Issuu on Google+

DONALD L. HOROWITZ DOCTOR HONORIS CAUSA (VUB)

‘Jullie Belgen zijn geen model voor andere federaties’ MICHèLE ANNE DE MEY LAAT HET SNEEUWEN IN HET KAAITHEATER En ook: Le chat du rabbin, Tune-Yards en Festival de Wallonie.

02 06 11

4 5

INTERVIEW

AFGIFTEKANTOOR BRUSSEL X P303153

Driehoeksverhoudingen SINT-JANS-MOLENBEEK – De verloren hoek aan de Ninoofsepoort, waar enkele van de drukste verkeersaders van Brussel elkaar kruisen, lag jarenlang te verkommeren tot enkele buurtbewoners er, met wat steun, een heus speelplein aanlegden. Het Driehoeksplein werd vrijdag, niet toevallig op de Dag van de Buren, ‘ingefeest’. “Dit is een signaal naar de politiek,” vertelt mede-initiatiefnemer David Leyssens. “De Ninoofsepoort heeft veel meer nodig. De verkeersveiligheid moet beter, en de beloofde publieke ruimte moet YC er ook echt komen.” © BART DEWAELE

Welzijn > Franstaligen vrezen stroomlijning volgens taal

Crèchedecreet irriteert Picqué M 

inister-president Picqué was zichtbaar geërgerd in de commissie Algemene Zaken van het Brussels parlement, waar hij door parlementslid Elke Roex (SP.A) ondervraagd werd over de kinderopvang. “We hebben deze week twee keer slecht nieuws gekregen,” zei hij. “De Vlaamse regering sluit zich aan bij de klacht van Vlaams Komitee Brussel tegen het Brussels Crècheplan, én ze heeft het decreet op de kinderopvang goedgekeurd.” Vorige week raakte bekend dat Picqué het Brussels Crècheplan in de koelkast stopt. Aanleiding is de juridische onzekerheid. Het Brussels Gewest is niet bevoegd voor kinderopvang, maar subsidieert toch al enkele jaren de bouw van gemeentelijke crèches. Het Vlaams

Komitee Brussel heeft hierover een klacht ingediend bij het Grondwettelijk Hof. Picqué vernam vorige week dat de Vlaamse regering zich bij die klacht aansluit. Picqué is daar bijzonder boos over. “Dit is onvoorstelbaar. Taaltwisten op de kap van de kinderen,” riep hij uit.

Van hot naar her Ook het nieuwe decreet Kinderopvang dat de Vlaamse regering zopas in eerste lezing heeft goedgekeurd, is Picqué een doorn in het oog. Franstalige crèches met een (Vlaams) attest van toezicht van Kind & Gezin spelen die erkenning kwijt, tenzij het personeel voldoende Nederlands kent. Die crèches zouden naar de Franstalige tegenhanger ONE kunnen overstappen, maar daar zijn de voorwaarden strenger.

Volgens berekeningen van Elke Roex staan hierdoor 3.500 opvangplaatsen op de tocht. Op een moment dat er, door de explosieve demografie, een schrijnend tekort aan opvangplaatsen dreigt, is dat weinig verkwikkend nieuws. Franstaligen reageren ook geprik-

Picqué vreest hierdoor een strikte stroomlijning in de kinderopvang in Brussel volgens taal. Vandaag is de inschrijving in kinderopvang nog altijd een beetje ‘vrijheid blijheid’. Volgens SP.A-parlementslid Roex bewijst de onenigheid dat overleg tussen de gemeenschappen hoog-

dringend is. “De normen in Brussel zijn verschillend. In een Franstalige crèche is zes vierkante meter verplicht per kind, in een Vlaamse

crèches is dat vijf vierkante meter. Waarom zouden we geen gemeenschappelijke normen afspreken? Waarom niet één aanmeldingsloket, voor de Franstalige en de Nederlandstalige kinderopvang?” Charles Picqué en VGC-collegelid Brigitte Grouwels (CD&V) werken nu aan een Brusselse kadernota over kinderopvang die dit soort problemen moet uitklaren, maar echt vooruitgang is daarin nog niet geboekt. Om de uitvoering van het Vlaamse decreet niet in het gedrang te brengen, heeft Grouwels alvast de opdracht gegeven om de oprichting van een lokaal loket voor de Nederlandstalige kinderopvang te onderzoeken.  Steven Van Garsse

ADVERTENTIE

ADVERTENTIE

“Dit is toch onvoorstelbaar. Taaltwisten op de rug van de kinderen” keld op een ander onderdeel van het Vlaams decreet. Vlaanderen wil  per gemeente één lokaal loket voor de kinderopvang, over alle netten heen. Ouders melden zich daar aan; bij het loket wordt dan bekeken waar en hoeveel plaatsen er zijn. Zo hoeven de ouders niet meer van hot naar her. In het Brusselse gewest komt er één Vlaams loket. Het Lokaal Overlegplatform Kinderopvang of de Vlaamse Gemeenschapscommissie zal dit loket beheren.

DB11/763156E1

BRUSSEL – De Vlaamse regering heeft een nieuw decreet over de kinderopvang klaar. Minister-president Charles Picqué (PS) noemt dat slecht nieuws voor Brussel. Vooral het ‘uniek loket’ en de verstrenging van de taaleisen irriteren Picqué.

Gratis naar de festivals?! Ga snel naar pagina

Lees meer op pagina 11.

28 en 29

N° 1282 VAN 2 TOT 9 JUNI 2011 ¦ WEEK 22: WEEKBLAD, EEN UITGAVE VAN VZW BRUSSEL DEZE WEEK, FLAGEYPLEIN 18, 1050 ELSENE, REDACTIE: 02-226.45.40, ABONNEMENTEN: 02-226.45.45, FAX: 02-226.45.69, E-MAIL: INFO@BDW.BE


OPMERKELIJK

BDW 1282 PAGINA 2 - DONDERDAG 2 JUNI 2011

GEMEENTEN MOETEN WACHTEN OP DEXIA-GELD BRUSSEL – De Brusselse gemeenten krijgen dit jaar drie miljoen euro minder dividend van Dexia dan verhoopt, áls ze al iets krijgen. Het Gemeentekrediet (Dexia’s voorloper) en de Belgische gemeenten waren decennialang als een Siamese tweeling. Het kan verkeren... Tegenwoordig vraagt Joël Riguelle (CDH), Brussels parlementslid en burgemeester van Sint-Agatha-Berchem, zich hardop af wat het nut voor de Brusselse gemeenten is van de Gemeentelijke Holding van Dexia. De Gemeentelijke Holding heeft een verlies van zeventien miljoen euro geboekt. Het is dan ook vreemd dat er een dividend uitgekeerd wordt; organisaties die verliezen boeken, doen zulks normaal niet. De raad van bestuur van de Gemeentelijke Holding heeft vorige week beslist om dat dividend niet nu uit te keren, al hadden de gemeenten daarop gehoopt; de uitbetaling is verdaagd naar december, als de liquiditeitstoestand dat ten minste toelaat en als er voor 150 miljoen euro activa verkocht worden om de schulden af te bouwen. Het dividend wordt in elk geval beperkt tot zeven procent. Een opbrengst waar elke particuliere spaarder onmiddellijk voor wil tekenen, maar zo niet de gemeenten: hun was dertien procent beloofd. Voor gemeenten als Anderlecht en Schaarbeek, die op de jackpot hadden gehoopt, is dit een flinke streep door de rekening. In plaats van 1,1 miljoen euro moet Anderlecht het stellen met 512.000 euro; Schaarbeek krijgt 570.000 euro in plaats van 1,2 miljoen euro. Schaarbeek is dan ook zeer ontgoocheld. Toch had de gemeente beter moeten weten.  De gemeenten waren in 2009  niet verplicht op een kapitaalsverhoging in te tekenen. Sint-Lambrechts-Woluwe bij­ voor­­beeld heeft de kelk aan zich laten voorbijgaan. De Stad Brussel (vijf miljoen euro) en de gemeente Schaarbeek (negen miljoen euro) daarentegen hebben zelfs geld geleend om aandelen te kopen. Hoe de achttien betrokken gemeenten dat verlies (nota bene in het jaar voor de gemeenteraadsverkiezingen) gaan compenseren, is nog niet bekend. Schaarbeek verhoogt alvast de heffing op kantoren, commerciële ruimten en bordelen. De Brusselse gemeenten hopen anderzijds op een tussenkomst van het Gewest. Een ander teer punt is de waarborg voor de Gemeentelijke Holding. Dexia mikt op een verlenging. Vlaams minister-president Kris Peeters (CD&V) wil hieraan voorwaarden verbinden. Brussel moet zich nog uitspreken.  Danny Vileyn

Uitgelicht > MIVB stelt jaarrapport 2010 voor

Flausch: meer geld voor minder nachtpatrouilles BRUSSEL – MIVB-baas Alain Flausch denkt aan een reorganisatie van de veiligheidsdienst. Wanneer het mandaat van Securitas deze zomervakantie afloopt, wil Flausch 36 nieuwe bewakingsagenten in dienst nemen. Opmerkelijk: ’s nachts wil hij minder patrouilles.

D 

at heeft Alain Flausch gezegd in de marge van de voorstelling van het MIVBjaarverslag 2010. Dat jaarverslag legt mooie cijfers voor: vorig jaar werden er 311,6 miljoen individuele ritten afgelegd door de klanten. Dat is een stijging van meer dan zeven procent tegenover het jaar voordien. Het aantal individuele ritten zit in stijgende lijn sinds het jaar 2000: toen waren er 170 miljoen individuele ritten. Met dat succes is natuurlijk verantwoordelijkheid gemoeid, en Flausch gaat er ook prat op dat zijn firma die verantwoordelijkheid in de toekomst ook zal nemen. Hij legt de

nadruk op het sluiten van de metropoortjes, een operatie die in 2013 afgerond moet zijn. “Onlangs hebben we de poortjes in het Zuidsta­ tion in dienst genomen, en meteen tekenden we een massale toeloop aan onze kaartjesautomaten op,” zegt Flausch. “Dat duidt erop dat er jammer genoeg massaal werd gefraudeerd, en dat poortjes meer dan ooit noodzakelijk zijn. In de metro wordt vandaag nog voor ongeveer veertien procent gefraudeerd.” Maar het meest wordt er gefraudeerd in de tram: amper twintig procent van de MIVB-klanten valideert zijn of haar vervoersbewijs correct. Verantwoordelijkheid nemen ver-

eist natuurlijk investeringen, veel investeringen. In 2010 werd er 208 miljoen euro geïnvesteerd in nieuw rollend materieel, nieuwe trams (en sporen), renovaties en toegangspoortjes. In 2011 zal dat bedrag nog hoger liggen: 267 miljoen euro. Flausch en co laten niet na te benadrukken dat Brussel voor een demografische uitdaging staat. Al die nieuwe Brusselaartjes zijn natuurlijk potentiële MIVB-klanten.

beter ontplooien,” zegt de topman.  “Ik stuur aan op een grote aanwezigheid tijdens de uren dat het

De dotatie aan de MIVB bedraagt 490 miljoen euro voor dit jaar

’s Avonds aanwezig Het imago van de MIVB heeft het afgelopen jaar een deuk gekregen door enkele gewelddadige incidenten in metrostations. In allerijl werden er dan maar tien Securitas-agenten op de geplaagde lijn 6 in dienst genomen. Ze blijven in dienst tot de zomervakantie. Daarna wil de top de al bestaande MIVB-veiligheidsdienst uitbreiden met 36 man. “Het is de bedoeling dat we de dienst

openbaar vervoer massaal wordt gebruikt, van 16 tot 22 uur. Dan kunnen veel mensen worden  ingezet. Van tien uur ’s avonds tot middernacht zouden dan minder veiligheidsagenten patrouilleren.” Het is maar de vraag of het publiek dat zomaar zal slikken.

DE WEEK IN BEELD DOOR SASKIA VANDERSTICHELE

Aan het treinstation Congres poseert een toeriste voor haar man bij ‘The Jonas Bananas Show’ van de jonge Brusselaar Jonas Locht. Nog zeker tot midden juni te zien (de banaan, niet de vrouw).

© SASKIA VANDERSTICHELE


WEEKOVERZICHT

BDW 1282 PAGINA 3 - DONDERDAG 2 JUNI 2011

© SASKIA VANDERSTICHELE

WOENSDAG 25 MEI AGENTEN BETOGEN VOOR VAKANTIEGELD. Aan de Kroonlaan in Elsene voeren honderden agenten actie tegen het uitblijven van een akkoord rond hun vakantiegeld. De liberale politievakbond VSOA is boos omdat de overheid het vakantiegeld niet wil verhogen, ondanks groen licht van de Raad van State. ARMOEDEPRIJS VOOR GROOT EILAND. Atelier Groot Eiland, een vereniging voor sociale werkgelegenheid, wint de jaarlijkse prijs Armoede en Uitsluiting. De prijs is een initiatief van Welzijnszorg en beloont Atelier Groot Eiland voor de nauwe samenwerking met kansarmen. De nadruk lag dit jaar op het aan het werk krijgen van etnisch-culturele minderheden. JAARRAPPORT MIVB. De MIVB stelt haar jaarrapport 2010 voor. Ten opzichte van 2006 doen de trams het beter en de bussen slechter. De metro haalt een stiptheid van 98,6 procent. De ontvangsten uit de kaartjesverkoop bedragen net geen 220 miljoen euro. Er waren 311 miljoen ritten, 21 miljoen meer dan in 2009.

DONDERDAG 26 MEI POSTBODES STAKEN. De Anderlechtse postbodes staken uit solidariteit met hun Luikse collega’s. Die voeren actie tegen een nieuwe arbeidsregeling die hun geen tijd meer geeft om de gesorteerde post te controleren voor ze aan hun ronde beginnen. Door de staking zijn er problemen in Anderlecht, Vorst en Sint-Gillis.

MIVB-preventiemedewerkers krijgen vaak kritiek van de reiziger.

Het geld voor de grotere veiligheidsdienst moet van een afzonderlijk budget komen dat het Brussels Hoofdstedelijk Gewest moet leveren (buiten de dotatie van 490 miljoen euro in 2011). “Hoeveel, dat valt nog te zien. Maar een veiligheidsagent kost ons 50.000 euro per jaar – reken zelf maar uit.” Momenteel zijn er bijna 140 veiligheidsagenten in dienst van de MIVB. Daarnaast zijn er ook 166 preventiemedewerkers, die geen veiligheidsbevoegdheden hebben, maar klanten moeten helpen en waar nodig informeren

en verbaliseren. Daarover wist de MIVB-top niets te vertellen. Wel klonk het dat de maatschappij ‘trots’ is ‘de grootste werkgever van het Brusselse gewest te zijn’. Er zijn ook cijfers over het aantal klachten. Van 2006 (7.164 klachten) tot 2009 (11.703) steeg het aantal; in 2010 was er een daling (9.902). Geheel vlekkeloos is de omschakeling van het metronet in 2009 dus niet echt verlopen. Wat het aantal klachten over de talenkennis van MIVB-medewerkers (of het gebrek daaraan) betreft, zijn er opmerkelijk

weinig, al gaan ze wel in stijgende lijn. In 2006 waren er 23, in 2010 72. Voor de goede cijfers die de MIVB de laatste jaren heeft kunnen voorschotelen, wil Flausch loonopslag. Dat zou de eerste zijn sinds de topman in 2000 aantrad als directeurgeneraal. Op dit moment verdient hij 170.000 euro per jaar. “Ik heb daarover een meningsverschil met het Brussels Gewest, maar dat is vooral een privézaak.”   Christophe Degreef

VEGGIEDAG. De Brusselse campagne voor Donderdag veggiedag gaat van start. Het Gentse Ethisch Vegetarisch Alternatief (EVA) wil ook de hoofdstad warm maken om een dag in de week vegetarisch te eten. Onder meer de VUB verbindt zich ertoe om op donderdag een honderd procent vegetarisch maal aan te bieden.

VRIJDAG 27 MEI LERAAR BEKENT ZEDENFEITEN. Een leraar aan de school JoliBois in Sint-Pieters-Woluwe bekent zedenfeiten met minderjarigen. De man zegt seks te hebben gehad met jongens jonger dan zestien jaar die hij over het internet benaderde. Het parket vraagt de verwijzing van de man naar de correctionele rechtbank. BUURVROUW REDT KINDEREN UIT BRAND. In Sint-Gillis vallen bij een woningbrand geen gewonden dankzij de tussenkomst van een buurvrouw. Ze redt een zuigeling en twee jonge kinderen uit het brandende huis.

ZATERDAG 28 MEI

De verstedelijking in de Rand is onomkeerbaar. De komende twintig jaar groeit de Brusselse bevolking met twee- à driehonderdduizend inwoners. Dat kunnen de negentien gemeenten niet aan.” Alexander D’Hooghe, docent Architectural Urbanism aan het Massachusetts Institute of Technology (MIT), tijdens de vastgoedbeurs Realty (geciteerd in De Tijd).

SPANJE VOERT ACTIE. Een vijftigtal mensen voert actie op het Moskouplein in Sint-Gillis: ze eisen een democratischer Europa, dat de bevolking echt vertegenwoordigt. Ze richten een kampeerplaats in met eetstandjes en workshops. De actie, die nog tot zondagavond duurt, gaat uit van Spaanse studenten die zich verenigen in Democracia Real Ya-Bruselas. DRONKEN AUTOMOBILIST AANGEHOUDEN. Een Britse vrouw wordt op een zebrapad aan de Beurs aangereden door een dronken bestuurder. De man pleegt vluchtmisdrijf, maar kan snel worden gevat. De politie vindt in zijn wagen onder meer verdovende middelen. De vrouw verkeert niet meer in levensgevaar.

ZONDAG 29 MEI

“ HET GETAL

Het debat is gemanipuleerd. Mensen als Sarah Turine hebben de toer van de lokale afdelingen gedaan om de blijde boodschap te verkondigen: geen verbod op de hoofddoek, niet op school en niet in het publiek ambt.” Ecolo-parlementslid Jean-Claude Defossé verdedigt in La Libre Belgique zijn voor-stem in het debat over het hoofddoekenverbod.

4.590

Een petitie van Foyer tegen de stopzetting van de zes meertalige onderwijsprojecten in Brussel leverde in twee weken tijd 4.590 handtekeningen op. Misnoegde ouders lanceerden een petitie nadat minister van Onderwijs Pascal Smet (SP.A) besliste om het project Onderwijs en Cultuur in Eigen Taal (OETC) in Brussel stop

20 KM DOOR BRUSSEL. De Marokkaan Najim El Qady wint de 32ste editie van de 20 km door Brussel in 59’41”. Bij de vrouwen wint de Burundese Francine Niyonizigiye in 1.12’08”. De Brusselse Catherine Lallemand wordt tweede. Er is ook minder mooi nieuws: een man van 26 wordt tijdens het lopen onwel op de Tervurenlaan. In het ziekenhuis bezwijkt hij aan een hartaderbreuk. Een andere twintiger wordt in een kunstmatige coma gehouden, maar hij verkeert niet in levensgevaar. Het Rode Kruis moet 540 deelnemers verzorgen. WERELDRECORD. Op de militaire luchthaven van Melsbroek trekken 84 rolstoelpatiënten een C-130 van 67 ton honderd meter ver. Het wereldrecord vindt plaats op Indian Day, de traditionele motorrally van de 15de Wing. De 84 sportlui krijgen een plaatsje in het Guinness Book of Records.

MAANDAG 30 MEI te zetten. In het meertalig bicultureel onderwijsproject kunnen kleuters en kinderen uit de lagere school behalve in het Nederlands ook les krijgen in hun thuistaal, Turks, Spaans of Italiaans. De ouders geloven niet dat de beslissing van Smet de sympathie van de bevolking wegdraagt. Daarom riepen ze iedereen op om de petitie te tekenen. Op 25 mei riep de vzw Foyer ook op om te komen betogen tegen de beslissing. NK Het project OETC wordt op 30 juni stopgezet.

ACHTERVOLGING IN METRO. De politie achtervolgt een dader van een hold-up tussen Weststation en Beekkant. Daardoor ligt de metro even stil tussen de beide haltes. De zoektocht levert niets op, het onderzoek gaat verder.  Samengesteld door Noémie Kowalczyk

MEER NIEUWS DE HELE WEEK ROND OP


Politiek > Donald L. Horowitz, expert etnische conflicten (Duke University, VS)

© BART DEWAELE

BDW 1282 PAGINA 4 - DONDERDAG 2 JUNI 2011

‘België werkt separatisme in de hand’ ETTERBEEK – De Amerikaanse hoogleraar Donald L. Horowitz kreeg vorige week een eredoctoraat van de Vrije Universiteit Brussel. Horowitz is internationaal bekend als expert in etnische conflicten. Voor België heeft hij een uitgesproken boodschap: “Jullie zijn geen model voor andere federaties.”

‘S 

chrijf alles over mij wat u wilt, maar schrijft u alstublieft mijn naam goed.” Zo begint Donald L. Horowitz met een kwinkslag het gesprek. De man is maar eventjes in België en heeft in die korte periode al verschillende interviews achter de rug. En wat denkt hij over Brussel? “Ik ga eerlijk zijn: Brussel is me een raadsel. Maar toch is het een derde speler in het federale België. Nu ja, een tweeëneenhalfde.”

België is een federale staat die langzaam afbrokkelt, dat weet u. Zijn er nog voorbeelden

Donald Leonard Horowitz © BART DEWAELE

Iedereen – u ook – heeft de mond vol van democratie. Maar wat is dat, democratie? En is er een wezenlijk verschil met federale democratie? Donald Horowitz: “Die tweede vraag is al meteen een stuk moeilijker te beantwoorden dan de eerste. Er zijn vele definities van democratie, maar in het kader van mijn studiewerk gebruik ik een minimalistische definitie. Het eerste criterium voor een democratie zijn vrije en eerlijke verkiezingen. Een tweede criterium is de bescherming van enkele vrijheden die vrije verkiezingen mogelijk moeten maken, zoals de vrijheid van meningsuiting en vrijheid van drukpers. Een derde criterium is het inbouwen van bepaalde beschermingen voor minderheden. Voorts betekent een democratie ook een paar horizontale checks, zoals een onafhankelijke rechtspraak. Maar dat staat al een beetje verder van de nauwe definitie. Want als je rechtspraak als een criterium voor democratie neemt, dan sluit je al meteen een pak landen uit. Rechtspraak volgt uit democratie, het begeleidt haar niet. Democratie moet eerst vertaald worden in instellingen vooraleer er rechtspraak kan zijn. En dat gaat traag.” “Federale democratie betekent dat elementen van soevereiniteit zijn ingebouwd voor regio’s, deelstaten of provincies die tegelijkertijd onderdeel zijn van een bredere overheid. Die bredere overheid kan echter moeilijk de soevereiniteit van de deelstaten opheffen.”

van federale staten waar het federalisme tot secessie leidde? Horowitz: “(denkt na) België zou niet de eerste federatie zijn die uit elkaar viel. Tussen 1945 en 1989 was er welgeteld één succesvolle secessie: die van Bangladesh. Er waren wel veel pogingen, zoals met Biafra in Nigeria en de Tamils in Sri Lanka, maar die faalden allemaal. Na 1989 waren er natuurlijk meer

Donald Leonard Horowitz is hoogleraar in de politieke en sociale wetenschappen aan Duke University in Durham, een stad in de zuidelijke Ame­ rikaanse staat North Carolina. In het verleden doceerde hij onder meer aan de universiteit van Cambridge en aan de Lon­ don School of Economics. Zelf studeerde hij aan Harvard, waar hij ook doctoreerde. Zijn bekendste werk, Ethnic groups in conflict uit 1985, geldt als een standaardwerk in de politieke wetenschappen. Horowitz’ expertise werd aan­ gewend in verdeelde samen­ levingen als Rusland, NoordIerland en Nigeria. Horowitz is ook lid van het adviescomité ter promotie van democratie van de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken.  CD

afscheidingen: de Sovjet-Unie viel uit elkaar en er ontstonden talloze nieuwe staten. Maar vóór die perio­ de slaagde Bangladesh in zijn secessie omdat de Indiërs tussenbeide kwamen en de Bengali ondersteunden. Waarom? India wilde in het geval van Bangladesh bijvoorbeeld geen massale vluchtelingenstroom volgend op een burgeroorlog en wilde een Pakistaanse buur die zo verdeeld mogelijk was. Dus steunden ze Bangladesh. En een Bangladesh dat in een Indiase federatie werd ingekapseld, zou India uit balans brengen. Dus was onafhankelijkheid wenselijk.” Secessie is dus alleen leefbaar wanneer het geopolitieke belangen dient. Horowitz: “Geopolitiek bepaalt het succes van een afscheiding, niet de afscheiding an sich.” Maar is het dan een natuurlijke tendens van naties om eerder naar onafhankelijkheid te streven dan naar een leven in een federatie? Horowitz: “Dat denk ik niet. Alles hangt af van de onderlinge etnische verhoudingen in een federale staat. Ik zou eerder willen spreken van etnieën dan van naties, en ik zou de vraag of etnie samenvalt met natie, door anderen laten beantwoorden. Maar het onderlinge streven van groepen hangt af van historische factoren. Voor België is dat de Vlaamse meerderheid die zich benadeeld voelde tegenover de Franstalige minderheid en de Franse taal. Nu is die periode voorbij, maar dat historische gevoel blijft wel aanwezig.” “België is in dit opzicht niet uniek: het komt vaak voor dat een meerderheid zich benadeeld voelt door een minderheid. De Singalese meerderheid in Sri Lanka voelt zich inferieur aan de Tamils. De etnische Maleisiërs voelen zich benadeeld tegenover de Chinese minderheid, ook al maken de Maleisiërs zestig procent van de Maleisische bevolking uit. Allemaal historische grieven en psychologische verhoudingen tussen etnieën.” “Daarnaast zijn ook de economische verhoudingen tussen etnieën van belang. Soms is het de armere groep die naar onafhankelijkheid streeft, soms is het de rijke etnie die niet meer wil bijdragen voor de armere.” “Een derde factor zijn de federale instellingen en in hoeverre die gemaakt zijn om de federatie bij elkaar te houden. Ik ga nu even mijn nek

uitsteken: in België is de federatie eerder zwak. Belgische federale instellingen werken separatisme in de hand. Ik zeg hiermee niet dat de Belgische federatie automatisch naar separatisme leidt, maar het maakt het mogelijk dat de ene etnie de andere van onwil beschuldigt zonder dat er op het federale niveau overleg

“Subnationaliteit? Dat kost veel en is moeilijk te beheren” is, debat. Stel dat je een Vlaamse politicus bent die – uiteraard – verkozen en herverkozen wil worden. Voor wie ben je bang? Alleen voor Vlaamse politici die extremere standpunten innemen. Want: waar zijn de politici die pleiten voor meer toenadering tot Wallonië? Hetzelfde voor Waalse politici. Stel je dan voor dat je hart als politicus meer op het Belgische niveau ligt en dat je in je standpunten meer de Belgische federatie wilt benadrukken dan je deelstaat. Je bent gek om dat te doen, want je haalt daar nauwelijks stemmen mee. Dus is er iets fout met de federale structuren.” Misschien is dat gewoon een democratische verzuchting; hoe mensen nu eenmaal denken en zich gedragen, en dat is nu eenmaal niet meer erg pro-Belgisch? Horowitz: “Mensen gedragen zich in overeenstemming met hun belangen. Politici weten dat en zijn alleen verantwoording verschuldigd aan die mensen, hun electoraat. Dat electoraat is in België verdeeld. Je staat ofwel aan de ene zijde, ofwel aan de andere. En als je daarbuiten wilt optreden als politicus, zijn er niets dan wolfijzers en schietgeweren. Maar als je ervoor zorgt dat Belgisch denken beloond zal worden, vertaald naar de instellingen, dan kan daar verandering in komen. Daarover nadenken is niet echt moeilijk. Je hebt het voorstel voor een federale kieskring, bijvoorbeeld.” “Ik ben echter geen voorstander van consociationalisme. Die vorm van democratie, vaak van kracht in verdeelde samenlevingen, zorgt ervoor dat er steeds naar consensus wordt gezocht, maar ze gaat probleem­

oplossingen uit de weg. Consensusdemocratieën leven bij gratie van vetorechten, maar mijn fundamentele bezwaar daartegen is dat veto’s vaker de boel blokkeren dan dat ze oplossingen naar voren schuiven. En er zijn vele buitenlandse voorbeelden van mislukte consensus­ democratieën. Bosnië, om er maar een te noemen. Ook België is een consensusdemocratie en rijdt zichzelf op die manier vast.” U vindt dus niet dat België een


BDW 1282 PAGINA 5 - DONDERDAG 2 JUNI 2011

kunnen conflicten afwenden. Horowitz: “Er zijn goede voorbeelden, ja. Er is het voorbeeld van Indonesië. Een zeer interessant land, met verschillende etnische én religieuze groepen. Na 1998 waren er schermutselingen tussen die verschillende groepen. Mogelijk zat in dat conflict de kiem voor een burgeroorlog, maar dat is niet gebeurd, gelukkig. Nadien is men de grondwet ingrijpend gaan wijzigen om een herhaling van het conflict te voorkomen. Hoe? Door veranderingen aan te brengen in het kiessysteem. Door de president rechtstreeks te laten verkiezen, en door het aantal kandidaten te limiteren. Daardoor

“Federalisme is een moeilijke staatsvorm. Je hebt er een scheidsrechter voor nodig”

werden mensen gedwongen kandidaten te kiezen, vaak van een andere groep, die niet hun eerste keuze waren. De presidentsverkiezingen werden ook afhankelijk gemaakt van een vijftigprocentmeerderheid. Dat betekende niet alleen dat één groep, de grootste, niet massaal voor één kandidaat kon stemmen en zo haar wil kon doordrukken, maar ook dat de presidentskandidaat actief op zoek moest gaan naar stemmen van andere bevolkingsgroepen om een meerderheid van vijftig procent te halen. Dit heeft er uiteindelijk toe geleid dat politieke partijen niet meer automatisch aan één bevolkingsgroep gekoppeld kunnen worden, omdat de kiezer volatiel is geworden. Indonesië heeft op die manier vooral de etnische spanningen tussen moslims en niet-moslims opgelost.”

Donald L. Horowitz in het rectoraatsgebouw van de VUB. “België is interessant, maar niet uniek.”

model is voor andere verdeelde staten? Horowitz: “Neen. Het zit te vol veto’s, het verdeelt mensen.” In Brussel, de federale hoofdstad, leven de twee bevolkingsgroepen wel door elkaar, maar zijn ze onderhevig aan verschillende gemeenschapsinstellingen. Er gaan stemmen op om dit te versterken door de invoering van de zogenaamde

subnationaliteit, waardoor mensen zich tot de ene of de andere subnationaliteit zullen moeten bekennen en zich aan die keuze zullen moeten houden. Is zoiets werkbaar? Horowitz: “Dat lijkt me alleszins een zeer moeilijke zaak om adminis­t ratief te beheren en te managen. En het zou ook heel veel kosten.”

dat het ondemocratisch is, want strijdig met het gelijkheidsbeginsel. Horowitz: “Dat hangt ervan af hoe je het bekijkt. Het hangt ook af van wat de regels zijn die je bent overeengekomen. Volgens mij zijn de administratieve kosten het voornaamste argument tegen een dergelijke subnationaliteit. Verder hoef je daarin niet te gaan.”

Tegenstanders zouden ook kunnen inbrengen

U zegt wel: goed werkende democratische instellingen

Zulke ingrijpende veranderingen vereisen een sterke grondwet en de wil om die grondwet te gepasten tijde te veranderen. Federaties bestaan dus bij gratie van een sterke grondwet. Horowitz: “Federalisme is een moeilijke staatsvorm om in goede banen te leiden en heeft een scheidsrechter nodig, ja.” Dat is het probleem in België. De vorige verkiezingen waren ongrondwettig: dat was een uitspraak van de scheidsrechter, het Grondwettelijk Hof. Horowitz: “Op dat punt bevinden jullie zich dus... (aarzelt) De meeste federaties hebben baat bij een tikkeltje meer rechterlijke macht dan andere staten, dat is het enige wat ik erover kan zeggen.” Natiestaten zijn een zaak van het verleden, zeggen sommigen. Klopt dat volgens u, of is er toch nog een rol

weggelegd voor onafhankelijke staten? Of heeft de wereld baat bij meer global governance? Horowitz: “Natiestaten hebben hun belang en zullen dat nog wel een tijdje hebben. Als je over global governance spreekt, waar zit de controle dan? Een organisatie als het Internationaal Strafhof heeft het recht mensen te vervolgen die andere mensen hebben vermoord. Ik hou van dat idee, omdat ik geloof dat je geweld te allen tijde moet counteren, maar welke legitimiteit heeft dat strafhof eigenlijk? Geen enkele. Je kunt dus stellen dat dat strafhof niet democratisch is. (De VS erkennen het Internationaal Straf hof niet, red.) Hetzelfde geldt voor bijvoorbeeld de Wereldhandelsorganisatie: wie maakt daar wetten voor, en aan welke wetten is die organisatie onderhevig? Natiestaten spelen dus hun rol. Grote blokken worden vroeg of laat geconfronteerd met hun schaalgrootte.” Brussel is een heel diverse samenleving, met honderden nationaliteiten. Is dat werkbaar op zo’n kleine schaal? Horowitz: “Dat is werkbaar. De meeste steden zijn smeltkroezen, en de meeste groepen in steden leven relatief vreedzaam met elkaar samen. Maar wat me specifiek in Brussel opvalt, is hoe weinig aandacht er naar de minderheden gaat: de Marokkanen zijn een minderheid, maar wel een grote. Maar ze lijken politiek niet zichtbaar. De meeste aandacht gaat naar de twee grootste bevolkingsgroepen. Op een gegeven ogenblik gaan derde groepen toch hun aandacht en politieke plaats beginnen op te eisen.” Die mensen hebben hun rechten, en ze kunnen zich wel politiek manifesteren, maar binnen het Belgische politieke systeem. Horowitz: “It’s up to them, inderdaad. Maar in welke mate kunnen ze zich politiek manifesteren? Er is een kiesdrempel, wat het voor specifieke minderheden moeilijker maakt om hun belangen te verdedigen.” Maar wanneer groepen zich afzonderlijk gaan manifesteren, dan betekent dat dat er geen integratie is. Horowitz: “Dat is een van de redenen waarom ik geen voorstander ben van proportionele vertegenwoordiging in de VS: er zou onmiddellijk een zwarte partij zijn, en direct nadien waarschijnlijk een Spaanse. Ons partijensysteem zou fragmenteren.” Misschien is dat dan gewoon het lot van een democratie. Horowitz: “Dat is een consequentie van democratie, ja. Maar democratie betekent ook dat er een zeker niveau van interetnische integratie mogelijk moet zijn. Zonder zo’n mechanisme is er wel democratie, maar treden er vroeg of laat defecten aan de democratische werking op. Men kan stellen dat de democratie dan van een lage kwaliteit zou zijn.” 

Christophe Degreef en Steven Van Garsse


BDW 1282 PAGINA 6 - DONDERDAG 2 JUNI 2011 © SASKIA VANDERSTICHELE

Aynur uit Turkije maakt kefta, Turkse gehaktballetjes, en dolma met yoghurtsaus. Ze wordt geholpen door de jonge Armeniër Arthur. In deze keuken is er geen vete tussen Turkije en Armenië.

Economie > JES geeft jonge ongeschoolde werklozen inzicht in talenten en voorkeur

Iets in de horeca, maar wat? SINT-JANS-MOLENBEEK – Veel kansrijke, geschoolde Brusselaars vinden het lastig om uit te vissen waar ze goed in zijn en welk beroep bij hen past. Hoe moeilijk moet het dan niet zijn voor ongeschoolde kansarmen, die soms amper Frans of Nederlands spreken? Voor hen richt het ‘stadslab’ JES oriëntatiecursussen bouw en horeca in. “Niet bedoeld om te leren, maar om te kiezen.”

W 

oensdagochtend, half­ twaalf. Spitsuur in de kleine, moderne keuken van JES. Franklin uit Peru legt plak­ jes deeg voor de empanadas de carne op een bakplaat. De Rwandese An­ gélique schept er telkens een lepel gehaktmengsel op. Sandra uit Nige­ ria zwiert de sla schoon. Aynur uit Turkije maakt kefta, Turkse gehakt­ balletjes, en dolma met yoghurt­ saus. Ze wordt geholpen door de jonge Armeniër Arthur. In deze keuken is de vete tussen Turkije en Armenië onbestaande. Aan de overkant bakt Donothila Rwandese samboussa, driehoekjes van filodeeg, ook weer met gehakt. Nicodème uit Congo springt overal bij en schrijft intussen de namen en de betekenis van alle gerechten op een papiertje. Straks moet hij het menu voorstellen aan de gasten.

In het aanpalende zaaltje dekt Mor­ ris uit Liberia de tafels. “Niet ver­ geten, Morris: lepels rechts,” zegt Schuerman, die een oogje in het zeil houdt en erop toeziet dat alles tijdig klaar is. Over een klein halfuur komen hier alle medewerkers van JES eten, zo­ als altijd op woensdag als er een oriëntatie horeca is. JES Stadslab, gevestigd in de Werkhuizenstraat, houdt zich bezig met jeugdwerk, maar heeft ook een afdeling Oplei­ ding en Werk. Daar kunnen laag­ geschoolde jonge mensen zonder werk, maar met papieren, terecht voor oriëntatie en opleiding. “Tegenwoordig krijgen we vooral nieuwkomers over de vloer. Ze wor­ den doorverwezen door de OCMW’s en sociale uitzendkantoren,” zegt Schuerman. “Soms zit er ook een verloren gelopen Belg tussen. Ma­

rokkaanse jongeren en langdurig werklozen zijn het moeilijkst te be­ reiken.” De groep die vandaag in de keuken staat, heeft er vijf weken horecaoriëntatie op zitten en is aan haar laatste dag bezig. Daarom mochten de cursisten zelf gerechten op basis van gehakt verzinnen, het liefst uit hun geboortestreek. Als alles klaar is, verdeelt Schuerman de laatste taken. Angélique, met de mooie glimlach, moet naar de zaal. Ze knikt verlegen. “Ik moet hen soms dwingen, de meesten verstoppen zich het liefst in de keuken,” zegt Schuerman. En dan moet er nog iemand ge­ vonden worden voor de kassa. “Franklin, wil jij de kassa doen?” vraagt Schuerman. “Kassa?” De jon­ gen uit Peru kijkt haar niet-begrij­ pend aan en loopt vervolgens naar

de koelkast om de kaas te pakken. Hij werkte acht jaar in de Spaanse horeca (“Ik deed er alles, keuken, zaal, terras”), maar was zes maan­ den geleden door de rampzalige economische toestand in Spanje ge­ noodzaakt om zijn geluk in België te beproeven. Schuerman: “Hij dacht dat hij hier meteen werk zou vinden; hij realiseerde zich niet dat je ook de taal moet spreken.”

Geen toegevingen Franklin is niet de enige aan wie Schuerman het reilen en zeilen in de keuken soms met handen en voeten moet uitleggen. “Om hun de strenge hygiënevoorschriften duidelijk te maken, werk ik met foto’s en pren­ ten. Dan ben ik er zeker van dat ze het begrijpen. Een oriëntatie is niet bedoeld om te leren, wel om te kie­ zen. Maar hygiëne moeten ze nu eenmaal kennen. Daar kan ik geen toegevingen op doen.” Het is volgens Schuerman voor de deelnemers ook een manier om iets over zichzelf te weten te komen. “De regel is dat je in de keuken een mutsje draagt: ‘Kan ik me daaraan houden?’”

Dat is uiteindelijk de bedoeling van de oriëntatie: achterhalen of je ge­ schikt bent voor werk in de horeca, en zo ja, voor wat voor soort werk: achter het fornuis, de afwas, de zaal, het onthaal? Hoe de cursisten daarachter komen? In de vier, vijf weken dat ze naar JES komen, leren ze snijtechnieken, opdienen en af­ ruimen en de basisbeginselen van housekeeping, maar ze bezoeken ook een hotel en een restaurant. Voorts kan Schuerman, die zelf erg geïn­ teresseerd is in gezonde voeding en bewegingsleer, het niet laten om het te hebben over een goede hou­ ding en gezond eten. “Dat is nodig. De meeste cursisten leven niet zo gezond, ze eten één keer per dag, maar dan heel veel, slaan meestal het ontbijt over, drinken veel cola en doen te veel suiker in de koffie. Ze eten ook te veel vlees en variëren te weinig in groenten – vaak gebruiken ze alleen uien en tomaten.” Tussendoor zijn er evaluatiege­ sprekken. Schuerman en trajectbe­ geleidster Evy Vandevannet obser­ veren de cursisten en geven tips. De deelnemers moeten zelf ook


BDW 1282 PAGINA 7 - DONDERDAG 2 JUNI 2011

regelmatig aangeven wat ze van de oriëntatie vinden en waar hun voor­ keur naar uitgaat. De evaluatie ge­ beurt aan de hand van individuele of groepsgesprekken, soms ook aan de hand van een spel. “Dan vertellen ze gewoonlijk meer. Want praten over zichzelf is ook iets wat velen moeten leren.” Door de evaluaties krijgen de cursis­ ten meer inzicht in hun kwaliteiten en soms ook in hun blinde vlekken, de schaduwkanten die ze minder graag onder ogen zien. “Weten wat je kunt en niet kunt is belangrijk als je je bij een werkgever gaat presen­ teren.” In de groep die nu afzwaait, is al een en ander duidelijk geworden.

Morris loopt niet warm voor het koken, maar poetst graag. Bij de uitleg over poetsmiddelen en -technieken zat hij op het puntje van zijn stoel

Donothila staat graag in de keu­ ken, maar wil niet in de zaal wer­ ken; Nicodème blijkt toch te traag om in een hectische keuken mee te draaien. Presentatie en onthaal zijn meer iets voor hem. Zijn ogen begonnen te blinken toen hij tijdens het bezoek aan het hotel zag wat een receptionist allemaal te doen heeft. Ook Morris loopt niet warm voor het koken, maar, zegt Schuerman, “hij poetst graag. Toen iemand uitleg kwam geven over poetsmiddelen en -technieken, zat hij helemaal op het puntje van zijn stoel.” Na afloop van de oriëntatie zijn de deelnemers doorgaans niet klaar voor de arbeidsmarkt. Sommigen, zoals Franklin, zullen eerst hun talen moeten bijspijkeren; anderen weten nu beter wat ze willen en kunnen een opleiding gaan volgen. “Heel af en toe zit er iemand in de groep die vaardig en snel genoeg is om meteen het hoge tempo van de horecawereld aan te kunnen.” De acht deelnemers zullen de komende dagen en weken in overleg met tra­ jectbegeleidster Vandevannet bepa­ len wat hun volgende stap naar de arbeidsmarkt zal zijn. Pas als alle gasten vertrokken zijn, mogen de acht keukenpieten zelf aan tafel. Het wordt gezellig. Schuer­ man: “Dat aspect van de oriën­tatie mag je ook niet onderschatten, de vriendschap die ze hier vinden. Ve­ len zijn moederziel alleen. Hier bou­ wen ze een netwerkje uit.” 

Bettina Hubo

Meer op www.jes.be. Daar kunt u ook het boek Hilde’s way & the life of Patrick bestellen, ‘oriëntatie in de praktijk’ (red. Jan Pille, uitg. JES vzw, 135 p., 13,50 euro)

P-PRAAT Er zijn fijnzinnige manieren om zich uit te drukken, en voor inspiratie kunt u altijd te rade bij de Brusselse afdeling van Ecolo. Net als alle andere partijen moesten de Franstalige groenen onlangs in het Brussels parlement stemmen over een hoofddoekenverbod in Brusselse overheids­ instellingen. Het gaat natuurlijk niet alleen om een hoofddoekenverbod, maar om een verbod op allerlei religieuze symbolen, maar het ding heet hoofddoekenverbod omdat nog maar weinig mensen een levensgrote paternoster om hun hals hangen. Maar we wijken af. Ecolo stemde, net als de rest van de meerderheid PS-CDH, tegen zo’n verbod, op één persoon na: voormalig RTBf-journalist Jean-Claude Defossé. Defossé kreeg net voor de stemming een telefoontje van zijn voorzitster Sarah Turine met de goede raad ofwel de stemming te verlaten, ofwel net als de rest van de meerderheid tegen te stemmen. Wat Defossé dus niet deed. En vervolgens tegen Turine, toen hij haar tegen het lijf liep, te zeggen: “Ik zou een snor laten staan net als Stalin, het zou je goed staan.” Volgens Defossé was dat natuurlijk al grappend bedoeld, zo lezen we in een openhartig interview in La Libre Belgique. Openhartig, want Defossé laat in zijn ziel kijken door te verklaren waarom hij een probleem heeft met religie. Defossé maakte op jonge leeftijd zijn toenmalige liefje zwanger, en “volgens de katholieke moraal van die tijd was een abortus illegaal. Iedereen moest zich schikken naar die normen. We hebben de afgelopen vijftig jaar moeten vechten om con­ traceptie mogelijk te maken, de positie van de vrouw te verbeteren, homoseksualiteit accepta­ bel te maken. Wanneer een religie overheerst in een maatschappij en de wet beïnvloedt, dan is dat nefast. Ik vind dat een staat neutraal moet zijn en dat onze vrijheden bewaard moeten blijven. Ik heb de indruk dat wat we langs de voordeur buiten hebben gejaagd, nu opnieuw aan het venster verschijnt.”

CHIEN ÉCRASÉ ELSENE – Het was kermis op het Flageyplein, en vooral voor de gemeente Elsene zelf was dat een voorbeeld: zelden hebben we zo’n doorgedreven tweetaligheid gezien op Elsens grondgebied als op de kermis van Elsene. Kortom: er zijn nog Brusselaars, al zitten ze op de molekens. BRUSSEL – Als u zich Brusselaar voelt en geen behoefte heeft aan molekens, maar aan een schaakbord, stilte en twee trappisten: café Greenwich in de Kartuizersstraat opent in sep­ tember opnieuw, zo gaan de geruchten. U zult nog een tijdje op de molekens moeten zitten. ETTERBEEK – Opschudding in de Maalbeek­ gemeente, zo weet Le Soir dan weer, en niet door molekens, maar wel door iets wat hetzelfde gevoel veroorzaakt: cannabis. Het verhaal gaat als volgt: ooit heeft iemand het lumineuze idee gehad een veredeld jeugdhuis onder de kindercrèche Sainte-Geneviève te maken. Dat jeugdhuis wordt bevolkt door jongeren die rond het Sint-Antoonplein wonen, en als u de buurt wat kent, dan weet u ongetwijfeld dat u van deze jongeren geen wafelenbak ten behoeve van Haïti hoeft te verwachten. Volgens de directrice van de crèche worden er volop joints gerookt in het jeugdhuis en dringt die rook soms binnen in de boelekesruimte. En dan nu de clou: zowel de crèche als het jointhuis bevindt zich in een huis van de parochie. Het is aangenaam samenleven in het huis van God.

ADVERTENTIE

De Werkwinkel, werkt! in BRUSSEL Le Werkwinkel, à BRUXELLES ça marche!

PLAN NAAR WERK 3e Beurs van Nederlandstalige opleidingen en werkervaringsprojecten 3ÈME Bourse des formations et des projets d’expérience professionnelle néerlandophones

www.plannaarwerk.be

Gratis toegang - Entrée gratuite

WANNEER? / QUAND? Donderdag 9 juni 2011, 10u - 16u Jeudi 9 juin 2011, 10h - 16h WAAR? / OÙ? Ancienne Belgique Boulevard Anspachlaan 110 1000 Brussel/Bruxelles

BRUSSEL

Georganiseerd door / Organisée par

Met de steun van / Avec le soutien de


BDW 1282 PAGINA 8 - DONDERDAG 2 JUNI 2011

Politiek > Brusselnota van werkgeversvereniging is niet alleen communautair

De nieuwe hoofdstad volgens Voka BRUSSEL – Met Brussel, een hoofdstedelijke metropool levert Voka-Comité Brussel een evenwichtige nota af. De tekst afdoen als een flamingant politiek pamflet, doet hem onrecht. Vooral het hoofdstuk over het federaal-Brusselse samenwerkingsverband Beliris springt in het oog.

‘H 

allucinant’ noemde minister-president Charles Picqué (PS) de nota van Voka-Comité Brussel. Dat de nota wrevel opwekt bij een Franstalige socialist, is niet meer dan normaal; Voka is tenslotte een Vlaamse werkgeversorganisatie. De kwalificatie hallucinant behoort dan ook tot de politieke retoriek. Voka-Comité Brussel wil naast het versterken van de Vlaamse aanwezigheid ook de hoofdstedelijke functie en de sociaal­economische metropool versterken: dat komt alle Brusselaars ten goede. Toch moet gezegd dat niet alle voorstellen even haalbaar zijn. Een voorbeeld: Voka-Comité Brussel schrijft dat “zolang er geen overdracht van bevoegdheden is van de Brusselse gemeenten naar het Brussels Gewest, er ook op het niveau van de gemeenten een gegarandeerde Vlaamse vertegenwoordiging in het gemeentebestuur dient voorzien op basis van taalgesplitste lijsten.” Laat het feit dat de Vlamingen weinig te zeggen hebben in de gemeenten, nu net een van de belangrijkste redenen zijn om de gemeentelijke autonomie te behouden. Meer in het algemeen wil VokaComité Brussel dat de rol van de Vlaamse en de Franse Gemeenschap in Brussel blijvend erkend wordt. Dat is geen revolutionair voorstel, maar een bevestiging van de toestand sinds 1989. Het is ook geen aanval op Brussel. Wel pleit Voka bijvoorbeeld voor taalversterkend onderwijs met taalbaden, onderwijs door native speakers, uitwis-

seling van leerkrachten en een deel van de lessen in de andere taal. Dat de taalwetgeving hiervoor eventjes tussen haakjes moet worden gezet, vindt Voka niet erg. Voorts moeten de taalgesplitste lijsten bij de gewestverkiezingen behouden blijven; anders, aldus VokaComité Brussel, zijn de Vlamingen afhankelijk van de goodwill van de Franstaligen. Een zeer actueel aandachtspunt: de eis van tweetalige lijsten kaartte de PS aan bij koninklijk onderhandelaar Wouter Beke.

Hoofdstedelijke functie Het belang dat Voka-Comité Brussel aan de hoofdstedelijke functie van Brussel hecht, staat buiten kijf. Voka wil in de Brusselse regering een minister die voltijds belast is met de hoofdstedelijke en internationale functie. Hij of zij moet een strategisch plan voor de promotie van de internationale functie opstellen, voert het plan uit en vertegenwoordigt het Gewest in de besprekingen met de federale overheid, de andere gewesten, de Europese Unie en de internationale instellingen (voor wat de uitvoering van het strategisch plan betreft). Een echt zwaargewicht, dus. Hoe interessant dat idee ook moge zijn, politiek ligt de instantie aan wie de minister verantwoording moet afleggen – de zogenaamde samenwerkingscommissie –, veel gevoeliger. De bestaande samenwerkingscommissie tussen de federale overheid en het Brussels Gewest – Beliris – wordt uitgebreid met vertegenwoordigers van het Vlaams én

De Sint-Bonifatiuskerk in Matonge werd voor 3,6 miljoen euro gerestaureerd met geld van de gemeente Elsene, het Gewest en Beliris.

Voka wil de taalgesplitste lijsten voor de gewest­ verkiezingen behouden het Waals Gewest, de Vlaamse én de Franse Gemeenschap. De Hoofdstedelijke Samenwerkingscommissie, zoals Beliris dan voortaan zou heten, neemt ook de EU-taskforce van de federale premier over. Naast de federale overheid moeten in de

ogen van Voka ook het Waals en het Vlaams Gewest een financiële bijdrage leveren tot Beliris, dat ook moet kunnen rekenen op een deel van de opbrengst van de vennootschapsbelasting. De hoofdstedelijke rol van het Brussels Gewest moet met andere woorden versterkt worden. De Hoofdstedelijke Samenwerkings­ commissie moet ook de interregionale samenwerking in de Brusselse metropool (Brussel, Vlaamse en Waalse Rand) organiseren. En ook dat mag wat kosten. De Vlaamse en de Franse Gemeenschap dienen een vast percentage van hun inkomsten in Brussel te investeren. De Vlaam-

© IVAN PUT

se Gemeenschap moet niet alleen bijdragen voor de Nederlandstalige Brusselaars, maar ook voor de pendelaars en een deel van de anderstaligen. Inzake investeringen in het Nederlandstalig onderwijs is de doelstelling om een kwart van de leerlingen te bereiken. Voka-Comité Brussel koppelt hier wel een belangrijke voorwaarde aan: de nodige inspanningen dienen geleverd om het Nederlandstalige karakter, de toegankelijkheid voor Nederlandskundigen en de kwaliteit van het Nederlandstalig onderwijs te verzekeren.   Danny Vileyn

Onderwijs > Van nul naar zeventien Nederlandstaligen in Molenbeekse Regenboogschool

‘Samen naar buurtschool’ werkt, maar niet overal SINT-JANS-MOLENBEEK – Het project Samen naar school in de buurt heeft in sommige van de deelnemende scholen goed gewerkt, in andere minder of helemaal niet. Dat laat Jef Van Damme (SP.A), schepen van Onderwijs in Molenbeek, weten. Met het project wil Van Damme, die de mosterd haalde bij het Antwerpse initiatief School in zicht, Nederlandstalige ouders aanmoedigen hun kinderen samen in een concentratieschool in de buurt in te

schrijven, zodat die meer gemengd worden. De ouders worden uitgenodigd op een infoavond en op een bezoek aan de buurtscholen. Twee jaar geleden was het project beperkt tot zes Molenbeekse scholen. Vorig jaar namen er achttien deel, waarvan ook enkele uit Anderlecht, eentje uit Koekelberg en een Lakense school. In sommige scholen is het aantal Nederlandstaligen flink gestegen. In de Molenbeekse Regenboogschool, tot voor kort een echte concentratieschool, zijn voor volgend schooljaar zeventien Nederlandstalige kindjes

Wisselend succes, hoopgevend.

ingeschreven in de twee onthaalklasjes. Paloke, dat twee jaar geleden twee Nederlandstaligen in de onthaalklas had, kon er nu elf inschrijven. In andere scholen was het effect beperkter of nihil, zoals in De Toverfluit, Paruck, Windroos en Kadeekes, waar voor volgend schooljaar geen enkel Nederlandstalig kind op de lijst staat. Van Damme is desondanks tevreden met het resultaat. “Ik denk niet dat je alle scholen op korte termijn gemengd krijgt. Ik ben al tevreden als het in de helft

van de scholen lukt.” Volgend jaar wil hij het project verderzetten in Molenbeek, Koekelberg en Anderlecht. “Meer dan drie gemeenten is moeilijk beheersbaar.” Hij dringt er wel op aan dat de VGC het project ook elders in Brussel lanceert. “Dat gebeurt dan het best per cluster: Laken en Jette bijvoorbeeld samen, of Evere, Schaarbeek en Sint-Joost.” Het project kreeg vorig jaar subsidies van de VGC en de Vlaamse Gemeenschap. Van Damme heeft voor volgend jaar een nieuw subsidiedosHUB sier ingediend.


ADVERTENTIE

Exclusief bij Renault Retail Group Bruxelles Sandero 1.2 16V

7.450€

99€

300

(1)

of

/maand(4)

Tot € GRATIS accessoires naar keuze bij aankoop van een Dacia. (2)

Duster 1.6 16V

11.900€

149€

(1)

of

/maand(4)

750 €

Grote voorraad beschikbaar op het hele Dacia-gamma. (3)

www.dacia.be op hele gamma (1) Catalogusprijs BTWi. (2) Aanbod 300 € BTWi op de accessoires van het Dacia-gamma naar keuze, geldig voor particulieren klanten bij elke bestelling van een nieuwe Duster, en van 150 € BTWi op de accessoires van het Dacia-gamma naar keuze voor elke bestelling van een nieuwe wagen uit het Dacia-gamma (uitgezonderd Duster), geplaatst tussen 16/05/2011 en 30/06/2011 in één van de 4 Centra RRG Brussel. (3) Bij de eerst behaalde termijn. (4) Aanbod van lening op afbetaling voorbehouden aan particulieren, geldig van 16/05/2011 tot 30/06/2011. Vaste debetrentevoet: 5,83% en Jaarlijks Kostenpercentage (Offerte JKP): 5,99% voor een maximale duur van 42 maanden voor Sandero, zonder verplicht voorschot. Voorbeeld voor Sandero 1.2 16V (contante prijs : 7.450 € BTWi): 41 maandelijkse afbetalingen van 99 €. Laatste maandaflossing: 3.078,99 €. Voorschot: 1.266 €. Totale prijs op afbetaling: 8.404,08 €. Vaste debetrentevoet : 5,83% en Jaarlijks Kostenpercentage (Offerte JKP): 5,99% voor een maximale duur van 48 maanden voor Duster, zonder verplicht voorschot. Voorbeeld voor Duster 1.6 16V 4x2 (contante prijs : 11.900 € BTWi): 47 maandelijkse afbetalingen van 149 €. Laatste maandaflossing: 4.909,04 €. Voorschot: 1.763 €. Totale prijs op afbetaling: 13.675,12 €. Onder voorbehoud van goedkeuring van het dossier door Alpha Credit N.V. (Kredietgever), Ravensteinstraat 60/15, 1000 Brussel. Adverteerder: Renault Retail Group N.V. (Kredietbemiddelaar), Pleinlaan 21, 1050 Brussel. Niet cumuleerbaar met aanbod (2) : gratis accessoires van 300 € BTWi en 150 € BTWi. Foto’s niet bindend.

4,0 - 8,0 L/100 KM. 104 – 185 G CO2/KM. RENAULT ANDERLECHT Steenweg op Bergen 301 1070 BRUSSEL (Anderlecht)

Milieuinformatie [K.B. 19.03.2004.] op www.dacia.be.

RENAULT BERG

Waterloose Steenweg 532/538 1050 BRUSSEL (Elsene)

RENAULT BRUSSELS Pleinlaan 21 1050 BRUSSEL (Elsene)

www.daciaretailgroup.be

RENAULT MEISER

Leuvensesteenweg 662/664 1030 BRUSSEL (Meiser)


BDW 1282 PAGINA 10 - DONDERDAG 2 JUNI 2011

BDW REGIO

Voor en na. BDW ging digitaal aan het verven op het stuk Bergensesteenweg dat wordt aangepakt. Deze inkleuring wil louter ‘het verschil’ insinueren; in het echt wordt het misschien nog leuker.

© IVAN PUT / BEWERKING PETER DHONDT

Deze week rond de Bergensesteenweg > Bewoners schilderen gevel dankzij Bruocsella Prijs

Kuregem krijgt kleur

ANDERLECHT – Vaal en deprimerend, zo oogt het grootste deel van de Bergensesteenweg. In haar droom zag de jonge moeder Joëlle Petit de gevels anders: fris en monter, met kleur rond de ramen. Haar idee won de Bruocsella Prijs 2011, goed voor 22.000 euro van de bedrijvenclub Prométhéa. Honderd bewoners kunnen nu aan de slag met de verfborstel. Ja, eerst nog de kleuren kiezen.

W 

aar werkt het visueel geheugen niet? Waar stedenbouwkundig niets te beleven valt. Dat is het geval op het stuk Bergensesteenweg tussen kanaal en spoorwegbrug, opzij van de Carpentier- en de Zoutstraat. De steenweg is één lang, troosteloos lint, een no man’s land. Verloederd en onherbergzaam. Ogenschijnlijk desolaat, door leegstand en verdwenen handel. Enkel gekleurd door de stadsbezoedeling. En uitgeleefd door ontmoedigde eigenaars en huurders die er niet toe kwamen de wijk aan een vitaliserend infuus te hangen. “We hebben lak aan de beloftes van politici over de aanpak van de Bergensesteenweg; er komt nooit wat van in huis,” is de toon in Kuregem. Nochtans... ooit stond hier het Volks­huis van Anderlecht. En bijna won Kuregem de titel ‘Leukste wijk 2011’ van de FM Brussel-luisteraar (al mag sterk vermoed worden dat enkele enthousiaste locals de poll monopoliseerden). Voor wie het aandurft rond te kijken, strookt ‘leuk’ níét met ‘aangenaam wonen’. Gelukkig trekt Samenlevingsopbouw Brussel nog sterk aan de kar. De bewoners die klusjes in huis hebben, zoals een lekke douche die gerepareerd moet, kunnen gratis hulp krijgen. Gewoon een doe-hetzelfcursus met andere bewoners in

hun huis organiseren, en zo leert iedereen zichzelf (goedkoop) te behelpen. Maar dat is binnenskamers. Aan de façade – waarop iedereen dagelijks met de neus gedrukt wordt – gebeurt nimmer wat. Joëlle Petit, die om de hoek woont, kon de troosteloosheid niet langer aanzien. Overdag geeft de jonge moeder kunstgeschiedenis in een humaniora, en bij elk ommetje naar huis doet de Bergensesteenweg haar figuurlijk braken. Maar: “De wil om er wat aan te doen, leefde wel,” legt Petit uit. “Door te gaan praten met huiseigenaars die de schouders laten hangen, en met misnoegde huurders, ontdekte ik dat er wel goesting was om iets te doen. Maar niemand begint er in zijn eentje aan.” Zo groeide Petits idee om het participatieve project Ton droit à la fenêtre op te zetten. Iedereen zou het heft in eigen handen nemen, en zelf aan het verven gaan. “De geïsoleerde klagers zullen actieve burgers worden, zich bewust van de impact van mooie gevels op alle passanten.”

Hundertwasser Petit liet zich inspireren door kleurrijke voorbeelden in stedelijke gebieden. Er was de innoverende gevelschildering van burgemeester Edi Rama, World Mayor van het jaar 2004, die in de Albanese hoofdstad

Tirana verkrotte panden in de verf zette. En er was vooral het manifest Dein Fensterrecht, deine Baumpflicht (vandaar ook de naam Ton droit à la fenêtre) van de Oostenrijkse architect Friedensreich Hundertwasser (geboren als Friedrich Stowasser, 1928-2000). Petit: “Zijn kleurige Hundertwasserhaus in Wenen is een toonbeeld van een eenvoudige stelling: elke huurder moet het

je huis-aan-huis bellen, om iedereen warm te maken voor het idee. Er kwam heel wat bij kijken. Petit: “Kuregem is somber en bulkt van de sociale problemen. Een grote werkloosheid. Veel sociale woningbouw. Een immigratie die zich niet aanpast. En enorm veel vandalisme. Nu, niet elk gebouw leent zich tot een verfbeurt. Aan beschermde gevels mag bijvoorbeeld niet geraakt worden, en er zijn tal van sociale woningen die eerder vanbinnen veel kunnen gebruiken. De buitenkant verven is voor die mensen een luxeprobleem. Ik wou het dossier ook niet indienen bij sociale woonmaatschappijen die mij wellicht maan-

Honderd bewoners mogen elk twee kleuren kiezen uit tien bij elkaar passende

recht hebben om vanuit het raam zowat alles wat binnen handbereik ligt, te schilderen. ‘In het roze,’ zei Hundert­wasser. Zo ver als de arm reikt met een lange verfborstel. Zo kan iedereen van ver zien waar er geen ‘anoniem individu’ woont, maar een kleurig iemand die zich afzet tegen ‘het gefrustreerde vee’.” Petit sprak ook het team Recht op Wonen van Samenlevingsopbouw Brussel aan, vormde een kern van vijf vrijwilligers, en samen polsten ze naar interesse bij de gemeente. Die wou wel helpen, als het project ‘gedragen’ werd. Zo begon het rond-

den op een antwoord zouden laten wachten. Ik ging dus gewoon aan de praat met de bewoners van een klein stuk Bergensesteenweg, in de hoop dat het anderen positief zou prikkelen. Wat me verbaasde, was dat de bewoners vooral klaagden over het straatbeeld dat hen ontmoedigt. Zodra een huurder wegtrekt, krijgt

de huisbaas het amper nog verhuurd. L’ambiance du quartier houdt nieuwkomers weg.” Nadat Petit op de buren had ingepraat, vond ze alles bij elkaar, aan weerszijden van de straat, honderd huisbellen bereid om mee te werken (soms dus niet elk appartement in één huis). “Om mikmak te voorkomen, mag elke bewoner maar twee kleuren kiezen, uit tien die bij elkaar passen. Eén sjabloon gebruiken mag ook. Vrije kunst wordt geweerd. Schilderen moeten ze zelf doen, al mogen ze hulp inschakelen. De Wijkregie van de gemeente neemt het ontvetten van de gevels en lichte herstellingen voor haar rekening, via wijkcontractarbeiders. Daarvoor hebben we het fiat van schepen van Stedenbouw Anne-Marie Vanpévenage (MR-FDF). De gemeente plaatst ook de stellingen en brengt de eerste grondlaag aan. Maar de kleurzetting is echt een klus voor de bewoners zelf.” Omdat het project sinds maart toch wel echt op de sporen stond, en de broodnodige financiële ondersteuning achterwege bleef, diende Petit het project in bij Prométhéa, dat stadsprojecten steunt. En, o wonder, ze won! Nog dit jaar wordt een stukje Kuregem dus toch ‘leuk’.  

Jean-Marie Binst

De vzw Prométhéa is een bedrijvenclub voor de verbetering van de stedelijke omgeving in Brussel, gesteund door het Gewest. Uit 25 projecten voor 2011 werd Ton droit à la fenêtre bekroond (22.000 euro), naast Maya’Ge (4.000 euro), een straatbeplantingsen bijenproject van Apis Bruoc Sella uit Molenbeek


ADVERTENTIE

CM Sint-Michielsbond Uw Nederlandstalige ziekenfondspartner in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest

Zorgeloos met vakantie Geniet wereldwijd van CM-reisbijstand

TIP:

Sla numme het r van op in je Mutas gsm: 00

32 2 27

2

09 Zo verl ies je het noo it!

00

CM sponsort sportievelingen Bewegen is gezond, daarom komt CM Sint-Michielsbond bij personen tot 25 jaar tegemoet in de kosten voor lidgelden en abonnementen van erkende sportverenigingen en kosten van deelname aan een erkende speelpleinwerking en bos-, zee- of sneeuwklassen. In totaal tot 25 euro per persoon en per jaar. Maar ook iets oudere sporters worden beloond. Personen van 25 tot 49 krijgen een tegemoetkoming van maximum 20 euro per jaar in de deelnemingskosten, inschrijvings- of abonnementsgeld van een beweegsport georganiseerd door een sportclub, sportcentrum of erkende fitnessclub. “Ik sta op en ga slapen met voetbal”, zegt Bram (15). “Samen met enkele vrienden uit de buurt speel ik al een paar jaar in dezelfde voetbalploeg.” Het lidgeld van de voetbalploeg is voor de rekening van Bram’s ouders. Hierin komt CM tot 25 euro tegemoet.

Jeugdbeweging en speelpleinwerking “Chiro is echt super cool”, zegt Laura (16). “We gaan elk jaar op kamp en doen elke week leuke activiteiten.” Ook het lidgeld van de jeugdbeweging moet betaald worden.

Opnieuw krijgt deze familie van CM een tegemoetkoming van maximum 25 euro.

Fitness Naast tijd voor haar werk en gezin maakt Nancy tijd om te trainen in een erkende fitnessclub. “Eens goed trainen doet echt deugd. Alleen spijtig dat een fitnessabonnement zo duur is. Gelukkig krijg ook ik van CM een tegemoetkoming van (maximum) 20 euro. Dat is mooi uitgespaard.” Wat moet je doen om een tegemoetkoming te krijgen voor de kosten van lidgelden, abonnementen en deelnamekosten? Heel eenvoudig. Download het formulier “Aanvraag tegemoetkoming CM-fit & fun” van www.cm.be of vraag het in het CM-kantoor in je buurt. Laat het door de betrokken sportclub of beweging invullen en bezorg het aan CM.

Gratis naar de festivals?!

Festivalkalender 2011

Win op www.cm.be je festivaltickets voor 2012!

Ben jij een fervent festivalganger? Doe dan mee aan onze wedstrijd en haal nu al je tickets binnen voor alle grote festivals in 2012. CM geeft twee festivalpakketten weg met een waarde van meer dan 800 euro. Wat zit er in? Tickets voor Dranouter aan Zee, Rock Werchter, Dour festival, Tomorrowland, Dranouter, Pukkelpop en Pukema Rock. Bij de meerdaagse festivals gaat het steeds om een combiticket. De wedstrijd loopt tot en met 23 september 2011. De winnaars worden na afloop persoonlijk op de hoogte gebracht.

T

E

R

U

G

S

T

U

U

R

S

T

R

O

Naam Adres Mijn telefoon- of gsm-nummer Mijn e-mailadres Ik wens aan te sluiten bij CM Sint-Michielsbond. Gelieve hiervoor het nodige te doen. Ik overweeg om lid te worden. Gelieve met mij contact op te nemen op ..................................(dag) om ............. (uur). Bezorg deze strook aan: CM Sint-Michielsbond, dienst communicatie, Haachtsesteenweg 1805, 1130 Brussel

O

K

We doen met de CM-stand onderstaande festivals aan. Doe er mee aan het stokkenvangspel en win je eigen luchtgitaar of gekke bril. Je kunt er ook voor 0,50 euro een paar oordoppen uit de automaat halen. ■ Parkies – 4 juli in Halle en 6 juli in Dilbeek ■ Bruksellive – 30 juli in Brussel Wil je meer info over de CM-reisbijstand en de andere diensten en voordelen van CM? Surf naar www.cm.be of kom even langs in het CM-kantoor in je buurt.


BDW 1282 PAGINA 12 - DONDERDAG 2 JUNI 2011

Elsene > Burgemeester Decourty op de korrel over Elsensesteenweg

Anderlecht > Parkeren in blauwe zone duurder

‘Uw visie is achterhaald’

Akouz wil pendelbus naar Astridpark

Gemeenteraadslid Bianca Debaets (CD&V) stak het vuur aan de lont met een interpellatie in de gemeenteraad vorige donderdag. Ze hekelde de officiële brief die Willy Decourty aan bewoners van de steenweg heeft gestuurd. “Die brief is mee ondertekend door de gemeentesecretaris, maar u verkondigt er politieke standpunten in. Ik vraag me af of dit wel kan.” Ecolo sprong mee in bad. Raadslid Alain Adriaens hekelde de stilstand die Decourty’s protest tegen de heraanleg met zich meebrengt. “Uw visie op de stad is achterhaald. De Elsensesteenweg moet anders omdat de weginrichting grondige mobiliteitsproblemen veroorzaakt. U wentelt zich liever in enkele bezwaren om niets te doen.” Decourty verdedigde zich. “De beslissing om de gewestplannen niet te aanvaarden, wordt gesteund door het voltallige college. De brief die we rond hebben gestuurd, is dus een officieel standpunt. Maar wat me opvalt, is

dat in heel de discussie belangrijke aspecten genegeerd worden. Het Gewest heeft een zware verantwoordelijkheid in de heraanleg van de trottoirs van de gewestweg. Die zijn veertig jaar onaangeroerd gebleven. Ik wil geen partiële heraanleg van de steenweg, zoals het Gewest wilde; ik wil een heraanleg van aan het Flageyplein tot aan de Naamsepoort. Het Gewest vond dat oké, op voorwaarde dat ik de rest van de plannen ook zonder opmerkingen slikte. Daar doe ik niet aan mee. Wij willen én een volledige heraanleg van de trottoirs, én andere plannen voor de herinrichting van de Elsensesteenweg. Het is onaanvaardbaar dat de Vredestraat een eenrichtingsstraat wordt en het drukke verkeer van de Elsensesteenweg richting Naamsepoort zal worden omgeleid langs die smalle straat.” De steenweg wordt richting Naamsepoort een busbaan, het autoverkeer moet om via de Vredestraat en de Waversesteenweg. De Vredestraat is een gemeenteweg en dus de verantwoordelijkheid van Elsene. “Ik denk aan de levenskwaliteit,” zei Decourty nog. Debaets besloot: “Soms zijn er moedige politieke beslissingen nodig. U hebt hier uw kans verkeken.” Ze oogstte er applaus mee.  Christophe Degreef

Vorst > Na waarschuwingen volgen boetes

De strijd tegen poep “Doet hij het thuis ook op het tapijt?” Met deze en andere slogans op affiches wijst de gemeente Vorst hondeneigenaars op hun plicht om de uitwerpselen van hun viervoeter op te rapen. “De eerste maanden waarschuwen we, daarna treden we repressief op,” zegt schepen Annie Richard (Ecolo). In verschillende wijken kregen hondeneigenaars vorige week een zakje toegestopt om de uitwerpselen van hun viervoeter op te rapen. Elke dag van de week posteerde de campagneploeg zich in een andere wijk. Meestal was dat in de buurt van een school, want kinderen spelen een belangrijke rol, vindt Richard. “Zij gaan vaak met de hond wandelen en ze zijn er zich niet altijd van bewust dat ze de drollen niet mogen achterlaten.” De campagne wordt vervolgd met een afficheactie. Een precieze timing wordt er niet op geplakt, maar ze-

ker is dat er na de bewustmakingscampagne hard zal worden opgetreden tegen baasjes die de stoep vuil achterlaten. “We zullen per wijk evalueren hoe de situatie er evolueert. In sommige wijken zal het wat langer duren voor je tot zichtbare resultaten komt, daar zullen we de repressieve fase dan ook later inzetten. Maar voor wie dan betrapt wordt, is de wet heel duidelijk: een fikse boete van honderd euro.” Opvallend is dat er helemaal wordt afgestapt van het idee van hondentoiletten. Tot een paar jaar geleden schoten die nog als paddenstoelen uit de grond in heel Brussel. Ook Vorst had er een drietal. “Maar de onderhoudskosten zijn veel te hoog, en het is voor het gemeentepersoneel een ondankbare en zelfs weinig respectvolle taak om een hondentoilet te reinigen,” legt Richard  uit.  BS

Parkeeroverlast rond het Astridpark op wedstrijdavonden van RSCA: het blijft – de nieuwe rode zone ten spijt – een probleem. Schepen van Mobiliteit Mustapha Akouz (PS) pleit voor gratis pendelbussen van en naar Erasmus. Een jaar na de invoering van het parkeerplan in Anderlecht zet de bevoegde schepen de plus- en de minpunten op een rijtje. Belangrijkste positieve punt is dat de parkeeroverlast aanzienlijk is teruggedrongen. Akouz geeft het voorbeeld van de Wayezstraat, de belangrijkste winkelkern van de gemeente. “Daar waar vroeger alles volgeparkeerd stond, is na de invoering van een rode zone 25 procent van de plaatsen beschikbaar,” zegt hij. In de wijk zullen binnenkort overigens nóg parkeerplaatsen sneuvelen. Zo wordt het Verzetsplein integraal een voetgangerszone. De werkzaamheden daarvoor beginnen in oktober. Op de evaluatie van het parkeerplan dat in de gemeente Anderlecht sinds een jaar in voege is, kwam één pijnpunt nadrukkelijk naar voren: de buurt rond het Astridpark wordt op wedstrijd­

TELEXREGIO

De oppositiepartijen CDH-CD&V en Ecolo hebben zware kritiek op de Elsense burgemeester Willy Decourty (PS). Die wil de plannen van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest voor de heraanleg van de Elsensesteenweg niet laten uitvoeren.

avonden – ondanks het betaald parkeren – nog altijd overrompeld. In de blauwe zones geldt nu voor supporters een forfaitair tarief van 60 euro in de betaalzones en 15 euro in blauwe zones. Het gevolg daarvan is dat de blauwe zones overspoeld worden. Daarom zal het tarief in de blauwe zone volgend jaar ook opgetrokken worden tot zestig euro. De vaststelling blijft dat voetbalsupporters te weinig het openbaar vervoer gebruiken om naar het stadion te komen. Akouz pleit daarom voor het invoeren van gratis pendelbussen, die op wedstrijdavonden supporters van en naar het parkeerterrein bij Erasmus brengen. Akouz verwijt de MIVB geen enkel initiatief te nemen. Al zijn voorstellen vallen bij de openbaarvervoersmaatschappij in dovemansoren, zegt hij. De MIVB reageert verrast bij monde van woordvoerster An Van hamme: “Wij waren op 30 maart aanwezig op een vergadering om samen met de schepen en met RSCA over het mobiliteitsprobleem te praten. Wie er toen niet was, was de schepen zelf…” 

Bruno Schols

PETITIE (1): TEGEN wifi-ANTENNES SCHAARBEEK – Clearwire wil wifi- en gsm-antennes neerplanten op een gebouw in de Stobbaertslaan, vlak bij een school en crèche. Buurtbewoners zijn niet te spreken. Ze vragen de gemeente om geen vergunning toe te kennen. Er staan SVG al drie niet-vergunde gsm-antennes op het gebouw.

SAMEN MUSICEREN

ADVERTENTIE

OUDERGEM – De Zuid-Afrikaanse muzikale duizendpoot Ha!man stimuleert ouders en kinderen om samen muziek te maken: muziekworkshop (45’) en klassiek concert (45’) voor hele gezin in het Cultureel Centrum (Vorstlaan 183) op maandag 13 juni om 18 uur. Voorkennis niet vereist, instrumenten aanwezig. 10 euro voor volwassenen, 3 euro voor kinderen, LB gratis voor -5. Reserveren op 0472-89.00.24.

K.A. HIEL SCOORT WEER SCHAARBEEK – Het Atheneum Emanuel Hiel wint de tweede prijs in Scientists@work. Een jaar lang werkten vijfdejaars rond de vraag: ‘Zijn identieke tweelingen identiek?’ Ze experimenteerden in het biomedisch laboratorium van de Universiteit Antwerpen. De wetenschapswedstrijd wil jongeren stimuleren om voor een exacte opleiding te kiezen. Twee jaar NK geleden kaapte Hiel brons weg op Scientists@work.

PETITIE (2): TEGEN OVERSTAPPEN OUDERGEM – Door de verlenging van tramlijn 94 op de Vorstlaan heeft de MIVB de busverbindingen in Oudergem drastisch veranderd. Mensen moeten nu verschillende keren overstappen om van de ene naar de andere wijk binnen Oudergem te reizen. Een petitie om iets te doen aan de huidige situatie, leverde al 1.500 handtekeningen op. Minister van Mobiliteit Brigitte Grouwels (CD&V) kiest voor de dialoog met NK de MIVB. Een gesprek volgt begin juli.


BDW 1282 PAGINA 13 - DONDERDAG 2 JUNI 2011

OPENBARE BIBLIOTHEKEN IN BRUSSEL aflevering 9 SINT-JANS-MOLENBEEK

De bib moet een afspiegeling zijn van de buurt, vinden ze in Molenbeek. En dat begint al bij de prentenboeken. De avonturen van Nijntje – Miffy in vertaling – en andere figuurtjes vind je hier ook in het Turks, Pools of Arabisch. Handig als anderstalige ouders met hun spruiten in het Nederlandstalig onderwijs willen meelezen. De Rikki-boekjes van Guido Van Genechten (Floppy in andere talen) zijn zelfs binnen dezelfde band tweetalig: Engels/Albanees bijvoorbeeld. Jeugdbibliothecaresse Merijn Callens staat erop de leerkrachten (van zo’n 75-tal klasjes!) elk apart een rondleiding te geven, zodat ook zij blijvende ambassadeurs van de bibliotheek worden. Ook het grote aanbod kunstboeken waarvoor de bib bekendstaat, is gelinkt aan de buurt. “Het Huis van Culturen en Sociale Samenhang zit hier om de hoek,” zegt bibliothecaresse Linda Bruyninckx. “Zij zijn veel bezig met kunstinitiatie. We proberen hierin dan ook heel breed

© AN DEVROE

Ambassadeurs Rikki en Floppy

Kinderboeken in alle talen (l.) en een documentatiehoek met lichtgevende wand (r.).

te gaan.” In de ‘Makkelijk lezenhoek’ mag je in Molenbeek gratis taalcursussen (boeken, cd-roms en cd’s) lenen, en in de aparte studieruimte ontbreekt geen woordenboek. Van de groteletterboeken

hebben ze nu een eigen, actuele collectie, minder de heimatliteratuur van weleer. Natuurlijk is ook ‘lokaal erfgoed’ een signatuur op heel wat boeken en tijdschriften. Het werk van de geboren Molenbekenaar Her-

ADVERTENTIE

man Teirlinck hoort hierbij. Toch heet de bib niet Herman Teirlinck (dat doet die van Evere), maar wel De Boekenmolen, een verwijzing naar de gemeentenaam en bovendien een typisch bibliotheekmeubel.

De bibliotheek van Molenbeek lijkt wel een pakhuis als je ervoor staat; het indrukwekkende gebouw maakte vroeger deel uit van het Vlaams Koninklijk Atheneum. Binnen is alles nieuw en kan het publiek kennismaken met de laatste uitleentrend: als enige Brusselse bibliotheek zijn hier al zelfbedieningsbalies in gebruik. “Voorlopig dienen ze alleen om de klasuitleen te vergemakkelijken, maar vanaf het najaar zal ook de collectie voor volwassenen RFID- of Radio Frequency Identification-etiketten hebben. Als het heel druk is, kan het personeel zich dan tussen de rekken begeven om de bezoekers te helpen,” zegt Bruyninckx. Op woensdagmiddag bijvoorbeeld, al voelen ze het hier ook als het donderdagmarkt is op het Sint-Jan-Baptistvoorplein. De Hoofdstedelijke Openbare Bi­ blio­­theek (HOB), voorlopig nog in de Prinsenstraat, is niet ver, en dat heeft zo zijn voordelen: “Veel Brusselaars komen bij ons terecht via de gemeenschappelijke online catalogus BruNO. Populaire fictie die in de HOB uitgeleend is, is hier vaak nog wel te vinden.”  An Devroe Hovenierstraat 47A, 1080 SintJans-Molenbeek, 02-410.03.62, www.sint-jans-molenbeek.bibliotheek.be De hele reeks nalezen? www.brusselnieuws.be/bib


BDW 1282 PAGINA 14 - DONDERDAG 2 JUNI 2011

Anton Van Assche temidden van de deelnemers aan de eerste debatdag van African Value. “Het platform heeft een economische benadering, geen culturele.”

© UNIZO

Economie > Zinvol omspringen met werkervaringen uit herkomstland

‘Gooi je oude schoenen niet weg als je nieuwe krijgt’ BRUSSEL – Samen met Afrikaanse organisaties en het Vlaams-Afrikaans Huis Kuumba richtte Unizo, de Unie van Zelfstandige Ondernemers, zopas African Value op, een platform om (werk)ervaringen uit het land van herkomst te delen en op waarde te schatten. Anton Van Assche van Unizo legt uit.

BDWOPINIE African Value vertrekt van de vaststelling dat de Afrikaanse ervaringen weinig bekend en weinig begrepen zijn, en daarom zelden op waarde worden geschat. De successen, teleurstellingen, troeven en moeilijkheden en alles wat migranten hier en in het land van herkomst hebben beleefd, versterken hun professionele achtergrond en helpen hun om activiteiten in Brussel en in heel Europa te ontwikkelen. Het Platform roept de Brusselse economie op om meer beroep te doen op deze ervaringen. Of: waarom je oude schoenen niet mag weggooien, als je in Brussel nieuwe hebt gekregen. African Value is van mening dat

ervaringen uit het herkomstland, die op het eerste gezicht misschien nutteloos lijken in Brussel of onaangepast zijn aan de Belgische arbeidsmarkt, niet onbenut mogen blijven. Een advocaat uit Kinshasa of een boekhoudster uit Lubumbashi brengt zelden een diploma mee dat in België voor hetzelfde beroep erkend wordt. Maar dat wil nog niet zeggen dat deze opleiding of ervaring geen richting kan geven aan het beroepstraject in Brussel. Het is voor begeleiders van werkzoekenden en kandidaat-ondernemers of werkgevers van belang deze ervaring te bespreken en te analyseren. Daarbij kunnen ze vragen stellen als: “Hoe lang heeft u boekhouding gestudeerd?” – “In welk soort structuur was u boekhouder? Een kmo of een administratie?” – “In welk

“Veel Afrikanen stellen vast dat iemand hier wordt omschreven door wat hij doet, eerder dan door wat hij is” Anton Van Assche.

domein van de boekhouding hebt u het meest gewerkt?” Door dit soort (open) vragen krijgt de migrant de kans om ons een beter beeld te geven van de omgeving waarin hij of zij gevormd is, gestudeerd of gewerkt heeft en activiteiten en talenten heeft ontwikkeld. Die ervaringen kunnen vermeld worden in het cv, ook zonder dat het diploma (al) erkend is. Met die kennis zal een begeleider van werkzoeken-

den en kandidaat-ondernemers of een werkgever zich een beter beeld kunnen vormen en een aangepast beroepsproject kunnen voorstellen, ten gunste van de onderneming of de organisatie waar de werkzoekende aan de slag wil. Het Platform African Value organiseerde eind mei een eerste debatdag rond het belang van ervaringen uit het land van herkomst. Het was de bedoeling om enkele kenmerken die

Afrikanen als waardevol beschouwen voor het ondernemerschap en de arbeidsmarkt in Brussel, zo te formuleren dat ze herkenbaar worden voor de werkgever, de klant of anderen. Zo’n oefening is uiteraard heel delicaat; de persoonlijke kenmerken van een persoon blijven belangrijker dan cultuureigen karakteristieken. ‘Je suis noir et je n’aime pas le manioc’ kan nog altijd! Het Platform African Value heeft een economische benadering, geen culturele. Het onvermijdelijke thema van de stiptheid en het omgaan met tijd kwam op de debatdag natuurlijk ter sprake. Ook de weerstand van een Afrikaan om een persoon niet enkel als mens, maar ook als object te benaderen, is een troef. Beide kenmerken zijn volgens de deelnemers uitingen van de waarden die iemand van zijn ouders meekrijgt, en die worden als normaal en goed beschouwd. Ze zijn ook verbonden met de omgeving in het land van herkomst, waar bijvoorbeeld de factor ‘tijd’ moeilijk te beheersen is. Maar doordat een tweede generatie in een andere omgeving opgroeit, zullen de praktijken veranderen. “Het is mijn zoon die me zegt dat ik moet vertrekken om niet te laat te zijn,” vertelde een van de deelnemers. De meeste deelnemers stelden vast dat ze terecht waren gekomen in een maatschappij waarin iemand wordt omschreven door wat hij/zij doet, eerder dan door wat hij/zij is. De ervaringen uit het land van herkomst goed omschrijven is dus van het grootste belang. Het kenmerk dat het meest ter sprake kwam, was de creativiteit en het ‘inspelingsvermogen’ van Afrikanen, de capaciteit om kansen en oplossingen te zien die anderen niet zien. De kracht om in een uitzichtloze situatie het perspectief te blijven zien. De bereidheid om risico te nemen, zonder vooraf te weten wat de uitkomst zal zijn. Dat is niet hetzelfde als ondoordacht of onvoorbereid te werk gaan; het gaat om het aanvaarden van een resultaat dat mogelijk afwijkt van het vooropgestelde. Aanvaarden dat de omstandigheden en de mensen die aan de actie deelnemen, het resultaat beïnvloeden. Maar ook het vertrouwen dat het resultaat positieve elementen zal bevatten. Zo vinden weinig Afrikanen het bijvoorbeeld een probleem om deel te nemen aan een activiteit zonder duidelijk programma, omdat ze vertrouwen op de meerwaarde van de ontmoetingen met anderen en de inbreng die ze zullen kunnen bieden. Dit inspelingsvermogen is het meest nodig in de ‘kwetsbare ruimtes’: de ruimtes met weinig zekerheden of langetermijnperspectieven, zonder vooraf bekende partners of zekere inkomsten. Dit ‘inspelingsvermogen’ is een competentie die veel migranten bezitten. In de Brusselse internationale stedelijke economie, waar uitdagingen om flexibiliteit, creativiteit en aanpassingsvermogen vragen, is deze eigenschap een onmisbare troef. Anton Van Assche, consultant Unizo

www.africanvalue.org


BDW 1282 PAGINA 15 - DONDERDAG 2 JUNI 2011

BRIEVEN VAN LEZERS   lezersbrieven@bdw.be

Tour of Thurn? Regelmatig zie ik langs de wegen in Brussel affiches met daarop een aankondiging van een activiteit op de site van Thurn & Taxis. Vaak wordt dan alleen de Franse naam, Tour & Taxis, vermeld. Dat gebeurt niet alleen

BDWOPINIE

bleef Bruxelles wel hameren op nieuwe federale middelen voor een ‘hoofdstedelijke functie’, die het... afwees. De Vlaamse onderhandelaars blijven deze logica blijkbaar nog steeds cartesiaans vinden en stellen tegenwoordig dan ook een onvoorwaardelijke herfinanciering van Brussel voor. 

In het ‘Kinderkunsten op z’n Brussels’ in BDW 1280 van 19 mei (p. 10), over het grote parkfeest SuperVlieg op de grens van Vorst en Sint-Gillis, staat: “Voor het eerst richt SuperVlieg zich (...) ook op de Franstalige kinderen.” Jean De Hertog, schepen van Vlaamse Aangelegenheden in de Stad Brussel (CD&V), wijst ons erop dat ook de door hem georganiseerde editie van SuperVlieg, vorig jaar in Laken, al volledig tweetalig was. Onze excuses.

Verkeer

Dubai of Rijsel? Met belangstelling gelezen (BDW 1276 van 21 april, p. 6-7) dat er plannen bestaan om de Brusselse metro tegen 2018 volautomatisch te maken. In dat verband zijn minister van Mobiliteit Brigitte Grouwels en vertegenwoordigers van de MIVB alvast een kijkje gaan nemen in Dubai. Dichter bij huis, in Rijsel, bestaat zo’n metro al sedert 1983. In tegenstelling tot Dubai, een moderne stad, vertoont Lille veel meer gelijkenissen met Brussel: beide steden dateren uit de middeleeuwen. Was men niet beter net over de grens zijn licht gaan opsteken? Dat had de belastingbetaler allicht minder geld gekost...  Elza Frederix, Laken

Loubna (2) Aan Marianne Vincent (‘Brieven van lezers’ in BDW 1281 van 26 mei): de afwezigheid van een gedenkplaat en de sobere inrichting zijn de wens van de familie van Loubna.  Ghislain Thonon, Oudergem

Herfinanciering Met veel gedruis en gedram wordt de naamswijziging van de Franse Gemeenschap rondgebazuind. Voor enkele jaren maakte het Brussels Hoofdstedelijk Parlement een vergelijkbare politieke keuze toen het besliste om de notie hoofdstedelijk overal te schrappen, tenzij waar ze om juridische redenen echt behouden moest blijven. Enerzijds wou Bruxelles af van zijn hoofdstedelijke plichten (communautaire neutraliteit, respect voor elkaars grenzen, toepassing van de taalwet,...); anderzijds

Ik was blij verrast door het opiniestuk van John Willemsen (‘U rijdt toch ook door rood?’ in BDW 1281 van 26 mei, p. 14). Ten minste nog iemand in Brussel die de ellendige sfeer in het verkeer niet als een natuurfenomeen beschouwt! Hij heeft gelijk als hij zegt dat het aan ons allemaal ligt. Maar aan ieder van ons in dezelfde mate? De overheidscampagnes en het optreden van de politie – of het ontbreken ervan – geven de indruk dat we ‘allemaal een beetje fout’ zijn. Maar dat is het nu net. Ook voor het verkeer geldt: “Entre le fort et le faible, entre le riche et le pauvre, entre le maître et le serviteur, c’est la liberté qui opprime et la loi qui affranchit” (Henri Lacor­ daire). De overheid en haar gewapende arm, de politie, plooien zich in alle mogelijke bochten om dat principe niet te hoeven toepassen. We worden door camera’s en onzichtbare politieradars betrapt op overdreven snelheid, en voor de rest riskeren we heel af en toe een alcoholcontrole. Dat is het zowat. Alle andere overtredingen worden praktisch gedoogd. De politie is zo goed als onzichtbaar in het verkeersgebeuren en totaal afwezig als actieve speler die pedagogisch optreedt. Het resultaat is een sfeertje van ‘elkaar de loef afsteken’, waar voetgangers, automobilisten, fietsers gretig aan deelnemen. Kent u veel motorrijders die ook maar van ver de geest van het verkeersreglement respecteren, laat staan de regels toepassen? Op veel Brusselse rotondes wordt doodleuk de voorrang van rechts afgedwongen door bestelwagens en andere imposante vehikels. En zo kunnen we nog een heel tijdje doorgaan. Wat het verkeer betreft, zit de overheid nog helemaal in de vrijemarktmodus: ze treedt enkel bemiddelend op tussen de spelers als het echt niet anders kan en voor de rest moffelt ze zich weg in het decor. Zo devalueert ze zichzelf. En voor de goede orde: dit is geen pleidooi voor uitsluitend repressief optreden, maar voor aanwezigheid van de overheid in het verkeer. De kans lopen om aan de kant gezet te worden voor een gesprekje met de arm der wet, zou dat niet meer effect hebben dan een hoge boete die je pas achteraf in de bus krijgt? We moeten ons beter gedragen in het verkeer, maar we moeten ook nadenken over onze houding tegenover de overheid en de politie, en wat we van hen verwachten. Rekening houdend met de antipolitieke traditie van jem’en-foutisme waarop Belgen en Brusselaars prat gaan, is dat niet minder dan een culturele revolutie. 

door Anne Brumagne

Guido Ghekiere, Brussel

Rechtzetting

door Franstalige initiatieven, maar ook door Vlaamse organisatoren en media. Kan iedereen die daar een evenement organiseert en dat aankondigt, respect tonen voor de beide landstalen, die in Brussel op voet van gelijkheid behandeld dienen te worden?  Johan Segers, Keerbergen

Busbanen

Wim Magerman, Anderlecht

SPELREGELS VOOR LEZERSBRIEVEN: Mail uw bijdrage naar lezersbrieven@bdw.be. Schrijven kan naar BDW-Brieven van Lezers, Flageyplein 18, 1050 Elsene; faxen naar 02-226.45.69. Vergeet niet uw adres te vermelden, ook in e-mails: zonder het adres van de afzender beschouwen we een brief als anoniem, en wordt hij niet gepubliceerd. De maximumlengte van een bijdrage is 2.500 tekens, inclusief spaties. Wilt u graag een langere, meer uitgewerkte opiniebijdrage schrijven (max. 5.000 tekens)? Neem dan eerst contact met ons op voor overleg via lezersbrieven@bdw.be. De redactie mag lezersbrieven redigeren of weigeren. Moties, manifesten of omzendbrieven worden niet (in deze rubriek) opgenomen.

“Touring investeert in vijfsterrenbestuurders, in vijfsterrenwagens en in vijfsterrenwegen,” zei Touring-woordvoerder Danny Smagghe een tijd terug in Randkrant. Wat klonk dat mooi. Maar in de praktijk doet Touring in het mobiliteitsdebat niet veel meer dan de overheid – vooral de Brusselse – bekritiseren wanneer die maatregelen neemt om het openbaar vervoer te verbeteren. Afgelopen weekend was het weer zo ver. Op websites en televisie mocht Touring sneren dat de aanleg van aparte bus- en tram­banen alleen maar dient om bepaalde quota te halen. Dat het openbaar vervoer dankzij aparte banen wel degelijk beter vooruit kan, is voor Touring amper een punt. Wat hebben we de voorbije tijd nog te horen gekregen van Touring? Kritiek op verkeerslichten die te lang op groen blijven staan voor de zachte weggebruikers en daardoor volgens de organisatie het autoverkeer ophouden. Kritiek wanneer er parkeerplaatsen worden geschrapt om op die manier ruimte vrij te maken voor andere vormen van mobiliteit dan de auto. Tevredenheid wanneer blijkt dat de politie pas beboet wanneer in zones 30 twintig kilometer per uur te snel wordt gereden. Zelfs de file die vorige vrijdag werd geënsceneerd in de Vlaamsesteenweg om te waarschuwen tegen een toekomstig algemeen mobiliteitsinfarct, kon volgens Touring maar beter worden verboden door de stad. De Vlaamsesteenweg – u weet hoe smal die is – was een té belangrijke uitvalsweg... Om te beginnen blijft het de vraag of het aan Touring is om zich in naam van zijn vele leden telkens opnieuw te mengen in het mobiliteitsdebat ten voordele van de auto. Want die leden betalen om te worden geholpen als ze met pech langs de weg staan, niet om tegen busbanen te ageren. Maar vooral: heeft u Touring ooit al weten fulmineren als er op de weg drama’s gebeuren door onverantwoord rijgedrag van automobilisten? Als hele tramlijnen met honderden reizigers geblokkeerd geraken omdat onvoorzichtige bestuurders bovenleidingen vernielen of de tram nog snel de pas willen afsnijden? Als er doodleuk op de trambaan wordt geparkeerd? Of waarom werd er door Touring nooit een kwaad persbericht verstuurd toen de jongerenzender TMF bij wijze van promotieactie boetes voor snelheidsovertredingen ging vergoeden? Touring noemt het een cliché dat de vereniging alleen maar bekommerd is om ‘autobestuurders in snelle wagens’. Dat cliché hebben ze dan toch zelf in de hand gewerkt. En als de organisatie écht wil pleiten voor een globaal mobiliteitsbeleid, dan zal ze moeten beseffen dat ‘koning Auto’ tot op vandaag een veel te groot deel van de weg inpalmt.

EVA HILHORST


GREGORIA. © DANNY WILLEMS

KVS en Rosas OP THeaterfestival BRUSSEL – Het Theaterfestival heeft dit jaar weer in Brussel plaats. De geselecteerde voorstellingen worden van 25 augustus tot en met 3 september opnieuw gespeeld in en om Kaaitheater, Bronks en KVS. Brusselse producties die de eer te beurt valt, zijn van KVS, Rosas, Kwaad Bloed en Steigeisen.

VADROUILLE DE CULTUUR- EN VRIJETIJDSBIJLAGE VAN BRUSSEL DEZE WEEK

Muziek > Feest voor veertig jaar Vorst Nationaal

Van James Brown tot Katy Perry © JESSE WILLEMS / BELGA

De jury bekeek 523 voorstellingen in Vlaanderen en Nederland, van jeugdtheater tot dans, van theatrale installaties tot muziek- en teksttheater. De jury stelde artistieke kwaliteit voorop en kwam zo onder meer uit bij Gregoria, de KVS-productie geregisseerd door Bart Meuleman op basis van een onafgewerkte roman van Maurice Gilliams – volgens de jury een stuk van ‘overrompelende puurheid’. Ook En atendant van Rosas en Anne Teresa De Keersmaeker is erbij. Het groepsstuk, begeleid door polyfone muziek, was het eerste dat de jury voor het Theaterfestival selecteerde. Ex-PARTS-student Ugo Dehaes, stichtend lid van de Brusselse vzw Kwaad Bloed, werd geselecteerd met Women, voor acht vrouwelijke dansers van verschillende generaties. Het jonge collectief Steigeisen is te zien met Lethal inc., waarin oud-Rits-studenten Jeroen Vander Ven, Thomas Bellinck en Joris Hessels executiemachines ‘vermarkten’. Ook geselecteerd: Berckmans van Jurgen Delnaet/De Tijd, Oblomov van Lazarus, Nooit van elkaar van Toneelgroep Amsterdam/deSingel, Kind (9+) van Alexandra Broeder/ Bonte Hond, Warmoes (7+) van Studio Orka, en Aleksej (16+) van HetPaleis. Het Theaterfestival toont deze tien geselecteerde voorstellingen, plus twee voorstellingen uit de selectie van het Nederlandse Theaterfestival. Nieuw is het nevenprogramma Circuit X: een reeks voorstellingen van jonge theatermakers en dansers die hier worden voorgesteld en daarna op tournee gaan (www.circuitx.be). Jaarlijks presenteert het festival ook de winnaar van het Landjuweel. In 2010 was dat het Brusselse gezelschap MB D°eFFeKt met Agamemnon.

BDW 1282 PAGINA 16 - DONDERDAG 2 JUNI 2011

www.theaterfestival.be ADVERTENTIE

Handicap & informatie Deze dienst wil u de nodige informatie bezorgen om u wegwijs te maken in uw zoektocht naar mogelijkheden, voorzieningen voor personen met een handicap

 02/463.58.58 alle werkdagen van 9 tot 12u30 uitgezonderd donderdag van 14 tot 17u.

Bezoeken enkel op afspraak Informatie@handicap-ambulant.be

Katy Perry deed Vorst Nationaal in maart nog aan met haar California Dreams Tour.

VORST – Concertorganisator Music Hall viert veertig jaar Vorst Nationaal met een tweedaagse waarop een keur van artiesten present tekent. Behalve eigen werk brengen ze ook tributes aan de vele grote namen die ooit in Vorst neerstreken. Een duik in de geschiedenis.

D 

e allereerste artiest die Vorst Nationaal mocht vullen, was de choreograaf Maurice Béjart met zijn Ballet van de XXe Eeuw, op 8 oktober 1970. Wat later streek Holiday on Ice er voor de eerste keer neer, en op 3 december 1970 opende Ella Fitz­gerald

de zaal officieel. Vorst Nationaal, dat na de afbraak van de velodroom in Schaarbeek ook nog even diende als alternatief voor de Brusselse baanwielerwedstrijden, was uiterst geschikt voor kleppers uit de showbizz die een groot publiek trokken. Verschillende

concert- en evenementorganisatoren hebben de afgelopen decennia geprogrammeerd in Vorst (Didier Defourny voor Johnny Hallyday, Sound&Vision, Live Nation), maar wie er  eind vorige eeuw de meeste concerten heeft georganiseerd, is Paul Ambach, alias Boogie Boy. De hyperactieve bluesman haalde op  28 februari 1971 James Brown naar Vorst. Met zijn bedrijf Make it Happen was hij  op een gegeven moment goed voor negentig procent van de concerten in Vorst, en hij is  er nog altijd kind aan huis.


Met andere ogen De fotograaf Alain Trellu is a legal alien: een Fransman in Brussel. Slaagt hij er met zijn beelden in Brusselaars en passanten op een andere manier naar de stad te doen kijken?

© SASKIA VANDERSTICHELE

© ALAIN TRELLU

BDW 1282 PAGINA 17 - DONDERDAG 2 JUNI 2011

DOE DE TEST OP P. 20-21

De Zazies duiken in de Ondergrondse Gangen, gaan op tocht door Duizelingenland, beklimmen de Helse Heuvel... Welkom bij De Betovering. Plus: kun jij het raadsel van de boer, de wolf, de geit en de kool oplossen? Speel mee (en win)! LEES MEER OP P. 26-27

© NICOLAS MAETERLINCK / BELGA

Paul Ambach: “Ik had als student al wat concerten georganiseerd in Antwerpen en dat lag mij. Na mijn afstuderen heb ik contact gezocht met de entourage van James Brown, van wie ik een enorme fan was. (Op het verjaardagsfeest in Vorst speelt Boogie Boy op 3 juni een James Brown-tribute, MB.) Om het risico wat te spreiden heb ik hem zowel in de Arena in Deurne als in Vorst laten optreden. Ik weet nog dat op dat moment ook het Circus van Moskou in Vorst was. Toen heb ik al die beren en tijgers een tijdje in de kelder moeten onderbrengen. Zo is het begonnen. In de jaren daarna volgden Led Zeppelin in ’72, The Rolling Stones in ’73, Frank Sinatra in ’75 enzovoort. Ik was natuurlijk ook een man van de sixties: Genesis, alle Supertramps, de Deep Purples, Uriah Heep,.... Wat ik kende en goed vond, haalde ik naar Vorst. In de backstage zie je nog altijd de graffiti van alle groepen en hun entourage die hun sporen hebben nagelaten.” Een hoogtepunt? “Op het gebied van emotie, artistiek niveau en de reactie van publiek was dat toch het concert van Bob Marley in 1980. Toen hing er een speciale sfeer. Niet alleen om de geestverruimende redenen; die man had een charismatische aanhang die totaal in de ban was van hun god die in Vorst was geland. De paus was er niets bij.” Problemen met artiesten heeft Ambach vrijwel nooit gehad. “Ik herinner me wel dat we eens veel moeite hadden om Joe Cocker op het podium te krijgen. En het concert van The Rolling Stones was natuurlijk chaotisch, maar er liep zelden iets verkeerd. Wel heb ik het concert van The Jackson Five moeten afgelasten omdat er niet genoeg volk was. Ze waren al bekend in Amerika en Engeland, maar de furore was nog niet overgewaaid.” Vorst had destijds een capaciteit van achtduizend man (nu zijn dat er maximaal tienduizend), wat in het tijdperk vóór de stadion- en Sportpaleisrock aanzienlijk meer was dan om het even welke andere Brusselse zaal. Toch gaat Ambach prat op de sfeer van de ovale zaal en zijn persoonlijke omgang met de artiesten backstage of in de hotellobby achteraf. “De groepen kwamen graag naar Brussel voor de goede hotels en restaurants. En ik was erbij van het lossen van de eerste vrachtwagen tot het laden van de laatste.” Ook het pseudoniem Boogie Boy vond Ambach in Vorst. “De naam stond geschreven in een van de toiletten en kwam goed van pas om mijn werk als artiest te scheiden van dat als ondernemer. Het gebeurde dat ik ergens met mijn eigen ‘Ambach Circus’ optrad, maar dat men mij vroeg naar kaarten voor Vorst.”

ZAZIE LAAT ZICH BETOVEREN

Dit weekend in Vorst: Forest & friends, met onder meer (vlnr.) The Tellers, Franky De Smet-Van Damme, Willy Willy, Saule en Tom Dice. Vooraan, arm in arm met Aurélie Müller van The Tellers, staat Paul ‘Boogie Boy’ Ambach, kind aan huis in Vorst sinds het prille begin.

en ’90 soms vier, vijf, zes keer per maand in Vorst omdat er zoveel goede hardrockconcerten waren. Het was bijna de enige plaats waar je naar concerten van dat niveau kon gaan. Ik denk dat mijn eerste concert dat van Black

Organisator Paul ‘Boogie Boy’ Ambach:

“Het concert van The Jackson Five heb ik moeten afgelasten omdat er niet genoeg volk was”

dan nog in het pre-internettijdperk, toen de lokale platenboer die tickets moest gaan halen in de Music Man in Gent.” Onlangs ging De Smet-Van Damme met zijn dochter mee naar Katy Perry in Vorst, vroeger ging het om Iron Maiden, Metallica, AC/DC en Dio. Als muzikant én als technicus is De Smet ook goed geplaatst om zijn mening te geven over de geluidskwaliteit waarover Vorstgangers weleens klagen. “Mij heeft de klank nooit echt tegengezeten. De belangrijkste factor die de klank bepaalt, is overigens niet zozeer de zaal, maar de manier waarop de system designers hebben afgestemd en de manier waarop de mensen van de P.A. daarmee omgaan. Dat werk is niet eenvoudig, en dan heb je altijd nog verschillen naargelang van de plaats in de zaal. Daar komt bij dat mensen tegenwoordig natuurlijk heel verwend zijn op het gebied van geluidskwaliteit.”

Met de bus uit Geraardsbergen

Brussels affair

Een gretig afnemer van de kaarten van Ambach was Franky De Smet-Van Damme, de frontman van de onlangs herrezen Belgische hardrockglorie Channel Zero. Hij heeft op zolder zelfs nog een doos vol tickets van Vorst staan en zal op het verjaardagsfeest een paar hardrockklassiekers spelen die er destijds geklonken hebben. De Smet-Van Damme: “Ik zat in de jaren 1980

In veertig jaar Vorst Nationaal zijn er zo’n vierduizend concerten en vijftien miljoen bezoekers geweest. De kunstschaatsers van Holiday on Ice hebben met meer dan tweehonderd voorstellingen het vaakst opgetreden. De Franse chansonnier Michel Sardou gaf de meeste concerten (zeventig); Johnny Hallyday was bijna vijftig keer te gast, Will Tura twintig. Voor het unieke concert van Frank Sina-

Sabbath in 1983 was. Toen was ik nog maar veertien. In Geraardsbergen was er een café dat regelmatig bussen naar Vorst inlegde. Dat heb ik later zelf ook nog gedaan. De hardrockbands hadden een grote aanhang, die de zaal elke keer weer vulden. Als je je tickets niet op tijd kocht, dan kon je thuis blijven. En dat was

tra in 1975 telden de toeschouwers het voor die tijd niet onaardige bedrag van vijfduizend Belgische frank neer. In 1973 was Vorst ook het toneel voor de eerste Nacht van de Poëzie, georganiseerd door Guido Lauwaert. Maar ’73 was toch vooral het jaar van The Rolling Stones. De opname van hun concert in Brussel na het uitkomen van hun elpee Goats head soup werd bijna als livealbum uitgebracht. De bootleg onder de naam Brussels affair of Bedspring symphony geldt nog altijd als een klassieker. Queen speelde eind jaren zeventig enkele druk bijgewoonde concerten in Vorst, en ook de doortocht van Bruce Springsteen in 1981 was legendarisch. Op YouTube zijn overigens een aantal fragmenten te vinden die zich in Vorst Nationaal afspelen, zoals een vertolking van The Byrds uit 1971, of televisiereportages rond optredens van David Bowie of Simple Minds halverwege de jaren tachtig. Overigens nam ene Jean-Claude Van Damme in Vorst Nationaal afscheid van het publiek in zijn hoedanigheid als professioneel kickboxer. 

Michaël Bellon

Forest & friends, 3 juni om 20 uur in Vorst Nationaal (het concert van 4 juni is uitverkocht). Meer op 0900-69.500 of 070-25.20.20, www.musichall.be of www.vorstnationaal.be


BDW 1282 PAGINA 18 - DONDERDAG 2 JUNI 2011

Muziek > De Brassers spelen zaterdag voorprogramma van PiL in AB

Punk, postpunk en postpostpunk BRUSSEL – Hoog bezoek komende zaterdag in de Ancienne Belgique. Niemand minder dan Johnny ‘Rotten’ Lydon maakt er zijn opwachting met Public Image Ltd (PiL). Maar eerst herrijzen ook de Brassers nog eens.

De Brassers (met zanger Marc Poukens): “Toen we goed en wel op gang waren, kwamen Joy Division, Cabaret Voltaire en de Metal box van PiL.”

“De punkbeweging had ons ertoe aangezet om een groep te beginnen, ook al waren we tech­ nisch niet de meest onderlegde muzikanten,” zegt Dirkx vandaag. “Toen we goed en wel op

De Brassers, zaterdag 4 juni om 19.20 uur (en PiL om 20.30 uur) in de AB, Anspachlaan 110, 1000 Brussel. Meer op 02-548.24.84, www.abconcerts.be en www.debrassers.be

© PATRICK GEENS

PiL is de groep die John Lydon vrijwel meteen na het verscheiden van de Sex Pistols opricht­ te. Sinds 1992 maken de heren geen nieuwe platen meer, maar hijsen ze zich nog regelma­ tig een podium op. Aan de Anspachlaan wordt hen dat zaterdag voorgedaan door generatie­ genoten van eigen bodem: de Brassers. Ook van de Brassers is het public image vrij limited. Bassist Marc Haesendonckx en gitarist Willy Dirkx hebben wortels in het Limburgse Hamont, maar wonen en werken ondertussen al 25 jaar in Brussel. Ze belandden hier als studenten aan de VUB en richtten de Brassers mee op in 1979. Die naam hadden ze te danken aan hun reputatie bij de Hamontse horeca. In 1980 schopten de Brassers het tot de finale van Humo’s Rock Rally, waar ze het loodje legden tegen The Machines en Red Zebra, maar wel opvielen door hun intense sound met referen­ ties aan postpunk en new wave. Marc Didden – eminent criticus, zij het ook met Hamontse roots – was destijds al een fan en noemt hen nog altijd ‘de stijlvolste aller stoorzenders’.

Brassers kreeg de status van culthit, en wordt nog af en toe gedraaid. Destijds speelden ze een honderdtal concerten in België en Ne­ derland, samen op de affiche met bands als Killing Joke, Fad Gadget, Einstürzende Neu­ bauten en TC Matic. In 1982 stopte de groep ermee. Dirkx: “We werden nogal geviseerd. Er hing een sfeer van druggebruik rond de groep, we werden geregeld gecontroleerd door de po­ litie. De burgemeester van Hamont sloot ons café en we kregen huiszoekingen en rechtsza­ ken aan onze broek.” In de jaren 1990 speelden ze nog enkele wel­ gemikte reünieoptredens en in 2005 stonden ze zelfs op Pukkelpop. In 2010 kwam onder de naam de brassers 1979-1982 het verzameld werk op vinyl uit bij Onderstroom Records. Als support act van PiL spelen ze zaterdag in de AB het werk van weleer. Oudgedienden Willy Dirkx, Marc Haesendonckx en zanger Marc Poukens worden aangevuld met Erwin Jans op drums, Joachim Cohen op keyboards MB en Willy’s zoon Jules.

gang waren, kwamen er platen uit van Joy Di­ vision, Cabaret Voltaire of de Metal box van PiL.” De single ‘En toen was er niets meer’ van de

ADVERTENTIE

Wereldvluchtelingendag DOCUMENTAIRE SILENT STORIES // MAANDAG 20 JUNI 20u // In Silent Stories volgen Hanne Phlypo en Catherine Vuylsteke twee mannen en twee vrouwen van Algerije, Senegal, Irak en Guinée die wegens hun seksuele geaardheid hun land moesten ontvluchten, of ze nu bi-, dan wel, homoseksueel waren, transseksueel of lesbisch. Drie van hen zijn een nieuw leven begonnen in België, de vierde, de Irakese transseksueel Sarah, kreeg na jaren van wachten asiel in Nederland en kijkt uit naar een genderoperatie. 19u30 20u 21u 21u30

Onthaal Vertoning documentaire Nabespreking door Hanne Phlypo en Arezki (hoofdpersonage) Drankje in Ritz Café

Locatie Organisatie Prijs Inschrijven

Cinema Ritz (Dansaertstraat 70, 1000 Brussel) huizenvandeMens Brussel-Jette Gratis Voor 15 juni op cmd.jette@uvv.be of 02/513.16.33

huisvandeMens in Brussel-Jette Stalingradlaan 18-20, 1000 Brussel (Premetrostation Anneessens) tel. 02 242 36 02 cmd.brussel@uvv.be Jetse Laan 362, 1090 Jette (Bus 14 halte Legrelle) tel. 02 513 16 33 cmd.jette@uvv.be www.deMens.nu


BDW 1282 PAGINA 19 - DONDERDAG 2 JUNI 2011

Praat

Eredoctoratenshow met Eddy Merckx Gezien: de uitreiking van de eredoctoraten aan de VUB, op woensdag 25 mei.

achteraf

Best een jolige bedoening, die uit­ reiking van de eredoctoraten aan de VUB. Met fluks gemonteerde film­ pjes waarin de doctores worden voor­ gesteld, met rector Paul De Knop die zijn uitreiking in het Latijn doet on­ der een strakke beat, met presenta­ trice Annabelle Van Nieuwenhuyse die de ceremonie relaxt aan elkaar praat en af en toe het publiek in duikt om wat vragen te stellen. Een van die vragen was hoe men er meer jongeren toe zou kunnen aanzetten wetenschapper te worden. Van jongs af de interesse voor wetenschap spelenderwijs stimuleren, was het weinig ver­ rassende antwoord. Maar even dachten wij ook aan iets anders: als je zo’n uitreiking van eredoctoraten nog iets meer pimpt en er een gestoffeerd programma rond maakt dat een inleiding geeft tot het werk van de gelauwerde doctoren, dan kun je ze misschien uitzenden op televisie? Je zou overigens kunnen denken dat het toe­ kennen van een eredoctoraat aan een wieler­ held als Eddy Merckx er ook al op gericht is de aandacht van pers en publiek naar zich toe te halen. Het schoon volk krijg je er zo bij: in Aula Q zaten behalve al die bollebozen ook IOC-voorzitter Jacques Rogge, UCI-voorzitter Hein Verbruggen, sport- en mediatycoon Wouter Vandenhaute en wereldvoetballer Paul Van Himst bij elkaar. Eddy Merckx verdient die titel heus. Als men­ sen uit de culturele wereld eredoctor kunnen worden omdat ze buiten de academie heb­ ben geëxcelleerd, dan kan dé sportman van de voorbije eeuw dat ook. Het zou dwaas zijn te beweren dat sport onderschat wordt, maar haar bijdrage aan het maatschappelijk welzijn mag ook weleens door de hoogste intellectue­ le kringen erkend worden. Een beetje topspor­ ter moet overigens ook nadenken, zijn lichaam kennen, ambities formuleren, hard werken en onbetreden paden betreden. Zolang hij maar niet te veel van farmacie kent – maar opmer­ kingen daarover zullen we achterwege laten. Is het niet de ultieme triomf om een academi­

sche titel te krijgen zonder dat je hebt hoe­ ven uitsloven op school? En verrek: Merckx had nog maar pas tegen Van Nieuwenhuyse georakeld dat je je voeten op de pedalen moest houden omdat je anders omvalt, of daar wist collega-eredoctor Marleen Tem­ merman te vertellen dat niemand minder dan Albert Einstein al eens in die termen gesproken had: leven is als fietsen, “om in balans te blijven, moet je blijven bewegen.” Slim gezien dus van de VUB om als eerste universiteit ter wereld een sportman louter om diens sportprestaties (en ook wel om zijn uitstraling, en zijn inzet voor goede doelen) een eredoctoraat te geven. Toch moeten we voorzichtig zijn. Het bestek van de uitreiking was te kort om in detail te treden, maar liet toch toe te vermelden dat eredoctor Ronald Levy antistoffen tegen kankercellen ontwikkelde, dat eredoctor Costas Soukoulis metamaterialen ontwierp waarin atomen worden vervangen door elek­ tronische circuits met eigenschappen die niet voorkomen bij natuurlijke materialen (goed voor uw smartphone!), dat eredoctor Donald Horowitz baanbrekend werk leverde in de studie van etnische conflicten en con­ stitutionele hervormingen, en dat eredoctor Marleen Temmerman haar onderzoek als gynaecologe combineert met een doorge­ dreven persoonlijk engagement. Als je ziet hoe bescheiden en wars van goed­ kope media-aandacht die grote geesten met hun vak bezig zijn, dan heeft dat bijna iets ontroerends. In alle stilte de mens­ heid vooruithelpen zonder voortdurend op schouderklopjes uit te zijn: het heeft haast iets ouderwets. Ik zou niet zo ver gaan om politici te beledigen door te stellen dat zij er met z’n allen samen minder van bakken dan elk van die geëerde profs apart. Maar toch: de lawaaierige stilstand van de politici staat in schril contrast met de stille efficiëntie van de academici. Misschien is het dus toch niet zo’n goed idee om van zo’n uitreiking van eredoctoraten een tv-show te maken. Laat die mensen in stilte hun werk doen en laten we hopen dat ze blijven volstaan met een eretitel en een bescheiden ceremonie. Applaudamus!  Michaël Bellon

Geert van Bruaene ziet dat het goed is BRUSSEL – “Een Brusselse stripmuur, getekend door twee Brusselse ketjes, in een typisch Brussels staminee.” Met die woorden stelde het legendarische Brusselse cultuurcafé Goudblommeke in Papier vrijdag zijn nieuwe stripmuur voor. De muur is het resultaat van een sa­ menwerking tussen het café, de dialect­ promotievereniging Ara! en de stripte­ kenaars van Studio Max. Burgemeester Freddy Thielemans (PS) kreeg de eer om de muur, geflankeerd door de ministers Jean-Luc Vanraes (Open VLD) en Bruno De Lille (Groen!), te onthullen. Op de tekening, in het nieuwe, achter­ inliggende gedeelte van het Goudblom­ meke, zien we de striphelden Stam en Pilou samen met hun grootvader lijsten ophangen. Die verwijzen naar het oor­ spronkelijke café, zijn roemrijke cultu­ rele geschiedenis en het Brusselse dia­ lect. Boven kijkt de in 1964 overleden stichter Geert van Bruaene goedkeu­ rend toe. “Het is een werk van liefde,” benadrukken tekenaars De Marck en De Wulf. “Liefde voor het café, onze stad en ons dialect.”  Yves Coudron

© STUDIO MAX

© JULIEN WARNAND / BELGA

Eddy baron Merckx, nu ook doctor honoris causa.

Beeld > Nieuwe stripmuur aan Goudblommeke in Papier

ADVERTENTIE


BDW 1282 PAGINA 20 - DONDERDAG 2 JUNI 2011

Fotografie > Stadsgezichten van Alain Trellu in Sint-Gorikshallen

Met verliefde blik

Links het Elsense Sterreplein (waar La Folle Chanson en de eerste Brusselse wolkenkrabber elkaar prima gedogen), rechts de Noordwijk.

BRUSSEL – Alain Trellu is a legal alien, een Fransman in Brussel. Met de tentoonstelling Bruxelles urbanitude wil hij zijn indrukken ‘teruggeven’ aan de Brusselaars. Bij een fotograaf die van elders komt, is scepsis op haar plaats: kan hij bewoners en passanten anders doen kijken naar clichés die lokale fotografen mijden? Doe de test.

A 

lain Trellu (1961) heeft van kijken zijn beroep gemaakt. Voor hij naar hier verhuisde, werkte hij al als fotograaf en als regisseur van documentaires en korte films voor onder andere France 2, Canal+ en France 5. Ook in België is hij aan de slag als cultuur-, evenementen- en modefotograaf. Toch zette zijn nieuwe stad hem ook

spontaan aan het werk. Dat kwam door wat sommigen, op z’n zachtst gezegd, een allegaartje noemen, maar wat Trellu liever ‘architecturaal eclecticisme’ noemt. Een stad waarin hij tot zijn verbazing niet verdwaalt: “Ik was verrast hoe de stijlen zich hier op een kluitje afwisselen. Art deco naast art nouveau naast hedendaags.” Op Trellu’s foto

van het Sterreplein in Elsene schijnen het geraffineerde Palais de la Folle Chanson uit 1928 van Antoine Courtens en de eerste wolkenkrabber uit 1938 van Marcel Peeters alvast geen last van elkaar te ondervinden. “Een stad als Parijs is veel uniformer door de alomtegenwoordige Haussmann-stijl. Zelfs bescheiden

100x100 cm) in de Sint-Gorikshallen herken je de representatieve gebouwen en skylines van Brussel: het stadhuis, het Jubelparkmuseum, de Noordwijk, de basiliek van Koekelberg en – cliché der clichés – het Atomium. En net bij dat overgefotografeerde gebouw gebeurt het. Trellu slaagt erin het Atomium op een alien te doen lijken. “Zonder trucage” – daar doet hij niet aan –, maar gewoon door te kijken in plassen, of veilig van achter een struik. Het Atomium krijgt op die manier iets organisch; zo zagen we het nog nooit.

huizen zijn in die stijl opgetrokken. Ook in Barcelona, Gaudí niet mee gerekend natuurlijk, lijkt alles op elkaar. Je loopt daardoor gemakkelijk verloren in Parijs of Barcelona, terwijl in Brussel geen twee wijken gelijk zijn.”

Verliefde blik Op het honderdtal foto’s (60x40 tot

Muziek > Saharafestival wil bruggen bouwen

Mensen van de woestijn Nass’Sahra is Berbers voor ‘de mensen van de woestijn’. Die mensen, Berbers en Toearegs, behoren tot dezelfde familie, hebben een soortgelijke cultuur en spreken een verwante taal. Door groepen als Tinariwen, Toumast en Tartit of de Brusselse Kel Assouf weten we wel iets over de Toearegs, maar van de Sahraoui’s uit de woestijn in Zuid-Marokko weten we zo goed als niets. Daarom zet het Huis der Culturen en Sociale Samenhang van Molenbeek de bevolkingsgroep in de schijnwerpers. “Het zijn nomaden,

net als de Toearegs,” vertelt programmasamenstelster Sonia Triki. “We zijn ons bewust van de problemen die deze nomadenvolkeren ondervinden, maar dit festival wil geen onrust zaaien. Integendeel, we willen bruggen bouwen. De Sahraoui’s behoren tot de Berbercultuur, die zich over heel Noord-Afrika en de Sahara verspreid heeft.” Zaterdagavond kunt u de gelijkenissen van deze volkeren ontdekken door de muziekgroepen Kel Assouf (Toearegs uit Niger) en Selou (Sahraoui’s uit Marokko). “Leuk is dat de

© HCSS

SINT-JANS-MOLENBEEK – Dit weekend zet het Huis der Culturen en Sociale Samenhang de deuren open voor het Festival Nass’Sahra. Twee dagen lang staat de cultuur van de Sahara in de schijnwerpers, met muziek, dans, poëzie, juwelen en tentoonstellingen.

De Brusselse band Kel Assouf treedt zaterdag op op Nass’Sahra.

twee bands een vergelijkbare manier van werken hebben: ze vertrekken uit hun traditionele muziek en vermengen die met moderne invloeden en instrumenten als elektrische gitaar, bas en drum.” Kel Assouf vermengt Toearegblues met rock, afrobeat en reggae; Selou gaat de Latinokant op. Op zaterdag en zondag kunnen gezinnen vanaf 15 uur terecht in het tentenkamp voor workshops, sprookjes voor kinderen, een markt en livemuziek. Er zijn twee ook tentoonstellingen, en de Brusselaar Saïd Ouadrassi brengt een fragment van zijn nieuwe creatie Sahel, een fusie van hiphopdans met live muzikanten, slam en Arabo-Andalusische muziek over het leven van nomaden door de jaren en in hun BT huidige situa­t ie. Festival Nass’Sahra, 4 en 5 juni in het HCSS, Merchtemsesteenweg 67, 1080 Sint-Jans-Molenbeek. Meer op 02-415.86.03 of www.lamaison1080hethuis.be


© ALAIN TRELLU

In de Kruidtuin drukt hij af net als een wandelaar de opengesperde bek van een gebeeldhouwde roofvogel binnenstapt. Trellu klimt op de koepel van het Justitiepaleis of ziet hoe die koepel vervormt in de ruiten van een omringend gebouw. Het weerspiegelde Felix Happark gaat lijken op een grillige olijfboomgaard van Van Gogh. Toch zijn er ook perspec-

An Devroe

Foto’s van Alain Trellu, van 3 tot en met 29 juni in de Sint-Gorikshallen (Sint-Goriksplein 23, 1000 Brussel), elke dag van 10 tot 18 uur, gratis. Meer op www.sintgorikshallen.be en www.trellu.com

Folklore > 81ste Ommegang voorgesteld

Negen reuzen, veertig paarden en een heraut BRUSSEL – De Ommegang, de historische reconstructie van de intrede van Keizer Karel in Brussel in 1549, wordt dit jaar gevierd op 5 en 7 juli. Jo Lemaire en Marijn Devalck zorgen voor het commentaar. Dit jaar wordt een nieuw personage geïntroduceerd, de heraut. Zijn taak bestaat erin het volkslied in te leiden en de intrede van Keizer Karel en de Maagd Maria aan te kondigen. Die rol is weggelegd voor de Franse acteur Jean-Pierre Castaldi. De historische reconstructie telt 1.400 figuranten, waaronder 38 folkloristische en historische groepen, veertig paarden, een wandelend marionettentheater en negen reuzen. Op de

Grote Zavel vertrekken een zevenhonderdtal van deze figuranten voor een defilé in de Brusselse straten. De stoet eindigt met een apotheose op de Grote Markt. Zoals vorige jaren zijn er ook steekspelen en ridderveldslagen op de vierhonderd ton zand die van de Grote Zavel een echte arena maken. De Ommegang zet altijd een Europees land in de schijnwerpers. Dit jaar is dat Malta. Ook de serviceclub Kiwanis is van de partij. Zij organiseren voor de eerste keer een reuzenaperitief om hun sociale acties aan het publiek voor te stellen. Er zijn al royale hoeveelheden Keizer NK Karelbier besteld.

CH RA KT ©

C NI

tieven bij die we al eerder zagen, zoals het Europees parlement pal achter het oude Luxemburgstation, de klim van de Koudenberg, of Wiels, dat toch al monumentaler werd neergezet. Maar BDW is verwend... Toch nodigt de wandeling uit, zowel op de expo als in het gelijknamige boek (drietalig, uitgegeven door Racine), ook al door de originele teksten van elf Belgische schrijvers, reacties op telkens één foto. Het stadslandschap van Schaarbeek met de vreemde geeloranje gloed doet Réjane Peigny fantaseren over een uitgestorven stad. Bij de foto van het Koningsplein besluit Patrick Weber dat dit het meest onBrusselse plein van Brussel moet zijn, omdat het probeert te lijken op iets wat het niet is. Ontroerend is de tekst van Alain Berenboom bij een foto van het station van Schaarbeek over hoe zijn Russische moeder ‘thuiskwam’ bij het zien van het bolvormige koepeltje, dat haar aan het Kremlin deed denken. Bert Kruismans kijkt diep in de spiegels van de stad: “Kies de stad maar die je wil.” Brussel is tenslotte waar je spreekt in het Frans en denkt in het Nederlands of het Berbers. De fotograaf voegt zelf ook behoorlijk wat toe met Photoshop. Dramatische luchten, oorspronkelijke kleuren die de tijd had vervaagd, of gewoon ‘interpretatie’, zoals hij het noemt. Minister-president Charles Picqué heeft het in de inleiding van het fotoboek over Trellu’s ‘verliefde blik’. En ook de Brusselse burgemeester Freddy Thielemans kijkt vreemd op van zijn zo vertrouwde stad: “Is dit een maquette? Bevinden we ons in New York?” Je begint je inderdaad af te vragen of dat allemaal maar één stad is.

ET

BDW 1282 PAGINA 21 - DONDERDAG 2 JUNI 2011

Nick Trachet BRUSSEL EN DE WERELD CULINAIR ONTDEKT

Varkenskop Het lijkt zo Vlaams als vendelzwaaien en belastingontduiken: varkenskop. Soms spreekt men zelfs van Bruegelkop om dat te illustreren. Van een varken gaat niets verloren, zo wil het volksverhaal. In het Engels voegt men daaraan toe dat zelfs de knor (‘even the oink’) nuttig is. De Nederlandse ontwerpster Christien Meindertsma vulde er een boek mee: Pig 05049. Ze traceerde 187 producten. Varkentje 05049 kwam terecht in onder meer werkhandschoenen, snoepjes, medicijnen, nieuwe kleppen voor hartlijders of fotopapier, en werd over heel de wereld verdeeld. Ook onze voorouders debiteerden het jaarlijkse varken in stukjes voor een heel jaar gebruik. Sommige delen (hesp, spek, droogworst) gingen mee tot het volgende jaar, andere stukken bewaarden niet en moesten meteen worden verorberd, vandaar de pensenkermis voor de helpers bij de slacht. Daarom had geperste kop ook altijd iets feestelijks. Die moest, net zoals de paté, niet onmiddellijk op, maar herinnerde er de volgende dagen en weken nog aan dat het feest was geweest. In Engeland stond varkenskop op het menu met Kerst. De kop werd eerst gepekeld en dan in zijn geheel gekookt. De losgekookte beenderen werden er voorzichtig uit getrokken en de hele kop werd geperst onder een gewicht en zo gekoeld, en vervolgens versierd. Bij ons heb ik nooit gehoord van een hele kop op tafel. Praktisch als de Vlamingen zijn, wordt kopvlees kleingesneden en het geheel opgesteven in een grote kom. Warme kop (maar dan eerder kalfskop) werd ook wel opgediend. Zelf heb ik daar niet zulke goede herinneringen aan. Want warme gelatine zorgt voor een saus die overal op klimt, hoe lang mes en vork ook zijn, en de eter eindigt spoedig met uiterst plakkende handen. Ook lijm wordt van varkens gemaakt. Ik bezocht onlangs de supermarkt Ibérico aan de Bergensesteenweg in Anderlecht. Die zegt zich te richten tot Belgen, Spanjaarden, Portugezen, Brazilianen en Grieken. Binnen vindt u allerhande specialiteiten die (nog) niet zijn doorgedrongen tot de gewone supermarkten. Tussen de voorverpakte vleeswaren (er is ook een koeltoog met bediening) vond ik gerookte halve ‘varkensmaskers’. Dat was voor mij iets heel nieuws. Ik schrijf hier varkens-

masker en niet kop, want de beenderen en schedel waren weggehaald, samen met de tong en de hersens. Verder was het een handig stuk kop met alles eraan, van oor tot stopcontact. Niet te groot (net onder een kilo) en betaalbaar (4,95 euro per kilo). Nog nooit had ik zo’n laagdrempelige varkenskop gezien. Cabeça fumada stond erop, dus leek het uit Portugal te komen. Wat João met de Pet thuis met gerookte varkenskop aanvangt, weet ik nog niet, al kan ik me best voorstellen dat het dier in een feijoada met bonen terechtkomt. Iberiërs (Portugezen en Spanjaarden) houden van bonen, meer dan welke andere bevolkingsgroep uit Europa. En toen kwam een multicultureel plannetje in mij op: als ik nu eens ‘bruegeliaanse’ varkenskop van een Iberisch gerookt varkensmasker maakte? Dat had, voor zover ik wist, nog niemand me voorgedaan. Maar zou het lukken? Het masker ging met mij mee naar huis. Eerst de technische voorbereiding. Geperste kop moet uiteraard geperst worden, en dat gebeurt onder een plankje. Ik gebruikte een cakevorm, dus moest ik een plankje maken dat net kleiner was dan de cakevorm. Een appelsienkistje bood de grondstof. Met een zaagje was het plankje zo gevormd. Dan hakte ik de kop in stukken en zette die onder water in een grote ketel, samen met een ajuin, een wortel en wat jeneverbessen en andere kruiden. Gerookte perskop moet immers een eigen, aparte toets houden. Ik deed er geen zout bij, ervan uitgaande dat de kop al gepekeld was. Drie uur heeft alles zachtjes gesudderd op het vuur. Toen schepte ik de stukken vlees (en de groenten) in de cakevorm en goot ik er het kooksap (gelatine) over. Het kraakbeen van de oren wordt er best eerst nog uitgevist. Dan ging het plankje erover met een gewicht erop. Op dat moment stijgt het niveau van de gelatine dramatisch. Als gewicht gebruikte ik een tweede cakevorm van dezelfde grootte, die ik vulde met de overtollige gelatine. En dan in spanning wachten. Zou er genoeg gelatine in zitten om de boel te doen opstijven? Er waren immers geen beenderen bij. Toen ik ’s avonds het geheel in de koelkast zette, vreesde ik het ergste. De gelatine was nog niet echt stijf. Maar de volgende

En toen kwam een multicultureel plannetje in me op: als ik nu eens ‘bruegeliaanse’ varkenskop van een Iberisch gerookt varkensmasker maakte? ochtend wist ik dat ik gewonnen had. Ik keerde de klomp geperste (gerookte) kop om op een schoteltje, en hij bleef fier staan. Ik heb er plakken van gesneden en geproefd. Zo’n kop, geachte lezer, vindt u in geen enkele winkel. De rooksmaak was uniek, en hij smaakte zeker niet te zout (er mocht misschien zelfs wat bij). Dien dit op met een remouladesaus (of hersenssaus) op uw beste feesten. Als die drie uur koken er voor u te veel aan zijn, dan kan het nog eenvoudiger om een persoonlijke kop op tafel te toveren. Koop een ‘gewone’ geperste kop in de winkel en laat die smelten op een zacht vuurtje. Voeg er kruiden en smaken aan toe naar eigen inzicht (curry, tabasco, venkel, ik zeg maar wat) en laat alles gewoon opnieuw opstijven zoals boven beschreven, dan hebt u snel een gepersonaliseerde, eigen varkenskop gecreëerd. Smakelijk. nick.trachet@bdw.be De hele reeks nalezen? www.brusselnieuws.be/trachet


BDW 1282 PAGINA 22 - DONDERDAG 2 JUNI 2011

Etienne Christiaens: “Na de flits van 2000 heeft mijn leven ook privé een andere wending genomen.”

Z 

ijn diploma van ingenieur-architect behaalde Etienne Christiaens, geboren en getogen Deinzenaar, in Leuven. Vervolgens ontdekte hij Brussel. “Ik ben van huis uit perfect tweetalig, omdat mijn moeder een Waalse is. Het leek me daarom een goed idee stage te lopen bij een Brussels architecten­ bureau. Zeker omdat in die tijd – ik ben afgestudeerd in 1976 – sociaal bewogen architectuur nog steeds actueel was. Mijn stage paste bovendien bij mijn streven om in contrasten te leren leven: het architectenbureau werkte voor vastgoedontwikkelaars, terwijl ikzelf vastgoedontwikkelaars uitspuwde.” “Na mijn verhuizing naar Brussel ben ik ook al gauw op de bres gaan staan met het verweercomité van Sint-Gillis. We protesteerden tegen de impact van de plannen voor het doortrekken van de metro van het Zuidstation tot in Vorst. We gingen ervan uit dat metroaanleg dikwijls een voorwendsel was om grote kuis te houden in de buurten, om komaf te maken met al die ‘oude brol’. Molenbeek was daar een pijnlijk voorbeeld van: het heeft lang geduurd voor die wonde geheeld was. Het was een harde periode, zeker in het begin: de vergaderingen met de politie erbij, om ons in toom te houden, zijn niet op de vingers van mijn twee handen te tellen.”

“Door mijn engagement heb ik geleerd hoe een stad in elkaar zit, wie er woont, dat er winnaars zijn en verliezers. Een van mijn grote credo’s is endogene ontwikkeling, ontwikkeling van binnenuit. Dat is niet de zienswijze van Charles Picqué: met zijn internationaal plan aast Picqué op exogene ontwikkeling. Veel grote steden – en zeker Brussel – denken dat zowat alle heil zal komen van rijkdom van buitenaf. De investeerder, de toerist, de tweeverdieners... Terwijl ik denk dat het belangrijk is om in eigen boezem te kijken. Wat is onze rijkdom? Hoe kunnen we het potentieel van onze buurten, van de mensen ter plekke benutten? Daarmee wil ik niet zeggen dat we ons moeten beperken tot puur endogene ontwikkeling, neen, een van de grote uitdagingen is exogeen en endogeen goed op elkaar afstemmen. Het is toch opvallend hoe weinig de Europese wijk aansluit op haar onmiddellijke omgeving? Enorm veel kansen zijn er al gemist. En dat raakt me, want Brussel betekent veel voor mij, enorm veel.”

Slaan en zalven Na zijn stage heeft Christiaens zijn hesje van militant een tijdje geruild voor dat van gewetensbezwaarde. Hij deed zijn burgerdienst in Algerije, waar hij lesgaf in architectuur en

sociologie. “Alweer dat contrast. Van een kapitalistisch-katholiek land naar een socialistisch-islamitisch. Van de regen naar de zon. Het heeft me ook geleerd wat het is om luxemigrant te zijn, in tegenstelling tot wat het is om een arme migrant te zijn.” “Terugkeren was bevreemdend. Het was moeilijk om de drive terug te vinden. Gelukkig ben ik na een poos in een BTK-statuut (Bijzonder Tijdelijk Kader) aan de slag kunnen gaan in het mij zo vertrouwde verweercomité. Ik leefde weer op.” “Vervolgens heb ik mijn kans gewaagd bij de gemeente Sint-Agatha-Berchem, op de stedenbouwkundige dienst. Mijn argument voor de jury: ‘De stropers zijn de beste boswachters.’ Dat was gewaagd, maar toch heb ik de baan gekregen.” “Doordat Sint-Agatha-Berchem een kleine gemeente is, moest ik er niet alleen adviseren rond bouwvergunningen, maar ook rond milieuvergunningen, BPA’s en dies meer. Het was leerrijk, maar tegelijkertijd vervelend en moeilijk, omdat ik moest leren leven met het beleid. De burgemeester had me weliswaar gezegd: ‘De wet en niets dan de wet’, maar toch had ik de indruk dat ze me soms vroegen een draai te geven aan diezelfde wet. Ik ben daarmee omgegaan op mijn manier. Ik kweet mij gewetensvol en creatief van mijn taak, maar tegelijkertijd liep ik niet gedwee in de pas. Zo heb ik hier en daar vastgoedontwikkelaars stokken in de wielen kunnen steken, heb ik kunnen bijdragen aan een nieuwe ‘bedrijfscultuur’. Bijna tien jaar lang heb ik het volgehouden, toen was ik het strelen en slaan van de burgemeester beu.” “Ondertussen was ik ook al een aantal jaar

© REPROGRAFIE MARC GYSENS

VORST – “Half werk bestaat niet voor mij. Niet in mijn eerste leven, waarin alles rond mijn intellect draaide. Niet in mijn tweede leven, waarin ik het lichaam heb ontdekt: aanraken en meditatie.” Etienne Christiaens, ingenieur-architect, werkt als stedenbouwkundige op de federale dienst Grootstedenbeleid en mag zich een van de vier in België erkende practici in Tragermassage noemen. Het verhaal van een diepgaande reconversie.

© MARC GYSENS

Het logo van Trager: Chinese kalligrafie die ‘dansende wolk’ betekent.

met vrouw en twee kinderen verhuisd naar de Europawijk. Goedkoop een huis gekocht bij de Schumanrotonde – en ook daar weer gaan militeren. Veel veldslagen hebben we niet gewonnen, maar toch enkele. Net als in SintGillis. Ik ben toen voorzitter geworden van een huurdersunie in Sint-Gillis op vraag van professor Albert Martens, en ik was ook nog eens actief in de GAQ, de Groupe d’Animation du Quartier Nord-Ouest.”

Gespleten Professioneel volgden nog heel wat uitdagingen. Te beginnen bij Mens en Ruimte: consultantenwerk binnen een multidisciplinair


BDW 1282 PAGINA 23 - DONDERDAG 2 JUNI 2011

FREDDI SMEKENS “Brussel denkt dat zowat alle heil van buitenaf zal komen. De investeerder, de toerist, de tweeverdieners... Terwijl ik denk dat het belangrijk is om in eigen boezem te kijken”

Etienne Christiaens sloeg nieuwe weg in

‘Leren leven in contrasten’ team. Christiaens werkte er onder meer aan een studie over de economische impact van de Europese instellingen, een studie die op het bureau van zowat elke lobbyist is beland. “Alweer heel boeiend, maar toen is Mens en Ruimte opgeslorpt door Groep Planning uit Brugge. Een botsing van bedrijfsculturen. Vrijheid en verantwoordelijkheid tegenover paternalisme. Het gevolg voor mij was dat ik samen met twee collega’s ben weggegaan en een eigen bureau heb opgericht: Iris Consulting.” “Het was een stresserende periode; ik werd ertoe gedreven een ploeg te leiden. Zeer krampachtig werd ik erdoor, en uiteindelijk gaapte er een gat. Ik was 48. ‘Waar ben ik nu mee bezig, waar leidt het me toe? Is dit de essentie van mijn leven?’ Ik heb toen ervaren dat ik in feite mijn hoofd, mijn intellect had geprivilegieerd. Mijn lichaam had jarenlang mee gefunctioneerd zonder dat ik ernaar luisterde: eten om te eten, slapen om te slapen. Ronduit gespleten was dat.” “De flits om het roer om te gooien is er gekomen door gezinstherapie. Echt, een flits. De therapeute stelde me voor eens vijf minuten te stoppen, stil te zijn, met mezelf bezig te zijn. Even te mediteren.”

Aanraken, aangeraakt worden Dat, en Christiaens’ groeiende belangstelling voor massage, deden hem het roer omgooien. “Aanraken, aangeraakt worden. Lichamelijk contact. Van een totaal andere orde dan wat ik gewend was. Een revelatie. Stilletjes aan begon ik een professionele vorming te overwegen; ik heb de daad bij het woord gevoegd en heb mijn diploma holistische massage be-

haald. Een heel mooie vorm van massage is dat. Zacht: je moet de persoon die zich overgeeft aan je handen, nemen in al zijn aspecten. Lichamelijk, mentaal, energetisch, emotio­ neel, spiritueel...” Getroffen door het belang van het raken in een therapeutische behandeling, is Christiaens uiteindelijk bij de Tragertechniek uitgekomen. “Uitgevonden door de Amerikaan Milton Trager. Hoe kan het allemaal lichter,  zachter? Hoe kan het trager...? Al het overbodige eruit. Door te raken, door luisterend  te raken. Luisteren naar wat het lichaam  van die persoon je zegt, wat zijn essentie je zegt. De bewegingen kunnen gaan van samendrukken tot uitrekken. Het is alsof het lichaam gaat sprankelen, dat er opnieuw wat lucht tussen komt, dat de mensen weer vrijer kunnen ademen, spanningen loslaten. Lichter, zachter.” “Ik ben een nieuwe richting ingeslagen, en nu vind ik er stilaan mijn draai in. Ik werk nog altijd op het federale Grootstedenbeleid, maar dat lichamelijke en mediterende overheersen nu toch mijn leven. Na de flits van 2000 heeft mijn leven ook privé een andere wending genomen. Gescheiden, een nieuwe vrouw ontmoet. Zij wou de natuur vinden, ik bleef een stadsmens. Ons compromis was deze tuinwijk, in de jaren 1950 gebouwd als coöperatieve buurt. En het bloed is alweer gekropen waar het niet gaan kan: ik ben het engagement aangegaan om de buurt duurzamer te maken, om het samenleven tussen de bewoners te bevorderen.”  Karel Van der Auwera etienne.christiaens@skynet.be

Tuuvere

I 

n elk van ons schuilt nen tuuveneir. Het kan wat eigenaardig klinken, waarde lezer, maar zonder af en toe te tuuvere zou ons dagelijks leven er maar verschrikkelijk eentonig uitzien. Waaruit bestaat nu dat tuuvere? Welnu, zo raadselachtig is het niet. Ons woordje heeft puur met improvisatie en creativiteit te maken, en met vindingrijkheid. Maar het dient ook als een soort verdedigingsmechanisme wanneer men bijvoorbeeld tot het onmogelijke aangespoord wordt. In dat geval pakt men bijvoorbeeld uit met: “Naa vroegde ma ewa veul. Ik kan ni tuuvere!” (En toch gaan we er ook in dat geval van uit dat we in feite zowat alles aankunnen.) Met andere woorden, waarde lezer, tuuvere doen we altijd voor de anderen, nooit voor onszelf. Wat we voor onszelf dus oplossen of arrangeire, zullen we nooit als tuuvere beschouwen, eerder als iets vanzelfsprekends. We hadden het daarnet over creativiteit. Wanneer men de opmerking maakt: “Nen dichter... ja bon... es da gienen tuuveneir mè waude of zu eet?”, dan voel ik mij zeer vereerd. Toch kan ik met die even mooie als vleiende omschrijving niet helemaal akkoord gaan. Ik zou eerder zeggen: “Dichten es tuuvere mè gedachte. As da gebeud es, kunde eet op papee kraaige.” Gelukkig krijg ik ook bij deze opmerking een gepast antwoord. Dat gaat dan van: “Donc, as ik het goo verstoen: eemand mè onnuzel gedachte kan allien mo ziever op papee tuuvere...?” Of die opmerking nu specifiek voor mij  bestemd was, laat ik hier graag in het midden. Wat voor creatief schrijven telt, gaat uiteraard ook op voor alle andere kunstvormen. Zo heb ik er geen last mee om een steen tot een beeld te kappen, als tuuvere te omschrijven. Ook schilders die ons oog, of muzikanten die ons oor strelen, zijn in zekere zin tuuveneirs. Daarbij heeft tuuvere in de verste verte niets met hekseraa te moeke, hoewel er spijtig genoeg al boeken verbrand zijn waarvan de inhoud alles te maken had met genialiteit en tuuvere. Wat nu gedacht over de uitdrukking “Da

tuuvert hee persees!”? Die kan gerust gebruikt worden wanneer men een object net in handen gehad heeft, het enkele ogenblikken heeft weggelegd en het – een intensieve zoektocht ten spijt – niet meer kan terugvinden. Ooit heb ik iemand ontmoet die mij zei: “Awel, da’s na bizaar wa da ge doe vertelt. Ik hem da alle vaaif voot veu! As ik eet wa da ’k, noe heure zeuke, iene meneut wei losloet, vin ik het waal nemi...” Vinden en verliezen hebben dus soms ook met tuuvere te maken. Evenals het fenomeen dat erin bestaat iets te vinden of te ontdekken wanneer men naar iets compleet anders op zoek is. Dat fenomeen staat bekend onder de naam serendipiteit, of in het Brussels serendipitaait: een woordje dat ik graag meegeef om het in een stoeferige bui uit onze hoed te tuuvere. Met alles wat voorafging, waarde lezer, wou ik aantonen dat tuuvere zowel met zuivere magie als met ons dagelijkse leven te maken heeft. Maar ook het artistieke aspect van tuuvere wou ik niet te ver achterwege laten, waarde lezer. Neem nu goochelen. Wie van ons heeft nooit, voor een groot of kleiner publiek, nen tuuvertruk bovengehaald? Ook hier moet men met een vast gegeven rekening houden, en dat is: hoo sumpeler den truk, hoo gruuter den tuveneir. Dat we het geheim van onze toverkunsten nooit mogen prijsgeven, hoef ik uiteraard niet te onderstrepen. En dan staan we graag nog even stil bij tuuvere mè eite. Wie een begenadigde kok of kokkin echt op een gepaste manier wil feliciteren, kan uitpakken met: “Ge zaait nen echten tuuveneir.” Een van de eigenaardigste opmerkingen die ik ooit over tuuvere mocht opvangen, kwam van non-believers die commentaar leverden bij de rechtstreekse tv-beelden van de eerste landing op de maan. Dat klonk zo: “Ge zeet toch oek dat da allemoe in nen decor eeverans in de woestaain es opgepakt!! Meense op de moen!? Allei gaa! Ze wille ons doon geluuve da ze kunne tuuvere!” Daaraan ziet men, waarde lezer, dat ook de werkelijkheid, die meer dan eens ons petje te boven gaat, op de een of andere manier met tuuvere geassocieerd kan worden.

REDACTIE BRUSSEL DEZE WEEK Flageyplein 18, 1050 Elsene, 02-226.45.40, fax 02-226.45.69, info@bdw.be. ABONNEMENTEN Josiane De Troyer (abo@bdw.be), 02-226.45.45, fax 02-226.45.69. Gratis binnen het Brussels hoofdstedelijk gewest. Rest van België 15 euro per jaar; rekeningnummer 424-5529822-66 van vzw Brussel Deze Week. Buiten België 25 euro per jaar. DISTRIBUTIE EN PROMOTIE Ute Otten (ute.otten@bdw.be), Paul De Weerdt. RECLAME IN BDW Rika Braeckman (rika.braeckman@bdw.be), 02-226.45.41, 0477-97.21.27, fax 02-226.45.69. OPLAGE 70.660 exemplaren. HOOFDREDACTIE Anne Brumagne (anne.brumagne@bdw.be). EINDREDACTIE Katrien Stroobants (katrien.stroobants@bdw.be). REDACTIE Jean-Marie Binst (jeanmarie.binst@bdw.be), Christophe Degreef (christophe.degreef@bdw.be), Bettina Hubo (bettina.hubo@bdw.be), Patrick Jordens (patrick.jordens@bdw.be), Freddi Smekens (freddi.smekens@bdw.be), Steven Vandenbergh (steven.vandenbergh@bdw.be), Steven Van Garsse (steven.vangarsse@bdw.be), Danny Vileyn (danny. vileyn@bdw.be). REDACTIESECRETARIAAT Isabelle De Vestele (isabelle.devestele@bdw.be), Lien Annicaert (lien.annicaert@bdw.be), Gerd Hendrickx (gerd.hendrickx@bdw.be). MEDEWERKERS Michaël Bellon, Lieven Bulckaert, An Devroe, Philip Ebels, Eva Hilhorst, Ilah, Francis Marissens, Niels Ruëll, Bruno Schols, Tim Schoonjans, David Steegen, Benjamin Tollet, Georges Tonla Briquet, Nick Trachet, Karel Van der Auwera, Matthias Vanheerentals. FOTOGRAFEN Bart Dewaele, Anja Galicia, Marc Gysens, Ivan Put, Herman Ricour, Dieter Telemans, Saskia Vanderstichele, Jo Voets. VORMGEVING Peter Dhondt (peter.dhondt@bdw.be). FINANCIËLE ADMINISTRATIE Manu De Hertogh (manu.dehertogh@bdw.be). VERANTWOORDELIJKE UITGEVER Anne Brumagne, BDW, Flageyplein 18, 1050 Elsene. ALGEMENE DIRECTIE Marijke Vandebuerie (marijke.vandebuerie@bdw. be). Brussel Deze Week wordt gedrukt op de persen van de nv Roularta, Meiboomlaan 33, 8800 Roeselare en wordt gesubsidieerd door de Vlaamse Gemeenschap en de Vlaamse Gemeenschapscommissie. ONS MAILEN? Al onze mailadressen zijn volgens dezelfde structuur opgebouwd: voornaam.naam@bdw.be (losse bestanddelen van voornaam of naam aan elkaar, en zonder trema’s, verbindingsstrepen en andere tekens).


BDW 1282 PAGINA 24 - DONDERDAG 2 JUNI 2011

Golf > Nicolas Colsaerts wint als eerste Belg in 37 jaar prestigieus toernooi

‘Niet meer dan normaal, toch?’ © PHILIPPE GAUDY

BRUSSEL – Nicolas Colsaerts kan zich op­ nieuw concentreren op zijn golfspel. Na zijn zege in de China Open was de media­­ be­l angstelling overweldigend. En met reden, want dit is – eindelijk – de grote doorbraak. Maar voor de kenners komt die evolutie al­ lesbehalve als een verrassing.

‘A 

lle stukjes van de puzzel vielen eindelijk in elkaar,” vertelt de 28-jarige Colsaerts over zijn zege in China. “Nochtans had ik niet de indruk dat ik veel anders dan anders deed. Misschien heb ik wat meer geluk gehad, maar dat komt niet per toeval, je dwingt zoiets ook af.” “Zo’n overwinning is natuurlijk leuk, maar het is maar een stap in mijn evolutie. Een toernooizege is niet genoeg; het geeft honger naar meer en opent deuren naar grotere toernooien. Dit is de kans om me te meten met de wereldtop.” Al van in het begin was duidelijk dat de Brusselaar het ver zou schoppen. Voeg aan dat talent de nodige trainingsuren toe, onder meer op de golfbaan in de hippodroom van WatermaalBosvoorde, en je hebt een topper in wording. “Als jongeling won ik zowat alles wat er te winnen viel, waardoor ik voortdurend in een hogere categorie dan de mijne speelde. Op mijn achttiende werd ik pro door een kaart voor de tour te behalen via een drukbezocht toernooi. Een ongelooflijke prestatie. Ik speelde ineens tegen de echte toppers, mannen met tien jaar ervaring. Alles is heel snel gegaan. Ik heb tijd nodig gehad om me aan te passen. Het verschil tussen amateur en pro is ongelooflijk groot.”

de  CLUB

Nicolas Colsaerts won eind april de China Open: hij is de eerste Belg in 37 jaar die nog eens een prestigieus golftoernooi wint.

Meteen kwamen de managementbureaus aan­k loppen, en geld ging volgens manager

Vincent Borremans een belangrijke rol spelen rond Colsaerts. Maar zijn spel was nog niet

‘volledig’ genoeg, hij had de wapens niet om zich te verdedigen en zakte een beetje weg.

Univers’elles, sport voor vrouwen in heel Brussel

Mannen niet welkom

“Ik voelde echt dat hier behoefte aan was,” vertelt Barbara Altruy (36), de oprichtster van Univers’elles. “Als fitnesslerares merkte ik al snel dat sommige vrouwen geen toegang hebben tot sport. Moslimvrouwen, bijvoorbeeld. De man wil niet, of het is te duur, of te ver, noem maar op. Daar wou ik iets aan doen.” Net toen Altruy met haar vzw begon, lanceerde staatssecretaris Emir Kir (PS), in de Franse gemeenschapscommissie Cocof bevoegd voor Sport, het project Sport au féminin, waarmee hij alle vrouwen sport wou aanbieden. “Onze vzw paste perfect in Kirs project en we krijgen sinds ons begin dan ook subsidies. Vandaag bieden we twaalf à dertien lessen per week aan, verdeeld over sportzalen in vijf gemeenten. En op zondag huren we een sportzaal af waarin al de nodige fitnessmachines staan. Een les kost anderhalve tot drie euro: we pro-

© UNIVERS’ELLES

BRUSSEL – Sporten is niet voor alle Brus­ selse vrouwen vanzelfsprekend. Univers’elles biedt aangepaste lessen en een kader waarin vrouwen zichzelf kunnen zijn.

“Na verloop van tijd zie je de vrouwen echt loskomen.”

beren de drempel zo laag mogelijk te maken. Een keer per maand organiseren we daarbovenop ook nog een activiteit waarin we een sport ontdekken. Dat kan zowel volleybal of baseball als klimmen zijn.” Ongeveer driehonderd vrouwen nemen deel

aan de lessen van Univers’elles, vrouwen van alle horizonten en uit verschillende Brusselse wijken. “Sinds het begin van de vzw is ons doelpubliek gediversifieerd. Je vindt er zowel Belgen als niet-Belgen, werkende vrouwen als vrouwen aan de haard. Behalve een sportles is

het voor hen ook een kans tot ontmoeting.” Univers’elles draait helemaal rond de vrouw. Mannen komen er niet in, op bijvoorbeeld een incidentele lesgever tai chi na. Het zorgt ervoor dat de vrouwen zichzelf kunnen zijn. “We zijn nu vijf jaar bezig en ik voel wel een verandering. In het begin zijn sommige vrouwen heel timide, na verloop van tijd zie je ze loskomen, ze worden zekerder van zichzelf. We hebben vrij spectaculaire resultaten. Sommige leerlingen namen bijvoorbeeld antistresspillen, maar sinds ze de lessen volgen, zijn ze daarmee gestopt. Zulke resultaten motiveren ons.” De aangeboden sporten zijn dezelfde als die in een fitnesszaal. De lessen zumba of step worden ook door gekwalificeerde lesgeefsters gegeven, maar wel aangepast aan het publiek, dames van alle leeftijden. “Tijdens de les wordt er gesport; voor lachen en babbelen is er achteraf genoeg tijd.” Univers’elles heeft nog heel wat plannen. “We willen meer subsidies binnenhalen om in al de negentien gemeenten lessen te kunnen organiseren. En elk jaar proberen we één les aan ons aanbod toe te voegen. Onze droom is een sportief en cultureel centrum voor vrouwen met plaats voor allerhande activiteiten, ook bijvoorbeeld interculturele. Maar dat is toekomstmuziek. Voorlopig proberen we rusTS tig verder te groeien.” Meer op de Facebook-pagina van de vzw (zoekopdracht: ‘asbl Univers’elles’)


BDW 1282 PAGINA 25 - DONDERDAG 2 JUNI 2011

Wat volgde, waren jaren met hoogten en laagten, tot hij in 2008 volledig in de put zat. “Ik zeg altijd dat ik mijn puberteitscrisis op mijn twaalfde heb gehad en mijn midlife­ crisis op mijn 25ste. De jaren tussen mijn 23ste en 26ste waren eigenlijk één groot gevecht met mijzelf. Ik ging veel uit en beschouwde te veel zaken als vanzelfsprekend. Ik zat diep – eerlijk gezegd niet ver van een depressie. Ik speelde tegen mannen die minder goed dan ik waren, maar ze versloegen me wel. Dat is moeilijk te aanvaarden. Je ego krijgt dan een flinke slag.” “Uit die moeilijke periode heb ik lessen getrokken. Spijt? Het maakt deel uit van mijn carrière. Zonder die periode stond ik vandaag misschien niet waar ik nu sta.”

Een beetje verliefd In 2008 gooide Colsaerts het roer compleet om. In overleg met zijn manager en trainer Michel Vanmeerbeek besloot hij naar Aus­ tralië te gaan, voor enkele maanden van hard werken en herbronning. De terugtocht was ingezet. “Zowel op als naast het veld heb ik de knop

“Ik heb mijn puberteitscrisis op mijn twaalfde gehad en mijn midlifecrisis op mijn 25ste”

omgedraaid,” vervolgt Colsaerts. “Ik train nu goed en maak de juiste keuzes. Ik heb opnieuw vertrouwen in mezelf, ik kan mezelf beter analyseren. Als achttienjarige was ik niet goed genoeg omringd. Je hebt dan iemand met ervaring nodig die je helpt en tips geeft. Dat miste ik. Vandaag heb ik een ploeg om me heen.” Al dat harde werk leverde hem de zege op in China, de eerste Belgische zege overigens op

een prestigieus golftoernooi in 37 jaar tijd. Maar er speelden ook extrasportieve aspecten mee. Het mentale speelt een heel grote rol in golf, en dan kan een nieuwe vriendin – de hockeyspeelster Leticia Zurawska van Beerschot – wonderen doen. “Gelukkig zijn komt je spel alleen maar ten goede. Ik had ook een nieuwe driver (soort golfclub, TS), waarmee mijn slagen verder gingen. Materiaal speelt sowieso een belangrijke rol in golf. Het kan je een wedstrijd doen winnen of verliezen.”

Ryder Cup Colsaerts lijkt zijn definitieve doorbraak te hebben ingezet. Op het prestigieuze WK Match Play in Spanje miste de Brusselaar twee weken geleden maar nipt de finale, maar hij maakte wel weer indruk. “Mijn doel is nu voortgaan met het harde werk en zien waar ik uitkom. Ik denk wel dat ik ver kan geraken, ik heb zeker nog progressiemarge. Ik moet bijvoorbeeld beter putten (laatste stap bij het spelen van een hole, TS). Dat is echt een belangrijk werkpunt. Het is soms frustrerend dat de tegenstanders terugkomen omdat ze goed kunnen putten, zelfs al ben jij beter. Een tijdje geleden ben ik naar Los Angeles getrokken om er bij de wereldbekende trainer Dave Stockton aan mijn putting te werken. Ik maak er dus echt wel werk van.” “Deze goede resultaten zijn maar een onderdeel van een algemene vooruitgang. Het is eigenlijk logisch, want ik ben al een tijdje beter aan het spelen. Door de zege in China voel ik alvast niet meer of minder druk.” Een doel heeft Colsaerts dan wel niet, een droom wél, en als een van de betere Europeanen op de tour is het een droom die ooit weleens waarheid zou kunnen worden. “De Ryder Cup is zowat het belangrijkste golftoernooi voor mannen dat tussen Europa en de Verenigde Staten wordt gespeeld. Het is hét doel voor zowat elke golfer. Ik moet dan wel in de Europese top twaalf en de mondiale top dertig geraken. Wanneer ik de Ryder Cup precies speel, moet nog blijken. Maar dát ik er ooit geraak, daar ben ik zeker van.” 

Tim Schoonjans

De 1.000ste voor VANDERLINDEN

David Steegen Allez, Eddy! De beste wielrenner aller tijden is ontroerd. Je zou voor minder. Een mens wordt niet elke dag eredoctor aan een universiteit. Een Brusselse universiteit dan nog. Brussel, zijn stad. De Vrije Universiteit Brussel lauwert regelmatig intelligente mensen die waardevol zijn voor de gemeenschap. Brusselse jongeren die naar de provincie trekken om te gaan studeren, onderzoeken beter eerst wat hun eigen stad aan academische mogelijkheden allemaal te bieden heeft, tenzij ze iets willen studeren wat niet in de hoofdstad aangeboden wordt. Eddy Merckx staat onwennig in zijn gloednieuwe toga tussen gerenommeerde wetenschappers als Marleen Temmerman, arts en politica, de kankerspecialist Ronald Levy, de fysicus Costas Soukoulis en de etnisch expert Donald L. Horowitz. Als ‘de Kannibaal’ zijn prijs in ontvangst neemt, galmt het applaus door de aula minstens even hard als voor de wetenschappers. Soukoulis vertelt achteraf aan Merckx dat hij hem als kind zoveel mooie herinneringen geschonken heeft. Griekenland is geen wielerland. Dat is de meerwaarde van de uitzonderlijke atleet. Vanzelfsprekend is dit niet de eerste hommage. Edouard Louis Joseph baron Merckx is al meermaals gelauwerd, maar dit ereteken is uniek en baanbrekend. Het compliment komt uit onverwachte hoek: een intellectuele elite erkent sport. De tiende rector van de VUB, sportminnaar Paul De Knop, roemt Merckx om zijn toegankelijkheid, zijn palmares en zijn inzet. Een understatement. Eddy Merckx verenigt mensen; het eredoctoraat bewijst dat sport een bindmiddel is. Hoeveel jongeren zijn er niet beginnen te fietsen dankzij Merckx? Zijn voormalig uitdager, de Franse wielrenner Jacques Anquetil, beschreef de ultieme wielrenner als

volgt: “Men neme de benen van Merckx, het hoofd van Merckx, de spieren van Merckx, het hart van Merckx en de zegedrift van Merckx.” Vriend en vijand roemen hem. Eddy Merckx heeft jarenlang generaties landgenoten in vervoering gebracht. Toch is de Woluwenaar altijd bescheiden gebleven. Dat heb je met echt grote kampioenen. Sinds zijn laatste dag als coureur zet Merckx zich in voor talloze goede doelen. Een mens uit de duizend. De VUB schept een fantastisch precedent in dit land. Sport wordt eindelijk als een volwaardig onderdeel van de maatschappij gerespecteerd. In vele landen gebeurt dat al jaren. Merckx is een bescheiden man en voelt zich wat minderwaardig op dat grote podium in die gigantische aula vol intellectuele dames en heren en gestelde lichamen. De wielrenner heeft niet eens zijn middelbare school afgemaakt. Het wielrennen ziet hij als ‘de harde universiteit van het leven’. Verdienen de haast bovenmenselijke prestaties van de derde (VRT) en vierde (RTBf ) Grootste Belg evenveel respect als de verwezenlijkingen van iemand die een pil tegen een dodelijke ziekte uitvindt? Natuurlijk! Rolmodellen uit de sportwereld betekenen evenveel voor een gemeenschap als academici. De successen van Vincent Kompany  en Romelu Lukaku hebben een directe weerslag op kinderen van alle rangen en standen. Ook in de moeilijke wijken van de grote steden. Sport zal de wereld niet redden, maar verdient wel meer respect. En dat heeft de VUB goed begrepen. www.brusselnieuws.be/steegen David Steegen is persverantwoordelijke van voetbalclub RSC Anderlecht

ADVERTENTIE

BRUSSEL – Marc Vanderlinden (52) heeft met de afgelopen 20 km door Brussel zijn duizendste loopwedstrijd afgewerkt. Vanderlinden is een fervent loper, en niet van de minsten: hij was een topper in ultramarathons, een verzamelnaam voor alle loopwedstrijden die langer zijn dan 42,195 kilometer. Op de honderd kilometer werd hij onder meer vierde op het WK in 1996. Tussen 1996 en 2004 had hij ook het werelduurrecord van zes uur op zijn naam staan met 91,593 afgelegde kilometers. Voor de Brusselaar staat de 20 km uiteraard

elk jaar op het programma. Hij liep er onder meer vijf keer in de top 25. De editie van afgelopen zondag was zijn negentiende deelname en meteen ook zijn duizendste loopwedstrijd. Hoe hij dat weet? Vanderlinden houdt een boekje bij waarin hij al zijn loopwedstrijden minutieus neerschrijft. Dat de duizendste net afgelopen weekend viel, was niet echt een toeval. Als Brusselaar ligt de 20 km hem na aan het hart, en waar kon hij deze uitzonderlijke prestatie beter vieren dan in eigen stad? Dat Vanderlinden de vier cijfers heeft behaald, betekent geenszins dat hij nu met TS pensioen gaat. Op naar de 1.100!

ZOMER OP WIELTJES BRUSSEL – Met de zomer in het verschiet palmt de Roller Bike Parade opnieuw de straten in. Op vrijdag 10 juni gaat de jaarlijkse Parade weer van start. Naar goede gewoonte wordt er vanaf 19 uur afgesproken aan het Poelaertplein; een uur later trekt de stoet zich op gang. Beginnende rolschaatsers (of fietsers) zullen tijdens het eerste uur wat meer aandacht krijgen. Aanvankelijk zou de Parade al op 3 juni van start gaan, maar de voet-

balwedstrijd België-Turkije gooit roet in het eten. Daarom wordt er pas op 10 juni begonnen, en dat elke week tot eind september. Regent het of is er grote kans op nattigheid, dan wordt de tocht afgelast. De Roller Bike Parade is er zowel voor gezinnen als voor de sportievere rolschaatser. Deelnemen is gratis en u hoeft zich niet te registreren. Op tijd aan het Poelaertplein staan en vertrekken, zo TS simpel is het. www.belgiumrollers.com


RE

Z

EN VAN

De Ondergrondse Gangen, het Duizelingenland, de Helse Heuvel... Voor het avonturenspel De Betovering kom je temidden van de natuur op allerlei spannende plekken terechtt. Daar staan je telkens opdrachten te wachten. De Zazie-reporters waagden hun kans, en ze brachten het er heelhuids van af...

‘H

et doel van het spel is zoveel mogelijk boontjes te verzamelen in jullie groene beurs. Die is nu nog leeg, jullie rode beursje zit stampvol. Telkens als jullie slagen in een opdracht, mag je een aantal boontjes van de rode naar de groene beurs verplaatsen,” vertelt Quentin van De Betovering aan de Zazies voor het spel begint. “We kunnen toch vals spelen?” reageert Rogier meteen. “Nee, want jullie moeten één persoon aanduiden die ‘de rechter’ is. Die houdt alles goed in de gaten,” antwoordt Quentin. Onze Zazierechter wordt Jef Raven. “En nog iets. Jullie kunnen ook de vlag van een andere groep proberen te stelen, dat levert

REPORTAGE

Zazie-redactie op avontuur bij

in het B der Begijntjes... ER WAS EENS...

DOOR PATRICK JORDENS

natuurlijk extra punten op. Maar dat kan alleen als dat groepje niet met een opdracht bezig is,” krijgen de Zazies nog als spelregel mee.

Koorddansen in Duizelingenland De uitleg van Quentin is duidelijk, maar duurt nogal lang. Onze jonge reporters staan te popelen om dat prachtige Bosdal der Begijntjes in te duiken. Nadat ze door een houten constructie zijn gekropen (die Ondergrondse Gangen!) en meteen een goeie poging doen om de vlag van een ander groepje te pikken, komen ze in het Duizelingenland terecht. Een hindernissenparcours is dat, waarbij je van de ene boom naar de andere moet geraken. Over wel heel erg beweeglijke bruggen, gemaakt van enkel touwen, ringen of spoorwegplankjes. Rogier wil snel aan de overkant geraken, maar verdorie, soms glippen die plankjes verraderlijk onder zijn voeten uit. “Het is moeilijker dan ik dacht, je wiebelt constant,” moet hij bekennen. Maar iedereen vindt het best plezierig, daar in Duizelingenland. “We hebben vlot de overkant gehaald,” beslist rechter Jef Raven. Acht boontjes is de vette buit. “Acht voor één opdracht!” rijmt Anaïs.

Zwaardgevecht Van Duizelingenland gaat het naar de Vergeettunnel, maar onderweg lopen de Zazies hopeloos verloren. Dat kost ze een paar punten, volgens onze eerlijke rechter. Als Wannes er de kaart bij haalt, raken ze weer op het juiste pad en kruipen ze uiteindelijk een lange takkentunnel door. Een paar opdrachten later, en ook weer enkele boontjes rijker, wandelen we verder. Op naar Behendigheidsland, dit keer. Midden in een enorme weide staat een man in een middeleeuws kostuum ons zwaaiend met zijn zwaard op te wachten. Ridder Georges – zo noemt hij zich – nodigt onze jonge reporters uit voor een zwaardgevecht. “Met echte plastic zwaarden natuurlijk! Wie de tegenstander drie keer raakt, is de winnaar.” De strijd barst in alle hevigheid los. Juan Pablo haalt het makkelijk van Rogier. Anaïs verslaat vlotjes hartsvriendin Eva, rechter Jef Raven, en in de spannende finale zelfs ridder Georges himself ! En zo bezorgt ze ons groepje weer twee boontjes. Voor we onze overlevingstocht kunnen verderzetten, moeten we nog een lastig raadsel oplossen. Dat kan je lezen bij ‘Sorry Snorry?’, hieronder.

© ILAH

Ra ra raadsel...

En... lukt het jou? Kan jij de boer op weg helpen? Stuur de oplossing voor 8 juni naar zazie@bdw.be, en vermeld zeker je naam, leeftijd en adres. De winnaar krijgt twee gratis kaarten voor de avonturentocht De Betovering in Neder-Over-Heembeek. SUCCES!!!

[ SORRY ] SNORRY?

“Een boer woont langs de rivier. Hij heeft een wolf, een geit en een kool. Best gezellig, maar als hij ze alleen laat, verslindt de wolf de geit, en de geit de kool. Op een dag moet de boer met een bootje met maar één plaats extra naar de overkant van de rivier. Ook de wolf, de geit en de kool moeten de overkant bereiken. Hij zal ze dus één voor één moeten vervoeren. Maar hoe kan hij beletten dat de wolf de geit eet, en de geit de kool, terwijl hij onderweg is?” Zo klonk het raadsel van ridder Georges, dat onze jonge journalisten tijdens het spel De Betovering moesten proberen op te lossen. (Meer daarover in het hoofdartikel, hierboven.)

BLIKVANGER

zaIE

O R IE D E

O T 13 J T 9

• BD W AR

VO

A

© PATRICK JORDENS

BDW 1282 PAGINA 26 - DONDERDAG 2 JUNI 2011


© SASKIA VANDERSTICHELE

BDW 1282 PAGINA 27 - DONDERDAG 2 JUNI 2011

De Betovering

© PATRICK JORDENS

 osdal Anaïs wint het zwaardgevecht van ridder Georges...

Afgehakt hoofd “Van hier moeten we naar de Kennisboom,” weet Wannes, die intussen een ervaren kaartlezer is. Hoe dichter we die Kennisboom naderen, hoe beter we een grote boomhut zien. Daar geraak je alleen binnen door de wortels van de boom te beklimmen. Puf puf puf... Boven in de hut staat de Zazies de moeilijkste opdracht van de middag te wachten: ze moeten in en rond de grote boom de broek van de reus, de zonnewijzer, de troonladder van de trollenkoning, de bel, de lekke emmer, het afgehakte hoofd én de schatkist vinden. Iedereen zoekt zich te pletter, en de tijd dringt. Drie voorwerpen blijven totaal spoorloos... “Oei, dat kost ons negen boontjes!” zegt rechter Jef Raven. En zo blijkt de groene beurs uiteindelijk opnieuw bijna leeg, als het avonturenspel erop zit. Of we het er nu goed van afgebracht hebben of niet, maakt het veel uit? De Zazies zijn best enthousiast. Eva, Anaïs, Rogier en Juan Pablo hebben zich kostelijk geamuseerd, de tijd vloog zo voorbij. Wannes en Jef Raven hebben toch wat kritiek: “Er zijn te veel spelregels, en het verhaal dat erbij hoort, is compleet niet duidelijk.” En eigenlijk hebben ze gelijk. Maar als je de komende zomermaanden eens last hebt van te veel verveling en te weinig speelplek, dan is De Betovering in het Bosdal der Begijntjes beslist een uitstap waard!

De Zazie-reporters in een vrolijke bui net voor ze aan hun avonturentocht De Betovering beginnen.

Alle info vind je op www.betovering.be!

Superpark! Op zondag 22 mei stond het gezellige park van Vorst/Sint-Gillis in rep en roer: het kinderkunstenfestival SuperVlieg was daar neergestreken! Kinderen konden er de hele dag workshops, openluchtvoorstellingen en zelfs een superpicknick meepikken. Zazie was ook van de partij. In onze Zazie-hoek kon je, behalve de Zazie-pagina’s van de wasdraad plukken, een tekening van je droompark maken. Het ideale park van Arnaud Moonens (14) uit Ukkel heeft onder andere een circustent, een voetbalterrein, veel bomen en banken, en zelfs een kleine zoo.

Proficiat, Arnaud! Jouw park lijkt ons een heerlijke plek, voor groot en klein. Jij mag van Zazie gratis naar het Museum voor Natuurwetenschappen, met de hele familie. (Nog leuk om te weten: voorbije zondag, 29 mei, was het voor de 21ste keer Dag van het Park, onder het motto: “Meer groen, ’t zou deugd doen.” Een waarheid als een koe...)


BDW editie 1282