Slowaakse Roma, in totaal 119 krakers waarvan 38 kinderen, werden met hun povere bezittingen de weg gewezen naar het gemeentelijk crisiscentrum en transitJMB woonsten. De winteropvang werd meteen ingezet, maar de luchtkastelen - ook rond het bouwproject - blijven bestaan.

Welzijn > Klusjes doen om later zelf geholpen te worden

Buurt spaart pensioen bijeen BRUSSEL – Klusjes doen voor hulpbehoevenden uit de buurt en op die manier je eigen zorgbehoeften van later verzekeren. Dat is Het Buurtpensioen, een innovatief project van het Kenniscentrum Woonzorg Brussel.

H

et initiatief voor Het Buurtpensioen komt van Katleen Deruytter, die eerder ook Velt Brussel nieuw leven inblies. Zij zocht een oplossing voor het probleem van de slinkende middelen voor thuiszorg en pensioenen. Op het Engelse eiland Wight, een plek met veel ouderen, ontdekte ze een origineel project: Care4Care. Sinds anderhalf jaar knappen vrijwilligers er klusjes op voor hulpbehoevende ouderen. Ze doen bijvoorbeeld

boodschappen of lezen de krant voor. In ruil krijgen ze kredieturen, die geregistreerd worden. Als ze op een bepaald moment zelf hulpbehoevend zijn, kunnen ze met de kredieturen hulp kopen. Deruytter liep in de zomer een weekje stage op het eiland en besloot het systeem ook in Brussel en Vlaanderen te introduceren. Ze zocht contact met het Kenniscentrum Woonzorg en verkreeg een subsidie uit de Sociale Innovatie-pot

“Een oplossing voor het probleem van de slinkende middelen voor thuiszorg”

van minister Ingrid Lieten (SP.A). Deruytter lanceert het project Buurtpensioen voorlopig alleen in Neder-over-Heembeek, waar ze kan samenwerken met het lokaal dienstencentrum Ado-Icarus.

Het is een soort pensioensparen.” Overigens kunnen de op de eigen rekening gespaarde uren ook doorgegeven worden aan iemand anders. Deruytter: “Mijn ouders zijn in de tachtig en wonen in Roeselare, niet bij de deur dus. De dag dat het systeem in heel Vlaanderen werkt, zou ik mijn gespaarde uren kunnen doorgeven aan hen zodat zij vlakbij huis hulp kunnen krijgen.” Voor wie meer wil weten: op 8 november om 14 uur is er een infomoment in het Lokaal Dienstencentrum, Frans Vekemansstraat 131, Neder-Over-Heembeek. Bettina Hubo

Pensioensparen Deruytter: “We gaan hier dus ook mensen zoeken die taken willen doen waardoor ouderen, zieken of gehandicapten langer thuis kunnen wonen. De vrijwilligers krijgen vorming en begeleiding en hun gepresteerde uren worden opgeslagen in een database. Later als ze zelf hulpbehoevend zijn, kunnen ze die dan gebruiken.

www.woonzorgbrussel.be ADVERTENTIE

Curieus wat de toekomst jou brengt? Ga dan naar pagina 7

N° 1401 VAN 7 TOT 14 NOVEMBER 2013 ¦ WEEK 45: WEEKBLAD, EEN UITGAVE VAN VZW BRUSSEL DEZE WEEK, FLAGEYPLEIN 18, 1050 ELSENE, REDACTIE: 02-226.45.40, ABONNEMENTEN: 02-226.45.45, E-MAIL: INFO@BDW.BE, WWW.BDW.BE


BDW 1401 PAGINA 2 - DONDERDAG 7 NOVEMBER 2013

OPMERKELIJK © DIETER TELEMANS

Uitgelicht > Burgemeester Freddy Thielemans (PS) nu officieel weg MILJOENEN EURO’S VOOR NUTTELOZE STUDIE BRUSSEL – Het Gewestelijk Plan voor Duurzame Ontwikkeling (GPDO) heeft maar liefst 2,76 miljoen euro gekost. Dat blijkt uit een schriftelijke vraag van parlementslid Marie Nagy (Ecolo). Opmerkelijk: het GPDO belandt zo goed als zeker in de archievenkast.

 Steven Van Garsse

BRUSSEL – Met het vertrek van burgemeester Freddy Thielemans (PS) treedt een nieuw tijdperk aan. De bourgondische Thielemans wordt vervangen door de koele beheerder Yvan Mayeur (PS).

Z 

elf zegt Thielemans dat hij de laatste burgemeester is die Brussels spreekt. Maar hij is ook de laatste – én de eerste – burgemeester die ieder jaar mee de Meyboom draagt. En (voorlopig) de laatste die zich evenzeer op z’n gemak voelt aan de toog van een volkscafé in de Marollen als op het spreekgestoelte van de universiteit. En niet te vergeten: de zestalige, belezen Thielemans ontving met zwier presidenten en hooggeplaatste buitenlandse gasten. Zijn opvolger, huidig OCMW-voorzitter Yvan Mayeur, is een koele beheerder. “Met het vertrek van iedere burgemeester treedt een nieuw tijdperk aan,” zo zei Jacques Oberwoits, fractievoorzitter van de liberale coalitiepart-

ner MR. En: “U behoort tot de grote burgemeesters die de stad Brussel gekend heeft.” Oberwoits kan vergelijken, hij doet al aan politiek in de stad sinds de jaren 1970. Hij leerde Thielemans kennen in 1976. Minister van Binnenlandse Zaken Joëlle Milquet (CDH), die de dagen voordien al haar duivels ontbond om de wereld diets te maken dat Thielemans met zijn voortijdig vertrek kiezersbedrog had gepleegd, roemde Thielemans. Haar kritiek was bedoeld om Thielemans aan boord te houden, zo bleek uit haar bocht. En op 16 december, als Mayeur definitief de fakkel overneemt van Thielemans, wil Milquet Thielemans een waardig afscheidsfeest cadeau doen. Milquet: “Mede dankzij ons

FREDDY THIELEMANS:

“Het imago van Robocop-stad is verdwenen”

bent u in 2000 burgemeester kunnen worden, ik heb er nog altijd geen spijt van.” Milquet houdt van Thielemans, maar moet van zijn opvolger niet weten. Thielemans tot Milquet: “Zegt u nu: ‘Ne nous quitte pas’ of ‘Ne me quitte pas?” Na 16 december zal deze bonhomie er niet meer zijn.

Inch’Allah Thielemans doet al bijna 40 jaar

actief aan politiek, hij was kabinetschef van burgemeester Hervé Brouhon (PS), gemeenteraadslid, schepen van Schone Kunsten, schepen van Onderwijs en burgemeester sinds 2001. In 1994 was hij ook heel even burgemeester toen de Franstalige christendemocraat Michel Demaret moest opkrassen omdat hij met de paus had gelachen omdat die niet wist hoe een condoom te gebruiken. Ironisch genoeg lag Thielemans jaren later zelf onder vuur omdat hij het glas zou hebben geheven op de dood van de paus. Hoe dan ook, Thielemans kreeg er in 1994 onmiddellijk goesting in. Hij droomde er toen al van om de politie te ‘humaniseren’. Die opdracht is voltooid, zegt hij. Thielemans vandaag: “Het imago van de Robocopstad is weg.” Eén ding moet je Thielemans alvast nageven: Brussel leeft opnieuw, tot tevredenheid van de hotels en een deel van de bevolking. Winterpret is

DE WEEK IN BEELD DOOR SASKIA VANDERSTICHELE © SASKIA VANDERSTICHELE

Het GPDO legt de krijtlijnen vast voor de toekomst van de hoofdstad. Het is de opvolger van het Gewestelijk Ontwikkelingsplan. De opmaak van zo’n plan heeft altijd wat voeten in de aarde, maar onder ministerpresident Charles Picqué (PS) is er zoveel tijd verloren dat de regering deze legislatuur geen openbaar onderzoek meer kan houden. De regering heeft het in eerste lezing goedgekeurd, maar bij gebrek aan openbaar onderzoek kan het geen definitief fiat geven. Daardoor heeft het plan geen enkele bindende kracht. Hier en daar valt te horen dat het wel als leidraad kan dienen voor de komende jaren, maar dan nog bindt het alleen deze regering, en in mei zijn er verkiezingen. De opmaak was dus eigenlijk een maat voor niets. Uit een schriftelijke vraag van parlementslid Marie Nagy (Ecolo) aan minister-president Rudi Vervoort (PS) blijkt nu dat de opmaak van het ontwerpplan niet alleen veel energie, maar ook enorm veel geld heeft gekost: 2,3 miljoen euro aan consultancy-opdrachten en nog eens 409.000 euro voor de communicatie. Vooral stedenbouwkundige bureau’s hebben hier stevig aan verdiend: 51N4E (het bureau van Peter Swinnen) haalde een opdracht binnen voor 242.000 euro, net zoals KCAP (van de Nederlander Kees Christiaanse) en Studio Secchi-Vigano. Voor bijstand bij de opmaak kreeg het kantoor EcoRes 309.595 euro en Aide à la Décision Economique 186.430 euro. Ook Idea Consult (348.477 euro) en PriceWaterhouseCooper (165.057 euro) kregen goed betaalde opdrachten van de Brusselse regering. Van dat laatste bureau moeten nog meer facturen volgen. Bozar kreeg 167.447 euro voor de tentoonstelling “Brussel 2040. Drie visies voor een metropool.” Vorige week zei Jens Aerts van het bureau Buur in deze krant dat het GPDO de verdienste heeft dat nu een aantal neuzen in dezelfde richting staan. Het prijskaartje daarvoor is dan wel aan de stevige kant.

Thielemans gaat, Mayeur komt

De Zwarte Toren die in 1887 door burgemeester Karel Buls van de sloophamer gered werd, staat sinds enkele decennia wat onopvallend te wezen, ingepalmd door klimop. Nog tot eind november houden stellingsdoeken het oog af van de renovatiewerken aan de ramen van het Novotel Brussels Centre-Tour Noire. Daardoor komt de wachttoren van de eerste stadsomwalling eventjes goed tot zijn recht.  JMB


WEEKOVERZICHT

BDW 1401 PAGINA 3 - DONDERDAG 7 NOVEMBER 2013

© IVAN PUT

WOENSDAG 30 OKTOBER kraker uit vlammen gered. Even voor 7 uur ontstaat er een brand in een leegstaand huis op de hoek van de Zuidlaan en de Nieuwlandstraat. De brandweer redt het leven van een dertiger die illegaal in het huis woont. meer fijn stof door brede ring. De Bond Beter Leefmilieu (BBL) denkt dat een ontdubbeling en verbreding van de Ring rond Brussel tot gevolg heeft dat meer dan een miljoen mensen in Brussel en Vlaanderen overdreven blootgesteld zullen worden aan fijne stofdeeltjes. De BBL baseert zich op normen van de Wereldgezondheidsorganisatie. clem de ridder overleden. De voormalige directeur van het Davidsfonds, Clem De Ridder, overlijdt op 93-jarige leeftijd. De Ridder was van 1973 tot 1980 ook directeur van het Cultuur- en contactcentrum Brussel, dat onder meer verantwoordelijk was voor de publicatie van Deze Maand/Week in Brussel, de voorgangers van de huidige Vlaams-Brusselse stadskrant. De Ridder liet ook zijn stempel na in talloze communautaire conflicten, zoals tijdens Leuven Vlaams en het protest tegen het Egmontpact.

DONDERDAG 31 OKTOBER eurobussing komt naar brussel. Busbedrijf Eurobussing verhuist van Diegem naar Neder-Over-Heembeek. Het bedrijf vestigt zich op het 15.000 vierkante meter grote Galileoterrein van citydev.brussels. Het bedrijf zou van daaruit Brussel beter kunnen bedienen. Op de terreinen worden 110 parkeerplaatsen voor auto’s en bussen voorzien.

Freddy Thielemans geeft op 16 december de fakkel door aan Yvan Mayeur. Het stadhuis wordt helemaal anders.

kitscherig en een gruwel voor mensen die langs het parcours wonen, maar trekt wel veel volk. Veel volk, ook Brusselaars, op Brussel-Bad. De Anneessenwijk blijft een zorgenkind, en dat is eufemistisch uitgedrukt, maar de stad Brussel trekt niet alleen steeds meer armen aan, zegt Thielemans. Thielemans: “Ook de Unesco-zone (brede zone rond de Grote Markt, dv) trekt nieuwe inwoners aan. Inwoners met een inkomen én geld.” Thielemans zal ook de geschiedenis ingaan als de burgemeester die Neder-Over-Heembeek volbouwde.

Niet onomstreden, maar wel een klassiek socialistisch recept waar eerder de hand van Mayeur dan die van Thielemans in te zien is. De bevolking groeit aan, er is een tekort aan betaalbare woningen, dus moet de overheid bouwen. In de geschiedenis van de stad Brussel is Thielemans ook de burgemeester die de bevolkingssamenstelling en het kiezerskorps het hardst heeft zien wijzigen. Twintig jaar geleden was er bijvoorbeeld geen enkele allochtone schepen, vandaag zijn er drie. Thielemans bedankte iedereen, meerderheid en oppositie, met

wie hij in zijn lange carrière heeft samengewerkt: “Ik zou Inch’Allah kunnen zeggen, maar omdat ik geen godsdienst aanhang hou ik het bij ‘goede vaart.’” Met het voortijdig vertrek van Thielemans heeft Yvan Mayeur, die niet populair is en ook geen stemmentrekker, vijf jaar om zijn stempel op de stad te drukken en om in 2018 opnieuw burgemeester te worden. Thielemans wordt directeur op de Heizel, waar hij zijn laatst politieke droom hoopt waar te maken. Danny Vileyn

Brussel is als een tante die langzaam dementeert en haar decorum verliest, zo wast ze zich niet meer zo vaak als maatschappelijk wenselijk is. Maar de vreemde liedjes die ze soms zingt en de ongerijmdheid van haar grapjes maken veel goed. Als het bezoekuur is afgelopen en de verre neef weer naar huis is, blijft ze achter in haar verwaarloosde huis. Alleen, verstoken van hulp.” Tijs Van den Boomen (publicist en vorig jaar gastredacteur bij BDW) in ‘De Stuurloze Stad’, een essay over Brussel in het Nederlandse tijdschrift De Gids.

HET WOORD

Elisabeth

Om een eind te maken aan de verwarring rond metrostations Simonis-Leopold II en Simonis-Elisabeth verandert de MIVB de namen: Simonis-Leopold II, het doorgangsstation op de lange lijn 6, heet voortaan Simonis. Simonis-Elisabeth, de eindhalte van zowel lijn 2 als lijn 6, wordt Elisabeth. Met de klok mee reis je dus naar Simonis, tegen de klok in naar Elisabeth. “Elisabeth wordt ook de hoofdnaam,” aldus Vervoers-

minister Brigitte Grouwels, die de nieuwe naam inhuldigde. De MIVB vernieuwde na dertien jaar ook haar netplan. Dat was, zeker voor toeristen, te complex geworden. Nu is er een schematisch en gestileerd plan zonder straten op de achtergrond. Daarmee begint het Brussels metroplan een beetje te lijken op dat van Parijs of Londen.  Bettina Hubo

VRIJDAG 1 NOVEMBER STROMAE WINT BRUTOP-100. Luisteraars van stadszender FM Brussel roepen Formidable van Stomae uit tot beste Brusselse hit. De luisteraars konden kiezen uit 100 opmerkelijke nummers van artiesten die op de ene of andere manier met de stad verbonden zijn. Stromae kwam naast zijn winnende lied ook nog twee keer in de top tien voor.

ZONDAG 3 NOVEMBER DAKLOZE DOOD IN OUDERGEM. Onder het Hermann-Debrouxviaduct in Oudergem ontdekt een voorbijganger het levenloze lichaam van een dakloze. De man zou doodgeslagen zijn, al wil het parket dat niet bevestigen. De dakloze was bekend in Oudergem.

MAANDAG 4 NOVEMBER MOLENBEEK KRIJGT NIEUW GEMEENTEPLEIN. De werkzaamheden aan het Gemeenteplein in Sint-Jans-Molenbeek gaan van start. In de zomer van 2014 zal het verboden zijn te parkeren op het plein en de vrije ruimte zal zonder afbakeningen gebruikt moeten worden door voetgangers, fietsers en automobilisten. Het gaat om een project gesponsord door Beliris, het Federaal fonds voor Brussel. APPLAUS VOOR THIELEMANS. Brussels burgemeester Freddy Thielemans (PS) neemt nu ook officieel ontslag. Oppositieleider Joëlle Milquet (CDH) looft de ontslagnemende burgemeester en zegt dat hij moet blijven. Milquet kan het absoluut niet vinden met Thielemans’ opvolger Yvan Mayeur (PS). Thielemans zelf komt aan het hoofd te staan van de vzw Tentoonstellingsparken, de vzw die de Heizelpaleizen beheert. winterplan sneller uitgevoerd. Door de ontruiming van het Gesùklooster in Sint-Joost-ten-Node treedt het Winterplan voor daklozen sneller in werking. Dat belooft bevoegd minister Evelyne Huytebroeck (Ecolo). Volgens de minister zou het Brussels Hoofdstedelijk Gewest wel niet over voldoende extra middelen beschikken.

DINSDAG 5 NOVEMBER BRUSSELS AIRPORT DOET HET GOED. Luchtvaartmaatschappij Jetairfly kondigt aan dat ze volgende zomer haar vluchten naar Tel Aviv vanuit Brussel zal laten vertrekken in plaats van Luik. De Waalse luchthaven zou niet zoveel klanten opleveren als Brussels Airport. En de Spaanse luchtvaartmaatschappij Vueling kondigt ook investeringsplannen aan op Brussels Airport. treinstaking. De onafhankelijke Spoorvakbond ASTB staakt. Het treinverkeer is vooral in Wallonië ernstig verstoord. Vanuit Brussel zijn er zo onder meer problemen op de lijn naar Charleroi en Luik en naar Vorst en Schaarbeek.  Samengesteld door Christophe Degreef

MEER NIEUWS DE HELE WEEK ROND OP SURF NAAR BRUSSELNIEUWS.BE EN SCHRIJF JE IN OP DE NIEUWSBRIEF


BDW 1401 PAGINA 4 - DONDERDAG 7 NOVEMBER 2013

in cultuur, onderwijs en sociale zaken, maar kon zijn model nooit uitvoeren omdat de Dubbelmonarchie uit elkaar viel na de Eerste Wereldoorlog. Er is met het principe nog geëxperimenteerd in verdeelde staten als Zuid-Afrika, Cyprus en Estland. Zonder veel succes.

n Het confederalisme van de N-VA geeft geen uitzicht op stabiliteit. Er is nog één voorbeeld van een federaal land met nauwelijks nationale bevoegdheden en dat is Bosnië en Herzegovina. Dat blijkt een hoogst onstabiele constructie te zijn.

n De Brusselkeuze bedreigt de sociale samenhang.

De plannen van N-VA voorzitter Bart De Wever voor Vlaanderen en Brussel zijn niet mis te verstaan, maar oogsten vooral kritiek.

© IVAN PUT

Analyse > N-VA laat Brusselaars kiezen voor Vlaanderen of Wallonië

Een vermetel maar weinig realistisch plan BRUSSEL – Het confederalisme waarmee de N-VA naar de kiezer wil is vrij grondig uitgewerkt, maar heeft weinig kans op slagen. Brussel blijft een even groot obstakel als voorheen.

H 

et was lang wachten op de plannen van de N-VA voor Vlaanderen en in het bijzonder voor Brussel, maar woensdag zijn ze dan eindelijk voorgesteld. Eén zaak staat is overduidelijk: de N-VA windt er geen doekjes om. De nationalistische partij presenteert een radicale versie van het confederalisme dat weinig ruimte laat voor nuance. Er blijven nog twee deelstaten over: Vlaanderen en Wallonië. Die beslissen elk wat ze nog samen willen doen. Brussel krijgt een apart statuut. De federale overheid wordt bijna volledig ontmanteld. Omdat de N-VA de sociale zekerheid splitst, en de N-VA Brussel overduidelijk niet wil loslaten, kan de partij niet anders dan een gemeenschapskeuze invoeren, een soort van subnationaliteit. De Brusselaar krijgt de keuze tussen het Vlaamse en Waalse sociale zekerheidsstelsel, betaalt navenant zijn belastingen aan een van beide gemeenschappen, en krijgt er stemrecht. De Brusselaar kan zijn keuze herzien, maar krijgt dan wel een wachttijd te ver-

duren “van bijvoorbeeld drie jaar.” Dat moet het shoppen tussen beide stelsels tegengaan. Het Brussels Gewest, altijd al een doorn in het oog van de Vlaamse Beweging, wordt afgeschaft, net zoals de drie gemeenschapscommissies en de Brusselse gemeenten en OCMW’s. De Brusselaars krijgen wel zelfbestuur voor grondgebonden bevoegdheden, maar de raad en regering komt in een lager échelon terecht dan Vlaanderen en Wallonië, zonder dat de hoofdstad onder een echte voogdij wordt geplaatst. De gewaarborgde Vlaamse vertegenwoordiging in die raad wordt versterkt. Er komen minder parlementsleden, maar de Vlamingen krijgen er verhoudingsgewijs meer. Tot slot blijft er ook van de Belgische regering niet veel meer over. Die wordt niet langer samengesteld door een verkozen federaal parlement, maar door Vlaanderen en Wallonië. De premier verdwijnt, en wordt een voorzitter. Daarnaast komt er ook een Belgische raad waar de ministers van de twee deelstaten

aan deelnemen, een beetje zoals de Europese raad van ministers. Volgens N-VA-voorzitter Bart De Wever zijn de confederale plannen door binnen- en buitenlandse experten op hun haalbaarheid getoetst. Ook na de voorstelling van de plannen waren de meeste politicologen en grondwetsspecialisten het erover eens dat de plannen technisch uitvoerbaar zijn. Toch blijft er meer dan één obstakel over.

Al in 2006 bleek dat een confederalisme met twee niet gesmaakt zou worden door de Brusselaar.

n De Brusselaar is niet te vinden voor een verregaande gemeenschapskeuze. Cijfers zijn er niet voorhanden, maar een goede indicatie is wel te vinden in de tweede taalbarometer van VUB-onderzoeker Rudi Janssens. Die vroeg bij welk landsdeel de Brusselaar bij voorkeur zou aansluiten. De meerderheid is voor een status quo. Slechts vijf procent van de Nederlandstalige Brusselaars zegt bij Vlaanderen te willen aansluiten en maar twee procent van de Franstaligen wil bij Wallonië. Zowel de Franstaligen, Vlamingen als tweetaligen verkiezen, als er dan toch gekozen moet worden, een apart (Europees) statuut. De enquête dateert uit 2006. Toen al bleek dat een confederalisme met twee niet gesmaakt zou worden door de Brusselaar.

n Gemeenschapskeuze bestaat in geen ander federaal land. Federalisme is in andere landen altijd territoriaal. België vormt hierin al een uitzondering, omdat bevoegdheden als onderwijs en cultuur over de grenzen heen worden uitgeoefend. Maar het verder uitbreiden van dat personaliteitsbeginsel naar zoiets fundamenteels als belastingen en sociale zekerheid, is een stap in het duister. Er is één historisch voorbeeld van gemeenschapsfederalisme. De Oostenrijkse sociaal-democraat Karl Renner stelde voor om de verschillende volkeren van het OostenrijksHongaarse rijk autonomie te geven

Het is een argument dat voormalig minister-president Charles Picqué vaak heeft gehanteerd. Er is geen bewijs voor, precies omdat subnationaliteit nergens bestaat, maar het vermoeden is groot dat een verplichte gemeenschapskeuze de communautaire problemen in Brussel zal importeren tot op het niveau van de straat. Er zullen voortaan Vlamingen en Walen zijn, die een andere werkloosheidsuitkering zullen krijgen, pensioen en terugbetaling door de ziekteverzekering. Het verschil tussen Vlamingen en Franstaligen zal duidelijk zijn op de werkvloer, in de rechtbank en tot in het ziekenhuis.

n De Brusselkeuze komt twintig jaar te laat. De federalisering van ons land legt sinds de zesde staatshervorming het zwaartepunt bij de gewesten, en niet bij de gemeenschappen. Brussel wordt een ‘supergewest’, met, via de GGC, zware gemeenschapsbevoegdheden en met constitutionele autonomie. Die klok nu terugdraaien lijkt bijna onmogelijk. In de jaren 1990 was een tweeledig federalisme misschien nog mogelijk omdat sommige Franstaligen toen voor een sterke Franse gemeenschap pleitten, maar de Franstaligen trekken, enkele uitzonderingen buiten beschouwing gelaten, sinds een jaar vol op de kaart van de gewesten. Dat is deels als reactie tegen het nationalisme van de N-VA, maar deels ook omdat Brussel en Wallonië uit elkaar drijven. Een tweeledig federalisme is vandaag in hoofden van Franstaligen een volledig achterhaald idee.

n Voor een staatshervorming is een tweederdemeerderheid nodig. Niet alleen zal de N-VA de Vlaamse partijen moeten overtuigen, maar ook nog eens de Franstalige. Alle Vlaamse en Franstalige partijen hebben afgelopen weekend duidelijk laten weten dat over het confederalisme van de N-VA niet te onderhandelen valt. Zelfs de Mouvement Réformateur, die aanvankelijk gecharmeerd was door het sociaaleconomische programma van de N-VA, heeft maandag de deur dicht gegooid. De N-VA zet met deze congresteksten een stap richting oppositie na de verkiezingen van mei 2014.  Steven Van Garsse


BDW 1401 PAGINA 5 - DONDERDAG 7 NOVEMBER 2013

verhoudingsgewijs het meest investeren. In België gebeurt zo’n 50 procent van de investeringen (wegenaanleg, riolen, scholen, woningen, etc...) door de lokale overheden. De deelstaten investeren verhoudingsgewijs minder, de federale nog minder.

Lokale besturen > Burgemeesters vrezen daling van investeringscapaciteit

Europa waakt nu ook over de gemeentekas BRUSSEL – De nieuwe begrotingsregels die Europa oplegt, zet de Brusselse gemeentebesturen het mes op de keel. De Brusselse regering heeft een nieuwe ordonnantie klaar die de gemeentewet wijzigt. Het is een omzetting van een Europese richtlijn die de lidstaten begrotingsdiscipline oplegt. Voor de gemeenten dreigt een aanzienlijke verslechtering van het financiële plaatje. Dat heeft te maken met de nieuwe berekeningswijze, ESR 95 (Europees Stelsel van de Rekeningen), die Eurostat oplegt. Die wordt al gebruikt door het Brussels Gewest, maar de gemeentebesturen hanteren nog een klassieke begrotingsopmaak met gewone en buitengewone begroting. De gevolgen van die nieuwe berekeningswijze zijn erg ingrijpend, zegt Robert Petit van de Vereniging van Stad en Gemeenten. “Als een gemeente een school wil bouwen, dan

gaat ze het geld lenen, of haalt ze geld uit haar reserves en plant ze de school op een termijn van bijvoorbeeld vijf jaar. In een ESR-logica zal dat niet meer kunnen: de uitgaven voor het schoolgebouw zullen volledig in één unieke begroting terechtkomen.” Afhankelijk van het boekjaar zullen hierdoor de tekorten van de gemeentebegrotingen exploderen. “Volgens een eerste berekening leidt de toepassing van ESR 95 op de Brusselse gemeentefinanciën tot een tekort van 50 miljoen euro,” zegt Petit. Dat is niet zonder gevolgen voor de Brusselse gewestbegroting. De Europese Unie voegt de begrotingen van de lokale besturen en die van de deelstaten samen in Entiteit II, en kijkt of er een evenwicht is bereikt. De lidstaten hebben een evenwicht beloofd tegen 2015. Het Brussels Gewest heeft in 2014 voor het eerst in jaren een begroting in evenwicht, maar zal dus in de toekomst mogelijk meer en meer

Omzichtig

SP.A-parlementslid Sophie Brouhon: “ESR 95 is een goede zaak.”

met gemeentelijke tekorten rekening moeten houden. Volgens de burgemeesters zet de nieuwe berekeningswijze echter vooral een rem op de lokale inves-

© CHRISTOPHE LICOPPE/ PHOTO NEWS

teringen, omdat de leningscapaciteit drastisch wordt teruggeschroefd. Dat zal zeker een impact hebben op de bevolking: de lokale besturen zijn, van alle overheden, degene die

Politiek > Europese hoofdstad toont zich niet zomaar bezuinigingsbereid

‘La philosophie est la même’ Vorig jaar keurden de lidstaten van de eurozone het Europese begrotingsverdrag goed. Dat pact behelst onder meer dat het begrotingstekort van lidstaten niet groter mag zijn dan 0,5 procent van het bruto binnenlands product en dat landen met een overheidsschuld van meer dan 60 procent (zoals België) verplicht worden elk jaar een twintigste van

hun schuld af te bouwen. Voor België zou dat betekenen dat er twintig jaar lang minstens zeven miljard euro zou moeten bespaard worden bovenop de klassieke begrotingsinspanningen. Kort samengevat komt het erop neer dat lidstaten gewoonweg hun begrotingsbeleid uit handen geven ten gunste van een eenvormig Europees monetair beleid. De Kamer en de Senaat hebben het verdrag al goedgekeurd, evenals het Vlaams parlement. In Brussel en Wallonië is er protest van Ecolo. “De tekst is nog altijd onderwerp van

©BRUNO DESCLÉE

BRUSSEL – Wallonië en Brussel lusten het Europese Begrotingsverdrag niet erg. De Brusselse regering stelt de stemming uit.

Het Europees parlement: extra zeggenschap over begroting.

gesprek in de Brusselse regering,” zegt Nourdine Taybi, woordvoerder van Brussels staatssecretaris voor Huisvesting Christos Doulkeridis, bij wie het verzet in Brussel zich zou situeren. “Ecolo heeft verschillende bezwaren tegen het huidige verdrag, onder meer voor maatregelen die zouden kunnen snoeien in de sociale voorzieningen.” Welke voorzieningen? “Dat kan ik u niet zeggen.” En zijn de verzuchtingen van Ecolo in Wallonië en Brussel dezelfde? “Onze boodschap is zowel op federaal niveau (waar Ecolo in de opposi-

De Brusselse burgemeesters vragen daarom om in de ordonnantie omzichtig om te springen met de verplichte ESR-berekening. Zoals het er nu naar uitziet zullen de gemeenten hun klassieke boekhouding kunnen behouden en zal het Gewest een ESR-simulatie maken en die aan Europa overhandigen. Hoe een begrotingsevenwicht bereikt zal worden binnen Entiteit II, zal afhangen van overleg tussen het Brussels Gewest en de gemeenten. Opmerkelijk: de SP.A ziet, als enige partij, vooral de voordelen van de nieuwe berekening. “ESR is een goede zaak,” zegt parlementslid en begrotingsexperte Sophie Brouhon. “Gemeenten zullen minder snel in het rood gaan, en het gewest zal een grotere controle kunnen uitoefenen op de bevoegdheden, uitgaven en lokaal beleid.” Volgens Brouhon worden vooral gemeenten die in het verleden gedesinvesteerd hebben, getroffen door de maatregel. Maar SP.A ziet in ESR ook een middel om de gemeenten te verplichten om meer samen te werken, bij voorkeur onder het goedkeurend oog van het Brussels Gewest. Steven Van Garsse

tie zit, red.) als op Waals en Brussels gebied hetzelfde. “La philosophie est la même.” Op het kabinet van Brussels minister van Financiën Guy Vanhengel (Open VLD) bevestigt men dat het Europese begrotingsverdrag nog lang niet is goedgekeurd binnen de Brusselse regering. “Het wordt altijd uitgesteld. Maar meer kan ik daar niet over zeggen,” zegt woordvoerder Nadya De Beule. Ook de PS zou een graantje protest willen meepikken en niet dulden dat Ecolo het protest tegen antibezuinigingsmaatregelen op haar conto schrijft. Het is trouwens maar de vraag of het verdrag aangepast kan worden door deelstaten, vermits ‘ratificatie’ inhoudt dat iets te nemen of te laten is. Nagenoeg alle Eurolidstaten hebben het verdrag al bekrachtigd, op Bulgarije en België na.   Christophe Degreef

ADVERTENTIE

DE N-VA-AFDELING ELSENE • ETTERBEEK • SINT-PIETERS-WOLUWE • SINT-LAMBRECHTS-WOLUWENODIGT U GRAAG UIT VOOR HAAR

BREUGELAVOND VRIJDAG 22 NOVEMBER OM 19.00 uur WAAR: Gemeenschapscentrum WABO, Delleurlaan 39, Watermaal-Bosvoorde PRIJS: Kinderen 10 euro, volwassenen 20 euro Inschrijving op voorhand kan via rik.dhoest@n-va.be of tel. 0474 – 98.17.84 (ten laatste op 18/11/2013)

met gastspreker Ben Weyts


BDW 1401 PAGINA 6 - DONDERDAG 7 NOVEMBER 2013

Het bewogen jaar 1943 > Onafhankelijkheidsfront brengt Le Faux Soir uit

Een illegale krant bij klaarlichte dag © S OM A

BRUSSEL – Zeventig jaar geleden was het 1943, een gemakkelijke som. Maar niet iedereen beseft dat dat jaar voor Brussel misschien wel het zwaarste was van de twintigste eeuw. Diefstal en moord – al of niet om politieke redenen – was aan de orde van de dag.

“Alles werd gecontroleerd, van papierverkoop over nieuwsgaring tot de distributie van kranten. Illegale kranten verspreiden was een kunst”

gen bezichti ir valt te r lecht. o S x u a de eF nd in A n ar v an L exempla van de Weersta l e e in ig m Een or l Mu s eu ationaa in het N

Onfeilbaar plan Voor het verzet was het belangrijk om de mensen te informeren en de leugens van de propaganda te doorprikken. Een collaborerende journalist als Paul Colin was veelbetekenend als keuze voor een moordaanslag van het verzet en was een kaakslag voor de nazi’s. De daders van de aanslag, Arnaud Fraiteur, André Bertulot en Maurice Raskin, waren allen verbonden aan de verzetskringen rond de gesloten ULB. Het duurde niet lang of ze werden opgepakt. De Duitse bezetter nam het dossier uit handen van het Belgisch gerecht en maakte er een breed uitgesmeerd schijnproces van, waarna ze alle drie in Breendonk werden geëxecuteerd. De pers speelde een belangrijke rol in de Tweede Wereldoorlog, en Brussel was daar het centrum van. Zodra de nazi’s België hadden bezet, gingen ze de pers controleren. Kranten als Le Soir of Het Laatste Nieuws werden ‘gestolen’: ze hadden dezelfde titel als vooroorlogse kranten, maar verschenen zonder toestemming van de oorspronkelijke eigenaar en werden gecensureerd. Alles werd gecontroleerd, van papierverkoop over nieuwsgaring tot de distributie van kranten. In deze omstandigheden was het een echte kunst en heldendaad om illegale kranten te drukken en te verspreiden. Maar het grootste kunstje dat op dit vlak werd vertoond was Le Faux Soir, een door verzetslui in elkaar gestoken nummer van Le Soir dat op 9 november 1943 in de Brusselse krantenkiosken lag. Dit was wel een originele manier om de 25ste verjaardag van de Duitse nederlaag aan het eind van de Tweede Wereldoorlog te gedenken. Het idee kwam

Luid buldergelach Ze moeten er plezier aan hebben beleefd om de draak te steken met de Duitse propaganda en de bombastische stijl van collaborerende journalisten te imiteren: “Men zou kunnen stellen, zonder tegenspraak van de Moskouse propaganda te moeten vrezen, dat de wintercampagne dankzij de tussenkomst van de herfstcampagne naadloos aansluit op de zomercampagne.” De typische propagandastijl werd omgebogen tot typische Brusselse zwanzerij. De onvoorbereide Brusselse burgers die op

O

p de laatste dag van 1942 werd de toon voor het komende jaar gezet: Georges Petre, burgemeester van Sint-Joost en vooraanstaand vrijmetselaar, werd in zijn huis in de Verbiststraat door collaborateurs vermoord. Op 8 april 1943 vermoordde het verzet dan weer Paul Colin, hoofdredacteur van de collaborerende krant Le Nouveau Journal. Kranten waren namelijk ook een belangrijk wapen in de Tweede Wereldoorlog, zowel voor de nazi’s als voor het verzet. Daarom was het verschijnen van een vals nummer van Le Soir op 9 november 1943 een bravourestuk dat wereldnieuws werd. Het fotoboek Brussel 1940-1944 van Chantal Kesteloot is een pareltje: het toont hoe vrolijk en fijn de Duitse bezetting was, althans voor wie het gepast vond om een Duitse modeshow bij te wonen of zijn kinderen met een Duitsgezinde jeugdvereniging naar een vakantiekolonie in Duitsland stuurde. Bij de kapper kon je al deze mooie verhalen lezen en de mooie foto’s erbij bewonderen in het tijdschrift Signaal, een van de vele kranten en tijdschriften waarmee de nazi’s probeerden de mensen te doen geloven in hun goedheid. Foto’s van de andere kant van de werkelijkheid zijn veel zeldzamer, maar komen toch ook in het boek voor: armoedige vluchtelingen, razzia’s op de zwarte markt in de Marollen, het Jubelpark dat wordt omgespit om groenten te verbouwen, ... Natuurlijk fotografeerde het verzet zichzelf niet uitgebreid, want zulke foto’s konden zich tegen hen keren. Een zeldzame foto van mensen aan het werk voor het verzet is die van drie mensen in een clandestiene drukkerij in een kelder in de Sint-Gillisstraat, bezig met het in elkaar steken van La Libre Belgique.

van Marc Aubrion, die zijn plan kon verwezenlijken met de hulp van talrijke leden van de verzetsgroep Onafhankelijkheidsfront. In 21 dagen moesten ze op illegale wijze komen aan papier van groot formaat, alle artikels en illustraties bij elkaar schrijven, en een onfeilbaar plan bedenken voor de distributie van de vervalste exemplaren. Dankzij een sympathiserende medewerker van de echte Le Soir konden ze een origineel drukblok van de hoofding van de krant gebruiken en kwamen ze aan het officiële distributieschema. De bestelwagens die Le Soir moesten afleveren werden vertraagd, terwijl op het gebruikelijke tijdstip de valse Le Soir bij de krantenverkopers werd afgeleverd. Zo verkochten deze zonder het te beseffen een illegale krant.

De clan

destien

er ij van e dr uk k

‘L a libr

e Belgiq

ue’.

p r 194 3 o logsjaa r o o r e ov ar194 3 e re ek s or logsja volledig Lees de selnieuws.be/o r us w w w.b

9 mei deze krant in handen kregen, konden hun ogen niet geloven. Ze haastten zich in vele gevallen naar huis om niet in de problemen te komen door luid buldergelach op de openbare weg. Exemplaren van de krant werden in de komende dagen aan astronomische bedragen verkocht en exemplaren ervan vonden hun weg naar heel Europa. Alleen de Duitsers konden er niet mee lachen en arresteerden een vijftiental medeplichtigen, waarvan velen de dood vonden, onder andere drukker Wellens. Aan hem herinnert een gedenkplaat in de Ruysbroeckstraat bij de Zavel. Het Onafhankelijkheidsfront kon haar kas wel aanvullen met het geld uit de verkoop van de namaakexemplaren en ontving ook een premie van GrootBrittanië voor deze heldhaftige verzetsA © S OM daad. Een origineel exemplaar van deze Faux Soir vormt een van de pronkstukken van het Nationaal Museum van de Weerstand in Anderlecht. Jo Govaerts


BDW 1401 PAGINA 7 - DONDERDAG 7 NOVEMBER 2013

Boek > Steven Vanackere na het ministerschap

P-PRAAT

Het moeilijke midden

© DIDIER FRATEUR

Nu heeft Vanackere (°1964) zich teruggetrokken in een klooster om een boek te schrijven. De eerste steen heet het. En de ondertitel luidt: ‘zeven hoofdzonden in politiek en samenleving’. Of Vanackere gelouterd is na een hectische politieke carrière, weet ik niet. Vanackere was een echte studax – hij heeft drie universitaire diploma’s, hij is kabinetschef geweest, directeur van de Brusselse haven, adjunct-directeur van de vervoersmaatschappij MIVB, schepen in de stad Brussel, Vlaams minister van Welzijn en federaal minister van Buitenlandse Zaken en Financiën. En dat allemaal in een korte tijdspanne. En nu wordt hij genoemd als opvolger van Mieke Vanhecke in de Guimardstraat. Cynisch of rancuneus is Vanackere niet. Al spreekt er hier en daar wel ontgoocheling uit zijn boek. Over de media bijvoorbeeld. En onderhuids ook wel over hoe moeilijk het centrum is in tijden waarin (rechtse) economisten dagelijks orakelen dat we boven onze stand leven. ‘We’, dat zijn de gewone mensen. Als vertegenwoordiger van de arbeidersvleugel van CD&V is het geen sinecure om daar tegenin te gaan. Toch gelooft Vanackere maar zeer gedeeltelijk in de maakbaarheid van de samenleving. Politici moe-

© UITGEVERIJ VRIJDAG

BRUSSEL – Het leven kan onrechtvaardig zijn. Brusselaar Steven Vanackere is het enige (politieke) slachtoffer van de financiële perikelen van Dexia en het ACW. Over de verantwoordelijkheid van de politici binnen de Gemeentelijke Holding wordt zelfs zedig gezwegen. En het vertrek van Vanackere als minister van Financiën was niet eens nodig. Hij heeft niets fout gedaan. Dat zegt zelfs N-VAvoorziter Bart De Wever.

Juicht, burger! De N-VA heeft een Brusselplan. En wat voor één. Grasduinend door het ambitieuze Confederalism Paper van de Vlaams-nationalisten kwamen wij volgend ideetje tegen: PuntKunst. Dat is de naam die confederale instellingen zoals musea moeten krijgen in Brussel. PuuuntKuuunst, zoals Muuuntpuuunt. Wij durven te wedden dat de N-VA dat echt helemaal alleen heeft uitgevonden, zonder hulp van een consultancybureau. Nu, met consultancybureau’s gaat het als volgt: zij lanceren een ideetje waar niemand om gevraagd heeft, behalve de opdrachtgever, overtuigen mensen die eigenlijk niet overtuigd willen worden, behalve de opdrachtgever, en stellen die ideeën nadien dan voor als de verandering die iedereen wou. Uiteindelijk doet ook iedereen alsof hij naar verandering snakte, en is de verandering een feit. Wij durven vermoeden dat het met PuntKunst net zo gegaan is. Daarom: jullie zijn bedot, jongens. Het is niet jullie verandering. Het Mädchen is trouwens door het FDF ontmaskerd.

CHIEN ÉCRASÉ

Voormalig minister van Financiën Steven Vanackere schreef een boek. ten ambitieus en bescheiden zijn. Een moeilijke combinatie: je moet talent voor mededogen bezitten. De eerste steen straalt authenticiteit uit. Vanackere is een gelovige christendemocraat en hij wil dat ook gezegd hebben. Het essay De eerste steen. Zeven hoofdzonden in politiek en samenleving van Steven Vanackere is uitgegeven bij uitgeverij Vrijdag, telt 222 bladzijden en kost 19,95 euro.   Danny Vileyn

JEAN – Hulde aan Le Soir, de enige krant die nu eens echt nagegaan is wat het N-VA-programma voor Brussel concreet inhoudt. Le Soir komt met ‘Jean’ op de proppen, een fictieve Franstalige ambtenaar bij een federale overheidsdienst die in Oudergem woont. De krant van de Koningsstraat gaat de levenswandel van Jean na. Nu, na de zesde staatshervorming en na een fictieve zevende staatshervorming. Alles is koek en ei, zo blijkt. Want “Jean est francophone. Il parle français. Il pense en français. Il rêve en français. Il écrit en français. Ah oui: Jean est également unilingue.” Maar Jean denkt er nu nog het zijne van: “Jean s’en dit: on verra bien.” Dat verandert echter wanneer Jean de deugden van de zesde staatshervorming aan den lijve ondervindt: “Jean est toujours bruxellois (et toujours francophone) (...) Sauf ceci: la Région bruxelloise, toujours serrée sur le plan budgétaire, a réduit ses subventions aux maisons de repos et le home qui garde sa mère a relevé la facture mensuelle.” Maar Jean slikt het allemaal, en denkt: ‘Pas mortel. Un peu gênant. Au fond: surtout idiot.” Maar dan, de zevende staatshervorming. Jean heeft zich bekeerd tot het

Zij zou de voorhoede van de N-VA in Brussel zijn. En hoe kan Birgie anders ontmaskerd worden dan door haar aan te spreken op haar verfwerkzaamheden? Volgens Brussels FDF-parlementslid Emmanuel De Bock zouden de nieuwe kleuren van enkele Brusselse verkeerslichten “te Vlaams” zijn. Gewestminister Brigitte Grouwels (CD&V) heeft die palen nochtans in het geel en het blauw geverfd, zijnde de Brusselse kleuren. Maar goed, het zijn geëxiteerde tijden, en Grouwels heeft natuurlijk voor de camera’s van tvbrussel te kennen gegeven dat er eten en drinken in de Brusselplannen van de N-VA zit. Natuurlijk wordt daar door de CD&V nog wat ge-anderzijds aan toegevoegd, maar bon, wij helpen de lezer graag de christendemocraten te ontcijferen, want het leven is te kort om in verwarring te blijven. Niet alleen bij het Mädchen is er trouwens lichte honger voor de N-VA, ook bij de MR. Zo zou parlementslid Alain Destexhe ook wel willen praten, zeer tot ongenoegen van de rest van de Franstalige liberalen. Maak u geen zorgen: de rest volgt wel. Het begint ons immers te dagen dat de N-VA zelf eigenlijk nog niet zo’n slecht consultancybureau zou zijn. Niemand wil immers verandering, maar iedereen spreekt er uiteindelijk wel over.

Vlaamse sociale zekerheidsstelsel, want “Il suffisait de choisir, sans devoir prouver une quelconque connaissance de la langue - rien.” En: “Jean a pensé que le régime flamand serait plus avantageux. Et il a vu juste.” Voorts levert de keuze voor Vlaanderen Jean enkele absurde toestanden op: “Sur papier, il est flamand. Dans la vie, il est fonctionnaire francophone. Un soir il s’est regardé dans la glace: ‘Ik ben qui?’” En vervolgens: “Piquant, Jean, lui-même, sera pensionné. Qui le paiera? La Flandre, puisque Jean s’est affilié au régime flamand, alors qu’il n’a jamais dit un mot de flamand au travail.” Maar goed, vergeet u de relatief lichte zorgen van Jean maar, want pas op het einde van het artikel komt de aap uit de mouw: “Jean ne peut plus voter que pour des candidats néerlandophones. De la part de la N-VA, c’était bien vu (...) Grace à son argent, la Flandre a encouragé pas mal de francophones de Bruxelles à s’affilier au régime flamand; ensuite, tous ces francophones/néo-flamands, qui ne peuvent plus voter pour des francophones, ont augmenté d’autant le nombre de suffrages au bénéfice des candidats flamands (nombre qui était, autrefois, avant la 7e réforme de l’Etat, absolument dérisoire). Ce qui permet à la Flandre de justifier le pouvoir politique démésuré qu’elle exerce sur la ville. Sont forts.” U ZIET – Jean, uit het leven gegrepen.

ADVERTENTIE

de school van morgen / L’école de demain

GA IN GESPREK MET DIALOGUEZ AVEC PASCAL SMET organiseert de school van morgen, een reeks gespreksavonden met minister van onderwijs Pascal Smet. Ontdek wanneer hij langskomt in uw buurt en stel hem al uw vragen. organise l’école de demain, une série de soirées-débat avec le ministre de l’enseignement Pascal Smet. Découvrez

12/11 13/11 18/11 19/11 20/11 27/11 28/11

19.30 19.30 19.30 19.30 19.30 19.30 19.30

Anderlecht – GC De Rinck Laken – GC Nekkersdal Neder-Over-Heembeek – GC Heembeek-Mutsaard Brussel Stad – GC De Markten Elsene – GC Elzenhof Evere - Haren – GC Everna Schaarbeek – GC De Kriekelaar

PASCAL SMET VLAAMS MINISTER VAN ONDERWIJS MINISTRE FLAMAND DE L’ENSEIGNEMENT

CURIEUS ORGANISEERT DIT DEBAT IN ALLE BRUSSELSE GEMEENTEN. HET VOLLEDIGE OVERZICHT VIND JE OP:

WWW.CURIEUS.BE/BRUSSEL


ADVERTENTIE

Het vinden van oplossingen begint bij ons Contact Centre.

Zoekt u de snelste manier om op uw bestemming te geraken ? Hebt u een vraag over uw abonnement of uw MOBIB-kaart ? Bent u iets vergeten op tram, bus of metro ? Wilt u ons iets laten weten ? De Customer Care van de MIVB, een enthousiaste ploeg die voor u klaarstaat! 070 23 2000 (0,30 â‚Ź/min) Ma-Vr : 7u-19u / Za : 8u-16u www.mivb.be - rubriek Contact Op onze Facebook-pagina: MIVB Officieel

www.mivb.be


BDW 1401 PAGINA 9 - DONDERDAG 7 NOVEMBER 2013

ADVERTENTIE

© IVAN PUT

MARIA-BOODSCHAPLYCEUM GEEST HART TOEKOMST OPENDEURDAG ZATERDAG 23 NOVEMBER, van 14 tot 18 uur

Het monument ‘De oorlogsduif’ brengt hulde aan de duiven die in de Eerste Wereldoorlog gewaardeerde boodschappers waren.

WO I > Brusselse regering lanceert projectoproep

Cultuur in oorlogstijd BRUSSEL – Dankzij de herdenking van Wereldoorlog I wordt België in 2014 een toeristische topbestemming. Dat zegt reisspecialist Lonely Planet. De focus ligt uiteraard op de Westhoek, maar ook Brussel neemt deel. De Brusselse regering lanceert een projectoproep. “Brussel was de enige bezette hoofdstad,” zegt herdenkingscoördinator en voorzitter van de Raad van de Vlaamse Gemeenschapscommissie Jean-Luc Vanraes (Open VLD). “Er was aanvankelijk weinig animo in de Brusselse regering om de Eerste Wereldoorlog in Brussel te herdenken,” zegt Vanraes, destijds minister van Financiën en Begroting voor de terugkeer van Guy Vanhengel. Maar de geboren Ieperling, heeft hard aan de kar getrokken. Toenmalig minister-president Charles Picqué was het er uiteindelijk mee eens dat het Brussels Hoofdstedelijk Gewest zou deelnemen aan de plechtigheden op voorwaarde dat Vanraes er zich mee bezighield. Na de terugkeer van Vanhengel is er afgesproken dat Vanraes de herdenking verder zou opvolgen. Brussel trekt alvast 4,44 miljoen uit gespreid over vier jaar. Dat de Brusselse regering nu pas een projectoproep lanceert voor gemeenten en verenigingen lijkt redelijk laat, maar dat ontkent Vanraes: “De herdenking duurt vier jaar en er is al heel wat werk verzet. Het repertorium van alle straten, plaatsen, gebouwen en personen die aan de Eerste Wereldoorlog herinneren is klaar. Typisch voor Brussel is dat het niet gaat over materieel oorlog voeren, maar over een hoofdstad die vier jaar lang bezet werd. De Brusselaars moesten hun plan trekken, kijk maar naar de tuintjes die in het Jubelpark werden aangelegd. Minder geweten is dat Brussel op dat ogenblik culturele hoofdstad van de wereld was. Cultuur was een uitlaatklep voor Brusselaars en bezetter.”

Multimediale tentoonstelling De projecten mogen evengoed handelen over de sociale ontwikkeling en de overdracht van waarden. Na 1914 - 1918 kwamen de emancipatiewegingen op gang. De Volkenbond is er een uitloper van. En het algemeen stemrecht voor mannen aangekondigd door Koning Albert I. Vanraes: “Het was de eerste multiculturele oorlog, naast de Menenpoort

in Ieper - met de namen van 54.896 vermiste soldaten - is er ook een Brits-Indiaas monument. De Wereldgeest kwam eraan – er vochten soldaten mee uit heel de Commonwealth en de koloniën. Vandaag hebben we in Brussel jeugd van over heel de wereld, de herdenking is een aanleiding om onze jeugd bij onze geschiedenis te betrekken. Mijn grootmoeder heeft in de garnizoenstad die Poperinge was voor het eerst Chinezen en Afrikanen gezien. En in 1916 heeft ze voor het eerst bananen gegeten,” zegt Vanraes. De Raad van de Vlaamse Gemeenschapscommissie gaat financieel tussenkomen voor Brusselse scholen die naar Ieper willen gaan. De herdenking is ook een gelegenheid om de jeugd te laten zien hoe broos democratie is:

“We willen er in Brussel alle landen, alle gemeenschappen en instellingen – ook de Europese – bij betrekken”

dankzij de Europese Unie leven we al 40 jaar in vrede. Vanraes: “We willen er in Brussel alle landen, alle gemeenschappen en instellingen – ook de Europese – bij betrekken. Dat moet in 1918 uitmonden in een landmark – ik zeg uitdrukkelijk niet: monument – voor de vrede.” In iedere gemeente zijn er volgens Vanraes materiële herinneringen aan de oorlog. De gemeentelijke historische kringen werden aangeschreven. Alle cultuuruitingen komen in aanmerking. Er is al sprake van stadswandelingen met kleine theatervoorstellingen door een paar acteurs onderweg, maar ook van een grote multimediale tentoonstelling.

INSCHRIJVINGEN info op de opendeurdag en daarna op onze website MARIA-BOODSCHAPLYCEUM MOUTSTRAAT 22, 1000 BRUSSEL 02 506 89 20 ı mabo@skynet.be ı www.mabobrussel.be www.facebook.com/MariaBoodschaplyceum

ADVERTENTIE

SINT-NIKLAAS INSTITUUT ZATERDAG 16 NOVEMBER ‘13 VAN 12 TOT 21u.

PANNENKOEKENFEEST: 12-21 UUR OPENDEURDAG: 13-17 UUR

GEEFT JE RUIMTE

Danny Vileyn Een dossier indienen kan tot 27 januari 2014. De projectoproep kan geraadpleegd worden op http://2014-18brussels.be

BERGENSESTEENWEG 1421, 1070 ANDERLECHT www.SNI.BE


BDW 1401 PAGINA 10 - DONDERDAG 7 NOVEMBER 2013

ging ik enkel buiten om de kinderen naar school te brengen.” Toen hij in Berlijn kennismaakte met coworking, wist hij wat hij nodig had. “We zijn nu eenmaal sociale dieren. We hebben interactie nodig,” weet de veterinair expert als geen ander. En wie zich beter voelt, werkt beter.

Broedplaats van ideeën

BDW REGIO

Op donderdag starten de coworkers van Factory Forty de dag met een gemoedelijk ontbijt van de jonge pâtissière Bérangère Train.

© IVAN PUT

Deze Week in Vorst > Zelfstandigen ontvluchten isolement via coworking

‘We zijn sociale dieren’

VORST – De zoete geur van koffiekoeken verwacht je niet meteen op de oprit van een strak ogend kantorencomplex. Bérangère Train, een jonge pâtissière, laadt vers gebak uit haar auto. Op donderdagmorgen mag de werkdag zachtjesaan – met een gemoedelijk ontbijt – op dreef komen in Factory Forty, een coworkingkantoor op het voormalige industriële terrein Oude Vijvers.

‘D 

e donderdag zijn we allemaal al wat moe aan het worden van de werkweek. Sommigen werken laat door en heel hard. Dit moment moet de werkspirit een boost geven. En de week mag alvast zacht beginnen te landen,” zegt David Sdika, bezieler van deze bureauruimte voor rondtrekkende werkers. Factory Forty, waar tot anderhalf jaar geleden het ter ziele gegane mode-icoon Oliver Strelli huisde, straalt een loftsfeer uit. De ruimtes zijn wit, ruim en licht. Een bont allegaartje van tweedehandse meubelen maakt het toch gezellig en huiselijk. Factory Forty trekt allerlei creatievelingen – vaak startende ondernemers, veelal dertigers - aan. Architecten, webdesigners, grafisch ontwerpers, fotografen en journalisten vinden hier een flexibele werk-

plek voor een of meerdere dagen per week. Allemaal komen ze naar hier omdat ze er genoeg van hebben om in hun eenzame hoekje te werken. Want doorgewinterde freelancers weten dat een thuisomgeving niet zaligmakend is, en dat het isolement zwaar kan wegen. Doordat ze elkaar kruisen in de keuken, aan de eettafel of in de tuin bij het voederen van de kippen of bij het plukken van een rijpe tomaat bijvoorbeeld, worden spontaan tips en kennis uitgewisseld. Een bijkomend voordeel is dat ze de operationele kosten van kantoorbenodigdheden zoals Wifi, printers, scanners en kopieerapparaten kunnen delen.

Isolement doorbreken “Ah, Jean-Pierre en Virginie komen eraan.” De collega-coworkers komen op Bérangères wortelcake en

het koffiearoma af als enthousiaste kinderen op pannenkoeken. Onderlinge begroetingen zijn zo hartelijk dat je zou vermoeden dat je met een groep vrienden aan tafel zit. “Vaak

hem fotograaf worden. Hij trok naar Parijs en werkte er voor het vermaarde fotoagentschap Magnum, onder meer als assistent van de Belgische fotograaf Harry Gruyaert. In de Franse lichtstad ontmoette hij ook zijn vrouw, die kledij ontwierp voor merken met naam, zoals JeanPaul Gaultier en Hermès. Zes jaar geleden kwam het koppel terug in Brussel wonen om samen een eigen modelabel – Chauncey – te lanceren,

“We zijn geen hippies. We zitten hier niet een hele dag te kletsen”

worden we ook vrienden,” zegt David. “Maar laat dat geen verkeerd beeld scheppen. We zijn geen hippies. We zitten hier niet een hele dag te kletsen.” Oprichter David Sdika heeft diergeneeskunde gestudeerd. Het lot deed

genoemd naar de tuinman in de komedie Being there van Hal Ashby. David herinnert zich die periode als een tijd van hard labeur, maar vooral van deprimerend isolement. “Thuis werkten mijn vrouw en ik tegenover elkaar, aan hetzelfde bureau. Vaak

Door telkens wisselende contacten kan je als zelfstandige ook in activiteiten rollen waar je op voorhand niet aan had gedacht. David gebruikt hiervoor de term ‘serendipiteit’. “Ik zie dagelijks kruisbestuivingen ontstaan.” Terwijl hij het uitspreekt, haalt Bérangère haar laptop boven. De startende pâtissière lanceert binnenkort haar bedrijfje Bake, waarmee ze huisgemaakt gebak wil leveren op bestelling. De coworkers van Factory Forty zijn haar testpubliek. Maar ook voor haar website en logo-ontwerp krijgt ze hulp van Jérôme, thuis in grafisch webdesign en verbonden aan het webbureau Mountain View. De anderen aan de ontbijtdis geven hun mening over de logovoorstellen. Coworking is al bij al een vrij recent fenomeen. Hoewel het principe al veel langer floreerde in artiestenkringen, opende in San Francisco in 2005 de allereerste officiële coworkingruimte. Drie jaar later telde Europa al een twintigtal locaties, vandaag bestaan er een honderdvijftigtal. In Europa is Berlijn koploper, maar ook in Nederland slaat coworking aan. Ook de Fransen hebben het (net)werken ontdekt. In België komt coworking voorlopig nog traag van de grond. Brussel telt een vijftal sites, waarvan slechts één – Betacoworking – winst maakt. “Er leven hier nochtans zoveel expats en freelancers,” zegt David. “Mijn analyse – voor wat ze waard is – is dat mensen hier in vergelijking met steden als Parijs nog de luxe hebben om groot te wonen. Daardoor zien ze niet in waarom ze zouden moeten betalen voor werkruimte die ze thuis ook hebben.” Dat coworking nog moet rijpen in de geesten van de Belgen, mocht ook The Hub Brussels ondervinden. Het internationale netwerk lanceerde begin 2010 de allereerste coworkingvloer in België, in Elsene. De Brusselse tak, die geënt was op duurzaam ondernemen, moest vorig jaar de boeken dichtdoen. Mismanagement had de werkplek de doodsteek gegeven, maar volgens David was desinteresse er ook niet vreemd aan. Coworkingkantoren halen hun inkomsten vooral uit het verhuren van vergader- of congresruimte, want aan de vaak startende coworkers zelf kunnen geen astronomische bedragen gevraagd worden. Ook Factory Forty overleeft op die manier. “Financieel is het nog niet rendabel, neen. Maar op menselijk vlak loont het enorm,” glundert David. En terwijl het ontbijt op zijn laatste beentjes loopt – iedereen voelt rond tienen aan dat de werkplicht roept –, wordt nog een nieuwigheid gelanceerd. “Zouden we op dinsdagmiddag niet starten met een wekelijkse gezamenlijke lunch?” “Blanquette de veau?”, stelt Bérangère voor. “Oké,” unaniem goedgekeurd.  Kim Verthé


BDW 1401 PAGINA 11 - DONDERDAG 7 NOVEMBER 2013

ADVERTENTIE

Ontdek samen met andere ouders urt. Nederlandstalige basisscholen in uw bu

Samen naar School in de Buurt Brussel-Stad > Grondregie stelt lege handelspanden ter beschikking

Studentenkunst in de vitrine Van 14 tot 28 november vindt in de Onze-Lieve-Vrouw-ter-Sneeuwwijk het tweede deel plaats van Portable Habitats: voorbijgangers kunnen in de vitrines van drie lege winkels 24 uur op 24 het werk bewonderen van vijftien studenten van de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten van Brussel-Stad. Het initiatief voor dit mini-artiestenparcours   komt  van  de  vzw  Scissors  Paper  Stone,  een  jonge vereniging die zich bezighoudt met de  promotie van kunstenaars. De  vzw  klopte  een  tijdje  geleden  aan  bij  de  Grondregie  van  Brussel-Stad  met  de  vraag  of er geen lege winkelruimten waren die tijdelijk  gebruikt  konden  worden.  “We  waren  met name geïnteresseerd in de Onze-Lieve-

Vrouw-ter-Sneeuwwijk.  De  buurt  rond  het  Koninklijk  Circus  kan  wel  wat  beweging  en  cultuur gebruiken,” zeggen Laura De Caro en  Priya Shetty van Scissors Paper Stone. Mohamed  Ouriaghli,  de  PS-schepen  voor  Stadseigendommen  stelde  de  panden  op  nummer 80 en 110 van de Onderrichtstraat  en op nummer 5 van de Vrijheidsplaats voor  enkele weken ter beschikking. Scissors  Paper  Stone  selecteerde  intussen  vijftien  studenten  van  de  Academie  voor  Schone Kunsten. Een deel van hen kreeg de  gelegenheid om in oktober hun werk voor te  stellen in de uitstalramen. De kunstwerken  van de anderen worden van 14 tot 28 november getoond.   Bettina Hubo www.portablehabitats.org © LOMBARD

www.samennaarschoo

l.be

Op zoek naar een basisschool voor uw kind? Samen naar School in de Buurt brengt ouders met elkaar in contact om samen de voordelen van een basisschool in de buurt te ontdekken. Zo wordt de schoolpopulatie opnieuw een weerspiegeling van de buurt, met een waardevolle sociale, talige en culturele mix. Graag tot binnenkort, op een van onze activiteiten!

Openschooldagen van 18 november 2013 tot en met 13 december 2013

Thorgal op Anneessensplein BRUSSEL – Thorgal, een van de succesrijkste Belgische strips van de laatste decennia, is nu  ook vereeuwigd in het Brusselse straatbeeld. Aan het Anneessensplein wordt volgende week  deze fresco ingehuldigd in het bijzijn van de Pools-Zwitserse tekenaar Grzegorz Rosinski en  de Brusselse scenarist Yves Sente. De tekening beeldt Thorgal en zijn vrouw Aaricia af met  op de achtergrond het typische Scandinavische landschap. Het is de 36ste stripmuur in de  Vijfhoek en een initiatief van de stad Brussel. Twintig jaar geleden werd de eerste stripmuur  ingehuldigd.                  SVG

U bezoekt samen met andere ouders de buurtscholen. Zo leert u hun pedagogisch project kennen en proeft u van de typische sfeer van de school.

Schrijf u in via www.samennaarschool.be.


BDW 1401 PAGINA 12 - DONDERDAG 7 NOVEMBER 2013

BDW REGIO

© SVG

Anderlecht > Gemeenteraad stilgelegd

Casino schept verdeeldheid Een casino in Kuregem? Niet iedereen is er voorstander van. Ook in de Anderlechtse meerderheid zaaide de vraag verdeeldheid. PS was duidelijk tegen, maar coalitiepartners MR en CDH stemden voor de komst.

De eerste steenlegging, met helm. Decathlon-CEO Herman Van Beveren, Economieminister Céline Fremault (CDH), schepen van Brussel Geoffroy Coomans (MR) en burgemeester van Evere Pierre Muylle (PS).

Evere/Haren > Hoofdzetel verhuist van Antwerpen naar Brussel

Grootste Decathlon van het land opent in 2015 Decathlon krijgt een nieuwe vestiging in Brussel, de grootste van België. “Wij willen sport voor iedereen toegankelijk maken,” zegt Decathlon-CEO Herman Van Beveren. Decathlon is in volle expansie. Vandaag zijn er vijftien winkels in België. Tegen 2018 moeten dat er dertig worden. Vorige week werd de eerste steen gelegd voor een gloednieuwe vestiging op het voormalige terrein van de luchthaven van Evere (aan Bordet). Decathlon heeft de vergunningen op zak. De winkel moet begin 2015 klaar zijn. Dat is een jaar later dan aangekondigd. Dat heeft te maken met de vergunningen. De stad Brussel en Evere kibbelden over de inplanting van het gebouw. Het terrein ligt zowel op Brussels als Evers grondgebied. Waar het gebouw komt, bepaalt wie de meeste belastingen mag innen. “De aflevering van de bouwvergunning duurde zo lang,” zegt Van Beveren, “dat de in-

vesteerders zich al vragen begonnen te stellen.” Enkele weken geleden werd de bouwvergunning toch goedgekeurd. Decathlon plant een eerder klassiek shoppinggebouw, met 857 parkeerplaatsen. In het gebouw zullen artikelen van 65 sporten worden aangeboden. Daarnaast komt ook de Belgische hoofdzetel van Decathlon naar Brussel. Die zit nu in Antwerpen. Verder komt er een crèche, een fitnesscentrum en nog twee kleinere winkels. Het project levert 200 nieuwe banen op. Decathlon belooft een milieuvriendelijk gebouw, met groendak, zonnepanelen en een laag energiegebruik. De sportwinkel kon wel erg veel parkeerplaatsen bekomen, ondanks de goede verbindingen met het openbaar vervoer. “Die parkeerplaatsen zijn goed voor de buurt,” zegt Frederik Mertens van bouwgroep CBRE, “want ze zal daardoor minder te lijden hebben onder parkeerdruk.”  Steven Van Garsse

“Een casino in Kuregem, wie wordt daar beter van?” luidde de vraag van oppositiepartijen Ecolo, CD&V en N-VA op de komst van nv Royal Casino in de Birminghamstraat in Kuregem. De kansarme wijk zit volgens de partijen niet te wachten op een gokpaleis. Ze werden daarin gevolgd door de PS, maar burgemeester Eric Tomas (PS) wist zijn coalitie niet op één lijn te krijgen. Naast de bezorgdheid of de Kuregemnaar wel nood heeft aan een plaats om zijn of haar geld te vergokken, ligt het toekomstige casino op een drukke baan en in de buurt van het Sint-Annaziekenhuis, wat een mobiliteitsprobleem met zich meebrengt. Het gokpaleis heeft ook twee uitgangen, waardoor mo-

gelijke overvallers gemakkelijker op de vlucht kunnen. Om die reden kreeg het project ook al een negatief politierapport. Ondanks al deze bezwaren bleek het college de bouwvergunning al goedgekeurd te hebben, enkel een groen licht van de gemeenteraad ontbrak. Maar dat bleek, na een paar kritische opmerkingen van de oppositie, meer dan een simpele formaliteit. De gemeenteraad werd abrupt stilgelegd voor spoedoverleg tussen de meerderheidspartijen, maar dat gesprek leverde blijkbaar weinig op. Wat volgde was een stemming over het dossier. Resultaat: zeventien stemmen voor, dertien tegen en twintig onthoudingen. Opmerkelijk was dat ook coalitiegemeenteraadslid Pol Lapage (SP.A) tegen stemde en dat de rest van de socialisten zich onthielden. Verschillende leden van de meerderheid werden deze week gecontacteerd, maar waren niet bereikbaar voor commentaar.   Bruno Schols

Ukkel > ’Largo Winch’ krijgt kroontje

Ereburgerschap voor Jean Van Hamme Scenarist Jean Van Hamme (1939) werd vorige week door de gemeente Ukkel gehuldigd met de titel van ereburger. De schrijver van stripalbums als Largo Winch, XIII, Thorgal, Harlekijn, Meester van de gerst, Wayne

Shelton, Lady S. en Blake en Mortimer gaf inhoud aan het visuele spel van tekenaars als Vallès, Cuvelier, Francq, Rosinski, Henrotin en Denayer. Eerst schreef Vanam, pseudoniem voor Van Hamme, een romanreeks over het personage Largo Winch. In 2011 werd hij reeds ereburger van de stad Brussel.  JMB

ADVERTENTIE

Brussel leuk Zonder peuk


BDW 1401 PAGINA 13 - DONDERDAG 7 NOVEMBER 2013

© B612 ASSOCIATES

Sint-Jans-Molenbeek > Rekeningen 2012 in het rood

Steekspel tussen egels Sint-Agatha-Berchem > Verkeer mag door tijdens kerst

Werken rond Schweitzerplein op schema De heraanleg van de Gentsesteenweg in het verlengde van het Dokter Schweitzerplein zit op schema. De MIVB heeft al een deel van de tramsporen vernieuwd, nu wordt het laatste deel richting station van Berchem aangepakt. Na de tramlijn volgt het voetpad. Dat moet klaar zijn in mei 2014. Op het bouwverlof tijdens de kerstvakantie na, blijft het werken aan de nieuwe tramsporen tussen Dokter Schweitzerplein en Station van Berchem. Deze maand moet de vervanging van de sporen tussen het Schweitzerplein en de Strijderslaan afgerond zijn. Vanaf 2 december start de volgende kleine fase met het traject tussen de Strijderslaan en de Zelliksesteenweg. “Die fase duurt tot begin februari (9 februari volgens de werfplanning,

red.)” bevestigt An Van hamme, woordvoerder van de MIVB, “met een onderbreking tijdens de kerstvakantie (23 december tot 5 januari), waarbij de Gentsesteenweg opnieuw wordt opengesteld in één richting.” De handelaars kunnen er maar van genieten. De MIVB-werken tot februari worden opgevolgd door die van Sibelga. Sibelga gaat de privéaansluitingen onder de voetpaden uitvoeren. Die duren van 10 februari tot begin mei 2014, als er geen sterke vriespauze tussenkomt. Op een ander traject, tussen de Zelliksesteenweg en de Keizer Karellaan loopt alles eveneens op schema. Maandag moet de vernieuwing van de tramsporen afgerond zijn. Een week later, op 18 november, kan Sibelga dan starten met de aansluitingen naar de huizen, waardoor de voetpaden open komen te liggen tot 12 januari. Ook hieraan wordt tijdens de kerstvakantie niet gewerkt. Verder zijn de tramsporen al vervangen op het gedeelte Keizer Karellaan - Station. Tegen 17 november zal Sibelga klaar zijn met de privéaansluitingen. Vorige maandag is Mobiel Brussel gestart met de heraanleg van het wegdek. Het einde daarvan wordt voorzien tegen half december.  Jean-Marie Binst

Molenbeek sluit de rekeningen van 2012 af met een tekort van anderhalf miljoen euro. Prompt ontstaat een steekspel tussen meerderheid en oppositie over wie verantwoordelijk is voor het deficit. De Molenbeekse MR-CDH-Ecolo-meerderheid kon het gemeentelijke tekort met het laatste beetje reserve nog beperken tot anderhalf miljoen euro. Maar nu zijn de reserves op. Is dat erg? Financiënschepen Abdelkarim Haouari (CDH) zegt van niet. “Alles hangt van de context af. In 2012 vielen de inkomsten uit onroerende voorheffing hoger uit dan begroot. Men kan ook stellen dat het begrotingsresultaat al bij al nog meevalt.” Maar Haouari beseft wel dat er in de toekomst dus niet meer in het rood mag gegaan worden. “Jaar na jaar is er geld uit die reserves genomen om tekorten bij te passen. Nu zullen we de gemeentewerking moeten rationaliseren.” Nu kan het tekort op twee manieren politiek geïnterpreteerd worden. De meerderheid wijt het tekort grotendeels aan de hoge personeelskosten van de gemeente. Haouari: “Er zijn twaalf personeelsleden per duizend inwoners, en 42 procent van onze werkingskosten worden besteed aan personeel. In 2012 werden er maar liefst 51 extra personeelseden aangeworven, meer dan er begroot was.” De Finan-

ADVERTENTIE

Locatie lezingen: Vrije Universiteit Brussel. Campus Etterbeek, Pleinlaan 2. Wandeling: Brussel centrum Op voorhand reserveren a.u.b. [ bij voorkeur digitaal ] Prijzen per activiteit incl. koffie/thee: € 1 Studenten, VUB-personeel | € 7 UPV-leden | € 8,5 Normale prijs

ciënschepen wil niet zozeer gezegd hebben dat dat de schuld is van de PS, die toen in de meerderheid zat. Andere leden van de meerderheid doen dat wel. De andere visie is die van de PS, nu de grootste oppositiefractie. Volgens hen gebeurden alle aanwervingen met consensus binnen het voormalige schepencollege, waar MR en CDH ook deel van uitmaakten. “Stop dus te zeggen dat alles de schuld is van de PS,” zegt oppositieleider Jamal Ikazban. “Die benoemingen waren nodig gezien de bevolkingsgroei. De gemeente moet dienstbaar blijven aan de bevolking. Maar de MR voert nu natuurlijk gewoon haar programma uit. Dat is: rationaliseren en de taxen verhogen voor de armen, en de rijke Molenbekenaars zoveel mogelijk ontzien.” Waarop schepen Haouari: “Vertelt u eens hoe een gemeente alleen armen kan belasten?” Ikazbans collega Dirk De Block van de PVDA trekt de lijn van de PS door: “De gemeente heeft de reserves opgebruikt, dus zal het geld wel bij de burger moeten gezocht worden.” Schepen Haouari ontkent niet dat de gemeente nieuwe taksen heeft ingesteld, zoals een taks op leegstand. “Maar dat is geen grote inkomst op lange termijn want ze zet mensen aan om hun huizen te verzorgen en braak te bebouwen. Ze heft zichzelf met andere woorden op.”  CD


BDW 1401 PAGINA 14 - DONDERDAG 7 NOVEMBER 2013

Noch de Minister van Economie en Tewerkstelling, noch die van de Haven, kiezen voor een toekomstindustrie die in een stadskader past, meent Brussels parlementslid Elke Roex (SP.A).

© SASKIA VANDERSTICHELE

Economie > Elke Roex (SP.A) ziet geen tegenstelling tussen wonen en bedrijvigheid

Brussel moet zijn industrie de 21ste eeuw binnenloodsen BRUSSEL – Citydev (de vroegere Gomb) en de Haven van Brussel luiden de alarmbel. Ze stellen vast dat er steeds minder oppervlakte beschikbaar is voor industrie en ontwaren een strijd tussen wonen en bedrijvigheid om de schaarse ruimte in de stad. Woningen zouden de industrie verdrijven. Hieruit spreekt een bezorgdheid over bedrijvigheid en tewerkstelling in Brussel, en die is terecht. Maar dat pak je niet aan door een keuze op te dringen tussen wonen en economie. De echte vraag is de ontwikkeling van een stadseconomie, die duurzaam is en jobs voor Brusselaars creëert. Een echt economisch relanceplan voor Brussel begint bij een keuze voor een economie op maat van de stad en voor de Brusselaar, stelt Brussels parlementslid Elke Roex (SP.A).

BDWOPINIE Neem nu de logistieke activiteiten in de haven. Vandaag wordt de economische waarde berekend in aantal meter kaaimuur in plaats van in aantal jobs. Op twee kilometer van de Grote Markt ligt een grote schroothoop oude metalen. In Kuregem, een van de dichtstbevolkte wijken van Brussel, worden wagens verhandeld die nooit in Brussel gereden hebben of zullen rijden. De tewerkstelling in de brandstof-opslagplaats aan Biestebroek bedraagt 2 banen. Een verzameling van bedrijvigheid die niet in een stadskader past. Op 1 miljoen vierkante meter werken 4.000 mensen. Dat is nog geen halve job per 100 vier-

ELKE ROEX (SP.A):

“Leg de satellietbeelden van drie jaar geleden naast die van vandaag: er bougeert niets. De deadline is voorbij en de 1.500 jobs zijn er niet”

kante meter of vier jobs per hectare. Het aantal nieuwe bijkomende jobs dat Citydev creëert voor Brusselaars omschrijft ze zeer vaag in haar jaarverslag, genre “In 2012 kwa-

men er op verschillende sites van de Gomb nieuwe banen bij. Dat is ontegensprekelijk het resultaat van het intense werk van onze teams.” Of nog: “De in 2012 geregistreerde

aanvragen voor een vestiging op een Gomb-site waren goed voor 2.356 potentiële jobs.” Een aantal ‘potentiële’ jobs… Nochtans beoordeelt Citydev de nieuwe initiatieven op haar sites aan de hand van de tewerkstellingsdichtheid. Die moet minstens 50 jobs per hectare bevatten. Van een jaarverslag zou je verwachten dat het de realisatie van die doelstelling weergeeft. Niet dus.

Falende investeringen In 2011 opende de Gomb plechtig de site Lavoisier in Molenbeek, goed voor bijna 14.000 vierkante meter bedrijfsruimte of meer dan 500 gegarandeerde jobs. Twee jaar later staat nog meer dan 60 procent van de site leeg en is ander deel verhuurd aan de lokale politie. Vrijwel geen nieuwe jobs. Minister Grouwels beloofde drie jaar geleden tegen november 2013 1.500 nieuwe jobs in de haven: 700 dankzij de ontwikkeling van Katoennatie, en verder extra jobs dankzij een nieuwe locatie voor de autohandel en een logistiek platform voor stedelijke bevoorrading, goed voor 100 banen. Daar mocht ze naar eigen zeggen op afgerekend worden.

Bemoedigende plannen. Maar van de sanering van haventerreinen voor overladingsplatforms en de verplaatsing van de autohandel is niets in huis gekomen. Leg de satellietbeelden van drie jaar geleden naast die van vandaag: er bougeert niets. De deadline is voorbij en de 1.500 jobs zijn er niet. Het gigantisch potentieel dat de haven heeft om jobs te creëren voor de vele laaggeschoolde Brusselse werkzoekenden, blijft onderbenut. Noch Citydev, noch de Haven kiezen voor een reconversie van de vervuilende, weinig arbeidsintensieve economie naar een toekomstindustrie. Noch de Minister van Economie en Tewerkstelling, noch die van de Haven, kiezen voor een toekomstindustrie die in een stadskader past. Het is kortzichtig om zonder alternatief tegen bouwprojecten te ageren. Deze regering moet industrie aantrekken die wél tewerkstelling creëert en integreerbaar is in het stadsweefsel. Andere steden doen het voor, waarom kan het niet Brussel? Brussel moet zijn economie en industrie de 21ste eeuw binnenloodsen. Dat betekent een duidelijke politieke keuze om de ruimte die er nu al is beter in te vullen. Dat betekent kiezen voor sectoren met werk voor jonge en laaggeschoolde Brusselaars. Dat betekent bedrijvigheid die iets betekent voor Brussel. De autohandel in de Heyvaertwijk moet zo snel mogelijk weg. De weigering van het Anderlechtse schepencollege om nog langer milieuvergunningen uit te reiken aan autohandelaars in de wijk is of bestaande vergunningen te verlengen een krachtig signaal. Dat verdient de ondersteuning van het gewest.

Op maat van de stad Laten we de Brusselse buurten een toekomst geven die arbeidsintensief is en tewerkstelling oplevert voor de jongeren uit de buurten. Waarom worden congresmappen steeds vaker buiten Brussel gedrukt en bijeengevoegd? Waarom worden de lakens van de hotels steeds vaker buiten Brussel gewassen? Waarom starten koks die hun vak aanleerden in de kanaalzone geen bedrijfjes die hapjes maken voor al die buitenlandse gasten? De arbeidsarme activiteit moet zo snel mogelijk vervangen worden door aanleveringsbedrijven voor toerisme en conferenties, want dat is de sector met groeipotentieel bij uitstek. Het gaat dus ook om de juiste strategie, met een actieve politiek die bedrijvigheid aantrekt en weet welk aanbod ze moet creëren om aan de vraag te voldoen. Dat verwacht de Brusselaar van zijn regering, maar die regering neemt haar verantwoordelijkheid niet. De tegenstelling tussen wonen en industrie is naast de kwestie. In plaats van doembeelden over de toekomst van de Brusselse industrie/ bedrijvigheid te lanceren, zorgen we er beter voor dat onze huidige industrie er een wordt op maat van de stad. Dat wil zeggen duurzaam, arbeidsintensief, en ten dienste van de Brusselaars.  Elke Roex, Brussels parlementslid (SP.A)


BDW 1401 PAGINA 15 - DONDERDAG 7 NOVEMBER 2013

BRIEVEN VAN LEZERS   lezersbrieven@bdw.be Fietsterreur (1) Graag wou ik reageren op het antwoord van lezer L. Muyldermans op de brief van lezeres H. Vandromme (BDW 1399, p.13). Zelf woon en werk ik in de hoofdstad en gebruik mijn wagen dagelijks voor korte verplaatsingen. Milieu- en mobiliteitsbewust ben ik dus niet echt. Mea culpa. Voor verkeersveiligheid ben ik dan weer wel gevoelig. Beroepshalve word ik vaak geconfronteerd met de soms dramatische gevolgen van verkeersongevallen met fietsers, brom-of motorfietsers en voetgangers. Dat de fietsinfrastructuur in de hoofdstad en het rijgedrag van een aantal automobilisten ondermaats zijn, spreek ik niet tegen, al is er toch een verbetering merkbaar. En dat de gevolgen van een aanrijding voor de zwakkere weggebruikers meestal erger zijn dan voor automobilisten, is evident. Maar het is eveneens een feit dat een aantal fietsers en bromfietsers door hun rijgedrag zowel anderen als zichzelf in gevaar brengen. Ik vrees zelfs dat – en hier zullen sommigen steigeren – in verhouding tot hun aantal, deze groep talrijker is dan bij automobilisten. Misschien zit de verkeerswetgeving met betrekking tot de zwakke weggebruikers hier voor iets tussen. Als ik mezelf in gevaar breng is dat toch mijn probleem, zal lezer Muyldermans nu misschien opwerpen. Dat is inderdaad zo, maar slechts gedeeltelijk. Want uiteindelijk draait de gemeenschap op voor de medische behandelingen, hospitalisatie, etc. Wekelijks zie ik wel een fietser doodgemoedereerd een rood verkeerslicht negeren of van richting veranderen zonder de arm uit te steken, of allerlei kronkels maken bij het oversteken van een kruispunt. Claxonneer je of maak je een opmerking, dan krijg je vaak een agressieve reactie, soms een opgestoken middenvinger. En ik geef toe dat ik op een voetpad niet graag een stap opzij zet voor een al dan niet bellende fietser. Kortom, ook bij fietsers – althans bij een niet al te kleine minderheid onder hen – is er nog werk aan de winkel.   Marc Vanpé, Watermaal-Bosvoorde

Fietsterreur (2) Fietsen in Brussel is oppassen geblazen. De auto regeert inderdaad nog altijd deze stad, maar de fietsers zijn in opmars. Zelf fiets ik al meer dan 20 jaar dagelijks in Brussel en vroeger kende ik bij wijze van spreken elke fietser die ik tegenkwam. Als je nu door Brussel fietst, zie je altijd op z’n minst ergens een andere fietser rijden. Als fietser moet je jouw plaats opeisen in de openbare ruimte en dus zeker geen schrik hebben om je in het verkeer te begeven. Uit de lezersbrieven van de afgelopen weken blijkt dat de meningen nogal verschillen over hoe je dat moet doen. Wanneer ik door de stad fiets, zie ik andere fietsers hele rare toeren uithalen die mij niet bevorderlijk lijken voor hun eigen veiligheid. En telkens wanneer iemand daar iets over zegt, zijn de reacties redelijk agressief. Zowel op straat als in deze krantenkolommen. Tot nu toe heb ik nog nooit – ik kruis mijn vingers – een ongeluk gehad in Brussel. En dat terwijl ik gewoon op straat fiets en niet op het voetpad. Maar: ik geef steeds netjes aan wat ik ga doen en steek mijn hand uit en ik zoek oogcontact met andere weggebruikers. Ik ken inmiddels ook de routes die het meest comfortabel zijn en vind het bijvoorbeeld niet erg om langs de Wolvengracht omhoog te klimmen, waar heel wat meer plaats is dan via de Arenbergstraat/Schildknaapstraat. Maar mijn veiligheid in het verkeer is mijn eerste zorg. Uit ervaring kan ik zeggen dat zeker de helft van de fietsers in Brussel zijn of haar hand niet uitsteekt bij het afslaan, niet stopt voor het rode licht, voetgangers op zebrapaden geen voorrang geeft en op-en-af het voetpad fietst waar het mij eerder gevaarlijk lijkt dan een noodzaak. Een heel concreet voorbeeld: overal in Brussel zijn

nu vakken geschilderd waar je als fietser vóór de auto’s kunt gaan staan bij het stoplicht. Ik maak er graag gebruik van. Wanneer ik sta te wachten, wurmt er zich regelmatig een andere fietser rechts langs mij die geen zin heeft om op het groene licht te wachten. Meestal gooien ze zichzelf tussen de passerende auto’s door naar de overkant. Maar vaak gaan ze ook vlak voor mij staan, midden op het zebrapad of nog beter: halfweg het kruispunt. In beide gevallen zien ze niet wanneer het stoplicht op groen springt en moeten ze optrekken terwijl de auto’s achter hen al zijn vertrokken. Er kan nog zeer veel verbeterd worden aan de fietsinfrastructuur in Brussel en het debat daarover is zeer interessant en nodig. Maar je veiligheid als fietser begint allereerst bij je eigen gedrag en de mate waarin je solidair bent met de andere weggebruikers. Dan is fietsen in Brussel ook zeker geen heldendaad of levensgevaarlijke onderneming meer. Als ik bijvoorbeeld mijn hand opsteek naar een automobilist die mij voorrang geeft, wordt het alleen nog maar leuker. Voor mij is in ieder geval het plezier van het fietsen veel groter dan de frustraties. Eric Gijssen, Brussel

Brusselse Ring Bij de bespreking van de problematiek van de Brusselse Ring wordt meestal voorbijgegaan aan de verre oorzaak van de recente ingreep van de Vlaamse Regering, te weten het niet sluiten van het zuidelijk gedeelte van de Ring tussen Ukkel en Vorst. Dit had tot gevolg dat een nietonaanzienlijk deel van de verkeersdruk verplaatst werd naar de Noordrand. Om die groeiende congestie van de Noorderring te vermijden moest het Vlaamse Gewest nu wel ingrijpen. En dit alles omdat een bepaald Bruxelles de voorkeur gaf aan de 50 kilometer lange lus via WaalsBrabant boven de zuidelijke ondertunneling van het Zoniënwoud. Chassez le naturel, il revient au galop.   Guido Ghekiere, Brussel

V***e francofoon Wekelijks lees ik met plezier de column van David Steegen. Hij slaagt er (meestal) in om op een subtiele manier en met een kwinkslag een morele boodschap mee te geven. Zonder iemand te viseren. Maar in het laatste nummer (BDW 1400, p.25) slaat hij de bal toch volledig mis. Dhr. Steegen schaamt zich voor een Vlaamse voetbalclub uit de Rand. Wel, ik ben trots op die club. De waarschijnlijk Franstalige trainer die ontslagen werd, sprak Frans met zijn spelertjes in een Vlaamse club. Dit toont enkel de arrogantie en de onwil van de Franstaligen in de Rand om zich aan te passen en Nederlands te leren. Vlamingen die in Wallonië gaan wonen passen zich wel aan, ze moeten wel trouwens. Dit toont nog maar eens het verschil in mentaliteit aan tussen beide gemeenschappen. Mijnheer Steegen zou zich beter schamen voor die trainer en zijn misprijzend gedrag tegenover Vlaanderen. Ik wil wel het gedrag van de hockeycoach van die andere Vlaamse club afkeuren. Ongeacht de afkomst of de taal, iedereen verdient het om met respect behandeld te worden.   Stefan De Roo, Brussel

Rechtzetting We schreven in de reportage over Kopenhagen (BDW 1398, p.8) dat Julien De Smedt, de Brusselse architect die naam heeft gemaakt in Kopenhagen, zijn reputatie te danken heeft aan architect Bjarke Ingels. Dat klopt niet. Julien De Smedt en Bjarje Ingels hebben samen het bureau PLOT opgericht, waarmee ze hoge ogen gooiden. In 2006 gingen ze elk hun eigen weg. Onze excuses.

SPELREGELS VOOR LEZERSBRIEVEN: Mail uw bijdrage naar lezersbrieven@bdw.be. Schrijven kan naar BDW-Brieven van Lezers, Flageyplein 18, 1050 Elsene; faxen naar 02-226.45.69. Vergeet niet uw adres te vermelden, ook in e-mails: zonder het adres van de afzender beschouwen we een brief als anoniem, en wordt hij niet gepubliceerd. De maximumlengte van een bijdrage is 2.500 tekens, inclusief spaties. Wilt u graag een langere, meer uitgewerkte opiniebijdrage schrijven (max. 5.000 tekens)? Neem dan eerst contact met ons op voor overleg via lezersbrieven@bdw.be. De redactie mag lezersbrieven redigeren of weigeren. Moties, manifesten of omzendbrieven worden niet (in deze rubriek) opgenomen.

BDWOPINIE Geruit jasje door Danny Vileyn Een klein meisje met geruit jasje, speelgoedje in de linkerhand tussen boomlange politieagenten. Het is zes uur in de ochtend. Het meisje staat op de stoep van het Gésuklooster in Sint-Joost-ten-Node en weet niet wat haar overkomt. Pakkende beelden die dagenlang op het netvlies blijven branden. Met veel machtsvertoon heeft de politie de krakers van het Gésuklooster buitengezet en naar een sportzaal van de gemeente gebracht. De mensen zonder papieren die er verbleven waren het de nacht voordien al afgetrapt. ‘Eerste Turkse burgemeester harder dan wie ook’, kopt de krant Het Laatste Nieuws. Het zijn niet de gemakkelijkste dagen voor de nieuwbakken burgemeester Emir Kir (PS). Kir heeft het onhandig aangepakt, maar veel keuze had hij niet. De situatie was nu zo verziekt dat zelfs de ULM – Union des Locataires Maroliennes – die zich het lot van deze dompelaars aantrok, de handdoek in de ring had geworpen. Honderden mensen hebben er de jongste drie jaar in erbarmelijke omstandigheden geleefd met als enige bezit een matras. Sommigen bezaten iets meer: een tafel en een paar stoelen. Kir en anderen met hem zeggen dat het pand uitgegroeid was tot een oord van wetteloosheid, drugs, misdaad en prostitutie. Kir kan wel verweten worden dat hij niet voor de uitzetting voor voldoende opvang heeft gezorgd. Maar een kraakpand van die omvang is een gigantisch probleem dat een kleine gemeente als Sint-Joost-ten-Node niet alleen aankan, terwijl de burgemeester wel verantwoordelijk is voor de veiligheid. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ook het gewest niet stond te springen om hulp te bieden. Maar iedereen die het wou, heeft nu dus een dak boven het hoofd. Dat zijn we hen ook verschuldigd. Brusselaars kunnen – hoe erg ook – maar beter wennen aan de beelden van krakers die uitgezet worden. Niet langer dan twee weken geleden werden 170 Afghanen uit een kraakpand aan de Troonstraat gezet. Ze hebben kruispunten bezet en hebben het hoofdkwartier van politieke partijen bezet. Nu huizen ze in een voormalige school aan de Poststraat. De hoofdstad telt nog altijd tussen de 15.000 en de 30.000 leegstaande woningen. Er is met andere woorden genoeg om te kraken. De motieven van de krakers zijn (vaak) begrijpelijk. Die van de eigenaars die ze eruit willen (vaak) ook en die van de burgemeesters evenzeer. Maar dat maakt het beeld van een klein meisje met een geruit jasje dat ‘s ochtends om zes uur op straat staat tusen boomlange politieagenten niet minder ondraaglijk.

WAUTER MANNAERT


BDW 1401 PAGINA 16 - DONDERDAG 7 NOVEMBER 2013

Economie > Carla Dejonghe (Open VLD) wil de keuze aan de werknemers laten

Wooncheque als alternatief voor bedrijfswagen BRUSSEL – Twee weken terug zorgde het bericht dat de Belgische grootbanken 8.000 nieuwe bedrijfswagens het verkeer in zouden sturen, voor de nodige deining. De Bond Beter Leefmilieu en de Brusselse Raad voor het Leefmilieu noemden de beslissing van de banken een hold-up op de Brusselse luchtkwaliteit. In een reactie stelde Febelfin vervolgens dat het toch niet aan de banken is om het Belgische mobiliteitsprobleem op te lossen...

bedrijfswagen te kiezen. Die maakt immers zijn rekening. Bovendien is het comfort van een wagen die ook in de privé-uurtjes gebruikt kan worden een extra factor om ervoor te kiezen.

Hypothecaire lening

BDWOPINIE Bedrijfswagens dus. Naar schatting zouden er daar zo’n 550.000 van in België rondrijden. De files in en om de hoofdstad, de langste van Europa naar verluidt, zouden voor de helft bestaan uit bedrijfswagens. Tien à vijftien procent van de mensen met een bedrijfswagen zou die overigens niet per se nodig hebben. In 2007 had bijvoorbeeld drie op tien bedienden er eentje in of voor de garage staan. Dat België de Europese koploper is wat betreft het aantal bedrijfswagens per hoofd van de bevolking, hoeft ook al niet te verbazen. Dit kan rechtstreeks gelinkt worden aan onze buitensporige belastingsdruk. De financiële crisis heeft de banken

voor voldongen feiten gesteld. Er moet drastisch bespaard worden en de lonen van het personeel moeten omlaag. Als compensatie wordt voor meer bedrijfswagens gekozen, want die kosten nu eenmaal minder dan de nettolonen te verhogen. Want, hoe je het nu ook draait of keert, de bedrijfswagen is loon. Als de Bond Beter Leefmilieu vraagt om het fiscaal voordeel op bedrijfswagens af te schaffen, zou ze moeten beseffen dat ze snijdt in het vel van de werkgevers, maar meer nog in dat van de werknemers. Dat kan en mag volgens ons niet de bedoeling zijn. Dat fiscale voordeel – hoewel duur voor de Belgische staat (het werd ook al stevig naar beneden gehaald) – is binnen de huidige Belgische looncontext verdedigbaar. Maar door het systeem uitsluitend aan te wenden voor mobiliteit, draagt het steeds

Carla Dejonghe (Open VLD) meer bij aan het stilaan terminaal wordende probleem van de onbereikbaarheid van onze economische centra; de steden. Een probleem dat zich overigens niet beperkt tot Brussel, Antwerpen is in hetzelfde bedje ziek. Als Brussels staatssecretaris voor mobiliteit Bruno De Lille dan ook pleit om het systeem om te vormen tot een ‘mobiliteitsbudget’, slaat hij wat ons betreft de bal mis. Gratis bedrijfsfietsen, gratis Villo-abonnementen, gratis openbaar vervoer; ze zijn gewoon niet aantrekkelijk genoeg om werknemers en masse ervan te overtuigen om niet voor een

Alternatieven moeten aantrekkelijk genoeg zijn om de concurrentie succesvol aan te gaan. Ze moeten recurrent zijn en binnen het gezinsbudget dezelfde meerwaarde vertegenwoordigen als de bedrijfswagen nu. Daarom pleit ik er al een aantal jaren voor om werkgevers de mogelijkheid te geven om hun werknemers te laten kiezen tussen een pakket rond huisvesting of een bedrijfswagen. Gezien huisvesting veruit de zwaarste kost is in een gezinsbudget (gemiddeld spendeerde een gezin in 2009 26,1 procent van haar totale uitgaven aan de woning, tegenover 12,8 procent die naar vervoer ging) lijkt dit wel een valabel alternatief te kunnen vormen. Werkgevers zouden verschillende pakketten moeten kunnen aanbieden die voor hen dezelfde brutowaarde vertegenwoordigen en voor de

werknemer dezelfde nettowaarde. Een flink aantal werknemers zit niet meteen op een bedrijfswagen te wachten. Er zijn personeelsleden die veel liever een maandelijkse bijdrage in de hypothecaire lening of huur zouden krijgen. Die bijdrage kan bijvoorbeeld ook een investering zijn in de renovatie en het milieuvriendelijk maken van de woning. Extra voordeel van dit systeem is alvast dat de fiscale en financiële return voor de staat hoger zal uitdraaien dan bij de bedrijfswagen. Dit is een denkpiste. In het Brussels Regeerakkoord staat dat de Brusselse Regering de ‘problematiek’ van de bedrijfswagens zou voorleggen aan de federale regering die ervoor bevoegd is. Gezien het grote aantal federale ministers die intussen een thuishaven in Brussel heeft gevonden, is het misschien het moment, nog voor het einde van deze legislatuur, om er werk van te maken. Carla Dejonghe (Open VLD) Brussels Parlementslid Ondervoorzitster Commissie Infrastructuur Brussels Parlement

ADVERTENTIE

Brussel brussel vandaag MAANDAG - VRIJDAG VANAF LUNDI - VENDREDI À PARTIR DE MONDAY - FRIDAY FROM

18:00 tvbrussel.be

tvbrussel

@tvbrussel


BDW 1401 PAGINA 17 - DONDERDAG 7 NOVEMBER 2013

© NAAM FOTOGRAAF

Lichtfestival BRUSSEL – Tijdens het Allerheiligenweekend vond het eerste Brussels Light Festival plaats. Niet minder dan 85.000 nieuwsgierigen bezochten de ruimte tussen het Redersplein en het Saincteletteplein die vier avonden lang werd ingepalmd door laserstralen, bliksemafleiders, vuurkorven, lichtreflecties en andere ingenieuze constructies. Met het festival vierde de Haven van Brussel haar twintigste verjaardag.  KL FOTO’S: IVAN PUT


© ITCHENKO

BDW 1401 PAGINA 18 - DONDERDAG 7 NOVEMBER 2013

VADROUILLE DE CULTUUR- EN VRIJETIJDSBIJLAGE VAN BRUSSEL DEZE WEEK 30 jaar OUDE KERK MET klassiek en meer

Het is maar een van de vijf Aperitiefconcerten van het nieuwe seizoen van het cultuurcentrum Oude Kerk, dat dertig jaar programmering viert. Het neo-romaanse kerkje, dat binnen de beschermde site van de Dorpsstraat de sfeer van een eeuw terug intact houdt, is bekend om zijn bijzondere akoestiek. De ideale locatie dus om klassieke muziek te brengen, hebben gemeenschapscentra De Kroon en Le Fourquet altijd begrepen. Het jubileumjaar 2014 van de ‘Klassieke (aperitief )concerten’ brengt onder meer het Felix Trio, Het Collectief (Thomas Dieltjens en andere) en de Russisch-Brusselse pianiste Veronika Iltchenko en fluitist Toon Fret (foto). De reeks start met Het Vocaal Kwartet op 24 november om 11 uur. Het zangensemble staat onder leiding van bas Thomas Vanlede en wordt begeleid door een quatre-mains van Jan Vande Weghe en Peter Vanhove, die onlangs een gouden label won voor zijn cd-opname van Vlaamse muziek van Mortelmans. Na elke zondagmatinee in de Oude Kerk wordt honderd meter verder een aperitief aangeboden in Den DK (café van De Kroon). Reserveren is zeer aangeraden, gezien het kerkje klein is (02-482.00.10 en www.gcdekroon.be). JMB ADVERTENTIE

Handicap & informatie Deze dienst wil u de nodige informatie bezorgen om u wegwijs te maken in uw zoektocht naar mogelijkheden, voorzieningen voor personen met een handicap

✆ 0800-15045

alle werkdagen van 9 tot 12u30, maandag, dinsdag en donderdag van 13 tot 15u30

Bezoeken enkel op afspraak Informatie@handicap-ambulant.be

De ring van Ukkel © KMI

SINT-AGATHA-BERCHEM - Enfant terrible van de Vlaamse pen Dimitri Verhulst leest een eigen tekst voor over liefde en dood. Als achtste noot bij het optreden van het internationaal geprezen Ensorkwaret kan dat tellen. Het Ensorkwartet speelt daarbij het dramatisch ontroerende ‘Der Tod und das Mädchen’ van Schubert.

Weer > Honderd jaar KMI

Het KMI: al sinds 1889 in Ukkel. Rechtbsoven ziet u de kerk van Sint-Job.

UKKEL – In 1913 werd de meteorologische dienst van de Sterrenwacht een autonoom nationaal-wetenschappelijk instituut. Vandaag bestaat het KMI dus honderd jaar. De klimaatwetenschap is dan wel erg veranderd, de Ringlaan in Ukkel blijft nog altijd een begrip.

O 

p 31 juli 1913 splitste de Koninklijke Sterrenwacht van de meteorologische dienst en werd die laatste als KMI volledig onafhankelijk.  Dat wil niet zeggen dat er voorheen geen weerwaarnemingen waren. Al van in 1833 worden er dagelijks meteorologische waarnemingen verricht in ons land. Eerst vanuit de Sterrenwacht in Sint-Joost (op het Queteletplein, genoemd naar astronoom Joseph Quetelet), en van in 1889 in Ukkel en aan de hand van een meetnet in heel het land. Op het einde van de 19de eeuw wordt de meteorologie ge-

splitst van de sterrenkunde en krijgt de dienst een eigen directeur, om in 1913 dan definitief gesplitst te worden. Vanwaar die samenhang tussen astronomie en meteorologie? Marc Christiaens van het KMI legt uit: “Eigenlijk is dat puur toeval en hangt dat van de grillen van de geschiedenis af. Er was bijvoorbeeld al heel vroeg een sterrenwacht in ons land, maar die had onvoldoende geld om dure telescopen te kopen, en dus werd dat geld maar geïnvesteerd in thermometers en in een meetnetwerk over het land om het weer waar te nemen. In de meeste landen is de meteorologie op zeer

praktische wijze geëvolueerd uit andere wetenschappen. Dat heeft niet zozeer met wetenschappen te maken, maar vaak ook met persoonlijkheden.” Hoewel de moderne meteorologie vandaag vooral elektronisch is, blijven traditionele metingen echter nog tot de dagelijkse praktijk horen. Zo zijn er op het terrein van het KMI in Ukkel bijvoorbeeld nog altijd verschillende thermometerhutten, pluviometers en  een heliograaf die de zonneschijn meet met behulp van een ouderwets systeem. Christiaens: “De zon schijnt door een glazen bol waardoor het licht een gat brandt in een blad papier. Zo kunnen we bepalen hoe lang de zon per dag geschenen heeft.” Ook zijn er in België ongeveer 200 verschillende meetstations, vaak in handen van vrijwilligers. Die metingen dienen om een zo accuraat


© KMI

© KMI

© BART DEWAELE

© KMI

BDW 1401 PAGINA 19 - DONDERDAG 7 NOVEMBER 2013

Rechtsboven: het KMI in de jaren 1960. Links en rechtsmidden: drie keer per week wordt er op het KMI een weerballon opgelaten, een techniek die al even bestaat. Rechtsonder: Een zicht op het KMI toen Ukkel nog landelijk was.

mogelijk beeld te krijgen van het reële weer op een bepaalde plaats, zegt Christiaens. “Een voorspelling gebeurt aan de hand van gegevens uit meetstations, uit radars, uit bliksemdetectiesystemen, satellieten, weermodellen, zeeboeien, observaties van op zeeschepen, en ook door onze ballonoplatingen drie keer per week. Die ballonnen zijn gevuld met helium en vliegen tot op een hoogte van 30 kilometer om de temperatuur en atmosferische toestand op grote hoogte te meten. Dan ontploffen ze en vallen ze met een parachute terug naar aarde.” Aan het gebruik van weerballonnen is trouwens een grappige anekdote verbonden. Christiaens: “Er hangt een kaartje aan met de vriendelijke vermaning om de ballon naar ons op te sturen. Dan krijg je 25 euro. Er zijn mensen die er daarom een sport van maken om via radiogolven de ballon te volgen en te kijken waar ze gaat neerkomen.” De immense hoeveelheid gegevens die het KMI zo elke dag voortdurend verzamelt, worden uurlijks naar Toulouse gestuurd. Daar komen ook de gegevens van alle andere lan-

“Mensen maken er een sport van om via radiogolven de weerballonnen te volgen en te kijken waar ze gaan neerkomen”

den samen en die worden dan teruggestuurd. Hieruit maakt het KMI dan een samenvattende kaart met alle waarnemingen van Europa. Deze dienen dan als basis voor de eigenlijke weersvoorspelling. Hoe gesofisticeerd het weer vandaag opgevolgd

wordt, blijkt wanneer Christiaens de voorspellingsruimte laat zien. Vier mannen zitten er stil naar computerschermen te kijken. Per bureau zijn er minstens vier schermen. Daarop flikkeren kaarten en gegevens. Wanneer we vragen welk weer er in het vooruitzicht is, krijgen we direct een kundig antwoord: “zwaar herfstweer volgende week maandag,” klinkt het. Ondertussen hebben u en wij de najaarsstorm van 28 oktober overleefd.

Dynamo Naast het dagelijkse voorspellen is er ook het onderzoeksgedeelte. Het KMI beschikt over een baanbrekend geofysisch centrum in het Naamse Dourbes. Geofysica is de leer die de gevolgen van de fysica op de aarde onderzoekt. Christiaens: “In Dourbes voeren we bijvoorbeeld onderzoek naar het aardmagnetisch veld, een beschermlaag tegen schadelijke kosmische straling die ontstaat door de draaiing van de aarde, vergelijkbaar met een dynamo. Dat magnetisch veld wijst ons ook het noorden aan. Maar het magnetische noorden ligt

niet vast en daarom moeten we – gezien alle moderne gps-apparatuur – dagelijks onderzoeken hoe het magnetische veld er aan toe is. Daarnaast is er nog het onderzoek naar de ionosfeer, het gebied dat belangrijk is voor onze satellietcommunicatie.” Maar de constante stroom gegevens naar het buitenland en de moderne technologie hebben geen invloed op het ‘basiskamp’ van het KMI, de Ringlaan in Ukkel. “Mensen hebben het nog altijd over ‘Ukkel’ als begrip,” zegt Christiaens. “En dat zal zo blijven. Ook met de buurt hebben we goede relaties. Tijdens de opendeurdagen hebben we toch onze vaste buurtbewoners die altijd langs komen. Mensen gebruiken de erg groene Ringlaan ook als park, om te joggen bijvoorbeeld.” Hoe het KMI werkt kan u tijdens de opendeurdagen zien. Omdat het KMI dit jaar honderd jaar bestaat, viel het normaal tweejaarlijkse evenement uitzonderlijk dit jaar. In oktober 2014 zal het opnieuw zijn deuren openen. 

Christophe Degreef


BDW 1401 PAGINA 20 - DONDERDAG 7 NOVEMBER 2013

eus, open van geest. Ze heeft veel verhalen te vertellen. Het was ook belangrijk om iemand te vinden die niet verzuurd is en omkan met jongeren uit de buurt.”

Theater > Ten-Hood Mon Royaume laat Sint-Joostenaars aan het woord

Geen zelfrespect

Koning-ten-Node

Joséphine woont in Sint-Joost sinds ze uit haar wijk is gezet, de Bas-Fonds, een volksbuurt die is moeten wijken voor het Rijksadministratief Centrum. “Ik maak me geen zorgen over generatie- of cultuurconflicten in Brussel, wel over het feit dat men deze stad de laatste jaren uitgetekend heeft zonder rekening te houden met haar inwoners. Brussel heeft veel te weinig respect voor zijn geschiedenis. We hebben hele stadsdelen afgebroken voor Belgische instellingen, hun communautaire tegenhangers en nadien Europa. Hoe wil je dat nieuwkomers zich integreren in een stad die zichzelf niet respecteert?” We moeten de stadsverhalen van onder het stof halen en naar de inwoners van de stad luisteren. Dat kan volgens David via theater. “We moeten de conflicten die er zijn in de wijken recht in de ogen kunnen kijken. Het is enkel door erover te spreken dat we een oplossing zullen vinden. Tijdens deze voorstelling gaan we ervan uit dat er tussen de verschillende gemeenschappen geen gemene deler is. Van daaruit openen we het debat. Als je iets wilt veranderen in de stad, moet je de wijken induiken en praten met de mensen waar nooit naar geluisterd wordt.”  Benjamin Tollet

SINT-JOOST-TEN-NODE – In Ten-Hood Mon Royaume laat regisseur Romain David twee jongeren van Maghrebijnse afkomst en een oude dame uit Sint-Joost aan het woord. Twee totaal verschillende leefwerelden die vaak botsen maar die we vooral niet kennen. “Onbekend is onbemind. Ik wil dat het publiek ontdekt wie zij echt zijn.” Het oorspronkelijke idee was de plaatselijke jeugd van Sint-Joost te sensibiliseren voor theater, maar na een workshop in de wijk heeft regisseur Romain David al snel ingezien dat het interessanter zou zijn de Brusselaars te laten kennismaken met deze jongeren. “Ik kwam tot de vaststelling dat we die personages, hun energie en hun cultuur helemaal niet kennen,” vertelt David. “Ik wilde de jongeren confronteren met andere gebruikers van ‘hun’ wijk. Samenwonen is niet makkelijk als mensen van verschillende generaties en gemeenschappen hetzelfde territorium moeten delen.” Om die cultuurschok en de generatieconflicten te illustreren, is Romain David op zoek gegaan naar een bejaarde persoon. Dat bleek geen sinecure. Via rusthuizen en sociale instellingen is hij met ouderen uit de wijk gaan praten

Ten-Hood Mon Royaume: via theater luisteren naar de inwoners van de stad. en zo heeft hij een mooi beeld gekregen van de geschiedenis van Sint-Joost. Joséphine De

© DANNY WILLEMS

Buyl leek op maat geknipt voor de job. “Ondanks haar leeftijd, 82 jaar, is ze nog fit, curi-

ADVERTENTIE

KVS-productie ‘Ten-Hood Mon Royaume’, van 5 tot 10/11 in Théâtre de la Vie, Dwarsstraat 45 te Sint-Joost-ten-Node. Voorstelling in het Frans. Meer info op www.kvs.be


ADVERTENTIE

BDW 1401 PAGINA 21 - DONDERDAG 7 NOVEMBER 2013

© PHILE DEPREZ

mst o k e o t de r ep a o a r n e s b i e t R ek he d t n o en d. n i k w van u - 2013 Alice, houdt van mode. - 2028 Alice, haarstylist modeweek Milaan.

OUDERS WELKOM

In ‘Point of View’ van Benjamin Vandewalle bepaalt het standpunt van de kijker zijn perceptie van de werkelijkheid.

Praat

Uit het oog Gezien: Point of View van Benjamin Vandewalle/Campo, op vrijdag 25 oktober in het Kaaitheater.

achteraf

In zijn recente creatie Point of View rekt ex-PARTS-student Benjamin Vandewalle het klassieke speelterrein van de choreograaf ouit tot in het oneindige. De vraag is of toeschouwers zo ver willen en kunnen kijken. Er zijn veel woorden nodig om, bijvoorbeeld, de openingsscène van Point of View te beschrijven. Een danser beweegt zich door de ruimte die nauwelijks visuele referentiepunten heeft. Via een stang op zijn borst is hij verbonden met een handycam die wordt gemanipuleerd door een tweede danser. Deze tweede danser filmt dus de eerste en de beelden worden geprojecteerd op een enorm scherm achter hen beiden. De toeschouwer kan zowel kijken naar de dansers op het podium als naar hun weergave op het scherm. Wat ze op beide fronten zien is hoegenaamd niet hetzelfde. Als de tweede danser die de camera manipuleert het spiegelbeeld van de choreografie van de eerste danst, dan heeft dat tot gevolg dat de camera stationair beweegt ten opzichte van de eerste danser, en lijkt het op het grote scherm alsof die helemaal niet beweegt, ook al verplaatst hij zich wel degelijk in de ruimte. Als de camera zich toch in verschillende richtingen beweegt ten opzichte van de eerste danser, dan suggereren de beelden net spectaculaire duik- en zweefvluchten en tuimelingen die er in werkelijkheid helemaal niet zijn. De conceptuele achtergrond van deze voorstelling – samengevat in de niet heel vergezochte titel Point of View – moge duidelijk zijn: het standpunt van de kijker bepaalt diens perceptie van de werkelijkheid. Toegepast op bewegende lichamen wordt duidelijk dat de perceptie zowel door het gezichtspunt, de positie(verandering) van het bewegend lichaam als door de achtergrond wordt bepaald. De complexiteit van de choreografie in de enge zin van het woord – het door de dansers af te leggen traject – valt in Point of View in ieder geval niet te onderschatten. Nog twee dansers voegen zich bij het tweetal, en dat gezelschap wordt niet alleen door de camerabeelden,

maar ook door zijn eigen schaduw ontdubbeld. Daarna introduceert Vandewalle op de scene ook een mobiel houten kader – een ‘frame’ om maar eens een modewoord te gebruiken. Maar dat kader wordt al snel niet meer gebruikt om de ‘werkelijkheid’ te ‘framen’. Het wordt opengevouwen tot er vier kaders zijn die ook nog eens allemaal bewegen, en die de dansers nooit in één beeld kunnen vangen omdat die er voortdurend langsheen bewegen en doorheen stappen. Als de camera dan ook nog eens zijn eigen captatie capteert kom je in een oneindige loop terecht en danst alles je letterlijk en figuurlijk voor de ogen. Het minste wat je kan zeggen is dus dat Vandewalle het klassieke terrein van de choreograaf verrijkt met een extra dimensie. Toch ontstaat de indruk dat de choreograaf bewust kansen laat liggen om de verwondering van de toeschouwer ten top te drijven, en dat het hem dus niet om virtuositeit of visueel effectenbejag te doen is. Esthetiek is ook duidelijk niet de eerste bezorgdheid van Vandewalle. De kostuums zijn wel erg elementair - dat grijze overhemd in een grijze joggingbroek neigt zelfs naar humor. Er wordt ook geen enkele poging gedaan om de technologie weg te moffelen of het decor op te leuken. Alleen de muziek - minimalistische maar toch aanwezige composities van Terry Riley maar ook een van de pot gerukt ‘Kyrie’ – voegt iets betekenisvol toe aan wat vooral een doorgedreven vormexperiment blijkt. De vraag is dan of het hele uitgangspunt boeiend genoeg is om het aan de kant schuiven van zowel het esthetische als het virtuoze aspect te kunnen verdragen. Temeer daar het vormexperiment zó ver doorgedreven dat vorm onvermijdelijk naar vormeloosheid evolueert. Mijn persoonlijk antwoord op deze vraag is negatief. Al levert die vaststelling ook weer een nieuw inzicht op: misschien maakt het onbevredigd gevoel van mij als toeschouwer op het einde van de voorstelling wel duidelijk hoezeer wij nood hebben aan ‘framing’. Hoezeer we omwille van duidelijkheid en zintuiglijke rust eenzijdige standpunten en een partiële kijk op de zaken verkiezen boven het vervloeien van gezichtspunten.  MichaëlBellon

19-22/11

BRUSSELS EXPO PALEIS 10

Di 19/11: 09 tot 12u., 13 tot 15.30u. Woe 20/11: 09 tot 12u. Do 21/11: 09 tot 12u., 13 tot 15.30u., 17 tot 20u. Vrij 22/11: 09 tot 12u.

De Vlaamse Gemeenschapscommissie organiseert van 19 tot 22 november 2013 een studiekeuzebeurs in Paleis 10 van Brussels Expo, Belgiëplein 1, 1020 Brussel. U ontdekt er de studierichtingen van het Nederlandstalig secundair onderwijs in Brussel, net als de vele beroepsopties in de toekomst. Ouders zijn elke dag welkom. Op donderdag 21 november blijft de beurs ’s avonds open tussen 17 en 20 uur. Medewerkers beantwoorden er graag al uw vragen.

www.ontdekjetoekomst.be

ADVERTENTIE

Wat men ook zegt ...


BDW 1401 PAGINA 22 - DONDERDAG 7 NOVEMBER 2013

Gastronomie > Brussel is dit jaar Stad van de Smaak

Spiestechnologie Z 

e kunnen allerlei vormen aannemen, maar ze hebben één ding gemeen: ze zijn gespiest, op een stokje of een metalen pin. Zij heten spiesje, brochette, spiedino, sjasliek, kebab of saté. Over heel de wereld zijn ze wel te krijgen. Ze zijn makkelijk om te eten, want er is geen bestek nodig. Handig. Maar wie kwam op het idee? Héél lang geleden ontdekte de mens het vuur, maar nog niet de kookpot. Eten koken is dus jonger dan eten roosteren, zelfs de oven is ouder dan de pan. Tegen de tijd van Homeros, bijna drieduizend jaar geleden in het Oude Griekenland, stak men al hele runderen aan het spit. Dat was uiteraard een zaak voor koningen, een prestigekwestie. Wie had er zoveel vlees tegelijk nodig dat men er een stier voor moest opofferen? De gewone huismoeder moest het met minder stellen. Wij gaan naar de slager voor een gebraad van een kleine kilo, omdat energie goedkoop is. Zeker in WestEuropa, dat lang vol lag met bossen en moerassen. Uit de bossen kwam hout(skool) en uit de venen zoveel turf dat men een heel land heeft leeggespit tot het hol was (Holland). En later vond men ook nog steen-

kool. Daarom hebben wij een keuken van grote open vuren, kook- en stoofgerechten: slow cooking. Op bepaalde plekken, zoals in de steppen van Azië, staan er geen bomen en is er nauwelijks hout te vinden. De nomaden die daar leefden, konden ook geen voorraden brandstof aanleggen en dus maakten zij vuurtjes van alles wat maar brandbaar was. Maar strovuurtjes duren per definitie niet lang. Dus moest het vlees van de kudde (nomaden hebben geen tijd om groenten te kweken) klein worden gesneden om snel te garen. Soms zelfs zo klein, dat we vandaag nog vaak gehakt vlees Tartaar noemen, naar zo’n steppevolk. Zij kenden ook de luxe niet om vlees te laten versterven (hangen), wat in de goede oude tijd toch een dag of twintig duurde. Ze waren immers altijd onderweg. Vers, onbestorven vlees is taai. Hoe kleiner de stukjes, hoe makkelijker te kauwen en hoe sneller ze gaar zijn. Door ze op een spies te rijgen (of op hun mes), vielen de stukjes niet in het vuur. De steppevolkeren vonden met andere woorden het fastfood uit. De ‘Horden van Centraal-Azië’ bekeerden zich tot de islam en droegen de Weg (islam) uit over heel de Oude

© KIMBERLY JANSEN

BRUSSEL – Naar aanleiding van de Week van de Smaak zetelt onze culinaire journalist Nick Trachet samen met chef David Martin in de jury van de Gouden Brochette. Voor de gelegenheid schreef Nick Trachet een extra column over spiesjes, die eveneens werd opgenomen in de Brusselse brochure van de culinaire week.

Spiesjes, brochettes, spiedino, kebab of saté: over de hele wereld te verkrijgen.

Wereld en daarmee samenhangend ook de kebab (net zoals later de missionarissen samen met het Evangelie het voetbal zouden verspreiden). Sindsdien steekt men vlees op stok-

jes van Hongarije tot Japan, van Casablanca tot Makassar. Is de brochette daarom islamitisch? Eigenlijk wel. Ook elders zal men spontaan wel stukjes vlees of

vis op een stokje hebben gestoken, maar nooit werd het er een deel van de eetcultuur, een manier van vlees voorzetten aan de tafelgast. Dat hebben we aan de moslimwereld

ADVERTENTIE

PREMIERE

PREMIERE

JAN DECORTE/BLOET & COMP. MARIUS[BE] Shylock

JAN LAUWERS & NEEDCOMPANY[BE] Marketplace 76

DE WARME WINKEL[NL] We are your friends*

MEG STUART/ DAMAGED GOODS[US/BE] VIOLET

Decorte zet The Merchant of Venice van Shakespeare naar zijn hand.

Caleidoscopisch verhaal over diepe rouw en overdadige liefde.

Europa getest in een geestige en zware strijd.

Een wervelstorm van dans en verbeelding.

DO 7, VR 8 & ZA 9/11 20:30 KAAITHEATER

KAAITHEATER & KAAISTUDIO’S 2 FIJNE ADRESSEN IN BRUSSEL

DI 12 & WO 13/11 20:30 KAAITHEATER

DO 14, VR 15 & ZA 16/11 20:30 KAAISTUDIO’S

VR 15 & ZA 16/11 20:30 KAAITHEATER

* A HOUSE ON FIRE PROJECT; WITH THE SUPPORT OF THE CULTURE PROGRAMME OF THE EUROPEAN UNION


BDW 1401 PAGINA 23 - DONDERDAG 7 NOVEMBER 2013

te  danken,  net  zoals  alcohol  en  pyjama’s. Uiteindelijk ging het via het  Ottomaanse  Rijk  naar  het  Westen  en vandaar naar de moderne barbecue  in  Amerika,  dat  migrantencontinent par exellence.  Doorheen  zijn  omzwervingen  heeft  het  vlees  op  een  stokje  heel  wat 

“Hoe kleiner de stukjes, hoe makkelijker te kauwen en hoe sneller ze gaar zijn. Door ze op een spies of op hun mes te rijgen, vielen de stukjes niet in het vuur. Zo vonden de steppevolkeren fastfood uit”

vormen  aangenomen.  De  meest  indrukwekkende komt uit Zuid-Amerika,  waar  de  gaucho’s  ook  voornamelijk van vlees leefden. Zij vonden  de  churrasco  uit.  Grote  feestmaaltijden  van  allerlei  vlees,  van  roast beef over hele lammeren en kippen,  gegrild aan lange zwaarden. In moderne  churrascerias  in  Brazilië  dragen de obers die zware zwaarden vol  vlees  de  gelagzaal  in  en  houden  ze  het recht voor u, met de punt op uw  bord.  U  geeft  zelf  aan  welk  deel  en  hoeveel  vlees  er  wordt  afgesneden.  Voor sla is er nauwelijks plaats. In Indonesië en de daar omliggende  landen  is  de  saté  (sateh,  satay)  een  zeer  populair  s  treet food.  Hier  zijn 

het  juist  piepkleine  spiesjes  met  stukjes  kip  of  rund  en  een  saus  op  basis van soja of pindakaas. Tussen beide ligt het rijk van de kebab (kabob, kabab...). Het woord betekent  eigenlijk  alleen  maar  gebakken, waardoor er ook kebab bestaat  die  niet  op  spiesen  wordt  bereid.  Kebab kan uiteraard ook van gehakt  worden  gemaakt.  Het  woord  werd  in de Balkan  cevap, en het verkleinwoord  daarvan  is  c  evapcici.  In  de  Kaukasus spreekt men van sjasliek,  een woord dat populair is geworden  tot in Moskou. Omwille van de snelle  grillmethode  zijn  taaiere  stukjes  vlees  ook  ideaal  voor  de  kebab.  Kebab  van  lamshart  is  een  aanrader.  Heel kort bakken boven hoog vuur. In  onze  streken  is  het  een  gebruik  om  vlees  van  verschillende  dieren  te mengen op één spies. Dat is niet  slim,  want  verschillende  soorten  vlees  hebben  verschillende  gaartijden.  Beter  is  het  om  spiesen  met  telkens  hetzelfde  vlees  te  bereiden  en dan te verdelen onder de gasten.  Dat  maakt  de  spies  ook  minder  individueel,  minder  egocentrisch.  Even  onhandig  is  het  gebruik  van  ongekookte  groenten  tussen  de  vleesstukjes.  Groenten  moeten  veel  langer  garen  dan  vlees  en  zijn  dus  meestal enkel wat verbrand en voor  de rest onsmakelijk rauw. Of u kunt  de ajuin en paprika op voorhand garen en dan nog enkele minuten laten  meegrillen.  En dan hadden we het nog niet over  garnalen en vis, spiesjes van rietsuiker of citroengras, vlees gespietst op  vorken  of  aan  een  draad.  En  dan  is  er de frituur-saté of die in goudfolie  verpakt. “ From the sublime to the ridiculous,” zeggen ze in het Engels. Nick Trachet Week van de Smaak, 14 tot 24/11. Meer info op www.weekvandesmaak.be

ADVERTENTIE

Sociale Verhuurkantoren (SVK)

Verhuur uw woning zonder risico en zonder zorgen

a Gegarandeerde huur elke maand a Verzekerd verhuurbeheer a

Onderhoud van uw woning

a Hulp bij renovatie a Fiscale voordelen

www.fedsvk.be 02 412 72 44

probeerd te koken met pompoen en was inderdaad  niet  erg  tevreden  met  de  meligheid  van  de  meeste  soorten,  maar  deze  was  ok.  Erg  lekker  zelfs,  met  een nasmaakje van kastanje. Zo leerde ik wat later  dat  deze  soort  in  ons  land  helemaal  geaccepteerd wordt en er zelfs een eigen naam gekregen  heeft:  de  potimaron,  een  samenstelling  van potiron en marron, herinnerend aan die  kastanjesmaak.  Sindsdien  eet  ik  elk  jaar  wel een keer of twee pompoensoep of beter,  potimaronsoep.  Het  is  wel  een  stevig  stuk  fruit. Ik haal mijn grootste hakbijl of kliever  boven, en met hoop op ongeschonden vingers  splijt  ik  de  vrucht  in  twee.  Binnenin  zit  een  holte met grote zaden. Die kunnen volgend jaar  geplant worden, maar alleen in tuinen met héél  veel  plaats.  Pompoenplanten  overwoekeren  alles. De zaden worden ook geroosterd en gegeten als  hapje  of  tot  meel  gestampt.  In  West-Afrika  noemt  men dat  agussi en men dikt er sausen soepen mee.  Machtig  voedsel.  Het  moeilijkste  was  wel  de  schil  verwijderen:  hard  als  hout,  maakte  ik  er  een  dunschiller of twee mee kapot. Maar ik heb ondertussen  bijgeleerd. Onlangs  stond  ik  voor  een  groentekraam  op  de  markt  en  er  lagen  twee  soorten,  een  grote  groene  c  itrouille en de mij nu vertrouwde  hokaido’s. “Deze  BRUSSEL EN DE WERELD hier  is  een  Franse”  zei  mijn  groenteman,  wijzend  CULINAIR ONTDEKT naar  de  groene.  “Deze  hier  zijn  de  Belgische  (hij  bedoelde dus de potimarons), en die zijn veel beter.  Weet je dat je die niet hoeft te schillen?” Ik hoorde  het in Keulen donderen. Ik  heb  het  thuis  onmiddellijk  uitgeprobeerd.  De  pompoen in kleinere stukken gehakt en in een bodempje  water  zacht  laten  worden.  Als  alles  zacht  was, de stamper genomen en er puree van gemaakt.  En ja hoor, die harde schil werd helemaal glad in de  Halloween is voorbij, haal die pompoenen van de puree, alsof er nooit een schil had bestaan. Het levensterbank. Ze dienen om op te eten. Want plots ven lachte mij toe. kunnen ze ook vervaarlijk snel gaan rotten. Zijn andere pompoenen dan slecht? Uiteraard niet.  Sommige smaken gewoon naar niets en die zijn ook  Pompoenen behoren tot de  Cucurbitaceae, de kom- goed  om  er  een  andere  soep  mee  te  dikken,  zoals  kommerfamilie,  wat  een  wijdverbreide  planten- men  soms  met  aardappelen  doet.  Maar  sommige  familie  is.  Toch  komen  wat  wij  pompoenen  noe- zijn echt melig. Ik heb gemerkt dat het helpt om die  men oorspronkelijk uit Amerika. Uit Mexico meer  in kleine stukjes te bakken in boter of olie. Dan ontbepaald,  maar  tegen  de  tijd  dat  de  Europeanen  er  staat er een reactie die bechamel vormt. Maar daar  voet aan wal zetten, waren ze al millennialang verspreid  naar  Noord  en  Zuid.  In  Europa  hadden  we  voor  Columbus  alleen  de  komkommer  zelf  en  de  kalebas die uit Afrika kwam. Die laatste heeft eeuwen gediend als drinkfl es voor arme mensen. Eén  bepaalde soort pompoen, de luffa (of loofah), wordt  niet gegeten maar na rotting van het zachte weefsel  gebruikt als badspons! Soorten genoeg, dus. Alle  échte  pompoenen,  in  hun  verschillende  vormen  en  kleuren,  behoren  tot  slechts  drie  soorten.   Cucurbita maxima  zijn  de  grootste  en  die  kan  je  herkennen  aan  de  dikke  steelaanzet.  C   ucurbita pepo-variëteiten hebben een slanke steel en leveren  de  courgetten.  Ook  de  sierpompoentjes  met  wratten of duivelsklauwen zijn pepo’s.  Pompoenen waren tot voor kort weinig gegeerd in  is  wel  aandacht  voor  nodig,  anders  kan  de  suikeronze  nationale  keuken.  Wie  ze  op  de  markt  wou  rijke pompoen aanbakken. zien, moest naar Frankrijk, waar ik altijd de enor- Met  de  gesmolten  pompoen  kan  u  soep  maken,  me   citrouilles  bewonderde  die  in  stukken  werden  stoof er nog gewoon wat ajuintjes bij. Dat volstaat.  verkocht. “Die gebruiken ze voor de soep,” zei mijn  Versier met gehakte peterselie en wat geraspte kaas.  moeder dan. Maar ze zei erbij dat ze eigenlijk niet  Maar  gewoon  als  puree  kan  men  de  pompoen  ook  lekker waren wegens te melig. Sprookjesachtig zijn  overal gebruiken in de keuken, op dezelfde manier  ze wel. als  men  aardappelpuree  gebruikt.  Zo  kreeg  ik  ooit  Ondertussen is er veel variatie gekomen in het aan- een  brief  van  een  lezeres  met  Italiaanse  achterbod  van  pompoenen.  Pompoenen  kweken  is  een  grond die van pompoen gnocchi maakte. Daarvoor  soort volkssport geworden, voor wie de langste, de  mengde ze de pompoenpuree met de nodige bloem  zwaarste, de mooiste of de meest vreemd gevormde  en  vormde  ze  er  balletjes  mee  die  gekookt  werden  kan produceren. Heel wat dorpen houden in het na- in  water  tot  ze  boven  kwamen  drijven.  Opdienen  jaar een pompoenenfeest. Toch is het een nieuw fe- met een goede saus. Maar ook de recepten die in de  nomeen. Daarna kwam de Amerikaanse mode van  Franse keuken als  Parmentier worden vermeld, een  Halloween overgewaaid. Amerikanen beschouwen  schotel met vlees en sauslaag die onder puree in de  de  oranje  pompoen  ongeveer  als  een  nationaal  oven gaat – Engelsen noemen dat een  shepherd’s pie.  Wel,  vervang  de  aardappel  eens  door  pompoenpusymbool, net zoals de kalkoen de kaastaart. Toen  ik  mij  interesseerde  voor  biologische  land- ree. Smakelijk. bouw  (lang  geleden)  leerde  ik  de   Hokaïdo  kennen,  een  vrij  kleine  oranje  pompoen  met  een  gladde  nick.trachet@bdw.be gelakte schil. “Ze zijn wel lekker,” zei Gerrit, mijn  gids en compagnon de route in de tuinbouw. En ja  De hele reeks nalezen? hoor, ik was overtuigd. Ik had al enkele keren ge- www.brusselnieuws.be/trachet

Nick Trachet

Potimaron

“Ik haal mijn grootste hakbijl of kliever boven. Met hoop op ongeschonden vingers splijt ik de vrucht in twee. Binnenin zit een holte met grote zaden”


BDW 1401 PAGINA 24 - DONDERDAG 7 NOVEMBER 2013

Victor: “Ik heb het geluk gehad dat ik in de negen jaar dat ik hier ben, nooit gecontroleerd ben geweest op papieren.”

© MARC GYSENS

Victor, Oekraïense asielzoeker

‘Ik kan alleen maar hopen en mijn best doen’ KOEKELBERG – “Mijn leven mag dan niet al rozengeur en maneschijn zijn, toch heb ik het hier oneindig beter dan in Oekraïne. Wat kan ik daar in godsnaam opbouwen? Niets. Thuis zitten niksen, geen bal verdienen. Daar bedank ik voor. Mijn aanvraag is al eens een keer afgewezen, maar ik geef niet op.” Dag op dag is het negen jaar geleden dat Victor, Oekraïens asielzoeker, voor het eerst voet aan grond zette in Brussel.

V 

ictors aanvraag voor papieren is nog steeds lopende. Victor – de man wil niet met naam en toenaam in de krant – doet me zijn verhaal met horten en stoten. Zijn gêne is begrijpelijk. Het hoort ook bij zijn persoonlijkheid. Hij praat niet graag over zichzelf. Liever dan te pochen luistert hij, wacht hij af. Om te zien of de persoon in kwestie het waard is om zijn vertrouwen aan te schenken. De aanwezigheid van een Luxemburgse

vriend, die Victor bijstaat wanneer de nood hoog is, helpt. Het genot van een koude Duvel eveneens. “Wow! Het bier hier. Ik kon mijn ogen niet geloven toen ik voor het eerst een bierkaart vastpakte op de Grote Markt. Bestaat dat, zijn dat allemaal verschillende bieren? Ongelooflijk! Veel bier, lekker bier. Maar geen Kriek voor mij, dat is voor de vrouwen.” Het Oekraïne dat Victor heeft achtergelaten is het platteland, in het westen. Een dorpje na-

bij de stad Chernivtci, dat ook wel eens Klein Wenen wordt genoemd. “Het bestaan was er hard, ontiegelijk hard. Mijn vader heeft bijna zijn hele leven als houthakker gewerkt. Dag in dag uit, van half acht in de ochtend tot half zeven ’s avonds. In weer en wind. Meer dan eens bij min 20, min 30 graden. En het loon was allerminst om over naar huis te schrijven. Werk is er genoeg in Oekraïne, maar betalen... En dat terwijl het leven er even duur is als hier. Noem het gerust maar slavenarbeid. Ikzelf heb ook twee jaar als houthakker gewerkt, daarna heb ik er de brui aan gegeven.” “Een toekomst had ik er niet, ik ben naar hier gekomen op zoek naar een beter leven. Naar Brussel, omdat een vriend van mij hier woonde. Zo had ik tenminste toch iemand om op terug te vallen. Voor de rest was het een avontuur, waarin ik me blind heb gestort. Ik moest en ik zou weg uit Oekraïne gaan. Niet met het

vliegtuig, neen. Wel compleet illegaal, incognito. Met de bus. Meer dan eens heb ik me moeten verstoppen tussen de valiezen, onderweg naar België, dat voor mij vreemde land.” “Ik kende geen woord Engels, geen woord Frans. Enkel wat Duits dat me van mijn schooltijd was me bijgebleven. Frans heb ik ondertussen beetje bij beetje geleerd. Onder meer door woorden op te schrijven die ik links en rechts overdag zag en door op te zoeken wat ze betekenen.” “Mijn vader woont nu samen met een neef die hem een deel van zijn huis ter beschikking heeft gesteld. Het leven is voor hem nog steeds overleven. Hij moet zien rond te komen met 90 euro per maand. 90 euro! Per maand! Ik tracht hem te helpen, zo goed en zo kwaad mogelijk, door af en toe wat geld te sturen. Maar het is een druppel op een hete plaat. En dan zijn ze daar in Oekraïne er op het platte-


BDW 1401 PAGINA 25 - DONDERDAG 7 NOVEMBER 2013

Vicieuze cirkel Zijn familie heeft Victor niet meer teruggezien sedert zijn vertrek, nu negen jaar geleden. Zijn vader niet, zijn zuster niet, zijn broer niet. “Natuurlijk dat ik hen mis, gelukkig maar dat er de moderne communicatiemiddelen zijn. Ik bel nog steeds elke week. Niet meer drie keer per dag, zoals ik deed toen ik hier net was toegekomen. Toen was het allemaal zo nieuw, zo opwindend, zo moeilijk dat het eruit moest. En de enigen waaraan ik mijn verhaal kwijt kon, waren mijn vader, mijn broer, mijn zus.” “Terugkeren wil ik niet, neen. Hen bezoeken is ook uitgesloten, zolang ik mijn papieren niet heb. Want ik ben er zeker van dat ik dan niet naar België zou kunnen terugkeren. En ik wil hier blijven: in Brussel heb ik het ondanks alles goed. Ik heb ook werk, doe niets verkeerd.

“Een Oekraïner blijft graag binnen de geborgenheid van zijn familie, plooit op zichzelf terug. Dat ligt nu eenmaal in onze aard” Nooit zal ik ook maar een cent van iemand stelen. Ik verdien mijn brood op een eerlijke manier. Door links en rechts te werken. Een echte stiel heb ik niet, maar ik kan zo’n beetje met van alles uit de voeten, heb goede handen”. Victors vriend pikt in. “Het is een vicieuze cirkel. Een werkcontract heeft Victor niet, omdat hij geen papieren heeft. Hij heeft geen papieren, omdat hij geen vast werk heeft. Hij is wel verplicht om in het grijze circuit te werken. Wanneer ik kan, help ik hem, het is het minste wat ik kan doen. Het hele systeem rond asielzoekers, vind er maar je weg in als je de taal niet kent, de mensen niet kent, het land

niet kent. Ze maken het volgens mij expres zo ingewikkeld om de mensen te ontmoedigen. Een labyrint is het.” Victor: “Ik heb ook het geluk gehad dat ik in de negen jaar dat ik hier ben, nooit gecontroleerd ben geweest op papieren. Een keer slechts heeft de politie mij geïnterpelleerd. Maar dat was gelukkig voor een drugscontrole. Drugs, no way. Ik leef zoals het moet, zal nooit iets verkeerds doen. Ik vind ook dat de politiemannen hier vriendelijk zijn, helemaal anders dan in Oekraïne. Daar zijn het bullebakken.” “Ik ben geen dief. Ik wil werken. Heel dikwijls is me al gezegd geweest. Victor, je bent te braaf. Je moet assertiever zijn, meer op je strepen staan, de boel al eens durven te belazeren. Maar zo steek ik niet in elkaar. Ik ben een goede mens, wil een goede mens zijn. Je bent wie je bent en ik ben wie ik ben.”

3 VRAGEN AAN VEERLE DE WOLF © JAN CORNELIS

land nog beter af, dan in de steden. Ze kunnen er tenminste nog hun eigen groenten en fruit kweken. In de steden daar is het 24 uur op 24 een strijd om te overleven. En de toestand wordt er alleen maar slechter op. Sociaal contact is er nog amper, de mensen sluiten zich steeds meer en meer van de anderen af. Door het internet, door de mobiele telefonie. Discussiëren op straat, in cafés, samen zingen: het bestaat allemaal niet meer. Het is ieder voor zich, thuis binnen de vier muren.”

Igor intomen Koekelberg is nu Victors thuis. Maar de nieuwsgierige mens in hem, ontdekt ook al eens graag andere stukjes van Brussel. “Zeker in het begin was ik gretig om te verkennen, zowat elke zondag was ik op stap. Dit is een prachtige stad. Zoveel te zien, zoveel moois. De Grote Markt onder meer, het Atomium, de Basiliek hier. De architectuur, ongemeen verschillend. Het is een waar plezier over straat te lopen en je ogen te kijk te geven. Veel mooie kerken ook, belangrijk voor de gelovige die ik ben. Het is mijn vriend die me op de goede weg heeft gezet. Neem de tram van het vertrekpunt tot de terminus en geef je de ogen de kost. Niet dat ik Brussel zo goed ken, maar ik ben toch al deftig op verkenning geweest. Schaarbeek, Ganshoren, Molenbeek, Anderlecht, het centrum... En af en toe stuur ik een foto naar het thuisfront om te tonen hoe mooi Brussel wel is.” “Veel contact met andere landgenoten heb ik hier niet, neen. Van een hechte Oekraïense gemeenschap is geen sprake. Een Oekraïner blijft graag binnen de geborgenheid van zijn familie, plooit op zichzelf terug. Het ligt nu eenmaal in onze aard. Om me te ontspannen, het hoofd leeg maken, luister ik graag naar muziek. Enya, de symfonische metalband Within Temptation, Gregoriaanse gezangen ook. En dan is er nog mijn vriend Igor, met wie ik graag een biertje drink, samen naar het voetbal kijk. Niet dat ik zo’n geen voetbalfanaat ben, integendeel. Maar Igor, ho zeker! Mijn taak voor de televisie is hem in te tomen. Telkens weer is het lachen geblazen.” 

Karel Van der Auwera

De hele reeks nalezen? www.brusselnieuws.be/ingesprekmet

Chernivtci

Het Oekraïne dat Victor heeft achtergelaten is het platteland, in het westen. Een dorpje nabij de stad Chernivtci. “Het bestaan was er hard, ontiegelijk hard.”

Veerle De Wolf en Katrijn Wauters van Lobogato: Brusselse juwelenontwerpers.

‘Het omgekeerde van massaproductie’ SINT-JANS-MOLENBEEK – Op zondag 17 november mogen 93 ontwerpers van handgemaakte producten uit heel Europa een winkeltje inrichten in evenveel kamers van het Meininger Hotel in Molenbeek. Hier vindt de vierde DaWanda - Afrikaanse vrouwennaam die ‘de unieke’ betekent - Designmarkt plaats van de online webshop, opgericht door de Duitse Claudia Helming. Veerle De Wolf en Katrijn Wauters van het juwelenatelier Lobogato (‘wolf’ en ‘kat’), toevallig vlakbij het Meininger Hotel, zijn bij de geselecteerden. Waar staat DaWanda voor? De Wolf: “DaWanda geeft jonge ontwerpers de kans om hun werk aan een groter publiek te tonen en te verkopen. Als starter is dat niet zo simpel. Op de DaWanda Designmarkt komen we rechtstreeks in contact met een publiek dat op zoek is naar unieke en handgemaakte producten - mode, accessoires, wonen, knutselmateriaal, babyspullen - wat voor ons de hoofdreden was om deel te nemen. We kijken er ook naar uit om andere ontwerpers uit heel Europa te ontmoeten. We kunnen gedachten uitwisselen en veel van elkaar leren.” 

Waarom is een handgemaakt product een must? De Wolf: “Over elk handgemaakt stuk is lang nagedacht en het is met veel liefde gemaakt. Vaak worden er maar enkele of één gemaakt.  Dat geeft het product een meerwaarde die je niet terugvindt in massaproductie.  Handgemaakte en unieke juwelen zijn ideale geschenken. Het is ook mogelijk om gepersonaliseerde juwelen te laten maken.” De keuze voor het passiefhotel Meininger is waarschijnlijk geen toeval? De Wolf: “Het is een hedendaags en budgetvriendelijk hotel met ruimte voor creativiteit en ontmoetingen. DaWanda staat ook voor originaliteit en toegankelijkheid en wil met zijn Designmarkt mensen samenbrengen, en rechtstreeks contact tussen ontwerper en koper en ontwerpers onderling stimuleren.”  An Devroe  Van 10 tot 17 uur, gratis ingang, Meininger Hotel, Henegouwkaai 33, Sint-Jans-Molenbeek, http://nl.dawanda.com

REDACTIE BRUSSEL DEZE WEEK Flageyplein 18, 1050 Brussel, 02-226.45.40, fax 02-226.45.69, info@bdw.be, www.bdw.be. ABONNEMENTEN Josiane De Troyer (abo@bdw.be), 02-226.45.45, fax 02-226.45.69. Gratis binnen het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Rest van België 15 euro per jaar; IBAN: BE07424552982266, BIC: KREDBEBB van Brussel Deze Week vzw. Buiten België 25 euro per jaar. OPLAGE 70.490 exemplaren. PROMOTIE EN DISTRIBUTIE Ute Otten, Paul De Weerdt, Maurice Droogh. ADVERTISING MANAGER Rika Braeckman: 02-226.45.41, 0477-97.21.27, fax 02-226.45.69. MARKETING MANAGER Frederik Welslau. HOOFDREDACTIE Anne Brumagne. COÖRDINATIE Kim Verthé. EIND­REDACTIE Ken Lambeets (eindredactie@bdw.be). REDACTIE Jean-Marie Binst, Christophe Degreef, Bettina Hubo, Patrick Jordens, Steven Van Garsse, Danny Vileyn. BRUSSELNIEUWS Kris Hendrickx (nieuwsmanager), Sandra Schreurs (projectcoördinator), Jelle Couder, Goele de Cort, Eric Vancoppenolle, Laurent Vermeersch. REDACTIESECRETARIAAT Isabelle De Vestele, Gerd Hendrickx. MEDEWERKERS Michaël Bellon, An Devroe, Eva Hilhorst, Ilah, Wauter Mannaert, Francis Marissens, Karolien Merchiers, Niels Ruëll, Bruno Schols, Tim Schoonjans, Freddi Smekens, David Steegen, Benjamin Tollet, Georges Tonla Briquet, Nick Trachet, Steven Vandenbergh, Karel Van der Auwera, Matthias Vanheerentals. FOTOGRAFEN Bart Dewaele, Sander de Wilde, Anja Galicia, Marc Gysens, Ivan Put, Herman Ricour, Dieter Telemans, Saskia Vanderstichele, Jo Voets. VORMGEVING Peter Dhondt. FINANCIËLE ADMINISTRATIE Manu De Hertogh. VERANTWOORDELIJKE UITGEVER Anne Brumagne, BDW, Flageyplein 18, 1050 Elsene. ALGEMENE DIRECTIE Marijke Vandebuerie. Brussel Deze Week wordt gedrukt op de persen van de nv Roularta, Meiboomlaan 33, 8800 Roeselare en wordt gesubsidieerd door de Vlaamse Gemeenschap en de Vlaamse Gemeenschapscommissie.

ONS MAILEN? Al onze mailadressen zijn volgens dezelfde structuur opgebouwd: voornaam.naam@bdw.be (losse bestanddelen van voornaam of naam aan elkaar, en zonder trema’s, verbindingsstrepen en andere tekens).


BDW 1401 PAGINA 26 - DONDERDAG 7 NOVEMBER 2013

Veldrijden > Wanneer krijgt Brussel (eindelijk) een veldrit?

‘Een boost voor de sport’ BRUSSEL – Vlaanderen staat de komende weken en maanden in rep en roer: het veldritseizoen is aangebroken. De groeispurt van de volkssport moet tot de doorbraak in het buitenland leiden. Maar laat ons met België beginnen, want de cyclocrosscultuur lijkt wel aan de grenzen van de hoofdstad te stoppen. Een groep gemotiveerde voortrekkers en veel goede wil moet die grenzen doorbreken.

‘W 

ielersport leeft gewoon in Vlaanderen,” vertelt Jo Cooman (50), trainer, organisator en jeugdcoördinator bij Wielerbond Vlaanderen. “Een belangrijke factor in het succes van veldrijden is dat Vlaanderen altijd grote kampioenen heeft gehad. Zij dienen als voorbeeld, dat heb je nodig als sport. En die toppers zijn ook nog eens zeer bereikbaar. Het hele gebeuren rond de crossen, eigenlijk een volkse kermis, maakt het des te leuker.” Vlaamse velden en bossen zijn de komende maanden het decor voor cyclocross op hoog niveau. Wat vroeger vooral ploeteren in de modder was, is geëvolueerd naar een echte discipline waarin de toppers specialisten zijn. Niet alleen kracht, maar ook techniek, materiaalkennis (hoeveel druk in de banden, welke banden, etcetera) spelen een rol in winst of verlies. Vroeger trokken heel wat wegrenners tijdens het tussenseizoen het veld in, maar dat is vandaag eerder een uitzondering. Deze sport is in volle ontwikkeling.” “De UCI (internationale wielerfederatie, red.) zet in op de internationalisering van de sport en stelt daarom ook hogere eisen. Die sijpelen door tot de laagste niveaus en dat komt de sport alleen maar ten goede. Ze willen meer nationaliteiten aantrekken en sturen daarom bijvoorbeeld een topper als Sven Nys naar Amerika, om daar aan een paar wedstrijden deel te nemen.” “Ook op Belgisch niveau kan er nog veel gedaan worden. Behalve in Vlaanderen gebeurt er niet zoveel. Wallonië heeft nu wel een cross Jo Cooman (links) is trainer, organisator en coördinator bij Wielersport Vlaanderen. Ignace Clain Namen, maar daar blijft het grotendeels bij. rysse (rechts) maakt buitenlandse veldrijders wegwijs in Vlaanderen. Zij hebben nood aan een kampioen. Je mag de rol van zo’n voorbeeld niet onderschatten: Zwitserland had vroeger verschillende kampioenen en elke twee weken was er wel een topwedstrijd. Vandaag zijn die er niet meer, met het gevolg dat er veel minder gebeurt op vlak van cyclocross. Organisatoren willen iets verdienen aan een cross, of toch alleszins breakDILBEEK – Ignace Clarysse (64) is een veldritparcours. Het is tijdens een dames- hen tips, enzovoort. Op vlak van voeding laat wedstrijd dat het opvangen van veldrijders ik het aan hen over.” even draaien. Zonder toppers en het bijhorenveldrijder in hart en nieren. Hij draait de publiek is het niet interessant voor hen.” is ontstaan: een Canadese eliterenster was Vorige winter werd Clarysse aangesproken al jarenlang mee in het milieu van het met haar kledij aan het sukkelen, hij bood door Amy Dombroski. De Amerikaanse veldveldrijden en vangt nu buitenlandse Cross in het Laarbeekbos haar een helpende hand en hun samenwer- rijdster van de Telenet-Fidea ploeg nam hem veldrijders op bij hem thuis, aan de En dan is er het Brusselse verhaal, of beter: king was geboren. op in haar ploeg als vaste mecanicien, maar grens van Brussel. Hoe zijn toekomst als het onbestaande Brusselse verhaal. Rond onze “Zij is bij mij blijven logeren en is een heel aan hun samenwerking kwam op 3 oktober mecanicien van de Telenet-Fidea ploeg hoofdstad is er heel wat activiteit – denk maar jaar met mij naar de crossen gegaan. Zo is abrupt een einde. eruitziet, is momenteel onzeker. aan de traditierijke cross van Diegem – maar dat gegroeid. Spijtig genoeg heeft zij onlangs “Ik ging altijd met Amy mee. Heel de voor“Ik zit al vijftig jaar in de wielrennerij, waar- een zwaar accident gehad waardoor ze mo- bereiding was ik bij haar, we zijn onder meer binnen de grenzen van het Gewest is het armoe troef. Nochtans is Cooman er van overvan vijfendertig in het veldrijden,” vertelt menteel niet meer kan crossen.” drie weken in Tsjechië geweest. Ze logeerde tuigd dat een veldrit in de Europese hoofdstad Clarysse. “Ik heb zelf op een vrij hoog niveau “Ik heb ondertussen ook een voormalige bij iemand anders, maar kwam vanaf vrijdagmogelijk is. Als je maar gemotiveerde mensen gecrost en heb mijn twee zonen begeleid tij- Deense kampioene, Nicoline Hansen, opge- avond naar hier. Ik stond in voor haar matedens hun carrière. Mijn jongste was Belgisch vangen. Ik ben met haar een hele winter naar riaal, ik ben namelijk mecanicien van beroep. vindt. kampioen bij de junioren en de beloften, de de crossen gegaan. Maar het zijn niet alleen Maar een paar weken geleden, twee dagen “In Brussel is nog nooit iets rond het veldrijden gebeurd. Het is dan ook een grootstad met oudste is vicewereldkampioen bij de militai- dames, hoor. Zo komt vanaf 1 december een na de ploegvoorstelling, is ze op training in ren geweest. Ik ben altijd in het veldrijden ge- man, die bij de masters rijdt, zes weken lang aanrijding gekomen met een vrachtwagen en bijhorende verkeersknopen. Maar als er in het bleven en vang nu al vijf jaar veldrijders op.” Park van Laken elk jaar een grote loopcross gebij mij logeren. Eigenlijk is het meer dan sla- is ze om het leven gekomen. Dat is een zeer organiseerd kan worden, dan moet daar toch Clarysse is een welbekende figuur langs het pen: ik ga met hen mee naar de crossen, geef zware gebeurtenis. Momenteel ben ik nog ook een cyclocross kunnen plaatsvinden. Het

Gastheer van de veldrijders


BDW 1401 PAGINA 27 - DONDERDAG 7 NOVEMBER 2013

belangrijkste dat je nodig hebt om een veldrit te organiseren, is een groep mensen die er de schouders onder wilt zetten. En daarvoor moet je niet met 120 zijn, hé. Wij organiseren in Alsemberg bijvoorbeeld al een paar jaar een cross. We zijn met een achttal mensen en tijdens het weekend komen verenigingen ons helpen. Zowel manueel als materieel. De ene helpt opstellen, de andere leent zijn aanhangwagen, enzovoort. Iedereen draagt zijn steentje bij. In Brussel heb je toch ook een verenigingsleven, dus dat kan daar zeker ook.” “Budgettair valt het ook wel mee. Behalve de vergunningen bij de federatie kan je de financiële inspanningen voor het materiaal relatief laag houden. Het is ook belangrijk een wij-verhaal te creëren. Je moet de betreffende overheden meteen betrekken, niet gaan aankloppen als je geld nodig hebt. Je

“Je moet de desbetreffende overheden meteen betrekken, niet pas gaan aankloppen als je geld nodig hebt” moet een basis creëren en daarop voortbouwen. Nogmaals: met een gemotiveerde groep mensen is een cross in Brussel zeker mogelijk. Wij zijn alvast bereid om te helpen indien nodig. Een cross in de hoofdstad zou een enorme boost zijn voor de sport.” Wat ruimte betreft, mag het organiseren van een cross in Brussel geen probleem zijn. Het parcours is afgesloten en vereist niet meteen het afsluiten van straten, iets wat tijdens de Brussels Cycling Classic bijvoorbeeld wel moet. Cooman haalde al het Park van Laken aan, maar ook andere groene longen als het Ter Kamerenbos en het Laarbeekbos zouden een prachtig decor zijn voor een veldrit. “In het Laarbeekbos hebben we al vaak met de jongeren getraind. Je hebt daar een mooie aanloopstrook, parkeergelegenheid, rondom zijn er gebouwen voor opvang en douches: het zou een uitstekende locatie zijn voor een veldrit.”

Stilletjes aan

© MARC GYSENS

mecanicien bij de ploeg, maar ik weet niet hoe dat gaat evolueren.”

Kranige master De renners die bij Clarysse logeren, kunnen rekenen op zijn ervaring. Bij zijn begeleiding hoort ook trainingsadvies. Hij heeft een parcours uitgestippeld in Dilbeek en trekt met hen soms naar het Laarbeekbos. “Ik rijd regelmatig zelf nog mee. Het moet een goede renner zijn om mij er af te rijden (lacht). Ik heb bij de masters gereden, maar je kunt niet rijden en tegelijkertijd begeleiden. Nu ik even geen renner meer heb, ga ik misschien opnieuw zelf rijden.” “Ik zal renners blijven opvangen zolang ik het kan. Iedereen mag komen. Men weet dat ook in het milieu van het veldrijden, ik ben daar goed gekend. Uiteraard hoop ik ooit een wereldkampioen(e) te kunnen logeren. Dat zou zeer mooi zijn.”   Tim Schoonjans

Brussel heeft een moeilijke relatie met het wielrennen, maar er worden wel ingespannen gedaan om de hoofdstedelingen aan het fietsen te krijgen. De stap naar het wielrennen wordt verkleind, voor het veldrijden is het nog even wachten. “Jongeren moeten nu een opleiding volgen voor ze in het peloton mogen rijden. Vroeger konden ze dat aan Vlaamse kant alleen in Hofstade en Tienen doen. Om dat beter bereikbaar te maken, kan die opleiding nu op een twaalftal plaatsen rond Brussel gevolgd worden, zoals in Halle, Overijse en Merchtem. Het succes van het voetbal is dat er achter elke kerktoren een plein is. Hopelijk krijgen we hiermee ook in het wielrennen een grotere instroom.” “Voor onze cross in Alsemberg hebben we verschillende scholen uit de buurt uitgenodigd om hun leerlingen uit het zesde leerjaar in het veld te laten fietsen. We gaan zien hoe dat loopt. Als het een succes is, kunnen we volgend jaar contact opnemen met de SVS (Stichting Vlaamse Schoolsport, red.) om het in het vervolg samen met hen te organiseren. Zij kunnen dan misschien scholen uit het Brusselse aanschrijven. Beschikbare fietsen zijn volgens mij geen probleem, er zijn genoeg organisaties die er ter beschikking kunnen stellen.”  Tim Schoonjans

David Steegen Brussel, de wereld Het zijn eigenaardige tijden. Als Brusselaar is het soms schrikken hoe de buitenwereld naar ons kijkt. Dat merk je overal. In de kantines van Vlaamse en Waalse sportclubs. In de politiek, op familiediners waar verwanten uit het noorden en het zuiden van het land soms meewarig over hun hoofdstad kouten. Stad van te veel bestuurders volgens de ene. De enige stad van het land volgens de andere. Voor de overheden is Brussel de hoofdstad van Vlaanderen, België en Europa. Voor anderen is de hoofdstad de grootste werkgever van het land en draagt ze alle lasten. Voor sommige parlementsleden van de andere deelstaten is het Brussels Hoofdstedelijk Gewest een noodzakelijk kwaad, een bodemloze put die overgefinancierd wordt om het complexe gemeenschapsleven te organiseren. Geen enkele handleiding kan de Brusselse complexiteit aan. Nederlandstalige scholen bevolkt door anderstaligen? Onvatbaar voor de buitenstaander. Voetbalclubs waar soms tot vier talen gehanteerd worden? Je krijgt het hen niet uitgelegd. Brussel houdt nergens op. Misschien is dat de redding van de stad. De Brusselse expats die in het groen gaan wonen. In de binnenstad worden dan weer alle talen van de wereld gesproken. Italiaans, Arabisch, Frans, Nederlands, Grieks, Engels en andere wereldtalen. Brussel, dat is Vincent Kompany, wereldburger, een held die de regionale kleinheid is ontstegen omdat hij vooral Brusselaar is. Brussel is Anthony Vanden Borre, begenadigde straatvoetballer met een gevoelige ziel. Vandaag schittert hij (bijna) weer na jaren van omzwervingen en dieptepunten en een zeldzaam hoogtepunt. Weerbare stadsjongen. Brussel staat voor de immer ambitieuze atletiekfamilie van looppatriarch Jacques Borlée. Brussel, de eeuwige stad van Eddy Merckx

die nooit Flandrien geweest zal zijn, wel een renner van wereldklasse waarvan afbeeldingen nog altijd in Frankrijk en Italië prijken in dorpscafés. Tijdloze man van de eeuwige roem. Brussel is RSC Anderlecht, nog steeds gerespecteerd in het buitenland, ondanks de steeds grotere kloof tussen de grote Europese miljoenenclubs uit de vooraanstaande voetballanden en paars-wit. Brussel is Union Sint-Gillis en RWDM Brussels, snakkend naar het succes van lang vervlogen tijden. De stad van vele voetbalfusies en aparte clubs zoals Anderlecht Milan, FC Réalistes de Mexico, Agrupacion Oviedo - Asturiana en FC Kosova Schaarbeek. Brussel staat voor zelfspot en trots. Brussel, stad van de duizenden vrijwilligers die elke dag hun steentje bijdragen om het leven in de stad te verbeteren. Gemotiveerde jonge en minder jonge mensen die kosteloos leider worden van de scouts, jonge voetballertjes trainen, meisjes leren dansen en eetfestijnen helpen organiseren. Het middenveld, kloppend hart van de stad. Stad van de cultuur, met de grote en de kleine c. Cultuur van alle talen, gezindten, stromingen en disciplines. Van Josse De Pauw over Raymond Goethals over Stromae tot de eclectische programmatie van de Ancienne Belgique. De grootste omwentelingen gebeuren altijd vanuit de onderbuik van de steden. Brussel verandert elke dag weer. Wie in Brussel woont, moet sterk zijn. Anders worden de ongemakken van de stad onleefbaar. Want Brussel is de wereld en verdient meer respect. In goede en in kwade dagen. www.brusselnieuws.be/steegen David Steegen is persverantwoordelijke van voetbalclub RSC Anderlecht

Brusselaar wereldkampioen karate? BRUSSEL – De Nippon Karate Club beleeft hoogdagen: het levert maar liefst drie karateka’s aan de Belgische ploeg, die van 7 tot 10 november voor medailles strijdt op het wereldkampioenschap voor junioren, kadetten en -21 in het Spaanse Guadalajara. Salah Mesnaoui (28) is een trotste trainer. De Nippon Karate Club draait lekker en plukt de vruchten van zijn harde werk. De coach stelt met plezier zijn drie poulains voor die zich deze week meten met de mondiale top. “Yvan Rodriguez (19, beloften, -68 kilogram) zal zowel deelnemen aan de kata- als gevechtcompetitie. Hij is een zeer complete karateka, de beste in België. Yvan behoort al jarenlang tot de nationale ploeg en werd zowel in 2009 (bij de cadetten) als in 2011 (bij de junioren) vijfde op het WK. Volgens mij kan hij wereldkampioen worden als hij in topvorm is, en alles wat meezit.” “Voor Issam Bellaraj (17, junior, -55 kilogram) is het de eerste deelname aan een wereldkampioenschap. Hij is een jongen met veel vertrouwen. Op het afgelopen Europees kampioenschap werd hij zevende en sinds-

dien heeft hij terug vooruitgang geboekt. Ook Walid Deghali (14, kadet, -57 kilogram) gaat naar zijn eerste WK. Hij heeft het karakter van een winnaar en wil alleen maar die gouden plak. Hij is eigenlijk zijn eigen grootste tegenstander, want hij legt zichzelf veel druk op.” De drie Brusselaars hebben hun deelname aan dit WK dubbel en dik verdiend. Hun weekschema omvat drie trainingen op de club, één privétraining en twee trainingen die toegespitst zijn op de fysieke voorbereiding. Ze zijn alle drie Belgisch kampioen in hun respectievelijke categorieën, en om zich te plaatsen voor het WK hebben ze punten gesprokkeld op allerhande nationale en internationale tornooien. “Ze gaan in Spanje strijden met de wereldtop. Op dit WK zijn zowat 105 nationaliteiten aanwezig. Het zou ongelooflijk zijn mocht ons landje medailles behalen. Ik hoop dat ze een voorbeeld nemen aan de Rode Duivels en er voluit voor zullen gaan. Dit is ook fantastisch voor het imago van onze club, die vandaag al tot de vijf beste van het land behoort.”  Tim Schoonjans


N째10 7 NOVEMBER 2013


ZAZIE MAGAZINE N° 10 - DONDERDAG 7 NOVEMBER 2013 - PAGINA 2

Ooooohhh! Bekende mensen krijgen vaak veel bewonderende kreetjes. En heeeeel veel aandacht. Dat hoort bij roem. Is het ook jouw droom om bekend te worden? Als bekende zanger of eerder als een onaantastbare sportheld? Maar is roem dan voor altijd? Of is al die bling bling maar tijdelijk? En is het eigenlijk wel leuk? In ieder geval: zolang je bekend bent, kan je er wel iets mee doen. Ervan genieten, of anderen doen dromen... Lees en bewonder!

WAAAAAAAAW!

© ILAH

PS: al je ideeën, vragen en reacties zijn welkom op zazie@bdw.be

Zazie strikt een prille beroemdheid

‘Ik slaap voor een optreden even goed als anders’ © SASKIA VANDERSTICHELE

Last van zenuwen heeft Ruben Degroote (12), een van de leden van de driekoppige jongensgroep Ketz, blijkbaar niet. Samen met Ketz stond hij de voorbije maanden op de planken van het Ketnet-wedstrijdprogramma ‘Wie wordt junior 2013’. Na de drukte van de finale klopte Zazie bij hem aan in Sint-Jans-Molenbeek, en sprak samen met hem en vier van zijn goede vrienden over glitter, glamour, en toekomstdromen.

H   

oe was het om deel te nemen aan ‘Wie wordt junior’? Ruben: Super! Het was het derde jaar op rij dat ik auditie deed voor het programma, en ik was dan ook heel blij om geselecteerd te worden. Samen met Ryan en Aaron (de andere twee bandleden van Ketz) heb ik er een heel leuk jaar op zitten. We kenden elkaar voor het programma niet, maar nu zijn we goede vrienden. Was er veel rivaliteit tussen de kandidaten? R: Dat viel best mee. Er waren dit jaar heel veel goede liedjes, en je voelde dat het niveau hoog lag. Maar het was een supertoffe groep, en alles verliep heel vriendschappelijk. Pieter (= de winnaar van ‘Wie wordt junior 2013’) is ook een goede vriend geworden. We hebben met ons allen een groepslied opgenomen, en ook samen opgetreden. De sfeer tijdens de opnames was uitstekend.

snoep. Ik heb ook twee kostuums gekregen, die speciaal op mijn maat zijn gemaakt. Dan voel je je wel bijzonder. Word je ondertussen al herkend op straat? R: (lacht) Neen, dat nog niet. Op school word ik wel herkend, en om handtekeningen gevraagd. Maar dat is dan vooral door kinderen van de lagere klassen. Ik stoor mij er niet aan, maar soms wordt het wat te veel. Ik heb bijvoorbeeld eens anderhalf uur handtekeningen moeten uitdelen. Dat begint na een tijdje wel pijn te doen aan je hand! Lukte het altijd om je muziekcarrière te combineren met je schoolwerk? R: Het lukte wel, maar het was heel druk. Onze videoclip voor ‘Donder’ (= het liedje waarmee Ketz meedong naar de grote prijs) werd de dag voor een groot proefwerk Latijn opgenomen. Dat was niet gemakkelijk. Maar ik was uiteindelijk voor alles geslaagd. Het zou wel leuk zijn om verder te gaan met Ketz, en met zingen, maar ik wil eerst mijn studies afmaken. Dat vind ik minstens even belangrijk.

“Ik ben niet aan het zweven. Dat denk ik toch?”

Hoe voelt het om een beetje beroemd te zijn? R: Wel leuk eigenlijk! (lacht) Het was altijd plezierig om backstage te zijn, omdat we er andere artiesten konden ontmoeten. Ik heb bijvoorbeeld Brahim, Natalia en 3M8S leren kennen. We kregen er ook alles wat we wilden: gratis eten, drinken, en véél

Wat betekenen muziek en zingen voor jou? R: Ik speel al lang piano, en zingen doe ik ook al een hele tijd. Muziek zit blijkbaar in mijn bloed. Ik sta

Niels in actie: een echt podiumbeest.

heel graag op een podium. In de lagere school keek ik het meest uit naar de schoolfeesten, omdat ik dan kon optreden voor heel veel mensen. Op een podium kan ik mezelf honderd procent uitleven. Maar tijdens repetities, wanneer de zaal leeg is, dan wil het niet zo goed lukken. Het is vanaf het ogenblik dat er mensen naar me kijken dat ik de adrenaline door mijn lichaam voel pompen! Je hobby’s zijn piano spelen, toneelschool en atletiek. Wil je later dan ofwel een bekende zanger, acteur of topsporter worden? R: Het lijkt me allemaal wel leuk. Ik droom er eigenlijk van om onderzoeksjournalist bij de VRT


© SASKIA VANDERSTICHELE

ZAZIE MAGAZINE N°10 - DONDERDAG 7 NOVEMBER 2013 - PAGINA 3

Vincent, Thomas, Charlotte en Niels (van links naar rechts) zorgen ervoor dat Ruben met beide voetjes op de grond blijft staan.

te worden. Tijdens ‘Wie wordt junior’ kon ik de journalisten aan het werk zien en ik vond het razend spannend. Ik ondervraag ook graag mensen. Ik zou nu bijvoorbeeld willen dat de rollen omgekeerd waren, en dat ik Zazie vragen kon stellen! (grinnikt)

MALALA YOUSAFZAI © BELGA

Goed geprobeerd! Heb je het gevoel dat je anders behandeld wordt door je leerkrachten of ouders, nu je wat bekend bent? R: Neen, hoor. Ik ben niet aan het zweven. Dat denk ik toch? (kijkt naar zijn vrienden voor een antwoord) Vincent: Neen hoor, we zouden het je anders wel zeggen. Er waren wel enkele leerkrachten die na de liveshow van Ketnet kwamen vragen aan Ruben of hij wilde optreden op een feest in hun gemeente. Ze

waren duidelijk geïnteresseerd in wat hij deed met Ketz. Een vraagje voor de vrienden: zijn jullie niet een heel klein beetje jaloers op Rubens succes? Thomas: Helemaal niet. Voor ons zijn er eigenlijk alleen maar voordelen aan Rubens succes. Vincent en ik mochten bijvoorbeeld meespelen in de videoclip. Vincent: Inderdaad. En ik ben naar de liveshow van Ketnet gaan kijken! Charlotte: We wilden hem gewoon aanmoedigen en mee promotie maken voor de groep. Ruben verdient het helemaal.

En hebben jullie het gevoel dat hij, sinds hij bekend is, veranderd is? C+T+V+N (in koor): Neen! Zus Celine: Ik merk wel dat hij nu meer bezig is met zijn uiterlijk en zijn imago. Hij is bijvoorbeeld iedere ochtend even in de weer met zijn haar. En zingen doet hij nu ook altijd en overal, zelfs in de metrostations. Gênant is dat! Ruben: Ja zeg, dan is er eindelijk eens wat ambiance tijdens het wachten op de tram! Wat moet je anders doen? Gelijk heb je, Ruben. We komen gauw eens luisteren!  Céline Vincent

Straffe jongedame! Malala Yousafzai is 16 jaar en is geboren in Pakistan. In sommige delen van Pakistan mogen meisjes niet naar school. Dat vinden toch de taliban. De taliban zijn een politieke en militaire groep met veel macht. Ze plegen regelmatig aanslagen. Dan sterven veel mensen. Dat meisjes niet naar school mogen gaan, vindt Malala oneerlijk. Vele andere meisjes en jongens vinden dat ook. Maar Malala durfde dat in Pakistan ook luidop te zeggen. Maar dat bleek gevaarlijk. Malala moest vluchten naar

Engeland. Daar woont ze nu nog altijd met haar familie. Vorige maand dacht iedereen dat Malala voor haar moed de Nobelprijs voor de Vrede zou krijgen. Maar ze heeft hem nipt niet gewonnen. De eer ging naar een organisatie die alle chemische wapens de wereld uit wil. Dat is ook heel nobel, natuurlijk. En Malala zelf vond het niet zo erg. Maar intussen is Malala wel heel bekend geworden, in de hele wereld. Ze heeft zelfs al de Amerikaanse president Barack Obama mogen ontmoeten! Amalalai!


Dit is haar dagb oek. Of beter: haar NACHTBOEK.

/

ki k

Kika leef t onde r de grond. In een kelder of grot. Daar heef t ze haar holletje ge maakt. ’s Avonds kom t ze naar bove n. Via riolen, pijp en en buizen komt ze op de meest vreem de plaatsen. ’s Nachts loop t ze door de st Ze praat met ad. dieren. Ze kijk t naar mense Ze neemt foto n. ’s en schrijf t op .

m

htt p:/ /

htdieren.wordp res nac e s.c nd e o a


ZAZIE MAGAZINE N°10 - DONDERDAG 7 NOVEMBER 2013 - PAGINA 6

Tijdens de match is de spanning te snijden en laaien de emoties hoog op! Marc Wilmots

Thibaut Courtois

De zesdeklassers van Hendrik Conscience worden helemaal één met de Rode Duivels AFLE VERING

1

‘Waar is da feesje?!’

‘We are Belgium!!’ Er heerst een intens groepsgevoel in het klaslokaal van de zesdejaars. De knetterluide decibels echoën door het schoolgebouw. De leerlingen – 16 drukke telgen bij elkaar - maken zich klaar voor de laatste WK-kwalificatiewedstrijd van de Rode Duivels. Samen staan ze sterk om te supporteren voor BELGIIIIEEEEEUUHH!

‘Z

e hebben nog geen cola gedronken of popcorn gegeten. Dit is hun toestand voor de suikerroes,’ waarschuwt juf Karen ons. Maar de leerlingen hebben geen zoetigheden nodig om in een opperbeste stemming te geraken. Vanavond kijken ze samen op een groot scherm naar de voetbalmatch van onze nationale helden, de Rode Duivels, tegen Wales. Achteraf kamperen ze met zijn allen op school. Zal er wel veel geslapen worden deze nacht? ‘Ik betwijfel het,’ zegt Seçil lachend. ‘De meisjes zullen vooral veel tetteren.’ Dat belooft!

Gezellige boel De klasgenootjes hebben hun lokaal sfeervol ingericht voor de avond en nacht, met luchtmatrassen, veldbedden en veel kussens. Ook hebben ze zichzelf passend uitgedost, met voetbalshirtjes en grappige hoofddeksels met

duivelshoorntjes of de kleuren van de Belgische vlag. Ook de driekleur op de wangen is een must. Dan ploffen ze neer in het reusachtige bed, klaar om in pyjama (!!!) de boel bij elkaar te juichen. En de meisjes doen daarbij niet onder voor de jongens: ze roepen even hard! Vinden ze voetbal dan ook zo leuk? ‘Ik ken de regels en de voetballers niet echt, maar samen supporteren is heel leuk!’ zegt Mado. Seçil heeft de namen van de spelers goed geoefend, toen ze de dag ervoor met de hele klas naar een training van de Rode Duivels ging kijken in het Koning Boudewijnstadion. ‘Ik heb handtekeningen gekregen van Romelu Lukaku, Thibaut Courtois en Guillaume Gillet. Ze waren echt vriendelijk.’ Geen sterallures dus bij onze nationale voetbalploeg.

Voetballers in spe De echte voetbalfans zitten vooraan aan het scherm gekluisterd, en leveren luidkeels commentaar.

Axel Witsel door Andy en Seçil

‘Neen! Oh, komaan! Wat een zwakke pas.’ Boegeroep en afkeurende duimen wanneer de Duivels een kans laten schieten, laaiend


ZAZIE MAGAZINE N°10 - DONDERDAG 7 NOVEMBER 2013 - PAGINA 7

© SASKIA VANDERSTICHELE

X-perts

Zazie-redacteurs vertellen over hun favoriete lekkernij, gadget of sportbelevenis van de maand. Lees hier hun tips of verhaal.

250g gemalen amandelen 250g fijne rietsuiker 1 eiwit 1 koffielepel oranjebloesemwater

Ruben (11), sportspotter Ik heb een leuk artikel gelezen in de krant. Dat artikel gaat over alcohol en bier drinken in sportclubs. De journalist schrijft dat de jongeren van sportclubs, meestal voetbalclubs, dubbel zoveel drinken als gewone jongeren van dezelfde leeftijd. Jongens van 18 drinken 18 glazen bier in een week!! Als ze ouder zijn dan 18, stoppen ze met drinken, omdat ze dan serieus gaan spelen. Meisjes drinken minder dan jongens. Maar meisjes die in een club zitten, drinken nog altijd meer. Ik zit zelf ook al ongeveer een jaar in een club in Anderlecht. Het is wel geen voetbalclub, maar een rugbyclub. Daar kunnen de

Marouane Fellaini (met zijn handtekening)

Céline Vincent

’t Is te hopen dat de Rode Duivels winnen tegen Wales. Ik schat 2-0. Na de match zal ik het jullie weten te zeggen. Oei. Het is 1-1 geworden. Ze hebben goed gespeeld. Maar het kon beter. Veel kansen verbrod, mooie pas van Lukaku en mooie goal van De Bruyne. Ze gaan alleszins naar BRAZILIE !!!!!!

© HASTEMIR

enthousiasme en uitbundige knuffels wanneer ze een goal maken. Zazie polst bij de jongens even naar hun passie voor het voetbal. Ze halen er al snel een bal bij, om te tonen wat ze écht waard zijn als voetballers. Quentin, Dogan, Luca en Sebastien dromen er allemaal van om profvoetballer te worden. ‘Maar ik vrees dat ik niet snel genoeg loop op het veld om het echt ver te schoppen,’ twijfelt Quentin. ‘Ja maar, als we nu heel veel oefenen, en nog wat groeien, kan het misschien wel lukken, hé!’ reageert Luca vol zelfvertrouwen. Wat wél zeker is, is dat de Rode Duivels zich geen betere – en luidere - bewonderaars kunnen inbeelden dan deze klas. Tijd voor een feestje!

Ben je heel handig met de computer, hou je van 3D en zou je graag je eigen spel maken? Dan is dit artikel voor jou. Ik heb het over een vrij nieuw programma om op een simpele manier 3D-filmpjes of -spelletjes te maken. Het programma heet Blender. Als je het wil downloaden, ga dan gewoon naar www.blender.org. Probeer het laatste model te downloaden. Ik heb zelf Blender 2.68 64 bits, een heel handig programma. Natuurlijk is het niet handig om het schriftelijk allemaal uit te leggen. Daarom heb ik tutorials (= handleidingen) gemaakt en op YouTube gezet. Je schrijft gewoon ‘kihnde ait el kadi’ en dan zul je het wel vinden. Hier heb je ook een foto van een 3D-constructie die ik met het programma heb gemaakt. Veel geluk ermee !!!!!!!

VOOR EN NA DE MATCH BELGIË-WALES:

© KIHNDE

Kihnde (11), de toyfreak

volwassenen ‘s zaterdags ook nogal wat bier drinken, vooral 's morgens na de match. En dat zal ongeveer rond half twaalf zijn. Van de jongeren van 18 heb ik het nog niet zo vaak gezien. Zij trainen op andere uren. Schol!

VOOR

• • • •

Hallo allemaal! Vandaag maken we zelf marsepein. Doe al je ingrediënten in een kom en meng ze goed. Kneed de boel daarna ook nog wat. Wikkel je marsepein in een vochtig stuk boterhampapier en laat hem een dag in de koelkast rusten (24 uur). Als je wil, kan je de marsepein ook kleuren met sap van rode bieten. En je kan er allerlei leuke vormpjes mee maken. Voila, dit was het dan. Daag!

NA

INGREDIËNTEN

Oumi (10), de keukenprinses


© TINA HERBOTS

UIT–gestippeld

DRIE tips van Zazie om er deze maand november met je ouders of vrienden op UIT te trekken:

FESTIVAL: IMPORT/EXPORT IN BRONKS

9 TOT 11/11

Jean en Élise zijn al 65 jaar heel gelukkig samen. Maar Élise krijgt plots gaten in haar geheugen. Gezichten vervagen, herinneringen verdwijnen. ‘Silence’ is een straffe poppentheatervoorstelling, zonder woorden! Dat en nog veel meer op het internationale Bronksfestival Import/ Export van 9 tot en met 11 november.

LUISTEREN NAAR SPROKEN

17/11

Op de derde zondag van november is het Kunstendag voor Kinderen. In het Kaaitheater kan je luisteren naar Sproken. Wat?! Sproken? Jaja, geen sprookjes maar sproKEN. Dat zijn goede en sappige verhalen en legendes van en over Brusselaars uit alle hoeken van de wereld. Want ja, in Brussel wonen zoveel verschillende mensen! Ouders mogen meekomen.

WELKE VRAAG LIGT ER OP JE MAAG?

EXPO: INDIA ONTDEKKEN

Puggy heeft een Britse zanger en Zweedse drummer.

17/11

Nieuwsgierig naar India? Dan hoef je zelfs niet eens ver te reizen. Tot in januari kan je in het Paleis voor Schone Kunsten naar tentoonstellingen van Europalia India. Op zondag 17 november kan je leren masseren of levensgrote mandala’s (= een soort cirkel als symbool voor het heelal) maken. Of wat dacht je van Sanskriet leren schrijven met je vingers op elkaars rug?

HIJ KOMT, HIJ KOMT !

24/11

De muzikanten van Puggy liepen elkaar tegen het lijf op de jazzschool in Brussel. Dus vinden ze zichzelf een Brusselse band. Ook al hebben ze Britse, Zweedse en Franse (de bassist) roots. Puggy heeft al drie cd’s gemaakt, en wordt almaar bekender. Volgend jaar staan ze op het gigantische podium van Vorst Nationaal, als hoofdact. Daar kijkt het trio maar wat naar uit! Zanger Matthew Irons vraagt zich dit wel vaak af:

Kan je een generatie altijd herkennen aan de muziek die ze maakt? Of net niet??

© HELEEN RODIERS

Afspraak aan metro Simonis op de vierde zondag van november, klokslag 14 uur. Dan organiseert de groene jeugdbeweging JNM de activiteit ‘Hij komt, hij komt’. Maar wie komt er? Dat is de vraag natuurlijk! Ben je ook nieuwsgierig naar die geheime gast? Wie het ook wordt, hij of zij neemt jullie mee op avontuur.

Elke maand polst Zazie bij een Bekende Brusselaar naar wat hij/zij wil vragen aan jullie, de Jeugd van Tegenwoordig. Deze keer is Puggy aan de beurt.

© TERESA SDRALEVICH

Hebben jullie hier een antwoord op? Bespreek het maar eens in jullie repetitiekot of in de muziekles. Reacties welkom op zazie@bdw.be!

HO,

blijf even hangen hier! Wat zie/denk/voel jij bij deze tekening? Mail naar zazie@bdw.be of laat je mening los op facebook.com/ Zazie.jongerenkrant

Zoek h e de grijz t woord in e balk. Oploss in Zazie g straks op . j o n g erenk rant

Kunstenares Teresa Sdralevich maakt elke maand voor Zazie een posterzegel. Een miniposter dus, zoals ook een postzegel een piepkleine poster is. Je kan de posterzegels verzamelen en downloaden op www.brusselnieuws.be/ posterzegel

Zazie is een maandelijkse bijlage bij Brussel Deze Week en is gratis. Samenstelling: Kim Verthé (kim.verthe@bdw.be, 02-226.45.59). Vormgeving: Peter Dhondt. Cover: Karolien Vanderstappen. Tekeningen: Ilah, Teresa Sdralevich. Redactie: Céline Vincent en Kim Verthé. Eindredactie: Kim Verthé. Foto’s: Saskia Vanderstichele. X-perts: Oumi, Ruben en Kihnde. Contact met Zazie? zazie@bdw.be. Like! facebook.com/Zazie.jongerenkrant. Adverteren in Zazie? rika.braeckman@bdw.be. Abonnement: abo@bdw.be. Verantwoordelijke uitgever: BDW, Anne Brumagne, Flageyplein 18, 1050 Brussel.

Volgende Zazie op 5 december! www.brusselnieuws.be/zazie


BDW - editie 1401