Issuu on Google+

14 07 11

AFGIFTEKANTOOR BRUSSEL X P303153

Knuffelbeeld

Economie > Milieu- en erfgoedverenigingen bijten in het zand

Just under the Sky krijgt groen licht BRUSSEL – De shopping mall Just under the Sky aan het kanaal kreeg zopas een positief advies van de overlegcommissie van de Stad. Bezwaren van erfgoed-, milieu- en buurtverenigingen zijn van tafel geveegd.

D

e Waalse ondernemer Carl Mestdagh wil naast de Van Praetbrug een prestigieus winkelcentrum van 61.500 vierkante meter met ruim 1.650 parkeerplaatsen neerpoten. Daartoe kocht hij de Godin-site op. Jean-Baptiste Godin, een door het utopisch socialisme geïnspireerde Franse industrieel, bouwde er halfweg de negentiende eeuw een kachelfabriek met een woonblok voor zijn arbeiders, een school en een crèche. Het woonblok, de familis-

tère, is beschermd. De Koninklijke Commissie voor Monumenten en Landschappen en de erfgoedorganisatie Pétitions-Patrimoine hebben geprobeerd ook de historisch interessante werkhuizen te laten beschermen. De Brusselse regering besloot in maart echter dat alleen ‘de Kathedraal’ bewaard en gerenoveerd moet worden. Dit gebouw stond er al voor Godin aan zijn fabriek begon en is wellicht het oudste industriële pand in Brussel. Als gevolg van die beslissing en ook

van de effectenstudie paste Mestdagh zijn plannen enigszins aan. In plaats van het fabrieksterrein met de grond gelijk te maken integreerde hij ‘de Kathedraal’ in het winkelcentrum. Ook ging hij samenzitten met Mobiel Brussel om de bereikbaarheid te verbeteren: op de brug werd een afslag naar een privétoegangsweg getekend. Vervolgens vroeg hij een stedenbouwkundig en een milieuattest aan. Bral, Inter-Environnement (IEB), Arau, La Fonderie, Unizo en andere verenigingen die zich al van in het begin verzetten tegen het project, lieten tijdens het openbaar onderzoek opnieuw van zich horen: dat een winkelcentrum niet thuishoort in een zone voor stedelijke industrie, ook niet

als het om grote winkels gaat; dat een stuk waardevol erfgoed verloren gaat; dat rond de Van Praetbrug een verkeersinfarct dreigt, en dat de nieuwe shopping mall de bestaande handelskernen zal versmachten. Met die argumenten hield de overlegcommissie van de Stad Brussel nauwelijks rekening. Ze vroeg bijkomend alleen een crèche en wat buurtwinkels en legde een wat meer opengewerkte façade, een groendak en nog wat andere cosmetische voorwaarden op. Nu er een stedenbouwkundig attest is, kan over enkele maanden de bouwvergunning nog moeilijk geweigerd worden. De verenigingen zijn ontgoocheld. “Ze hebben geen van onze argumenten beantwoord. Het is een politieke beslissing,” zegt Claire Scohier van IEB. “De Stad Brussel wil dat dit project er vlug komt zodat het winkelcentrum Uplace in Machelen minder kans maakt.” De verenigingen geven hun verzet nochtans niet op. “Dit is een advies, een zwaarwegend advies weliswaar. Maar we gaan toch proberen de gemachtigde ambtenaar, die uiteindelijk over het attest beslist, op andere gedachten te brengen. En als dat niet lukt, gaan we het attest en later de bouwvergunning aanvechten.” Bettina Hubo

BDW twee weken met vakantie U hebt de laatste krant vóór de zomerstop in handen: op 21 en 28 juli verschijnt er geen krant. Op donderdag 4 augustus is er weer een nieuwe BDW, én verschijnt ook de extra dikke augustuseditie van ons uit-magazine Agenda. Wie zijn portie stadsnieuws in de tussentijd niet kan missen, verwijzen we graag door naar brusselnieuws.be. Ook de collega’s van FM Brussel en tvbrussel blijven nieuws maken. De BDW-redactie is weer op post vanaf 27 juli. We wensen u alvast een paar mooie zomerse weken. Tot 4 augustus! ADVERTENTIE

FESTIVAL VAN HET HOUT ! BIJ Zie pagina 32

DB26/785324F1

© SASKIA VANDERSTICHELE

SINT-PIETERS-WOLUWE – Voor de Noorse kunstenares Marit Lyckander is kijken naar beeldhouwkunst niet genoeg. Je moet het werk ook kunnen voelen. In dit kunstwerk liet ze het beeld de vorm aannemen van een menselijke omarming. Het koude marmer tegen het warme lichaam zorgt voor een bevreemdende ervaring. Lyckander is een van de tien kunstenaars die op uitnodiging van de gemeente Sint-PietersWoluwe twee weken de tijd kregen om een blok carraramarmer te houwen met ‘Brussel’ als thema. De sculpturen zijn tot en met zaterdag 16 juli te bewonderen in het Parmentierpark. SVG

N° 1288 VAN 14 TOT 21 JULI ¦ WEEK 28: WEEKBLAD, EEN UITGAVE VAN VZW BRUSSEL DEZE WEEK, FLAGEYPLEIN 18, 1050 ELSENE, REDACTIE: 02-226.45.40, ABONNEMENTEN: 02-226.45.45, FAX: 02-226.45.69, E-MAIL: INFO@BDW.BE


BDW 1288 PAGINA 2 - DONDERDAG 14 JULI 2011

dwarsbomen. Maar daarover wil ik niet meer uitweiden. De verbouwingskosten hebben altijd een last op onze schouders gelegd. Ze hebben de artistieke activiteiten en de uitbouw van de personeelswerking continu afgeremd. Anderzijds hebben wij ons hierdoor ambitieuzer opgesteld, omdat we veel eigen inkomsten moesten genereren (nu 17 procent van het totaal, red.).”

Uitgelicht > Gewest geeft fiat voor schuldherschikking kunstencentrum Wiels

Keizersnede redt Wiels van moeilijke bevalling VORST – De vrees dat het licht zou uitgaan bij het internationaal gerenommeerde centrum voor hedendaagse kunst Wiels, is van de baan. Een ingrijpend globaal schuldherschikkingsplan, mee gedragen door de overheid, brengt redding. Het Brussels Gewest geeft garanties dat de leningen worden gedekt. En voorts wordt de erfpacht tot 2057 verlengd.

P 

recair, dat was de situatie van Wiels sinds eind 2009. Maar Brussels minister-president Charles Picqué (PS) en Wiels hebben een reddingsplan uitgetekend. Het Gewest dekt een lening van 1,5 miljoen die Wiels bij Dexia aanging en die loopt tot 2036. Met eerst 200.000 euro en later telkens 100.000 euro kan die makkelijker worden afgelost. Voorts werd een akkoord bereikt om een btw-schuld van 350.000 euro te spreiden in de tijd. Ook privéschuldeisers geven uitstel van betaling, wat tot een schuldvermindering van 1,82 miljoen euro op een totaal van 5,1 miljoen leidt. Het bouwbedrijf CIT Blaton bijvoorbeeld (schuldeiser voor 1 miljoen) laat de intresten vallen.

Een en ander geeft zuurstof aan Wiels, dat sinds het begin gebukt ging onder de verbouwingskosten. In januari 2010 volgde federaal minister Laurette Onkelinx (PS) het negatieve advies van de inspectie Financiën. Die tikte Wiels op de vingers voor aanbestedingen voor verbouwingen die niet volgens het boekje waren verlopen. Het gevolg was een vertraging van het financieringsakkoord met Beliris, de federale geldpot voor Brussel. “Als we de procedures naar de letter namen, kon Financiën toen eigenlijk niet meer tussenkomen voor uitgevoerde werkzaamheden,” verduidelijkt Wiels-directeur Dirk Snauwaert. “Een oplossing is nu aangereikt door het schuldherschikkingsplan

en het nieuwe afbetalingsplan.” Op de renovatie van 13,55 miljoen euro, waarvan nog 5,1 miljoen moet worden betaald, blijft na schuldverminderingen nog 3,28 miljoen over. Dat bedrag zal worden afgelost door privésteun (366.000 euro) en de bankschuldaflossing (1,5 miljoen), die door het Brussels Gewest over een kwart­eeuw tijd wordt gefinancierd. Blijft nog een langetermijnbetaling via eigen fondsen van de vzw Wiels voor 1,41 miljoen. “Deze oplossing betekent dat de situatie van Wiels als vanouds een uitdaging blijft, om het diplomatisch te omschrijven,” bekent Snauwaert. “In 2006 – toen de kroonlijsten plots naar beneden kwamen – hebben we mogen vaststellen dat het Brussels

MoMA

Gewest (eigenaar van Wiels, red.) het met onvoldoende middelen van Monumenten en Landschappen moest zien te rooien. Hoewel Beliris extra middelen beloofd had, is het dossier op federaal niveau toch gestrand. Vreemd dat de federale adminis­ tratie een dossier dat op gewestelijk niveau goedgekeurd werd, kon

“Deze oplossing betekent dat de situatie van Wiels als vanouds een uitdaging blijft”

De problemen rond de bouwfinanciering hebben Wiels nooit belet artistiek vooruitstrevend te zijn. Wiels blijft tweemaal per jaar met klinkende namen uitpakken. De najaarsexpositie van Alina Szapocznikow is zelfs al ‘verkocht’ voor een tweede leven aan het New Yorkse MoMA. In de donkerste tijden van Wiels timmerden kunstenaars als Luc Tuymans, Francis Alÿs en David Claerbout mee aan de groei en naamsbekendheid van Wiels. Toch is niet alles rozengeur en maneschijn. Snauwaert: “Het geld dat nodig is voor de uitbouw van de ploeg en voor residentie- en educatieve programma’s, gaat bijna volledig naar de afbetaling van de lening. We hopen onze commerciële activiteiten – evenementen en zaalverhuur – dit jaar te kunnen verdubbelen. Dat zou een en ander kunnen compenseren.” En dan is er nog de hoge energiefactuur van het pand: om en bij de 60.000 euro per jaar. De regelgeving van Monumenten en Landschappen is voor het postindustriële gebouw geen cadeau. De hoge vensterpartijen mogen bijvoorbeeld geen dubbel glas dragen. Gelukkig werd in een

OPMERKELIJK

DE WEEK IN BEELD DOOR JO VOETS

BRUSSEL TELT ZIJN JUNKIES NIET MEER

Vlaamse feestdag rond de Brusselse Grote Markt. Er werden massaal veel leeuwenvlaggetjes uitgedeeld, die echter niet allemaal mee naar huis werden genomen...

© JO VOETS

BRUSSEL – Het Gewest houdt al een jaar geen gegevens meer bij rond drugsgebruik. Dat blijkt uit een vraag van parlementslid Catherine Moureaux (PS). De vzw Overleg Druggebruik Brussel of ODB ligt op apegapen nadat de coördinator zijn ontslag kreeg. Er is momenteel nog één personeelslid dat een keer per week de strikt noodzakelijke administratie verzorgt. Dat Brussel zijn drugsgebruikers niet meer telt, is niet zonder gevolgen, zegt Moureaux. “Het Gewest komt hiermee zijn Europese en federale verplichtingen niet na. Het ODB is verplicht gegevens te verzamelen en door te geven aan het Europees Observatorium.” Bevoegd minister Benoît Cerexhe (CDH) bevestigt de feiten en hoopt op een snelle oplossing. Maar door de institutioneel ingewikkelde situatie in Brussel ligt zoiets niet voor de hand. SVG


WEEKOVERZICHT

BDW 1288 PAGINA 3 - DONDERDAG 14 JULI 2011

© KRISTIEN DAEM

WOENSDAG 6 JULI NATUURLIJKE DOOD BIJ BUSHOKJE. Uit de autopsie blijkt dat de man die zondag aangetroffen werd bij de halte Rittweger op de Alsembergsesteenweg, een natuurlijke dood gestorven is. De 44-jarige man overleed toen de hulpdiensten hem naar het ziekenhuis brachten. Omdat hij bloedde uit zijn mond en bloed aan de handen had, dacht men aanvankelijk dat hij het slachtoffer was geworden van geweld. GEGARANDEERDE VERTEGENWOORDIGING IN VRAAG. Op een gespreksavond in het Brusselse Conservatorium stelt minister van Staat Johan Vande Lanotte (SP.A) de gegarandeerde Vlaamse vertegenwoordiging in het Brussels parlement in vraag. “De Nederlandstaligen gaan in de toekomst hun macht niet meer via de wet kunnen uitbouwen, maar via de uitslag van de verkiezingen. In een democratie moet je je macht halen uit verkiezingen en uit de allianties die je smeedt,” zegt Vande Lanotte.

DONDERDAG 7 JULI RECORDAANTAL PENDELAARS. Uit cijfers die brusselnieuws.be opvraagt bij de FOD Economie, blijkt dat er nooit eerder zo veel pendelaars naar Brussel kwamen om te werken. Dat er een nieuw record bereikt wordt, is vooral te danken aan de groei van het aantal Waalse pendelaars. De stijging van het aantal pendelaars houdt ook verband met de stijging van de werkgelegenheid in   Brussel. Vlamingen blijven de grootste groep pendelaars: van de 371.000 Belgen die vorig jaar in Brussel kwamen werken,   kwamen er 239.000 uit Vlaanderen.

Van in den beginne waren de perikelen rond de bouwfinanciering een strop om de nek voor kunstencentrum Wiels.

VRIJDAG 8 JULI audit berekend dat een energiebesparing met dertig procent mogelijk is. Hiervoor zijn wel extra investeringen nodig (warmtepomp, onopvallende binnenramen...). Beliris wil het al eerder ingeschreven bedrag van 2,75 miljoen euro – dat geblokkeerd werd na vermoedens van belangenvermenging tussen Wielsbestuur en aannemers – vrijgeven. Daarmee kunnen ook de zalen en het auditorium verder afgewerkt worden, en kunnen er een educatief atelier en een geschiedkundige

“ “

ruimte over de oude brouwerij uitgebouwd worden. “Nu hebben we nog een structurele samenwerking met het OCMW van Vorst nodig om meer banen in Wiels te kunnen creëren,” zegt Snauwaert, “en een correctie op de subsidie van de Vlaamse en Franse Gemeenschap. De Vlaamse Gemeenschap subsidieert Wiels op het niveau van het kunstencentrum Argos. De Franse Gemeenschap steunt ons met minder dan wat Atelier 340 kreeg. Ik denk dat wij toch wel een

niveau hoger spelen. Voor de volgende subsidieronde in september vragen we verhogingen aan, ook al ving ik vorige keer bot. De Vlaamse Gemeenschapscommissie zou Wiels op het niveau van de Beursschouwburg kunnen zetten. En het Brussels Gewest zou ons voor ‘internationale uitstraling’ over verschillende jaren kunnen honoreren. De ambities van ons programma kunnen dan ingelost worden.”

WIELS GERED. De financiële problemen van het centrum voor hedendaagse kunst Wiels in Vorst zijn voorlopig van de baan. Doordat het Brussels Gewest Wiels een waarborg toekende, kon het kunstencentrum een lening van 1,5 miljoen aangaan bij Dexia.   Die lening moet Wiels tot 2036 terugbetalen in schijven van 100.000 euro per jaar. Het Gewest nam verder nog een optie tot de verlenging van de erfpachtovereenkomst van 2030 tot 2057. Wiels was in de financiële problemen geraakt door procedurefouten bij de subsidiëring.



ZATERDAG 9 JULI

Jean-Marie Binst

Ik las ergens dat Brussel zich wil profileren als gay-stad. Ik zie dat eerlijk gezegd niet meteen gebeuren.”

NAAKT VOOR KASTEEL. Voor een fotoshoot van de Amerikaanse kunstenaar Spencer Tunick poseren 803 mensen naakt rond het kasteel van Gaasbeek. Tunick fotografeert de naakte vrijwilligers in   vijf verschillende settings in en om het kasteel en gebruikt daarbij attributen als kussens en veren. Ondanks de kou, de regen en het vroege uur van afspraak waren de deelnemers achteraf laaiend enthousiast.

ZONDAG 10 JULI Bart B., slachtoffer van homogeweld op de Anspachlaan (in Humo).

Blijkbaar hebben sommige Franstalige Brusselse politici het er moeilijk mee dat er in Brussel nog onafhankelijke Vlaamse partijen bestaan die niet aan het handje lopen van de grote Franstalige broer.” Minister Brigitte Grouwels (CD&V) in een communiqué, nadat de Franstalige meerderheidspartijen hun coalitiepartner CD&V onder vuur hadden genomen.

TOOTS SCHITTERT OP BROSELLA. Het Brusselse mondharmonicagenie Toots Thielemans sluit de 35ste editie van het Brosella Folk & Jazz-festival af en doet dat in stijl. De 89-jarige muzikant zet het publiek moeiteloos naar zijn hand met begeesterende covers van onder andere John Lennons ‘Imagine’, George Gershwins ‘Summertime’ en Jacques Brels ‘Ne me quitte pas’. Thielemans is peter van Brosella. Hij treedt er om de vijf jaar op, en belooft ook in 2016 aanwezig te zijn.

MAANDAG 11 JULI PEUMANS SPEECHT. Volgens Vlaams parlementsvoorzitter Jan Peumans (N-VA) zijn er moedige hervormingen nodig om Brussel beter en efficiënter te besturen. Ook brengt de nota van formateur Elio Di Rupo de tweetaligheid van Brussel in gevaar. Peumans deed die uitspraken tijdens zijn 11 julitoespraak in de Gotische Zaal van het Brusselse stadhuis.

DINSDAG 12 JULI

HET WOORD

Neushoornhoofd

BRUSSEL – Neushoornhoofden zijn in trek. Zo werd er vorige week dinsdag een neushoornhoofd gestolen in het Koninklijk Museum voor Natuurwetenschappen, net voor sluitingstijd. Eerder waren onverlaten ook in Luik al aan de haal gegaan met een neushoornhoofd. Maar wat weten we eigenlijk over een neushoornhoofd? Een neushoornhoofd is het hoofd – de kop misschien eerder – van de familie der Rhinocerotidae. Neushoorns dus, maar niet zomaar neushoorn, want er zijn maar

liefst vijf soorten, verspreid over Azië en Afrika. Het gestolen hoofd in Brussel was van een Diceros bicornis, een zwarte neushoorn. Die leeft in de savanne van Centraalen Oost-Afrika. Men jaagt vooral op deze neushoorn voor de, euh, neushoorn. De Diceros is een bedreigde diersoort. Misschien was de dief in het mu­seum daarom zo geïnteresseerd in zo’n hoofd: binnenkort zijn er geen nieuwe hoofden meer.  CD

VANACKERE WORDT GOUVERNEUR. Uittredend minister van Binnenlandse Zaken Steven Vanackere volgt volgend jaar Paul Breyne op als gouverneur van West-Vlaanderen. Dat is de afspraak binnen CD&V, maar een formele beslissing is er nog niet. De 47-jarige Vanackere zou door de electorale afstraffing van zijn partij op 13 juni 2010 waarschijnlijk geen ministerpost meer gekregen hebben binnen een nieuwe regering. 

Samengesteld door Yves Coudron

MEER NIEUWS DE HELE WEEK ROND OP


BDW 1288 PAGINA 4 - DONDERDAG 14 JULI 2011

BRUSSEL – N-VA en SP.A zijn elkaars tegenpolen als het over de hoofdstad gaat. Brussel moet vooral de hoofdstad van Vlaanderen blij­ ven met tweetalige garanties voor de

Vlamingen, zei N-VA’er Jan Peumans op de 11 juli­­vie­ring, en de nota van formateur Di Rupo gaat lijnrecht tegen die logica in. Peumans sprak weliswaar als voorzitter van

het Vlaams parlement, en zijn speech was voor de N-VA zeer gematigd, bedoeld als teken van goede wil. Maar toch moesten niet weinig politici even slikken bij Peumans’ rede.

© DIETER TELEMANS

BRUSSEL – De 11 julitoespraak móést dit jaar in het teken van Brussel staan. Een beetje de verdienste van Brussels parlementslid Els Ampe (Open VLD), die vorig jaar Jan Peumans tijdens zijn speech en plein public de mond probeerde te snoeren omdat ze het niet eens was met Peumans’ lezing over identiteit. En omdat Brussel haast niet aan bod kwam. Dit jaar dus wel.

V 

laams parlementsvoorzitter Jan Peumans ging naar eigen zeggen te rade bij enkele Brusselse Vlamingen als Luckas Vander Taelen (Groen!), Sven Gatz (Open VLD), Paul Delva (CD&V) en Paul De Ridder (N-VA). Het werd een speech zonder al te straffe verklaringen, al was federaal onderhandelaar Elio Di Rupo naar verluidt niet gediend met de passage waarin Peumans verduidelijkte dat diens nota onder geen beding aanvaard kon worden omdat ze de tweetaligheid van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest terugschroeft. “Tweetaligheid dreigt een lachertje te worden.” Di Rupo verliet na de toespraak snel de Gotische Zaal van het Brusselse stadhuis.

Oude boodschap Peumans haalde de uitdagingen aan die Brussel de komende jaren zullen bezighouden: bevolkingsdruk, kosmopolitisme, werkloosheid en onderwijs. Onderliggende gedachte: nooit mag Vlaanderen Brussel loslaten. Ook al voelen veel Brusselse Vlamingen zich eerder Brusselaar dan Vlaming. Ook al is Brussel meertalig. Het is een oude boodschap. De N-VA’er haalde kort de relatie tussen de Vlaamse Gemeenschapscommissie en de Vlaamse Gemeenschap aan, maar ging niet verder in op dat debat – hoe ver moet de Vlaamse regering reiken in Brussel? In de wandelgangen werd verklaard dat deze speech vooral een teken van goodwill moest zijn, een uitgestoken hand naar de Franstaligen. Ze moest de kritiek doen verstommen dat de N-VA geen project voor de hoofdstad heeft, geen engagement. De uitgestoken hand werd door vele Vlaams-Brusselse politici wel gesmaakt, maar toch leek de argwaan ten opzichte van de Vlaams-natio­ nalisten er niet echt door te minderen. De afwijzing van de nota-Di Rupo door Bart De Wever verdeelde niet alleen Belgen, maar ook (Brusselse) Vlamingen onderling. Heel wat militanter kwam Brussels minister van Vervoer Brigitte Grouwels (CD&V) uit de hoek. Zij moet naar eigen zeggen opboksen tegen haar collega’s in de Brusselse regering die haar een te grote Vlaamsgezindheid verwijten. Grouwels steekt niet onder stoelen of banken dat het hoofdstuk ‘Brussel’ van de nota-Di

Jan Peumans (l.): zijn speech moest vooral opgevat worden als een uitgestoken hand naar de Franstaligen. “Brussels parlementsvoorzitster Françoise Dupuis kwam na mijn zeg toch erg gauw toegesneld,” verklaarde de voorzitter van het Vlaams parlement achteraf.

11 juli > Vlaams parlementsvoorzitter Peumans over Brussel

‘Tweetaligheid dreigt lachertje te worden’ Rupo onaanvaardbaar is, want er wordt gemorreld aan de waarborgen die Vlamingen in de hoofdstad hebben, zoals tweetaligheid van de ambtenaar en eentalige verkiezingslijsten. On the record wil Grouwels dat niet op de spits drijven, maar off lijkt het probleem groter dan groot.

Voortpraten Jan Peumans zelf benadrukte na zijn toespraak zijn uitgestoken hand, en was van mening dat er ondanks de meningsverschillen nog gepraat kan worden. “Brussels parlementsvoorzitter Françoise Dupuis (PS) kwam na mijn zeg toch erg gauw toegesneld,” zei Peumans. De nationalist had in zijn toespraak dan ook verklaard dat eerdere uitnodigingen van het Vlaams par-

lement om de Brusselse evenknie  te ontvangen, niet beantwoord waren. Brussels parlementslid Bianca Debaets (CD&V) stond zonder het te beseffen achter de brede rug van N-VA-voorzitter Bart De Wever. Vlaams minister van Onderwijs Pascal Smet (SP.A) benadrukte na de toespraak vooral dat het debat over de relatie tussen Vlaamse Gemeenschap en VGC binnenkort gevoerd zal moeten worden. Maar de man voor wie iedereen in feite gekomen was, was N-VA-voorzitter Bart De Wever. Die was naar de warme zaal afgezakt met een van zijn kinderen en moest zich een weg banen door een zee van camera’s. Hij deed dat op de hem kenmerkende manier: betrekkelijk rustig, links en

rechts antwoordend op de vele vragen van het nerveuze journaille. In zijn kielzog doctor en Brussels parlementslid Paul De Ridder (N-VA), die naar eigen zeggen voor een historische noot in Peumans’ speech had gezorgd. Die noot was een verwijzing naar de achttiende-eeuwse advocaat Jan-Baptist Verlooy, die in 1788 stelde dat 95 procent van de Brusselaars Nederlandstalig was. Later wist De Ridder nog een noot toe te voegen: “Op een van de plafonds van dit stadhuis staat geschreven dat de stad goed voor haar ommeland moet zorgen.” Toeval of niet, maar laat ex-Klara-journalist en N-VA-sympathisant Jean-Pierre Rondas daar afgelopen weekend een column over hebben geschreven in De Morgen.

In de Gotische Zaal vloeide de drank rijkelijk en droop het volk traag af. De vele journalisten borgen camera’s en boekjes op en bleven lang napraten, debatteren haast. Buiten, aan de gevel van het stadhuis, hadden zich eerder kleine drama’s voltrokken: de Vlaamse leeuw was door onverlaten vervangen door een Brabantse, tevens het symbool voor de Belgische monarchie. Er werd echter geen Vlaamse onafhankelijkheid uitgeroepen, neen, zelfs Bart De Wever zette de onderhandelingsdeur opnieuw op een kier. Bij het verlaten van het stadhuis keken vele toevallige feestgangers verbaasd op toen De Wever, aangeklampt, een wandeling ging maken door Brussel.  Christophe Degreef


BDW 1288 PAGINA 5 - DONDERDAG 14 JULI 2011

Een week eerder bepleitte voormalig bemiddelaar Johan Vande Lanotte dan in het Koninklijk Conservatorium zijn federaal model met vier deelstaten. Brussel moet daarin een volwaardige deelstaat worden.

Vande Lanotte werd geflankeerd door de Brusselse filosoof Philippe Van Parijs. Twee verschillende meningen over de stad, maar toch dezelfde stad.

Staatshervorming > Brussel in het vierstatenmodel van Johan Vande Lanotte

‘Mensen bijten altijd in hun eigen staart’

pijn gaat doen: “Nu halen de Nederlandstaligen hun macht uit de wet; in een democratie haal je macht uit de bevolking, uit politieke actie en de allianties die je smeedt.” Met andere woorden: Vande Lanotte stelt de gewaarborgde vertegenwoordiging in vraag (nu zijn er zeventien Vlamingen verkozen, wat ook de verkiezingsuitslag is). Een vergaande uitspraak, waarvan niet uit te maken was of Vande Lanotte ze deed als politicus, voormalig koninklijk bemiddelaar of als hoogleraar (en de facto politiek waarnemer).

Vierdeelstatenmodel

© DIETER TELEMANS

Toch, vond Vande Lanotte, zou Vlaanderen stom zijn om Brussel te laten vallen. Ook in zijn vierdeelstatenmodel moeten de Vlaamse en de Franse Gemeenschap in Brussel onderwijs, cultuur en welzijn blijven organiseren. Vande Lanotte stapt niet mee in het ‘alles-naar-het-Gewest’-model. Dat Brussel gereorganiseerd wordt, is overigens niet alleen in het belang van de Brusselaars, maar is ook zeer nodig voor Vlaanderen. “Als de Brusselaars niet naar Vlaanderen komen om te werken, dan zal Vlaanderen verarmen.” Vande Lanotte vindt het merkwaardig dat je in tal van Vlaamse steden uitzendkantoren vindt om Polen naar Vlaanderen te halen, maar niet om het grote arbeidsreservoir in de hoofdstad aan te boren. Vlaanderen doet met andere woorden te weinig om de Brusselaars te verleiden, en in eigen gewest worden de Brusselaars te weinig geprikkeld om in Vlaanderen te gaan werken.

Brussel-Halle-Vilvoorde

Met de politieke impasse op federaal niveau is de belangstelling voor de politiek niet afgenomen. Johan Vande Lanotte mocht rekenen op een talrijk opgekomen publiek, en nog geïnteresseerd ook.

BRUSSEL – Als New York door negentien burgemeesters werd bestuurd, dan zou de stad ook niet al te veel te zeggen hebben binnen de VSA. Senator en minister van Staat Johan Vande Lanotte (SP.A) laat er geen twijfel over bestaan: het Brussels Hoofdstedelijk Gewest heeft – dringend – een interne stadshervorming nodig. Toch komt die reorganisatie er niet tijdens de volgende staatshervorming, de zesde al.

B 

oven op de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde, een herziening van de financieringswet en de overdracht van een pak bevoegdheden ook nog eens Brussel hervormen zou een schep te veel zijn. Vande Lanotte deed de uitspraak woensdagavond in het Brussels Conservatorium, waar zijn partijgenote, Brussels parlementslid Elke Roex hem uitgenodigd had om aan de Brusselaars de SP.A-visie uiteen te zetten. “Brusselaars geloven

Brusselaars niet, ze moeten het  van een Oostendenaar horen,” zei Roex.

Eén regering Er schreven zich 380 belangstellende Brusselaars in, ook Franstalige. Vande Lanotte werd met vragen bestookt. N-VA-voorzitter Bart De Wever had toen zijn njet nog niet de wereld in gestuurd. Een lezing van Vlaams minister-president Kris Peeters (CD&V), ook al over Brussel, werd te elfder ure afgelast.

UCL-filosoof en Brusselaar par conviction Philippe Van Parijs mocht Johan Vande Lanotte uitdagen met tien stellingen. Vande Lanotte antwoordde in de lijn van zijn vlugschrift De Belgische Unie bestaat uit vier deelstaten. Van Parijs wou onder meer weten of een Unie met vier zeer ongelijke deelstaten – Brussel is veel kleiner dan Vlaanderen en Wallonië, maar veel dichter bevolkt – wel stabiel kan zijn. Antwoord: “Het gewicht van een deelstaat moet niet afgewogen worden aan het bevolkingsaantal of de -dichtheid, maar aan het economisch belang en de economische kracht in het buitenland. Wat het laatste criterium betreft, heeft Brussel weinig te vrezen: Brussel is een sterk merk.” De Duitstaligen kunnen volgens Vande

Lanotte leven met hun ondergeschiktheid. Wallonië daarentegen is kwetsbaar, kwetsbaarder dan Brussel; de toestand is er nog altijd zorgwekkend. “Het Brussels Hoofdstedelijk Gewest moet zijn economische macht in bestuurlijke structuren omzetten. Nu wordt het Gewest bestuurd door twintig regeringen,” is Vande Lanottes analyse. En de remedie: “Brussel moet als een stadstaat worden bestuurd door één regering en negentien of meer districten, die buurt- en burgergerichte bevoegdheden krijgen.” De Vlamingen die tekeergaan tegen de negentien baronieën, moeten volgens Vande Lanotte wel beseffen dat een interne reorganisatie van Brussel ook de Vlaamse Brusselaars

Philippe Van Parijs staat met zijn Paviagroep een federale kieskring voor (Vande Lanotte is daar niet voor), én hij is de man van het drietalige Brussel. Of Vande Lanotte kan instemmen met een drietalig Brussel, uitgebreid met de zes faciliteitengemeenten, wou Van Parijs nog weten. Vande Lanotte: “De taalgrens kan niet meer gewijzigd worden zonder heel het land overhoop te gooien. Grenzen wijzigen zonder dat er een oorlog aan voorafgaat, daar geloof ik niet in, dat gebeurt zelden.” Daar staat tegenover dat de Vlamingen moeten aanvaarden dat de faciliteiten – in tegenstelling tot die in het Canadese Québec – niet uitdovend zijn. Dat zijn ze volgens Vande Lanotte overigens nooit geweest. “De zes miljoen Vlamingen moeten ook leren om te gaan met tachtigduizend Franstaligen op hun grondgebied, tachtigduizend Franstaligen die plichten én rechten hebben.” Tijdens een gesprek en petit comité voor zijn optreden wees Vande Lanotte ook op ongewenste effecten van hervormingen. Met een zuivere splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde gelooft niemand nog dat de Brusselse Vlamingen een gekozene in de Kamer krijgen. En als de inwoners van de zes faciliteitengemeenten in Brussel mogen stemmen, dan raakt er geen Franstalige meer verkozen in Vlaams-Brabant. “Mensen bijten altijd in hun eigen staart.”   Danny Vileyn


BDW 1288 PAGINA 6 - DONDERDAG 14 JULI 2011

Perzisch, Turks, Arabisch, Russisch (en vanaf midden juli ook Pools, eind augustus Oekraïens). “Mochten we een Chinees vinden, dan mag die direct beginnen,” voegt Cantone eraan toe. “Om het Midden-Oosten te coveren zet ik in juli een redactie in Oekraïne op, met locals. Nu nog snel de taal leren.” Spontaan is er een staande redactievergadering, om ideeën voor de volgende dagen te spuien. Euronews

“Overdag wil ik geen redacteurs zien op bureau. Nieuwsgaring gebeurt buiten”

Kantoorchef Sergio Cantone. “Euronews zou vooral bekeken worden door managers, maar mijn Schaarbeekse winkelier herkent me als ik Barroso geïnterviewd heb.”

© IVAN PUT

Media > Euronews in tien (en binnenkort twaalf) talen actief vanuit Wetstraat

‘Als moeder in Rusland het snapt, zit ik goed’ BRUSSEL – Tien jaar lang hield Sergio Cantone als Brusselse correspondent voor de tv-zender Euronews in Lyon de EU-contacten warm. Kroon op zijn werk werd de lancering van een internationale redactie met standplaats Brussel-Wetstraat. Vier weken is de redactie nu actief. Morgen pakt Cantone alweer een nieuwe uitdaging aan: na Brussel begint hij met Euronews vanuit Kiev.

E 

reau. Nieuwsgaring gebeurt buiten, door met mensen te praten,” verklaart kantoorchef Sergio Cantone. Een unieke structuur van inleestafels, vier akoestische taartdelen per

werkblok, waar de journalist apart zijn audioverhaal kan afwerken en zelf monteert, werd geïnstalleerd door Headline, het bedrijf dat alle freelancers levert. “Wat Euronews © IVAN PUT

en typische nieuwstitel als ‘Gloomy and rainy days in Brussels’ op Euronews (ook te volgen op www.euronews.net) slaat niet op het weer, wel op de eurozone die met Griekenland in zwaar weer zit. Het is een van de nieuwsitems van Euronews, evenknie van het Amerikaanse CNN, gefinancierd via Europese openbare zenders en te zien in 333 miljoen huiskamers van 153 landen. Bij Euronews, op een zevende etage tussen Schuman en Jubelpark, druppelen de kersverse Brussel-redacteurs rond tien uur binnen. Ze hebben de hoofdzetel van Euronews in Lyon – waar, sinds de stad in 1993 de zender binnenhaalde, driehonderd man werkt – achter zich gelaten. Hier, in het hol van de leeuw, de Europese instellingen in Brussel, valt het nieuws te rapen. “Overdag wil ik geen redacteurs zien op bu-

Euronews, te ontvangen in 333 miljoen huiskamers over de hele wereld.

uniek maakt, is dat één verhaal in twaalf versies gebracht wordt, vertrekkend van één centrale newsroom. Daarin zitten het basisscript, de beelden en nieuwsberichten van Reuters enzovoorts,” legt de Vlaming Dietrich De Bruyne, die vanuit Headline vast bij Euronews in dienst kwam, uit. Vandaag vraagt iemand om naar Lille te reizen, om het effect van de Europese besparingen in te blikken. Productieassistente Maribel García belt rond: een cameraman, transport,... Hoe snel kunnen ze weg? De Russische journaliste Galina Polonskaya springt haar collega’s meteen bij: “Ik neem contact op voor interviews in de modewijk waarin Europa geld had gepompt – dat maakt het onderwerp ook toegankelijker voor pakweg de Russische kijker, die niet in de EU leeft of er niet mee vertrouwd is. Als mijn moeder ons nieuws begrijpt, zit ik goed.” Tegen 18 uur moet het stuk er zijn, er is dus weinig tijd. Nadien maakt elke redacteur er in zijn moedertaal een scriptvariant van, voor ‘zijn’ doelgemeenschap: Engels, Frans, Duits, Italiaans, Spaans, Portugees,

werkt met preview stories, vooruitblikken op wat gaat komen. Actua­ liteitswaarde primeert. Cantone: “In theorie zou Euronews bekeken worden door managers, maar persoonlijk ervaar ik in mijn multiculturele Schaarbeek dat de winkelier me herkent als ik Barroso geïnterviewd heb.” Iemand vraagt: “Kunnen we geen reeks met ontbijtinterviews beginnen?” Cantone reageert: “EU-ambtenaren willen niet on the record spreken. EU-politici gaan de vragen vooraf willen of zullen propaganda verkopen. En wat gaat dat kosten? Die lui verwachten ontbijtbuffetten in hotels.” Maribel García moet al weg: het nieuws van gisteren moet herschreven worden als bonus voor de blog. Dan vliegen de mensen die opnames moeten maken uit. Als ze ’s avonds terugkomen, neemt de montage­ afdeling hun materiaal over voor digitalisering. Het onderwerp wordt aan iedereen uitgelegd op basis van het beeld. Afwezigen wordt vervangen door een stand-in freelancer met dezelfde moedertaal. Iedereen bewerkt het thema in zijn taal. En ten slotte wordt een mix gemaakt. Twee vrijdagen per maand krijgt Euronews content aangeleverd van de honderd vierkante meter grote studio van het Europees parlement, voor twee programma’s: The network (met ankerman Chris Burns) en I talk (met Alex Taylor), waarin burgers vragen stellen aan gasten. “Drie mensen krijgen telkens 25 seconden om gevat te reageren op mijn vragen,” legt Burns uit in de EUmegastudio, waar vijftien krachten (betaald door de EU) ten dienste staan van de studiogebruiker. “Het onderwerp, zeven dagen op zeven uitgezonden, is dit keer sekstoerisme en het gesprek loopt virtueel vanuit deze studio, met sprekers in Bangkok, Uppsala en Brussel. Alle beelden zijn virtueel, de ankerman wandelt gewoon door een blauwe studio.” Er zijn enkele opnamen voor nodig, maar uiteindelijk is het huzarenstukje ingeblikt. Maribel García host met alle montagedelen naar Euronews. “Het eindresultaat zie je donderdag,” zegt ze met een brede lach.   Jean-Marie Binst


BDW 1288 PAGINA 7 - DONDERDAG 14 JULI 2011

Bevolking > Vertraging voor crèche Elsene

P-PRAAT

‘De gemeente treuzelt’ ELSENE – Kind & Gezin heeft het principeakkoord ingetrokken dat het had met het gemeentebestuur voor een Nederlandstalige crèche – de eerste van de gemeente. Volgens K&G maakt de gemeente geen vorderingen met het bouwdossier. Elsene ontkent dat en gaat in beroep. Uitspraak in augustus. De beslissing van K&G dateert al van mei dit jaar, maar raakte pas deze week bekend. Het was gemeenteraadslid Bianca Debaets (CD&V, oppositie) die het ontdekte. Bij K&G zegt men dat het voornaamste argument om het akkoord in te trekken, het getreuzel is. “Al in december 2010 moest er een dossier rond zijn, maar er rezen problemen. Zo werd de opening van de crèche in de Keien­veldstraat tegengehouden door buurtbewoners, die naar de Raad van State stapten. Sindsdien is het erg stil rond het dossier. Daarom hebben wij besloten ons akkoord in te trekken,” zegt K&G-woordvoerder Ronny Machiels. Volgens hem was er vorige week wel een overlegvergadering met de gemeente en

Het is zo ver: we staan aan de rand van de afgrond. Weer eens. We staan daar, en wel omdat Brussels ministerpresident Charles Picqué (PS) zegt dat we daar staan. Picqué moet zelfs zo bang zijn geweest voor de afgrond dat hij zich liever verschuilt in het warme thuis dat Sint-Gillis is. Ook en zeker op 11 juli, want “ik had een frontale aanval op Brussel verwacht en dan ben ik er eerlijk gezegd liever niet bij,” aldus Picqué.

heeft de gemeente ook de kans om beroep aan te tekenen. “Binnen vier à zes weken volgt dan een definitieve uitspraak.” De bevoegde schepen, Nathalie Gilson (MR), bevestigt het nieuws. Volgens haar valt de beslissing van K&G te betreuren. “Ik wil meegeven dat we van goede wil zijn, maar dat er in dit dossier problemen zijn opgedoken waarop we geen vat hadden, zoals protest van buurtbewoners. De Raad van State heeft ook nog drie jaar om een uitspraak te doen, maar toch besliste K&G het akkoord in te trekken. Spijtig. Maar we geven niet op. We gaan binnenkort op zoek naar een alternatief gebouw. K&G weet dat, dus kunnen we alleen maar hopen dat dit de definitieve uitspraak na ons beroep zal beïnvloeden. Ook hebben we ijzersterke argumenten: we hebben 850.000 euro veil voor de crèche, en het Brussels Hoofdstedelijk Gewest zou in principe het gebouw aankopen. Ik denk dat dat allemaal in ons voordeel pleit.” In maart verklaarde Gilson hetzelfde.  Christophe Degreef

We staan inderdaad aan de rand van de afgrond. Dat was toch, samengevat, ook de boodschap die een mysterieuze PS’er onlangs nog in Knack bracht. “Zelfs al kreeg Picqué er jaarlijks één miljard euro bij, dan zou dat toch verdwijnen in de zakken van de burgemeesters, wier bestuurlijke kwaliteiten over het algemeen beneden alle peil zijn. Je kunt het geld evengoed door de ramen naar buiten gooien.” Tiens, zou Picqué een dubbelrol spelen? Het is zo goed als zeker: de sigarettenrook die af en toe deze redactielokalen binnen waait, komt wel degelijk van het hoofdkwartier van Ecolo, Flageyplein 18, 1050 Elsene. Vijfde verdieping. Wordt daar gepaft en gelurkt dat het een lieve lust is! Eerlijk gezegd stellen we ons af en toe vragen over het ecologische karakter van al die kankerstokjes in die frisse groene longen. Maar wie zijn wij om de groenen hun sigaret te ontzeggen? Eresenator Josy Dubié is trouwens terug uit Gaza. Dan kan een mens al eens een sigaretje gebruiken.

CHIEN ÉCRASÉ KANAALZONE – Er wordt lustig geparkeerd op het fietspad naast het kanaal te Anderlecht. Oud nieuws. Maar wel spijtig natuurlijk voor de fietssnelweg die men daar wilde maken. Fiets Snel Weg. ZONE WEST – De politiezone West zegt werk te maken van het professioneel laten wegtakelen van deze fietspadparkeerders. Eerder in het voorjaar organiseerde deze politiezone ook al eens de maand van de strengheid voor foutparkeerders in Sint-Jans-Molenbeek. Maar in Brussel gaat het met foutparkeerders zo: chassez le naturel, il revient au galop. WARANDEPARK – Al even naturel zijn de vele joggers in het park van Brussel die niet netjes op de paadjes puffen, hijgen en voortsprinten, maar die los over de graspleintjes lopen en daarbij de grasmat beschadigen. Bertin Mampaka, de schepen bevoegd voor Sport en Veiligheid van het Gras (CDH), heeft gedecreteerd dat de lopers de paadjes nu verplicht moeten volgen. Ook worden graffiti- en andere spuiters aangepakt. Goed zo, nu nog een verbod op joggers en we zijn er. ADVERTENTIE

Welkom in het huisvandeMens! Je kan bij ons terecht voor: > Informatie, vormingen, debatten over ethische, maatschappelijke en levensbeschouwelijke thema’s > Vrijzinnig humanistische plechtigheden > Waardig levenseinde > Morele bijstand > Vrijwilligerswerk

Stalingradlaan 18-20, 1000 Brussel [Premetrostation Anneessens] tel. 02 242 36 02 E-mail: brussel@deMens.nu

Jetse Laan 362, 1090 Jette [Bus 14 halte Legrelle] tel. 02 513 16 33 E-mail: jette@deMens.nu


BDW REGIO

BDW 1288 PAGINA 8 - DONDERDAG 14 JULI 2011

Deze week in de Vijfhoek > Huizenonderzoek in de Eikstraat

Van moerbalken en huisjesmelkers © AN DEVROE

een neoklassiek uiterlijk. “In 1830 verdwenen de trapgevel en ijzeren balus­t rade. Toch heeft dit negentiende-eeuws ogende gebouw een kern die teruggaat tot de zeventiende, achttiende eeuw. De positie van de kelder verraadt bovendien een vroegere bovenbouw in een andere richting,” zegt Hoebreckx over zijn ontdekking. Het pand is ook exemplarisch voor eengezinswoningen die naar appartementen evolueerden. “Het verhaal van de Koudenberg vanwaaruit stadspaleisjes zich verspreidden, is ook deels het verhaal van de Eikstraat,” zegt Tys. “Hier vind je aristocratische residenties zoals het Patriciërshuis van de Stad Brussel aan de Eikstraat 10. Uit de bevolkingstellingen komt vanaf de negentiende eeuw dan het beeld van de Brusselse huisjesmelkerij naar boven, zelfs in prestigieuze panden.” Ook de panden in Rozendaal, een gang (‘impasse du Val des Roses’) tussen Eikstraat 17 en 19, werden on-

“De gevel van de Poechenellekelder, op nummer 5, is vrij recent, maar de kelders en de balken zijn origineel”

De trompe-l’oeils doorgeprikt: (vlnr.) Maxim Hoebreckx en Charlotte Horemans, studenten Kunstwetenschappen en Archeologie, en professor Dries Tys voor de voormalige zilversmederij Wiskemann in Rozendaal, de gang tussen Eikstraat 17 en 19.

BRUSSEL – Het werkcollege Huizenonderzoek van de VUB’ers Dries Tys en Inge Bertels focust elk jaar op een huizenblok in het historische centrum. Dit jaar waren de panden in de Eikstraat aan de beurt, in de veertiende eeuw al een drukke verbindingsweg tussen het Oud Korenhuis en de Kolenmarkt.

W 

volgt nog een derde bachelor en een master, red.) omdat ze zelfstandig leren onderzoeken, vragen stellen op het veld, en daarover een verslag schrijven.” “Met het huizenonderzoek willen we ook een gevoeligheid voor Brussel aankweken,” zegt Tys. “De VUB staat tenslotte met haar twee voeten in Brussel.”

gebinte en achtergevels,” en Tys verklaart zich nader: “De Eikstraat lijkt op het eerste gezicht negentiendeeeuws, maar we vonden kelders die teruggaan tot de zeventiende eeuw. Zo is de gevel van het biercafé Poechenellekelder, op nummer 5, vrij

© AN DEVROE

e spreken met professor Tys en twee van zijn studenten af aan Manneken Pis. Na het lange mondeling examineren mag professor Tys eindelijk ook zelf eens antwoorden geven. “Het is de bedoeling dat de studenten leren dat in een stad alles met elkaar verbonden is. Daarom vertrekken ze eerst van hun eigen pand en zoomen ze daarna uit op de straat, het stadsdeel. Door erover te lezen en oude stadskaarten zoals die van Braun en Hogenberg uit 1576 te bestuderen, komen ze erachter hoe de stad zich ontwikkeld heeft. Archeologen en kunstwetenschappers moeten op hun zintuigen kunnen afgaan. Een geveltekening is daarom een belangrijke eerste kennismaking met hun pand – waarom bijvoorbeeld is aan het pand aan de Eikstraat 23-25 de ‘moerbalk’ zichtbaar aan de buitenkant? Deze biografie van een huis noemen we soms de kleine bachelorthesis (er

recent, maar de kelders en de balken van de binnenstructuur zijn nog origineel. Dragende structuren zijn niet zichtbaar, en dus niet onderhevig aan modes. Toen we de huizen van de Grote Markt onderzochten, ontdekten we bij het pand Den Ezel zelfs een kelder uit de veertiende eeuw, met nog laatromaanse zuiltjes!” Het pand dat Hoebreckx onderzocht (Eikstraat 7), kreeg zoals zovele andere in de negentiende eeuw

Wiskemann De opgetrommelde studenten zijn Charlotte Horemans en Maxim Hoebreckx. “Geen enkele cursus kan ons bijbrengen wat wij geleerd hebben door zelf in de archieven van de Stad te duiken, zoals bij het kadaster en bij de altijd innemende meneer Vreugde – zo heet hij echt! – van het bevolkingsregister. We betrappen onszelf en elkaar erop dat we voortdurend gevels afspeuren: wat zou daar allemaal achter zitten?” “Let vooral op de kelders, het dak-

Eikstraat 23-25: de (doorgaans onzichtbare) moerbalk laat zien dat er aan de gevelopbouw ‘gesleuteld’ is.

derzocht. Door de bouw in 1886 van het Koninklijk Atheneum op nummer 17 werd een deel van de Rozendaalstraat gesloopt en viel meteen ook het ‘-straat’ weg. “Bij het kadaster kwamen we erachter dat de zilversmid Otto Wiskemann hier zijn fabriek liet bouwen; de bouwaanvraag dateert van 1885. Door beeldmateriaal hebben we dat kunnen bevestigen,” vertelt onderzoekster Horemans. Brussel behoorde toen tot de wereldtop in de zilversmeedkunst. Wiskemann, bekend om zijn heel erg witte metaal, ging de concurrentie aan met de Wolfers-dynastie, en dát wil wat zeggen. Wegens uitbreiding verhuisde Wiskemanns bedrijf na 1920 naar Vorst. In de panden in Rozendaal 4 en Eikstraat 19 hebben de studenten nog enkele sporen van de winkels van Wiskemann gevonden: een uitsparing in de tegels waar de trap naar de winkel was, en de gebogen lijnen langs het plafond. De huizendossiers gaan ook naar Monumenten en Landschappen, er kan een masterthesis in zitten, en “zelfs al wordt het niet verder onderzocht, het is sowieso een buitenkans geweest om aan origineel onderzoek te doen,” vindt Hoebreckx. Toch ziet Tys wel iets in een tentoonstelling in de onderzochte straten of samenwerking met gidsenverenigingen. Bij het wegwandelen kan de professor het niet laten vragen af te vuren op zijn studenten: “Wat is er mis met dít gebouw?”  An Devroe


BDW 1288 PAGINA 9 - DONDERDAG 14 JULI 2011

OPENBARE BIBLIOTHEKEN IN BRUSSEL aflevering 15 SINT-JOOST-TEN-NODE

Voor  dit  fi liaal  van  de  Hoofdstedelijke  Openbare  Bibliotheek  (HOB),  dat  eind  vorig  jaar  pas  zijn  deuren  opende,  ging  het  grafi  sch  bureau  Afreux Beeldfabriek aan de slag met  tweedehands  meubilair.  De  cursisten  van  STIC  (Service  de  Travaux  d’Intérêt Collectif ), een lokaal werkgelegenheidsproject,  hielpen  met  verven en assembleren. Aan  de  grote  leestafel,  die  samengesteld  is  uit  verschillende  kleine  tafels,  staan  stoelen  van,  je  zou  kunnen  zeggen,  ‘verschillende  origine’. De nachtkastjes (met marmeren blad en een bokaal vissen) voor  de  tijdschriften  zijn  allemaal  wit  geschilderd, op één dwars kastje in  fl uo-oranje  na,  met  het  tijdschrift   Jeune Afrique.  Het  zaaltje  met  de  internetcomputers,  de  cd’s  en  dvd’s  heeft  dan  weer  een  stoere,  industriële look. Volgens bibliothecaresse  Emine Altuntas moet dit een van de  origineelste  bibliotheken  van  het  land  zijn.  Al  dat  moois  wordt  bo-

Hightech en huiselijkheid gaan in Sint-Joost hand in hand: links elektronische prentenboeken of fundels, rechts funky tweedehands meubeltjes, werk van grafisch bureau Afreux Beeldfabriek.

vendien  overspoeld  door  licht  dat  door  de  grote  ramen  van  het  voormalige kantoorgebouw naar binnen  valt.  In  een  afsluitbare  ‘huiskamer’  hangen spulletjes uit grootmoeders  tijd zoals de bordspreuk  Geen schoner plekje op aard dan ’t plekje bij de

haard. Ga zitten op een oude, comfortabele  canapé,  in  een  kinderbox  of  een  schommelstoeltje  om  naar  voorlezers en vertellers te luisteren.  Of  op  het  zonneterras  met  zicht  op  het tuintje van de Franstalige bibliotheek en de daken van Sint-Joost. En 

Brussel > Tweemaal Ommegang van de adel

Karel gaat goed binnen Niet alleen het nieuwe biertje Ommegang van Keizer Karel, met citrussmaak (van brouwerij Haacht), sloeg aan bij de menigte die vorige week mocht proeven van de twee Ommegang-soirees. Het Ommegang-spektakel herdenkt  de  intrede  in  Brussel  in  1549  van  Keizer  Karel  en  zijn  gevolg  aan  de  Onze-Lieve-Vrouw  ter  Zavelkerk.  Ook de 81ste editie kon weer menig  toerist bekoren. De optocht met pakweg 1.400 fi guranten  in  klederdracht,  onder  wie  ook  de  Brusselse  adel,  trok  naar  gewoonte  van  de  Zavel  via  het  Koningsplein  naar  de  Grote  Markt. 

Daar barstten de tribunes fi guurlijk  van het volk. Andermaal zorgde Giles Daoust voor de choreografi e. Het  eerste  kijkuurtje  blijft  de  pro-

cessie  sloom  overkomen,  door  het  obligate  defi lé  van  edellieden  en  notabelen. Maar naar het einde toe  nemen  de  gevechten  van  de  steltlopers  (uit  Merchtem),  de  vendelzwaaiers en het volkse Breugelfeest  de bovenhand. Het  Brusselse  Gewest  zet  de  procedure  in  voor  de  erkenning  van  het  lokale  spektakel  als  cultureel  Werelderfgoed van de Unesco. Nadat destijds ‘vergeten’ werd om het  begijnhof  van  Anderlecht  mee  met  de  Vlaamse  begijnhoven  te  laten  erkennen  als  Werelderfgoed,  zou  dat een opsteker zijn.   Jean-MarieBinst

zoals in elk goed huishouden zul je  in  deze  bib  naast  spraakwater  binnenkort ook koffi e vinden. “Bib Joske wil een inspirerende plek  zijn,”  vertelt  Altuntas.  “Daarom  worden  veel  boeken  en  andere  media  ‘frontaal’  gepresenteerd.”  Er 

TELEXREGIO

Bib Joske doet met haar naam en knusse inrichting de huiskamergedachte alle eer aan. In de Grensstraat worden volop de grenzen afgetast van wat een bibliotheek is.

© AN DEVROE

Cocoonen bij Joske

klinkt  ook  muziek.  “Wat  we  laten  horen, is ook beschikbaar. De cd van  de  dag,  veel  jazz  en  wereldmuziek  in alle talen. Die meertalige samenstelling van de bevolking vind je ook  terug in het boekenaanbod. Afhankelijk  van  de  respons  zullen  we  de  Spaanse, Engelse of Turkse deelcollecties verder uitbreiden. We zouden  ook graag actuele of educatieve tijdschriften  in  het  Arabisch  of  Turks  in huis halen. Voor wie Nederlands  wil  leren,  is  er  een  oordeelkundig  samengestelde collectie taalcursussen, grammatica’s en boeken in eenvoudig Nederlands.” Hier  vind  je  ook  een   f undel-meubel  op  kindermaat.  “Een  soort  cocon  in  de  bib,”  zegt  Altuntas.  Is  ze  dan  een  pleitbezorgster  van  de  fundels  –  ‘bundels  vol  fun’  –,  waar  toch  niet  elke  bibliothecaris  vrolijk  van  wordt?  Volgens  Altuntas  is  het  juiste  gebruik  van  die  prentenboeken, waarmee je ook op de computer  kunt,  belangrijk.  “Het  is  een  aanvulling  op  het  taalonderricht.  Ook  tijdens de naschoolse opvang wordt  er hier al eens een ateliertje rond een  fundel georganiseerd. Met een goede begeleider erbij kan dat top zijn.  De kinderen horen het verhaaltje en  worden gestimuleerd om er zelf over  te vertellen. Maar fundels vervangen  de boeken niet!”  AnDevroe Grensstraat 2, 1210 Sint-Joostten-Node, 02-201.00.97, www. sint-joost-ten-node.bibliotheek.be De hele reeks nalezen? www.brusselnieuws.be/bib

ZUIDFOOR, VOOR DE 131STE KEER BRUSSEL – De Zuidfoor, de grootste kermis van  het  land,  staat  er  weer  van  16  juli  tot  en  met  21  augustus,  voor  de  131ste  keer  alweer.  Het  promotiebudget wordt dit jaar opgetrokken van  48.000  naar  74.600  euro,  wat  zich  vertaalt  in  een grootschalige affi checampagne in Wallonië  en  Vlaanderen,  radiopromotie  en  een  karrenvracht  aan  fl yers,  ballonnen  en  vlaggetjes.  De  offi ciële opening is op 16 juli, wanneer een treintje de Brusselse notabelen van de Grote Markt naar de Anderlechtsepoort zal brengen.  Nieuw dit jaar is dat het kermisparcours zal verlicht worden door  driehonderd meter led-lampjes. Er is een dag voor zieke kinderen  op 28 juli, een dag voor de grootouders op 17 augustus, en op 3, 20  YC en 21 augustus geldt een verminderd tarief.

PETANQUEN IN LAHAYESTRAAT JETTE – Op de Essegem-site van de Jetse Haard in de Jules Lahayestraat  komt  een  nieuwe  b  oulodrome  met  twaalf  petanquebanen  buiten,  negen  binnenbanen  en  een  cafetaria.  De  nieuwe  sportinfrastructuur komt in de plaats van de oude boulodrome, die in  2007 plaats moest maken voor 65 sociale woningen. De bouw zal  561.298 euro kosten. De gemeente geeft de grond in erfpacht, de  aanleg is voor rekening van de exploitant. De bouw begint in auHUB gustus en zal zo’n zeven maanden duren.

Jette > Bewoners tonen hun gemeente

ZOMERS CULTUURCAFÉ IN ATELIER 340

Op stap met Frieda Greeters, een internationale organisatie, biedt de mogelijkheid om steden op een originele manier te ontdekken, met name via de bewoners.  Een  tijdje  geleden  is  Greeters  ook  neergestreken in Brussel. De gidsen 

zijn  geen  beroeps,  maar  gepassioneerde  Brusselaars  die  toeristen  meenemen  op  een  wandeling  langs  hun favoriete wijken en plekjes in de  stad. Zo is er op zondag 17 juli een  Engelstalige  wandeling  door  Jette 

onder  leiding  van  de  Jetse  Greeter  Frieda.  Afspraak  om  10  uur  voor  het  Brugmannziekenhuis,  Van  Gehuchtenplein  4.  Inschrijven  kan  op  info@blbe.be.  HUB

JETTE – Atelier 340 Muzeum mag dan zijn subsidies van de Franse  Gemeenschap kwijt zijn, dat houdt het Jetse kunstencentrum niet  tegen om deze zomer heel actief te zijn. Zo is er elke middag van 14  tot 19 uur cultureel café. Op zaterdagavond vanaf 22 uur is er tot  eind augustus Filmotek: korte fi lms van kunstenaars, videoperformances en fi lms uit het eigen archief. Het Atelier plant voor augustus ook nog een groepstentoonstelling met een honderdtal kunsteHUB naars. Meer op  w ww.atelier340muzeum.be.


BDW 1288 PAGINA 10 - DONDERDAG 14 JULI 2011

© SAIGNEURDEGUERRE

lag? Bovendien betalen klanten met een vast contract de laatste drie jaar 260 euro minder dan klanten met een variabel contract. Mijn amen­ dement maakt een einde aan de va­ riabele tariefformule en voert vaste contracten voor een jaar in. Jammer genoeg hebben de rege­ ringspartijen mijn amendementen niet gesteund. Blijkbaar vinden ze lagere prijzen niet nodig: ‘Gelieve elk jaar honderd euro te veel te be­ talen’ is zo de boodschap.

Verantwoord verbruik

De Brusselaar betaalt via de energiefactuur voor de straatverlichting: dertig euro per huishouden per jaar. “Niet sociaal en niet ecologisch,” vindt SP.A-parlementslid Sophie Brouhon.

Energie > ‘Lagere factuur is mogelijk, verantwoord gebruik is noodzakelijk’

‘Historische kans voor onze elektriciteit’ BRUSSEL – Sophie Brouhon (SP.A) heeft grote bezwaren tegen de nieuwe elektriciteitsordonnantie die nu in het Brussels parlement op tafel ligt en waarover eerdaags wordt gestemd. “Terwijl Vlaanderen en Wallonië vooruitgaan en afrekenen met energiearmoede, tekent de Brusselse regering voor tien jaar stilstand.”

BDWOPINIE Deze week stemt het Brussels par­ lement over de nieuwe elektrici­ teitsordonnantie. Het voorstel van de regering zet de Europese energie­ richtlijn om en bepaalt zo de regels voor de consumentenbescherming, de taken van de verschillende acto­ ren en de elektriciteitsfactuur. De omzetting is een historische kans, omdat ze het energiebeleid voor de komende tien jaar vastlegt. Het is ook een kans om het falende energiebeleid recht te zetten. Want vandaag betaalt de Brusselaar te veel voor elektriciteit. De prijs is hoger dan in Wallonië en Vlaande­ ren en zal vermoedelijk nog stijgen. Onder andere de openbare lasten zijn extreem hoog in Brussel. Noch­ tans is een lagere factuur mogelijk

met kleine en slimme ingrepen. Onze stad kent een grote energie­ armoede. 250.000 Brusselaars le­ ven op of onder de armoederisico­ grens en knokken elke maand om hun factuur te kunnen betalen. Toch genieten slechts 26.000 Brusselaars van sociale tarieven en zesduizend Brusselaars van een beschermd sta­ tuut. Brussel worstelt met zijn elek­ triciteit. Daarom heb ik vier amen­ dementen ingediend op het voorstel van de regering.

Lagere prijs Vandaag betaalt u voor de openbare verlichting via uw energiefactuur. Jaarlijks kost dat twintig miljoen euro, ofwel dertig euro per gezin. Ik heb twee problemen met deze ver­ rekening: ze is niet sociaal en ze is niet ecologisch. Een villabewoner betaalt evenveel als een huurder van een appartement. Ten tweede

“Een gemeente die efficiënt omspringt met haar verlichting, zou toch beloond moeten worden?” Sophie Brouhon.

neemt het de verantwoordelijkheid weg bij de verbruiker, de publieke sector. Want in tegenstelling tot in de andere gewesten betaalt de Brus­ selse publieke sector niet voor elek­ triciteit, met energieverspilling tot gevolg. Een gemeente die efficiënt omspringt met haar verlichting, zou toch beloond moeten worden? Daarom stel ik voor om de openbare verlichting te laten betalen door de overheid zelf, en niet via de energie­ factuur. Dat is sociaal omdat zo de sterkste schouders meer lasten be­

talen. Dat is groen omdat het ener­ giezuinigheid bij de overheid stimu­ leert. En het verlaagt uw factuur. Mijn tweede voorstel schaft de va­ riabele tarieven af. Tachtig procent van de consumenten heeft een con­ tract dat elke maand de prijs aan­ past en op het eind van het jaar de prijsschommelingen doorrekent, met grote verrassingen tot gevolg. Wie elke week een brood koopt, moet op het einde van het jaar toch ook geen honderd euro bijpassen omdat de prijs uiteindelijk hoger

De regering geeft in haar voorstel een ruimere bescherming aan de consument. De minimumhoeveel­ heid elektriciteit in de vermogens­ begrenzer wordt opgetrokken naar een menswaardige 10 ampère. Zo wordt een oude SP.A-eis eindelijk ook in Brussel doorgevoerd. Een goede stap dus, maar daarmee is de energiearmoede niet opgelost. De vermogensbegrenzer verhindert de klant om zijn verbruik te behe­ ren. Een vermogensbegrenzer is een noodoplossing, maar volstaat niet om energiearmoede te bestrijden. Het systeem werkt stigmatiserend en biedt geen uitzicht op gewoon verbruik. Daarom stel ik de invoe­ ring van de budgetmeter voor. Zo’n meter laat de beschermde klant toe zijn budget zelf te beheren. Als hij meer dan het minimum van 10 am­ père wil verbruiken, kan hij de bud­ getmeter opladen zoals een prepaid gsm-kaart. In Vlaanderen en Wal­ lonië werd de budgetmeter al met succes ingevoerd, met een daling van de energiearmoede tot gevolg (‘Budgetmeter mildert energiearmoede’, DS 28 juni). De regering negeert echter haar eigen aanbevelingen in de strijd tegen armoede en heeft ook dit voorstel naar de prullenmand verwezen. Verantwoordelijkheid nemen bete­ kent ook het energiezuinig verbruik stimuleren. Maar vandaag betaalt de energieverspiller proportioneel een lagere prijs voor elektriciteit dan de energiezuinige verbruiker. Elk groen hart vindt zoiets onaanvaard­ baar. Hoewel de federale overheid de energieprijs regelt, heeft Vlaan­ deren het initiatief genomen om een zogenaamd progressief tarief in te voeren. Dat doet men met gratis energie. Ook ik stel daarom voor om de eerste schijf van 100 kWh per gezin en 100 kWh per gezinslid gra­ tis te geven en de grootverbruikers hiervoor te laten betalen. Wie meer verbruikt, wordt zo solidair met wie minder verbruikt. Spijtig genoeg wordt ook dit voorstel zonder meer verworpen door de Brusselse meer­ derheid. Ik stel vast dat de Brusselse regering de wetgeving ‘opkuist’ en de eisen van Europa als een goede boek­ houder omzet. Maar verder heeft ze weinig of geen visie op de elektrici­ teitsfactuur en op energiearmoede. Terwijl Vlaanderen en Wallonië vooruitgaan, tekent de Brusselse re­ gering voor tien jaar stilstand. Van­ uit de oppositie zal ik voorstellen blijven indienen voor een sociaal en ecologisch energiebeleid.

Sophie Brouhon, Brussels parlementslid SP.A


BDW 1288 PAGINA 11 - DONDERDAG 14 JULI 2011

BRIEVEN VAN LEZERS   lezersbrieven@bdw.be

Vakantie Ik kom al zeventien jaar mijn vakantie vieren in Brussel. Voor ons is dit een wereldstad. We hebben een vast hotel in Noord, het Husa Hotel. ’s Zomers verblijven we er een dag of acht, en verder los­ se weekends. Er valt veel te beleven, de Zuidkermis of de Foor op z’n Brussels,... Ook hebben we een vast café: La Brocante in de Marollen, met lekkere oude geuze van Boon, en voor pa zowaar een kriek. Met de trein reizen we naar Halle: ook een leuk stadje. En niet te vergeten: Bosvoorde, met de trein ernaartoe, lopen door het Zoniënwoud, in de natuur – heerlijk. Er wordt weleens gezegd: “Alweer naar Brussel?!” Ja, want deze stad heeft voor ieder iets, zoals Jacques Brel zong: Brussel, een bruisende stad. En dat zal voor ons altijd zo blijven. Daarom hopen wij nog lang onze va­ kantie hier te mogen vieren! 

Louis van der Vliet, Apeldoorn (Nederland)

Verlichting Zou u bij Sibelga kun­ nen informeren wat de reden was voor de keuze van de nieuwe straatverlichting in de Groot-Bijgaarden­ straat in Sint-AgathaBerchem? Naast het belangrijke feit dat ze verschillen van de redelijk recente lichten in de omlig­ gende straten, zodat er soms op enkele me­ ters van elkaar twee verschillende model­ len hangen (zie foto), doet hun licht pijn aan de ogen en schijnen ze bij de mensen binnen. Bovendien is er een duistere cirkel onder elke lamp door de vorm van de ar­ matuur. D. Wittesaele, Sint-Agatha-Berchem

S.O.S. rode boekentas Voor de derde keer breken ze in in mijn auto in SintGillis! Maandag 4 juli 2011 sta ik netjes geparkeerd voor de Sint-Gillisschool, onder een stralende zomerzon. Het is twaalf uur ’s middags... Geen vuiltje aan de lucht, vele jongeren op straat, op het terras er recht tegenover... Er is leven in deze migrantenbuurt! Om een bouwproject met architecten te bespreken ver­ laat ik mijn wagen om een uur in de school te verblijven. Zeer dwaas ben ik natuurlijk: ik laat mijn rode boeken­ tas achter mijn stoel staan – volgeladen met dossiers van het kabinet-Grouwels. De rest van het verhaal kunt u raden: ruit ingeslagen, mijn rode boekentas de deur uit. Om te janken van kwaadheid! Alle dossiers van de week én mijn notities! Zoals gebruikelijk – het wordt stilaan een traditie – werd het weer vuilnisbakken aflopen, ingangen van gebou­ wen, parken, garages, alle vuile kantjes en hoekjes van de gemeente in kijken, en dat zijn er een pak, zeker we­ ten! Een paar bendes kwajongens aanspreken op en om het Bethlehemplein. Sommigen lachen me uit. Anderen

BDWOPINIE

stellen voor op zoek te gaan tegen een bepaalde prijs. Natuurlijk is dat oké; wat zou je allemaal niet doen om je dossiers weer in je bezit te krijgen? Van een charmante straatveger verneem ik vervolgens dat het juist die drie gasten zijn die dagelijks inbreken in de wijk – ik ben dus zonet te biechten gegaan bij de duivel. Dat hebben we dan ook weer bijgeleerd! Bij de federale politie binnenlopen voor een aangifte ten aanzien van de verzekering voor die gebroken ruit: dat is kinderspel. Bellen naar Carglass, en dan toch maar even naar het politiebureau van de Parvis. Je weet nooit dat er iets wordt afgeleverd; hoop doet leven. Wat denk ik nu? Dat het niet helpt te opteren voor een oude, gebluste en gekraste auto in Brussel. Ik blijf woest op mezélf, maar ik heb wel een pak toffe en vriendelijke mensen ontmoet. Bij de politie, zowel federaal als lo­ kaal, zowel aan het onthaal als bij de agenten zelf, en bij Carglass, wat zijn die charmant! Ik kreeg er zelfs een draagbare frigobox cadeau voor mijn vertrouwen, stel je voor, alle psychologische omkadering en een efficiëntie van je welste. Te waarderen! Ik zal nooit meer grommen om hun reclame op de radio, beloofd! En alle straatvegers van Net Brussel, die verdienen ook wel een pluim. Net als de handelaars kunnen ze precies de gebeurtenissen beschrijven van de straten van hun werkgebied, maar ze opteren voor een tactiek van ‘ho­ ren, zien en zwijgen’ uit schrik voor represailles. Ik verwijs graag naar Vader Bronks uit Molenbeek: “Tuurlijk overdrijven we met onze verhalen, er is hier niks gaande in deze stad! Jullie zien problemen waar er geen zijn.” Het is zó rustig wonen in bepaalde wijken, alleen le­ vensgevaarlijk, maar dat is maar een electoraal detail! 

Martine Motteux-Abeloos, Sint-Gillis

Lopende zaken Het is niet meer mijn gewoonte om te schrijven, maar nu móét het. Het is alweer de eerste verjaardag ge­weest van deze lopende (kruipende?) regering. Een bron van ergernis voor vele landgenoten. Razend maakt het me, telkens (en hoe langer, hoe meer) te horen raaskal­ len over de pensioenen. Wij, ouderen, zijn al heel jong beginnen werken, in véél moeilijkere omstandigheden dan nu het geval is. We klopten ook veel meer uren. Wel altijd geld afgedragen – lees: afgehouden – voor ons pen­ sioen. Nu zouden ouderen weer veel langer moeten werken. Slim gezien: de mensen zijn dikwijls versleten, en hun pensioen waar ze altijd naar uitgekeken hebben, als een rust- en eindpunt, komt in het gedrang. Ja, dan hoeven er niet te veel jaren pensioen meer uitbetaald te worden, we zijn op en moe en versleten in veel geval­ len. De jonge mensen lopen doelloos langs de straten, en hun stempelgeld moet óók betaald worden. Ze hebben veel meer tijd om van alles te zien ‘wat wij óók willen hebben, maar niet kunnen betalen.’ Dus: geld zien te pakken te krijgen, van hen die wél werken, want ‘die hebben geld.’ Of vandalisme plegen om de tijd door te komen. Wat ze al (of niet) geleerd hebben op school, raakt in de vergeethoek, nutteloos en ongebruikt. Als er al eens een werkaanbieding is, wordt er ‘ervaring’ gevraagd. Waar moeten ze ervaring opdoen? Laat dáár eens een artikel over verschijnen, of zwengel het debat aan.  

K. Verelst, Brussel

SPELREGELS VOOR LEZERSBRIEVEN: Mail uw bijdrage naar lezersbrieven@bdw.be. Schrijven kan naar BDW-Brieven van Lezers, Flageyplein 18, 1050 Elsene; faxen naar 02-226.45.69. Vergeet niet uw adres te vermelden, ook in e-mails: zonder het adres van de afzender beschouwen we een brief als anoniem, en wordt hij niet gepubliceerd. De maximumlengte van een bijdrage is 2.500 tekens, inclusief spaties. Wilt u graag een langere, meer uitgewerkte opiniebijdrage schrijven (max. 5.000 tekens)? Neem dan eerst contact met ons op voor overleg via lezersbrieven@bdw.be. De redactie mag lezersbrieven redigeren of weigeren. Moties, manifesten of omzendbrieven worden niet (in deze rubriek) opgenomen.

Pensée unique door Danny Vileyn Le ridicule ne tue pas. FDF-voorzitter Olivier Maingain ziet in minister van Openbare Werken en Verkeer Brigitte Grouwels (CD&V) het paard van Troje van de Vlaamse regering. Een Vlaamse regering die de Brusselse onder curatele wil plaatsen. Als Maingain en zijn partij niet de belangrijke politieke spelers op het Brusselse schaak­ bord waren die ze zijn, dan zouden wij u met plezier diens uitspraken onthouden. Jammer, maar helaas. Toch is enige rela­ tivering op haar plaats: de partij van Maingain zit in het Gewest in de oppositie. En zelfs extremisten à la Maingain roepen zo mogelijk nog harder in de oppositie. Erger is dat ook Grouwels’ Franstalige collega’s in de regering zich (verbaal) aan Grouwels vergrepen. Grouwels bestaat het om het niet eens te zijn met de nota-Di Rupo. Ze is het niet eens met tweetalige lijsten voor de verkiezingen en evenmin met de tweetaligheid van de dienst in de gemeentebesturen. Ze wil eentalige lijsten en tweetalige ambtenaren. Maar dat is vloeken tegen de Franstalige pensée unique. Natuurlijk hoeft niemand het eens te zijn met Grouwels, maar zolang ze het regeerakkoord loyaal uitvoert, heeft ze recht op haar afwijkende mening. Minister Benoît Cerexhe (CDH) en de staats­ secretarissen Christos Doulkeridis (Ecolo) en Emir Kir (PS) bakten het zo bruin in hun kritiek op Grouwels dat minister Jean-Luc Van­ raes (Open VLD), allerminst een communautaire scherpslijper, het nodig vond om voor Grouwels in de bres te springen. Bij zoveel verbaal vertoon past eigenlijk een diepe zucht, zij het dat Kir, Doulkeridis en Cerexhe er maar weer eens in geslaagd zijn Brussel als een communautair slagveld voor te stellen. De aanval op Grouwels is de zoveelste poging om de Brusselse Vlamingen uiteen te spelen en om de Brusselse Vlamingen van Vlaanderen los te rukken. Soms lijkt het zelfs te lukken. Dat is ook Carla Dejonghe, voorzitster van de Vlaamse Gemeenschapscommissie, niet ontgaan. Dejonghe betreurde in haar 11 julitoespraak dat Brussel hoe langer, hoe meer een vreemde eend in de Vlaamse bijt lijkt, dat Brussel in de publieke opinie (ten onrechte) steeds vaker ervaren wordt als een antagonist van Vlaanderen en van het Nederlands. Dejonghe beloofde dat de Vlaamse Gemeenschapscommissie samen met de Vlaamse Gemeenschap de grootstedelijke uitdagingen niet uit de weg zal gaan. In het belang van alle Brusselaars. Olivier Maingain kan het op zijn buik schrijven. De Brusselse Vlamingen laten zich niet in de hoek drummen. En zo hoort het.

EVA HILHORST


LUDOVIC MORLOT.

BDW 1288 PAGINA 12 - DONDERDAG 14 JULI 2011

VADROUILLE

MUNT KRIJGT TÓCH VASTE DIRIGENT BRUSSEL – Het orkest van De Munt neemt na vier jaar dan toch een vaste huisdirigent in dienst: de Fransman Ludovic Morlot (1973).

DE CULTUUR- EN VRIJETIJDSBIJLAGE VAN BRUSSEL DEZE WEEK

© E. MARGARITA

De relatief onbekende Morlot staat sinds 2010 aan het hoofd van het Seattle Symphony Orchestra, waar hij zijn zesjarige contract verbreekt. Hij begint in 2012 bij De Munt voor een periode van vijf jaar. Vanaf het eerste volwaardige seizoen van Munt-directeur Peter de Caluwe (2008-2009) was er een probleem met de aanstelling van een vaste chef-dirigent. Oorzaak was een vertrouwensbreuk tussen het orkest en kandidaatchef-dirigent Mark Wigglesworth. Volgens een vakbondsman waren er toen twijfels over het artistieke niveau. “Ik heb niet gezegd dat er onder mijn beleid nooit een muziekdirecteur zal komen,” zei De Caluwe toen nog, “maar het zal inderdaad een tijdje duren vooraleer ik iemand vind met wie het klikt.” Die leemte lijkt nu dus ingevuld. Het geslaagde concept van gastdirigenten waarmee De Munt tot vandaag werkte, blijft overeind voor een deel van de concerten. TARQUIN BILLIET. © MAARTEN VAN DEN ABEELE

Vlnr. en vrnl. in de teletijdspiegel (Le Coq, Brussel, 1987 / Brasserie du Parc, Oostende, 2011): Deruddere, De Pauw, Didden, Decorte, Hintjens. “De tijd heeft erin gehakt, maar iedereen maakt nog zijn werk en heeft nog zijn publiek.” Ook bij Ars Musica, het festival voor hedendaagse muziek, komt er een nieuw gezicht aan het hoofd. Tarquin Billiet, nu nog artistiek directeur van de vzw Flagey, gaat er vanaf 1 oktober aan de slag. Voor de editie van 1993 werkte Billiet ook voor Ars Musica. In de toekomst zal hij de coör­ dinatie van Ars Musica samen met curator Claude Ledoux (voor 2012) en Patrick Davin (voor 2013) uitwerken. In het verankeringsbeleid van culturele instellingen in Flagey zal Ars Musica aan boord blijven van de JMB pakketboot.

Theater > Josse De Pauw & Friends op Theater aan Zee

Brusselse golf te O.

ADVERTENTIE

Handicap & informatie Deze dienst wil u de nodige informatie bezorgen om u wegwijs te maken in uw zoektocht naar mogelijkheden, voorzieningen voor personen met een handicap

 02/463.58.58 alle werkdagen van 9 tot 12u30 uitgezonderd donderdag van 14 tot 17u.

Bezoeken enkel op afspraak Informatie@handicap-ambulant.be

BRUSSEL – Een van de laatste keren dat hij er was, op een winterse draaidag voor de film Crazy love in 1987, dumpte Josse De Pauw nog een lijk in de Noordzee. Deze zomer keert hij terug naar de kust om zijn broekspijpen op te stropen als gastcurator van Theater aan Zee (TAZ) in Oostende.

O 

f hij direct ja zei toen ze hem vroegen? “Nee,” zegt Josse De Pauw, “ik heb direct ‘nee’ gezegd, eigenlijk. Omdat ik dacht dat het te veel werk zou zijn. Maar goed, Jan Goossens (van de KVS, MB) loopt daar rond, Arno is daar, en de ploeg van TAZ is  na vijftien jaar wel zo gerodeerd dat hij je  veel werk uit handen neemt.”

U bent misschien niet zo’n kustganger? Josse De Pauw: “Als metafoor is de zee zeer bruikbaar, maar met de kust zelf heb ik inderdaad weinig. Ik heb Oostende leren kennen door Arno, en door Dominique Deruddere die er op een gegeven moment een appartement had. Maar wij van huis uit waren niet zo’n zeefamilie. Toen ik een kind was, ging het eerder

richting Frankrijk of de bergen. Het vele volk schrikt me nu nog af. Het is toch een tredmolen, of een routine, waar ik liever niet in stap.” Wat betekent vakantie dan voor u? De Pauw: “Ik zit dikwijls in een huisje in het noorden van de Bourgogne. Als ik daar wat kan schrijven of teksten instuderen, dan is dat voor mij de perfecte vakantie. Ik ben op dat vlak ook wat verkloot door Radeis (het theatergezelschap waarvan De Pauw begin jaren 1980 deel uitmaakte, MB). Daarmee hebben we in korte tijd veel van de wereld gezien. Er zijn nog wel een paar dingen waar ik eens naartoe zou moeten, maar dat zien we dan wel.”


ZAZIE EN DE MOEDER VAN ZA & ZIE

Onze culinaire columnist Nick Trachet houdt zich niet meer  dagelijks met bacteriën bezig, of toch niet bewust, maar toen  ook hij om de oren werd geslagen met de berichtgeving over  EHEC, daagde het hem: “Ha,  Escherichia coli, de trouwste  vriend van de mens.”

Vandaag te gast in de Zaziezomerportrettengalerie,  afl evering 2: de cartooniste Ilah, die speciaal voor Zazie  de puberbroer en -zus Za & Zie tekent.  Wat is Ilahs favoriete geur? (Grond!)  En smaak? En favoriete kinderboek?

M CO

© ILAH

BACTERIËN EN BRUTE PECH

PO

SI T

I ON

BDW 1288 PAGINA 13 - DONDERDAG 14 JULI 2011

LEES MEER OP PAGINA 14

SSSSSNEL NAAR PAGINA 20-21!

©

D-

© DANNY WILLEMS

zers  van  I  Solisti  del  Vento  de  hertaling  van  Mozarts muziek door Christian Köhler samen  met  sopraan  Iris  Luypaers.  De  bijbehorende  tekeningen  van  Roger  Raveel  hangen  ook  op  de tentoonstelling  Roger Raveel ontmoet Constant Permeke, die ik op 9 juli mag openen in  het Permekemuseum Jabbeke.” “ Schrijvers in concert is een idee van de componiste en muzikante Corrie van Binsbergen.  Toen ik bij haar fragmenten uit  Werk ben gaan  voorlezen die zij op muziek had gezet, swing-

“Ja, het programma neigt naar nepotisme, maar daar hoef ik me niet voor te schamen” de dat echt serieus. Ze had dat ook al gedaan  met Kees van Kooten en Remco Campert, en  nu doen we het  ’s avonds in Oostende met onder meer Toon Tellegen en Paul Bogaert. In de  literaire tent waar ook  Auteurs in O. en  Uitgelezen aan zee plaatshebben.”

TAZ cultiveert sinds een aantal jaar de band tussen Brussel en Oostende. De Pauw: “Oostende is de enige plek aan de  kust die ook zonder zee een stad zou zijn. Er  worden  ook  nogal  wat  talen  door  elkaar  gesproken, dus ze zijn daar niet bang voor Brussel, zoals de rest van Vlaanderen soms. Vroeger  was  Oostende  zelfs  een  beetje  Engeland.  Arno was altijd vroeg op de hoogte van zaken  die  ginder  gebeurden  en  nog  niet  tot  de  rest  van België waren doorgedrongen. Ook de laatste jaren beweegt er in Oostende weer veel in  de kunsten.” Danny Willems heeft voor het festival in Brasserie du Parc zelfs een Oostendse remake gemaakt van de bekende foto uit 1987, met Hintjens, Decorte, Didden, Deruddere en u in café Le Coq. De Pauw: “Dat  was  de  duidelijkste  manier  om de link Brussel-Oostende zichtbaar te maken. Arno komt, Jan speelt –  Tanzung en  Bakchai –, Marc komt schrijven, grommen en doet  hier en daar een actie. Dominique wordt overgevlogen en zal hier de hele tijd zijn, vooral om  zijn fi lms in te leiden.” “Die  foto  is  destijds  toevallig  ontstaan.  Het  Franse  meisje  Margarita  wilde  een  foto  van  Arno maken. Die vond dat oké als zijn vrienden er ook op stonden. In L’Archiduc was het 

te  donker,  dus  verhuisden  we  al  wat  vroeger  dan  gewoonlijk  naar  Le  Coq.  En   voilà  -  het  werd de enige foto die ik aan de muur heb hangen.  Omdat  het  intense  jaren  waren  met  een  bende  die  toch  nog  altijd   on speaking terms is.  De  nieuwe  foto  verhult  niet  dat  de  tijd  er  heeft ingehakt, maar iedereen die erop staat,  maakt nog zijn werk en heeft zijn publiek. Ik  hoef me er dus niet voor te schamen dat mijn  programma voor  TAZ naar nepotisme neigt. Ik  ben eerder centrale gast dan curator. Een curator moet een zeer goed zicht hebben op het  hele  kunstenveld,  en  daarvoor  ben  ik  te  veel  met mijn eigen zaken bezig.”

U speelt zelf in drie producties, en u lanceert ook twee nieuwe literatuurprogramma’s. De Pauw: “Omdat het Kursaal de hele zomer  vol  zit  met  de  Abba-musical     Mamma mia!,  hebben  we  eerder  voor  compacte  stukken  gekozen  zoals   Ruhe   (monologen van SS’ers op   ie Siel van die Mier  ( moSchubert, MB)  en  D noloog van David Van Reybrouck, MB).  De  openingsvoorstelling  E   en nieuw Requiem  is  ook redelijk eenvoudig, maar wringt toch voldoende:  de  tekst  over  het  Laatste  Oordeel  en  eeuwige rust was natuurlijk spek naar de bek  van  Jeroen  Brouwers.  Daarbij  spelen  de  bla-

Waar gaat u zelf naar kijken? De Pauw:  “Ik  heb  altijd  de  Marcel  Pagnoltrilogie  van  Compagnie  Marius  willen  zien,  en die staat in Oostende natuurlijk perfect op  haar plaats, met uitzicht op de dokken. Sofi e  Decleir  is  een  heel  goede  actrice  die  ik  graag  mag,  en  die  blijkbaar  nog  nooit  zo  goed  bezig is geweest als in  Opus XX. Ook naar Jules  Deelder kijk ik uit. Ik ben een grote fan, en nu  kan ik hem eindelijk uitnodigen met zijn New  Cool Collective – altijd ambiance, al weet je op  voorhand niet  wat voor ambiance.” “Voorts  heb  ik  het  mailverkeer  mogen  inkijken dat de gasten van Olympique Dramatique  nodig hebben gehad om de reprise van  Het litteken lip in hun agenda te kunnen passen. Dat  was  op  zich  een  sketch,  dus  ik  voel  me  zeer  vereerd.  Liv  Laveyne  gaat  me  een  lijstje  maken  van  het  jonge  werk  dat  ik  moet  zien,  en  Les Ateliers Claus presenteert met  Bxl minuit  onbekende dingen van onbekend volk in Club  Terminus.” Michaël Bellon

Brussel aan Zee BRUSSEL/OOSTENDE  –  Het  programma  van   TAZ#2011 heeft  met  Josse  De  Pauw  als  gastcurator  weer  een  zeer  Brusselse  inslag.  Het  festival krijgt overigens subsidies, bestemd voor de  culturele uitstraling van Brussel in Vlaanderen. Alle ‘Brusselse’ producties in het programma zijn  gemarkeerd met het E40-icoontje hiernaast, dat  de  band  tussen  Brussel  en  Oostende  verbeeldt.  Behalve  de  directe  artistieke  vrienden  van  Josse  De  Pauw  zijn  ook  Brusselse  artiesten  en  instellingen als Tristero, Pieter De Buysser, Flat Earth 

Society,  Paul  Bogaert,  Les  Ateliers  Claus  en  Cinematek  present.  De  fi lms  van  Deruddere,  Didden, De Pauw en Decorte worden tussen 10 en 31  augustus  overigens  ook  vertoond  bij  Cinematek  in  Brussel.  A   ct for the people of Japan  is  een  benefi et-Bal Moderne ten voordele van Japan, onder  leiding van Fumiyo Ikeda, Taka Shamoto en Kosi  Hidama. MB Theater aan Zee, 28 juli tot en met 6 augustus. Meer op 059-56.20.16 en theateraanzee.be


BDW 1288 PAGINA 14 - DONDERDAG 14 JULI 2011

© CHRISTOPHE HOLEMANS

Bacteriën Nick Trachet BRUSSEL EN DE WERELD CULINAIR ONTDEKT Er is heel wat te doen geweest rond bacteriën. De Nederlanders, Spanjaarden en Belgen, maar vooral de Duitsers en de Fransen zaten met een serieuze komkommerkater door slechte kiemgroenten. De EHEC-bacterie zorgde daarvoor.

M

PO

SIT

N IO

De communicatie over de besmetting kwam traag op gang. Wat voor een bacterie was het? Eerst gaven ze op de radio geen enkele informatie. Later viel de afkorting EHEC. Ik hou me niet meer dagelijks bezig met bacteriën (toch niet bewust) en had over EHEC nooit geleerd, maar al spoedig daagde het mij dat die laatste twee letters allicht stonden voor Escherichia coli, de trouwste vriend van de mens. Weet u, beste lezer, dat er in ons lichaam meer bacteriën zitten dan eigen cellen? Ongeveer tienmaal zoveel, ofte honderdduizend miljard (1014). Allemaal bijeen op een schaaltje zouden die ongeveer een kilogram wegen. De laatste jaren groeit de belangstelling voor de invloed van deze minuscule wezentjes op ons lichaam. Ze zouden een veel belangrijker rol voor onze gezondheid spelen dan vroeger gedacht, en een ‘gezonde darmflora’ zou zowel obesitas als hartaanvallen en aderverkalking voorkomen. En diarree zowel als constipatie, uiteraard. Men is er erg mee bezig, maar het zal volgens mij nog een tijdje duren vooraleer hierover eensgezindheid groeit. Het gonst vandaag in de vakbladen. Nu en dan wat yoghurt lijkt toch een goed idee. Een van de belangrijkste darmbacteriën in onze buiken is de Escherichia coli. Coli betekent ‘van de darm’ en Escherichia is een eerbetoon van de wetenschap aan dokter Theodor Escherich, een Duitser die in Wenen deze darmbacteriën ontdekte, maar ook een pionier is van de kindergeneeskunde en een van de eerste grote verdedigers van borstvoeding. Hij stierf in 1911. Wat cynisch dat zijn naam tegenwoordig in verband wordt gebracht met voedselcrisissen! E. coli is een doorgaans ongevaarlijke, zelfs goedaardige bacterie, maar bacteriën veranderen voortdurend en ze wisselen genen uit met elkaar (bij hogere wezens noemt men dat seks), ook met virussen. Heel, heel zeldzaam kan zo’n microbe dan kwaadaardig worden, door slechte genen en mutaties. Maar er zijn er zoveel! Vermenigvuldig bovenstaand cijfer van het aantal buikbacteriën met de wereldbevolking (7 x 109), met alle andere warmbloedigen, van ratten over wilde zwijnen tot okapi’s en blauwe vinvissen, en u krijgt een getal met echt wel héél veel nulletjes voor de komma. Bij zo’n getallen is ‘hoogstzelden’ nog altijd een dagelijkse gebeurtenis. Er gaat dus altijd wel iets fout. En dat is er gebeurd in Duitsland. Brute pech, en iemand die net niet vaak genoeg de handen had gewassen. Zij/hij kon er waarschijnlijk niets aan

doen. “Shit happens,” zeggen de Amerikanen zeer toepasselijk. Bacteriën groeien snel en verschillen sterk van elkaar. Ze gebruiken andere voedingsstoffen, naargelang van hun aard, en ze scheiden ook stoffen af. Onze keukenazijn, bijvoorbeeld, wordt altijd gemaakt door bacteriën. De stoffen die zij maken, kunnen de gastheer waarin ze leven, tot voedsel dienen. Neem nu de koe. Wij hebben geleerd dat koeien gras eten, maar eigenlijk is dat niet waar. Koeien eten bacteriën en wat die afscheiden. Binnen in de koe zit een immense pens, een orgaan dat in de bacteriologische laboratoria ook wel een reactorvat wordt genoemd. Met het gekauwde gras voedt de koe een constant verwarmde bacteriecultuur in haar maag. Verder in de darm zal het brave dier allemaal stoffen in het lichaam opnemen die niet in het oorspronkelijke gras voorkwamen. Melk, zoals wij die drinken, is een bacterieel product dat even door een koe werd geraffineerd. In onze darmen gebeurt hetzelfde, maar op een bescheidener schaal; daarom kunnen wij niet van groene groente alleen leven en een koe wel: wij hebben veel gevarieerder voedsel nodig omdat we het zelf niet kweken in onze darm. Dan maar in onze tuin. Bacteriën voeren ook (biologisch) oorlog onder elkaar. Sommige soorten scheiden stoffen af die andere bacteriën doden of hinderen bij de groei. In parmaham en echte salami zitten melkzuurbacteriën die het leven onmogelijk maken voor rottingsbacteriën. Opent dat geen perspectieven voor de gezondheidszorg? Op een technologiebeurs zag ik onlangs een bedrijf dat pakjes bacteriën verkoopt voor de visindustrie. Het levert al jaren schimmels voor de kaas, en startculturen voor de zuivelindustrie en de salamifabrieken. En nu dus ook voor de visverwerking. Listeria monocytogenes is een bijzonder gevreesde bacterie in die industrie. Het ondier veroorzaakt dodelijke infecties en kan ook in ijskasten groeien.

Wat er gebeurd is in Duitsland, is brute pech, iemand die net niet vaak genoeg de handen had gewassen. Zij/hij kon er waarschijnlijk niets aan doen Maar verstuif een beetje gekweekt Carnobacterium over de koudgerookte zalm, en de Listeria krijgt geen kans om te groeien. Eenvoudig, onmerkbaar en efficiënt. Tien jaar geleden werd al voorspeld dat de toekomst van de voedingsindustrie niet lag in sterielere producten en nog méér hygiëne, maar net in het strategisch inzetten van microben tegen gevaarlijke voedingsrisico’s. Niet minder bacteriën, maar net veel meer. Die tijd lijkt nu aangebroken. Smakelijk. nick.trachet@bdw.be De hele reeks nalezen? www.brusselnieuws.be/trachet

Ganshoren, Jacques Sermonlaan en Anderlecht, Anderlechtse Weggevoerdenstraat.

Ukkel, Vanderkinderestraat en Etterbeek, Jachtlaan.

Ukkel, Vanderkinderestraat en Sint-Gillis, Lausannestraat.

Tentoonstelling > Merkwaardig erfgoed

Ode aan de voetenschraper BRUSSEL – In het Nederlands heet het een voet(en)schraper. In het Frans luidt het gratte-pieds of, beeldrijker, décrottoir. (In het Engels is het een boot scraper, in het Spaans quitabarros en in het Portugees raspabotas.) Het kleinood waaraan de Broeders van de Christelijke Scholen ooit een tekst ter bevordering van de hygiëne bij hun leerlingen wijdden, staat in de Sint-Gorikshallen in de kijker. Niet minder dan duizend keer, zoals de titel van de tentoonstelling ons wil doen geloven. Christophe Holemans, fotograaf van de voetenschrapers, struinde vier jaar geleden door de straten. Hij had verstrooiing nodig, hij observeerde deuren, bellen en brievenbussen, en dan ging zijn blik neerwaarts, waar hij de voetenschrapers ontdekte. Hij doorkruiste hele wijken om die merkwaardige stukken metaal te fotograferen, en het resultaat mag

merkwaardig genoemd worden. De voetenschrapers, vaak niet meer dan een gat naast de voordeur – ze hebben zwaar geleden onder gevelreiniging of de heraanleg van trottoirs –, zijn op foto even merkwaardig/opvallend/bezienswaardig als sommige brievenbussen. De geschiedenis van de voetenschrapers is ook de geschiedenis van stoepen, stadswandelingen en nederige beroepen zoals dat van de voetenkrabber, die nog tot begin twintigste eeuw in het straatbeeld opdook.   DV 1.000 voetenschrapers – Het geheugen van de stoepen in Brussel, nog tot en met 28 augustus in de Sint-Gorikshallen, Sint-Goriksplein 1, 1000 Brussel. Elke dag van 10 tot 18 uur, gratis toegang

©

D-

CO


© BENJAMIN TOLLET

BDW 1288 PAGINA 15 - DONDERDAG 14 JULI 2011

Groen > Warandepark kreunt onder intensief gebruik

Joggen op het gras is verboden BRUSSEL – Joggen is goed voor de gezondheid, maar slecht voor het parkgras. Schepen van Groene Ruimten Bertin Mampaka (CDH) heeft in het Warandepark verbodsbordjes laten plaatsen.

La Sanza, met frontman Eddy Mboyo op reuzenxylofoon, bant alles wat naar zeemzoet neigt: “Straatkinderen, tribalisme, corruptie, racisme: wie gaat daarover zingen?”

Muziek > Congolees dansfeest op Maïsha en B-United

‘Laten we er het beste van maken’ BRUSSEL – Vrijdag gaven Eddy Mboyo en zijn groep La Sanza in het Théâtre de Poche bij Ter Kameren een voorsmaakje van wat ze op het Maïsha-festival in Kure­ gem en op de nationale feestdag tijdens B-United zullen serveren: een groot Congolees dansfeest. “We willen de diversiteit van de Congolese samenleving in de verf zetten.” La Sanza gaf een spetterende show met een resem zelfgemaakte percussie-instrumenten, een sanza (duimpiano), een bas-sanza, twee stralende zangeressen/danseressen en frontman Eddy Mboyo op zang, dans en een gigantische houten xylofoon. Als we met iemand mogen vergelijken, dan denken we aan de afropop van de Guineeër N’Faly Kouyaté, steeds met stralende glimlach, veel energie en spectaculaire danspassen. La Sanza leverde een moderne en dansbare mix van soukous en traditionele Congolese ritmes. De gitaar, zo belangrijk in Congolese soukous, werd vervangen door de sanza. Het geheel is ongetwijfeld ietsje te gelikt, maar daar stoorde het (iets oudere) publiek zich geen seconde aan.

Potpourri Eddy Mboyo is een geboren entertainer die danst als geen ander: hij is ook danser en choreograaf en werkte in Congo al vaak met traditionele balletten. “Zo kwam ik in contact met heel wat muziekstijlen uit Congo. We hebben 450 etnieën en een onwaarschijnlijke culturele en linguïstische diversiteit. En toch brengen de meeste Congolese groepen dezelfde muziek, ndombolo (snellere variant van soukous, BT). Ik wil daartegenin gaan en onze culturele rijkdom op een moderne manier verwerken in mijn muziek,” vertelde Mboyo, amper op adem gekomen na een stomend concert. Mboyo schrijft ook de composities en de arrangementen van La Sanza. En wellicht nog origineler: bijna alle instrumenten zijn door hem ontworpen en door Désiré Isako Bola,

de percussionist van de groep, en een groep instrumentenbouwers vervaardigd. “Ik haal mijn inspiratie uit de traditie om nieuwe instrumenten te ontwerpen. In navolging van God, die de mens schiep, wil ik ook mijn sporen nalaten op deze wereld.” Vooraan op het podium stond een gigantische houten xylofoon. Achteraan stond de drummer op een klein podium met een indrukwekkend drumstel gemaakt uit percussie-instrumenten van verschillende grootte, potten en zowaar een ijzeren ventilator.

Sentiment Behalve het monopolie van de gitaar bant Mboyo ook het overaanbod aan sentimentaliteit in de Congolese muziek. “Al die liefdesliedjes, in een land waar zoveel problemen zijn!” zucht hij verontwaardigd. “Straatkinderen, tribalisme, corruptie, racisme,... Wie gaat daarover zingen?” La Sanza werkt aan een tweede album, maar deze zomer toert de band nog met de debuutplaat Emala uit 2007. Dat album kwam uit op het Brusselse label Igloo Mondo, een uitvloeisel van het Yambi-festival in 2007 dat een brug wierp tussen Franstalig België en Congo. Een mooi voorbeeld van nieuwe Belgisch-Congolese samenwerking, want, zo zei Mboyo tijdens zijn concert, “we kunnen de geschiedenis niet wissen. We zijn gedoemd om samen te werken, laten we er het beste van maken.”  Benjamin Tollet La Sanza treedt op 20 juli op op het wereldmuziekfestival Maïsha aan de Slachthuizen van Kuregem (toegang 5 euro), en op 21 juli op B-United van Muziekpublique met een latinofeest op het Peter Benoitplein in Neder-OverHeembeek, een swingfeest op het Willemsplein in Laken en Africa unite op het Anneessensplein in het centrum. Vanaf 17 uur, gratis. Meer op www.festivalmaisha.be en www.muziekpublique.be

Ze zijn elke landschapsarchitect een horreur: joggers. Het Jubelpark moet er een keer per jaar zo maar eventjes dertigduizend trotseren, voor de 20 km door Brussel. Het Warandepark krijgt dagelijks honderden joggers te verwerken. En dat laat zijn sporen na. Veel grasperken in het Warandepark zijn uitgesleten tot paadjes waar geen spriet meer groeit. Bertin Mampaka, schepen van Groene

Ruimten (CDH), wil daar een eind aan maken. Joggen mag nog, benadrukt hij, maar niet op het gras. Hij laat ‘no jogging’-bordjes plaatsen. Mampaka overweegt intussen ook om het aantal culturele evenementen terug te schroeven om het park wat rust te gunnen. Tot slot wordt ook de repressie opgevoerd. De banken rond de kiosk zijn volgekliederd met graffiti. Ook de standbeelden zijn mikpunt van vandalen. Parkwachters kunnen voortaan adminis­ tratieve boetes uitschrijven. De banken zelf zijn intussen in een nieuwe verflaag gezet en de standbeelden kregen een reinigingsbeurt.  SVG

Cultuur > Geen vierde editie van kunstenweekend

BRXLBRAVO sluit de boeken BRUSSEL – Vorig jaar was al duidelijk dat er geen vierde editie zou komen van het tweejaarlijkse kunstenfeest BRXLBRAVO. De organisatie wou toen andere horizonten verkennen omdat het weekend, waaraan zowel Nederlands- als Franstalige theaters, musea en dansgezelschappen deelnamen, niet op alle fronten succesvol was. Zo lukte het niet

om overal in de stad een feestgevoel te creë­ ren en was het elke keer moeilijk om subsidies bijeen te krijgen. Het plan was om meer op de zomer te focussen. Nu heeft BRXLBRAVO beslist er helemaal mee te stoppen. De vzw wordt ontbonden en het saldo wordt overgemaakt aan het Brussels Kunstenoverleg en HUB het Réseau des Arts à Bruxelles.

ADVERTENTIE

BIG SALE OFF FROM 10% UP TO

50%

WWW.WHITE-DESIGN.BE

VERLICHTING NAAMSESTRAAT, 6 - 1000 BRUSSEL T. 02.511.11.02 M. 0474.65.91.50 WOONACCESSOIRES REGENTSCHAPSSTR. 61B - 1000 BRUSSEL T. 02.502.03.18 M. 0477.59.55.49


BDW 1288 PAGINA 16 - DONDERDAG 14 JULI 2011

Nara Noïan: “Ik prijs me gelukkig dat ik twee moedertalen heb en mettertijd ook nog eens Frans en Engels geleerd heb. Ik hou mijn zonen dan ook voor dat het een zegen is dat ze verschillende talen ‘moeten’ leren op school.”

H 

et artistieke heeft Nara Noïan van in de wieg meegekregen. En die wieg stond in de Armeense hoofdstad Ere-

van. “Ik kom uit een familie van artiesten. Mijn moeder was een bekende muzikante, componiste en actrice met een hoog divagehalte; mijn vader speelde tuba in de plaatselijke opera. Amper vijf jaar oud zat ik al in de banken van de plaatselijke muziekschool. Een centraal gestuurd muzikantenfabriekje: in elke Sovjetrepubliek was er zo wel een. Het was de ideale voorbereiding op het conservatorium, maar ik was er niet graag. Toen de lerares wiskunde, die ook mijn klastitularis was, me het leven zuur begon te maken, was de maat vol en ben ik als bezeten gaan studeren. Resultaat: mijn drie laatste jaar heb ik in één jaar rondgemaakt. Vijftien was ik toen ik werd toegelaten aan het conservatorium, waarna ik ook acteerlessen ben gaan volgen.” Doordrenkt van het leven is Noïans muziek. “Ik heb zoveel stormen meegemaakt, maar de beloning is groot. Twee prachtige zonen. Een man in wiens gezelschap de liefde vanzelfsprekend lijkt. Leven en werken in een land waarvan ik hou... Wat het lot me ook voor de voeten heeft geworpen, ik heb altijd geweigerd

me te wentelen in de rol van slachtoffer. Het heeft me sterker gemaakt en geholpen een beter mens te worden: niet in de val van het egocentrisme trappen, luisteren naar wat de wereld te vertellen heeft. Als ik dat niet zou doen, dan zou mijn muziek weinig of niets voorstellen. Muziek is voor mij een heilzame therapie; ik zou niet zonder kunnen leven. Zelf musiceren, maar ook als stempedagoog mensen op weg helpen. Naar je eigen stem zoeken en luisteren, naar andermans stem zoeken en luisteren. Een ongelooflijke ervaring is het. En daarbij moet ik de klinisch logopediste Anita Eggermont bedanken, die me heeft geholpen toen er een operatie dreigde, doordat ik mijn stembanden had geforceerd door jarenlang te tolken.”

zijn onafhankelijkheid te verwerven. Van de ene dag op de andere was mijn paspoort niets meer waard; toen ik op de Russische ambassade om een nieuw ging, werd ik met een stevige scheldtirade de deur gewezen. Voor mij was het een drama, want ik wou per se weg uit Parijs, weer naar huis, maar ik kon niet. Mijn leventje, dat voordien zo mooi was uitgestippeld, stond helemaal op zijn kop. Ten einde raad heb ik me gewend tot het OFPRA, de Franse dienst voor de bescherming van vluchtelingen en staatlozen. Daar werd me het statuut van staatloze opgeplakt, net wat ik niet wilde. Een terugkeer naar Armenië mocht ik toen helemaal vergeten.” “Het was chaos, complete chaos. Radeloos was ik. Ik sprak Frans noch Engels, ik had geen schouder om op uit te huilen. Maar in een hoekje zitten kniezen was ook geen oplossing. Ik moest en zou iets doen. Dus heb ik mijn artistieke ambities opzijgezet en werk gezocht. Het was behelpen, van dag tot dag, stap voor stap. Toch vond ik gaandeweg mijn draai, en uiteindelijk heb ik een schooltje opgericht, de Monde Musical Ana Pavlovna. Het leven lachte me opnieuw toe, ik voelde me weer goed in mijn vel.”

Staatloos

Coup de foudre

Door de spelingen van het lot strandde Noïan als prille twintiger in Parijs. In 1991 was dat. “Ik was er voor enkele maanden om me te perfectioneren. Toen was er de mislukte Augustusstaatsgreep tegen Gorbatsjov. Die putsch heeft het uiteenvallen van de Sovjet-Unie in een stroomversnelling gebracht. Ook Armenië – dat in oorlog lag met de Azeri’s om de enclave Nagorno-Karabach – stond op het punt

In Parijs zette Nara Noïan haar eerste zoon op de wereld, Gaby, en die blije gebeurtenis voerde haar in 1997 naar Brussel. “Mijn moeder had Armenië verruild voor België, en ze wou doodgraag haar kleinzoon zien. Brussel was een coup de foudre. Parijs was koud, hard op het vlak van menselijke contacten. Nu nog noem ik het de stad ‘de la part de...’: zonder de juiste introductie gaat er daar

© PHILIPPE SIMON

UKKEL – “Verbluffend wat muziek kan teweegbrengen als je de juiste snaar raakt. ‘Uw muziek heeft me door mijn examens geholpen.’ Of: ‘Uw muziek heeft me gesterkt toen ik heel ziek was’: dat zijn reacties die mijn hart aan het zingen brengen.” Nara Noïan noemt de piano haar beste vriend. Ze schrijft, componeert, arrangeert, zingt. In het Armeens, Russisch, Frans en Engels. Nostalgie, hoop, speelsheid soms. Wereldmuziek voor een betere wereld.

© MARC GYSENS

“Oktober 2010. Hommage aan mijn moeder, Janna Blbulyan, in de Opera van Erevan: een fantastische herinnering.”

geen enkele deur open. Brussel daarentegen is warm en gastvrij. Ik was van plan twee weken te blijven, maar kijk, ik ben er nog altijd. Mijn moeder woont ondertussen in Parijs, mijn vader hier. Hij speelt nu tuba in de Politieharmonie van Brussel.” “Ik heb hier mijn bestemming gevonden. Ik hou van dit land, van de mensen. Mooi vind ik de nieuwsgierigheid van de Belg naar wat zich buiten de grenzen afspeelt, buiten zijn eigen wereldje. Maar waar ik niet bij kan, dat is het gehakketak over taal. Toen ik klein was, vond ik het heel normaal dat ik Russisch moest leren, ik heb zelfs mijn eerste chansons in het Russisch geschreven. Ik prijs me gelukkig dat ik twee moedertalen heb en mettertijd ook nog eens het Frans en het Engels meester


BDW 1288 PAGINA 17 - DONDERDAG 14 JULI 2011

FREDDI SMEKENS Avonteur

“Waarom moeten sommigen het beter hebben dan anderen? Omdat ze toevallig op de juiste plek zijn geboren?”

N 

Nara Noïan, muzikale ontmoeting tussen Oost en West

‘Voor een betere wereld’ ben geworden. Ik hou Gaby en zijn broertje Elliot dan ook voor dat het een zegen is dat ze verschillende talen ‘moeten’ leren op school. Het is een verrijking. Ik wil dat mijn kinderen binding hebben met hun roots, maar tegelijkertijd weiger ik hen op te sluiten binnen één gemeenschap; ik weiger barrières op te gooien in hun opvoeding.”

Oriental Express In België haalde Noïan een Eerste Prijs aan het conservatorium: mooi, maar als alleenstaande moeder moest er ook brood op de plank komen. “Het begon met een artistiek atelier voor Maghrebijnse kinderen op scholen: Le Monde de la Découverte. Lesgeven in kunst, muziek, theater. Tegelijkertijd ben ik als beëdigd tolk Russisch en Armeens bijstand gaan verlenen aan politieke vluchtelingen. Een beetje de ironie van het leven. Ik had noodgedwongen mijn weg gezocht en gevonden in het Westen, ver weg van mijn vaderland, terwijl ik niets liever had gewild dan terugkeren. En hier zag ik al die mensen die tot elke prijs een nieuwe toekomst wilden opbouwen in dit voor hen vreemde land, ver van huis. Het raakte me diep. Ik wilde me nuttig maken, ik wilde helpen. Het leven is uniek en iedereen heeft recht op een waardig bestaan. Waarom moeten sommigen het beter hebben dan anderen? Omdat ze toevallig op de juiste plek zijn geboren?” Moeder zijn en de kost verdienen was lange tijd het enige wat telde. Toch begon Noïan beetje bij beetje weer te investeren in muziek. En met die muziek mag ik kennismaken in haar studiootje thuis, in Ukkel. “Lang was het iets voor ’s avonds laat, als Gaby in bed lag.

Tijd voor mij alleen. Ik had al van kleins af gecomponeerd. Dat was iets heel natuurlijks voor mij, zonder dat ik erbij stilstond dat ik daarmee anderen iets te bieden had. Ik componeerde omdat ik het graag deed, omdat ik het in mijn familie nooit anders had geweten. Mijn moeder, vader, mijn broer, mijn neven, allemaal deden ze het.” “Nogal wat vrienden en kennissen gaven niet op: ‘Je moet echt iets doen met je talent, met je stem. Neem toch eens een cd op...’ In 2005 was het eindelijk zo ver: toen kwam het album Promesses uit met mijn toenmalige groep Bradyaga. Nadien volgden twee soloalbums, Cristal en Kino, en met Oriental Express komt eind september een derde uit. Die plaat draag ik op aan de Arabische Lente, die in Tunesië en Egypte met heel veel waardigheid en elegantie is verlopen. Dat heeft me tot in het diepste van mijn ziel beroerd. Ik wilde hulde brengen, vertellen ook over hoe Oost en West elkaar nodig hebben, maar op dit moment een beetje gedesoriënteerd zijn.” “Ik beschouw mezelf als een wereldburger, als een dochter van de aarde. Daarom bezing ik de liefde, de schoonheid, de vrijheid, de waardigheid. Ik ben ervan overtuigd dat als we onze kinderen een boodschap van liefde meegeven, van respect voor de andere, van het universeel gevoel mens te zijn, dat dan de wereld erop vooruitgaat. Dat het een wereld kan worden waarin verschillen als een kracht worden beschouwd, een rijkdom, een schoonheid. En niet als een probleem.” 

Karel Van der Auwera

www.nara-noian.com

u de vakantie voor de deur staat, denk ik haast onmiddellijk aan avonteur. Misschien is het ook wel zo dat het leven beschouwd moet worden as ’n onienschoekeling van alle gelukkige momente en alle avonteure dee we meigemokt hemme. Het laatste avonteur dat ik heb mogen meemaken, is een wandeling door een stukje Brussel waarbij ik als gids optrad. Die ervaring als gids-van-ienen-dag beschouwde ik as ’n echt avonteur. Temeer omdat je, wanneer je mensen aspecten van je stad probeert te tonen en er interesse voor wilt opwekken, er zelf een duidelijkere kijk op krijgt. En doordat uiteindelijk alles fijn en gezellig is afgelopen, mag ik het over ’n plezant avonteur hebben. Natuurlijk verwacht ik de vraag “Wa heit hem nog allemoe vè avonteure meigemokt?” Alsof dat ene avonteur nog niet volstaat. Maar toch wil ik even in mijn verleden grabbelen om die pertinente vraag te beantwoorden. In mijn jongere en brozere jaren bestond het grote avonteur erin mè auto-stop door Europa te reizen. Het grote voordeel van die manier van reizen is dat je mensen ontmoet die fier zijn op hun omgeving. Op die manier leer je de streek waarin je reist, kennen en appreciëren. Dat is natuurlijk maar één aspect van het avonteur. Maar laat het me zo uitdrukken, waarde lezer: elke neuven dag da we beginne, kan e neut avonteur meibringe. En gelukkig maar. Want het absolute tegenovergestelde van het avonteur is de verveling. Natuurlijk moet men er niet van uitgaan da we altaaid het avonteur moote zeuke. Ik zou zeulfs het teigenauvergestelde wille zegge. Veel, zo niet alles, hangt ervan af waardoor en in welke mate men ergens door geboeid is. Behalve de eigen stad verkennen en reizen kan bijvoorbeeld ook een spannend boek ons in ’n avonteur storten. Persoonlijk ben ik tot de vaststelling gekomen da schraaive ien van de schuunste avonteure es die we kunne meimoeke. En dan gaat het voor mij ni allien auver gedichte of in de gazet schraaive. Zo kan men een reis-avonteur gerust wat aanscherpen door onderweg gewoon een kaartje te sturen. Mo auver

raaize hemme we het doe sebeet al gehad. Soms, waarde lezer, stel ik me de vraag of er mensen zijn die net als Kuifje, Nero, Suske en Wiske, de Rode Ridder en noem maar op, van het iene avonteur in het andere tooimele. Nateurlaaik zou ik geire van daan club diel ooitmoeke. Maar we moeten ervan uitgaan dat e teveul on avonteure ons mier zou vermooje as amuzeire. Wat zijn nu de dingen die ik helemaal níét als ’n avonteur zou bestempelen? Daartoe horen onder meer maainen troep in Dochland en ’n nachteke in den amigo, om maar die twee te noemen. Bij alles wat voorafging, waarde lezer, wou ik het toch even hebben over het schuunste avonteur dat mij ooit te beurt is gevallen, of in elk geval een van de échte avonturen die mij altijd zullen bijblijven. Dat avonteur bestond uit een luchtballonvaart van Céroux-Mousty naar Nijvel. “Ik paasde da g’huugtevries had,” merkt men op wanneer ik met dat verhaal uitpak. Welnu, dat heb ik ook, maar in een luchtballon heb je daar helemaal geen last van. Uiteraard krijg ik van sommigen dan de vraag “En hoo mag da den wel komme, astableeft?” Het antwoord heb ik zelf ontdekt. Het komt omdat onzen ballon niet met Moeder Aarde verbonden is. Vandaar dat het avonteur de plezante kant op goet. En dat laatste mag gerust letterlijk opgevat worden. Anders zou den ballon ni opgoen, zoals men dat zo sappig in het Brussels zegt. Ik wil daar gerust aan toevoegen dat, hoewel de ferry Oostende-Dover wel degelijk het wateroppervlak raakt, ik er tijdens mijn vele avonteurlaaike raaize nooit zeeziek op geweest ben. Welnu, waarde lezer, ik hoop dat ik met dit avonteurlaaik stukske uw zin naar nieuwe horizonten en ontdekkingen wat heb aangescherpt. En dat uw vakantietochtje of eventueel expedities alles te moeke zulle hemme mè avonteur en verneuving. Laat de avonturier in elk van ons altaaid wakker blaave, en op taaid en stond nateurlaaik oek ’n dutche doon. Want achter elke hoek dee we oemsloege, kan het avonteur op de loor ligge. Iedereen die de lier even aan de wilgen hangt, wens ik ’n avonteurlaaike vakanse.

REDACTIE BRUSSEL DEZE WEEK Flageyplein 18, 1050 Elsene, 02-226.45.40, fax 02-226.45.69, info@bdw.be. ABONNEMENTEN Josiane De Troyer (abo@bdw.be), 02-226.45.45, fax 02-226.45.69. Gratis binnen het Brussels hoofdstedelijk gewest. Rest van België 15 euro per jaar; rekeningnummer 424-5529822-66 van vzw Brussel Deze Week. Buiten België 25 euro per jaar. DISTRIBUTIE EN PROMOTIE Ute Otten (ute.otten@bdw.be), Paul De Weerdt. RECLAME IN BDW Rika Braeckman (rika.braeckman@bdw.be), 02-226.45.41, 0477-97.21.27, fax 02-226.45.69. OPLAGE 70.660 exemplaren. HOOFDREDACTIE Anne Brumagne (anne.brumagne@bdw.be). EINDREDACTIE Katrien Stroobants (katrien.stroobants@bdw.be). REDACTIE Jean-Marie Binst (jeanmarie.binst@bdw.be), Christophe Degreef (christophe.degreef@bdw.be), Bettina Hubo (bettina.hubo@bdw.be), Patrick Jordens (patrick.jordens@bdw.be), Freddi Smekens (freddi.smekens@bdw.be), Steven Vandenbergh (steven.vandenbergh@bdw.be), Steven Van Garsse (steven.vangarsse@bdw.be), Danny Vileyn (danny. vileyn@bdw.be). REDACTIESECRETARIAAT Isabelle De Vestele (isabelle.devestele@bdw.be), Lien Annicaert (lien.annicaert@bdw.be), Gerd Hendrickx (gerd.hendrickx@bdw.be). MEDEWERKERS Michaël Bellon, Lieven Bulckaert, An Devroe, Philip Ebels, Eva Hilhorst, Ilah, Francis Marissens, Niels Ruëll, Bruno Schols, Tim Schoonjans, David Steegen, Benjamin Tollet, Georges Tonla Briquet, Nick Trachet, Karel Van der Auwera, Matthias Vanheerentals. FOTOGRAFEN Bart Dewaele, Anja Galicia, Marc Gysens, Ivan Put, Herman Ricour, Dieter Telemans, Saskia Vanderstichele, Jo Voets. VORMGEVING Peter Dhondt (peter.dhondt@bdw.be). FINANCIËLE ADMINISTRATIE Manu De Hertogh (manu.dehertogh@bdw.be). VERANTWOORDELIJKE UITGEVER Anne Brumagne, BDW, Flageyplein 18, 1050 Elsene. ALGEMENE DIRECTIE Marijke Vandebuerie (marijke.vandebuerie@bdw. be). Brussel Deze Week wordt gedrukt op de persen van de nv Roularta, Meiboomlaan 33, 8800 Roeselare en wordt gesubsidieerd door de Vlaamse Gemeenschap en de Vlaamse Gemeenschapscommissie. ONS MAILEN? Al onze mailadressen zijn volgens dezelfde structuur opgebouwd: voornaam.naam@bdw.be (losse bestanddelen van voornaam of naam aan elkaar, en zonder trema’s, verbindingsstrepen en andere tekens).


BDW 1288 PAGINA 18 - DONDERDAG 14 JULI 2011

Wielrennen > Kris Lissens verdedigt politiezone Zuid op Wereldspelen

‘Geen medaille halen zou ontgoocheling zijn’ © BRIAN GREEN PHOTOGRAPHY

Politieman Kris Lissens, met Belgische driekleur. “In New York neem ik deel aan alle zeven de wielerdisciplines.”

BRUSSEL – Agenten met een bierbuik hebben er geen schijn van kans: op de World Police & Fire Games (WPFG) strijden afgetrainde politiemensen van over de hele wereld voor de prijzen. Wielrenner Kris Lissens (31) verzamelde op de vorige twee edities al een paar medailles en wil binnenkort in New York zijn favorietenrol bevestigen.

‘E 

en gouden, een zilveren en een bronzen medaille heb ik twee jaar geleden in het Canadese Vancouver behaald,” vertelt de politieman uit Vorst. “Tijdens

de  CLUB

mijn eerste deelname in het Australische Adelaide pakte ik zilver. Daar was het iets moeilijker omdat de Italianen en Spanjaarden verder in hun seizoen zaten.”

Lissens is afkomstig uit het Pajottenland en werkt al een zevental jaar in de politiezone Zuid. Hij is gebeten door de wielersport en fietst sinds zijn veertiende in competitieverband. Een vijftal jaar geleden ontdekte hij de politiecompetitie. “In België heb je in feite nog alleen het Belgisch en het Vlaams kampioenschap, en daarnaast natuurlijk ook bijvoor-

beeld een paar wedstrijden voor de politie. Allemaal veel kleiner dan de Wereldspelen, die je gerust kunt vergelijken met de Olympische Spelen, maar dan voor leden van politie en brandweer en veiligheidspersoneel.” De Spelen worden om de twee jaar in een wereldstad georganiseerd. De klassieke elementen als een atletendorp, een openings- en een slotce-

Swimming Club Calypso (SCC), Watermaal-Bosvoorde

Waternimfen geven er brui aan © MARC GYSENS

WATERMAAL-BOSVOORDE – Vrouwelijke waterpoloploegen zijn dun gezaaid in België. En al na één seizoen lijkt Brussel zijn enige damesploeg te verliezen. Swimming Club Calypso (SCC) biedt naast zwemmen en aquagym ook waterpolo aan. “SCC heeft gepionierd in waterpolo voor dames,” legt penningmeester Jacques Van Der Kelen (56) uit. “We waren de eerste in Brussel en een van de eerste in België. Maar er was geen competitie, en de meisjes hebben er na een seizoen al de brui aan gegeven. De motivatie ontbrak.” SCC heeft het zwembad Calypso 2000 als uitvalsbasis, waar zowel competitiebeesten als recreanten welkom zijn. “Het zwembad is een rem. Met een lengte van 33 meter en 33 centimeter is het te klein voor regionale en nationale competities. Daar komen nog zaken bij als de gelimiteerde tijd dat we in het water kunnen: tussen zeven en halftien ’s avonds. Daarom zijn we eerder een ‘vormende’ club.

De toekomst van de SCC-damesploeg wordt almaar twijfelachtiger, de heren gaan voort.

remonie en zowat al de olympische sporten ontbreken er niet. De atleten zijn van een goed niveau, maar moeten naast het nodige talent ook over een stevig gevulde portefeuille beschikken. “De Spelen staan open voor iedereen, maar je moet wel alle kosten op jou nemen. In België is dat toch zo. Dit jaar verblijven we twaalf dagen in New York: dat kost een flinke duit.” “Ik zal er deelnemen aan de zeven wielerdisciplines: een wegrit tussen tachtig en honderd kilometer, een criterium van één uur plus één ronde, een tijdrit, klimtijdrit, sprint, en op de piste zijn er dan nog de vierhonderd meter en vier kilometer achtervolging. Het is op de sprint dat ik in Vancouver goud heb behaald, dus ik mag wel zeggen dat ik op politieniveau een snelle jongen ben.” “Dit niveau is te vergelijken met de elite zonder contract. Op de zestig deelnemers heb je misschien tien mannen met een dikke buik, maar die vallen snel af, hoor. Vanaf je 31ste word je ook nog ingedeeld in leeftijdscategorieën. Dat is een voordeel als je wat ouder wordt (lacht).”

Allemaal Belgen De Belgische delegatie telt dit jaar

Zodra zwemmers een bepaald niveau halen, gaan ze meestal naar een andere club.” De dames moesten zich jarenlang tevreden stellen met wedstrijden bij de jeugd en de reserves (want daar mogen ze wel met de mannen spelen), maar vorig jaar besloten ze een entente aan te gaan met de water­polovrouwen van Poseidon. “De trainingen en wedstrijden werden verdeeld over beide baden. De dames schreven zich in voor de competitie, die maar één divisie telt, verdeeld over twee reeksen. Ze kwamen in een zware reeks terecht en moesten de wet van de sterkste ondergaan.” Nu zou het weleens kunnen dat er na amper één seizoen de stekker uit getrokken wordt. “Poseidon denkt nog na of het voort wil gaan. Maar als zij de entente verbreken, is het ook voor ons gedaan. Jammer, want we zijn de enige vrouwelijke waterpoloploeg in Brussel.” Het is raden naar de reden waarom waterpolo niet aanslaat in onze hoofdstad. Te fysiek? Dat wordt tegengesproken door het succes van de vrouwelijke rugbyploeg van Watermaal-Bosvoorde. Met zijn driehonderd leden heeft SCC alleszins een mooi potentieel. Teer punt blijft de infrastructuur. “We dromen natuurlijk van een beter bad. En met onze mannelijke waterpoloploeg naar eerste, waarom niet? Maar het is niet evident, de concurrentie is groot in eerste divisie. En elke week een pandoering incasseren is ook niet leuk.”  TS www.scc.be


BDW 1288 PAGINA 19 - DONDERDAG 14 JULI 2011

een honderdtal Belgen uit alle hoeken van het land. Volgens Lissens zitten er een paar medaillekandidaten bij, en dan vooral op de triatlon en biatlon en in het atletiek. Maar alhoewel ze onder één vlag deelnemen, reizen ze niet als ploeg naar Amerika. “Wij gaan met 73. Zowel Vlamingen, Walen als Brusselaars. Maar de deelnemers van bij-

nu zowat tien jaar geleden. En ’s avonds wordt er gefeest. Het is meer dan sporten alleen. Het is ook wel weer leuk om collega’s te ontmoeten die ik op de vorige twee edities heb leren kennen. En ik vind het een prima gelegenheid om wat aan toerisme te doen.”

Geen bier

“Goud op de sprint in Vancouver: ik mag wel zeggen dat ik op politieniveau een snelle jongen ben” voorbeeld Antwerpen en Charleroi verkiezen in hun eentje te gaan. Dat is jammer, want we zijn toch allemaal Belgen? We hebben er nu wel voor gezorgd dat we allemaal hetzelfde trainingspak zullen dragen, maar dat is – opnieuw – op eigen kosten. Wellicht zal ik het logo van de politiezone Brussel-Zuid op mijn truitje hebben staan.” Het evenement is ook meer dan een sportcompetitie. Je kunt moeilijk zoveel agenten samenbrengen en alleen over sport spreken. “Er zijn ook allerhande beurzen en seminaries. Zo zal er gesproken worden over 9/11,

Dit jaar vinden de World Police & Fire Games in New York plaats van 26 augustus tot en met 5 september. Wat dacht u bijvoorbeeld van een wegrit in Central Park? Een mooi kader, dat Kris Lissens moet inspireren tot topprestaties. “Ik ben tevreden als ik een medaille haal. Met lege handen thuiskomen zou een ontgoocheling zijn. Het is een leuk aandenken, en natuurlijk is het aangenaam om op het podium te staan.” In zijn vrije tijd rijdt Lissens bij de elite zonder contract. Na een operatie aan de knie werkt hij nu hard om opnieuw aan te sluiten bij het peloton. “Ik probeer elke dag te fietsen, dat gaat van twee tot vier à vijf uur. Op mijn voeding let ik niet speciaal, ik overdrijf sowieso niet en bier drink ik niet.” “Naar eind augustus toe zal mijn voorbereiding wat meer toegespitst zijn op de Spelen. Stress heb ik niet; ik zit toch al zeventien jaar in het peloton. Ik heb ervaring; ik weet dat ik er alles voor gedaan zal hebben, en ik zie wel hoe het loopt.”  Tim Schoonjans

Goud voor Lissens op de Wereldspelen van Vancouver in 2009.

Grote Markt wordt kaatsterrein

David Steegen La Perla Al weken zitten de supporters van paars-wit op hete kolen. Na de derde plaats van vorig seizoen geven ze uiting aan hun ongenoegen. RSCA mag hoogstens tweede worden. Nooit lager. Maar voordat Ivic kwam, heeft Sporting ooit zeven jaar niets gewonnen. Met spelers als Rensenbrink, Ressel en Van der Elst. Dagelijks worden medewerkers van de club overstelpt met e-mails en brieven van fans. Het is niet makkelijk te ondergaan als een mens van Anderlecht houdt en voor de club werkt. We zijn allemaal supporters. Onlangs kregen we de moeilijkst te slikken boodschap. Een bruine envelop met twee verscheurde abonnementen. Ik kijk naar de namen. Ze zijn van twee zelfverklaarde supporters van Anderlecht. Journalisten. Ach, soms zit er een positieve brief tussen. De drang is groot om uit te leggen dat de broodnodige sterspelers zich misschien wel binnen de club bevinden. De jongelingen Fernando Canesin, Dennis Praet en Nathan Kabasele zullen misschien ontploffen? Ziguy Badibanga is al op de goede weg. En wie weet presteert Sacha Iakovenko ook wel plots? Niemand kan het met grote zekerheid voorspellen. Romelu Lukaku stond er ook ineens, vroeger dan verwacht. Voetbal is geen wetenschap, en gelukkig maar. Een zaak staat vast: de Sporting-supporter wil sterren. Aankopen. We werken in alle geledingen naarstig aan de verre en aan de nabije toekomst. Wie niet tegen druk bestand is, blijft hier beter weg. We hopen met z’n allen, in Neerpede en aan de Théo Verbeecklaan, even hard op de komst van de witte merel die het Brusselse voetbal weer de glans moet geven die het verdient. Die ochtend staat de algemeen directeur plots aan mijn kantoor. “David, ik houd je wel op de hoogte, maar bereid je voor, we gaan er eentje aankondigen,” zegt hij zacht.

“Normaal krijg ik voor de middag alles rond met Club Brugge” – en weg is hij. Even later zie ik hem, vergezeld van zijn vader en zijn makelaars, de oprijlaan van het jeugd- en trainingscomplex op wandelen. De kleine Venezolaan glimlacht zijn witte tanden bloot. Hij dartelt onze kantoren binnen. Ronald Vargas hoort bij Anderlecht. De wereld stopt even met draaien. Iedereen stopt met werken. Mijn medewerkster, een WestVlaamse met een door en door paars hart, kijkt me met fonkelende ogen aan. We denken aan hetzelfde. Laat iedereen maar lullen. Dit is ’m, onze nieuwe vedette. Ik denk terug aan het begin van de jaren negentig. In de loop van de namiddag stelt mijn baas hem aan me voor. Ik heet hem welkom en vertel hem dat we allemaal heel gelukkig zijn met zijn komst. Ik noem hem La Estrella, ‘de ster’. Ronald Vargas lacht. Hij lijkt opgelucht. Nu, ik weet dat clubliefde relatief is. Nog geen jaar geleden verklaarde Jelle Van Damme dat Sporting Anderlecht zijn club was; enkele weken later tekende hij in Luik. Ronald Vargas voelt anders. “Als Lukaku blijft, dan maakt hij er dertig met jou in de rug,” zeg ik hem na alle interviews. Op het einde van de bewogen dag drinken we een glas champagne (Vargas drinkt water) in het kantoor van de algemeen directeur. Mijn vrouw en oudste dochter komen langs en delen in ons geluk. Ik zie het bij Real Madrid nog niet gebeuren. Ronald Vargas voelt zich al helemaal thuis. Zijn vader vertelt me dat zijn bijnaam La Perla is. We spreken hem niet tegen. Ronald Vargas hoort in Brussel. www.brusselnieuws.be/steegen David Steegen is persverantwoordelijke van voetbalclub RSC Anderlecht

ADVERTENTIE

BRUSSEL – De kaatssport is op zondag 17 juli weer even helemaal terug in de hoofdstad, voor de jaarlijkse Grote Prijs van Brussel. Kaatsen is een van de oudste nog beoefende balspelen en was vroeger in heel wat Brusselse volkswijken dagelijkse kost. Vandaag de dag staat er nog maar één kaatsafspraak op het programma: de Grote Prijs van Brussel gaat dit jaar op zondag 17 juli om 15 uur van start. De beste kaatsers van

het land staan er oog in oog met elkaar. De vier ploegen die halverwege het seizoen de eerste vier plaatsen van het klassement innemen, nemen het tegen elkaar op. Kerksken, Maubeuge en Baasrode zijn al zo goed als zeker van de partij. Om 13 uur wordt tijd gemaakt voor de jeugd, want dan wordt voor de Wissel­beker Jean Rombouts-Dandoy voor miniemen gespeeld. Geïnteresseerden kunnen gratis komen kijken. Het wordt een niet te missen stukje Brusselse sportgeschiedeTS nis op de historische Grote Markt.

AL BASKET WAT DE KLOK SLAAT BRUSSEL – De nationale basketbalploeg begint aan zijn voorbereiding op het Europees kampioenschap met een ‘Brusselse week’, van 25 tot en met 29 juli. De Belgian Lions mogen voor het eerst sinds 1993 nog eens naar het EK, van 31 augustus tot en met 18 september in Litouwen. De voorbereiding op het kampioenschap begint met een Brusselse trainingsweek. Tijdens die week zijn er onder meer workshops en trainingen (met toptrainers Lucien Van Kersschaever en Giovanni Bozzi) in het Zuidpaleis. Op de campus van de ULB is er dan weer

een dag met pleintjesbasket. Uiteraard is er ook een meet & greet met de Belgian Lions, die voor de gelegenheid ontvangen worden op het stadhuis. Dit zijn maar enkele activiteiten uit het rijke aanbod. Van 25 tot en met 31 juli trainen de Belgian Lions en de Young Lions in Neder-OverHeembeek. Op vrijdag 29 juli spelen de eersten er tegen Ivoorkust; de jongeren spelen op 29 juli tegen Excelsior Brussel, op 30 juli tegen Centraal-Afrika en op 31 juli tegen SeTS negal. www.belgianlions.com


BDW 1288 PAGINA 20 - DONDERDAG 14 JULI 2011

BD W

zaIE

DOOR PATRICK JORDENS

R IEDE

RE

Z

ZAZIEZOMERPORTRETTENGALERIE (2) ZAZIE

V

OO

O T 99 J A T 9

• R A

De favorieten van Ilah

EN VAN

W

elk beeld vond je zo bijzonder dat het in je hoofd is blijven hangen? Welk kunstwerk heeft je ooit aan het lachen, huilen, huiveren, dromen... gebracht?

Geur? Ik heb er veel: platanen, citrusbloemen, jasmijn, vanille, gember, citroengras, pas gewassen lakens, grond,...

Smaak? Ook veel. De smaak van limoen, passievruchten, frambozen, pistachenoten, kruidenzout, gember, pepers,...

We vroegen het aan zeven Brusselse kunstenaars: (strip)tekenaars, prentenboekenmakers, filmregisseurs... Zij tonen jou deze zomer hun favoriete beeld. Dat kan je telkens bewonderen op de rechterpagina. En daarnaast stellen ze zichzelf ook voor. Onder andere met een uniek zelfportret, speciaal getekend of bedacht voor deze zomerreeks.

Geluid? Het geluid van ski’s glijdend in de sneeuw, een enkele auto die ’s nachts voorbijrijdt terwijl ik in bed lig, een kabbelende zee, krekels, de stem van mijn lief

Kinderboek? De heksen van Roald Dahl

Plekje in Brussel? Het terras van café Cirio

Vakantiegevoel? Vertrekken en het gevoel dat je alle ballast achterlaat en dat alles goed is en komt

Welkom in de Zaziezomerportrettengalerie!! Met deze week als gast: cartooniste Ilah. Onder meer bekend van Cordelia (in De Morgen) en van onze sympathieke cartoontieners Za & Zie (in BDW).

Beeld?

Meer van Ilahs werk staat op www.ilahcordelia.com!

nn eke ee w

i et .

tw nde e. ome leri k e /ga d e n b e . s n c hij u s . euw ver s elni st s u W s g D u au .br nB op 4 ie e ww Z az pw r ug o e t t a z i jn st a We eks le r e e h De

© ILAH

Ilah door Ilah.

Ik zag het werk ‘Not quite at home’ bijna twintig jaar geleden voor het eerst, op de tentoonstelling Documenta IX in het Duitse Kassel. Het greep me onmiddellijk en onverbiddelijk. Zo ontroerd... tot tranen toe. Dat was nogal vervelend, want een kunstwerk staat niet in een donkere bioscoopzaal. En ik had geen zakdoek. Enfin, het heeft nog een vervolg gehad: een jaar later zat ik bij de kunstenaar zelf, Mariusz Kruk, en zijn vrouw in hun appartement te eten en wodka te drinken. Hij was de docent en vriend geworden van mijn toenmalige lief, die een jaar in Polen studeerde. En er kwam nóg een vervolg: enkele jaren geleden heb ik het werk toevallig in ‘rusttoestand’ mogen zien, in de enorme opslagplaats van het Gentse museum SMAK. De deuren van de kast waren stuk, ze moesten hersteld worden. Het truitje heb ik mogen aaien... alsof ik het eindelijk mocht troosten.


BDW 1288 PAGINA 21 - DONDERDAG 14 JULI 2011

Mariusz Kruk, ‘Not quite at home’, 1991, collectie SMAK.


BDW - editie 1288