Issuu on Google+

‘WIJ ZIJN NIET BANG VOOR DE WOLF’ TERUG NA DE ZOMERSTOP! Met KlaraFestival, Design September en Clint Eastwood.

FC BRUSSELS, RWDM EN BLEID-MOLENBEEK: DE VOETBALVETE UITGELICHT, P. 2-3

© BART DEWAELE

AFGIFTEKANTOOR BRUSSEL X P303153

30 08 12

SPELEN NAAST HET SCHEUTBOS

SINT-JANS-MOLENBEEK – In heel het Brusselse gewest waren er deze zomer 29 Nederlandstalige speelpleinen. De VGC is met acht speelpleinen de grootste organisator, maar ook verschillende gemeenten organiseren speelpleinen. Het aantal inschrijvingen stijgt elk jaar. In Molenbeek wordt negentig procent van de animatoren in eigen gemeente gerekruteerd. TDM

Cultuur > Crisismanager stelt orde op zaken bij Daarkom

Houtworm en andere zorgen BRUSSEL – Het Vlaams-Marokkaans Huis Daarkom moet het nieuwe seizoen in zonder vaste directeur, zonder echt programma en zonder duidelijk profiel. Het voor veel geld gerenoveerde gebouw kampt met houtworm en andere gebreken, een crisismanager ruimt puin.

D

aarkom, het geesteskind van de vorige minister van Cultuur en Brussel, Bert Anciaux (SP.A), ging in september na een moeizame, jaren aanslepende opstartfase open in het vroegere theater La Gaîté aan de Wolvengracht. Enkele maanden voor de opening kreeg directrice Roos Pauwels te horen dat Anciaux’ opvolgster op

Cultuur, Joke Schauvliege (CD&V), kritisch stond tegenover het nieuwe centrum en dat ze de subsidies verminderde. Met de overblijvende 500.000 euro zou na betaling van huur (jaarlijks 314.000 euro), onderhoud en personeel nauwelijks geld overblijven voor een eigen programmering. Een volwaardig programma was er dan ook niet toen Daarkom van start ging.

Rond de jaarwisseling werd de raad van bestuur uitgebreid van vijf naar twaalf leden. De versterkte raad ergerde zich over het feit dat het centrum zo moeilijk van de grond kwam. “Het had al zoveel geld gekost en er was nauwelijks culturele output,” zegt bestuurslid Dirk Berckmans (N-VA). Er rezen twijfels over de manier waarop Daarkom zakelijk gerund werd. Waarna Pauwels, die net twee jaar aan de slag was, vlak voor de zomer moest vertrekken. “Zij was vooral bezig met het artistieke. Aanvankelijk was het de bedoeling om naast haar een zakelijk leider te plaatsen, maar door de crisis was daar geen geld voor,” zegt voorzitter Larbi Khetouta.

Marc Van den Broeke, die al op verschillende plaatsen brandjes geblust heeft, is directeur ad interim. Hij moet de komende maanden orde op zaken stellen, op financieel en organisatorisch vlak en ook in het gebouw. Door haastwerk bij de opening is de afwerking niet goed gebeurd. In januari al donderden de fraaie Marokkaanse artisanale tegels van de muur. En nu blijken de magistrale donkere trap en de muren ook nog eens aangetast door houtworm. Terwijl Van den Broeke schoon schip maakt, probeert de raad van bestuur in allerijl een actieplan en een duidelijke koers uit te tekenen voor het Vlaams-Marokkaans

Huis. In functie daarvan wordt dan een nieuwe directeur gezocht, die dan eindelijk een programma kan opstellen. Vast staat dat Daarkom geen eigen productiehuis wordt, maar vooral ‘receptief’ zal werken, zoals Schauvliege wil. Het is overigens niet al kommer en kwel bij Daarkom. Marokko kwam zopas over de brug met 205.000 euro voor de werking van het centrum en zou dat bedrag volgend jaar verhogen tot 250.000 euro. Khetouta: “De financiële problemen zijn daarmee bijna allemaal achter de rug. Nu nog de witte raaf vinden.”

Bettina Hubo

N° 1342 VAN 30 AUGUSTUS TOT 6 SEPTEMBER 2012 ¦ WEEK 35: WEEKBLAD, EEN UITGAVE VAN VZW BRUSSEL DEZE WEEK, FLAGEYPLEIN 18, 1050 ELSENE, REDACTIE: 02-226.45.40, ABONNEMENTEN: 02-226.45.45, E-MAIL: INFO@BDW.BE, WWW.BDW.BE


OPMERKELIJK

BDW 1342 PAGINA 2 - DONDERDAG 30 AUGUSTUS 2012 © HERMAN RICOUR

Uitgelicht > FC Brussels en Bleid-Molenbeek dan toch niet complementair

Herrie in het Molenbeekse voetbal DE VIJFHOEK LIGT IN VORST BRUSSEL – Het is meer dan tien jaar geleden dat de VRT nog een reeks in Brussel opnam. Met De Vijfhoek haalt de openbare omroep de schade in. De Vijfhoek speelt zich af in het centrum, maar werd wel grotendeels in Vorst gefilmd. Het Sint-Denijsplein en de bomenrijke Albertlaan zijn te zien in de eerste aflevering. De nieuwe dertiendelige fictiereeks speelt zich af in een ‘typische’ Brusselse buurt, de Kattenberg. Claudia (Elke Dom) heeft er een koffiebar. Ze heeft een puberende zoon, Jules (Jens Pauly). Ellen (Marieke Dilles) zit boven de koffiebar op kot. Ze is afgestudeerd als juriste en wordt door haar vader gepusht om in zijn kantoor te komen werken, maar Ellen heeft andere plannen. Ze droomt van een carrière als journaliste bij De Krant van Brussel. Iedereen leidt zo’n beetje zijn eigen leven, tot projectontwikkelaar Jacques (Rik van Uffelen) zijn zoon Christophe (Jenne Decleir) uitstuurt om de huizen in de buurt op te kopen. Hij wil de boel platgooien om er een zaken- en winkelcomplex neer te poten. Langzaam worden de buurtbewoners zich bewust van het gevaar. Ze slaan de handen in elkaar en gaan de strijd aan. Vóór de preview van de eerste aflevering was ik behoorlijk sceptisch: de strijd van buurtbewoners tegen een vastgoedontwikkelaar leek zó laat-twintigste-eeuws; David tegen Goliath. De uitdagingen van de 21ste eeuw zijn anders. De eerste aflevering heeft me over de streep gehaald, de reeks speelt zich wel degelijk in de 21ste eeuw af. Het productiehuis Kanakna heeft met De Vijfhoek de ambitie om Brussel realistisch en genuanceerd in beeld te brengen, de mooie en de minder fraaie kanten, maar ook de wirwar aan talen, culturen en etnieën. De beloftevolle bokser Saïd (Saïd Jaafari) en de Vlaamsgezinde bankier Lukas (Dirk Tuypens) zijn maar twee exponenten van het kosmopolitische DV Brussel. De Vijfhoek loopt vanaf dinsdag 4 september dertien weken lang op Eén

SINT-JANS-MOLENBEEK – Er hangt een gespannen sfeer in het Edmond Machtensstadion. Michel De Wolf schopt met zijn project Bleid-Molenbeek tegen de schenen van FC Brussels en vraagt de gemeente te kiezen tussen beide projecten. Tweedeklasser FC Brussels blijft er rustig onder.

S 

upporters van wijlen stamnummer 47 gingen eind juni aan het dromen. Michel De Wolf wou ‘hun’ RWDM terug naar het Edmond Machtensstadion halen en had daartoe het stamnummer van FC Bleid gekocht. De afspraak om volgend seizoen samen te smelten met het RWDM uit vierde provinciale was zo goed als rond. Het project schoot uit de startblokken, maar kreeg de afgelopen weken een paar tegenslagen te verwerken. De fusie met RWDM werd door uiteenlopende visies naar de prullenmand verwezen, en een thuisbasis vinden bleek moeilijker dan gedacht. Toch blijft De Wolf strijdvaardig. “In de loop van dit seizoen zullen we opnieuw praten met de mensen van RWDM; die samenwerking is nog niet van de baan,” zegt de trainervoorzitter van Bleid-Molenbeek. “Alles kan nog. Het enthousiasme voor

ons project is nog altijd groot. We hebben een stevige structuur neergezet en hebben vertrouwen in onze supporters. Het aantrekken van een pak sponsors heeft ons zelfs ambitieuzer gemaakt: we willen binnen de vijf jaar naar eerste klasse.” Allemaal goed en wel, maar ondertussen is de derdeklasser nog altijd op zoek naar een vast thuisveld. Ze hoopten op een bijveld van het Machtensstadion, maar FC Brussels gaat daarmee niet akkoord. En zij hebben volgens voorzitter Vermeersch een exclusieve overeenkomst met de gemeente over het gebruik van het stadion. De eerste thuismatch werkte Bleid-Molenbeek dan maar af op het veld van Wemmel. “We trekken dit seizoen weg uit Molenbeek,” zegt De Wolf. “Waarheen, dat kan ik nog niet zeggen, maar het wordt niet Wemmel. Volgend sei-

zoen hopen we terug te keren naar Molenbeek. Al hangt dat ook van de gemeente af: zij moet haar verantwoordelijkheid nemen, maar doet dat niet door de gemeenteraadsverkiezingen die voor de deur staan. Maar ze zullen moeten kiezen: Brussels of wij. Niet alle twee samen. En als het niet kan in Molenbeek, dan trekken we weg. Buiten Brussel.”

Absurde megalomanie Bij FC Brussels reageert de gloednieuwe perschef Peter Mast dat de activiteiten van De Wolf ‘geen topic’ zijn. Toch gaat die laatste fel tekeer tegen zijn voormalige broodheer en schuwt hij de harde uitspraken niet. De Wolf blijft naar eigen zeggen hoofd van de jeugdopleiding bij FC Brussels, al wil Johan Vermeersch hem opzij schuiven. Gezien de huidige situatie lijkt het onmogelijk om die functie te blijven uitoefenen.

“Vermeersch mag zeggen wat hij wil,” vervolgt De Wolf, “hij heeft niets te zeggen over de jeugdschool. Hij is gewoon bang voor ons. In tegenstelling tot ons heeft hij geen project. In zijn absurde megaloma-

Michel De Wolf:

“De gemeente zal moeten kiezen: Brussels of wij. Niet alle twee samen. En als het niet kan in Molenbeek, dan trekken we weg uit Brussel” nie wil hij niets horen van anderen. Ik ben verbaasd dat er nog mensen met hem willen werken.” Het hele dossier heeft ook een poli-

DE WEEK IN BEELD DOOR SASKIA VANDERSTICHELE

Maandagochtend op de Oude Graanmarkt. De Dansaertstraat ligt open tussen Oude en Nieuwe Graanmarkt, maar dat lijkt deze lezende man niet te deren.

© SASKIA VANDERSTICHELE


WEEKOVERZICHT

BDW 1342 PAGINA 3 - DONDERDAG 30 AUGUSTUS 2012

© REPORTERS / MICHEL DEMANET

WOENSDAG 22 AUGUSTUS HERRIE IN MOLENBEEKS VOETBAL. De gemoederen lopen hoog op in en om het Edmond Machtensstadion. Michel De Wolf, de nieuwe voorzitter van Bleid-Molenbeek, vraagt de gemeente te kiezen tussen Bleid-Molenbeek en FC Brussels. Beide projecten lijken niet complementair. Bleid beslist daarom om komend seizoen weg te trekken uit Molenbeek, maar heeft nog altijd geen vaste plek om zijn thuiswedstrijden.

DONDERDAG 23 AUGUSTUS AGENTEN ZONE MONTGOMERY SLAAN GEBOEIDE MAN. De politiezone Montgomery (Etterbeek, Sint-Pieters- en Sint-Lambrechts-Woluwe) voert een onderzoek naar enkele agenten. In een YouTube-filmpje, uitgezonden op VTM, is te zien hoe die op straat een geboeide man hard aanpakken. BOUWVERGUNNING VOOR JUST UNDER THE SKY. Terwijl alle ogen in Shoppingland dezer dagen gericht zijn op Uplace en Neo, vordert het kleinere project Just under the Sky met rasse schreden. Het complex aan de Van Praetbrug kreeg eind juli een bouwvergunning, en ondertussen is er ook een milieuvergunning.

VRIJDAG 24 AUGUSTUS “Wat wil De Wolf bereiken met Bleid-Molenbeek?” vragen ze zich af bij FC Brussels. De tweedeklasser zegt zich geruggensteund te blijven voelen door de gemeente Sint-Jans-Molenbeek.

tiek kantje: Michel De Wolf staat bij de komende gemeenteraadsverkiezingen op de PS-lijst in Molenbeek. Daarover is hij kort: “In tegenstelling tot wat sommigen daarover vertellen, meng ik politiek en voetbal niet.” Bij Brussels voelen ze zich alvast geruggensteund door de gemeente, die altijd heeft benadrukt dat het nieuwe RWDM complementair moet zijn met FC Brussels. “Tijdens de eerste competitiematch werd voorzitter Vermeersch op de tribune geflankeerd door burgemeester Moureaux en de schepen van Sport,” reageert

Peter Mast. “We hebben altijd goed samengewerkt, en daar komt geen verandering in. De club wil de Brusselse jeugd een kans geven, en dat is dit seizoen meer dan ooit het geval. Nu die jongeren hun kans krijgen, moeten ze die grijpen. We hebben in feite geen mening over BleidMolenbeek. Bang zijn we alvast niet. Dit is gewoon een spijtige zaak. Wat denkt De Wolf hiermee te bereiken? De koek is al zo klein.” Het project van Bleid-Molenbeek werd gelanceerd in een periode van grote onzekerheid rond FC Brussels. De voorzitter liet in het midden of

hij zou stoppen of niet, en de club kreeg ook nog eens een transferverbod opgelegd. Ondertussen staat de trein weer op de rails. “Brussels heeft toen heel lang niet gecommuniceerd, en daaruit zijn negatieve conclusies getrokken. Maar we wilden pas iets zeggen als onze vernieuwde en verbrede structuur er volledig stond,” zegt Mast. “Dat is nu het geval, en dat zorgt voor een nieuwe start bij Brussels. Het project van De Wolf vormt daarvoor geen enkele bedreiging.” 

Tim Schoonjans

Ik zou zeer graag daar eens een keer burgemeester zijn, om het mee te maken. Nergens is de inefficiëntie in het besluitvormingsproces groter, er is geen enkele stad ter wereld die niet centraal bestuurd wordt, behalve Brussel.” Volgens Stefaan De Clerck, CD&V-burgemeester van Kortrijk, heeft Brussel de culturele omslag gemist die veel Vlaamse steden hebben gemaakt (in De Morgen).

Van veiligheid een prioriteit maken? Ja, dat is nieuw in het discours van de PS.”

HET WOORD

Volgens politicoloog Pierre Verjans (Université de Liège) is het niet voor het eerst dat socialisten veiligheid hoog op de politieke agenda zetten, maar dat de Belgische PS dat doet, is wél nieuw (in La Libre Belgique).

Schijnerkenning

Er is een nieuwe vorm van migratiefraude ontdekt. Een Belg van Congolese origine heeft bekend dat hij tegen betaling zeventien kinderen heeft erkend, om ze een verblijfsvergunning te kunnen geven. Dat meldt Het Laatste Nieuws. Schijnerkenning lijkt daarmee, net als het schijnhuwelijk, een nieuw achterpoortje om België

binnen te komen. Toch is de waarheid genuanceerder. Bij familiehereniging wordt altijd een DNA-test gevraagd. Hier ging het om kinderen die al in België verblijven en dan door een Belgische vader worden erkend. Een DNAtest ligt in dat geval juridisch heel wat moeilijker. Voor SVG het eerst treedt het parket hier nu tegen op.

CIPIERS SINT-GILLIS WEER AAN HET WERK. De gevangenbewaarders van Sint-Gillis gaan opnieuw volledig aan het werk. Ze aanvaarden een nieuw voorstel van de directie. Er komen negentien nieuwe vaste personeelsleden bij, 37 langdurig gedetineerden worden overgeplaatst. GORDEL: ALSEMBERG IN PLAATS VAN RODE. Na de weigering van Sint-Genesius-Rode verhuist de start- en aankomstplaats van De Gordel naar Alsemberg, een deelgemeente van Beersel. Dat zegt Vlaams minister van Sport Philippe Muyters (N-VA).

ZATERDAG 25 AUGUSTUS OHL HOUDT RSCA IN BEDWANG. Anderlecht verspeelt voor de tweede keer dit seizoen punten. Met een veredeld B-elftal komt paars-wit niet verder dan een 1-1-gelijkspel bij OH Leuven. Ook vorig seizoen kon Anderlecht niet winnen van de Leuvenaars.

MAANDAG 27 AUGUSTUS KWART VILLO-FIETSEN GESTOLEN. Uit cijfers in het jaarverslag van Villo, dat brusselnieuws.be opvroeg, blijkt dat in 2011 een kwart van de tweeduizend Villo-fietsen werd gestolen. In 2010 was dat nog meer dan een derde. De dalende trend lijkt zich door te zetten in 2012. Zeventig procent van de fietsen wordt uiteindelijk teruggevonden en opnieuw in omloop gebracht. NIEUWE AANTIJGINGEN TEGEN AUDENAERT. Glenn Audenaert, de geschorste baas van de federale gerechtelijke politie van Brussel, zou enkele tienduizenden euro’s op zijn rekening hebben gekregen van de Nederlandse vastgoedmakelaar Zweegers. Dat vernam De Standaard uit goede bron. De vastgoedmagnaat ontkent dat hij of een van zijn ondernemingen Audenaert betaald heeft. SP.A: ‘HELFT METROPOORTJES BUITEN DIENST.’ De netheids- en veiligheidssituatie in de metrostations blijft ondermaats. Dat concludeert de Brusselse SP.A na haar derde Metronet-onderzoek. “De helft van de toegangspoortjes was tijdens ons onderzoek buiten dienst,” zegt parlementslid Jef Van Damme. Volgens eigen onderzoek van de MIVB functioneert negentig procent van de poortjes normaal.

DINSDAG 28 AUGUSTUS TURKSE BEVOLKING VERGRIJST RAZENDSNEL. Binnen drie jaar zal het aantal Turkse zestigplussers in Brussel verdrievoudigd zijn. Onderzoekster Tine Buffel (VUB) roept daarom op om na te denken over een toekomst voor buitenlandse ouderen. Voor gemeenten waar veel Turken wonen, zoals in Sint-Joost-ten-Node, wordt dat een hele uitdaging. CEUX WIL AUTOHANDEL NIET IN HAVEN. De Brusselse schepen van Stedenbouw Christian Ceux (CDH) vindt het geen goed idee om de handel in tweedehandsauto’s te verhuizen van de Heyvaertwijk naar een terrein aan het kanaal vlak bij het waterzuiveringsstation Brussel-Noord. “Ik ben het beu dat men de activiteiten die niemand wenst, altijd wil verplaatsen naar de Voorhaven,” schrijft hij op Facebook. Hij vraagt ook meer overleg en een globale visie op het kanaal.  Samengesteld door Tuur De Moor

MEER NIEUWS DE HELE WEEK ROND OP SURF NAAR BRUSSELNIEUWS.BE EN SCHRIJF JE IN OP DE NIEUWSBRIEF


BDW 1342 PAGINA 4 - DONDERDAG 30 AUGUSTUS 2012

Zomerreeks (7/7) > Een reis door de wereld: de Albanezen

De meerkoppige adelaar BRUSSEL – Albanese Brusselaars legden in zestig jaar tijd een zeer gefaseerd migratieparcours af. Elke periode boetseerde geheel eigen identiteiten, die voortdurend zijn blijven evolueren. Drie golven. Drie portretten.

W 

at als we voor de korte pijn kiezen en maar meteen het abces doorprikken? Voor de doorsnee Belg is elke Albanees een crimineel. Die beeldvorming ontstond in de loop van de jaren 1990 als gevolg van de opkomst van de georganiseerde misdaad. De val van het communisme in Albanië liet in 1991 niets na dan puin. Corruptie en armoede zorgden voor de ideale context waarin criminele netwerken konden gedijen. Clans structureerden hun imperium rond drugs- en mensenhandel, afpersing en prostitutie. In België werd vooral op dat laatste ingezet. De vitrines van de Aarschotstraat in Schaarbeek werden geïnfiltreerd. Vrouwen degradeerden er tot gewelddadig behandeld koopwaar. Omstreeks 2000 werd de straat wel opgekuist en geleidelijk aan door Bulgaren ingenomen, maar het kwaad was geschied. Een meerderheid van Albanese Brusselaars mocht nog op zijn kop gaan staan, het werd heel moeilijk om het negatieve imago nog van zich af te schudden. En nochtans! In 2011 paradeerde de stralende Albana Berisha met lange, goudblonde haarlokken over de Grote Markt. Als pas verkozen Miss Brussel stortte de Albanese

geslaagde integratieparcours nooit het daglicht haalt. Het positieve, zoals het grote belang dat wordt toegekend aan opvoeding en opleiding, moet wijken voor het negatieve uit de media.”

De hele zomer lang is historicus Hans Vande­ candelaere op wereldreis geweest... in Brussel. Deze week brengt hij verslag uit van het reilen en zeilen binnen de Albanese gemeenschap.

Grondbezitters uit Kosovo zich een jaar later in de titanenstrijd voor Miss België. In 2008 nam hulptrainer Besnik Hasi, een andere Albanese Kosovaar, bij Royal Sporting Club Anderlecht

De Albanese aanwezigheid in Brussel bestaat uit een rijk palet van Albaneessprekenden uit Albanië, Kosovo, Macedonië, Montenegro, Griekenland en Turkije. Van hen zou

“Mijn dochter is uiteindelijk met een Belg getrouwd. En als ik nu zie hoe zij een huis en een kaderpositie bij Belgacom heeft, dan zaten wij er als eerste generatie toch wel voor een stuk naast” plaats op de bank naast de toenmalige coach Ariël Jacobs. En zo kun je ook spreken over Albanese economen, onderzoekers, kabinetschefs, kunstenaars en dokters. De ouders moesten het eens weten: dagelijks worden hun kinderen van en naar de Europese scholen gereden door bussen van Albacars, een Albanees familiebedrijf. “Een van de problemen, zo je wilt, ligt volgens mij in het feit dat Albanezen zich fysiek weinig onderscheiden van Belgen,” zegt de Albanese ULB-onderzoeker Kolë Gjeloshaj. “Dat houdt in dat hun relatief goed

ruim 75 procent uit ex-Joegoslavië komen. Brussel was altijd al de voornaamste richtstad en Schaarbeek, Sint-Gillis, Anderlecht en Sint-Joost-ten-Node waren de belangrijkste onthaalgemeenten. Globaal genomen kwamen Albaneestaligen in drie golven naar Brussel. In 1946 riep Enver Hoxha de Albanese Volksrepubliek uit en reduceerde hij het land stapsgewijze tot een communistische kooi die tot in het extreme van de buitenwereld werd afgesloten. Een groep van kleine landbezitters die het slachtoffer was

geworden van de collectivisatie, kon aanvankelijk nog wegglippen uit de berggebieden van Noord-Albanië. Ze werden geplaatst in Kosovaarse dorpen. Anderen kwamen terecht in vluchtelingenkampen. “Mijn ouders bezaten grond en dieren in het noorden van Albanië en voelden de bui hangen. Grondbezitters waren bloedzuigers in de ogen van het nieuwe regime,” legt Hajrudin van het busbedrijf Albacars uit. “In 1951 staken ze de grens met Kosovo over. Ik was te klein voor de gewaagde onderneming en bleef achter bij mijn grootmoeder. Pas enkele jaren later, toen ik elf was, drongen twee ooms gewapend vanuit Kosovo clandestien Albanië binnen om me te helpen vluchten. ’s Nachts, bij maanlicht. Al zigzaggend door het mijnenveld.” De in Joegoslavië verzamelde vluchtelingen gaven het startschot voor de

migratie naar België. In 1956 werd een Kroatisch vluchtelingenkamp ontruimd. Een eerste treinkonvooi met honderdvijftig à tweehonderd vluchtelingen aan boord spoorde naar Brussel. Dit wordt doorgaans als het symbolische begin van de instroom gezien. “Ik werd met mijn familie in 1960 van Kosovo naar datzelfde kamp in Kroatië overgebracht,” vervolgt Hajrudin. “Het was een legerkazerne met prikkeldraad en enorme slaapzalen waar iedereen door elkaar verbleef. In 1961 werden we er door een Belgische dele­gatie geselecteerd, met vracht­wagens naar Zagreb gereden en daar op de trein naar Brussel gezet.” De groep van gevluchte NoordAlbanese boeren werd in Brussel in dezelfde periode aangevuld met Albanese Turken die de weg van de gastarbeidersmigratie volgden. Om-

Hans Vandecandelaere werkte als historicus twee jaar lang aan een lijvig boek over zestig jaar migratie naar Brussel. In Brussel – Een reis door de wereld verschijnt omstreeks begin november bij uitgeverij Epo. Een zeven­ delige zomerreeks in BDW blikt vooruit met herziene, ingekorte voorpublicaties.

ADVERTENTIE

Word verzorgende! Nightingale is een Nederlandstalige school die een unieke studierichting in de zachte sector biedt binnen het beroepsonderwijs, met een hoge kans op werk. INLICHTINGEN & INSCHRIJVINGEN: LEOPOLD DE SWAEFSTRAAT 38 IN ANDERLECHT, 02-521.58.67

NIGHTI ZEER G NGALE IS BEREIK EMAKKELIJK BAAR (JACQU MET METRO ES BR EN BUS EL) . ingale.be info@campusnight www.campusn ightingale.be


BDW 1342 PAGINA 5 - DONDERDAG 30 AUGUSTUS 2012

een stuk complexer op. Oudkomers uit Albanië, die uitgerekend voor het communisme waren gevlucht, kwamen tegenover Joegoslavische nieuwkomers te staan. Deze Kosovaarse Albanezen begrepen niet waarom hun taalgenoten destijds Albanië hadden verlaten. Voor hen was Hoxha juist een voorbeeld. Zij hadden hun leertraject in Kosovo afgelegd met partij-ideologisch gekleurde schoolboeken die vanuit Albanië werden opgestuurd en ze wisten niet beter. Het was niet ongewoon om in de jaren 1980 op het

De instromers van na 1990 maakten brandhout van het patriottisme van hun voorgangers. Communisme had vooral ontbering opgeleverd

Schumanplein Kosovaren te zien manifesteren met communistische vlaggen. Dit botste met de groep van politieke vluchtelingen. Politiek zorgde voor wrevel en verdeling. Kaarten, drinken en praten over Albanië deden Albanezen en Kosovaarse Albanezen elk in hun eigen cafés.

Maskers af

Elk jaar wordt de herdenking van de onafhankelijkheid van Albanië, op 28 november 1912, gevierd in Birmingham Palace in Anderlecht.

streeks 1970 kwamen er nog wat Albanezen uit Macedonië, Kosovo en Montenegro bij. Formeel ging dit ook om gastarbeiders.

Kanun In 1968 slaagden deze, vaak in Schaarbeek geconcentreerde, Albanezen erin om vlak bij het Josaphatpark de ondertussen behoorlijk verweerde beeltenis van Skanderbeg in te wijden. Deze prins organiseerde in de vijftiende eeuw het verzet tegen de Ottomanen en werd hierdoor een topreferentie voor het latere Albanese nationalisme. De Albanese Brusselaars hadden voortaan een symbolisch houvast waarop ze hun vaderlandsliefde konden weerspiegelen. Dit is niet zomaar een fait divers, het is bijzonder kenmerkend voor deze eerste, zeer patriottische generatie van nieuwe Brusselaars. Ze vertegenwoordigden het archetype van

de ruwe Albanese bergbewoner die sterk vasthield aan de tradities van de Kanun, een set regels en wetten. In afwachting van een terugkeer naar Albanië kwam het erop aan om in Brussel de eigen taal en waarden te behouden. Een van hun karakteristieken werd – niet onlogisch – de hang naar endogamie. Gemengde huwelijken waren haast ondenkbaar, omdat ze de clanstructuren en de samenhang konden ondermijnen. Ook wapenbezit in Brussel werd beschouwd  als een volkomen vanzelfsprekend uitvloeisel van hun culturele erfgoed. De sterke politisering was een ander kenmerk. Terwijl de jongeren zich vooral groepeerden rond sport, in het bijzonder voetbal, klitten de ouders samen in republikeinse en royalistische fracties om in clubs en cafés te palaveren over de droom van een postcommunistisch Albanië.

In de jaren 1970 en ’80 brak een nieuwe fase aan, met de komst naar Brussel van Albanezen uit Kosovo en Macedonië. Doorgaans ontvluchtten zij de repressie en de discriminatie door de Serviërs. Deze tweede golf maakte de Albanese gemeenschap er in Brussel

In de loop van de jaren 1990 herschikten de instorting van het communistische Albanië en de open oorlog in ex-Joegoslavië voor een tweede keer de samenstelling van de Brussels-Albanese gemeenschap. Nieuwe golven van Albanese Kosovaren en Albanezen uit Albanië kwamen aan. De ene op de vlucht voor zijn leven, de andere zoekend naar meer welvaart. De Albaneessprekenden die al jaren in Brussel verbleven, werden  geconfronteerd met de achtergronden van die nieuwe groepen. Voor de Kosovaarse Brusselaars uit de jaren 1970 en ’80 werd Albanië plotseling ontmaskerd: geen paradijs, maar het armste land van Europa. Ze

lieten de linkse politieke oriëntatie  los die hen twee decennia lang tegen­­over de Albanese vluchtelingen van de jaren 1950 en ’60 had geplaatst.

Weg met Skanderbeg Maar ook de vroegste generatie kreeg een nieuwe spiegel voorgehouden. Al die tijd had ze zitten broeden op de instandhouding van familietradities door onder meer bloedvermenging te voorkomen. Nu Albanië opnieuw zijn grenzen opende, bleek al gauw hoe het land niet had stilgezeten en veertig jaar bezig was geweest met het afzwakken van religie en het middeleeuwse gewoonterecht. Daardoor was Albanië, ondanks zijn enorme economische neergang, sociaal en cultureel sterk geëvolueerd. De positie van de vrouw was er bijvoorbeeld onder het communisme op vooruitgegaan. Alleen al dit gegeven bracht in Brussel vanaf de jaren 1990 verandering teweeg. De genderverhouding werd gelijkwaardiger. “Mijn dochter is uiteindelijk met een Belg getrouwd. En als ik nu zie hoe zij een huis en een kaderfunctie bij Belgacom heeft, dan zaten wij er als eerste generatie toch wel voor een stuk naast,” zegt de minzaam glimlachende Hajrudin met een zucht. De nieuwe instromers uit Albanië maakten ook brandhout van het patriottisme van hun voorgangers. Communisme had hun vooral ontbering opgeleverd. Propaganda waren ze moe geslikt, vlaggen beu gezien. Skanderbeg lapten ze aan hun laars. Ze wilden vooruit, en aansluiting vinden bij Europa. “Je kunt stellen dat de kinderen van de eerste generatie nog in het stramien van hun ouders zaten,” zegt onderzoeker Kolë Gjeloshaj. “Ze erfden waarden zoals respect voor de ouderen en solidariteit tussen de families. Hun vriendenkring bestond doorgaans uit Albanezen. Wie arriveerde na 1990, is individualistischer ingesteld en heeft minder die communautaire reflex. Zij affirmeren zich sterker als Europeanen en knopen meer banden aan met mensen van buiten hun gemeenschap. Deze houding vind je trouwens ook bij de kinderen van de kinderen van die eerste vluchtelingen.” 

Hans Vandecandelaere

Met de steun van de Vlaamse overheid en Erfgoedcel Brussel U kunt deze zevendelige reeks blijven nalezen op www.brusselnieuws.be/­reisdoordewereld ADVERTENTIE


BDW 1342 PAGINA 6 - DONDERDAG 30 AUGUSTUS 2012

© IVAN PUT

Voor haar laatste Gordel werd Bloso-topvrouw Carla Galle tegen de muur gezet: “Het traditionele start- en aankomstpunt in Rode wordt 850 meter verlegd, naar De Lambiek in Alsemberg. Het is de minst slechte oplossing om het communautaire opbod van beide kanten van repliek te dienen.”

Evenement > Bloso-topvrouw Carla Galle over de allerlaatste klassieke Gordel

‘Het trouwe publiek verdient iets nieuws’ SINT-GENESIUS-RODE / BRUSSEL – Op de eerste zondag van september pakken Bloso en de provincie VlaamsBrabant vanaf volgend jaar uit met een nieuw Vlaams, sportief, familiaal en toeristisch evenement in de Rand. “Wij zijn het trouwe publiek na meer dan dertig jaar iets nieuws verschuldigd,” zegt Bloso-topvrouw Carla Galle. Maar eerst gaat de klassieke Gordel nu zondag Nog 1 keer voluit! Die laatste editie moet een ‘best of alle Gordels’ worden. Maar dat was buiten Sint-Genesius-Rode gerekend. Het historische vertrek- en aankomstpunt in Rode moest op de valreep naar Alsemberg verhuizen.

D 

e gemeente Sint-GenesiusRode bereikte geen consensus om het Gordeltrefpunt in te richten. Pas vorige vrijdag kwam er een alternatief uit de bus: het evenementenplein kon uitwijken naar Alsemberg. Even terug in de tijd. In de nasleep van de Egmontpact-perikelen rond de staatshervorming (1977-’78) pakte faciliteitengemeente Rode in 1981 uit met een fietstocht van honderd kilometer rond Brussel, officieel om ‘het karakter van de Vlaamse, groene Rand’ in de kijker te zetten en te doen eerbiedigen.

Van politiek-symbolische ‘bewustzijnsmanifestatie’ groeide de Gordel – die in 1983 volledig werd overgenomen door Bloso – snel uit tot de grootste Vlaamse familiesportdag rond fietsen en wandelen, met ruim honderdduizend participanten in de zonnigste jaren. De vier Gordeltrefpunten (start- en aankomstplaatsen) Sint-Genesius-Rode, Dilbeek, Zaventem en Overijse vormden de kern voor achthonderd kilometer fiets- en mountainbiketochten, wandellussen, sprookjes- en erfgoedtochten en (muzikaal) entertainment. Een internationaal ongeziene combina-

tie van sport en vermaak en geëngageerde manifestatie rond cultureel-territoriale identiteitsbeleving. Gesjoemel met de bewegwijzering stuurde de wandelaars al eens een verkeerd bos in of deed hen zelfs op de pechstrook van de E411 in Hoeilaart belanden. Maar niets hield de Vlaming tegen om elke Gordel weer present te tekenen. Sinds haar aanstelling in 1991 hield topambtenaar Carla Galle de Gordel drijvend. Ze vertelt: “In 31 jaar tijd hebben pakweg twee miljoen mensen één keer of vaker deelgenomen aan de Gordel. Daarmee is de Gordel

een monument dat zijn gelijke niet kent. De herkomst van de deelnemers is als volgt: 46 procent komt uit Vlaams-Brabant, 20,5 procent uit Oost-Vlaanderen, 13 procent uit Antwerpen, 11 procent uit WestVlaanderen, 6 procent uit Limburg en 2 procent uit Brussel, naast 1,5 procent anderen.” In mei meldde de burgemeester van Rode dat het Gordeltrefpunt daar niet kon worden ingericht; u kreeg het midden augustus nog eens expliciet te horen.

Carla Galle: “Op 14 augustus – dus veertien dagen voor de Gordel alstublieft – kreeg ik een brief van burgemeester Myriam Rolin (CDH; komt niet meer op bij de volgende verkiezingen, red.). Ze schrijft dat er geen probleem is om de Gordel door Rode te laten passeren, maar dat het schepencollege geen consensus heeft bereikt over het inrichten van het Gordeltrefpunt op het plein. Dat trefpunt is ons vertrek- en aankomstpunt, en de locatie voor het feestpodium voor K3 en andere gasten en de stands van alle partners. Dat was een dikke streep door onze rekening, en dat op veertien dagen voor het evenement. We hebben overleg gehad met de Vlaamse ministers Philippe Muyters van Sport en Geert Bourgeois, bevoegd voor de Rand, de gouverneur van Vlaams-Brabant en Bloso. Pas vorige vrijdag konden we de oplossing communiceren: we zullen het trefpunt 850 meter opschuiven, tot bij De Meent in Alsemberg.” Andermaal communautair gerommel, dus. Zit de Gordelklassieker daarmee definitief onder de vlag van de Vlaamse strijd? Galle: “Alle voorgaande edities is er nooit een écht probleem geweest, al deed Rode vaak wat moeilijk. Maar dit is nooit gezien – de Gordel zat in zijn eindfase –, en het njet heeft zeker te maken met de komende gemeenteraadsverkiezingen. Als ik het Gordeltrefpunt niet in Rode kan inrichten, dan moet ik uitwijken naar een alternatief op het uitgestippelde


BDW 1342 PAGINA 7 - DONDERDAG 30 AUGUSTUS 2012

parcours. Wat mij altijd heeft gestoord, is de partijpolitieke recuperatie op bepaalde ogenblikken, terwijl de Gordel alleen het ‘Vlaamse karakter’ wil onderstrepen. Mijn stelling blijft onveranderd: het succes van de Gordel – nu al 32 edities lang – ligt in de unieke mix. Er zijn gordelaars die uit ‘Vlaamse overtuiging’ komen, of omwille van het enorme sportieve aanbod, of omwille het familiaal-muzikale en-

“De beslissing van Sint-GenesiusRode was een dikke streep door onze rekening, en dat op veertien dagen voor het evenement, alstublieft”

tertainmentgehalte – elke Vlaamse zichzelf respecterende artiest heeft al opgetreden op de Gordel. Iedereen heeft dus een of meer redenen om te gorde­len. Als het uitsluitend een politieke manifestatie was geweest, dan kwam er nooit zolang zoveel volk op af.” En toch stopt u op 2 september met de Gordel. Galle: “Ook al vernieuwden we elk jaar, op het concept zelf kwam sleet. Wij zijn het trouwe publiek na meer dan dertig jaar iets nieuws verschuldigd. Daarom brengt Bloso vanaf zondag 1 september 2013 iets anders.” “Wat blijft, zijn de Rand als locatie, de datum – de eerste zondag van september –, de promotie van de Vlaamse groene Rand in heel Vlaanderen en, wat Bloso betreft, het wandelen en fietsen. Wat verandert er? Een stevig partnerschap met andere diensten van de provincie Vlaams-Brabant, in de eerste plaats met Toerisme, naast de provinciale dienst Sport en Radio 2, die de muziek blijft invullen. De toeristische dimensie, dus meer dan erfgoed alleen, zal door VlaamsBrabant serieus moeten worden ingevuld. We willen ook een grotere actieve inbreng van de vzw De Rand en haar lokale gemeenschapscentra. De 100 kilometertocht – dé Gordelklassieker van 1981 – willen we zo mogelijk op een nieuw parcours organiseren. En als sportieve uitvalsbasis kiezen we voor ons eigen Bloso-domein in Hofstade, hopelijk aangevuld met het provinciaal domein van Huizingen. Kortom, los van de politiek, die ups and downs kende in aandacht voor de Vlaamse Rand, blijft Bloso als enige al 32 jaar lang bewustmaking voeren rond de Vlaamse groene Rand. Het wordt dus geen restauratie van de Gordel, maar een nieuw evenement met nieuwe dimensies.”   Jean-Marie Binst www.bloso.be

P-PRAAT We hadden het kunnen weten. Beginnen we vorige week over verkiezingsaffiches en al die grijnzende gezichten van politici erop, doen een paar exemplaren de moeite om nog meer in het nieuws te komen. Jawel, we hebben het over Delphine ‘Je pousse la liste’ Bourgeois. Toen een Elsense appartementhuurster van haar eigenaar affiches moest ophangen, vond ze toch dat zo’n grijnzende Delphine niet paste bij haar balkon, en dus hing ze er wat affiches van de PS naast, met onze vriend Willy Decourty erop. Grote consternatie, althans volgens Télé Bruxelles, want de eigenaar zag dat om esthetische redenen niet zitten. Die affiche van Decourty, dus. Maar passons. Delphine Bourgeois besloot voor de camera’s met “Je crois qu’il y a assez de balcons sur Ixelles pour avoir un pluralisme et une visibilité politique.” Goed gezegd, Delphine. Wie tegenwoordig ook niet uit de media te krijgen is, of er althans heel erg in wil komen, is Bianca Debaets. Die heeft volgens ons geen affiches aan haar balkon hangen, en al zeker niet in Elsene, want daar woont ze niet meer. Maar de CD&V-politica kondigt wel aan dat ze binnenkort de Accolade Award zal uitreiken voor een opmerkelijk lokaal initiatief. Joost mag weten wat dat betekent, en als Joost het niet weet, Debaets dus wel. Even kijken: “CD&V wil lokale daden en projecten tijdens de laatste weken van de campagne extra in de verf zetten. Daartoe reikt CD&V aan vernieuwende initiatieven een award uit.” U ziet, dat is heel duidelijk. Ander politiek nieuws: bij de SP.A hebben ze nu door dat de MIVB-metropoortjes altijd open staan. Nee, niet alle poortjes natuurlijk, slechts vijftig procent. En dat is ook niet waar, zegt de MIVB op haar beurt. Slechts tien procent. De een zegt dit, en de ander zegt dat, en... ach.

CHIEN ÉCRASÉ SCHUMAN – Af en toe zijn er bijzonder opmerkzame eurocraten die de rommel en koterijen in Brussel beu zijn. Zoals een zekere Abolfazl Beheshti, die volgens Le Soir de werf aan het metrostation Schuman gevaarlijk vindt. Bovengronds zowel als ondergronds. Bovengronds is het inderdaad een kakofonie van fietsers, voetgangers, afsluithekken, brullende machines, auto’s en, euh, fietsers. Ondergronds dan maakt Beheshti zich vooral zorgen over het gebrek aan camera’s. Want stel dat er iets gebeurt, dan moet dat toch op film staan, om achteraf als bewijs te dienen dat de beelden onscherp zijn. De MIVB – gelukkig, iemand moet het hoofd koel houden – sust. Volgens de openbaarvervoersmaatschappij zijn er genoeg camera’s in het metrostation, maar mogen ze niet zeggen waar die zich precies bevinden. Wel zeggen ze erbij dat sommige camera’s door de werkzaamheden tijdelijk weggehaald zijn, maar dat Schuman toch meer beveiliging heeft dan andere stations. METRO – Het was ons al opgevallen dat er in die vijf kilometer gang in het metrostation Schuman, afgebakend door vijf kilometer houten paneel uit de Brico, inderdaad toch niet zichtbaar camera’s hangen. Of ze moeten ook uit de Brico komen en van hout gemaakt zijn. ZUIDSTATION – Ook in andere Brusselse stations heerst een gemoedelijke bedrijvigheid. Zo is men de perronoverkapping van BrusselZuid aan het schoonstralen en een lik grijze verf aan het geven. Waardoor die overkapping beter bij de perrons past, dat staat vast.

ADVERTENTIE


ADVERTENTIE

ADVERTENTIE

Contacteer:

Regenbooghuis www.rainbowhouse.be of huisvandeMens Brussel brussel@deMens.nu

Wol liggen? Breng het binnen op dit adres: Lollepotstraat 3 1000 Brussel

SLOTEVENEMENT : 7/12/2012

Zin om mee te breien?


BDW 1342 PAGINA 9 - DONDERDAG 30 AUGUSTUS 2012

Gezondheid > Waar moeten Nederlandstalige drugsverslaafden heen?

Dagcentrum De Sleutel gesloten SINT-JOOST-TEN-NODE – Na twaalf jaar sluit De Sleutel de deuren. Het dagcentrum voor drugsverslaafden in de Aanbeeldstraat spreekt over ‘te veel werk en ontoereikende huisvesting’. Waar moeten Nederlandstalige drugsverslaafden nu heen? Drugsverslaafden krijgen geen medische en psychosociale hulp meer in de Brusselse afdeling van De Sleutel. De Sleutel, een netwerk van ambulante en residentiële hulpverlening, richt zich in heel Vlaanderen tot mensen met drugsproblemen, en tot hun omgeving. Tot 1 december vorig jaar behandelde het dagcentrum ook verslaafden in de hoofdstad. In het huurpand in de Aanbeeldstraat (sic) begeleidden een arts, een psychologe en een sociaal verpleegkundige, bijgestaan door vrijwilligers en stagiairs, jarenlang een brede groep van mensen met een drugsverslaving. Dat ging van cannabisverslaafden tot langdurige heroïnejunkies. Drie kwart van de bezoekers was man; de gemiddelde leeftijd lag op 27. De hulpzoekers kwamen van zowel buiten als binnen de stad en waren Nederlands- of anderstalig. Volgens Koen Dhoore, directeur Zorgverlening van De Sleutel, meldden zich in 2007 honderdtwintig hulpbehoevenden in de Brusselse afdeling aan. Na een oriëntatiegesprek kreeg ruwweg de helft van hen begeleiding. “Op een gegeven moment werd die honderdtwintig overschreden. Met de krappe personeelsbezetting was het onmogelijk

‘Lang leve De Sleutel’, met zwarte stift op de gevel geschreven. Het mocht niet baten: het opvangcentrum is dicht.

om het werk op een kwaliteitsvolle manier verder te zetten.” Niet alleen nam het aantal hulpzoekers in de loop der jaren toe, ook hun problemen werden moeilijker te behandelen. “Bij aanvang ging het om verslaafden die hun leven vrij autonoom in handen hadden. Naar het einde toe kregen we steeds meer geïsoleerde en gemarginaliseerde mensen over de vloer,” zegt Dhoore. Daarnaast drong zich een grondige renovatie van het verouderde pand op. “We hadden gas- en elektriciteitsproblemen. Er was gevaar

voor CO-vergiftiging en de brandveiligheid was niet gegarandeerd. Kortom: de personeelsequipe was te klein om de continuïteit te kunnen garanderen, en ondanks een goede samenwerking met de subsidiërende overheden – VGC en Riziv – was een uitbreiding niet mogelijk. De werkingsmiddelen konden ook niet aangepast worden.” Daarom benaderde het centrum naar eigen zeggen ‘tientallen’ mogelijke partners in de Brusselse medische en welzijnssector om samen te werken. “De interessantste onder-

© MARC GYSENS

handelingspartner viel uiteindelijk weg na een brand in diens infrastructuur. Toen besloten we om te sluiten.”

Veel onduidelijkheid De sluiting, die in alle mediastilte gebeurde, roept vragen op. Staan de Nederlandstalige drugsverslaafden in de hoofdstad nu in de kou? Hoe gaat het beleid hiermee om? Volgens directeur Dhoore zijn alle klanten van De Sleutel eind vorig jaar ‘keurig afgehandeld of doorverwezen’. “Door onze sluiting is capa-

citeit verdwenen. De Nederlandstalige drugsverslaafden kunnen voor begeleiding wel bij Houba (van het Centrum voor Geestelijke Gezondheidszorg, SVdb) of Transit terecht, maar dat zijn veeleer noodoplossingen.” Edith De Craen, zorgcoördinator Middelenmisbruik bij het Overlegplatform Geestelijke Gezondheid Gebied Brussel-Hoofdstad (OPGG), zegt de sluiting te betreuren. “Dit beperkt de toegang tot zorg voor Nederlandstaligen. Sinds kort krijgen enkele Franstalige instellingen meer vragen van Nederlandstalige drugsverslaafden. Dat is geen probleem, zolang iedereen elkaar begrijpt.” Volgens Nathalie De Boelpaep, communicatiemedewerkster van VGCcollegelid Brigitte Grouwels, bevoegd voor Welzijn (CD&V), worden de Nederlandstalige drugsverslaafden niet aan hun lot overgelaten. “De tweetalige vzw Transit, zowel een dagcentrum als een kortverblijfcentrum voor meerderjarige drugsgebruikers, deelde mee dat Nederlandstalige cliënten bij hen terechtkunnen en dat zij ook in het Nederlands begeleiding kunnen bieden. In het verleden hebben we al samengewerkt en toen waren er ook van beide kanten doorverwijzingen. Transit kan een grote rol spelen om Nederlandstalige drugsgebruikers een eerste opvang te bieden. Ze hebben bij Transit wel geen medische consultaties.” Ten slotte meldt De Boelpaep dat “andere Nederlandstalige sporen nog worden onderzocht.” 

Steven Vandenbergh

ADVERTENTIE

Herteken Brussel... Extra plaatsen in het Nederlandstalig onderwijs (zoals in Schaarbeek) Minder schoolverlaters door betere begeleiding Oprichting van echt meertalige scholen mee

SAMEN WERKEN AAN EEN BETER BRUSSEL Annalisa GADALETA 4de plaats - Molenbeek

Luc DENYS Lijstduwer - Schaarbeek

Elke VAN DEN BRANDT Lijstduwer - Ganshoren

Frédéric ROEKENS 2de plaats - Sint-Joost


BDW REGIO

BDW 1342 PAGINA 10 - DONDERDAG 30 AUGUSTUS 2012

Deze week in Mariakerke > Ketjes waaien uit aan zee

Welkom op de Tweelingaarde!

Mireille Norré, Brusseles van geboorte, is nauwelijks meer in de hoofdstad te vinden; Mariakerke werd haar thuis. Maar ze houdt de vinger aan de pols door de ketjes die het hele jaar door bij haar te gast zijn.

MARIAKERKE – De Franstalige jeugddienst van de Stad Brussel organiseert deze zomer buitenlandse kampen, maar ook in eigen land kunnen de kinderen ravotten in een niet-stedelijke omgeving. In het Waalse Combreuil is een bos, in Mariakerke bij Oostende is de zee vlakbij.

I 

Kinderen maken voor elkaar kleine briefjes met tekstjes of tekeningen. Tijdens de middagsiësta bezorgen we die dan op de kamers.”

n een statig gebouw langs de Nieuwpoortsesteenweg worden het hele jaar door vakantiekampen, zeeklassen en zelfs seminaries georganiseerd. Wanneer we even na het ontbijt langslopen, zit een dertigtal Brusselse kinderen tussen zes en twaalf jaar aan de ochtendgymnastiek. De stoelen staan aan de kant in de grote speelruimte, iedereen loopt op sokken of pantoffels, want schoenen blijven in de gang. Mireille Norré brengt structuur aan, “anders wordt het hier een zootje.” Deze voormiddag gaan de kinderen naar de dijk. De voorbije dagen was het snikheet, maar nu is het tijd voor faire du cuistax, de ietwat exotische Franse benaming voor go-karting. Vijf animatoren leiden dit twaalfdaagse kamp in goede banen. Julie Ben Lakhal is hoofdleidster en brengt deze voormiddag de administratie in orde. Ze ziet er nog be-

hoorlijk fris uit na tien lange dagen met gemiddeld vier uur slaap, maar haar hese stem verraadt het tegendeel. “Bij dit kamp draait alles om ‘je leren uitdrukken: ‘l’art pour s’exprimer’ is het centrale thema,” vertelt Ben Lakhal. “We verzonnen een verhaal: na een virtuele vliegende busreis belandden we op deze ‘tweelingaarde’, en werkelijk alles is hier anders. Als we gaan minigolfen, dan doen we dat in het fluo, we vonden een nieuwe mode uit, er komen aliens aan te pas. Door die thematische aanpak kunnen de kinderen, van wie er sommigen met serieuze familiale problemen kampen, uit de dagelijkse sleur treden en aan het dromen gaan. Zo gingen we deze week ook naar Earth Explorer, aan de andere kant van de haven van Oostende. We lieten ons overzetten met de boot en maakten een fikse wandeling in de

duinen. Een andere dag bezochten we de Japanse tuin. Het was ongelooflijk om te zien hoe stil de kinderen daar plots werden.” Veel kinderen zien deze week voor het eerst de zee. Mohammed niet,

Vitaminen aan zee

© SASKIA VANDERSTICHELE

kinderen verspreid over vier tafels. Elke tafel heeft een eigen naam gekozen. Lina en Mariana van de Avonturiers spreken me in het Nederlands aan. De andere kinderen kijken verbaasd en gniffelen. Mariana spreekt beter Nederlands dan Frans. Thuis spreekt ze Spaans, en ze kent ook een beetje Engels. Vandaag is het Journée cacahuète. Iedereen, inclusief de monitoren, trekt een naamkaartje van iemand

“Als ik zie hoe de leerkrachten zich géven op zeeklassen, dan voel ik het grootste respect. Maar de laatste jaren zie ik ook iets anders” en hij kan vergelijken. “In Marokko zijn er veel betere golven.” Mayra is acht en ging deze zomer ook al op reis naar Italië. “Hier aan zee gaat de tijd veel te snel,” jammert ze speels. Tijdens het middagmaal zitten de

anders. “En dan,” zegt Ben Lakhal, “is het de bedoeling dat we de hele dag vriendelijk zijn voor die persoon zonder dat die het doorheeft. Daarnaast is ook de ‘bus met kleine woordjes’ deze week een succes.

Mireille Norré leidt de kampen aan zee mee in goede banen. Sinds een twaalftal jaar is ze gerante in Mariakerke; vrijwel wekelijks ziet ze hier de nieuwe generatie Brusselaars passeren. “Ik werk voor de Stad Brussel. Momenteel helpen Rachida en Sandrine me. We zorgen hier voor het ochtend- en het avondmaal, ’s middags levert een traiteur. Varkensvlees is er nooit bij, maar halal is het eten hier ook niet. Daarnaast zorgen we voor de was en de plas. De hele dag zijn we in de weer.” Met veel nostalgie beschrijft ze het Brussel en het Jette waar ze in de jaren 1960 en ’70 opgroeide. Er is veel veranderd. “Een keer per jaar ga ik terug, voor de medische controle, en dat is het dan. Vrienden en familie die me willen zien, komen soms hierheen.” Elke dag die ze nog in Brussel doorbrengt, lijkt er een te veel. Aan zee heeft ze een nieuwe thuis gevonden. “Mariakerke is Oostende niet, hé, vergis je niet. Dit is een dorp, iedereen kent elkaar.” Wanneer we het gesprek van Brussel op de kinderen brengen, worden de trekken om haar mond opnieuw zachter. Ze vertelt honderduit: “De kinderen die hier komen, worden ook een beetje een deel van mijn leven. Ik zie ze hier groot worden; sommigen worden later zelf animator. Sommigen zitten als kind in een precaire situatie, volgen bijzonder onderwijs, maar behalen uiteindelijk toch een diploma hoger onderwijs. Dat vind ik schoon. En de vitaminen die ze hier aan zee opdoen, zijn onbetaalbaar.” De Franstalige jeugddienst van de Stad Brussel ijvert voor een representatieve sociale mix in de kampen. Ook kinderen van bijvoorbeeld Duitse expats schrijven zich in voor de kampen. De prijs voor twaalf dagen varieert van honderd tot tweehonderd euro. Dit gebouw aan de kust wordt al langer gebruikt door de Stad Brussel. Een 88-jarige vrouw uit de buurt vertelde Mireille Norré dat ze hier gewerkt heeft toen ze nog heel jong was. “Dat moet voor de oorlog geweest zijn, toen het hier nog een tehuis voor zieke kinderen was.” Norré heeft een goed zicht op wat er leeft in Brussel. Kinderen en animatoren weten precies wat ze aan haar hebben. Ze kan streng zijn, maar de kinderen weten altijd waar ze aan toe zijn. “Weet je, tijdens het schooljaar zie ik hier veel Brusselse scholen passeren. Als ik zie hoe die leerkrachten zich geven voor die zeeklassen, dan voel ik het grootste respect. Maar de laatste jaren zie ik ook iets anders. Sommige scholen komen hier niet meer, ze gaan op zoek naar andere verblijfplaatsen aan de kust waar er animatie ter plekke wordt aangeboden. Dat heb je hier inderdaad niet. Ik heb stellig de indruk dat het engagement van de jongere generatie leerkrachten minder absoluut is.” 

Tuur De Moor


Sint-Agatha-Berchem > N-VA heeft verkiezingslijst klaar

© IVAN PUT

BDW 1342 PAGINA 11 - DONDERDAG 30 AUGUSTUS 2012

Wees niet bang voor de KGB Sinds de winter is bekend dat de N-VA voor het eerst onafhankelijk aan de verkiezingen deelneemt in tien Brusselse gemeenten. De nieuwe lokale afdeling KGB (Koekelberg, Ganshoren, Berchem) wordt gestuurd door René Marchal (onlangs van Sint-Agatha-Berchem naar Jette verhuisd) en Karl Vanlouwe. De lijst voor Berchem is volledig: ze wordt getrokken door Luc Demullier uit de Wilderstraat. Zijn motto is Noli timere, ‘Wees niet bang’. De lijsttrekker twijfelde lang of hij zich politiek in zijn gemeente zou profileren, want hij heeft weinig binding met het lokale verenigingsveld, vindt hij zelf. Hij hield zich deze zomer bezig met bij de burger aan huis te gaan uitleggen wat het standpunt van de lokale N-VA is. “Ik maak een afspraak en neem alle tijd voor een persoonlijk gesprek,” vertelt hij. Een tijdrovend, maar direct en intens contact met de kiezer.

Tien kandidaten Demullier is bijbelwetenschapper en woordvoerder van Jan Peumans, voorzitter van het Vlaams parlement. Hij is ook oud-hoofdre-

dacteur van Het Volk: hij verliet de Vlaamse Uitgeversmaatschappij (VUM) in 2002 na meningsverschillen over het redactionele beleid. “We willen een lijst vormen die even groot is als die van Brussel-Stad (14 kandidaten, red.), of misschien zelfs groter,” gaf Demullier onlangs nog mee. De Berchemse lijst die goedgekeurd werd door het KGB-afdelingsbestuur, telt vijf mannen en vijf vrouwen. Joke Van Daele, directrice van het Berlitztalencentrum in Elsene, staat tweede. Eddy Lomax, zoon van Iers-Franse ouders, is hekkensluiter. Waar N-VA in Berchem gevoelig voor is? “De vermolenbekisering van onze gemeente,” luidt het antwoord. “Zonder volwaardige inburgering – Frans of Nederlands spreken – zien we de instroom van de nieuwe populatie met lede ogen aan. Het huidige beleid faalt daarin; men sluit de ogen voor een groeiend probleem. Ik wil hierover graag overleg met alle Nederlandstalige kandidaten van andere partijen, zolang ze niet op Franstalige lijsten staan.” 

Jean-Marie Binst

Brussel > Voorbereiding kan enkele maanden duren

Parkeerplan wordt stap voor stap ingevoerd Het nieuwe parkeerplan van de Stad Brussel wordt vanaf september geleidelijk ingevoerd. De gehele voorbereiding kan enkele maanden in beslag nemen.

TELEXREGIO

Het nieuwe parkeerplan gaat in september van start, kondigde burgemeester Freddy Thielemans (PS) in juni aan. Dat was enigszins voorbarig: op heel wat plekken in Brussel, Laken, Haren en Neder-Over-Heembeek zijn nog geen voorbereidingen getroffen. “Het plan wordt stap voor stap ingevoerd. Eerst moeten er overal parkeermeters worden geplaatst, verkeersborden gezet en wegmarkering aangebracht,” zegt Nicolas Dassonville, woordvoerder van burgemeester

136ste jaarmarkt onder stralende zon Ondanks de sombere weersvoorspellingen ging de 136ste jaarmarkt van Jette maandag van start onder een helderblauwe hemel. Op de gewone markt, de rommelmarkt en de populaire paardendemonstraties was het over de koppen lopen. Terrasjes zaten overvol, pils en kriek vloeiden rijkelijk, karakollen en boudins gingen vlot over de toonbank. De hele dag klonk er muziek op het Spiegelplein, in de cafés en in het Garcetpark. Top of the bill waren daar ’s avonds Nicole en Hugo. Al 42 jaar staat dit duo op de planken, maar

van routine was geen spoor. Vol overgave brachten ze ‘Goeiemorgen, morgen’, hun cover van ‘Pastorale’ en een Eurosong-medley waarin hun eigen ‘Baby, baby’ zat. Rusthuisbewoners in rolstoelen, dertigers en scoutsjongeren gingen collectief uit hun dak. “Blijf gezond, geniet van het leven en stel niks uit tot morgen!”: met die welgemeende boodschap zette Nicole een punt achter het beste slotconcert in jaren op de jaarmarkt van Jette.   Gerd Hendrickx

ADVERTENTIE

Freddy Thielemans (PS). De gehele voorbereiding, wijk per wijk, kan enkele maanden in beslag nemen. Voorlopig hoeven de inwoners dan ook nog geen bewonerskaarten te kopen. “Zodra alles klaar is in een wijk, worden de bewoners geïnformeerd.” Het nieuwe parkeerplan maakt, zowat overal in Brussel, een eind aan het onbeperkt gratis parkeren. De stad wordt opgedeeld in groene zones, waar betaald moet worden, en blauwe zones, waar met een schijf maximaal twee uur geparkeerd mag worden. Inwoners kunnen twee bewonerskaarten kopen: de eerste kost 10 euro, de tweede 100 euro. 

Jette > Nicole en Hugo zetten Garcetpark in vuur en vlam

Bettina Hubo

Vrijwilligers gezocht voor eenzame uitvaarten JETTE – Overal in de grootstad sterven er mensen in grote eenzaamheid. Hun uitvaart is vaak schrijnend: bij sommigen daagt er helemaal niemand op om afscheid te nemen, anderen zijn dan weer te arm voor een fatsoenlijke begrafenis. De gemeente Jette vindt dat ook deze mensen een waardig afscheid verdienen. Daarom laat ze bloemen bezorgen en een tekst voorlezen op de begrafenis. Hiervoor worden vrijwilHUB ligers gezocht. Meer op egroenen@jette.irisnet.be of 02-423.12.70.

ACHTSTE KEER BOEMPATAT-PICKNICK IN ONZEN HOF SCHAARBEEK – Zaterdag 8 september is het weer verzamelen in het Josaphatpark voor Boempatat Josaphat: picknick, circus en veel meer. Breng uw eigen gerief mee en schuif aan, of eet voor 4 euro mee. Nieuw is Pimp Up Your Picknick: een jury beoordeelt de culinaire bijdragen op ‘de pimp-it-up’ste’, ‘de meest biologische’, ‘de kindvriendelijkste’, ‘de verleidelijkste’ en ‘de boempatatste’, en de winnaar in elke categorie krijgt een exemplaar van het heerlijke kijk- en leesboek Onzen hof / Notre jardin – Ontmoetingen in het Josaphatpark van Carla Vanparys en Patrick Jordens. Meer op nederlandse.cultuur@schaarbeek.irisnet.be of 02-240.34.34. KS


ADVERTENTIE

BDW 1342 PAGINA 12 - DONDERDAG 30 AUGUSTUS 2012

Sint-Jans-Molenbeek > Speelpleinen doen het goed

© BART DEWAELE

‘Negentig procent van de leiders komt uit Molenbeek zelf’

BDW REGIO

Brussel Deze Week vzw is uitgever van de weekbladen Brussel Deze Week en Agenda en van de nieuwssite brusselnieuws.be. De bladen kennen een ruime verspreiding in en om Brussel en in de grote Vlaamse steden.

Brussel Deze Week zoekt een

Marketing- en communicatiemedewerker (m/v) om de positie van de verschillende publicaties te versterken naar lezers én adverteerders. TAKEN

n Je ontwikkelt mee het promotie-,

marketing- en communicatiebeleid n Je vertaalt de strategie in een concreet activiteitenplan

en staat in voor de uitvoering ervan n Je stuurt alle externe communicatie aan: marketing

en promotie, social media, zowel naar lezers als naar adverteerders n Je volgt de afspraken met de (media)partners op Speelpleinleidster Dounia Dahmani (in het midden, met paardenstaart): “Dit is zoveel leuker dan schoonmaken.”

PROFIEL

n Je bent vertrouwd met marketing en (digitale) communicatie

door opleiding en/of ervaring n Je bent een teamspeler, maar ook een leider

met een proactieve en resultaatgerichte instelling n Je hebt een open visie, commerciële feeling en zin

voor initiatief en organisatie n Je bent een geboren netwerker n Je bent tweetalig Nederlands/Frans

met een goede kennis van het Engels n Je hebt affiniteit met en woont bij voorkeur in Brussel WIJ BIEDEN

n een voltijds contract van onbepaalde duur,

met zes maanden proefperiode n een boeiende, veelzijdige functie in een dynamische ploeg n een goed salaris en voordelenpakket

GEÏNTERESSEERD? Stuur voor 17 september 2012 een brief met motivatie en cv naar Brussel Deze Week vzw, algemeen directeur Marijke Vandebuerie, E. Flageyplein 18, 1050 Brussel, of mail naar marijke.vandebuerie@bdw.be.

Het Nederlandstalige speelplein in Sint-JansMolenbeek verwelkomt dagelijks een tachtigtal kinderen. Negen op de tien animatoren komen bovendien uit Molenbeek zelf. Schepen Jef Van Damme (SP.A) is er trots op dat Molenbeek negentig procent van de animatoren binnen de gemeentegrenzen rekruteert. Volgens speelpleincoördinator Sven De Vogelaer zou het eenvoudiger zijn om te gaan rekruteren in Dilbeek of via de VDAB in Vlaanderen, maar is het een doelbewuste keuze om dat niet te doen. Die aanpak loont. Verschillende vzw’s, zoals JES, Foyer en Centrum-West, bieden ook leidingscursussen aan. Hoofdleidster Dounia Dahmani volgde een drietal jaar geleden zo’n cursus. Daardoor krijgt ze betaald als jobstudente. Wie dit brevet (nog) niet heeft behaald, of wie stage loopt, krijgt een vrijwilligersvergoeding. Dahmani is erg te spreken

ADVERTENTIE

over de goede organisatie. Zo is er opvang door begeleiders van de gemeentescholen, zijn er twee bussen die elke dag pendelen met kinderen uit laag-Molenbeek, brengt een traiteur het eten en zorgen Sven De Vogelaer en Evi Frans samen voor de coördinatie. Dahmani: “Zo kunnen wij volop focussen op de animatie. Dat maakt het aangenaam. Waarom ik hiervoor koos? Ik doe het graag, en het is veel leuker dan schoonmaken.” De gemeentelijke basisschool aan de Ninoofsesteenweg biedt voorts een uitstekende accommodatie. Een aangrenzende weide wordt tijdens de zomermaanden ter beschikking gesteld door een privé-eigenaar. Het Scheutbos ligt vlakbij. Het speelplein is er zowel voor kleuters (vanaf 2,5 jaar) als voor lagereschoolkinderen. Wekelijks gaan ze zwemmen in Ninove en is er een daguitstap; deze week was dat naar Ottignies. 

Tuur De Moor

ADVERTENTIE

S OCIALE V ERHUURKANTOREN

Infovo ormid dag met o 1 septe ntbijt mber 2012

Verhuur uw woning zorgeloos Gegarandeerde huur elke maand Verzekerd verhuurbeheer

Volwassenenonderwijs

SECUNDAIR ONDERWIJS

Ook iets voor jou?

Onderhoud van uw woning Steun voor de renovatie Fiscale voordelen

www.fedsvk.be 02 412 72 44

M�� �� ����� ��� ��� B������� H������������� G�����

Op zoek naar een nieuwe uitdaging, een nieuwe job of wat vrije tijd over? Dan heeft CVO Elishout zeker wat voor jou. Bekijk het ruim aanbod aan praktische opleidingen op onze website en school je bij voor een nieuwe toekomst.

INSCHRIJVINGEN van 27 augustus tot 10 september INTERNAAT

www.elishout.be Vlakbij

COOVI/CERIA (Anderlecht)

CENTRUM VOLWASSEN ONDERWIJS


ADVERTENTIE

G RAP H I C O LO GY Zaterdag 27 oktober 2012, Flagey x Uniek jazzconcert Brussels Jazz Orchestra met graphic novels x Inleiding van dirigent Frank Vaganée en striptekenaar Philip Paquet x Achteraf receptie met Westmalle

C ONSTAN T P E RM E KE

X

Donderdag 15 november 2012, BOZAR

VIER KEER ALS VIP NA AR CULTUUR IN BRUSSEL

x Exclusieve nocturne met receptie met Westmalle x Inleiding door BOZAR-directeur Paul Dujardin

MISSIE Woensdag 19 december 2012, KVS x Toptheater met Bruno Vanden Broecke x Inleiding door auteur David Van Reybrouck x Achteraf receptie met Westmalle

I N F LAN D E RS F I E L D S Dinsdag 19 februari 2013, Vlaams Parlement x IFF-coördinator Piet Chielens over 100 jaar WO I, met receptie met Westmalle x Inclusief prachtig fotoboek ‘In Flanders Fields’

Alle info & tickets via www.davidsfonds.be/evenementen • 016 310 600 MET MEDEWERKING VAN

EEN INITIATIEF VAN

ADVERTENTIE

Advertenties_Exclusief_2012.indd 5

22/08/12 11:51

Ruimte voor initiatief Sterke kandidaten met een visie: Jeannine Kempeneers 8ste plaats op GMH-lijst, Watermaal-Bosvoorde.

“Ik droom van een groene en duurzame gemeente waar jong en oud samenleven.”

Anne Mertens

14de plaats op Lijst Burgemeester, Anderlecht. “Ik streef naar een warme toekomst voor onze gemeente, waarbij jong en oud samen initiatieven nemen voor de zorg, de vriendschap en de solidariteit in de samenleving.”

CD&V ondersteunt iedereen die initiatief neemt. Ondernemers die onze gemeenten economisch vooruit helpen en werkgelegenheid creë-

CD&V heeft een boon voor iedereen die zich vrijwillig inzet in het verenigingsleven. Die het initiatief neemt mensen bij elkaar te

ren, verdienen alle steun. Dit kan door een goede

brengen; zowel in de jeugd-, socio-culturele, milieu,

dienstverlening, inzetten op een administratieve

sport en zoveel andere sectoren.

vereenvoudiging en bedrijfsvriendelijke belastin-

Het gemeentebestuur moet daarom een eenvou-

Geert Vandenabeele

gen. Brussel kampt met een bevolkingsexplosie en

dige administratie, goede infrastructuur en onder-

een lage gemiddelde scholingsgraad. We moeten

steuning aanbieden aan alle (ook Nederlandstalige)

“Om meer te kunnen doen met dezelfde middelen, moet de gemeente de eigen organisatie onder controle krijgen en beroep doen op alle expertise en initiatieven die in de gemeente aanwezig zijn.”

sterker inzetten op vorming en bijscholing. Voorts

vrijwilligers en verenigingen.

Heleen Goubert

31ste plaats op de CDH-lijst, Brussel

“ik wil ijveren voor voldoende aandacht voor groenvoorzieningen en open ruimten waar mensen mekaar kunnen ontmoeten en kinderen kunnen spelen of aan sport kunnen doen.”

45ste plaats op CDH-lijst, Schaarbeek.

dienen we ook meer te investeren in de versterking van bestaande handelskernen en het toerisme meer als een troef uitspelen.

Gertie Lindemans

46ste plaats op de CDH-lijst, Brussel.

“Dankzij het actieve verenigingsleven blijft Brussel een dynamische en gezellige stad.”

www.visieopbrussel.be

CD&V Brussel – Wetstraat 89, 1040 Brussel – hab@cdenv.be

➜ Volgende week: Veilig verkeer in beweging


BDW 1342 PAGINA 14 - DONDERDAG 30 AUGUSTUS 2012

“Er zijn geen ‘sterke’ en ‘zwakke’ leerlingen,” zegt Kris Denys van de onderwijskoepel Fopem. “Er zijn verschillen tussen leerlingen, maar iedereen wil in de eerste plaats leren, van de leerkrachten én van elkaar.”

© SASKIA VANDERSTICHELE

Onderwijs > Kris Denys: ‘Idee van minister Smet is niet nieuw’

Heisa om ‘brede’ eerste graad is storm in glas water “De brede eerste graad van minister Smet wordt meteen heel smal als alleen de ‘betere’ leerlingen zich kunnen verdiepen in wiskunde en Latijn”

BRUSSEL – Afgelopen schooljaar ontketende minister van Onderwijs Pascal Smet ei zo na een rel met zijn idee van een ‘brede’ eerste graad: “Niveauverlaging!”, “Vervlakking!” Vanwaar de heisa, vraagt Kris Denys van de koepel van methodescholen zich af. Want zo’n ‘brede’ graad is nieuw noch breed. En waarom zouden alleen leerlingen die zakken voor wiskunde en/of talen, zich moeten bekwamen in schrijnwerkerij of grootkeuken?

BDWOPINIE Afgelopen schooljaar was er een kleine politieke rel in de maak: minister van Onderwijs Pascal Smet (SP.A) wil het B-attest in de eerste graad van het secundair onderwijs afschaffen. Leerlingen die op het eind van het schooljaar een B-attest krijgen, hebben maar een beperkte toegang tot de studierichtingen in het volgende leerjaar; leerlingen met een C-attest moeten zittenblijven. Dit voorstel van de minister was al langer bekend: je leest het al in de oriëntatienota Mensen doen schitteren van september 2010. Toch leidde het voorstel eind vorig schooljaar tot een discussie met coalitiepartners in de Vlaamse regering en tot soms

afwijzende reacties bij beleidsmakers en scholen. Het afschaffen van het B- én het C-attest is nochtans de logica zelve als je een brede eerste graad wilt realiseren. En het is precies deze brede eerste graad die de gemoederen verhit. André Oosterlinck, voorzitter van de Associatie van de KU Leuven, is resoluut in zijn afwijzing: “Zo’n basisgraad leidt tot niveauverlaging” en “Onze meestbelovende leerlingen worden in een harnas van grijsheid en vervlakking geduwd” (De Morgen van 21 juni 2012). Toch is deze brede eerste graad die de minister voorstelt, niet zo ‘breed’ als je zou verwachten. Pascal Smet predikt helemaal geen onderwijsrevolutie; hoogstens wordt er in het onderwijslandschap een steen verlegd. In de nota is te lezen dat

Kris Denys.

leerlingen die geen getuigschrift van het basisonderwijs behalen, afzonderlijk worden geplaatst, in een schakelblok. Dit is oude wijn in nieuwe zakken: ook nu is er in de eerste graad een B-stroom voor leerlingen zonder getuigschrift basisonderwijs. En de brede eerste graad van minister Smet wordt wel heel smal als leerlingen vanaf het eerste leerjaar in het secundair onderwijs naast het basispakket een differentiatiepakket krijgen. Dit pakket scheidt de zogenaamd ‘betere’ leerlingen, die zich kunnen verdiepen in wiskunde en Latijn,

van de ‘zwakkere’ leerlingen, die bijgespijkerd worden voor een of meer vakken. Differentiëren komt hier de facto neer op segregatie: groepen van leerlingen een afzonderlijk traject laten volgen volgens hun bekwaamheden. Fopem, de federatie van onafhankelijke methodescholen, ziet het anders. Geef ruimte aan middelbare én aan basisscholen om een ware brede eerste graad op te zetten. In die eerste graad van twee of drie jaar krijgen alle leerlingen een brede vorming die in het verlengde ligt van het curriculum in het ba-

sisonderwijs: van een intellectuele, levensbeschouwelijke, lichamelijke tot een sociale, artistieke en technische vorming. Waarom moeten Latijn en maatschappijkritische vorming het privilege zijn van de zogenaamd ‘sterke’ leerlingen? En waarom moeten alleen leerlingen die falen voor wiskunde en/of talen, zich bekwamen in schrijnwerkerij of grootkeuken? ‘Sterke’ en ‘zwakke’ leerlingen zijn er niet; er zijn verschillen tussen leerlingen, maar ze willen in de eerste plaats leren van elkaar en van de leerkrachten. Zo’n brede eerste graad heeft alleen kans op slagen in een kleinschalige schoolomgeving met een warm, open leerklimaat. Leerlingen en leerkrachten kunnen zich niet thuis voelen in anonieme mastodonten van scholen en campussen, waar leerlingen consumenten zijn van individuele leertrajecten en leerkrachten ‘facilitators’ van die trajecten. Een brede eerste graad is veel meer dan het groeperen van leerlingen van allerhande pluimage in één groep. Een brede eerste graad verlaat de strakke opdeling in vakken met soms dertien leerkrachten voor één klas. Projectonderwijs daarentegen integreert verschillende vakken zoals wiskunde, taal, geschiedenis, aardrijkskunde, filosofie... in een project. Dé pedagogische sleutel van een brede eerste graad is het coöperatief leren van leerlingen én van leerkrachten. Coöperatief leren van leerlingen (zoals peer tutoring) betekent dat leerlingen die goed zijn in één domein, leerkracht zijn voor leerlingen die daar minder bedreven in zijn. Zo worden alle leerlingen een beetje leerkracht voor elkaar. Coöperatief leren van leerkrachten (zoals teamteaching) betekent dat niet langer één leerkracht verantwoordelijk is voor één klasgroep. Bij teamteaching geven anderhalve of twee leerkrachten les aan een grotere groep leerlingen. Zo wordt een klas een atelier waar de leerlingen veel van elkaar leren over de leerstof en de leerkrachten veel leren van elkaar. Moet minister Smet nu een revolutie ontketenen om een brede eerste graad op te leggen aan het onderwijsveld? Helemaal niet. Vernieuwingen stuur je niet vanuit het ministerie of een onderwijskoepel. Maar we roepen minister Smet op om zich even te laten inspireren door zijn verbeelding. Geef aan middelbare én aan basisscholen ruimte in de regelgeving om zo’n brede eerste graad uit te bouwen. En die ruimte zullen we in de nabije toekomst nodig hebben. In Brussel, Antwerpen, Gent en in de centrumsteden worden nieuwe basisscholen gebouwd die inspelen op de toenemende vraag. Binnen een aantal jaar kloppen deze kinderen en ouders aan bij de middelbare scholen. In plaats van nog jaren te wachten met nieuwe klassen te bouwen in middelbare scholen kan minister Smet nu al het voortouw nemen om in de grote steden brede eerste graden te laten opzetten. Op onze steun kan hij rekenen. Kris Denys, voor de raad van bestuur van Fopem (Federatie van Onafhankelijke Methodescholen)


BDW 1342 PAGINA 15 - DONDERDAG 30 AUGUSTUS 2012

BRIEVEN VAN LEZERS   lezersbrieven@bdw.be

Selys Longchamp (2) (We mochten een tweede ooggetuigenverslag ontvangen als reactie op het artikel ‘Deze week op de Louizalaan: Oorlogsheld Jean de Selys Longchamps en zijn verkommerde perkje’, in BDW 1339 van 9 augustus, p. 10.) Op 20 januari 1943 liep ik rechts op de A. De Motlaan (iets bergop) naar de Louizalaan toe. Toen ik het monument met twee paarden voorbij was, hoorde ik, rechts, een vliegtuig: een jager vloog over de daken, een Belgische vlag viel van het toestel af, het daalde richting Ter Kamerenabdij. Vervolgens hoorde ik twee vuurbuien: eerst vanuit het vliegtuig, dan van de lichte Flak (luchtafweergeschut, red.) op het dak van de Gestapo. Onvergetelijk; het was precies één dag voor mijn veertiende verjaardag! Jaren later vertelde majoor A. Decamps (SGR) mij dat er toen ter plaatse een Duitse majoor, Müller, gedood werd; hij had gegevens op zak over Belgische verzetslieden (die hij wilde beschermen). Zij werden gearresteerd – het was dus een heldendaad (?) met flink wat ‘laterale schade’! De piloot handelde zonder toelating: hij werd gestraft en verloor tijdelijk zijn graad. 

Cdt b.d. A. Zakharine, Elsene

Vroam vroam in Vorst Guillaume Van Haelenlaan, côté Place Rochefort. Het is hier om zot te worden, met al dat kabaal. Auto’s zijn blij dat het vakantie is, tijdens de vakantie zijn ze met minder en kunnen ze dus sneller rijden. Vroam, zwaerm en ssswif aroam. Brommertjes erbij, griaarg, griaarg, grooom. De camions zijn al gaan slapen nu, die beginnen straks, lang voor het daglicht, kaboum, boum, en dan bulder de bulder. Piew, pieiew, de flikken, en dan iets dat kladdaraboem doet, verder weer gewoon vroem, vroam. Klak, zegt iets. Klak, denk ik. Voor mijn part rijdt ge klak tegen een paaltje aan de rotonde, dan moet de schade aan uw kar bekeken worden en zijt ge allemaal efkes stil. Maar ze moeten allemaal ergens naar toe. Vroam. Beleefder kunnen ze dat echt niet doen. De blazer van het frietkot achter de slaapkamer gaat niet uit voor halfeen. Er waait gebakken ajuin tegen mijn ventilator op. Wat er verder gaande is bij de achterburen, weet ik niet. Ik hoor ruzie.

BDWOPINIE

Er vallen flessen kapot. Het is te warm voor het raam dicht. Het is te luid voor het raam open. Het is afwachten. Op de herfst, dan maken we weer allemaal samen kabaal op de tram, en rijden over elkaars voeten met 4 x 4 buggy’s. Ik kijk er al naar uit. 

Birgit Cachet, Vorst

Fietsertje pesten Bij de heraanleg van de Gentsesteenweg in Molenbeek en Sint-Agatha-Berchem viel mij het volgende op. Op sommige plaatsen zijn er overdreven brede voetpaden voor de – zeldzame – voetgangers, terwijl er van fietspaden of fietsstroken geen sprake is en de fietsers dikwijls minder dan een halve meter hebben tussen het tramspoor, waar fietsbanden in vastraken, en de stoepranden, die zo hoog zijn dat de pedalen eraan vasthaken. Als je daar door een tram wordt ingehaald, mag je het helemaal vergeten. Vroeger kon je er ten minste nog betrekkelijk veilig fietsen omdat de weg voldoende breed was. Om het autoverkeer te pesten is dit nu ook niet meer het geval. Hoe kan de MIVB er telkens mee wegkomen om zelfs een milieuvriendelijke concurrent als de fiets het leven zuur te maken? 

Didier Wittesaele, Sint-Agatha-Berchem

Vuil Ganshoren Terwijl de verkiezingscampagne voor de lokale verkiezingen al volop aan de gang is en sommige politici met affiches en eens te meer ijdele beloftes de kiezers proberen te strikken, heb ik foto’s gemaakt (en naar BDW gestuurd, red.) die de trieste werkelijkheid weerspiegelen waarmee de bewoners van deze gemeente geconfronteerd zijn onder het bewind van het huidige gemeentebestuur. Het gaat hier om een gemeentelijk speelplein waar onze kinderen kunnen stoeien en spelen, maar dan wel te midden van een weerzinwekkende hoop vuil en viezigheid die hier al bijna een week rondslingert, met dank aan de heer Kompany, kandidaat-burgemeester en als schepen verantwoordelijk voor de openbare netheid in de gemeente.  Robert Van den Haute, Ganshoren

SPELREGELS VOOR LEZERSBRIEVEN: Mail uw bijdrage naar lezersbrieven@bdw.be. Schrijven kan naar BDW-Brieven van Lezers, Flageyplein 18, 1050 Elsene; faxen naar 02-226.45.69. Vergeet niet uw adres te vermelden, ook in e-mails: zonder het adres van de afzender beschouwen we een brief als anoniem, en wordt hij niet gepubliceerd. De maximumlengte van een bijdrage is 2.500 tekens, inclusief spaties. Wilt u graag een langere, meer uitgewerkte opiniebijdrage schrijven (max. 5.000 tekens)? Neem dan eerst contact met ons op voor overleg via lezersbrieven@bdw.be. De redactie mag lezersbrieven redigeren of weigeren. Moties, manifesten of omzendbrieven worden niet (in deze rubriek) opgenomen.

Onkreukbaar door Anne Brumagne De verdachte geldsom van ‘enkele tienduizenden euro’s’ die het gerecht een tijd terug op de rekening van de intussen geschorste Brusselse politiebaas Glenn Audenaert ontdekte, zou een cadeau zijn van een Nederlandse vastgoedmagnaat. Dat meldden de Corelio-kranten afgelopen maandag. De man, die het bericht ontkent, is een jeugdvriend van Audenaerts partner, maar dus ook de eigenaar van een vastgoedbedrijf. Audenaert zou genuanceerd hebben dat het ontvangen geld voor ‘het koppel’ bestemd was, niet voor hemzelf. Een vreemde nuance: moeten we daar dan uit concluderen dat die smak geld bestemd was om het salon te vernieuwen en niet om er een snelle wagen voor Audenaert zelf mee te kopen? De vastgoedgroep is mede-eigenaar van de Brusselse Financietoren en van het Rijksadministratief Centrum (RAC), dat zo lang heeft staan verkommeren. Volgend najaar zal de federale politie er een aantal van haar centrale diensten onderbrengen. De Regie der Gebouwen huurt er daarom 65.000 vierkante meter. In het jongste nummer van het tijdschrift Alert van de Brusselse Raad voor het Leefmilieu (Bral) lezen we overigens dat voor de verhuizing van de politiediensten de publieke functie van een deel van het gebouw werd geschrapt – terwijl net dat gedeelte de site had kunnen doen uitgroeien tot een ontmoetingsplek tussen boven- en benedenstad. Nog steeds volgens Corelio onderzoekt het gerecht nu of Audenaert tegen betaling lobbywerk heeft verricht bij de federale politie of bij de Regie der Gebouwen ten voordele van het vastgoedproject. Blijkt dat het geval, dan wordt dat cadeautje van de goede vriend of kennis een vorm van regelrechte corruptie. Audenaert ontkent dat. Zelfs als uiteindelijk blijkt dat Audenaert hierover de waarheid spreekt, en dus geen regelrechte corruptie heeft gepleegd, dan nog is het verbijsterend nieuws: dat een politiebaas, die deontologisch onkreukbaar moet zijn en het goede voorbeeld moet geven aan al zijn ondergeschikten en aan de hele maatschappij, tienduizenden euro’s zou aanvaarden van een vastgoedeigenaar. Vreemd dat zo iemand niet ziet dat hij daarmee een zware deontologische fout maakt en zichzelf bijzonder ongeloofwaardig maakt. Werkt macht dan zo verblindend? Meer dan voorheen wordt van mensen aan de top van de maatschappij – of het nu politiechefs, politici of bankiers zijn – verwacht dat ze onkreukbaar zijn en hun aandacht van het publieke goed niet laten afleiden door eigen gewin. Het is ook de enige manier om al die dure woorden over inleveren en langer werken geloofwaardig te maken.

EVA HILHORST


© BELGIAN BREWERS

Bierweekend palmt Beurs in BRUSSEL – Dit weekend heeft het jaarlijkse Belgian Beer Weekend van de Belgische brouwers plaats. Bezoekers worden via een heuse Beer Street naar de Beurs geleid. De Federatie van Belgische Brouwers en de Ridderschap van de Roerstok der Brouwers organiseren het eerste weekend van september traditioneel het Weekend van het Bier op de Grote Markt. Het Bierweekend lokt in drie dagen zo’n zeventigduizend liefhebbers uit de hele wereld. Vrijdag zijn er traditionele plechtigheden zoals de viering van SintArnoldus, patroonheilige van de brouwers, de wijding van het bier in de kathedraal en de academische zitting en intronisatieplechtigheid door de Ridderschap van de Roerstok in het stadhuis. Het centrale publieks­ evenement is de degustatie op de Grote Markt. Meer dan vijftig Belgische brouwers serveren er een veelvoud aan bieren. De stands zijn open op vrijdag van 18 tot 22 uur, zaterdag van 11 tot 21 uur en zondag van 11 tot 20 uur. Een bier in een 33 centiliterglas kost daar 4 euro. Op zaterdag is er ook een stoet van historische brouwerijkarren en bierwagens van de vismarkt naar de Grote Markt, en op zondag een optocht. Op deze veertiende editie is er ook een belangrijke innovatie. In afwachting van de Belgian Beer Temple in het Beursgebouw (de verbouwing zou in de herfst van 2014 moeten aanvatten) proberen de brouwers het prestigieuze gebouw al een keertje uit. De achterkant van de Beurs wordt omgedoopt tot Beer Street: een toog van vijftig meter met een groot aanbod aan Belgische speciaalbieren. Binnen in de Beurs wordt er aan beer & food pairing gedaan. Biersommeliers geven advies over de ideale combinaties van bieren en gerechten. Elk uur wordt er een nieuwe combinatie van drie bieren (in een 7,5 centiliterglas) en bijpassende hapjes gepresenteerd, voor 5 euro. Op het menu staan onder meer hapjes met Callebaut-chocolade, kazen van Van Tricht en biertapas MB of bapas. www.belgianbrewers.be www.belgianbeerweekend.be ADVERTENTIE

Handicap & informatie Deze dienst wil u de nodige informatie bezorgen om u wegwijs te maken in uw zoektocht naar mogelijkheden, voorzieningen voor personen met een handicap

✆ 0800-15045

alle werkdagen van 9 tot 12u30, maandag, dinsdag en donderdag van 13 tot 15u30

Bezoeken enkel op afspraak Informatie@handicap-ambulant.be

BDW 1342 PAGINA 16 - DONDERDAG 30 AUGUSTUS 2012

VADROUILLE DE CULTUUR- EN VRIJETIJDSBIJLAGE VAN BRUSSEL DEZE WEEK

Interview > Chantal Pattyn, vijf jaar netmanager bij de VRT

‘Als ik naar Klara luister, word ik redelijk zen’ SCHAARBEEK – Straks begint het KlaraFestival, de klassieke opener van het cultuurseizoen en een van de vele vlaggenschepen die de radiozender buiten het Brusselse omroepgebouw een gezicht geven. Al verhuist het KlaraFestival misschien ooit naar maart, en al verhuist de VRT ooit naar Denderleeuw: Klara is toch overal.

E 

n ook Chantal Pattyn is nog altijd overal. Ze mag dan graag zwelgen in het cultuuraanbod in haar woon- en werkplek Brussel, als we haar naar wat hoogtepunten vragen, dan zit daar evengoed Documenta in Kassel, Manifesta in Genk of de expo van Harald Thys en Jos de Gruyter in Mu.ZEE bij. Maar nu toch even over naar de studio.

U bent vijf jaar netmanager. Hoe klaar is Klara inmiddels? Chantal Pattyn: “Ik vind dat we met z’n allen hard gewerkt hebben. Radio 3 was al Klara geworden, maar het werk is nooit af. Je moet jezelf blijven uitvinden. Niet alleen in programma’s, maar ook in evenementen en de cd’s die je uitbrengt. En je moet regelmatig het verschil maken. Zo hebben we zwaar ingezet op documentaires en thematische reeksen. In het kader van het Klimtjaar maakten we Kus uit Wenen. Met Bart Van Loo gingen we in zee voor een verrukkelijke reeks rond chanson. En in september gaan we van start met The original soundtrack, een reeks over filmmuziek met onder meer Patrick Duynslaegher.” Wat was de rode draad in de hervorming? Pattyn: “De rode draad is zeker relevantie, en de hedendaagse touch. Daarnaast is Klara een wereld op zich geworden. Naast de radio zijn de events een groot deel van wat we doen, samen met onze partners. Ook Jazz Middelheim is Klara, en het KlaraFestival, en Iedereen klassiek, Klara in deSingel, Klara4Kids... Dat is

veel voor een kleine zender en een kleine organisatie.” Maar wel nodig? Pattyn: “Ik vind van wel. Je komt buiten, je communiceert en kunt tonen waarvoor je staat. Onze impact wordt daardoor groter.

“Ik zou het zeer waarderen als we in Brussel bleven. Een openbare omroep hoort in de hoofdstad. En nu ik toch mijn eisen aan het stellen ben: graag in een gebouw met een waardevolle architectuur”

Mensen die niet naar je luisteren, komen je toch tegen op Jazz Middelheim. En alle concerten kun je ook nog eens live uitzenden, dus dat is een win-win.”

Ook jazz heeft op de zender een vast plaatsje veroverd. Pattyn: “In die zin is ons DNA wel wat veranderd. Klara is voor 70 à 75 procent klassieke muziek. De rest is jazz en andere muzieken. Chanson krijgt vanaf september een vaste plek. Experiment komt aan bod in programma’s als Late night en Laika, dat overigens vaak wordt samengesteld door Mauro Pawlowski. Klara heeft veel tentakels.” “Op een bepaald moment hebben we onszelf de vraag gesteld: ‘Wat is Klara nu?’ Het resultaat van dat denkproces is dat we gestopt zijn met onszelf te betitelen als ‘de klassieke zender’ of ‘de cultuurzender’. Het is evident dat we dat zijn. We zien Klara nu meer als een emotieve omgeving. Ik omschrijf het graag als ‘slow radio’. Het gaat om authenticiteit, en om het feit dat je de tijd neemt om mensen te laten genieten. Van een concert, maar ook van een lang gesprek of een debat. Om het met een Afrikaans spreekwoord te zeggen: ‘Ils ont l’horloge, et nous avons le temps.’ Zo zijn we ondertussen een uitzondering op de FM-band geworden. Bij ons geen reclame, tenzij voor de partners die we ondersteunen. Als ik naar mijn eigen zender luister, word ik redelijk zen. Onze auditieve omgeving is stijlvol en heel zacht – al moet Klara af en toe ook op je zenuwen kunnen werken met een moeilijke opera of een ambetant gesprek. Als het er maar toe doet. En we zouden wel gek zijn om niets met onze geweldige Belgische jazzscene te doen.” Spelen discussies over de verbreding nog op, zoals bij de introductie van Klara’s Top 100? Pattyn: “Er is maar één Klara’s Top 100: twee dagen op de 365, en daar krijgen we misschien twee negatieve reacties op. Je moet nu en dan proberen de bakens wat te verzetten. Studio Brussel moet natuurlijk geen dag organiseren om het belang van rockmuziek te onderstre-


BDW 1342 PAGINA 17 - DONDERDAG 30 AUGUSTUS 2012

generatie die tijd, belangstelling en meestal ook geld heeft om zich met interessante zaken bezig te houden.” “Ondertussen voel je dat in heel onze sector gezocht wordt naar mogelijkheden om dat erfgoed te actualiseren. Ik heb onlangs met mijn neefje van 22 een prachtige Pelléas et Mélisande van Transparant gezien. Een relevant verhaal voor een jonge gast als het er ook nog eens zo hedendaags uitziet.” “Kijk ook naar het Brussels Philharmonic, dat net nog een paar nieuwe tunes van ons heeft ingespeeld. Wat vroeger het radio-orkest van de VRT was, is nu een aparte identiteit waarmee we nog geregeld samenwerken, maar dat met (intendant) Gunther Broucke ook een heel mooi eigen parcours aan het rijden is. Als je ziet wat dat allemaal doet, hoe ze met hun filmmuziekprogramma hebben kunnen instaan voor de Oscar die The artist heeft gewonnen... Dat kan dus als je naar mogelijkheden zoekt die geweldig zijn voor je orkestleden én voor je publiek.” Zo meteen begint het KlaraFestival. Doet u ons eens wat tips aan de hand. Pattyn: “Onmogelijk om te kiezen, maar ik vind het opnieuw een heel mooi festival. We zitten aan deel twee van onze triptiek over de mens. Vorig jaar zaten we met Imagine paradise in hemelse sferen, dit jaar dalen we een trap naar beneden met Knocking on heaven’s door: even beleefd aankloppen om te zien of daar eventueel iets in zit voor de mens. Het gaat dus over de spirituele kracht van muziek, die je diepste wezen kan raken.” “Ik vind het geweldig dat we op 31 augustus starten met de ‘Mattheüspassie’ van Bach. Ik weet dat een mens dat normaal gezien doet met Pasen, maar als je het over spirituele kracht hebt, dan moet je dat brengen, zeker als René Jacobs dirigeert. Ook een krachttoer is de volledige symfonieëncyclus van Schubert in deSingel. De muziek is geweldig, en het is fantastisch om in drie avonden door dat volledige creatieve proces te gaan. Ik ga het beschouwen als een soort detoxkuur.” “Ik kijk ook uit naar Roberto Villazón: een gala-avond buiten categorie op de laatste dag, met een fantastische zanger en een Mozartprogramma. Maar natuurlijk zijn er ook Cage, Dusapin en heel veel speciale muziek in de middagconcerten.” Overigens heeft directeur Jan Briers van het Festival van Vlaanderen laten vallen dat hij het KlaraFestival liever naar maart zou zien verhuizen. Pattyn: “Het is een kwestie waarover te discussiëren valt. September is mooi omdat je het culturele seizoen aftrapt, maar het heeft het nadeel dat je promotie voert op een moment dat mensen met vakantie zijn en nog niet aan hun concertkaartjes denken. Ook de agenda’s van de artiesten en de partners zijn van belang, maar ik zou er niets op tegen hebben om het in maart te organiseren.”

Chantal Pattyn: “Je mag er niet aan denken dat er straks achttienjarigen rondlopen die niet weten wie Mozart en Bach zijn. Daarom mogen we een paar keer per jaar ons missionarisgezicht laten zien.”

pen bij brede lagen van de bevolking. Ik vind dat wij dat wel moeten doen voor klassiek. Nu en dan eens zeggen aan de mensen dat dit erfgoed is waar iedereen iets aan heeft. Dat doen we onder meer met de Top 100, die ongelooflijk druk beluisterd wordt – ook door mensen die de maandag erop misschien weer weg zijn.” “Iedereen klassiek ligt in dezelfde lijn: tien uur live-uitzending vanuit een stad waar bekende en minder bekende mensen ambassadeur

spelen en andere mensen overtuigen om iets te doen met klassieke muziek. Herr Seele die met een fanfare over de Meir trekt, Annemie Struyf die gaat strijken in een strijkatelier met een echt strijkkwartet: dat is charmant en overweldigend. Net als Klara4Kids. Jonge mensen leren nog altijd viool en piano spelen, maar je kunt niet van hen verwachten dat ze naar Klara luisteren. Toch moet je er niet aan denken dat er straks achttienjarigen rondlo-

© IVAN PUT

pen die niet weten wie Mozart en Bach zijn. Daarom mogen we een paar keer per jaar ons missionarisgezicht laten zien.” De vergrijzing is een aandachtspunt. Pattyn: “Natuurlijk. Al hoef je dat ook niet te negatief te zien. Onze luisteraars hebben een zekere leeftijd, maar ook die vijftig- en zestigplussers – en dat word ik zelf uiteindelijk ook – gaan swingend door het leven. Het is de

En de VRT? Mag die verhuizen buiten Brussel? Pattyn: “Ik heb gelezen dat de raad van bestuur toch op een maximaal aantal kilometers van een treinstation wil blijven, maar dan nog zijn Vilvoorde of Denderleeuw niet uitgesloten. Ik mag u wel zeggen dat ik het zeer zou waarderen als we in Brussel zouden blijven. Een openbare omroep hoort in de hoofdstad. En nu ik toch mijn eisen aan het stellen ben: graag in een gebouw met een waardevolle architectuur.” 

Michaël Bellon

KlaraFestival, 31 augustus tot en met 14 september. Meer op 070-21.02.17 en www.klarafestival.be


BDW 1342 PAGINA 18 - DONDERDAG 30 AUGUSTUS 2012

Links 3x Haren: “De Stad wil de indruk wekken dat ze een beleid voert rond wandelwegen”, maar het Kleemputpad ligt er bijvoorbeeld overwoekerd bij en loopt dood op nieuwe woningen (links onder). Uiterst rechts het holle Crabbegat in Ukkel, vernoemd naar de meekrap of verfplant.

Oude, trage, holle en uitgeholde voetwegen: waar in Brussel vind je ze nog?

Het zijpad (3) > Holle en uitgeholde wegels

‘En stoemelings afgeschaft’

BRUSSEL – Eeuwenlange begankenis van mens en vee hebben sommige voetwegen nuitwisbaar gemaakt. Andere zijn fragieler, maar de verbetenheid om ze te behouden, laat zien dat ze vaak ook onmisbaar zijn. Een van de schilderachtigste wegen van Brussel is de Crabbegatweg, een holle, bochtige weg met zulke hoge taluds dat je er gedesoriënteerd van raakt. Aanlokkelijk voor jonge avonturiers, maar de groendienst vraagt om niet in de bermen te klimmen, want ‘ze zijn broos’. Het oude, ste-

nen voetgangersbrugje, dat door een storm instortte, is wel al gerestaureerd. De Crabbegatweg heeft vertakkingen naar de Paul Stroobantlaan, het Crabbegatpad, en naar de Kamerdellelaan. Vroeger liep de Crabbegatweg van Hof ten Hoorn aan de

De Frélaan tot aan Sint-Job. Op het eind, tussen de Visserijstraat en de Sint-Jobsesteenweg, is nog een klein stukje van die Crabbegatweg over. De naam is afgeleid van de meekrap of verfplant (Rubia tinctorum). Onder andere Bruegel gebruikte het rode pigment uit de wortelstokken.

Een toepasselijke plaatsnaam, want nogal wat kunstenaars werden door het Crabbegat aangetrokken. In de jaren 1920 vestigden Henri Quittelier en ook Paul-Auguste Masui, schilder en uitgever van La Légende de Tijl Uilenspiegel, er hun atelier. In de oude herberg Hof ten Hoorn laat Charles De Coster een scène met Uilenspiegel afspelen, en het is ook de geboorteplek van Uccle Centre d’Art. Nog een andere holle weg in Brussel is de Hof Ter Musschendreef aan

de Verbrande Molen in Sint-Lambrechts-Woluwe. Hij stond al op de Ferrariskaart uit 1771 en ligt nu als een oude parel tussen het Universitair Ziekenhuis Saint-Luc en de Woluwelaan.

Wegels in de strijd Minder opvallende voetwegen worden om verschillende redenen uitgehold. In Ganshoren houdt gemeenteraadslid Alain Beeckmans (Groen) enkele buurtpaden in de gaten.

ADVERTENTIE

WWW.KLARAFESTIVAL.BE – 070 210 217

ARTISTIC PARTNERS

MAIN PARTNERS

20 12

OFFICIAL FESTIVAL CAR

Georg Nigl René Jacobs Asko|Schönberg Marc Minkowski Rolando Villazón Claron McFadden N O ’ N I K C O N Reinbert de Leeuw K R O O D Kammerorchester Basel H E AV E N’S Les Musiciens du Louvre Muziektheater Transparant Akademie für Alte Musik Berlin Le Cercle de l’Harmonie Christian Poltéra Jérémie Rhorer Stijn

P 3 1 AUG – 14 SE


BDW 1342 PAGINA 19 - DONDERDAG 30 AUGUSTUS 2012

“Buurtweg nummer 7, vroeger Tachtig Beuk genaamd, tussen de Peereboomlaan en de moerassen, werd destijds bedreigd door spoorinfrastructuurbeheerder Infrabel, die de overweg wilde afschaffen. Nu komt er een voetgangers- en fietstunnel. Ook buurtweg 20, van Het Veroost tot aan de Jan Tieboutstraat, is bedreigd door stedelijke industrie. Onlangs onteigende de Gewestelijke Ontwikkelingsmaatschappij (Gomb) nog vier hectare. Samen met Natuurpunt en de Milieucommissie voor Brussel-West wensen we de bestemming in groengebied te wijzigen.” Overal in Brussel zie je strijd om dit soort voetgangerswegen. In Jette sprongen LaarbeekbOOs en De Boomgaard (Jeugdbond voor Natuur en Milieu, JNM) in de bres voor de volkstuintjes en het bos, maar ook voor de Schapenweg, die de Romeinen nog aanlegden. En in Ukkel deed gemeenteraadslid Pierrot Desmet (Ecolo) inspanningen om de ‘geredde’ buurtpaden van de Kauwberg (nu Natura 2000-gebied) te

OVER HET KLEEMPUTPAD, HAREN:

“Zaterdagochtend halfzes begonnen ze af te graven: ‘Niemand zal het merken.’ Ik zie sindsdien minder mensen deze binnenweg naar het station nemen” vereren met namen van militanten, maar niet iedereen was enthousiast.

Kleemputpad Met wegels kan het rap gaan. Met Street View zie je in de Parochiestraat in Haren tussen een spoorwegbrug en een wei nog de toegang van het Kleemputpad. Op het terrein staan nu 25 sociale woningen van de Brusselse Haard deels op het Kleemputpad, en is de vroegere toegang versperd. Ook werd een strook buurtpad nr. 34, dat langs het gebouw loopt, verlegd.

beleid voert rond wandelwegen, maar het Kleemputpad ligt er vandaag overwoekerd bij.” We volgen de Harense wandelwijzers en komen langs betonplaten, kleine bosjes, weilandjes, een afgedankte Mercedes. Achter de huizen bevindt zich een gemoedelijke stad. An Devroe Dit is de laatste aflevering in een driedelige reeks. U vindt alle bijdragen terug op www.brusselnieuws.be/zijpad

Nick Trachet

© NICK TRACHET

© AN DEVROE

Willy Sterckx is een van de buurtbewoners die er niet om konden lachen. “Op een zaterdagochtend werd hier om halfzes begonnen met afgraven. Ze dachten zeker: ‘We doen het stoemelings, niemand zal het merken.’ Ik zie sindsdien minder mensen deze binnenweg naar het station van Haren nemen, omdat ze moeten omlopen.” Sterckx trok naar de Raad van State. Al is het nog wachten op de formele uitspraak van de rechter, de auditeur adviseerde alvast om de beslissingen van de Stad Brussel te vernietigen. Els Ampe (Open VLD) vroeg minister-president Charles Picqué (PS) welke stappen het Gewest onderneemt om de buurtwegen te beschermen. “Er werd eerst gebouwd op het pad, om daarna pas te beslissen over de afschaffing ervan. Absurditeit alom. Voor deze wegen geldt de Wet op de Buurtwegen uit 1841. De aanleg, verplaatsing of afschaffing van dit type wegen kan alleen met een speciale procedure. Die omvat een openbaar onderzoek, een voorstel in de gemeenteraad en een beslissing van het Gewest.” Dat is allemaal niet gebeurd. Picqué antwoordde dat hij het arrest van de Raad van State wil afwachten. We hebben ver moeten zoeken, maar De Klaarlandwegel die Flor Barbry in 1985-’86 schreef voor het Volkstoneel voor Frans-Vlaanderen, draait helemaal rond de commotie die een afgeschafte wegel veroorzaakt: “’t Hèd assan è publieken weug è-wist en m’hèn assan derdeur’ è-goan mi nuuze bèèsten na de wèè of om’ na de platse gieng’, ’t wos ’t noaste na de kerk’ en ’t school’ en ol” (‘het is altijd een publieke weg geweest en we zijn er altijd doorgegaan met onze beesten naar de wei of als we naar de plaats gingen, het was de kortste weg naar de kerk en de school en alles’). Haren heeft wel zijn Gezondheidsparcours, een netwerk van 3,5 kilometer van verbonden wegels, maar volgens Sterckx dient dat om wat druk van de ketel te halen. “De indruk wordt gewekt dat de Stad een

BRUSSEL EN DE WERELD CULINAIR ONTDEKT

Studentenhaver Het is bijna 1 september, tijd om aan de student te denken. Maar wat heeft studentenhaver met studenten te maken? Het is een wat vreemde naam voor een mengsel van droge noten en vruchten: studentenhaver. Nog gekker wordt het in het Frans of het Spaans, waar ze het over bedelaars hebben: mendiants, mendicantes. Als uitleg wordt vaak gegegeven dat studentenhaver zo voedzaam is dat het goed is voor de studerende jeugd. Maar dat is spaghetti bolognese of biefstuk-friet ook, en dat noemen we toch ook geen studentenvoer? Het woord moet ouder zijn dan de moderne leerplicht. Lang geleden, in het midden der eeuwen, reisden mensen zelden of nooit. Boeren, en dat waren de meeste mensen toen, kunnen het zich niet permitteren om lang van huis te zijn. Maar ook geestelijken kwamen een leven lang niet uit hun klooster, een pastoor bleef onder zijn klokkentoren en handwerklui kenden nog geen betaalde vakantie of vrije zondag. Werken, werken, werken was het, en buiten de muren van erf of stad was een mens kwetsbaar, overgeleverd aan baan- en struikrovers. De wereld was nog gevaarlijk. Wie echt op weg moest, werd vanaf het volgende dorp scheef bekeken als ‘vreemdeling’. Eten was onderweg niet te krijgen, of was duur. Omdat apart reizen zo gevaarlijk was, vormden deze individuen op de baan grotere groepen die samen liepen, ook al kenden ze elkaar nauwelijks: veiligheidskonvooien van voetgangers. Wie waren er onderweg? De vaganten. Ooit was het de naam van een studentenclub in Sint-AgathaBerchem en een kleinkunstgroep uit Antwerpen, maar van oorsprong was het een woord voor al wie onderweg was, de rondtrekkers, ketellappers, artiesten. Het komt van het Latijnse vagare, ‘ronddolen’; het waren de ambachtslui in opleiding, die van baas tot baas trokken om de stiel te leren, en de studenten van de universiteit, die altijd ergens ver weg lag. Maar er waren ook geestelijken bij die niet gebonden waren aan een kloosterorde of parochie. Broeders die niet van hun arbeid leefden, zoals de brouwende cisterciënzers en de boerende benedictijnen. Zij trokken op weg om te preken en goede werken te doen en behoorden tot de bedelorden die

ontstonden in de dertiende eeuw. Men noemde ze bedelaars, juist omdat ze niet voor hun eigen kost zorgden en aangewezen waren op subsidies van de overheid. Het waren er oorspronkelijk vier: de franciscanen, de dominicanen, de karmelieten en de augustijnen. Europa werd door hen een stukje mobieler. Het gerecht dat wij studentenhaver noemen, heet in Zuid-Frankrijk niet gewoon mendiants, maar quatre mendiants, ‘vier bedelaars’. De Franse keuken beschouwt de vier bedelaars als een Provençaals dessert, dat – traditioneel en volgens de regels – moet bestaan uit Provençaalse droge vijgen, Malaga-rozijnen, amandelen en hazelnoten. Vier bedelorden, vier ingrediënten. Als u weet dat de pijen van de hogergenoemde geestelijken elk een andere kleur hadden, is de vergelijking snel gemaakt. De predikheren (dominicanen) hadden een witte pij, en worden dus voorgesteld door de amandelen. In de zwarte rozijnen moeten we de augustijnen herkennen. De karmelieten hadden een bruine (karamelkleurige?) pij en lijken zo op hazelnootjes. De franciscanen ten slotte hadden vaalbruine pijen, zoals droge vijgen. In de geschiedenis zijn er heel wat moppen gemaakt over de bedelorden, al dan niet in verband met hun droog zijn of wormstekigheid en meer van dat fraais. Hoe komen ze erbij? Waarom worden rondreizende studenten en geestelijken in verband gebracht met droog voedsel? Dat komt door het vagantenbestaan. Wie op weg ging, zelfs in het dichtbevolkte WestEuropa, mocht er niet op rekenen dat er ’s avonds soep en ’s ochtends koffie met croissants klaarstaan. Er waren wel herbergen, maar die waren vaak nog gevaarlijker dan de weg. Op de hulp van boeren hoefden ze niet te rekenen, xenofobie is van alle tijden. Dus namen ze zo geconcentreerd mogelijk voedsel mee. Rozijnen en noten zijn ideaal, ze bevatten respectievelijk glucose en vet, de twee meest energierijke voedingsstoffen. Suiker was nog niet te krijgen en vlees niet voor iedereen weggelegd. Bakkers waren op de buiten onbekend. In andere culturen ging het niet anders. De Arabische karavanen leefden bijvoorbeeld op (gegiste) dadels. De Canadese indianen gingen nooit op jacht

Spaghetti bolognese of biefstuk-friet is toch ook voedzaam en goed voor de studerende jeugd, en dat noemen we toch ook geen studentenhaver?

zonder pemmican, een ingenieus mengsel van gesmolten dierenvet, verpoederd droog vlees, bessen en nootjes. De moderne Canadese auteur Bernard Assiniwi schreef in een boek over survival om altijd te vertrekken met een zak suiker in de rugzak. Het doel is overal hetzelfde, geen tijd verliezen onderweg met hout sprokkelen en koken. Studentenhaver is het oorspronkelijke fastfood! Vandaag is studentenhaver een chique borrelhap geworden, er zitten nu ook brazielnoten en andere exotische dingen bij, of het wordt verkocht als snoepje van een zool chocolade met daarop enkele nootjes en rozijnen. Zoals op de foto. Hoe armoede vaak tot gastronomie leidt... Een toemaatje: er is nog een iets recentere bedelorde, de kapucijnen. Ook hun pij stond model in de voeding: in Italië noemen ze koffie met melk cappuccino. Smakelijk. nick.trachet@bdw.be De hele reeks nalezen? www.brusselnieuws.be/trachet


BDW 1342 PAGINA 20 - DONDERDAG 30 AUGUSTUS 2012

Laurent Gerbaud, een passie voor chocolade. “Calorieën tel ik niet, chocola is nu eenmaal een plezierproduct. En het zijn goede calorieën. Ik gebruik geen suiker, geen boter, geen sojalecithine, geen alcohol.”

S 

tuderen was voor Laurent Gerbaud de eerste etappe. “Na mijn middelbare school ben ik aan rechten begonnen. Omdat het diploma toegang biedt tot een hele waaier aan beroepen, omdat ik dacht dat het een humanistisch getinte studie is. Dat was een misvatting: rechten is een heel technische studie. De invalshoek waarmee de maatschappij wordt bekeken, is niet de mijne. Na de kandidaturen had ik er dan ook de buik van vol, heb ik het roer drastisch omgegooid en ben ik overgeschakeld op middeleeuwse geschiedenis.” “In het jaar van mijn thesis heb ik daar nog een opleiding tot bakker, patissier en chocolatier aan Ceria-Coovi in Anderlecht aan vastgeplakt. Chocolatier, omdat ik samen met  een vriend-beeldhouwer sculpturen in chocolade wilde maken. Dat is er niet van gekomen, maar ik was wel definitief door de microbe gebeten.” “Die bourgondische kant is een familietrek. Mijn grootouders waren bakkers-patissiers, ik ben opgegroeid tussen de vlaaien, taarten, wafels, Berlijnse bollen... Bovendien was mijn moeder een echte keukenprinses. Thuis, in Schaarbeek, was het zowat elk weekeinde de zoete inval; vrienden kwamen dineren, barbecueën. En het liefste wat ik als snotaap deed, was samen met mijn moeder bood-

schappen doen en haar helpen in de keuken.” 

Avonturieren De tweede etappe werd China. “Na mijn stage heb ik mijn rugzak gepakt en ben ik naar Azië vertrokken, met de bedoeling een marktstudie te doen, om na te gaan of er in China mogelijkheden lagen voor onze chocolade. Ik had Chinese vrienden en enige notie van de taal. Zo ben ik via India, Nepal en Pakistan in Sjanghai beland, na een fascinerende reis van zowat honderdvijftig dagen.” “Ter plekke moest ik helaas vaststellen dat de Chinezen in het geheel geen boodschap hebben aan gesuikerde lekkernijen. Daar stond ik dan met mijn klassieke Belgische chocoladerecepten, met mijn suikerbommen. Twee mogelijkheden restten me: ofwel met hangende pootjes terug naar België, ofwel l’aventure pour l’aventure, en alles op alles te zetten. Het werd het tweede: ik kocht een oven, een mixer en enkele taartvormen waarmee ik aan de slag ging in het keukentje van mijn appartement. De chocola voerde ik in grote blokken in vanuit België, via Kanton. Die chocolade smolt en bewerkte ik vervolgens thuis. Daarbij verwijderde ik me steeds verder van de klassieke Belgische chocoladerecepten; ik experimenteerde met kruiden en specerijen. Zo ben ik het gesuikerde ontgroeid en heb ik een eigen smaak

ontwikkeld. Een ontmoeting tussen België en China.” “Om klanten te vinden voor mijn chocoladetaarten en -mousses, truffels, studentenhaver en kumquats in een mantel van chocolade deelde ik op feestjes visitekaartjes uit aan expats, tweetalig Engels-Chinees. Bestellingen kwamen binnen per fax, de leveringen gebeurden per motorfiets. Volledig illegaal was het, ik had geen licentie, geen geregistreerde firma. Maar ik kon rekenen op goede Chinese vrienden met connecties om door de mazen van het net te glippen. Tegelijkertijd gaf ik ’s avonds Franse les aan kinderen van expats. Zo verdiende ik genoeg om rond te komen, maar ook niet meer dan dat: omgerekend zowat vijfhonderd euro per maand.”

© LAURENT GERBAUD

BRUSSEL – “De smaak van mijn creaties moet origineel en krachtig zijn, simpel en geraffineerd tegelijk.” Laurent Gerbaud is levensgenieter en chocolatier. Zijn kijk op wat chocolade moet zijn, is wars van alles wat de zo geroemde klassieke Belgische school profeteert. Zo eigenzinnig de creaties, zo merkwaardig de weg die ertoe heeft geleid dat deze rasechte Brusselaar een leven voor en door chocolade leidt in de schaduw van het PSK.

© MARC GYSENS

Oma’s kelder De derde etappe was België. “Ik had graag in China nog wat langer de vrijbuiter uitgehangen, maar de dioxinecrisis heeft er anders over beslist: er mochten niet langer producten uit België ingevoerd geworden, ik had dus geen andere keus dan een enkele reis terug te boeken.” “Er volgde een tijdje heen-en-weer tussen België en China, want ik wilde mijn droom – voet aan de grond krijgen in China – nog niet volledig opbergen. Maar, één, er bestond daar geen structuur om kleine zelfstandigen op weg te helpen. En twee, potentiële investeerders vonden mijn creaties weliswaar lekker, maar ze deinsden terug voor het risico omdat er volgens hen geen markt voor was. Daardoor heb ik uiteindelijk bakzeil gehaald en heb ik besloten om dan maar hier mijn geluk te beproeven.” “Ik ben begonnen in de kelder van mijn grootmoeder in Vorst. Nog altijd niets officieels.

Recht uit de oven, Gerbauds nieuwste creatie: Schotse koekjes met studentenhaver en zwarte chocolade.

Met de opbrengst van wat ik op markten kon slijten, heb ik mijn eerste machines gekocht; dankzij een lening van het Participatiefonds ben ik vervolgens in 2001 officieel zelfstandige kunnen worden en ben ik mijn creaties beginnen te presenteren op chocoladebeurzen in Parijs, Londen, Keulen.” “Dat is lange tijd goed gegaan, maar in 2007 – de crisis kwam eraan – begon ik te merken dat ik gaandeweg meer cliënten nodig had om mijn omzet op peil te houden. Een slecht teken; ik vreesde dat het het einde van het


BDW 1342 PAGINA 21 - DONDERDAG 30 AUGUSTUS 2012

FREDDI SMEKENS “Ter plekke moest ik vaststellen dat de Chinezen geen boodschap hebben aan gesuikerde lekkernijen. Daar stond ik dan met mijn klassieke Belgische chocoladerecepten, met mijn suikerbommen”

Laurent Gerbaud, chocolatier

‘China heeft me de ogen geopend’ verhaal zou zijn als een of twee grote klanten zouden wegvallen. Daarop ben ik bijna volledig afgestapt van de verkoop aan delicatessenzaken, exportagenten en distributeurs om rechtstreeks aan de consument verkopen: mikken op de toerist die toch altijd naar Brussel zal blijven komen. Een bocht van honderdtachtig graden was het.” De keuze voor de locatie van winkel- en degustatieruimte, bar en atelier viel op de Ravensteinstraat, recht tegenover Bozar. Een ruimte van 250 vierkante meter, een voorbeeld van smaakvol minimalisme, warm door de liefde voor het product en het respect voor de klant. “Het is en blijft echter knokken. Zeker omdat we er al snel zijn achtergekomen dat de buurt niet ideaal is voor commercie, al liggen we in het historische centrum met blikvangers als het Paleis voor Schone Kunsten en de Bozar Shop, het congrescentrum Square, het Magritte Museum, het Muziekinstrumentenmuseum. Er is weinig passage, de flux van het voetgangersverkeer ligt ter hoogte van de Kunstberg, vijftig meter hiervandaan. Dat was een misrekening van mij, met gevolgen. Daarom organiseer ik ook nevenactiviteiten naast de verkoop van chocola, zoals lessen in het degusteren van chocolade. Apéros-chocos ook, één keer per maand een zaterdag na de middag. Met muziek, drank, chocolade en gesuikerde en gezouten hapjes rond het thema ‘chocolade’. Kosteloos. Voor vrienden die met hun kinderen komen, voor passanten. Plezier maken rond chocolade – zelfs voor een dansje is er ruimte.”

colade van Laurent Gerbaud onderscheidt van de klassiek-Belgische. Op een maagdelijk wit, rechthoekig bord komen enkele van zijn creaties. Zelfs al leent de tropische zomertemperatuur zich er niet echt toe, toch weten de sterke, geraffineerde en eerlijke smaken me te bekoren. Uitschieters zijn de pastille met gedroogde veenbessen uit Iran en de bonbon met een lopende vulling van hazelnoot, al weet ook de combinatie met gedroogde abrikoos, of nog die met heerlijk gekonfijte gember me te bekoren, net als de gezouten studentenhaver. “Ik ben, vertrekkend van de allerbeste basisproducten, voortdurend op zoek naar pure smaken. Uitgesproken, zonder te veel gradaties. Simpel, maar geraffineerd. Chocolade, al dan niet gekruid, gecombineerd met een fruitsoort of een specerij. Creaties met vijf verschillende smaakimpressies, met infusies, interesseren me niet, ze vervelen me zelfs. Calorieën tel ik niet, het zijn nu eenmaal plezierproducten. En het zijn goede calorieën. Ik gebruik geen suiker, geen boter, geen sojalecithine, geen alcohol.” “Klanten die hier voor het eerst komen, krijgen het concept uitgelegd en ze mogen proeven alvorens te kopen. Velen komen terug zodra ze de smaak verworven hebben: klanten die we gewonnen hebben, zijn ook écht gewonnen. Er zijn zelfs buitenlanders bij die maar één keer per jaar naar Brussel komen en steevast een voorraad inslaan. Een mooie erkenning voor het harde werk, zeven dagen op zeven.” 

Karel Van der Auwera

Pure smaken Hoewel ik hoegenaamd geen chocoladefanaat ben, komt het water me langzamerhand in de mond. Hoog tijd om te ontdekken wat de cho-

www.chocolatsgerbaud.be www.brusselnieuws.be/ingesprekmet

(Ni) serjeus

H

 et komt af en toe voor dat we door onze al dan niet verstandige medemens als ‘ni serjeus’ omschreven worden. Dat heeft uiteraard te maken met het feit da ni alleman altaaid kan verstoen wa we zegge. De wereld zou er maar droevig uitzien mocht dat laatste wel het geval zijn. In elk geval doen we meestal wel ons best om ernstig over te komen. Vandaar dat men op de vraag “Zaai ga na serjeus?” het best altijd het volgende antwoord klaar heeft: “Nateurlaaik ben ik serjeus. Ik ben altaaid serjeus.” Maar laten we het gerust zo stellen da we zeulf altaaid en auveral zeulf ooitmoeke wa serjeus es en wa ni. Uiteraard kan het af en toe voorkomen dat we ons best doen om ni serjeus te zaain. In ons Brussels noemen we dat zwanze. Ni serjeus zaain heeft dus wel degelijk ook  zijn positieve kanten. Het belangrijkste van serjeus zaain is in feite menen wat men zegt en dat ook zo bij de ander over­brengen. Maar laten we niet vergeten dat we om  de nodige aandacht op te wekken, niet  altijd en overal té serjeus mogen of moeten overkomen. Ook opgepast voor de volgen­ de uitspraak, waarde lezer: “Na goen ik a neki eet serjeus zegge.” Want daarmee zou men kunnen aangeven dat men voor de  rest niet meer of niet minder dan altaaid on ’t zievere es. Maar om een conversatie gaande te houden is het wel belangrijk om af en toe iets in te lassen wat door onze gesprekspartner als ni serjeus kan worden afgedaan. De eigenschappen serjeus en ni serjeus zijn natuurlijk ook buiten de dagelijkse omgang van toepassing. Zo is ne serjeuzen boek zowat de tegenhanger van e flaa boekske. Anderzijds heeft men het eerder over ne gooje of nen toffe film dan over ne serjeuze film. Maar dat laatste is uiteraard een kwestie van taalgevoel. Laten we ook even stilstaan bij het feit dat zowel serjeus als ni serjeus op onze lichamelijke conditie kan slaan. Zo kan men bijvoorbeeld een kwetsuur of een (lichamelijke of geestelijke) ziekte op beide manieren omschrijven. En dat gaat uiteraard zowel op voor onszelf als voor de ande-

ren. Ni serjeus in de zin van ‘ni erg’, dus. Ik kan me gerust voorstellen dat de lezer zich bij die analyse de vraag stelt: “Es hem na serjeus of es hem on ’t zievere?” Welnu, ik kan alleen maar bevestigen dat ik op dat gebied bij mijn standpunt blijf. Nu graag even over naar het fysionomische aspect van ons onderwerp. Zo bestaat er een duidelijk verschil tussen e serjeus gezicht hemme en e zeur bakkes trekke. In het eerste geval gaat het om een haast permanente gelaatsuitdrukking, in het tweede geval om een tijdelijke. Een combinatie van de twee kan en mag gerust als ni naaig serjeus omschreven worden. En wat te denken van de reputatie waarmee we door het leven gaan? Zo kunnen we door onze medemens omschreven worden als ne serjeuze meens of eventueel als giene serjeuze meens. In het tweede geval gaan we er maar beter van uit dat het oordeel geveld wordt door eemand dee zeulf ni serjeus es. Maar laten we wel wezen, waarde lezer. In die zin dat wat we de ene dag als serjeus omschrijven, de volgende dag als ni serjeus afgedaan kan worden. Om maar te zeggen hoe relatief beide inschattingen wel zijn. Het gaat zelfs zo ver dat we onszelf serjeus of ni serjeus kunnen nemen. Bij mezelf primeert het eerste zeker niet altijd op het tweede. En ik merk daarbij graag op dat het maar goed ook is, zo. Waar we anderzijds rekening mee moeten houden, is met het feit of we iets als serjeus of ni inschatten. Want in dat geval zou dat wel eens een zeer negatieve invloed kunnen hebben op het verloop van de komende gebeurtenissen. Daarbij kunnen we ons uiteraard de vraag stellen wat het meest nefast is. Namelijk eet serjeus pakke wat het ni es, of eet afdoon as ni serjeus wa het wel es. Dat we ons bij die vraag serjeus kunne mispakke, staat buiten kijf. Mij rest enkel te hopen, waarde lezer, dat ik bij de aanpak van deze Brusselse Rubriek de nodige ernst aan de dag heb gelegd om serjeus, mo ni té serjeus over te komen. Misschien zou het meest heuglijke nog zijn dat er door u een mooi evenwicht tussen de twie gevonne kan weude.

REDACTIE BRUSSEL DEZE WEEK Flageyplein 18, 1050 Elsene, 02-226.45.40, fax 02-226.45.69, info@bdw.be, www.bdw.be. ABONNEMENTEN Josiane De Troyer (abo@bdw.be), 02-226.45.45, fax 02-226.45.69. Gratis binnen het Brussels hoofdstedelijk gewest. Rest van België 15 euro per jaar; IBAN: BE07424552982266, BIC: KREDBEBB van vzw Brussel Deze Week. Buiten België 25 euro per jaar. DISTRIBUTIE EN PROMOTIE Ute Otten (ute.otten@bdw.be), Paul De Weerdt. RECLAME IN BDW Rika Braeckman (rika.braeckman@bdw.be), 02-226.45.41, 0477-97.21.27, fax 02-226.45.69. OPLAGE 70.490 exemplaren. HOOFDREDACTIE Anne Brumagne (anne.brumagne@bdw.be). EINDREDACTIE Katrien Stroobants (katrien.stroobants@bdw.be). REDACTIE Jean-Marie Binst (jeanmarie.binst@bdw.be), Christophe Degreef (christophe.degreef@bdw.be), Tuur De Moor (tuur.demoor@bdw.be), Bettina Hubo (bettina.hubo@bdw.be), Patrick Jordens (patrick.jordens@bdw.be), Steven Van Garsse (steven.vangarsse@bdw.be), Danny Vileyn (danny.vileyn@bdw.be). REDACTIESECRETARIAAT Isabelle De Vestele (isabelle.devestele@bdw.be), Gerd Hendrickx (gerd.hendrickx@bdw. be). MEDEWERKERS Michaël Bellon, Lieven Bulckaert, An Devroe, Eva Hilhorst, Ilah, Wauter Mannaert, Francis Marissens, Karolien Merchiers, Niels Ruëll, Bruno Schols, Tim Schoonjans, Freddi Smekens, David Steegen, Benjamin Tollet, Georges Tonla Briquet, Nick Trachet, Steven Vandenbergh, Karel Van der Auwera, Matthias Vanheerentals. FOTOGRAFEN Bart Dewaele, Sander de Wilde, Anja Galicia, Marc Gysens, Ivan Put, Herman Ricour, Dieter Telemans, Saskia Vanderstichele, Jo Voets. VORMGEVING Peter Dhondt (peter.dhondt@bdw.be). FINANCIËLE ADMINISTRATIE Manu De Hertogh (manu.dehertogh@bdw.be). VERANTWOORDELIJKE UITGEVER Anne Brumagne, BDW, Flageyplein 18, 1050 Elsene. ALGEMENE DIRECTIE Marijke Vandebuerie (marijke.vandebuerie@bdw.be). Brussel Deze Week wordt gedrukt op de persen van de nv Roularta, Meiboomlaan 33, 8800 Roeselare en wordt gesubsidieerd door de Vlaamse Gemeenschap en de Vlaamse Gemeenschapscommissie. ONS MAILEN? Al onze mailadressen zijn volgens dezelfde structuur opgebouwd: voornaam.naam@bdw.be (losse bestanddelen van voornaam of naam aan elkaar, en zonder trema’s, verbindingsstrepen en andere tekens).


BDW 1342 PAGINA 22 - DONDERDAG 30 AUGUSTUS 2012

Paralympics > Goalball-speler Klison Mapreni is jongste Belg op de Spelen

Duiken naar geluid SCHAARBEEK – Londen is nog niet uitgesport. De Olympische Spelen zijn nog maar net afgelopen, of daar zijn de Paralympics al. Klison Mapreni (19) wil met de Belgische goalball-ploeg eerst en vooral genieten van het hele gebeuren. Tegelijk zegt het competitiebeest in hem dat in sport alles kan, dus ook een medaille op de Paralympics. “Bij goalball raast de bal soms met honderd kilometer per uur over het veld,” legt de Brusselaar uit. “Al halen alleen de echte toppers die snelheden. Dat kan hard aankomen, want we blokken de bal af met ons lichaam. We duiken naar geluid, want er zit een bel in de bal. Heel de wedstrijd zijn we geblinddoekt en het gebeurt wel eens dat je de bal tegen het hoofd krijgt. Met een bal die 1,25 kilogram weegt, kan dat hard aankomen.” Goalball is een sport specifiek voor slechtzienden. Ploegen van drie spelen op een veld van achttien op negen meter. Elke speelhelft is in drie zones onderverdeeld, en de bal moet bij elke doelpoging al die zones raken. Op de grond zorgen reliëflijnen ervoor dat de spelers hun positie vinden. “De sport is ontzettend zwaar voor de gewrichten. Als je schiet, moet je op jezelf draaien, zoals discuswerpers, zeg maar. De kinesitherapeuten die ons bij de nationale ploeg volgen, zeggen dat dit een rampzalige sport is voor de knieën (lacht). Ik ben in januari geopereerd aan mijn meniscus, en dat heeft mijn voorbereiding op de Paralympics danig in de war gebracht. Ik ben pas in mei herbegonnen. Maar goed, ik denk dat het wel zal lukken.” Klison Mapreni speelt in clubverband bij

de  CLUB

Klison Mapreni, goalballer in de nationale ploeg. “Wie uit medelijden naar de Paralympics kijkt, blijft beter thuis.”

Havi2Brussel, dat tot de Belgische top behoort. De competitie wordt vooral van november tot februari gespeeld, maar toernooien en stages zorgen ervoor dat Mapreni er zowat heel het jaar mee bezig is.

Concurrentie Reizen naar het buitenland zijn geen uitzondering. De trip naar Londen moet de mooiste

worden. Daar zijn op 29 augustus de Paralympics van start gegaan, die nog tot en met 9 september lopen. Voor de tweede keer op rij zijn onze goalballers erbij. “Onze kwalificatie voor de Paralympics was een grote verrassing. We versloegen de Zweden, die hoger gerangschikt staan dan wij. Je mag België zeker bij de twintig beste landen wereldwijd rekenen. De kwalificatie zorgde voor een ontploffing

van blijdschap, we waren net kleine kinderen. Ongelooflijk. Dat is waarom je aan sport doet.” De Brusselaar zit al sinds zijn zeventiende in de nationale ploeg en was dan ook niet verrast door zijn selectie voor de Paralympics. Tot voor kort was er ook weinig concurrentie in ons land, al ziet Mapreni een kentering. “Je hebt in onze ploeg zowel jongere als meer ervaren spelers, en er komt

FriS, in heel Brussel en de Rand

Sporten met een groot hart

“Een documentaire over een voetbalploeg voor kinderen met een beperking gaf de doorslag,” vertelt Marc Peeters (40), de oprichter en vandaag coördinator van FriS. “Ik zat om persoonlijke redenen in een moedeloze fase, en dit maakte me wakker. Mijn zoektocht naar een dergelijk initiatief in de buurt was vruchteloos. Maar ouders van kinderen met een beperking lieten me verstaan dat ze een sportclub wel zagen zitten, dus ben ik ermee begonnen.” Geld was van geen tel voor Peeters; de waardering en voldoening die hij eruit zou halen, volstonden. Dat is nog altijd zo. De kleine honderd sporters betalen maar 25 euro om een heel jaar te sporten. “Goedkoper vind je niet, denk ik. We vinden het belangrijk dat onze medewerkers komen voor de gasten zelf, om hen sportplezier te laten beleven. Niet voor hun vergoeding. Daarom, en om het lidgeld te drukken, werken ze volledig vrijwillig. Nieu-

© FRIS

BRUSSEL – Een sportclub voor iedereen, en dat mag je letterlijk nemen. FriS is er voor iedereen die wil sporten, maar om de een of andere reden niet aan bod komt in een validensportclub.

FriS, dat zijn sportlui met of zonder beperking, en vooral: onbeperkt plezier maken.

we geïnteresseerden zijn uiteraard welkom. Sporttechnische kennis is niet het belangrijkste. Onze medewerkers moeten het met hun hart, geduld en een positieve attitude doen. Een sport leren kennen gaat relatief snel,

maar de juiste instelling heb je of heb je niet.” Nieuwe lesgevers zijn (net als nieuwe leden) bijvoorbeeld meer dan welkom voor de nieuwe lessenreeks in de VGC-sporthal in Koekelberg. Daar wordt vanaf 14 september om de twee

weken een basketbaltraining gegeven, in samenwerking met Excelsior. FriS ontstond in 2005 toen Friends United een noodoproep van het Brusselse Scream Team beantwoordde. Het Team was uit een VGC-lessenreeks ontstaan, maar zat in slechte papieren. “Het was interessant om het Scream Team erbij te nemen, omdat zij vooral een aanbod voor volwassenen hadden en wij meer met kinderen werkten. Dat zorgde voor de perfecte doorstroming van onze leden.” “Ondertussen bieden we voetbal, zwemmen, boccia, turnen, basketbal, badminton en netbal aan. Er wordt stevig gesport, maar de nadruk ligt op plezier maken. Iedereen is welkom, dat is onze filosofie. We richten ons niet op één doelgroep, we richten ons niet op mensen met een bepaalde beperking. Ook validen die niet aan hun trekken komen bij een reguliere club, zijn welkom. Zoveel mogelijk mensen aan het sporten krijgen, daar draait het om.” FriS zit op verschillende locaties in Brussel en de Rand. Dat heeft als voordeel dat een groot gebied bestreken wordt, maar het toont ook nog maar eens dat sportinfrastructuur een schaars goed is. “In Brussel is de situatie schrijnend, een echte ramp. Om dat ene uurtje basketbal in Koekelberg te kunnen aanbieden hebben we echt jaren moeten wachten.”  TS Meer op www.frisseclub.net of bij Marc Peeters, 0474-56.46.11


BDW 1342 PAGINA 23 - DONDERDAG 30 AUGUSTUS 2012

dromen, in tegenstelling tot andere sportevenementen.” De Belgische goalballers ontmoeten straks China, Iran, Algerije, Zuid-Korea en Canada in hun poule. Ze spelen elke dag een match alvorens, hopelijk, naar de kwartfinales door te stoten. De Paralympics worden in dezelfde infrastructuur gespeeld als de afgelopen Olympische Spelen en zullen ook een heus circus worden, maar dan op ietwat kleinere schaal. “Er zullen iets van een 3.770 atleten en bijna drieduizend journalisten aanwezig zijn. Dat is het dubbele van de vorige Paralympics in Peking: bemoedigend en een stap vooruit. Er worden ook veel toeschouwers verwacht.” “Mijn ploegmaats vertelden me dat in Peking iedereen zijn adem inhield toen een bal op een speler belandde, en zoiets hoor je wel. Als er een paar duizend toeschouwers in de zaal zitten, dan zal dat een flinke aanpassing vergen, want een wedstrijd goalball vraagt nu eenmaal een grote dosis concentratie.”

Medaille

© KLISON MAPRENI

een sterke lading aan de komende jaren.” “Het probleem van onze sport is het beeld dat veel mensen hebben. Wij zijn sporters die heel het jaar door trainen, hoor. Of het nu Usain Bolt is of een paralympiër, we zweten allemaal even hard. Veel mensen gaan naar de Paralympics uit medelijden. Dat wil ik niet, dan blijven ze beter thuis. Nu, ik versta het wel ergens. De Paralympics doen mensen niet

En nu? “Ik ga echt profiteren van dit toernooi. Je weet niet of je dit nog een tweede keer zult meemaken. Ik wil geen enkel moment missen en alles geven tijdens de matchen. Ik ben een competitiebeest. Ik kan er niet tegen dat sporters zeggen dat ze voor pakweg de kwartfinale gaan. Je doel moet zo hoog mogelijk zijn. Als er een medaille in zit, graag!” Mapreni hoopt binnen vier jaar ook naar de Paralympics in Rio de Janeiro te kunnen, maar eerst en vooral wil hij genieten. “Ik zie mezelf nog een tiental jaar ballen tegen mijn hoofd krijgen (lacht). Zolang ik het fysiek aankan, ga ik voort. Een palmares is op je negentiende niet zo belangrijk. Belgisch kampioen ben ik al geweest. Maar ik ben er niet zo mee bezig. De sport beoefenen met de ploeg, daar doe ik het voor. Ik amuseer me kapot, er heerst zo’n goede sfeer met de andere spelers... Dat maakt me gelukkig.” 

Tim Schoonjans

Lopen in oud-Molenbeek SINT-JANS-MOLENBEEK – Foyer organiseert op zaterdag 8 september zijn negentiende Jogging Leopold II. ‘Het multiculturele karakter van de hoofdstad gevat in een loopwedstrijd’, zo kun je Jogging Leopold II omschrijven. Of het nu Marokkaanse, Ethiopische, Oezbeekse of Amerikaanse atleten zijn, iedereen is er op zijn plaats. De deelnemers krijgen een parcours voorgeschoteld door de straten van oud-Molenbeek, om hen eens de andere kant en de charmes van de Brusselse wijk te laten ontdekken. De negentiende editie gaat op zondag 8 sep-

tember om 14 uur van start met de 1 kilometer lange kinderjogging voor min-tienjarigen. Tien minuten later starten de kinderen ouder dan tien. Volwassenen kunnen vanaf 14.20 uur kiezen tussen drie afstanden: 3, 6 en 9 kilometer. De start en de aankomst liggen aan de Werkhuizenstraat 25. Daar zal ook heel wat randanimatie zijn, en voor de hongerigen is er zelfs een barbecue. Voorinschrijven kan nog tot en met 6 september op jogging.foyer.be en kost 3 euro. Ter plaatse betaalt u 5 euro. De kinderjoggings zijn gratis.  TS

Toprugby op de Heizel LAKEN – Op de tweede speeldag van de Heineken Cup, 20 oktober, ontmoeten de Saracens en Racing Metro elkaar in het Koning Boudewijnstadion. Zie de Heineken Cup gerust als de Champions League van het rugby: de 24 beste rugbyploegen uit Engeland, Frankrijk, Ierland, Schotland, Wales en Italië worden onderverdeeld in zes poules en strijden om een plaats in de finale. Ter gelegenheid van de tweede speeldag speelt de Engelse kampioen Saracens zijn

thuiswedstrijd in het Koning Boudewijnstadion tegen het Parijse Racing Metro. Het is overigens niet de eerste keer dat de Heineken Cup onze hoofdstad als gastheer wil. In december 2009 waren meer dan dertigduizend tickets verkocht voor Stade Français tegen Ulster, ook al in het Koning Boudewijnstadion. De wedstrijd werd toen de dag voor de aftrap geannuleerd door de sneeuw. Prijzen voor kaartjes variëren van 16,50 tot 61,75 euro en zijn nu al te koop bij TS Fnac.

David Steegen Mbokani en Magath Het is al uitvoerig gezegd en geschreven: Europees voetbal zit RSC Anderlecht in het DNA. Nostalgie en hoop op betere tijden. Hoewel geen enkele Belgische topclub nog aanspraak kan maken op een plaats in de Europese top, versaagt de directie van Sporting niet. Een jaarlijkse deelname aan minstens de Europa League is geen must, het is een evidentie. Het hoogst haalbare is de Champions League en, wie weet, ooit overwinteren (als enige Belgische club ooit), zoals in 2000. Om dat te bereiken moet RSC Anderlecht, met dank aan Bayern München, op expeditie naar Litouwen en Cyprus. Voetbaltochten waar niets te winnen valt, maar je moet er wel langs. Dieumerci Mbokani biedt een uitweg met zijn sublieme gelijkmaker in de cruciale uitwedstrijd tegen AEL Limassol. Met 2-1 verliezen in een uitwedstrijd is een goede uitslag, ondanks de matige prestatie, tegen een bovenmatig gemotiveerde tegenstander, een allegaartje van Angolese, Portugese en Braziliaanse afdankertjes. De buitenwereld denkt er anders over. Sommige media slijpen al meteen de hakbijl. Ze doen maar. Vandaag, donderdag 30 augustus, weten we of het Champions dan wel Europa League geworden is. Die andere voormalige Europese grootheid, Hamburger Sport-Verein, bestaat dit seizoen 125 jaar (sinds 1887). De traditieclub vraagt aan onze voorzitter om een woordje neer te pennen in het historische naslagwerk ter ere van de verjaardag. Een fragment: “Onder mijn voorzitterschap mocht RSC Anderlecht één maal tegen HSV aantreden, in 2010, in de achtste finale van de Europa League. RSCA werd nipt uitgeschakeld. (...) Onze verhouding is altijd vriendschappelijk geweest. Dat ik aangezocht word om blijk te geven van onze appreciatie ten aanzien van een van mooiste voetbalverenigingen

van Europa, is een groot compliment.” En: “Mijn vader, Constant Vanden Stock, werd vanaf zijn aanstelling als voorzitter van Royal Sporting Club Anderlecht in 1971 gedreven door de ambitie om van Anderlecht een internationaal erkende grootmacht te maken. Hij slaagde in zijn opzet. In 1976 wint RSCA zijn eerste Europa Cup-finale tegen West Ham United. Het daaropvolgende seizoen lukt het opnieuw om een finale te spelen. Tegen HSV. RSCA werd in het Olympisch Stadion van Amsterdam aangemoedigd door een legioen van 25.000 Brusselse supporters. Mijn vader had een winstpremie van 250.000 Belgische frank (6.250 euro) beloofd, destijds een heel grote som geld. We speelden maar één helft mee. Na de pauze kregen we het alsmaar moeilijker. RSC Anderlecht maakte iets mee wat in die tijden maar zelden voorkwam: HSV speelde voortdurend op onze helft. In het slotkwartier stortten we in. Na een penaltyfout van Ludo Coeck op de onnavolgbare Arno Steffenhagen zette Georg Volkert de strafschop feilloos om. Een minuut later besliste Felix Magath, ‘Mister HSV’, de wedstrijd. Magath is een van de mooiste voetballers die ik heb mogen bewonderen in al die jaren vol voetbal. (...) HSV bewees dat het Duitse voetbal niet alleen fysiek sterk is, maar ook voor technisch vernuft staat. Hamburger Sport-Verein is een voetbalclub in de ware zin van het woord. Net als Anderlecht. HSV zal altijd blijven bestaan. Net als Anderlecht. Proficiat met de 125ste verjaardag.” Wat er ook gebeurt op dinsdag 28 augustus 2012, Europees voetbal zal voor eeuwig deel uitmaken van RSC Anderlecht. www.brusselnieuws.be/steegen David Steegen is persverantwoordelijke van voetbalclub RSC Anderlecht

ADVERTENTIE

Discussieer met Brussel www.brusselnieuws.be


BDW - editie 1342