Issuu on Google+

27 10 11

DE BRUSSELSE ROOTS VAN KUIFJE En School is Cool, Gotye, Filem’on. AFGIFTEKANTOOR BRUSSEL X P303153

eugd e Leve de j ndstalig Nederla

an s - en ag L – De Fr BR U S S E den vrijd gen vier in g eging. e w w e e b b jeugd e Jeu g d d n a v g ugd wer k e Da s amen d sselse je u r B t e n . D e ze h g a at enwerke m a s s Voor taan n lgre platform er de taa t overleg vaker ov e h en s r e ericht, e rd imm r ch e o p g a we ek we m a Ç e d t! ation s et w e r k d e Fé d é r n NL+FR: H e t j e o r laire. Me van D’B ieu Popu il M initiatief n n e e s lige d e Jeune erlandsta Centres n ze N e d le il gdhuiw u je m or gen en in g dat platf e w e b e en ge jeugd e en gem Fr anstali rijgen en k l willen fe e ta de en . “ W ll te s p ze n r o n d o nda Br u s lijke age niet alle g n a L s chapp e . k r aa d , en eer insp jeugdr aa n e e n e vo or al m b heb ,” zegt meenten t er niets a ta s e b selse ge e au stelijk niv n. op gewe an de Ve HUB V t tor Bar a in d r ö o c FOTO: SA

SK IA VA

NDER ST

ICHEL E

Energie > Sibelga en Brussel-19 protesteren tegen nieuwe distributietarieven van de Creg

‘Energiefactuur moet omlaag’ BRUSSEL – De Brusselse gemeenten verliezen miljoenen aan dividenden als de ‘energiewaakhond’ Creg zijn zin doordrijft en de distributietarieven aan banden legt.

I

n de Kamer ligt een wetsontwerp over de gas- en elektriciteitsmarkt ter tafel. Het geeft aan de Creg, de Commissie voor de Regulering van Elektriciteit en Gas, de expliciete bevoegdheid over de distributietarieven die de netbeheerders aanrekenen aan de klant. Daar zal nog een hartig woordje over gepraat worden. Volgens de Creg is er immers geen evenwicht meer tussen de belangen van de consument en die van de netbeheerder. Met andere woorden: de netbeheerders rekenen hun kosten te zwaar door aan de klant. “Tussen 2002 en 2007 zijn de tarieven met een kwart gedaald. Dat zorgde voor een billijke

verdeling,” legt Laurent Jacquet van de Creg uit. “Maar sinds 2007 zijn de tarieven opnieuw fors gestegen. Het evenwicht is zoek.” De Creg heeft nu een nieuwe methode klaar. Die gaat uit van een bonus-malussysteem. Efficiënte netbeheerders worden beloond, slechte netbeheerders worden bestraft. In Brussel is Sibelga de netbeheerder. Het bedrijf is voor 70 procent in handen van de negentien gemeenten. De distributietarieven in Brussel liggen erg hoog. Veel hoger, zo bleek onlangs uit een rapport, dan in de omliggende hoofdsteden. Zo’n veertig procent van de elektriciteitsfactuur van een gemiddeld gezin

vloeit naar de netbeheerder. Er zijn ook grote regionale verschillen. De Brusselaar betaalt bijna 12 eurocent per kWh voor distributie en heffingen voor elektriciteit. In Vlaanderen is dat maar 8,6 cent, terwijl Brussel door het schaalvoordeel juist goedkoper zou moeten zijn. Sibelga verklaart de hoge tarieven door de rist openbare dienstverplichtingen waaraan ze moeten voldoen: energiepremies, de straatverlichting, het beheer van arme klanten enzovoorts. Sibelga verzet zich dan ook tegen de nieuwe tarieven die de Creg vanaf januari 2013 wil opleggen. “Dit is een aanslag op de operationele en financiële levensvatbaarheid van de netbeheerders,” zegt Sibelga in een brief aan de Kamer. Volgens Sibelga wordt het businessmodel van de netbeheerders op los-

se schroeven gezet, “terwijl die juist een belangrijke rol hebben gespeeld in de hervorming van de energiemarkt.” Sibelga neemt het niet dat de Creg zal beslissen welke uitgaven geoorloofd zijn en welke niet. Wie ook door de beslissing van de Creg getroffen wordt, zijn de gemeenten, via Interfin aandeelhouders van Sibelga. De aandelen leveren jaarlijks 35 miljoen euro aan dividenden op. “Als de Creg haar zin doorzet, verliezen de negentien Brusselse gemeenten zo’n

tien miljoen euro aan inkomsten,” zegt Robert Petit van de Vereniging voor Stad en Gemeenten van Brussel (VSGB). Zowel VSGB als Sibelga hoopt intussen dat er snel een regionalisering van de tarieven komt. Die is opgenomen in het onlangs afgesloten communautair akkoord. Dan zal niet langer de Creg, maar de Brusselse regulator Brugel bevoegd zijn voor de controle op de distributietarieven.

ADVERTENTIE

ADVERTENTIE

Steven Van Garsse

CM, thuis in thuiszorg Lees meer op pagina 9

zie pagina 18

N° 1301 VAN 27 OKTOBER TOT 3 NOVEMBER 2011 ¦ WEEK 43: WEEKBLAD, EEN UITGAVE VAN VZW BRUSSEL DEZE WEEK, FLAGEYPLEIN 18, 1050 ELSENE, REDACTIE: 02-226.45.40, ABONNEMENTEN: 02-226.45.45, FAX: 02-226.45.69, E-MAIL: INFO@BDW.BE


OPMERKELIJK

BDW 1301 PAGINA 2 - DONDERDAG 27 OKTOBER 2011

Uitgelicht > Minister van Begroting Jean-Luc Vanraes wil geen hogere belastingen

GELD VOOR WIE NAAR CONTAINERPARK KOMT SINT-JANS-MOLENBEEK – De vervuiler betaalt? Niet langer, als het van schepen van Leefmilieu Jan Gypers afhangt. In Molenbeek willen ze voortaan geld géven aan wie netjes naar het containerpark komt. De gemeente Sint-Jans-Molenbeek hield samen met Net Brussel een 24 uurs surveillanceactie in de omgeving van het Weststation, meer bepaald in de  Vandenpeereboomstraat. Twintig sluikstorters werden betrapt en beboet. De gemeente nam al een hele resem maatregelen om de buurt schoon te maken – en te houden. Er kwam een grote netheids­ actie aan de spoorwegbedding. Sluikstorten werden verwijderd en de wildgroei aan takken werd weggehaald. Maar op de langere termijn pleit schepen Jan Gypers (Open VLD) voor doortastender maatregelen. Zo moeten er meer containerparken komen, in heel het Brusselse gewest. Nu zijn er maar twee grote; Gypers wil dat dat er minimaal zes worden.

Prijs per kilo



Matthias Vanheerentals

BRUSSEL – “De gewestbelastingen gaan in 2012 niet omhoog, niet voor de burger en niet voor de ondernemingen,” verklaart minister van Begroting en Financiën JeanLuc Vanraes (Open VLD). Hoe onzeker de tijden politiek en financieel ook zijn, de begroting 2012 is volgens Vanraes wel degelijk geloofwaardig. Al weten we niet of er na Dexia nog lijken uit de kast zullen vallen.

S 

inds de jongste communautaire akkoorden beleven we nieuwe tijden. De discussies zijn niet langer exclusief VlaamsFranstalig; meer en meer liggen de drie gewesten gezamenlijk in de clinch met de federale overheid. Drie tegen één. Dat was zo met de te betalen rekeningen van de Gemeentelijke Holding, dat is nu opnieuw zo met de gigantische besparingsoperatie die dit land te wachten staat. De gewesten vinden dat ze hun steentje al hebben bijgedragen, de liberalen vinden dat de gewesten méér moeten bijdragen. MR-voorzitter Charles Michel heeft natuurlijk makkelijk praten: op gewest- en gemeenschapsniveau zit de MR overal in de oppositie. Maar ook Open VLD-voorzitter Alexander De

Croo wil dat de regio’s meer bijdragen. Open VLD zit in Vlaanderen weliswaar in de oppositiebanken, maar in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest behoren de Vlaamse liberalen tot de meerderheid. Meer nog: ze leveren zelfs de minister van Begroting en Financiën, Jean-Luc Vanraes.

Woord houden Vanraes en minister-president Charles Picqué (PS) onderstrepen dat Brussel woord houdt. Een begroting in evenwicht wordt het niet voor 2012, maar het tekort wordt – zoals afgesproken met de federale regering – met 60 miljoen euro verminderd tot 257 miljoen euro. Dat de Brusselse regering daartoe in staat is, is mede te danken aan een stijging van de inkomsten met

meer dan tien procent: 280 miljoen. (Het Brussels Hoofdstedelijk Gewest beschikt in 2012 over 2,75 miljard euro om uit te geven.) Voor de herfinanciering van Brussel kan het Gewest in 2012 op 75 miljoen euro extra rekenen. Wat de gewestbelastingen betreft: de inkomsten uit registratierechten gaan omhoog, en ook de dotatie uit de personen­ belasting stijgt. Niet dat het Brussels Hoofdstedelijk Gewest rijker wordt, in tegendeel. Van de 120 miljoen euro die erbij komt, is 40 miljoen een solidariteitsbijdrage omdat Brus­sel verarmt. De fel besproken demografische boom is een ‘armoede-boom’: de  pas gepubliceerde Welzijnsbarometer toont aan dat in 2010 alle indicatoren in het rood doken. Er zijn

steeds meer werklozen en steeds meer kandidaten voor een sociale woning. En ook de kinderarmoede neemt toe. Een kind op de vier groeit op in een gezin waar geen van beide ouders werkt. Maar ook bij jongvolwassenen stijgt de nood: bijna

“Hogere belastingen zouden alleen maar leiden tot een stadsvlucht van de middenklasse” tien procent van de jongeren tussen achttien en 24 krijgt een leefloon. “De absolute stijging van het aantal armen begint door te wegen,” zei Sarah Luyten, die bij het Observa-

DE WEEK IN BEELD DOOR BART DEWAELE © BART DEWAELE

De schepen wil ook af van het principe ‘De vervuiler betaalt’. Integendeel: hij wil dat mensen die hun afval sorteren en naar een containerpark brengen, daar­voor beloond worden. “We moeten de rollen omdraaien. Zo zullen we de mensen aanmoedigen om hun afval naar een containerpark te brengen. Ik stel voor om een bepaald bedrag per kilo te geven. Dan is het hele repressiesysteem, dat ons allemaal handen vol geld kost, niet meer nodig.” “Voor Molenbeek komt dat op 600.000 euro per jaar. We hebben drie vrachtwagens nodig om de vuilnis op te halen, zonder veel blijvend resultaat. De boetes zijn, zeker op het grondgebied van de Stad Brussel, nu eenmaal zo hoog dat de mensen ze toch niet meer kunnen betalen.” “De sluikstorters hier komen vooral uit Anderlecht, waar het slachthuis ligt en waar je veel handelaars hebt,” zegt Gypers. “Ze dumpen hier alles wat ze niet kunnen gebruiken. We hebben hen meteen een boete laten betalen. De omgeving van het Weststation is een van de populairste ‘sluikstortplekken’ in Brussel.”

Rekenen in financieel onzekere tijden

Onder een stralende najaarszon werden er dit weekend Braziliaanse cocktails geshaket aan de Kunstberg. Net als twee jaar geleden (toen als Chinees theehuis) fungeert het paviljoen aan de voet van de Kunstberg als epicentrum van alle Europalia.Brasil-festiviteiten.


WEEKOVERZICHT

BDW 1301 PAGINA 3 - DONDERDAG 27 OKTOBER 2011

© DIRK WAEM / BELGA

WOENSDAG 19 OKTOBER Minder treinen. Dinsdagavond laat heeft de raad van bestuur van de NMBS beslist om 193 treinen in heel België te schrappen. Achttien treinen vanuit Brussel sneuvelen, veertien naar Brussel. Vooral het Weststation verliest heel wat treinen van en naar Dendermonde. Het station werd in 2009 volledig gerenoveerd. ‘AMBITIEUS EN VOORZICHTIG’. In zijn beleidsverklaring bij het begin van het nieuwe parlementaire jaar zegt minister-president Charles Picqué (PS) dat de Brusselse begroting 2012 ‘ambitieus en voorzichtig’ moet zijn. Picqué wil het tekort terugbrengen naar 257 miljoen euro, een besparing van ongeveer 60 miljoen euro.

DONDERDAG 20 OKTOBER Streng tegen sluikstorten. De Stad Brussel zet een strenge campagne tegen sluikstorten en onburgerlijk gedrag op. Volgens schepen van Netheid Karine Lalieux (PS) hebben heel wat Brusselaars en toeristen het nog altijd niet begrepen. Netheidsboetes leveren de Stad sinds 2007 ongeveer een miljoen euro op.

Minister-president Charles Picqué (r.) en zijn minister van Begroting en Financiën Jean-Luc Vanraes (l.) benadrukken: “Brussel houdt woord.”

torium voor Welzijn en Gezondheid de Welzijnsbarometer opstelde, aan brusselnieuws.be. En verder: “We moeten ons voorbereiden op een alsmaar toenemende hulpvraag.” Het aantal armen neemt niet alleen in absolute getallen toe, maar ook in relatieve cijfers. Dat betekent dat de middenklasse in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest kleiner wordt. En laat het nu net de middenklasse zijn die de overheid geld opbrengt. Die middenklasse jen je maar beter niet te veel. Hogere belastingen lonen niet, in tegendeel. Vanraes: “Hogere gewestbelastin-

gen zouden leiden tot een stadsvlucht van de middenklasse.”

Gemeenten Menige gemeentelijke mandataris zal de voorbije weken gevloekt hebben. Het debacle van Dexia en de Gemeentelijke Holding belooft niet veel goeds voor de gemeentefinanciën van de komende jaren. Realistische beloftes zullen in de propaganda voor de gemeenteraadsverkiezingen van oktober 2012 noodgedwongen schaars zijn. Want de inkomsten voor de gemeenten dreigen nog feller te dalen. De Creg, de regulator

die toeziet op de energietarieven (zie p. 1), vindt dat de Brusselaar te veel betaalt voor de distributie van gas en elektriciteit. Als de Creg haar zin krijgt, dan betekent tien miljoen euro minder uitgaven voor u en mij tien miljoen minder ínkomsten voor de Brusselse gemeenten. Gemeenten zullen dan aankloppen bij het Brussels Hoofdstedelijk Gewest, of ze zullen hun belastingen verhogen. Maar ook hier geldt: hogere belastingen dreigen de middeninkomens te verjagen. 

Danny Vileyn

VRIJDAG 21 OKTOBER MARCEL DE MUNNYNCK IS NIET MEER. Marcel De Munnynck, de organisator van de eerste Zinneke Parade in 2000, overlijdt op 69-jarige leeftijd. Tussen 2002 en 2004 was De Munnynck directeur van het tweejaarlijkse Brusselse evenement. Brussels OCMW investeert. Het Openbaar Centrum voor Maatschappelijk Welzijn koopt een gebouw in de Koningsstraat, recht tegenover het ministerie van Financiën. Het gebouw zal opgevat worden als opvangplaats voor drie- tot vierhonderd daklozen tijdens de komende wintermaanden. Het OCMW herhaalt zijn eis dat instellingen als Fedasil moeten meebetalen aan een probleem dat de ‘gewone’ daklozenopvang overstijgt: de opvang van asielzoekers. Kunstberg / KUNSTSNEEUW. De Stad Brussel belooft voor de komende winter een heuse skipiste van 150 meter lang op de Kunstberg, compleet met kunstsneeuw. De piste zal een hoogteverval kennen van twintig meter. Open van 8 tot en met 25 december.

ZATERDAG 22 OKTOBER

Er is een enorme dossierachterstand. Nu is duidelijk waarom. De meeste ambtenaren brachten hun dagen door in de City2. En wat is eraan gedaan? De klokkenluider is ontslagen.”

Het grootste verschil tussen het Vlaams-nationalisme waarmee ik ben opgegroeid en dat van de N-VA vandaag is dat ze Brussel mentaal heeft losgelaten. Ze wil een onafhankelijk Vlaanderen, desnoods zonder Brussel.”

HET GETAL

Kompany uit PS gegooid. Pierre Kompany, schepen van Openbare Werken voor de Parti Socialiste in Ganshoren, en vader van de internationale voetbalvedette Vincent Kompany, wordt uit zijn partij gegooid. Aan de basis ligt een conflict over de gemeenteraadsverkiezingen van 2012. Kompany weigerde de burgemeesterslijst van zijn partijgenote Michèle Carthé te steunen en zou toen met het CDH geflirt hebben. Ook PS-schepen van Stedenbouw Chantal De Saeger wordt om dezelfde reden uit de partij gezet.

Parlementslid Françoise Bertiaux (MR) klaagt in Le Soir de politisering van de administratie van de Franse Gemeenschap aan.

Bart Somers, burgemeester van Mechelen (Open VLD), over zijn flamingante verleden (in DS Weekblad).

293.000

293.000: zoveel parkeerplaatsen zijn er in het Brusselse gewest. Veel te veel, vindt CD&V-parlementslid Brigitte De Pauw. Om dat aantal naar beneden te krijgen wil ze de elektrische tweewieler promoten. Zo pleit ze voor aanmoedigingspremies voor wie een elektrische scooter koopt. Ook moeten de Villo-fietsen uitgerust worden

met een elektrisch aandrijfsysteem, zodat de gebruikers makkelijker “de hellingen van het gewest” kunnen bedwingen. “Dit obstakel verdwijnt immers niet, zelfs niet wanneer er overal aparte fietspaden zouden liggen.” De Fietsersbond vindt het dan weer niet kunnen dat de federale overheid de aankoop van elektrische auto’s stimuleert met een mooie belastingaftrek, terwijl de koper van een elektrische fiets geen enkele fiscaal voordeel krijgt.  HUB

Bizar ongeval in lakensestraat. Een dronken bestuurder botst in de nacht van zaterdag op zondag op een taxi. Volgens politiebronnen reed de man 70 kilometer per uur waar maar 30 toegelaten is. De taxichauffeur wordt uit zijn wagen geslingerd, maar raakt gelukkig slechts lichtgewond. De dronken bestuurder raakt ook lichtgewond, maar hij droeg geen gordel.

MAANDAG 24 OKTOBER MILQUET TREKT CDH-LIJST. Verhinderd Brussels schepen Joëlle Milquet trekt voor de gemeenteraadsverkiezingen van volgend jaar de CDH-lijst. Milquet zetelt sinds 2008 in de federale regering als minister van Werk. In het schepencollege wordt ze op Cultuur vervangen door Hamza Fassi-Fihri. Treinreiziger verliest arm. In het station Brussel-Zuid raakt een man gekneld tussen een trein. Hij verliest daarbij een arm. Op het moment van de feiten is het erg druk in het station.

DINSDAG 25 OKTOBER Viage stevent af op verlies. Het casino- en evenementencentrum Viage op de Anspachlaan zou dit jaar tien miljoen euro verlies boeken. Vorig jaar boekte het casino eenzelfde verlies. Fiscale druk en weinig bekendheid zouden de goktempel parten spelen. Luxe in de kerk. Het gemeentebestuur van Watermaal-Bosvoorde wil de Sint-Hubertuskerk ombouwen tot luxeappartementen, schrijft Het Nieuwsblad. Het bisdom moet nog wel zijn fiat geven. De gemeente wil al een tijd af van het dure en onstabiele kerkgebouw. 

Samengesteld door Christophe Degreef

MEER NIEUWS DE HELE WEEK ROND OP SURF NAAR BRUSSELNIEUWS.BE EN SCHRIJF JE IN OP DE NIEUWSBRIEF


BDW 1301 PAGINA 4 - DONDERDAG 27 OKTOBER 2011

Cultuur > Wouter Hessels, nieuwe directeur van noodlijdend Filmarchief

‘We zijn te weinig bekend en te weinig bemind’

‘H 

et Belgisch Filmarchief beschikt over een van de fijnste collecties van deze planeet, die het verdient beschermd en behandeld te worden met dezelf­ de zorg als om het even welke an­ dere instelling van schone kunsten. (...) Cinema is een vitaal deel van ons cultureel erfgoed, en de waarde er­ van is niet te overschatten. (...) Laten we ervoor zorgen dat het Koninklijk Belgisch Filmarchief niet alleen kan overleven, maar ook kan bloeien.” Met die woorden sprong Martin Scorsese in 2001 in de bres voor het Filmarchief, dat financieel in slechte papieren zat. De regisseur van Taxi driver en Gangs of New York mag een telefoontje van Wouter Hessels ver­ wachten. De voormalige filmdocent van het Rits staat sinds begin deze maand aan het hoofd van het Ko­ ninklijk Belgisch Filmarchief, roep­ naam Cinematek, dat nog steeds on­ dergefinancierd wordt. Hessels werkt zich nu in om op 1 januari de eindverantwoordelijkheid over te nemen van conservator Ga­ brielle Claes. Zij volgde in 1988 de legendarische Jacques Ledoux op. U bent sinds enkele weken de baas. Welk dossier pakt u eerst aan? Wouter Hessels: “De budgettair precaire situatie baart zorgen. Wij zijn een onafhankelijke instelling

die net als Bozar of de Musea voor Schone Kunsten afhangt van de do­ taties voor federale wetenschappe­ lijke en culturele instellingen. Maar met een regering van lopende zaken gebeuren betalingen moeizaam. De dotatie is niet verhoogd, maar de lo­ nen zijn wel geïndexeerd. Als onaf­

“Aan de collectie, de bereikbaarheid en de toegangsprijs kan het niet liggen”

hankelijke instelling kunnen we niet rekenen op de steun van de Regie der Gebouwen. De politieke subsi­ diënt lijkt niet te beseffen hoeveel het kost om 160.000 filmkopieën op te slaan in depots met de juiste temperatuur en vochtigheidsgraad.” “De huidige enveloppe volstaat niet langer om te blijven doen wat we doen. Er is vorig jaar al enorm be­ spaard op personeel. Met een fractie

van de budgetten van buitenlandse archieven verzet de huidige – geluk­ kig zeer gemotiveerde en getalen­ teerde – ploeg nu al bergen werk. Zonder bijkomende inkomsten of een verhoogde dotatie kunnen we onmogelijk voldoen aan al onze missies en objectieven. Dan gaan we moeten afbouwen. Pijnlijke keu­ zes maken.” Zou Cinematek niet beter proberen om tegelijk in zee te gaan met de Franse én de Vlaamse Gemeenschap? Tenslotte zijn film en cultuur al jaren gemeenschapsmateries. Hessels: “Ik zou het heel jammer vinden als het Belgische, het Brus­ selse gegeven verloren gaat. Het Belgisch Filmarchief is opgericht in 1938 en heeft dankzij Ledoux en Claes een internationale reputatie. Wij kunnen de brug zijn tussen de Vlaamse en de Franse film. Boven­ dien is met twee gemeenschappen werken een heel moeilijke even­ wichtsoefening. Al was het maar door de reciprociteit of het ontbre­ ken van een cultureel akkoord tus­ sen Vlaanderen en de Franstalige Gemeenschap. Hoeveel problemen heeft Flagey de voorbije jaren niet ondervonden?” Ondertussen ontwikkelen beide gemeenschappen wel

n Geboren in 1970 in Wilrijk. n Licentiaat in de Romaanse taal- en letterkunde (Universiteit Antwerpen), 1992. n Lector-docent (1996- ) aan het Rits, Erasmushogeschool: filmgeschiedenis, media & maatschappij, cultuurgeschiedenis. n Gastcolleges aan universiteiten in Brussel, Tartu (Estland), Jyväskylä (Finland), Aberystwyth (Wales), Bratislava (Slovakije), Istanboel (Turkije), Boedapest (Hongarije). n Tal van lezingen, seminaries, wetenschappelijke artikels, vulgariserende essays en opiniestukken over media, film, kunst, onderwijs. n Coördinator/samensteller Cinema Rits sinds 2009. Directeur van het Koninklijk Filmarchief / Cinematek sinds 1 oktober 2011.NR

Cambio is een systeem van auto­ delen waarbij klanten een wagen kunnen reserveren bij het bedrijf Cambio op bepaalde afhaalpunten, op een bepaald tijdstip. Het sys­

teem slaat aan bij stadsbewoners, zo blijkt uit De Ridders cijfers. Sinds 2006 leverden 7.559 mensen in Brussel hun wagen in voor een Cambio-abonnement dankzij de

Brussel’Air-premie, waarbij een per­ soonlijke auto ingeruild kan worden tegen een autodeelabonnement. De Ridder vindt dat het systeem nog beter kan. Hij stelt vragen bij de maandelijkse uitstroom van veertig mensen, zonder dat hun motivatie bekend is. “Cambio Vlaanderen be­ vraagt tweejaarlijks zijn gebruikers; misschien is dat ook nuttig in Brus­ sel?” zegt De Ridder. De N-VA’er wil

De voorbije jaren zijn er inspanningen geleverd, maar moet Cinematek zich niet nog sterker profileren? Dan vermindert de kans dat je over het hoofd gezien wordt. Staat er u niet behoorlijk wat lobbywerk te wachten? Hessels: “Op dat gebied is er inder­ daad werk aan de winkel. We zijn nog te weinig bekend en bemind. Aan de rijkdom van de collectie, de bereikbaarheid van Cinematek – naast het Centraal Station – en de prijs van een kaartje – drie euro – kan het niet liggen.” “Cinematek moet een gezicht krij­ gen. We moeten sterker aanwezig zijn op de nationale filmevenemen­ ten en festivals en de banden met de Vlaamse, Waalse en Brusselse filmmakers aanhalen. We doen veel voor de Belgische film. We decen­ traliseren nu al via samenwerkin­

© PETER LORRE

CAMBIO BRUSSEL: ZESDUIZEND GEBRUIKERS MEER IN VIJF JAAR BRUSSEL – In januari 2006 waren er ongeveer duizend Brusselaars met een autodeelabonnement van Cambio op zak. Midden 2011 zijn er dat bijna zevenduizend. Dat blijkt uit cijfers die Brussels parlementslid Paul De Ridder (N-VA) opvroeg bij de bevoegde Brusselse minister, Brigitte Grouwels (CD&V).

initiatieven in uw vaarwater. Er is de Cinémathèque de la Communauté Française en het op til zijnde Vlaams Instituut voor Digitale Archivering en Ontsluiting van het Audiovisueel Erfgoed in Gent. Hessels: “Wij blijven een rol spelen in het digitaal bewaren en bewa­ ken van ons erfgoed. We hebben de knowhow om films te bewaren en te restaureren, én we hebben een collectie met 160.000 kopieën. Die knowhow kunnen we de Cinéma­ thèque of een Vlaams digitaal ar­ chief aanbieden. Gesprekken staan op stapel. Dubbel werk moet verme­ den worden. Het zal erop aankomen goede afspraken te maken. Wie doet wat? Wie kán wat?”

Wouter Hessels © IVAN PUT

BRUSSEL – Wouter Hessels is de derde mens op aarde die het Koninklijk Belgisch Filmarchief mag leiden. Grootse plannen om een van de oudste en meest gerespecteerde filmarchieven ter wereld het digitale tijdperk in te loodsen, kan de kersverse directeur niet ontvouwen. Hij wordt meteen tot realpolitik gedwongen. “Als de dotatie niet wordt verhoogd, zullen we een deel van onze missie moeten laten schieten.”

ook dat de Brusselse regering een coherent beleid voor de komende ja­ ren uitstippelt. In juli dit jaar heeft

Brigitte Grouwels een studie gelan­ ceerd die moet dienen als beleids­ basis. Die studie zou drie maanden duren, en volgens het kabinet-Grou­ wels “wordt ze momenteel afge­ rond.” Cambio ontving van 2003 tot 2011 alles bij elkaar 275.000 euro sub­ sidie van het Brussels Hoofdstede­ lijk Gewest. Vanaf dit jaar wordt er geen subsidie meer uitgetrokken. De Brussel’Air-premie kostte het Gewest dan weer 4,5 miljoen euro in totaal.  Christophe Degreef


© IVAN PUT

BDW 1301 PAGINA 5 - DONDERDAG 27 OKTOBER 2011

Wouter Hessels: “De enveloppe volstaat niet langer om te blijven doen wat we doen. Er is vorig jaar al enorm bespaard op personeel. Zonder bijkomende inkomsten of een verhoogde dotatie zullen we moeten afbouwen, pijnlijke keuzes maken.”

gen met Le Parc/Churchill in Luik, Cinema Zuid in Antwerpen of FilmPlateau in Gent. Maar we gaan er inderdaad voor moeten zorgen dat de Vlaamse en de Franse Gemeen­ schap zien wat Cinematek allemaal doet, en dat ze weten dat we heel wat expertise hebben die aangewend kan worden.” De grote fabrikanten maken geen analoge camera’s meer; bioscoopcomplexen schakelen volledig over op digitale projectie. “Voor de filmliefhebber verandert dat niet veel, maar voor filmarchieven is dat een aardverschuiving,” schrijft uw voorgangster. Hessels: “De hele ketting van het maken van een film tot het vertonen van een film is digitaal. De cinefiele bioscopen hebben het moeilijk om het hoofd boven water te houden.

Het is niet ondenkbaar dat we straks de enigen zijn die nog 35 millime­ terfilms vertonen. We zijn uitgerust om digitale films te vertonen, maar als we kunnen, kiezen we voor ana­ loge projectie. We zijn per slot van rekening wereldwijd gereputeerde experts in het bewaren van analoge

met de oude films en komen bij ons terecht.” “We hebben niet alleen expertise in bewaken, bewaren en restaure­ ren, maar ook al in digitaliseren. Ook onze digitaliseringsexpertise kunnen we ten dienste stellen van partners uit de gemeenschappen.

Adjunct-directeur Nicola Mazzanti is een internationale expert.” “Ondertussen hebben we toch ook al zo’n zestienduizend digitale ele­ menten in de collectie, op verschil­

De tijd is voorbij dat je alleen in het Filmmuseum terechtkon voor een film van Fritz Lang. Dankzij dvd, Blu-ray, themazenders en internet is het makkelijker dan ooit om in de filmgeschiedenis te duiken. Hoe kunt u als filmarchief inspelen op die nieuwe situatie? Hessels: “Voor mijn generatie en ouder was het Filmmuseum de eni­ ge plek om een film van D.W. Griffith of F.W. Murnau te bekijken. Dat is veranderd. Mijn ervaring als docent is dat de verschillende platforms en dragers niet geleid hebben tot een grotere kennis van de filmcultuur. Er zijn nog altijd docenten, jour­ nalisten, programmasamenstellers nodig, bruggenbouwers die verban­

Een van de medeplichtigen slaat op de vlucht na de aanval.

gooien, op de metrosporen. Daar wordt de bewusteloze man gelukkig snel geholpen door omstanders. Een minderjarige verdachte werd vorig jaar aangehouden nadat de camerabeelden werden vrijgegeven die van het incident gemaakt wa­ ren. De jonge man van Afrikaanse origine bleef echter altijd ontken­ nen, en nu acht de rechtbank dat de camerabeelden van het agressiege­ val te onduidelijk zijn en dat de ver­ dachte er niet op herkend kan wor­ den. De voormalige verdachte moet wel een werkstraf uitzitten voor

“Op termijn zouden we hier in huis films uit de collectie op aanvraag op een klein scherm kunnen vertonen. Maar dat kostenplaatje durf ik voorlopig niet voor te leggen” kopieën. De voorbije maanden kre­ gen we trouwens een vloed aan ana­ loge films te verwerken. Bedrijven en instellingen die op digitaal zijn overgeschakeld, weten geen blijf

© FEDERALE POLITIE

‘CAMERABEELDEN ONDUIDELIJK’: VERDACHTE VRIJUIT BRUSSEL – De jeugdrechtbank heeft beslist dat een verdachte van het geval van zware agressie in metrostation Naamsepoort vrijgelaten moet worden. De camerabeelden van het incident zijn te onduidelijk. Het incident vond plaats in de vroe­ ge ochtend van 1 januari 2010. Een Bulgaarse student die stage loopt bij de Europese instellingen, wil met een vriend de metro naar huis nemen wanneer hij in elkaar wordt

lende dragers. De bewaring van di­ gitale films staat nog niet op punt. De kosten zijn groot.”

geslagen door een groep heetgeba­ kerde jongeren. Even later dient een tweede groep jongeren zich aan, die de Bulgaar niet helpen, maar hem verder aftuigen en hem zes me­ ter van een loopbrug naar beneden

den kunnen leggen en de weg weten in het enorme aanbod. Zoals er ook nog altijd niets gaat boven de col­ lectieve ervaring en het bekijken van een klassieker op een groot scherm. Je kunt een stille film op je telefoon bekijken, of je kunt hem bij ons be­ kijken op groot scherm, met een pia­ nist die live op de beelden reageert. Dat laatste is een unieke ervaring.” “We moeten uitgroeien tot gids, tot een expertisecentrum. We heb­ ben én de competentie in huis én enorme troeven, zoals een gewel­ dige bibliotheek met naast boeken ook anderhalf miljoen foto’s en 1,2 miljoen gedigitaliseerde documen­ ten. Op de lange termijn zouden we in staat moeten zijn om hier in huis films uit de collectie op aanvraag op een klein scherm te vertonen. Maar dat kostenplaatje durf ik voorlopig niet voor te leggen.” 

Niels Ruëll

een agressieve handtassendiefstal. Volgens MIVB-woordvoerder Guy Sablon komt het zelden voor dat opgevraagde camerabeelden ondui­ delijk zijn. “Normaal gezien helpen camerabeelden van zware misdrij­ ven op ons vervoersnet de politie al­ tijd vooruit, en in de meeste gevallen zorgen ze zelfs voor een doorbraak.” Op het MIVB-net staan 1.300 came­ ra’s. In 2010 vroeg de politie 1.253 beelden op. De Bulgaarse student is gedeelte­ lijk doof en blind door de extreme CD agressie.


BDW 1301 PAGINA 6 - DONDERDAG 27 OKTOBER 2011

Het geheim van Simonis: aan de kant van het gelijknamige treinstation ligt een goed verborgen, ‘alternatieve’ metro-ingang...

© BART DEWAELE

Reportage > Frauderen zonder scrupules, zonder dat iemand er iets van zegt

Over poortjes en preventie BRUSSEL – In 2013 moeten alle 69 (pre)metrostations valideerpoortjes hebben: dat is de planning van de MIVB. Waar er nu al poortjes zijn, loopt het aantal zwartrijders fors terug. En toch is er nog werk, leert een tweedaagse op het Brusselse metronetwerk. Want poortjes of niet, een flink aantal reizigers fraudeert nog altijd hardnekkig.

E 

lke Brusselaar en/of regelmatig metrogebruiker kent de taferelen wel. U valideert uw MIVB-pasje en merkt wanneer u door het poortje stapt dat er iemand als een schaduw is meegeglipt. Op andere momenten aanschouwt u uw medereizigers en merkt u op dat er onder hen toch genoeg zijn die ofwel over de poortjes klimmen, ofwel met andere reizigers meeglippen, al dan niet met medeweten van die reiziger. Vaak gebeurt dit dan ook nog eens in de nabijheid van een preventiemedewerker, de mensen van de MIVB met rode hesjes. “Die verhalen kennen we,” denkt u nu, en gelijk hebt u. Maar het kan geen kwaad om nog eens verschillende gevallen op te tekenen.

Abonnementsdelen Een weekdag, premetrostation Albert. Sinds eind september staan

hier poortjes, maar vandaag staan die open en klinkt ergens in het station een sirene. Het is rustig, maar de man die voor ons door de openstaande poortjes stapt, valideert noch hier, noch in de tram die we even later zullen nemen. Ter herinnering: valideren is altijd en overal verplicht, zegt het MIVB-beleid; zo niet fraudeert u en riskeert u een boete. Bij Hallepoort staan de geïnstalleerde poortjes ook open. In het station Louiza stappen we uit. Hier ook poortjes, nog niet officieel, want de dingen gaan spontaan open als er iemand door wandelt. Vijf minuten observeren leert dat ongeveer dertig procent van de reizigers niet valideert. Een groep zakentoeristen toont hoe het moet: lachend banen ze zich met papieren dagkaartje een weg door de vanzelf open gaande deurtjes. Het volgende metrostel gaat richting

Rogier. In Madou stappen twee erg jonge vrouwelijke MIVB-preventiemedewerkers op, druk pratend. In Rogier stappen ze uit. Wij volgen, maar vooraleer we ze voor de sport iets hebben kunnen vragen, zijn ze spoorloos verdwenen. Nog verder. In station IJzer dienen zich vier reizigers aan. Een van de vier kleeft zich vast aan een nietsvermoedende reiziger; twee jongeren delen één MIVB-pasje, naar achteren doorgegeven tussen de poortjes door. Een vreemde gang van zaken: stel dat het hier ging om Mobib-kaart voor verschillende reizigers, dan zou één persoon blijven valideren terwijl de rest rustig door het poortje stapt. Dat leert een andere observatie ons. Zuidstation, dé plek voor poortjesglippen. Een stel rode hesjes staat strategisch opgesteld aan de drukbezochte verkoopautomaten, en de

mannen doen hun werk naar behoren. Ze informeren, helpen en houden een oogje in het zeil. Onze vraag in het Nederlands wordt keurig beantwoord. “Voor het Noordstation neemt u best tram 3 of 4.” Dat doen we niet, neen, we stellen ons verdoken op en observeren de andere kant. Om een onverklaarbare reden wordt de kant aan de roltrap van de perrons richting Sint-Gillis beter opgevolgd door MIVB-medewerkers dan die richting stadscentrum. Aan die laatste kant is het ook druk en staan ook medewerkers, maar wordt er minder geholpen. Onder het oog van een rood hesje nemen we zelf een poortje, en we merken tot onze verbazing dat er een man meeglipt. Even verder in Sint-Guido, waar geen poortjes staan, merken we dat alweer ongeveer dertig procent van de reizigers niet valideert. Net als in Louiza. Ondertussen wordt het druk, want de school is uit. Daarstraks, vóór vier uur, was het rustig in het Weststation en valideerde iedereen; nauwelijks een uurtje later hoeven we maar enkele tientallen seconden te wachten op twee groepjes jongeren die de poort-

jes voor elkaar openhouden, zonder enige gêne, zonder zelfs een schichtig kijken of er niemand met enige autoriteit op wacht staat. Een stoere hiphopper wordt kwaad wanneer zijn sporttas na een glippoging licht wordt beetgegrepen door de malende deurtjes. Een koppeltje lanterfant een beetje, twijfelt en kijkt rond. Na een zoveelste poging innig-klevenvoor-het-metropoortje zwaait het ding dan toch open, maar ze hebben hun rug al gekeerd. Een omstander wijst hen op hun kans. Dat alles gebeurt in de nabijheid van twee rode hesjes, die het te druk hebben met andere dingen. Eindigen doen we in Simonis, waar een groep van drie rode hesjes zich strategisch aan de poortjes heeft opgesteld en goed werk verricht. Een wereld van verschil met de meer dolende types.

Sur la tête de ma mère ’s Anderendaags, opnieuw Simonis. Daar staat voor de ingang een agent van de MIVB-veiligheidsdienst op wacht. Twee jonge gastjes komen luidkeels aanzetten, maar schrikken terug wanneer ze de agent zien.


BDW 1301 PAGINA 7 - DONDERDAG 27 OKTOBER 2011

Redelijk opzichtig twijfelen ze even, ze maken rechtsomkeert en duiken het gelijknamige treinstation in. Er wordt op het hoofd van een moeder gezworen dat er een andere ingang is. Wanneer we twintig seconden later volgen, zijn ze spoorloos. Aan de overkant van de treinsporen is een goed verborgen, rustige, alternatieve metro-ingang, mét poortjes, maar zonder agent. U mag deze elementen samenvoegen. Bij de volgende klanten, een viertal, zit ook al één poortjesglipper die met behulp van de helpende medemens een doorkomen krijgt. Op weg naar Bockstael haalt een opstappende man na een telefoontje vliegensvlug zijn simkaart uit

“Sur la tête de ma mère dat er een andere ingang is”

zijn mobiel, steekt er een andere in en prutst vervolgens aan zijn kous. Overigens: we berichtten in het verleden over de smerigheid van Bockstael, maar vandaag ligt het metroen treinstation er netjes bij. Poortjes zijn er evenwel nog niet. Terug in het Zuidstation. Chaos. En opnieuw staan de preventiemedewerkers goed werk te verrichten aan één kant, maar niet aan de andere. Een groep senioren heeft het moeilijk met de deurtjes en wordt pas na ettelijke minuten en veel gesukkel geholpen. Zuidstation is een van die stations waar niet op ruimte is bespaard: buiten de flessenhals aan het begin van het metrostation – met langs beide kanten slechts drie à vier poortjes – staan er even verderop lange rijen poortjes waar haast niemand gebruik van maakt. Niemand begeleidt echter de grote groepen mensen naar een beetje verderop. Volgens MIVB-woordvoerder Guy Sablon bestaat er een misverstand over de rode hesjes. “Er is metropersoneel met zo’n hesje, 250 man sterk, en er is preventiepersoneel met een rood hesje, 183 man sterk. Allebei mogen ze reizigers erop attent maken dat ze frauderen als ze dat zien, maar ze mogen de fraudeur niet staande houden. Dat mag alleen de veiligheidsdienst, binnenkort 118 man sterk.” Volgens Sablon zijn er nauwelijks klachten over het preventie- en metropersoneel. In 2010 bedroeg het aantal zwartrijders op het hele MIVB-net 118.046, ofte vier procent van de gecontroleerde reizigers. Dat zijn er bijna 14.000 meer dan het jaar voordien. Maar die cijfers zijn vertekend, zegt Sablon. “De werkelijke fraude op het MIVB-net bedraagt naar schatting rond de twintig procent. Die 118.000 fraudeurs zijn potentiële fraudeurs, want sommige controles geven mensen nog een tweede kans. We hebben 40.386 fraudeurs zonder tweede kans gepakt in 2010.”   Christophe Degreef

P-PRAAT We hebben vorige week misschien iets te hard de draak gestoken met de Indignados, de ‘verontwaardigde’ medeburgers die protesteren tegen het financiële systeem en zijn ontsporingen. Om te temperen trakteren we u graag op een stukje uit Deze bloedende stad van de Brit Alex Preston, het verhaal van de financiële crisis van 2008 door de ogen van een aan zichzelf twijfelende Londense trader. De man loopt naar zijn werk en treft een antikapitalistische betoging van twee man. “Ik voelde minachting voor hen allebei, analyseerde toen die minachting en zag in dat ik jaloers was op hun onvermogen om te integreren in de wereld van hard werken en commercie. Ik was jaloers op hun onvoorwaardelijke betrokkenheid bij een zaak en stelde me voor hoe ze die avond naar huis zouden gaan voor een maaltijd die bestond uit linzen, vergezeld van goedkope wijn en eerlijke conversatie, voorafgaand aan een uur energieke, serieuze seks.” Aanlokkelijk, niet? Behoorlijk indignado wordt raadslid in de Vlaamse Gemeenschapscommissie Paul De Ridder (N-VA) dan weer van rotte vis. Of wat dacht u van volgende metafoor? “Wat nu geserveerd wordt, is geen vette vis, maar een afgeknabbelde visgraat waar hier en daar nog een halfrot brokje aan hangt. Wie een dergelijk ‘gerecht’ naar binnen werkt, weet dat hij met een lege maag achterblijft. Daarenboven ligt het voor de hand dat hij op korte termijn een ernstige besmetting dreigt op te lopen.” Het gaat over het onlangs bereikte communautaire akkoord. Om zelf indignado van te worden: de Brusselse regering duldt geen pottenkijkers, zo blijkt uit een mondelinge vraag van parlementslid Barbara Trachte (Ecolo). Volgens minister-president Charles Picqué (PS) zou het openbaar maken van de notulen en de agenda van de minister­raden slecht zijn voor ‘de sereniteit van het debat’. De burger kan gebruikmaken van de wet op Openbaarheid van Bestuur, behalve wanneer de belangen van de overheid, de privacy en de openbare orde in gevaar zijn. In mensentaal: u kunt haast nooit een document opvragen, tenzij u over veel tijd en doorzettingsvermogen beschikt.

ADVERTENTIE

BRUSSELS BLAUW

info@vldbrussel.be Tel: 02/549.66.60 Fax 02/549.65.92 Nieuwsbrief Open Vld-Brussel okt 2011

Ledencongres Brusselse Open VLD groot succes

Niets dan tevreden gezichten bij de Brusselse liberalen over een geslaagde opkomst

Op zaterdag 8 oktober heeft de Open Vld van het Brussels Gewest een succesvol ledencongres georganiseerd. Het doel was om het Gewestelijk Plan voor Duurzame Ontwikkeling met een blauwe bril te lezen en te bespreken. De Brusselse liberalen hebben zich alvast positief uitgelaten over het Plan. In allerlei werkgroepen werd het Gewestelijk Plan voor Duurzame Ontwikkeling ontleed en besproken. Uittredend Vice-premier Guy Vanhengel vindt een Gewestelijk veiligheidsbeleid een grote stap voorwaarts: “Het zal de Brusselse Minister-president, de Brusselse regering en dus ook het Parlement zijn die zullen mee bepalen hoe de veiligheid zal worden georganiseerd. Enkele jaren geleden konden we hier alleen maar over dromen.”

SHARED SPACE – Bovenstaande bedenkingen kunnen vermeden worden als men in de hele stad zou beslissen het principe van shared space in te voeren. In de hoofden van knappe wegenplanners en stedenbouwkundigen betekent dat dat er geen wegmarkeringen of boordstenen zijn, stoplichten noch markeringen: het verkeer regelt zichzelf wel, en in computermodellen houden voetgangers van rustig rijdende automobilisten, zachte fietsers en spelende kinderen. In Molenbeek voert men dat principe binnenkort in op het Gemeenteplein. Auto’s mogen nog wel het plein op, maar mogen er niet meer parkeren, wat het plein officieel aan voetganger en fietser ‘geeft’. Misschien een manier om al te katholieke principes uit Molenbeek te bannen, zo zonder stoplichten. We hebben het door.

selse Open Vld’ers. Om de demografische boom op te vangen, zijn er grote plannen nodig. Denken we maar aan betere wegen, sneller en meer openbaar vervoer .

Brussels minister Jean-Luc Vanreas “Brussel moet interessant blijven voor investeerders. Lange wachttijden voor een bouwvergunning remt de realisatie van grote projecten alleen maar af. Dit moet beter kunnen als we ervoor willen zorgen dat de stad zich verder kan ontwikkelen.” Traditiegetrouw werd het liberaal congres afgesloten met een welverdiende receptie.. De bevindingen van de verschillende thematische werkgroepen zullen binnenkort op onze website verschijnen.

CHIEN ÉCRASÉ STOPLICHT – Waarom beschikken voetgangers niet over een oranje stoplicht? Auto’s en fietsers kunnen gebruikmaken van de zeer katholieke regeling dat u mag doorrijden als u niet kunt stoppen, maar voetgangers ontberen dat. Hebt u nog nooit overgestoken bij groen, halverwege opgejaagd door een dreigend rood mannetje? Hebt u soms ook het gevoel dat u wel moet stoppen, maar niet kunt? Misschien moet dit probleem eens aangekaart worden bij hogere instanties. Of het recht om katholiek over te steken.

www.vldbrussel.be

Maar de liberalen bogen zich niet enkel over de veiligheid. Andere belangrijke thema’s die tijdens het congres aan bod kwamen waren het leefmilieu, de netheid, de stijgende armoede en werkloosheid, maar ook een vlot openbaar vervoer dat je snel van de ene kant naar de andere kant van de stad kan brengen. Els Ampe: “Brussel staat voor de drempel van een bevolkingsexplosie en we moeten ons daarop voorbereiden. Dit heeft gevolgen voor de huisvesting, openbare netheid, de mobiliteit en scholenbouw om er enkele te noemen.” Stilstaan is achteruitgaan, vinden de Brus-

Het Gewestelijk Plan voor Duurzame Ontwikkeling werd in verschillende thematische werkgroepjes met grote zorg aan een liberale toets onderworpen.

NEEM OOK EENS EEN KIJKJE OP ONZE WEBSTEK WWW.VLDBRUSSEL.BE


BDW 1301 PAGINA 8 - DONDERDAG 27 OKTOBER 2011

Boek > Pastoor Johnny De Mot door de ogen van zijn parochianen

Een buitenmens in de stad V 

ier keer per jaar trekt de VRT naar de kerk van OnzeLieve-Vrouw van de Goede Bijstand in hartje Brussel, vier keer per jaar kan televisiekijkend Vlaanderen kennismaken met de kerk van Johnny De Mot. Hij leest zoiets niet graag. Hij blijft benadrukken dat het niet de structuren zijn, maar dat het de gemeenschap is die de kerk maakt. Toch is de Bijstandskerk sterk gekleurd door de vele initiatieven die De Mot in de loop der jaren genomen heeft. Om de eenzaamheid van ouderen tegen te gaan. Om jongens­ prostitués te begeleiden. Om men­sen met een handicap een aangepaste woning te bezorgen, of om thuislozen, vluchtelingen en slachtoffers van mensenhandel op te vangen. De Mot is meer dan een sociaal bewogen pastoor, hij is kortweg een echte pastoor. Een pastoor die volle kerken trekt omdat zijn kerk zo dicht bij het echte leven staat: ook het leven van gehuwde homo’s, ook het leven van koppels die met behulp van in-vitrofertilisatie een kindje gekregen hebben, en het leven van mensen die kampen met een depressie of lijden onder de eenzaamheid.

Dierenarts Het leven heeft De Mot niet ge-

© SIMON DE SCHEPPER

BRUSSEL – Hij droomde van een leven als dierenarts op het platteland, hij werd pastoor in de Brusselse homobuurt. De kerken lopen leeg, naar de Bijstandskerk van pastoor Johnny De Mot komen ze van heinde en verre. Auteur Bart Demyttenaere maakt een röntgenfoto van De Mot door de ogen van parochianen.

Christus vandaag Het eerste deel van het boek van Bart Demyttenaere is gewijd aan tien parochianen die vertellen wat de Bijstandskerk voor hen betekent. Onder hen Hugo Weckx, voormalig minister van Cultuur en Brusselse Aangelegenheden, en zijn echtgenote Frieda. Hugo Weckx: “Het is in mijn leven nooit eerder gebeurd dat ik een mis echt miste. In mijn actieve periode hield ik mij alleen aan de grote kerkelijke feesten, die ik meer uit traditie dan uit overtuiging respecteerde. In de Goede Bijstand is voor mij een heel nieuwe wereld opengegaan. De diversiteit van het grote Brussel, met zijn één miljoen inwoners, vind je daar in het klein terug. Alle rassen en culturen, rijken en armen, mensen met soms een zware voorgeschiedenis, komen elkaar daar iedere zondag tegen. (...) Elke zondag wordt het evangelie op een actuele manier verkondigd, niet alleen door priesters, maar ook door leken die dat met hart en ziel doen. (...) Mocht Christus vandaag leven, dan zou hij met tevredenheid naar de Bijstand kijken.”  Danny Vileyn

spaard. Thuis, in Dilbeek, waren ze met vier kinderen, drie jongens en een meisje. Johan stierf aan een hersentumor toen hij zes jaar oud was, Hugo stierf in 1996 aan aids. Als jongere droomde Johnny De Mot ervan om dierenarts te worden in het toen nog landelijke Dilbeek. “Na mijn middelbare school dacht ik er niet aan om priester te worden. Ik droomde me een toekomst als boer of als dierenarts. Ik hunkerde naar de rust van het platteland, in de rotsvaste overtuiging dat een mens bij dieren meer kwijt kan dan bij mensen. Uiteindelijk ging ik aan de universiteit van Gent diergeneeskunde studeren. (...) Diergeneeskunde was voor mij te hoog gegrepen. Ik zat in Gent op kot en voelde me eenzaam en verloren tussen driehonderd eerstejaarsstudenten.”

Dwars Uiteindelijk werd Johnny De Mot 24 jaar geleden op Hemelvaartsdag priester gewijd. Hij was toen de dertig al voorbij. En zelfs op de dag van zijn wijding lag hij dwars: “In plaats van het traditionele deftige avondfeest met dure geschenken heb ik met een aantal goede vrienden in Kampenhout een feestje gebouwd. (...) Wie uitgenodigd wordt om brood en wijn te delen aan de tafel van het

niet aarzelt om ook tegen Rome in te gaan als dat nodig is, nog altijd kenmerkt.

Johnny De Mot in zijn kerk, met rugzakken van Compostela-bedevaarders. Verbond, kan die maaltijd toch ook niet zomaar afslaan? Wel, ik was die avond uitgenodigd om het jarenlan-

ge verbond met mijn goede vrienden te vieren.” Het is een houding die De Mot, die

Bart Demyttenaere, Het hart van Brussel – Johnny De Mot en zijn Bijstandsparochie, uitg. Van Halewyck, 160 p., 14,90 euro

ADVERTENTIE

Welzijn > Gemeente en VGC vechten robbertje over kinderdagverblijf Scheutje

Crèchebouw wordt schoolstrijd ANDERLECHT – Ondanks eerdere beloften is Anderlecht niet van plan om de crèche Scheutje op te nemen in het wijkcontract. De Vlaamse Gemeenschapscommissie (VGC) is daar niet over te spreken. Anderlecht was vorige week het schouwtoneel van een heuse minischoolstrijd. Inzet is de redding van Scheutje. Die crèche, van het vrije net, voldoet niet aan de Vlaamse normen. In juni lag er een plan ter tafel voor renovatie en uitbreiding. De crèche, nu 33 plaatsen, zou kunnen uitbreiden tot 56 plaatsen. De Vlaamse Gemeenschap zou de renovatie op zich nemen, en de gemeente, via het wijkcontract, de uitbreiding. Zo wordt ook tegemoetgekomen aan de afspraak binnen de Brusselse regering om te investeren in minstens één Nederlandstalige crèche (tegenover drie Franstalige) in de vier wijkcontracten. Donderdag heeft de gemeenteraad van Anderlecht beslist dat spoor te verlaten. Er komt een nieuwe gemeentelijke crèche voor 28 kindjes, en Scheutje valt uit het wijkcontract. De gevolgen zijn dramatisch, zegt de inrichtende macht van de crèche. Als de renovatie er niet komt, verplicht Kind & Gezin de crèche om het aantal

opvangplaatsen te laten zakken tot 28, “en dan zijn we niet langer levensvatbaar,” zegt Inge Dewever, voorzitster van de raad van bestuur. Ze maakt een snelle rekensom: 56 Nederlandstalige opvangplaatsen in het eerste scenario (behoud en uitbreiding van Scheutje) tegenover 28 plaatsen in het tweede (exit Scheutje en een nieuwe gemeentelijke crèche). De zaak veroorzaakt een flinke politieke rel tussen CD&V en SP.A. Volgens gemeenteraadslid Walter Vandenbossche (CD&V) gaat het om een lage aanval op het vrije net van de socialisten (in de meerderheid in de gemeente). Volgens gemeenteraadslid Elke Roex (SP.A) is er op het VGC-kabinet van collegelid Brigitte Grouwels (CD&V) mee gedreigd andere crècheprojecten in de gemeente Anderlecht te boycotten. Voor Scheutje is nog niet alle hoop verloren. De Brusselse regering moet de beslissing van de gemeente Anderlecht nog goedkeuren. Grouwels zei vrijdag in de Raad van de VGC dat de Vlaamse leden van de regering er alles aan doen om Scheutje toch in het wijkcontract op te nemen.  Steven Van Garsse / Bruno Schols


ADVERTENTIE

CM, thuis in thuiszorg Waar zijn we liever dan thuis? Onze vertrouwde plek waar familie op bezoek kan komen. Ook als we ouder of ziek worden, zijn we het liefst thuis. Maar in die omstandigheden is dat niet altijd evident. Waar kan je als CM-lid op rekenen in deze situatie? Een greep uit ons aanbod. • CM informeert je over diverse sociale en financiële maatregelen, voordelen en voorzieningen. Ook voor je zorgverzekeringsdossier kan je bij CM aankloppen. • Thuiszorg omvat ook verpleging, gezinszorg, hulpmiddelen, vervoer en oppas. CM helpt jou en je familielid dit te organiseren.

Financieel steuntje in de rug

• Incontinentie- en antidoorligmateriaal is niet goedkoop. Dit materiaal kan je in de CM-Thuiszorgwinkels aankopen met 40% korting. • Tegemoetkoming voor gezinszorg: CM biedt je een tegemoetkoming van 0,60 euro per gepresteerd uur gezinszorg. Doe je beroep op gezinszorg i.f.v. kraamzorg, dan ontvang je tijdelijk een tegemoetkoming van 4 euro per uur en dit met een maximum van 60 uur.

Hulpmiddelen

• Hulpmiddelen zijn in de thuiszorg vaak onmisbaar. Soms is het interessant dat je een hulpmiddel huurt, omdat het erg duur is of omdat je het maar een beperkte tijd nodig hebt. Hiervoor ben je bij CM aan het juiste adres. Bovendien, als de huurkosten hoger zijn dan 150 euro per kalenderjaar, neemt CM deze voor haar rekening.

Op adem komen

• Bij CM kunnen zieken die het ziekenhuis verlaten en verdere revalidatie nodig hebben, terecht voor een herstelverblijf in een aangepast tehuis. • Ziekenzorg CM organiseert met de hulp van vrijwilligers vakanties voor thuiszorgpatiënten in aangepaste vakantiehuizen.

Meer weten?

Neem contact op met Iris Thuiszorg via 02 251 28 20 of thuiszorg.sintmichielsbond@cm.be of surf naar www.cm.be.


BDW REGIO

BDW 1301 PAGINA 10 - DONDERDAG 27 OKTOBER 2011

Deze week in café La Poste > Hoe de N-VA Sint-Gillis wil aanspreken

‘Liberaal, rechts en Nederlandstalig’ © CD

SINT-GILLIS – Ook in de thuisbasis van Brussels minister-president Charles Picqué (PS) wil de N-VA tijdens de gemeenteraadsverkiezingen van volgend jaar opkomen. Naar eigen zeggen telt de lokale afdeling al twintig leden, van wie er vijf op de lijst zouden willen. “Het zal traag gaan. Traag, maar zeker.”

D 

insdagavond 18 oktober, acht uur. Hoewel op de uitnodiging voor een kennismakingsavond van N-VA Sint-Gillis als locatie ‘café De Post’ stond, blijkt het bewuste café in de Théodore Verhaegenstraat in werkelijkheid La Poste te heten. Bij het binnengaan piept en knelt de aluminium deur van het etablissement. Buiten is het donker, de sfeer een tikkeltje louche. Binnen een handjevol mensen, op de tafels borrelhapjes, blokjeskaas en af en toe een pint. Er zijn geen leeuwenvlaggen. Voorzitter Herman Muylaert heet iedereen welkom. Muylaert, een ondernemer, was in een niet zo ver verleden actief bij Lijst Dedecker, maar zweert die periode nu af. “LDD, dat waren individuen die zich met hun persoonlijke zaken bezighielden. Bij N-VA heerst het groepsgevoel.” Toch laat Muylaert er geen twijfel over bestaan: “De toon van N-VA Sint-Gillis is liberaal. We zijn in Brussel, en we moeten een breed publiek aanspreken.”

De Woluwes

Noord-Afrikaanse zoen Twintig leden zijn er volgens de voorzitter al in Sint-Gillis. Deze avond dient om iedereen samen te brengen en de standpunten te verduidelijken. “De afdeling Sint-Gillis werkt samen met de afdeling Vorst, maar Vorst is eigenlijk een verhaal apart. Daar hebben we toch moeite om leden te vinden,” zegt Muylaert. “Hier in Sint-Gillis hebben we potentieel. Ik ken hier veel mensen, en ik heb al gemerkt dat veel mensen van wie je het niet zou verwachten, geïnteresseerd zijn in het N-VAgedachtegoed. Ook voormalige MRstemmers. Franstaligen dus, die het beleid beu zijn.” Migratie en justitie blijken inderdaad hot topics voor een Franstalige die zich meldt op de kennismakingsvergadering. “Wat de PS hier met Charles Picqué doet, dat lijkt nergens naar. Er zou straffer gezegd moeten worden dat het mooi is geweest met die wilde migratie.” Muylaert pikt in: “Toch merken we een kentering in het migratiebeleid.

hangt. Daar leven dezelfde gevoelens. Van het moment dat je één belangrijk figuur binnen die gemeenschap mee hebt, heb je er veel mee. Zo willen we te werk gaan.” Een ander verhaal zijn de vele jonge Vlamingen die in Sint-Gillis wonen. “Ja, het is moeilijk om hen te overtuigen. We kiezen dan ook voor een coherent rechts verhaal, bijgestaan door een bewuste keuze voor het Nederlands en een Vlaamse identiteit. Neem nu een instelling als het gemeenschapscentrum De Pianofabriek. Is dat een Vlaams gemeenschapscentrum? Je zou het niet zeggen als je er binnenwandelt en hun producties bekijkt. Of neem de politie. Minder en minder kun je als Nederlandstalige in je taal bij de ordediensten terecht. Dan zeggen wij: ‘Dat kan niet.’ Als een deel van de Vlamingen in Brussel het probleem niet ziet, is dat goed voor hen, maar wij willen op het probleem hameren en daarop nooit toegeven.”

Gezellig caféonderonsje met kaasblokjes en zonder leeuwenvlaggen: Herman Muylaert (l.) zet de N-VAstandpunten uiteen. “Zodra je één belangrijk figuur binnen een gemeenschap mee hebt, heb je er veel mee.”

Mensen aanvaarden het steeds minder. Wij kunnen daar volgend jaar tijdens de gemeenteraadsverkiezingen van profiteren.” Een tikkeltje vreemd is toch dat het cafégezelschap redelijk gekleurd is. Tijdens het praten krijgt Muylaert

vaak zoenen en knikjes van erkentelijkheid van talloze Noord-Afrikanen die het café frequenteren, of van voorbijgangers. “Mijn vrouw is van Marokkaanse origine, maar ze zegt zelf dat er een rem op de migratie moet staan in Brussel,” zegt Muy-

laert. “Dat vinden er trouwens velen binnen die gemeenschap, en niet alleen bij hen. Ik ken veel mensen uit veel verschillende gemeenschappen hier in Sint-Gillis. Goede contacten zijn er met de Portugezen, een gemeenschap die heel erg aan elkaar

Maar we bevinden ons in Brussel, en ook een N-VA-bijeenkomst in de hoofdstad van Vlaanderen is onderhevig aan tweetaligheid. Muylaert bestelt pintjes in het Frans en wisselt af en toe een paar woorden met een passant in de taal van Molière. “We zijn niet tegen het Frans, we zijn alleen voor een doorgedreven tweetalige Brusselse gemeenschap. Dat is een goede afspraak. Ik respecteer de Franstalige als hij me in zijn taal aanspreekt, en ik wil die persoon ook in het Frans helpen. Maar andersom moet het ook kunnen. Dat is een kwestie van respect.” Muylaert wijst naar een jongetje dat tussen de tafels loopt. “Dat is de toekomst van deze stad: dat jongetje spreekt perfect drie talen.” De hele tijd heeft de Franstalige zitten knikken. Neen, hij heeft niets tegen Vlamingen, en ja, hij is voor tweetaligheid en spreekt zelf uitstekend Nederlands. De rest van het gezelschap heeft vooral een gezellig onderonsje gehad; het is moeilijk peilen naar hun motieven. “Het zal traag gaan om mensen te overtuigen, traag maar zeker,” meent de voorzitter. “Niet in alle gemeenten van Brussel, maar in zes à zeven zeker wel. We willen volgend jaar de grootste Nederlandstalige partij worden in die gemeenten. Ambitieus, zeker, maar zodra dat gelukt is, ligt de weg open naar nog meer succes. Wie weet zelfs in de Woluwes.”  Christophe Degreef 


BDW 1301 PAGINA 11 - DONDERDAG 27 OKTOBER 2011

ADVERTENTIE

EXCLUSIEVE AVANT-PRE M IÈRE NIEUWE VL A A MSE TOPFIL M

Sint-Jans-Molenbeek > 60 miljoen voor historisch centrum

Wijkcontract Cinema/ Belle-Vue krijgt vorm © SASKIA VANDERSTICHELE

GROENTEN UIT BALEN

BRU BRU B SSEL EXX CLU SIEFF 2011-2012

De komende vier jaar wordt er maar liefst 60 miljoen euro geïnvesteerd in het historische centrum van Molenbeek. De investeringen concentreren zich in het wijkcontract Cinema/Belle-Vue. Op het nu nog braakliggende terrein Kleine Zenne komt een nieuw aangelegde openbare ruimte met veertig woningen van de Gewestelijke Ontwikkelingsmaatschappij voor Brussel (Gomb), een Nederlandstalig kinderdagverblijf met 28 plaatsen, en kantoren. Meer dan 750.000 euro wordt uitgetrokken voor de renovatie van onder meer het  sportterrein in het Bonneviepark. Voorts wordt de hoge Brunfauttoren, met zijn  97 sociale woningen, gerenoveerd. Hier is vijftien miljoen mee gemoeid. Meer dan  tien miljoen wordt extra geïnvesteerd door een privébedrijf voor de verbouwing  van het nog niet onder handen genomen  gedeelte van de Belle-Vue-brouwerij.

De passerelle tussen het kanaal en het gemeentehuis krijgt een opknapbeurt. “Er komt extra verlichting,” zegt gemeentelijk woordvoerster Virginie Pochet. “De gemeente wil enkele belangrijke voetgangersverbindingen beter verlichten. Op dit moment is er echt een gebrek aan beveiligde passages die de openbare ruimte en de voorzieningen van de wijk met elkaar verbinden.” Het wijkcontract Cinema/Belle-Vue grijpt in in het historische hart van Molenbeek. De bevolkingsdichtheid is er drie keer hoger dan gemiddeld in het Brusselse gewest, en er lopen twee historische sporen die zwaar ingegrepen hebben in de wijk, namelijk de oude loop van de Kleine Zenne en het metrotracé. Dat zorgt ervoor dat de ondergrond op vele plaatsen van slechte kwaliteit is. Het geld komt van de gemeente Molenbeek, het Brussels Gewest en de federale overheid. 

Matthias Vanheerentals

Elsene > De oppositie over parkeren onder Brugmann

‘De wereld op haar kop’ De oppositiepartijen Ecolo en CD&V vinden dat de gemeente geen vuist maakt tegen de projectontwikkelaar die onder het Brugmannplein een parkeergarage wil aanleggen en het plein wil renoveren. Gemeenteraadslid Yves Rouyet (Ecolo) stelt het simpel: “Wat is dit voor een rommeldossier?” Nadat deze maand ophef was ontstaan over een privébedrijf dat onder het Brugmannplein een parkeergarage wil bouwen (BDW 1300 van 20 oktober, p. 8), heeft de Elsense oppositie vele vragen over de rol die de gemeente speelt in het dossier. Volgens hen neemt de gemeente naar aloude gewoonte een afwachtende houding aan. Rouyet: “Normaal gezien ontwikkelt een gemeentebestuur een visie voor een wijk, en schrijft het een openbare aanbesteding uit als er een plein heraangelegd dient te worden of een parking gebouwd. Hier is het de wereld op haar kop: een projectontwikkelaar ontwikkelt eerst een plan, en de

gemeente holt erachteraan. Vergeet niet dat het hier gaat over het renoveren van openbare ruimte. Elsene kon ervoor kiezen een tegenstem te bieden, maar deed dat niet.” Gemeenteraadslid Bianca Debaets (CD&V) sloot zich aan bij Rouyets kritiek. Volgens burgemeester Willy Decourty (PS) en zijn schepen van Stedenbouw Nathalie Gilson (MR) heeft de gemeente gewoon willen luisteren naar een particulier plan. “Het is ieders goed recht om een plan op te stellen, het is aan ons om te beslissen of we erin meegaan of niet. Er is nog niets beslist. Bovendien biedt de omgevingsstudie die nu loopt, alternatieven: we kunnen de projectontwikkelaar vragen zijn plannen aan te passen als we dat willen.” Voor Rouyets collega Alain Adriaens bevestigt de gemeente daarmee de these: “U wacht dus het onderzoek af, en zult dan enkele aanpassingen vragen. Zo hoefde u zelf geen plan op te stellen. U moddert gewoon aan.”  CD

AVA NT-PRE M I ÈRE Dinsdag 15 november 2011, 19.30 uur in Kinepolis Brussel x Mét inleiding van auteur/scenarist Walter Van den Broeck x Gratis receptie na de voorstelling x Onderdeel van Brussel Exclusief, vier culturele topactiviteiten in de hoofdstad

Alle info & tickets via www.davidsfonds.be/evenementen • 016 310 600 M ET M EDEWERKING VAN

AD_Bxl-Excl_Brussel deze week_def.indd 1

EEN INITIATIEF VAN

ADVERTENTIE

12/10/11 14:37


BDW REGIO

BDW 1301 PAGINA 12 - DONDERDAG 27 OKTOBER 2011

Neder-Over-Heembeek > Een vervolg op fotoboek uit 1980

Toen Heembeek nog platteland was UIT HEEMBEEK IN BEELD 1940-1980

Vlnr.: de bevrijding van Heembeek in 1944 met de eerste Engelse soldaten; paalklimmen op de Dolle Dorpsdagen van 1976; de Speelclub van de Chiro in 1971, klaar om op kamp te vertrekken.

Nu Heembeek in snel tempo volgebouwd wordt, groeit de behoefte aan beelden uit het verleden. In 1980 verscheen Zo was Heembeek van Jan Verbesselt. Vandaag ligt Heembeek in beeld van Wim Van der Elst, Frans Coomans, Paul Huijsegoms en Mark Van Der Wilt voor ons. Het is geen esthetiserend boek geworden, wel een publicatie met heel veel mensen, met een groepsfoto van de plechtige communie

in 1944 bijvoorbeeld: ongelooflijk hoeveel meisjes in lang, wit gewaad er op de foto staan. Heembeek-Mutsaard speelt regelmatig in op de nieuwsgierigheid van de lezers van Uilenspiegel. Ook de film Neder-Over-Heembeek, een verhaal in beelden uit 2009 trok volle zalen. Waarom dan geen tweede fotoboek, vroegen de samenstellers zich af. In de periode 1940-1980 werden gretig foto’s geno-

men. De auteurs konden dan ook putten uit het ‘digitaal geheugen’ Heembeek-Mutsaard ingezoomd. Uit vele duizenden foto’s hebben de samenstellers er een driehonderdtal

gekozen. Die bieden een beeld van hoe de Heembekenaren de kost verdienden, onderwijs genoten, zich ontspanden en hun Danny Vileyn geloof beleden.

Film Neder-Over-Heembeek, een verhaal in beelden van Willy Buelens en Frans Coomans op groot scherm, 30 oktober om 15 uur in Zaal Familia, Vekemansstraat 131. Heembeek in beeld is er te koop voor 16 euro, en nadien nog in GC HeembeekMutsaard, De Wandstraat 14, 1020 Laken

ADVERTENTIE

met de steun van

www.samennaarschoolindebuurt.be


BDW 1301 PAGINA 13 - DONDERDAG 27 OKTOBER 2011

Hij bijt niet, hoor

UIT DE oude doos

Beste lezer, tot nieuwjaar presenteren we u wekelijks een prentbriefkaart met oude (soms verdwenen) beroepen. Veel kijkplezier.

popart wil Orlinski de logica van de serieproductie in vraag stellen. Ukkelaars met een krokodillenfobie hoeven niet te vrezen: na drie maanden verdwijnt de krokodil. Het dier laat niemand onberoerd, weet ook schepen van Cultuur Carine Gol-Lescot (MR). “En dat BS is de bedoeling.”

© GEMEENTE UKKEL

Schrik niet als u deze rode krokodil op het Guido van Arezzoplein tegen het lijf loopt. Het twee meter hoge en 5,3 meter lange beest maakt deel uit van de serie ‘Born wild’ van de Franse kunstenaar Richard Orlinski (www.born-wild.com). Naast de krokodillen ontwierp de kunstenaar onder andere een serie panters en... stiletto’s. In de geest van de

Aronjappel / appelseen Op mandarijntjes moesten wij als kind destijds wachten tot Sinterklaas gepasseerd was, maar met sinaasappelen/appelsienen was dat gelukkig niet zo. In Brussel speelde de sinaasappelverkoop zich, al ver vóór mijn kindertijd, van deur tot deur af, getuige deze kaart uit 1905. Het beeld van vrouwen met manden fruit is niet helemaal verleden tijd. De verkopers (m/v) van druiven, aardbeien en ander lekkers die de Nieuwstraat opfleuren, doen ons

denken aan tijden toen duurzaamheid nog geen promotie behoefde. DV  www.brusselnieuws.be/ oudeberoepen Meer op www.academieroyale.be Met dank aan Dexia en:

ADVERTENTIE

Centrum Morele Dienstverlening is vanaf nu

huisvandeMens! FILMNATIE, CANVAS en HUISVANDEMENS nodigen u graag uit op de avant-première van

ik vergeet u nooit een documentaire van Kat Steppe op zaterdag 5 november om 20 uur in de KVS-box Arduinkaai 7, 1000 Brussel Gelieve uw komst voor 3 november te bevestigen op brussel@demens.nu Stalingradlaan 18-20, 1000 Brussel [Premetrostation Anneessens] tel. 02 242 36 02 E-mail: brussel@deMens.nu

bezoek ons voor meer info op www.deMens.nu

BDW REGIO

Ukkel > Sculptuur van Richard Orlinski op Guido van Arezzoplein


BDW 1301 PAGINA 14 - DONDERDAG 27 OKTOBER 2011

© FRANÇOIS JANNE D’OTHEE

Architectuur > Festival Europalia.Brasil kan leerschool zijn

Kijken met Braziliaanse bril

BDWOPINIE

Jean-Marie Binst.

hart van Sint-Jans-Molenbeek. We juichen het toe. Maar wordt het iets opzienbarends, iets waar Europa naar zal komen kijken? Waar blijft de architectuur die de sociale cohesie stimuleert? Zij zou vooraf moeten gaan aan de smaak van de onwaarschijnlijk snel veranderende stadspopulatie. Heeft de nieuwe Brusselaar geen recht op frisse stadsarchitectuur, aangepast aan de sociale en culturele mix van vandaag en – nog meer – van morgen? Die bemerkingen komen op ons af als we kijken naar de Braziliaanse architectuurvernieuwing. Europalia.Brasil toont versnipperd (doorgaans fotografisch) wat architectonisch indruk maakt (te zien bij Recyclart, BIP en Bozar). Graag no-

digen we de Brusselse bouwmeester én de gewestelijke en gemeentelijke administraties Stedenbouw uit om er een kijkje te nemen! We willen niet terug naar het midden van vorige eeuw om de nieuwe stad Brasilia van Oscar Niemeyer nostalgisch te promoten als model voor Schaarbeek-Vorming; evengoed kan worden ingezoomd op wat voor Brussel ‘haalbaar’ is, door hedendaagse Braziliaanse stadsplanners en architecten te vol­gen. In Rio de Janeiro, een stad van zes miljoen mensen, is pas een moderne kabelbaan opengegaan boven zeven (deels grauwe, deels gerenoveerde) favelas of sloppenwijken. Daarmee stuurt de overheid aan op een daling in de nieuwe auto-aankopen, om dus

© JEAN-MARIE BINST

Met veel ijver, deskundigheid, academische ondersteuning, relaties, lobbywerk, consulaire en andere steun heeft de Stichting Europalia, na China in 2009, het boomland Brazilië onder de loep genomen, om het een herfst en winter lang op een zilveren dienblad te etaleren. Dat kostte de Brazilianen 30 miljoen rea­les (12,4 miljoen euro), aangevuld met evenveel geld van hier. De visitekaartjes die het gastland uitdeelt, hebben tot doel cultuur te verspreiden. Inzake architectuur bijvoorbeeld gebeurt dat met conferenties, fotoreportages, documentaires, exposities,... Brusselse bouwers zouden nóg meer hebben aan Braziliaanse workshops over stedenbouw, en die zijn er niet. Een

gemiste kans? De evenementen hebben gelukkig wel een meerwaarde dankzij het tweede ‘leesniveau’ dat onderhuids wordt aangereikt. Wie niet enkel naar de esthetiek van de Braziliaanse architectuur kijkt, maar ziet dat het om oplossingen gaat, kan snel een handvol ideeën vergaren voor de talloze problemen in Brussel. Hoe pakt Brazilië dit aan? Door de sleur, de gewoonte, kijken velen in Brussel niet meer op van onze stedenbouwkundige troep. Brussel veroudert razendsnel. Krijgt rimpels. Botox (façadisme) alleen helpt niet meer. De architectuurkater is groot, in de (vergeten?) kanaalzone bijvoorbeeld, en in verlepte buurten als Anneessens, Het Rad, Bonnevie, decennialang uitgekauwd zonder respect voor esthetica. Het Gewest gaat nu zestig miljoen investeren in de renovatie van het

© CLAUDE RICHARD (PARIS)

BRUSSEL - Festivalorganisator Europalia slaagt er telkens weer in de meeste musea, expositieruimten, concert- en theaterzalen van Brussel als partner te strikken om met honderden evenementen één land in de kijker te zetten. Nu is dat met het economische groeiland Brazilië, dat Brussel onder meer komt tonen hoe het met architectuur omspringt. Onze decision makers kunnen ervan leren, vindt onze cultuurredacteur Jean-Marie Binst.

de mobiliteitsproblemen voor te zijn. Brazilië heeft de jongste jaren twintig miljoen burgers uit de armoede getild, tien procent van de bevolking, en die is gretig luxeproducten gaan kopen. Ik weet het, die snelle standverhoging zit er voor het merendeel van de Brusselaars de komende jaren niet in. Maar valt er niet te anticiperen met stedenbouwkundige ingrepen? Iedereen weet dat de files zullen toenemen tussen het Militair Hospitaal, Heembeek, Laken en Brussel-Stad: daar komen in 2012-’13 duizenden sociale woningen bij. Niet dat een kabelbaan hier dé oplossing is, maar misschien wel pendelvervoer per boot? Rio heeft een nieuwsoortig, kilometerslang viaduct richting haven. Niet louter om spoor- of autoverkeer te ontlasten, maar ook om onderaan een m’as-tu-vu-promenade te creëren, met een rambla-sfeertje en veel plaats voor ambulante handelaars. De overdekte promenade zit precies op de grens tussen een geschuwde krottenbuurt en een sociaal betere nieuwbouwwijk. Het viaduct wordt getipt als nieuwe ontmoetingsplaats tussen de verschillende socia­le klassen. Kan zo’n chique zweefpromenade niet langs ons kanaal? Totaal anders, en evenzeer maatschappijgericht, is het concertgebouw in het park Ibirapuera in São Paulo. Een toegangskaartje kopen voor de chique optredens is niet iedereen gegeven. Dat is geen kritiek: voor Vorst Nationaal en Bozar (bij galaconcerten) geldt hetzelfde. De architect en het stadsbestuur van São Paulo hebben er evenwel iets op gevonden. De zaal heeft achteraan een podiumgroot rolluik: meteen goed om het orkest andersom te laten zitten en gratis te doen spelen voor wie languit in het park geniet. Ter vervanging van Bruparck? Het is maar een idee... En nog even dit. In 2008 werd São Paulo in zes maanden tijd fysiek ‘gescrubd’: ontdaan van alle reclamepanelen, neonverlichting en affichageballast. Zelfs de lokpalen van de McDonald’s moesten er manu militari aan geloven. Maar wat zien wij na de aanleg van bijvoorbeeld het Flageyplein? De wildgroei van billboards en een publi-videoprojector ontsieren de architecturale rust van plein en buurt. Bij de Brazilianen vallen genoeg ideeën te rapen om een stad te pimpen. Aan Brussel om de kansen te zien. Beide ogen te openen. En de lessen in sociaal geëngageerde stadsarchitectuur, die Europalia.Brasil onderhuids aanreikt, te verzilveren.  Jean-Marie Binst

De concerthal in het Ibirapuerapark in São Paulo heeft een indrukwekkende luifel voor de betalende bezoekers (foto boven); via de achterpoort kunnen parkbezoekers gratis concertjes meepikken.


BDW 1301 PAGINA 15 - DONDERDAG 27 OKTOBER 2011

BRIEVEN VAN LEZERS   lezersbrieven@bdw.be Vuil Wij hebben het artikel ‘Die nazomerdag in het centrum van Brussel’ van Luc Deckers, BDW 1298, p. 14 met veel aandacht gelezen. We hebben precies dezelfde ervaringen wanneer onze vrienden naar onze mooie stad komen. De situatie in de bovenstad – neem nu de Naamsepoort – is dezelfde. Meestal is de reactie van onze kennissen: “Oeps, is dít de hoofdstad van Europa? Jezus, ik zou hier nooit kunnen wonen.” Elke dag tussen de vuilniszakken wandelen, in de urineplassen, en tot de enkels in de rommel en de smerigheid: de situatie is gewoon erbarmelijk. En dat allemaal op enkele minuten van de Europese wijk, van de trendy uitgaansbuurten, bioscopen, restaurants, cafés, de chique boetieks aan Gulden Vlies- en Louizalaan. Het is een schande voor een van de duurste gemeentes van Brussel. Ten slotte worden wij bijna ook elke avond uitgenodigd op een sireneconcert van de politiewagens... maar verandert er iets? To be continued... 

Julianna Szekeres, Elsene

Vorst Er is opnieuw wat beweging gekomen in Vorst Nationaal, een gebouw dat velen kennen als een stadskanker, een verkeersinfarct en een beschamende anekdote in de geschiedenis van Vorst. Dat had ook Inge Watteeuw begrepen toen ze Vorst Nationaal in 2009 koos als haar afstudeerproject aan de Academie voor Bouwkunst van Maastricht. Een gebouw en een problematiek die haar als geëngageerd inwoner van Vorst na aan het hart liggen. Watteeuw koos voor een open en transparante dialoog met de omgeving en ging samen met de wijkbewoners op zoek naar een nieuwe invulling, een nieuwe toekomst om alsnog de ambitie, zoals gesteld bij het ontwerp van het oorspronkelijke gebouw eind jaren 1960, waar te maken: een nieuw centrum voor Vorst, een brug tussen laag- en hoog-Vorst, een internationale poort. Watteeuw wist de jury dan ook te bekoren, en tijdens haar publieke presentatie in het gemeentehuis eind vorig jaar deed ze dat ook met menige toegestroomde bewoner van Vorst. Dat kwam niet enkel door haar bijzondere aanpak, maar ook door de zorgvuldige en doelmatige uitwerking. Het gelauwerde project zal volgende week trouwens ook te bezichtigen zijn op de EAP, de Eurregionale wedstrijd die jaarlijks wordt gehouden tussen de verschillende architectuuropleidingen uit Aken, Düsseldorf, Luik, Hasselt en Watteeuws Alma Mater, Maastricht. Helaas, de geschiedenis dreigt zich te herhalen. Enkele maanden na de publieke presentatie van Watteeuw duikt plots een nieuw plan ‘Vorst 2.0’ voor de site op, gelanceerd door de ambitieuze projectontwikkelaar en eigenaar, en opgemaakt door de architectengroep L’Atelier en 3architecten. Het voorgestelde project vertoont opmerkelijke gelijkenissen met het project van Watteeuw, zowel in het voorgestelde programma en de combinatie tussen sport- en concerthal als de verweving van lokale en regio­ nale functies, maar nog sterker in de voorgestelde ruimtelijke uitwerking: de verdiepte patio en hoofdtoegang, de overdekte straat, de galerij, de inpassing van het winkelcentrum en de ontsluiting van de parkeergarage. Op één punt verschilt het project grondig, namelijk de verhoging van de zaalcapaciteit tot tienduizend bezoekers, ondersteund door een matig mobiliteitsplan waarvan de uitwerking blijkt te worden doorgeschoven naar het Brussels Gewest. Er wordt zelfs gewag gemaakt van een open dialoog en wisselwerking met de omgeving en een grondig historisch onderzoek, maar die blijken er nooit te zijn geweest. Alles is matig uitgewerkt en wordt ondersteund met wat vage 3D-beelden. Van de verdienste van Inge Watteeuw of van enige rugge-

BDWOPINIE

spraak bij de opmaak, geen krimp. Men neemt zelfs de nu hol klinkende ambitie ‘Vorst keert terug naar zijn basis’ over. ‘Revisited’ klinkt nu ineens bitter, de geschiedenis dreigt zich te herhalen. Vorst Nationaal als het nieuwe Kievitplein, de Lange Wapper en Oosterweeltunnel in Vorst, of: hoe het spook van de jaren 1970 weer opduikt. ar. Maarten Terryn, mentor en docent Academie voor Bouwkunst Maastricht

Heizel Het artikel over het Neo-project (‘Architect Kees Chris­ tiaanse over Brussel en zijn plannen voor de Heizel’, in BDW 1300, p. 4-5) doet ons nog eens reageren. Als buurtcomité Verregat-Heizel volgen we al bijna veertig jaar de ontwikkelingen rond Brussels Expo (onze zware buren) en de Heizelvlakte. We waren bij de eersten om erg positief te reageren over de eerste schetsen van de heer Christiaanse. Hij was bij ons thuis gekomen en we hadden hem verteld van onze lange ervaring met de overbelaste omgeving. Volgens hem hoefden we niet bang te zijn voor een ‘megashoppingcenter’. Die is er dus wel wat zachter uitgekomen. Er wordt ook gesproken over een museum­mogelijkheid: proficiat. Maar we moeten nu wel vaststellen dat er, buiten de eerst getekende afbakening van het Neo-project (kijk op neobrussels.com), twee vreselijke gegevens bijgekomen zijn: een megaconcertzaal dicht bij de gevels van de huidige wijk Verregat, en het ontwikkelen van een nieuwe ‘Poort van Brussel’, die de voornaamste toegang wordt tot heel het nieuwe complex (voor wagens, vrachtwagens en zelfs trams!). Om dit te realiseren moet een groot deel van het drukbezochte Verregatpark opgeofferd worden. Langs één kant komt er flink wat groen bij; langs de andere kant gaat er veel verdwijnen. En, waar de heer Christiaanse geen grip op heeft, is dat al die nieuwe ontwikkelingen nog altijd gaan uitkomen op de Romeinsesteenweg, die het nu al niet meer kan slikken. Vandaar ons standpunt dat in het project de gebouwen die samenhoren, grotendeels geconcentreerd mogen worden. Huisvesting en winkels, musea, congresgebouw, cinema’s: daar gebeurt niet alles op hetzelfde moment. Heeft u er al eens aan gedacht wat een concert mét een voetbalmatch én een Autosalon zou veroorzaken? Een concertzaal brengt veel volk samen op één tijdstip, op een beperkte plaats: dat zou dus veel gemakkelijker kunnen gebeuren op de oostkant van de vlakte, langs de Madridlaan. (...) Die kant is ook bijna onbewoond en vraagt dus ook niet om afbraak van het bestaande Paleis 2 (...). We hadden veel hoop in het KCAP-project. Blijkbaar willen de overheden zoveel mogelijk volk aantrekken en zoveel mogelijk bewoners doen weglopen. De gewone burgers staan in de weg! André Verloes namens buurtcomité Verregat-Heizel, Laken

Cinematek Na de heisa over het afscheid van conservator Gabrielle Claes hopen we dat er met de nieuwe directie een eind komt aan het achterhaalde en denigrerende personeelsbeleid dat decennialang het Brusselse Filmarchief kenmerkte. Alle succes toegewenst aan Wouter Hessels! Deze machtsoverdracht is wellicht ook het ideale moment om enkele kostelijke functies aan de top af te romen. Een goede tip om op een snelle manier geld te besparen, aangezien onlangs opnieuw een financiële noodkreet de wereld werd in gestuurd. 

Ann Catteeuw, Gentbrugge

SPELREGELS VOOR LEZERSBRIEVEN: Mail uw bijdrage naar lezersbrieven@bdw.be. Schrijven kan naar BDW-Brieven van Lezers, Flageyplein 18, 1050 Elsene; faxen naar 02-226.45.69. Vergeet niet uw adres te vermelden, ook in e-mails: zonder het adres van de afzender beschouwen we een brief als anoniem, en wordt hij niet gepubliceerd. De maximumlengte van een bijdrage is 2.500 tekens, inclusief spaties. Wilt u graag een langere, meer uitgewerkte opiniebijdrage schrijven (max. 5.000 tekens)? Neem dan eerst contact met ons op voor overleg via lezersbrieven@bdw.be. De redactie mag lezersbrieven redigeren of weigeren. Moties, manifesten of omzendbrieven worden niet (in deze rubriek) opgenomen.

Dure energie door Anne Brumagne Met de Werelddag van Verzet tegen Extreme Armoede traditiegetrouw op de zeventiende, is oktober uitgegroeid tot dé maand waarin aandacht wordt besteed aan de armen in de samenleving. Hoewel je met zo’n vaste ‘Dag van...’ altijd het risico loopt dat de belangstelling jaar na jaar vermindert, toont de realiteit jammer genoeg dat armoede een steeds actueler fenomeen wordt. De vorige donderdag verschenen nieuwe editie van de Welzijnsbarometer van het Brussels Observatorium voor Welzijn en Gezondheid was andermaal weinig hoopgevend: zowel relatief als absoluut gezien zijn er steeds meer armen in het gewest. De demografische boom zorgt voor die absolute stijging. Huisvesting, werkgelegenheid, scholing, gezondheid: al die indicatoren staan in het rood. Zelfs de kindersterfte in arme gezinnen neemt toe in Brussel. Toevallig kwam de Creg, de energietoezichthouder, deze maand ook met een studie voor de dag over de evolutie van de elektriciteits- en aardgasprijzen in België. Tussen 2007 en 2011 zijn de elektriciteitsprijzen voor een residentiële klant gemiddeld met liefst 34 procent gestegen. Eenzelfde stijging was er voor de aardgasprijzen. Laat de steeds duurder wordende energie – duurder dan in het buitenland – nu net een van de redenen zijn waarom sommige mensen de eindjes niet meer aan elkaar kunnen knopen. Woningen energiezuiniger maken is al lang niet meer alleen een milieuvriendelijke maatregel, maar steeds vaker ook een sociale. Er is nog een andere kant aan de zaak. De partijen die een nieuwe regering willen vormen, zoeken dezer dagen uit met welke belastingen en met welke besparingen ze de tien miljard euro bij elkaar willen krijgen om het gat in de begroting te dichten. Nieuwe belastingen zullen pijn doen, besparingen zullen we net zo goed allemaal aan den lijve ondervinden. Zullen mensen die het nu al bijzonder moeilijk hebben, gespaard worden? In zo’n context is de handelswijze van energie­leverancier Electrabel, die in Brussel nog steeds zo goed als het monopolie heeft, bijna wraakroepend. Het is bekend dat het bedrijf woekerwinsten kan maken sinds de kerncentrales afgeschreven zijn. Dat Electrabel er nu mee dreigt om investeringen terug te schroeven wanneer die woekerwinsten wat meer zouden worden afgeroomd om op die manier het gat in de begroting te helpen dichten: eigenlijk is dat een keiharde slag in het gezicht van al die mensen die met een bang hart hopen dat de besparingen hen niet al te hard zullen treffen. En dat de winter niet al te koud wordt.

EVA HILHORST


© MUNTPUNT

Nieuwe stek voor bib Muntpunt

VADROUILLE DE CULTUUR- EN VRIJETIJDSBIJLAGE VAN BRUSSEL DEZE WEEK

© SASKIA VANDERSTICHELE

BRUSSEL – Bib Muntpunt, de voormalige Hoofdstedelijke Openbare Bibliotheek (HOB), sluit op 31 oktober in de Prinsenstraat en gaat op 10 december opnieuw open aan de Wolvengracht. Het is een nieuwe tijdelijke locatie voor haar definitieve terugkeer naar Muntpunt.

BDW 1301 PAGINA 16 - DONDERDAG 27 OKTOBER 2011

Nog zeker tot eind volgend jaar wordt er aan het Muntplein gewerkt aan Muntpunt, waar de bib dan uitgebreid zal zijn met een leescafé, studiezaal en plekken voor evenementen (foto hierboven). Sinds de vorige verhui­ zing, twee jaar geleden, is het bezoe­ kersaantal geslonken tot een derde. Het einde van het huurcontract in de Prinsenstraat dwong de bib uit te kij­ ken naar een nieuwe voorlopige stek. Zullen niet weer een pak bezoekers wegblijven? Hoofdbibliothecaresse Relinde Raeymaekers denkt dat het ook anders kan uitdraaien: “Doordat het Muntplein open ligt, zit de bib in de Prinsenstraat al vele maanden wat weggestopt. In de nieuwe tijdelijke bib aan de Wolvengracht zal de biblio­ theek veel zichtbaarder zijn. De bib springt daar meteen in het oog van de vele mensen die dagelijks oversteken tussen Nieuwstraat en Muntplein. Dat is meteen het belangrijkste voor­ deel aan de nieuwe locatie, want het aanbod zal er door de geringere ruim­ te nog beperkter zijn. Maar we maken er weer een gezellige en originele bib van, waar iedereen welkom is. Door de verhuizing heeft de bib inderdaad heel wat klanten verloren. We maken ons sterk dat we die snel terugwinnen in het nieuwe Muntpunt, waar we ho­ pelijk eind 2012 kunnen opengaan. Het nieuwe gebouw zal zowel ar­ chitecturaal als in aanbod een echte blikvanger zijn. We kijken er allemaal met spanning naar uit.” De ‘Help ons verhuizen’-actie heeft al een gunstig effect. “Meer dan drie­ honderd leners namen al een bibtas mee, met daarin een grote voorraad geleende boeken, cd’s en dvd’s,” zegt Raeymaekers. En wacht meeverhui­ zers doorgaans geen feestje?  AD www.muntpunt.be/bib ADVERTENTIE

Handicap & informatie Deze dienst wil u de nodige informatie bezorgen om u wegwijs te maken in uw zoektocht naar mogelijkheden, voorzieningen voor personen met een handicap

 02/463.58.58 alle werkdagen van 9 tot 12u30 uitgezonderd donderdag van 14 tot 17u.

Bezoeken enkel op afspraak Informatie@handicap-ambulant.be

Cis Bierinckx (zes jaar BSB, r.) en Tom Bonte (Bierinckx’ opvolger, ex-Vooruit, l.): “Even hebben we gedacht om de deur open te zetten voor de Indignados.”


© MARC GYSENS

BDW 1301 PAGINA 17 - DONDERDAG 27 OKTOBER 2011

‘DANKZIJ MIJN SCHooNoUDERS’

‘KLAS IN DE MEDIA’ IS TERUG!

Een lastpak, dat was ze, vroegrijp en schoolmoe. Op haar zestiende werd ze – bewust – zwanger. Met veel zelfkennis en zonder enige verbittering kijkt Cindy Ringoet terug op haar turbulente jaren. Zeven jaar later heeft ze het allemaal: een lieve man, twee kinderen om trots op te zijn, een boeiende baan. “Zonder mijn schoonouders had ik het niet gered.”

... en de zesdeklassers van de Imeldaschool mogen de spits afbijten. Toen onze reporter hen opzocht in Molenbeek, waren ze druk doende met hun zelfbedachte en zelf in elkaar gebokste stop motion­filmpjes. Binnenkort zijn die filmpjes zelfs te zien op Ketnet! MEER FILMNIEUWS OP PAGINA 26-27

LEES MEER OP PAGINA 22-23

BBBB > Bierinckx & Bonte besturen Beursschouwburg

‘Wij moeten spitten in de voortuin’ BRUSSEL – De Beursschouwburg (BSB) is begonnen aan zijn laatste seizoen onder artistiek directeur Cis Bierinckx. Ondertussen loopt opvolger Tom Bonte zich warm achter de schermen. Tijd voor een terug- en een vooruitblik.

E

erst de terugblik. We vragen Cis Bie­ rinckx of hij al een round-up kan maken van zijn periode in de BSB. “Zes jaar geleden zat de BSB in het slop,” ver­ telt hij. “Mijn opdracht van de raad van bestuur was: het schip vlot krijgen en het huis weer ka­ rakter geven in de geest van de traditie van de BSB. In de jaren 1970 was die heel actief op het vlak van performance en videokunst. Die disciplines heb ik er, naast dans en theater, opnieuw in gebracht, om zo tot een heel divers programma te komen.”

vernieuwingendiversiteitligt moeilijkerbijmediaenpubliek. Bierinckx: “Ik kreeg soms het verwijt dat ik geen ‘profiel’ heb, maar zelf vind ik dat geen verwijt. Het is altijd de functie van de Beurs­ schouwburg geweest om te spitten in de voor­ tuin in plaats van in de achtertuin. De redac­ ties van de grote media leggen vandaag hun prioriteiten bij populaire muziek en televisie, maar wij zullen voor aandacht blijven strij­

 atwarendaarbijdemoeilijkstte W nemenklippen? Cis Bierinckx: “Eerst moest intern alles op orde. Ik erfde een team van mensen die de BSB vooral als muziekhuis gewoon waren, in de periode dat de elektronische scene boomde. Een aantal medewerkers van de communica­ tie en de technische ploeg waren het gewoon om zelf mee te programmeren. Dat moest ik terugschroeven.” “De tweede stap was het vertrouwen van het Brusselse en het Belgische publiek terug­ winnen door de taken van een kunstencen­ trum helemaal in te vullen. Vanuit mijn ach­ tergrond heb ik daarbij ook film en video op een waardige manier willen presenteren – uit artistieke, en niet uit lucratieve overwegin­ gen.” “Sinds kort trekken we ook weer de internatio­ nale kaart. Dat is mijn laatste stap. Ik was zelf tussen 1986 en 2003 nauwelijks in België, en het is de rijkdom en de schoonheid van mijn leven dat ik op zoveel plaatsen zoveel mensen heb ontmoet en zoveel dialogen heb kunnen voeren. Die permanente ontmoeting moet er ook in de kunsten zijn. Buitenlandse kunste­ naars leren de Beursschouwburg weer ken­ nen. Als ik mijn netwerk naast dat van Tom leg, dan zal dat zeker nog verder beginnen te rollen. Ik geloof erg in verandering, vandaar dat ik mijn contract niet verlengd heb.”

“Dat ik geen ‘profiel’ zou hebben, vind ik geen verwijt”

Uwkeuzevoorkunst,kunstenaars,

Cis Bierinckx:

den. Ivo Dimshev (Brussels-Bulgaarse performancekunstenaar die nu hoge ogen gooit, MB) stond hier drie jaar geleden al. In november komt de Spaanse Angélica Liddell. Ik ben blij dat ik haar kan introduceren, al weet ik nu al dat deSingel volgend jaar haar nieuwe produc­ tie zal voorstellen.” “Wat het publiek betreft: wij hebben publieken. Ik zie graag elke dag andere gezichten, en dat lukt ook. Nu het aanbod aan cultuurhui­ zen en home entertainment zo groot is, is het natuurlijk makkelijker om grote evenementen en festivals te organiseren dan om een perfor­ mer als Sara Manente te programmeren. Maar ik krijg kippenvel van het woord cultuurconsumptie.” Tom Bonte: “Als het buiten vriest, zullen mensen eerder thuis een HBO­serie bekijken dan dat ze naar een voorstelling komen fiet­ sen. Tenzij het voor een festival is, of als er ook een café is waar ze andere mensen kunnen ontmoeten. De aandacht in de cultuursector is daarom de laatste jaren sterk verschoven van

kunst en kunstenaars naar alles wat omkade­ ring is. Elk theater of kunstencentrum moet naar evenwicht zoeken.”  eBSBheeftandersweleencafé.Maar D datissindsderenovatienietmeerthe place to be. Bierinckx: “Als we er een discotheek van zouden maken, dan zouden we weer grote re­ cettes halen, maar we kiezen ervoor het café binnen ons programma te gebruiken. Natuur­ lijk zouden we er meer mee kunnen doen als er daglicht scheen en als passanten niet eerst die deur en die gang door moesten.” Bonte: “Op de autoloze zondag hebben we voor het eerst sinds drie, vier jaar het gebouw nog eens gebruikt zoals het ontworpen is: met de opening van de overdekte straat tussen de Auguste Ortsstraat en de Karperbrug, waar­ langs je ook het café in kunt. Dat werkte en bracht inderdaad mensen naar binnen. Zoiets doet dromen, maar het lost de praktische be­ zwaren nog niet op. Het veiligheidsprobleem blijft, en aan de nodige security hangt een prijskaartje.” Bierinckx: “Architecturaal blijft het een moeilijk verhaal. Wie eenmaal binnen is, kan overal in het gebouw doordringen. Maar als er een voorstelling is in de zaal, dan mag je de overdekte straat niet gebruiken omdat hij dan als nooduitgang fungeert.”  ommuniceertdeBeursschouwburg C welvoldoende? Bonte: “We kunnen daar nog stappen zet­ ten. We presenteren werk van jonge makers voor mensen die jong van hart zijn, waardoor je moet communiceren met een generatie die anders met informatie omgaat. Die omslag naar de sociale media zijn we aan het ma­ ken. De Vooruit (Gents kunstencentrum, waar Bonte vandaan komt, red.) was een pionier in dat soort communicatie. Toen het concert van SX hier een halfuur werd verlaat, heb ik dat op Facebook gezet met de mededeling dat late be­ slissers nog op hun fiets konden springen. Na het concert ben ik drie mensen tegengekomen die dat bericht nog hadden gelezen.”  aatuvoorderestveelveranderen? G Bonte: “Ik ga verder bouwen op de funda­ menten die Cis heeft gelegd, met zijn geïnte­

greerde aanpak van alle kunstdisciplines, die ook meer en meer door elkaar lopen. In die diversiteit ga ik wel op zoek naar rode draden: werken rond thematische clusters van twee à drie maanden, rond oeuvres van artiesten... Op zoek naar een publiek dat geïnteresseerd is in artistieke ideeën. Ik heb niets tegen con­ ceptuele kunst, maar de kunstensector moet zijn eigen ruiten ook niet ingooien door alleen maar volk binnen te laten dat eerst de handlei­ ding gelezen heeft. Thema’s kunnen de kap­ stok zijn om nieuwe vormen te ontdekken.”  aguinzesjaarBSBdeaanpakvan Z jongekunstenaarsveranderen? Bierinckx:“Ze zijn nog altijd verslingerd aan de computer, maar er is meer en meer aan­ dacht voor de presentatie. Er is ook een ken­ tering van het abstracte en theoretische naar het narratieve en het engagement. Misschien zijn ze nog niet rebels genoeg, maar je ziet bij­ voorbeeld aan de Indignados dat dat snel kan komen.”  teldatdieplotsvooruwdeurhadden S gestaan... Bierinckx: “Ik heb er inderdaad even aan gedacht. Of we de deur voor hen niet moes­ ten openzetten toen ze uit Koekelberg werden verjaagd. De Beursschouwburg heeft altijd in het maatschappelijke debat geparticipeerd. Die alertheid moeten we aanscherpen.”  ogaanradersuituwlaatsteseizoen? N Bierinckx: “In oktober en november heb­ ben we naast Florentina Hölzinger & Vincent Riebeek en Angélica Liddell ook nog het grote Baroque bodies­project rond John Wilmot met nog een première van Abattoir Fermé. We doen maar twee festivals, en een ervan wordt mijn afscheid eind maart: een nieuw Festival van de Verwarring onder de slogan Sapere aude, ‘durf te denken’, rond hedendaags activisme en politiek engagement. De kunstenaars van wie ik daar werk zal presenteren (International Institute of Political Murder, Rabih Mroué, Julian Beck, Sam Durant..., MB), tonen waar ik voor sta.”  www.beursschouwburg.be

MichaëlBellon


BDW 1301 PAGINA 18 - DONDERDAG 27 OKTOBER 2011

Tentoonstelling > Forst en de Komplottheorieën

Het verleden wat bijknippen

“Ik vertrek altijd van archiefmateriaal, dat ik daarna vanuit een ander perspectief belicht,” zegt Vorstenaar Filip Van Dingenen (1975), die twee jaar geleden kunstenaar in residentie was bij Wiels. “Mijn project interesseerde hen omdat ze toen ook nog volop op zoek waren naar hun erfgoed.” Van Dingenen ontwierp een memoryspel met renners van de wielerploeg Groene Leeuw uit de jaren 1960 die gesponsord werd door Wiel’s, de bekende pils van de brouwerij Wielemans-Ceuppens. Aan de andere kant kwamen de namen van de kunstenaars die, decennia later, in het kunstencentrum Wiels een solotentoonstelling zouden hebben. Dit keer plaatst Van Dingenen het vroegere exportbier Forst naast een bier met dezelfde naam dat vandaag nog in het Italiaanse ZuidTirol wordt gebrouwen. Het effect is dat deze bieren uit twee verschillende werelden op elkaar gaan inwerken.

© FILIP VAN DINGENEN

VORST – Wielemans-Ceuppens-souvenirs in het kapsalon om de hoek werden het vertrekpunt van een zoektocht naar de relatie van een wijk met haar erfgoed. Forst is een van de expo’s van Influence part 2, een project van het curatorengezelschap komplot rond beïnvloeding.

het verleden wordt dan weer objectief voorgesteld.” Zo toont Van Dingenen niet alleen hoe we het verleden verwerken, maar ook hoe we dat verleden presenteren. Ook zijn eerdere projecten rond dierenparken en zoölogische instituten waren reflecties over hoe ons toongedrag iets over ons zegt. Het kapsalon mag dan dichtgegaan zijn, maar “El Bakkali zal altijd voor de beste mond-totmondreclame zorgen voor het geïmporteerde Tiroolse Forst op de vernissage.”  AnDevroe Komplot, Van Volxemlaan 295, 1190 Vorst, www.kmplt.be, vernissage woensdag 26 oktober vanaf 18 uur, open van donderdag tot en met zaterdag van 14 tot 18 uur. Forst tot en met 11 februari 2012, Two in one & the third hand tot en met 26 november

VORMONVAST Complot? Filip Van Dingenen zet (l.) het verdwenen Forst-bier uit Vorst naast het nog bestaande Forst-bier uit Tirol.

Zowel de wielrenners als het Tiroolse Forst vond Van Dingenen terug in het kapsalon van Celina El Bakkali, die sinds de sluiting van de brouwerij in 1988 alles verzamelt wat van ver of van dicht naar de brouwerij verwijst. “Héél Belgisch voor een vrouw van Marokkaanse origine om op te gaan in de bier- en wielrennerscultuur. De sluiting van de brouwerij, de jarenlange stadskanker, de heropleving van de buurt dankzij het kunstencentrum Wiels:

ze maakte het als buurtbewoonster allemaal mee. Uit nostalgie ging ze verzamelen. In haar kapsalon zag je kriskras tussen de haarproducten honderden bierglazen en -etiketten van Wiel’s en Forst, maar ook limonadeglazen van de brouwerij en loonbonnen van arbeiders die in de brouwerij werkten.” “Met het landschap van de memorabilia dat ik maak, wil ik de perceptie van de verzamelaarster tonen. Die subjectieve verwerking van

De andere Komplot-tentoonstelling waar wederzijdse beïnvloeding speelt, is Two in one & the third hand. Zowel tussen de kunstenares Sofie Haesaerts (1972) uit Vorst en haar Franse soulmate Colombe Marcasiano (1974) wanneer ze samen geometrische vormen bedenken en aftoetsen, als tussen hun eigen technieken en materialen en die van Indiase ambachtslui.

ADVERTENTIE

11 nov.

31 okt. – 1 nov.

Halloween Gratis animatie

van 13u tot 18u

om 11u aankomst te paard met de Zwarte Pieten gratis animatie van 11u tot 18u

T OOK DE SIN BEZOEK XTRA DAGEN E OP DE DAG 12 EN ZATER NOVEMBER 0. G 13 ZONDA 00 T/M 18U0 U VAN 14

Verdwaal in het Halloweenlabyrint, laat je betoveren door onze Fakir en laat je schminken in een echte Halloweengriezel !

Maak je klaar voor de aankomst van de Grote Sint in een muzikale sfeer …

Leef je uit in één van de creatieve workshops… hol een pompoen uit, en maak je eigen heksenhoed !

Bezoek het huis van Sinterklaas, dat enkel voor deze magische dag zijn deuren opent !

Parade om 17u15 - Spectaculaire slotshow om 17u30.

Wandel mee op de poney’s en maak je persoonlijke souvenir.

18u00 : prijsuitreiking Halloween verkleedwedstrijd

Laat een leuke foto trekken met de Sint op zijn Troon !


BDW 1301 PAGINA 19 - DONDERDAG 27 OKTOBER 2011

Kwantumsprong in kwantummechanica

TELEX VADROUILLE

© NATIONAAL CENTRUM VOOR DE GESCHIEDENIS VAN DE WETENSCHAPPEN

CUBEX-KEUKEN. © L.H. DE KONINCK

TWEEDE LEVEN VOOR DE koninck-MEUBELS

Praat

Eminent onderonsje op de eerste Solvayraad, 29 oktober 1911. Marie Curie (2de r. onder) heeft het te druk voor de fotograaf.

achteraf

Bezocht: de tentoonstelling Brainstormen in Brussel – Honderd jaar Solvayraden voor Fysica, tot en met 21 december in het Paleis der Academiën, Hertogstraat 1. Maandag tot en met zaterdag van 9 tot 16.30 uur, gesloten op zondag; gratis (www.solvayinstitutes.be).

Ook ik had zo’n fysica- en chemieleraar die wel structuur kon leggen in zijn formules, maar niet in zijn betoog. Eer ik ongeveer begreep waar hij naartoe wilde, en dus kon beginnen begrijpen op welke manier hij dat deed, was ik al bezig aan de nabespreking van een faliekant afgelopen examen. Zonde, want de diepste geheimen van het universum en de materie interesseren me best. Een tentoonstelling over honderd jaar Solvayraden voor Fysica, een gegeven waar toch een bepaalde romantiek rond hangt, dus ook. 29 oktober is een bijzondere verjaardag. Het is dan honderd jaar geleden dat in Hotel Métropole de eerste Solvayraad werd georganiseerd. De Solvayraden, die nog altijd bestaan (vanaf 1922 werden er ook tweejaarlijkse voor Chemie georganiseerd), waren een idee van de Brusselse chemicus en industrieel Ernest Solvay. Solvay had fortuin gemaakt met zijn uitvinding van het natriumcarbonaat in 1861. Dat sodazout kon gebruikt worden bij de productie van glas, zeep, papier, textiel,... De stand van de wetenschap bleef Solvay altijd bezighouden. Toen hij in 1911 in Brussel een twintigtal geleerden, behangen met een tiental Nobelprijzen, bij elkaar bracht (Einstein was erbij, net als Max Planck en Marie Curie), gebeurde dat in een periode dat de fysica op haar grondvesten daverde. Planck had net de basis voor de kwantumfysica gelegd, en in 1911 had Ernest Rutherford het in zijn atoommodel over een kern en een elektron (op de Solvayraad van 1921 zou hij daar nog het neutron aan toevoegen). De eerste conferentie had dan ook ‘La théorie du rayonnement et les quanta’ als thema. Het verhaal van de tentoonstelling begint bij de ‘zekerheden’ van de negentiende-eeuwse fysica, gebaseerd op Newton en Maxwell. Zo werd Planck aanvankelijk door zijn omgeving afgeraden fysica te gaan studeren, omdat in dat veld toch niets nieuws meer te beleven zou

zijn. In een volgend deel legt het uitgebreide comité eminente tentoonstellingsmakers uit hoe onopgeloste vragen en onverklaarde fenomenen (elektromagnetische straling van zwarte lichamen, lijnenspectra van atomen, radioactiviteit) aanleiding gaven tot de fysica van deeltjes, die inzicht gaf in de aard van straling en materie. Tot in de jaren 1930 bleven de Solvayraden daarbij een belangrijk forum. In een volgend hoofdstuk gaat de tentoonstelling in op alle toepassingen (van led-licht tot het CERN-lab voor elementaire deeltjes) waartoe de nieuwe fysica heeft geleid. De tentoonstelling is goed gemaakt. Ze heeft een goed (tweetalig) scenario, is duidelijk opgebouwd, mooi geïllustreerd, gedetailleerd maar ook van context voorzien, opgesteld in een mooi kader en bovendien gratis. Er staan veel experimenten en simulaties opgesteld, en als daar bijvoorbeeld een diffractierooster bij te pas komt, dan wordt uitgelegd wat dat is. Toch heb je er met een fysicaleraar, fysicadiploma of fysica­k nobbel het meest aan. Eerlijk gezegd gingen de meeste (nog eerlijker gezegd: zowat alle) experimenten mijn petje te boven. Ook had ik graag iets meer vernomen over de gang van zaken tijdens die eerste conferenties. Wat dat betreft blijft het fantaseren bij die beroemde groepsfoto van de eerste conferentie in Hotel Métropole, waarop Marie Curie zelfs geen tijd heeft (of niet over de mannelijke ijdelheid beschikt) om te poseren, en alvast over een probleem gebogen zit. Hoe realiseer je kwantumsprongen in de wetenschap als je daar met z’n allen rond een tafel zit met alleen wat in leer gebonden cahiers voor je neus? De tentoonstelling zegt daarover alleen dat het vóór de Solvayraden nog erger gesteld was met de wetenschap. Universiteiten waren tot het einde van de negentiende eeuw vooral onderwijsinstellingen, wetenschappers deden hun onderzoek geïsoleerd van elkaar. Ik vraag me weleens af waarom wetenschappers in tijden van elektronische communicatie nog de wereld rond vliegen om elkaar van een papiertje te horen voorlezen op een congres, maar toen in 1911 die eerste Solvayconferentie werd georganiseerd, was dat een se­ rieuze stap vooruit.  Michaël Bellon

SINT-GILLIS – Een deel van het bekende meubilair van de modernistische architect Louis Herman De Koninck (1896, Sint-Gillis - 1984, Ukkel) gaat opnieuw in productie. Dat is overeengekomen tussen de dochter van de avant-gardist, architect Jean-Luc Teixeira de Carvalho en designer Luc Vincent. De heruitgave gebeurt dus niet bij Vitra, dat al vele ontwerppatenten kocht. Het gaat onder meer om de legendarische Cubex-keuken (een stijlicoon van de jaren 1930 tot 1965), naast buisstoelen, meubels, tapijten,... De Koninck gaf van 1942 tot 1973 hier in Brussel les aan de École Nationale Supérieure d’Architecture et des Arts Décoratifs. Zijn doorgedreven strakheid en klantvriendelijk functionalisme kenden veel navolging bij nieuwe generaties (binnenhuis)architecten. De nog steeds bruikbare Cubex-keuken is daar maar één voorbeeld van. Monique De Koninck gaat op elk meubel van de editie-2012 de handtekening van haar vader laten zetten. De Cubex2012 zal net als de vroegere edities in verschillende paneel- en kleurvarianten beschikbaar zijn. Daar horen ook de nostalgische glazen bakken bij, voor bloem, suiker, kruiden, koffiebonen JMB of snoep. 

FranÇois Bertrand, CHAMPAGNEKAMPIOEN SCHAARBEEK – Het Belgische luik van de Europese wedstrijd ‘Champagne-Ambassadeurs’ is dit jaar gewonnen door François Bertrand. Wijnpedagoog en proeverij-animator Bertrand is eigenaar van Les Perles du Cellier in de Notelaarsstraat. Hij mag een jaar lang de Franse champagne in België – na Frankrijk de

grootste afnemer van de godendrank – promoten. Van 10 tot en met 14 oktober vertegenwoordigde de Schaarbekenaar als finalist de nationale kleuren op de Europese finale in Épernay (Frankrijk). Daar won de Nederlandse Anja Vondenhoff, wijndocente aan de hotelJMB school van Apeldoorn.

ADVERTENTIE

RADIODAG FM-BRUSSEL ’EXPRESSIONS’ OP TV-BRUSSEL TWIEDOÊGSE VAN ET VOLKSTEJOÊTER DAG VAN’T BRUSSELS KLAAN BRUSSELS DIKTEI KONVERSOÊSETOÊFELS BRUSSELS STAMENEI KEEKEFRETTERSFIEST GIDEIDE RESTOSTOEMP RONDLAAIDINGE GENTS CABARET WOLTJESFIEST ... ALBERT VERDEYEN CHAREL VAN DOMBURG CHLOË VAN DOORSLAER DANI KLEIN DEMARCK FREDDI SMEKENS GEERT VAN ISTENDAEL GEERT DEHAES GUI POLSPOEL JOHAN VERMINNEN JULIEN VREBOS KATHLEEN SEGHERS KEVIN VAN DOORSLAER MARS MORIAU MARCEL DE SCHRIJVER NADIA SCHEYS PETER VAN ASBROECK PIERKE PIERLALA RAYMOND DOMS ROBERT DELATHOUWER ROGER VINCKE SERA DE VRIENDT SONJA DE SMEDT ACADEMIE VAN HET BRUSSELS BABBELEVEREN BRUSSELS VOLKSTEJOÊTER DE MANNE VAN DE PLATOU STUDENTENCLUB ‘T WOLTJE VERNIEUWD GENTS VOLKSTONEEL ZINNEFOLEE ...

DE WEIK VAN’T BRUSSELS Brussels Dialekt es tof!

11 - 21 NOVEMBER 2011 www.ara-vzw.be


BDW 1301 PAGINA 20 - DONDERDAG 27 OKTOBER 2011

Theater > Franstalige en Nederlandstalige scholieren aan de slag met Medea

‘Hoe zeg je heks in ’t Frans?’ ‘E 

ncore cette barrière linguistique, c’est fini, je te quitte!” Met een communautair grapje, vrij naar de bewerking van Tom Lanoye, doet een jonge Medeavertolkster van de school NotreDame des Champs in Ukkel de ruzie met haar Nederlandstalige Jason nog wat hoger oplopen. In een andere sketch dwingt een Nederlandstalige Medea de Franstalige Jason, die haar met de auto heeft aangereden, zich in het Nederlands te excuseren. Er komt zelfs een revolver bij te pas. De taalopstootjes passen binnen een theaterworkshop in De Krie­kelaar. Niet zomaar een theaterworkshop, want de middelbare scholieren die aan Notre-Dame des Champs de optie ‘Arts d’expression’ gekozen hebben, krijgen de workshop samen met leerlingen handel, secretariaat en sociale wetenschappen van VKO Opwijk. Vooraf zijn ze, na een inleiding op school, al naar de Franse versie van Mamma Medea komen kijken. Rideau de Bruxelles speelt die nog tot het eind van de maand in De Kriekelaar. In een regie van Christophe Sermet, en met Nederlandstalige boventitels. De Franstalige pers

heeft de voorstelling goed onthaald en de speelreeks raakt uitverkocht. Voor het project, een organisatie van Rideau de Bruxelles, hebben zich bij De Kriekelaar drie Nederlandstalige en zeven Franstalige scholen gemeld. In het taaluitwisselingsproject vallen twee initiatieven samen. Schoolpodiumnoord is het programma waarmee de gemeenschapscentra uit het noorden van Brussel scholen naar hun theatervoorstellingen halen. Vice versa is een vrij nieuwe structuur, waarbinnen de Nederlands- en Franstalige culturele partners in Schaarbeek op zoek gaan naar samenwerkingsmogelijkheden. Jan Ieven van De Kriekelaar: “De samenwerking met Rideau is een mooi voorbeeld van hoe dit project eruit kan zien. Op dat vlak kun je gerust stellen dat Rideau een cadeau is voor het Vice versa-project. Daarnaast brengen ze een breed, enthousiast en tweetalig publiek mee. Een publiek dat er duidelijk behoefte aan heeft dat de taalgrenzen overschreden worden.”

Goesting Dat overschrijden van de taalgrens gebeurt dus voortdurend tijdens

© IVAN PUT

SCHAARBEEK – Lanoye hier, Lanoye daar, Lanoye in De Kriekelaar. Naar aanleiding van de Franse versie van Tom Lanoyes toneelstuk Mamma Medea door Rideau de Bruxelles gaan klassen uit Nederlandstalige en Franstalige scholen daar samen aan de slag in tweetalige theaterworkshops.

De klassen worden in ‘tweetalige’ duo’s verdeeld om te improviseren. Het valt op dat er chemie hangt binnen bepaalde duo’s.

de dag dat deze workshop duurt. De tweetalige begeleidsters Sylvie Landuyt en Circé Lethem zijn hem begonnen met een rondje evaluatie, waarbij de leerlingen om de beurt in hun eigen taal hun mening over het stuk mochten geven. Kort gezegd gaat dat stuk over de Griek Jason, die met de hulp van Medea uit het ‘barbaarse’ Colchis het Gulden Vlies

heeft veroverd, maar haar daarna toch maar met de twee kinderen laat zitten voor een jonge Griekse. Medea neemt wraak door de kinderen te doden. De leerlingen zijn verrassend positief over het stuk, dat toch een lange rit door de oude mythe is. Ze prijzen vooral de actie, de dynamiek van de taal en de acteursprestaties.

tot het concert van trompettist Sam Vloemans (Dez Mona, Gabriel Rios) op het einde van de reeks. Hij komt hier zijn nieuwste cd Otrabanda voorstellen. Voor de prijs hoeft u het niet te laten: 28 euro voor vier lesavonden én een concert.

Muziek > Frederik Goossens leert u het verschil tussen hardbop en bebop

Jazzcursus in Strombeek STROMBEEK-BEVER – In het cultureel centrum van Strombeek/Grimbergen hebben ze al jaren een hart voor jazz. Ze werken nauw samen met de JazzLab Series en organiseren ook zelf regelmatig jazzevenementen. Zo was er vorig jaar nog het

succesrijke project rond bigbands. Deze keer duiken ze de geschiedenis in. Op 8 november begint een reeks van vier lesavonden, telkens op dinsdag. Het doel: de nieuwsgierigen duidelijk maken wat het verschil is tussen hardbop en bebop, hen een

kijk geven op de jazz in België vroeger en nu, en een nadere kennismaking met het werk van legendarische jazziconen als Bean, Lady Day en Bird. Lesgever is Frederik Goossens, een van de medewerkers bij JazzLab. Wie inschrijft, krijgt gratis toegang

Vandaag spelen ze zelf. De klassen worden in ‘tweetalige’ duo’s verdeeld en improviseren op basis van een aantal zinnen uit het stuk. Op een kleine uitzondering na kiezen ze voor hun scènes voor hun eigen taal. Dat is al moeilijk genoeg. Maar het overleg tijdens het werkproces moet wel in de twee talen. Het valt op dat er best chemie is binnen be-



Sam Vloemans concerteert.

Georges Tonla Briquet

Jazzcursus op 8, 15, 22 en 29 november in CC Strombeek (28 euro). Sam Vloemans op 30 november om 20.30 uur in CC Strombeek (8 of 12 euro)

© STICHTING MARC SLEEN

Met Nero op stap In de Sint-Jacobsgang, die uitmondt op de Grote Zavel, is de sfeer uit Nero’s strip De orde van de lange tenen nog goed voelbaar. De winkelpuien zijn amper veranderd, de kunsthandels her en der wel. In het Marc Sleen Museum (Zandstraat 33) kunt u de Brusselplekjes in de Nero-strips ontdekken, nog tot en met 4 maart 2012. Een geleide groepswandeling in de stad kan ook, via www.marc-sleen. be. Naar Nero’s Brussel kunt u ook altijd terug op www.brusselnieuws.be/nero. JMB


BDW 1301 PAGINA 21 - DONDERDAG 27 OKTOBER 2011

Een Vlaming met een revolver die eist dat je Nederlands spreekt, blijft voorlopig fictie

lige  onbekende.  Leerlingen  die  iets  beter  Nederlands  of  Frans  spreken,  fungeren  als  tolk,  af  en  toe  worden  de  leerkrachten  geraadpleegd  (“Mevrouw,  hoe  zeg  je  h   eks  in  het  Frans?”),  en  ook  de  goede  oude  gebarentaal bewijst nog diensten. De  leerlingen  van  Notre-Dame  des  Champs krijgen vier uur Nederlands  per week. Een enkeling heeft Nederlandstalige vrienden, maar de meesten hebben buiten de les weinig contact  met  Nederlandstaligen  of  met 

cultuur  uit  Vlaanderen.  Anderzijds  lijkt  de  politieke  situatie  ook  niet  echt  een  gespreksonderwerp.  Een  Vlaming  die  met  de  revolver  in  de  hand eist dat je Nederlands spreekt,  blijft vooralsnog fi ctie. Voor een volgende opdracht moeten  de  leerlingen  hun  scènes  herschrijven.  Wie  de  rol  van  de  ‘barbaarse’  Medea op zich neemt, moet (net als  in  Lanoyes  stuk)  in  een  archaïsche  rijmvorm  spreken.  Wie  de  zogenaamd  beschaafde  Jason  vertegenwoordigt,  moet  replieken  in  een  p   rose branchouille  voorbereiden.  Is  het  toeval  dat  het  veelal  de  Franstaligen  zijn  die  welluidende  poëzie  hebben  neergepend,  en  dat  hun  Nederlandstalige  collega’s  vooral  scoren  met  de  humor  van  hun  laconieke proza? Tegenover  “On a fait des mioches, mon dieu, qu’ils étaient moches”  staat  “Telkens  als  ik  u  zie,  maak je ruzie.” Voor VKO Opwijk de trein naar huis  neemt,  volgt  er  nog  een  evaluatie.  Op een enkel “Niet mijn ding” na is  iedereen positief. Dit was misschien  niet  zo  evident,  maar  wel  interessant,  en  het  moet  vaker  gebeuren.  Waarna  de  begeleiders  Sylvie  en  Circé  (die  na  vorige  workshops  al  een  paar  keer  de  vraag  hebben  gehad om mailadressen van leerlingen  van de andere school door te spelen)  afsluiten  met  de  mededeling  dat  ze  op  deze  leerlingen  rekenen  voor  de  toekomst van het land.   MichaëlBellon

ADVERTENTIE

S OCIALE V ERHUURKANTOREN

Verhuur uw woning zorgeloos Gegarandeerde huur elke maand Verzekerd verhuurbeheer Onderhoud van uw woning Steun voor de renovatie Fiscale voordelen

www.fedsvk.be 02 412 72 44

M�� �� ����� ��� ��� B������� H������������� G�����

© NICK TRACHET

paalde duo’s. Voor de meesten is dit  geen opdracht, maar een uitdaging.  Ze  moeten  resultaat  halen  en  kunnen  zich  niet  verstoppen  achter  de  samenzweerderige  apathie  onder  klasgenootjes. Sommigen staan met  veel  goesting tegenover de andersta-

ze  weer  wordt  gekoeld.  De  emulsie  is  verbroken. Mocht  het  potje  uit  ongeglazuurd  steengoed  bestaan,  dan  zou  het  een  spontane  en  elektriciteitsloze koelkast zijn. Steengoed, gebakken klei, is van  nature  poreus.  Water  (wijn,  bier...)  dringt  erdoor.  Dat  is  dan  ook  de  reden  waarom  onze  voorouders  potten  gingen  glazuren,  oorspronkelijk  door  er  zout op te gooien tijdens het bakken. Maar  ze  ontdekten  ook  dat  die  poreusheid  een voordeel had. Water is een grote  slokop  van  energie.  Om  een  kilo  water 1 graad te verwarmen zijn er  4.186 Joules energie nodig. Ter vergelijking: lucht heeft er slechts 710  voor  nodig.  Om  te  verdampen  heeft  water  nog  eens  2.260  extra  Joules  nodig. En die extra energie gaat het  water onttrekken aan de omgeving.  Met  andere  woorden:  terwijl  water  verdampt,���koelt het zijn omgeving af.  Dat is de reden waarom wij zweten, en  het  verklaart  ook  waarom  het  in  dit  seizoen kan gaan vriezen aan de grond, terwijl de  lucht nog altijd niet zo koud is. Hoe droger de lucht,  hoe  sneller  water  gaat  verdampen.  Ongeglazuurde  stenen potten zullen de inhoud koel houden zolang  ze  vochtig  zijn.  Eens  ze  droog  vallen,  is  het  effect  voorbij. Als de lucht volledig verzadigd is met water,  tijdens een onweer bijvoorbeeld, valt de koeling ook  stil. In onze streken duurt dat meestal niet zo lang. BRUSSEL EN DE WERELD Het gekste is dat – theoretisch – zo’n passieve koeCULINAIR ONTDEKT ling nog beter werkt wanneer men de pot in de volle  zon zet. Of de kruik wijn er ook echt sneller van gaat  koelen, zouden we eens moeten experimenteren. Maar  werkt een poreuze boterpot? Ik was bang dat  de  boter  in  de  steen  zou  dringen,  en  dus  ondoordringbaar zou worden voor water. Hoe moesten we  hieruit? Proberen, natuurlijk. Rita bood aan om zo’n  pot te maken. Ze maakte er gelijk twee. Eén volledig poreuze pot, en één waarvan het boterhoudende  Nog maar net had mijn foto van een boterpot deel geglazuurd was, maar de rest van de pot ruw.  vorige week de redactie bereikt, of ik kreeg de We  zullen  zien  wat  het  beste  werkt,  zeiden  we,  en  opmerking: “Hé, wat raar, met gaatjes opzij!” Indat onderzoek is nu dus lopende, om het in politiederdaad, het lijkt raar, maar het is een vernuftig termen te zeggen. apparaat. We maakten de boterpot goed nat door hem enkele  uren te laten weken in water. Dan deden we de boter  Deze  boterpot  werd  voor  mij  gemaakt  door  Rita  in het deksel en de pot vol water. Deksel op de pot.  Hendrickx,  een  Brusselse  die  neergestreken  is  in  Resultaat:  een  kleine  overstroming,  want  de  boter  Nismes  (provincie  Namen)  en  aldaar  potten  bakt  moet natuurlijk ook plaats krijgen. Rita ontwierp de  als ze niets anders hoeft te doen. De Fransen noemen  zo’n  ding  een   beurrier breton,  een  Bretonse  boterpot  dus.  De  foto  hierboven  laat  het  toestel  zien in gesloten toestand. Eigenlijk is het deksel het  échte botervlootje; de binnenrand (zie foto van vorige week) is cilindrisch uitgewerkt, met gaatjes in  de zijkant. Daar kan een heel pak boter in worden  gepropt. Het vlootje wordt, wanneer het niet op tafel staat, omgekeerd en in de ‘buitenpot’ gehangen.  Die zit vol water en houdt de boter koel. Men  ziet  zulke  b  eurriers  maar  zelden.  Op  het  net  vond ik wel enkele voorbeelden, maar niet veel. In  pot  zo  dat  er  een  randje  is  om  de  overstroming  op  het  zuiden  zouden  ze  wel  nuttig  zijn.  Mijn  ouders  te vangen. Ook het handvat bovenaan is hol, zodat  hadden al zo’n ding, voor op camping. Hun  beurrier  daar extra water in kan blijven staan. was wit geglazuurd. Het is nu natuurlijk geen zomer meer en de koelende  Ik  schreef  enkele  jaren  geleden  over  de  ijskast  en  kracht  zal  ik  volgend  jaar  grondig  testen,  maar  er  wat we daar verkeerd mee doen. Ik stelde dat we in  zijn  toch  al  enkele  opmerkingen  te  maken.  Ik  had  feite geen koelkast nodig hebben, tenzij om koude  schrik  dat  de  boter  in  de  steen  zou  trekken,  maar  dranken klaar te houden (een luxe) én om zuivel als  zolang de pot nat blijft, is daar blijkbaar geen gevaar  melk  en  boter  goed  te  houden.  Tijdens  zomerda- voor.  Het  eerste  effect  ligt  in  het  gedrag  van  mijn  gen willen die respectievelijk snel zuur worden en  huisgenoten. Behoedzaam draaien ze tegenwoordig  smelten. Een probleem. Onze grootouders hadden  om  de  boterpot  heen  (hij  ziet  er  ook  zo  breekbaar  koele kelders, maar de moderne stedeling zit vast in  uit), en er wordt voorzichtig en met respect boter gezijn appartementje en kan voor een pakje boter toch  kruld en gesmeerd. Ik kan u het experiment alleen  niet driemaal per dag alle trappen af en weer op? maar aanraden. Er  zijn  in  de  stad  steeds  meer  s  implicitairen,  een  Is  dit  nu  simplicitair?  Zo’n  boterpot  is  natuurlijk  nieuwe  stroming  van  mensen  die  een  leven  wil- niet  goedkoop  en  ik  vrees  dat  hij  ook  niet  zo  lang  len  opbouwen  met  alleen  het  strikt  noodzake- zal meegaan als mijn oude stalen botervloot, maar  lijke.  Maar  er  zijn  grenzen  aan  alle  goede  princi- wat een charme, en dat is in het leven toch ook wat  pes. Nu is een geglazuurd botervlootje niet ideaal.  waard, neen? En verder kunnen we er hele betogen  Een  metalen  of  glazen  ook  niet.  Het  water  in  het  over fysica rond houden. Smakelijk. potje  warmt  op  tot  de  omgevingstemperatuur,  en  boter  smelt  (naargelang  van  de  kwaliteit)  tus- nick.trachet@bdw.be sen  de  21  en  de  32  °C:  regelmatig  weerkerende  zomertemperatuurtjes  in  ons  land.  Eenmaal  ge- De hele reeks nalezen? smolten  wordt  boter  nooit  meer  dezelfde  wanneer  www.brusselnieuws.be/trachet

Nick Trachet

Botervloot

Een geglazuurd botervlootje is niet ideaal. Een metalen of glazen ook niet


BDW 1301 PAGINA 22 - DONDERDAG 27 OKTOBER 2011

Cindy Ringoet: “Ik heb niet veel tijd om samen met mijn dochters te ontspannen, maar de vrijdag na het werk is heilig. De ene keer gaan we samen zwemmen, de andere keer naar de film of pita eten aan de Grote Markt.”

M 

ooi hoe Cindy Ringoet haar moeilijke kindertijd en jeugd weet te plaatsen. Zonder bitterheid, en met veel zelfkennis. Toch is het hard geweest: ouders die er tijdelijk niet waren, pleegouders die naam onwaardig. Op haar zestiende werd ze moeder. “Ik moest het allemaal zelf uitzoeken. Het was een heel verwarrende periode. Ik was jong en naïef en ik haalde stommiteiten uit. Ik was ook vroegrijp. Nog geen tien was ik al een puber van vijftien in mijn hoofd. Terwijl de andere meisjes nog met de poppen speelden, rookte ik al en was ik met de jongens bezig. Heel raar als ik erop terugkijk.” “Toen ik vijftien was – ik woonde ondertussen weer bij mijn moeder, hier in Molenbeek –, ben ik bewust zwanger geworden van mijn vriend, nu mijn echtgenoot, Ahmed. Zijn ouders stonden erop dat we trouwden, zoals de Marokkaanse gewoonten en zeden het willen. We zijn nu, acht jaar later, nog altijd samen, gelúkkig samen. De steun van mijn schoonouders is onbetaalbaar. Zij hebben mij van in het begin goed opgevangen, ze hebben getoond hoe schoon nestwarmte is. Ik

weet niet of ik het anders gered zou hebben.  Het contact met mijn ouders is ondertussen beter. Mijn vader heeft lang niet met me willen praten, nadat ik zo jong in verwachting was geraakt. Maar hij is bijgedraaid toen hij zag dat we elkaar toch echt wel graag zagen, dat we er alles aan deden om vooruit te raken.”

Lastpak Tweede reddingsboei in Ringoets moeilijke jeugd waren het integratiecentrum Foyer en het gemeenschapscentrum De Vaartkapoen. “Ik was een lastpak, mijn hoofd stond niet naar school. Mijn moeder wist geen blijf met mij, ik werd al begeleid door Kiezen voor Kinderen, en daarbovenop kwam nog eens die zwangerschap. Toen kreeg ik de gouden raad aan te kloppen bij Foyer, voor deeltijds leren/ deeltijds werken. Ik was daar het enige Nederlandstalige meisje – goed voor mijn Frans! Ik heb er onder meer met de computer leren werken, en gaandeweg lieten de begeleiders van Foyer me zien hoe je een plaatsje kunt veroveren in de maatschappij, hoe je op eigen benen kunt staan. Na enkele maanden kreeg ik te ho-

ren: ‘Je kunt beginnen in De Vaartkapoen, drie dagen per week onder begeleiding het onthaal bemannen.’ Ik hoefde er geen twee keer over na te denken.” “Prachtige mensen heb ik hier bij De Vaartkapoen leren kennen. Ze hebben veel geduld met mij gehad. Ik was nog geen zestien en wist van toeten noch blazen. Beetje bij beetje heb ik geleerd, en uiteindelijk werd ik beloond met een vast contract. Ik sta nu voltijds in voor het onthaal, de administratie, de zaalverhuur. Dat werk durf ik voor een groot deel zelfs mijn hobby te noemen, omdat ik hier de kans krijg om mensen te helpen.” “Ik heb ondertussen zelf al twee meisjes begeleid. Een Albanees en een Marokkaans. Het Albanese meisje was naar ons gestuurd door de deeltijdopleiding van Don Bosco; het Marokkaanse meisje kwam in het kader van een brugproject in samenwerking met Foyer. Toen heb ik gemerkt hoe moeilijk het is. Meisjes volop in hun puberteit, met een eigen willetje, die niet naar school willen gaan: je hebt er je handen mee vol. Tot het Albanese meisje ben ik, ondanks alles, kunnen doordringen. Uiteindelijk is het een positieve ervaring geworden, zowel voor haar als voor mij. Het laatste wat ik gehoord heb, is dat ze weer normaal naar school gaat...” Ringoets verhaal bij De Vaartkapoen is nog lang niet uitgeschreven. “Ik ben hier en ik wil hier blijven. Uit dankbaarheid, maar ook omdat ik mijn werk waardevol vind, en omdat ik enorm veel respect heb voor wat De Vaartkapoen hier allemaal doet voor de gemeenschap.

© CINDY RINGOET

SINT-JANS-MOLENBEEK – “Ik was een tiener zonder kompas. Gelukkig waren er mijn schoonouders, en Foyer en De Vaartkapoen: zij hebben voor stabiliteit gezorgd. Die kans op een toekomst heb ik met beide handen gegrepen.” Cindy Ringoet is het sympathieke gezicht aan het onthaal van gemeenschapscentrum De Vaartkapoen. Haar verhaal getuigt van doorzettingsvermogen, en toont hoe belangrijk het voor jongeren is om op het juiste moment een helpende hand te krijgen.

© MARC GYSENS

“Een foto uit het dorpje bij Essaouira waar mijn schoonfamilie woont. De vrouw links is mijn tante, een heel bijzondere vrouw.”

Ik heb ondertussen al enkele andere aanbiedingen gekregen – ook in Brussel, interessant, beter betaald –, maar ik heb ze allemaal afgeslagen. Het is niet makkelijk om uit het sociaalcultureel werk te stappen, omdat je er zoveel voldoening uit kunt putten.” “Het gaat dus goed, maar het kan altijd beter. Aan mijn Engels is nog werk, en ik zou graag op termijn bij De Vaartkapoen de boekhouding verzorgen. Daarom volg ik, gecombineerd met mijn werk, nu al drie jaar volwassenenonderwijs: de opleiding Kantoor. Het duurt wat langer dan normaal, omdat ik door mijn werk maar een keer per week de lessen kan volgen.”

Werelden Ringoets hart ligt in Molenbeek. Toch is ze


BDW 1301 PAGINA 23 - DONDERDAG 27 OKTOBER 2011

FREDDI SMEKENS

“Het contact met mijn ouders is ondertussen beter. Mijn vader heeft lang niet met me willen praten, nadat ik zo jong in verwachting was geraakt”

Auvergoen

Z  Cindy Ringoet, van probleemkind tot sterke moeder

‘Ik was een tiener zonder kompas’ met haar gezinnetje zes maanden geleden naar Halle verhuisd, de plek waar ze geboren is. “Niet omdat we Brussel beu waren, integendeel. Niet omdat het makkelijker is om voor de kindjes een geschikte school te vinden. Wel omdat ik huren niet meer zag zitten – weggesmeten geld – en van een eigen huisje droomde. Met de vastgoedprijzen in Brussel zou dat een droom gebleven zijn. Maar mijn leven speelt zich hier af. Mijn vrienden, mijn kennissen, die zijn bijna allemaal hier. Halle, daar slaap ik. Belangrijk wel: mijn man heeft kort na de verhuizing snel werk gevonden in de buurt. Bij Colruyt, in het sorteercentrum. Eindelijk werk... Vroeger, in Brussel, was dat zowat mission impossible, ook omdat hij geen diploma heeft. Af en toe wat uitzendwerk, verder ging het niet.” “Molenbeek en Halle zijn twee compleet verschillende werelden. Molenbeek wordt door velen met een scheef oog bekeken; Halle is een voorbeeld van hoe Vlaanderen het graag heeft. Maar als het op menselijk contact aankomt, dan kies ik zonder na te denken voor Molenbeek. Absoluut en onvoorwaardelijk. Halle  is, om het cru te zeggen, ieder voor zich; het sociaal contact is er oppervlakkig. Als ik iemand hoor zeggen: ‘Ik ben bang voor Molenbeek’, dan zeg ik: ‘Toon respect voor de mensen, stel je vriendelijk op, en dan is er geen enkel probleem.’ Niet dat het hier altijd even makkelijk is, dat er geen dingen gebeuren die beter niet zouden gebeuren, dat er geen  miserie of werkloosheid is. Maar daar staan toch wel heel veel mooie dingen tegenover.”

“Mijn dochtertjes Yasmine (7) en Amina (4) zitten nog altijd hier in Molenbeek op school, in de Vier Windenschool. Hen weghalen bij hun vriendjes was het laatste wat ik wilde. Niet dat ik er geen reacties op krijg, daar in Halle. ‘Werk je in Molenbeek? Oei, oei. En je kinderen, waar gaan die naar school? Ook in Molenbeek? Amai, zou je dat wel doen?’ Maar waarom ook niet? Hier worden ze tenminste grootgebracht in diversiteit. Wat ik ook zo tof vind aan Vier Winden, is dat er zoveel te doen is, en dat iedereen – tot de directeur – echt tussen de kinderen staat en actief deelneemt aan de activiteiten, zonder te betuttelen.” “Yasmine en Amina zitten in de naschoolse opvang van De Vaartkapoen, wat het voor mij makkelijker maakt om hen op te halen na mijn werk. En elk weekend zijn ze bij mijn moeder hier in Molenbeek, omdat ik ook nog bijklus. Poetsen. Mijn studie is nu eenmaal niet gratis. Maar dat wil nog niet zeggen dat ik er niet ben voor Yasmine en Amina als het nodig is. Ik wil ze een goede opvoeding geven, omdat ik die zelf lange tijd niet heb gehad en omdat ik weet hoe belangrijk het is. Een goede opvoeding, en quality time wanneer het kan. Ik heb dan misschien niet veel tijd om samen te ontspannen, maar de vrijdag na het werk is heilig. De ene keer gaan we samen zwemmen, de andere keer is het iets anders: naar de cinema, pita eten aan de Grote Markt...”  

Karel Van der Auwera

owel in het Brussels als in welke taal dan ook zou men kunnen zeggen da alles auvergoet. Volgens mij, waarde lezer, heeft auvergoen echter niets met vergeten, vergeven of eventueel met ni oentrekke te maken. Ik zou het eerder zo willen stellen, waarde lezer: auvergoen heit alles mè taaid te moeke. Meer bepaald met het verlopen, vergaan of uitdoven van de tijd. Maar ons woordje auvergoen heeft ook een soort troost in zich. Vandaar dat auver­ goen meestal ingekleed wordt in de zin van: “Trek het aa ni oen, het zal wel auvergoen.” Dat zou volgens mij een heel plausibele vertaling kunnen zijn voor onze algemeen erkende uitspraak “De tijd heelt alle wonden” – met dat verschil dat die laatste uitspraak niet rijmt. Enfin, we kunnen er zeker van uitgaan dat “Het zal wel auvergoen” ons veel meer perspectieven biedt dan “Het ergste moot nog komme.” Want oek het ergste zal auver­ goen. En het zal plaatsmaken voor betere tijden, ruimere horizonten en toffere uitzichten. Na die subtiele uiteenzetting kreeg ik een deugddoende opmerking mee: “Ze kunne veul van aa zegge, mo ni da ge ne pessimist zaait!!” Waarvan akte, waarde lezer. Wat allemaal niet belet dat er sommige dingen zijn waarvan we hopen da ze rapper au­ vergoen as andere, als daar zijn verdriet en pijn. Let doebaa good op het raaim, waarde lezer. Tijdens mijn piekeren over een Algemeen Nederlandse tegenhanger van auvergoen kom ik, zij het misschien toevallig, op over­ waaien. Op de een of andere manier vind ik dat laatste woordje ietsje subtieler dan auvergoen. En omdat van het een het ander komt, ga ik naarstig op zoek hoe men dat woordje waaien in het Brussels zou kunnen vertalen. Eet in de zin van vleege, mas­ scheen? Welnu, waarde lezer, ni vè ’t ien of ’t ander, mo ik zeen het ons in het Brussels moojlaaik hemme auver auvervleege. Die uitdrukking reserveren we beter voor reizen met een vliegtuig of in een ballon. Wat we in ons Brussels wél af en toe gebruiken, is iets in de aard van: “We goen no eet anders

auvergoen”, met andere woorden: “Laten we van onderwerp veranderen.” Daarbij kan men dus vaststellen dat auvergoen uiteraard iets met verandering te maken heeft. Of het nu in goede of slechte zin is, moet ik hier in het midden laten. Want hoe groot is onze opluchting niet wanneer we, na een aanslepende ruzie of grondig meningsverschil, aan iemand kunnen meegeven: “Bon! Lot het ons vergeite. ’t Es auver.” Punt on de laain, dus. Hoezeer ik het ook bij die plezante noot zou willen houden, we moeten wel vaststellen dat zuwel de leefde as de goesting kunne auvergoen. Zowel het positieve als het negatieve leert ons dat auvergoen alles met relativiteit te maken heeft. “’t Es al good, professeur Einstein,” hoor ik daar fluisteren. “Lot daan mo zievere,” denk ik dan. Nog een ander aspect dat mij bij auvergoen doet stilstaan, heeft met onze prille jeugd te maken. Wie van ons is nooit fier geweest op het feit dat we no ’n huuger schauljoer konne auvergoen? Persoonlijk, en tot mijn grote verwondering overigens, ben ik de hel van moote blaave zitte altijd ontlopen. Maar ook in het andere geval zou de pijn, de scha en de schande die ik in dat geval zou hebben opgelopen, intussen nu wel al lang auverge­ goen zaain. Ook in het alledaagse leven moeten we er af en toe rekening mee houden dat we van de ene situatie naar de andere kunnen auver­ goen. Neem nu bijvoorbeeld van kernenergie naar windenergie. En alweer krijg ik bij die laatste bewering een domme opmerking: “Heit hem da na écht allien gevonne?!” Gelukkig heb ik er ook geen last mee om commentaar in die zin auver maaine kop te loete vleege. Zoals u merkt, komt die laatste, zelfontworpen opmerking op de valreep toch nog van pas. Tot slot wil ik er nog op wijzen dat we altijd zelf kunnen beslissen wat er auvergoet of ni. Men moet ervan uitgaan dat die vrijheid ons nooit en door niemand ontnomen zal kunnen worden. En da leste gedacht zal nuut ni ooit maaine kop verdwaaine of auvergoen. In een volgende Brusselse Kroniek gaan we graag over tot de orde van de dag.

REDACTIE BRUSSEL DEZE WEEK Flageyplein 18, 1050 Elsene, 02-226.45.40, fax 02-226.45.69, info@bdw.be. ABONNEMENTEN Josiane De Troyer (abo@bdw.be), 02-226.45.45, fax 02-226.45.69. Gratis binnen het Brussels hoofdstedelijk gewest. Rest van België 15 euro per jaar; rekeningnummer 424-5529822-66 van vzw Brussel Deze Week. Buiten België 25 euro per jaar. DISTRIBUTIE EN PROMOTIE Ute Otten (ute.otten@bdw.be), Lien Annicaert (lien.annicaert@bdw.be), Paul De Weerdt. RECLAME IN BDW Rika Braeckman (rika.braeckman@bdw.be), 02-226.45.41, 0477-97.21.27, fax 02-226.45.69. OPLAGE 70.490 exemplaren. HOOFDREDACTIE Anne Brumagne (anne.brumagne@ bdw.be). EINDREDACTIE Katrien Stroobants (katrien.stroobants@bdw.be). REDACTIE Jean-Marie Binst (jeanmarie.binst@bdw.be), Christophe Degreef (christophe.degreef@bdw.be), Bettina Hubo (bettina.hubo@bdw.be), Patrick Jordens (patrick.jordens@bdw.be), Freddi Smekens (freddi.smekens@ bdw.be), Steven Van Garsse (steven.vangarsse@bdw.be), Danny Vileyn (danny.vileyn@bdw.be). REDACTIE-SECRETARIAAT Isabelle De Vestele (isabelle.devestele@bdw.be), Gerd Hendrickx (gerd. hendrickx@bdw.be). MEDEWERKERS Michaël Bellon, Lieven Bulckaert, An Devroe, Eva Hilhorst, Ilah, Francis Marissens, Niels Ruëll, Bruno Schols, Tim Schoonjans, David Steegen, Benjamin Tollet, Georges Tonla Briquet, Nick Trachet, Steven Vandenbergh, Karel Van der Auwera, Matthias Vanheerentals. FOTOGRAFEN Bart Dewaele, Anja Galicia, Marc Gysens, Ivan Put, Herman Ricour, Dieter Telemans, Saskia Vanderstichele, Jo Voets. VORMGEVING Peter Dhondt (peter.dhondt@bdw.be). FINANCIËLE ADMINISTRATIE Manu De Hertogh (manu.dehertogh@bdw.be). VERANTWOORDELIJKE UITGEVER Anne Brumagne, BDW, Flageyplein 18, 1050 Elsene. ALGEMENE DIRECTIE Marijke Vandebuerie (marijke.vandebuerie@bdw.be). Brussel Deze Week wordt gedrukt op de persen van de nv Roularta, Meiboomlaan 33, 8800 Roeselare en wordt gesubsidieerd door de Vlaamse Gemeenschap en de Vlaamse Gemeenschapscommissie. ONS MAILEN? Al onze mailadressen zijn volgens dezelfde structuur opgebouwd: voornaam.naam@bdw.be (losse bestanddelen van voornaam of naam aan elkaar, en zonder trema’s, verbindingsstrepen en andere tekens).


BDW 1301 PAGINA 24 - DONDERDAG 27 OKTOBER 2011

Dans > Sandrine Balleux uit So you think you can dance

‘Ik kan niet zonder dansen’ ETTERBEEK – Dansminnend Vlaanderen en Nederland ontdekten de afgelopen weken Sandrine Balleux (22) in het tvprogramma So you think you can dance (SYTYCD). Haar uitschakeling smaakt een beetje bitter, maar toch heeft ze honger naar meer. “So you think you can dance? Dat is voor vijftig procent een danswedstrijd en voor vijftig procent show,” vertelt Sandrine Balleux. “Dat ik er tijdens de eerste liveshow uit lag, was een grote ontgoocheling. Maar ja, op televisie tellen alleen de show en de kijkcijfers. Dat heb ik aan den lijve ondervonden. Ik moest bijvoorbeeld het verlegen meisje spelen terwijl ik niet eens verlegen ben.” Balleux kreeg vooral lof voor haar haarfijne techniek. Die bouwde ze op door jarenlange training. Ze was nochtans begonnen als zwemster, maar toen in 1996 het bad De Zwaardvis in Etterbeek uitbrandde, moest ze op zoek naar een nieuwe sport. “Ik was meteen verknocht aan dansen. Als dertienjarige wist ik dat ik meer wou en schakelde ik een versnelling hoger; op mijn vijftiende mocht ik naar de Koninklijke Balletschool in Antwerpen.” Met haar diploma op zak schuimde Balleux audities af in binnen- en buitenland. Zo belandde ze uiteindelijk bij een dansgroep in Portugal. Wat begon als een mooi avontuur, draaide verkeerd uit. “Alle mensen van de groep woonden samen in een gebouw. Dagelijks kregen we dansles en bereidden we ons voor op een spektakel. En dan, na zes maanden, werd het project ineens opgedoekt. Van de ene dag op de andere werd ons gebouw

Sandrine Balleux (22) krijgt af en toe les van een kranige tachtigjarige: “Het mooiste bewijs dat je het dansen niet uit je lijf krijgt.”

opgeëist door de gemeente en kregen we een paar uur om onze spullen te pakken. Ik keerde terug naar België met een degout van dansen.

Op dat moment wou ik er echt mee stoppen.” Balleux liet de dans links liggen en vond werk als administratief assistent. Maar de dans­

microbe liet haar niet los, en ze keerde terug naar de les. “Ik kan gewoon niet zonder dansen, het hoort bij mij. Af en toe krijg ik les

Infrastructuur > Vrije Universiteit Brussel houdt haar sportvelden up-to-date

‘Sport is goed voor onze uitstraling’

“Begin november kunnen we normaal gezien onze twee gerenoveerde kunstgrasterreinen gebruiken op de campus Oefenplein,” zegt Dirk Van de Wiele, diensthoofd Beweging en Sport. “De Vlaamse regering heeft 650.000 euro geïnvesteerd. Ons natuurgrasveld is omgebouwd tot een volwaardig kunstgrasveld, en ons kleinere omnisport-kunstgrasterrein kreeg een nieuwe toplaag.” De nieuwe velden zullen uiteraard gebruikt worden door de vele studenten van de VUB, maar ze worden ook opengesteld voor de Brusselse sporters. Zo komt de universiteit deels tegemoet aan de enorme vraag naar sportvelden in de hoofdstad. “Op ons hoofdveld kon vóór de renovatie jaarlijks vierhonderd uur gesport worden. Dat stijgt nu tot 1.800 uur. Die uren zullen ingevuld worden door onder meer

© MARC GYSENS

ETTERBEEK – De Vrije Universiteit Brussel (VUB) neemt binnenkort haar gerenoveerde kunstgrasterreinen in gebruik. Dat komt zowel de studenten als sporters uit omliggende gemeenten ten goede.

“We blijven stapsgewijs renoveren, zodat hier in 2050 nóg gesport kan worden.”

© MARC GYSENS

de lessen L.O., en ook de Vlaamse Rugbybond zal er een twintigtal keer per jaar gebruik van maken. Rugbyclub Brussels Celtics zal ook op het hoofdveld spelen, net als een Gaelic football-ploeg.” Dat rugby zoveel speeltijd krijgt, komt doordat de Vlaamse Rugbybond de vorige renovatie (2005) meefinancierde. Maar ook voetballers trekken naar de Etterbeekse campus. Een handvol voetbalploegen uit de buurt zal er ’s avonds en in het weekend komen trainen. “We onderhouden graag een goed contact met de omliggende gemeenten. Sport helpt bij de uitstraling van de VUB. Als jongens en meisjes hier komen sporten, dan zullen ze in de toekomst misschien sneller kiezen om hier hun opleiding verder te zetten. We nemen met de openstelling van ons veld ook onze maatschappelijke rol op.” Met deze renovatieronde is de honger van de VUB even gestild, maar er zal de komende jaren nog meer gewerkt worden. De universiteit ontvangt jaarlijks duizenden sporters en dat zorgt voor slijtage. “Ons volgende project is de vloer van een van onze omnisportzalen. Daarna volgen de andere zalen. We willen stapsgewijs onze infrastructuur blijven onderhouden, zodat hier in 2050 nog altijd gesport kan worden.” “Vandaag hebben we een bezetting van 85 procent. Dat kan toch wel tellen. We verwelkomen bijvoorbeeld 22 zaalvoetbalclubs. Zaalvoetbal is sport nummer één in België, en dat voelen we. We draaien hier op volle toeTS ren.”


BDW 1301 PAGINA 25 - DONDERDAG 27 OKTOBER 2011

David Steegen Kuifje en Kljestan van een tachtigjarige dame die vol overgave danst. Dat is het mooiste bewijs dat je het dansen niet uit je lijf krijgt.” “Na die korte break heb ik de draad weer opgenomen en ging ik dansen in Brussel, Aalst en Namen. Op die lessen ontmoette ik verschillende choreografen die me aanraad-

“So you think you can dance, dat is show! Ik moest het verlegen meisje spelen, terwijl ik niet eens verlegen bén” den deel te nemen aan SYTYCD. Laurent Flament, die ook in het programma zit, was een van hen. Ik aarzelde, maar heb me toch ingeschreven.”

Gêne bij de jury De eerste kennismaking van de jury en de kijker met Balleux was nogal ongelukkig. Ze begreep een vraag in het Engels niet goed en kwam onzeker en verlegen over. Maar bij haar eerste danspassen verleidde ze iedereen. Ze was vertrokken voor een mooie reeks en werd de eerste Franstalige Brusselse danseres die zo ver is geraakt. “Uiteindelijk heb ik een paar weken in de show gezeten, en ik ben ook meegegaan naar Cuba. Dat was echt super. Dat ik er tijdens de eerste liveuitzending uit lag, is zuur. Zeker omdat heel wat mensen me complimenteerden: volgens

sommigen was ik zelfs de beste danseres van heel de groep. Ik dacht toch mee te kunnen tot de halve finales of zelfs de finale. Goed, ik nam niet deel om te winnen, maar om me te doen opmerken, zodat ik mooie aanbiedingen zou krijgen. De jury heeft me achteraf zelfs geen uitleg gegeven. Ik denk dat ze misschien wat gegeneerd waren dat ik er zo snel uit lag. Ach, ik ben weer een ervaring rijker. Ik raad het elke danser aan.” Balleux heeft voor het dansconcours loopbaanonderbreking genomen en kan zich de komende zes maanden volledig aan het dansen wijden: nog een bewijs dat ze echt in haar kansen geloofde. Een nieuwe deelname aan SYTYCD sluit ze uit. Ze staat wel open voor nieuwe voorstellen. “De vroege uitschakeling heeft me gemotiveerd; het geeft me honger naar meer. Ik wil dánsen. Tot nu toe heb ik een paar mails met aanbiedingen gekregen, maar dat waren kleinere projecten. Ik wacht nog op de grote vissen. Ik ben beschikbaar...” Tot voor haar deelname aan het concours gaf Balleux les. Vanaf januari kan ze die draad weer oppakken. Maar voor ze anderen leert dansen, wil ze vooral zélf dansen, en dan bij voorkeur in musicals. Een groep ziet ze niet meteen zitten. “Via een meisje die ik nog ken van mijn tijd in Portugal, krijg ik de kans om in Canada te gaan dansen. Maar ik twijfel. Ten eerste omdat ik in de finale van SYTYCD moet dansen, en daarvoor zou ik niet tijdig terug zijn. En daarbij komt dat ik mijn gezicht hier moet laten zien en op de golf van SYTYCD moet voortsurfen. Ik moet me hier nog wat tonen. Het is nu of nooit.” 

Tim Schoonjans

Zwarte Duivels verdedigen leiderspositie

Ik had, meer dan twintig jaar geleden, de gewoonte om na een examen aan de Vrije Universiteit Brussel koffie te gaan drinken in Hotel Métropole aan het De Brouckèreplein. Enkele jaren na het behalen van mijn diploma belandde ik in de filmindustrie. Ik stond in voor de communicatie en marketing van bioscoopfilms. Een beroep waar ik veel van leerde. Een van de mooiste herinneringen was het lanceren van Shallow grave, een prachtige kleine Schotse film uit 1994, de eerste langspeelfilm van Danny Boyle, de maker van Slumdog millionaire. Mijn toenmalige bazen waren niet echt geneigd het risico te nemen. Een kleine film zonder bekende acteurs is moeilijk te vermarkten. Niemand kende destijds de veelbelovende jonge acteur Ewan McGregor. De film werd zonder noemenswaardig publiciteitsbudget uitgebracht. We programmeerden Shallow grave op het Internationaal Filmfestival van de Fantastische Film en ik vroeg de regisseur en de producer om af te zakken naar Brussel om de première bij te wonen. De toenmalige filmrecensent van de VRT, Roel Van Bambost, en Jan Temmerman, zijn collega bij De Morgen, werden opgetrommeld om met het duo te lunchen. We brachten een volledige middag samen door. De rest is geschiedenis. Boyle en McGregor werden wereldberoemd en enkele jaren later, op de wereldpremière van hun volgende film, het beruchte Trainspotting, vertelde Boyle me dat zijn internationale loopbaan pas echt van start ging in Brussel. Vele jaren later nodig ik Sacha Kljestan, Amerikaans international, RSC Anderlechtvoetballer en geboren en getogen in Los Angeles, uit op de wereldpremière van Tintin. Kljestan is dol op film. Zijn toekomstige echtgenote, actrice en model Jamie Lee Darley, was te zien in de reeks Entourage. Het koppel kan niet geloven dat ze Steven Spiel-

berg in levenden lijve zullen ontmoeten. Ik vraag Kljestan of hij Kuifje kent. “Ja, maar ik heb de tekenfilms nooit gezien.” Ik onderwerp hem onmiddellijk aan een spoedcursus Brusselse en Belgische geschiedenis en onderhoud hem over het belang van het beeld- en stripverhaal, ik vertel hem wie Georges Prosper Remi (Hergé) was en wat de klare lijn is. We spreken af aan het begin van de rode loper. We lopen net achter grootmeester Spielberg en regisseur Jaco Van Dormael. De heer en mevrouw Kljestan wanen zich in Hollywood. Ze zijn onder de indruk. Hun namen worden door de commentator afgeroepen voor de grote massa die het De Brouckère­plein bevolkt. De zaal waar de film voor de eerste maal aan het grote publiek wordt voorgesteld, kon niet beter gekozen zijn. De mooiste en grootste zaal van UGC De Brouckère, de voormalige Eldorado. De zaal is een kleinood, de mooiste van de hoofdstad. Gebouwd in 1931, ontworpen door de vermaarde architect Marcel Chabot, versierd met prachtige beeldhouwwerken die de toenmalige kolonie in beeld brengen. De wanden zijn van de meesterlijke handen van de gebroeders Van Neste. De film begint op het Vossenplein en de straten – de Huidevettersstraat, bijvoorbeeld – zijn accuraat weergegeven. De Brusselse ziel zit in het technologische 3D-kleinood vervat. Ik ben trots om dit allemaal aan de Kljestans te duiden. Ze wonen op een steenworp van de vlooienmarkt, hartje Marollen, maar hij is er nooit geweest. Daar gaan we snel iets aan doen, want Brussel is de mooiste stad ter wereld. www.brusselnieuws.be/steegen David Steegen is persverantwoordelijke van voetbalclub RSC Anderlecht

ADVERTENTIE

BRUSSEL – De Belgische rugbyploeg mag zich Europees kampioen 2010-’11 in divisie 1B noemen. Alle ploegen in divisie 1B hebben vijf wedstrijden gespeeld en de leider halfweg – de Belgen – krijgt de titel van Europees divisiekampioen 2010-’11. De Zwarte Duivels hebben net als Moldavië achttien punten, maar omdat de Belgen hen in februari met 20-5 versloegen, krijgen zij de titel opgespeld. De ambitie is uiteraard om in de lente van volgend jaar, na tien matchen, ook nog op die

leidersplaats te staan. Dat zou hun de promotie opleveren naar 1A. Maar voor het zo ver is, wacht hun nog een lange en moeilijke weg met onder meer verplaatsingen naar Moldavië en Duitsland. De terugronde begint voor de Belgen op 5 november om 15 uur op de Kleine Heizel tegen Tsjechië. Voor tickets kunt u terecht bij Fnac en telt u 5 à 15 euro neer. Er wordt overigens nog gezocht naar stewards voor rugbyevenementen in België. Geïnteresseerden mogen zich melden: billirino@skynet.be. TS

Speeltijd voor de Ketjes BRUSSEL – Tijdens de herfstvakantie worden over heel Brussel sportstages georganiseerd. Kinderen willen van zoveel mogelijk proeven: dat weten ze bij gemeenschapscentra De Linde en De Rinck maar al te goed. Zij bieden een hele waaier sporten aan voor kinderen tussen vier (De Linde, Haren) of zes (De Rinck, Anderlecht) en twaalf. In Anderlecht wordt er ook een klimkamp georganiseerd. Buurtsport Brussel biedt jongeren tussen

zes en veertien naast een omnisportkamp ook trampoline en AirTrack (verend luchtkussen van drie meter op vijftien) aan (op de terreinen van de HUB, Koekelberg). Bij jeugdcentrum Aximax krijgen jongens en meisjes tussen vier en twaalf een heuse muziek- en creaweek voorgeschoteld. Muziek, knutselen, woordspelletjes: heel de dag kunnen ze zich van hun creatiefste kant laten zien. De beentjes worden elke dag gestrekt tijdens het uurtje sport. Dansers tussen zes en tien kunTS nen terecht in het danscentrum Jette.

BRUSSEL SPORT

Met Xavier of Peter. Elke zondag vanaf 19u15 op tvbrussel.


BDW 1301 PAGINA 26 - DONDERDAG 27 OKTOBER 2011

l in Molenbeek o o h c s a ld e Im e d eklassers van d s e Z 1 G IN R E AFLE V lmpjes in blikken animatiefi

? e m a n p o r o o v r a a l K

geheim van de et h en je if u K lm te fi r Brussel, het n de langverwach a va a n re n iè so m in re tt p a P ld obert De were wat de Twilight-ster R n va st m Het is al cinema o . k .. k e e d e , w ze e d n eenhoorn em’o Imeldaschool erfilmfestival Fil e d d in n k t va e s h n la k va e in sd g be de ze seur wonder dat er in n e e G t! a a er even zelf regis sl n k re e lo d in de k k e d t a ‘film’ loopt. En d een project rond ENS DOOR PATRICK JORD worden... s™

R • BD W

zaIE

©

O T 13 J A T 9

ER ST ICHEL E

R IE D E

Z

RE

A

O VO

stolen tas, Wie Voor de bel, De ge lacht, Bambim!... laatst lacht, best lmpjes die zo heten de minifi oepjes zullen de kinderen in gr oor hebben ze inblik ken. Daarv cor en figuur tjes eerst een klein de maakt. Op het van legoblok jes ge langskomen, zijn moment dat w ij to’s te maken van ze volop bezig fo filmscènes. de verschillende hniek,” de stop motion-tec “We werken met n (dig itale) . “Daar heb je ee ra nd Sa f ju t el rt ve to. Eerst wordt e per frame een fo am fr je k aa m ee gezet. Met nodig. Daarm alde houding neer pa be fotocamera voor n ee in , en eg houding van het t je w ilt laten bew het voor wer p da Daarna moet je de e. m na op n ee n e geschoten aak je daar va opnieuw één fram er het fototoestel m dt or w en en n n beet je verander ar afspeelt met ee voor wer p een klei s snel achter elka tje aa pl le al je .” s gt ergrond. Al uit zichzelf bewee met dezelfde acht sof het voor wer p al t he kt pje Voor lij n lm fi da ma, n hun computerprogram te concentratie aa rs pe op et m n ke in de juiste Sanae wer ons legomannetje om Chaimae, Israa en k lij ke ak m at w icht verliest. D het helemaal niet de bel. “Soms is vallen en zijn even at ga j hi s al ld . Bijvoorbee houding te krijgen en toe vallen de rtelt Chaimae. t oog houden. Af is echt lastig,” ve he in ed go e w eld er ineens licht moeten en dan ziet het be r, co “Ja, en ook het de s on op de en je zou haar dus de andere kinder schaduwen van maakt alle foto’s, j Zi . op s r en ge lk te ug guur tje kt Sanae sn in Israa het legofi nd ie anders uit,” mer vr ar ha ijl rw nnen noemen, te foto. camerav rouw ku voor elke nieuwe en eg w be et do je et een heel klein be

EN VAN

ek filmpj Montage en muziaakt – liefst 27 in totaal voor het superkorte een speciaal e Voor de

. Met gem voor de montage Als alle foto’s zijn er de computer ht ac wordt. es pj oe lm gr t een echt fi pje he t da bel –, kr uipen de zo n, re te na on bt. En zet ze daar ze nu de foto’s m e je niet nodig he prog ramma gaan di of jn zi kt lu is to’s weg die m “Gooi eerst de fo mee als tip. en over t juf Sandra nog ef ge !” de or Sanae discussiër lg vo en a ra Is ijl rw in de juiste te or de bel, zijn, want ons montage voor Vo t snelle muziek oe m Chaimae doet de et “H n. re te armee erbij w illen mon en Sanae is het da a, ra Is t nd vi e,” welke muziek ze ons filmpj t resultaat mag ch erg haasten in pje maken. En he lm fi ’n mannetje moet zi zo k, er w oeps n kwestie van gr eens. Duidelijk ee ... nd pig én verrasse er zeker zijn! Grap il maken? “Ja,” motion-filmpje w op st ’n Pixar? zo s ui th w ie zal het n nog tips voor ts maken, anders aa pl e lfd ze de Hebben de meide ens van op en, dan moeten oet de foto’s telk ur tjes doet beweg gu fi de zegt Sanae, “je m je s al n – “E et, lijkt el achter elkaar zi elijk genoeg zijn.” sn n da n de el be filmpje niet duid jn. Als je de g-regisseurs aan echt héél klein zi nnen deze leerlin ku rt ko de veranderingen en nn Bi toe. voeg t Israa eraan het veel echter,” r-st udio’s! kort bekijken op de slag bij de Pi xa as kan je binnen kl e sd ze ze de n nloaden op filmpjes va teren, kan je dow on Alle stop motionm te ee m om Het programma w w w.ketnet.be. ima. ketnetkick /toyin w w w.ketnet.be/

© SA SK IA VA ND

ustrie le Ind t r u T 2009

e gaat actie. “Ons filmpj e ll vo in ! m bi m Ba gt Amine, De filmploeg van een rotonde,” ze op k lu ge on r aa over een zw . rechts op de foto dan naar Klets op de Media? Luister in as Kl er ov en Meer wet kijk naar van 12 tot 13 uur), g da er at (z l se us FM Br om 18 uur) en tvbrussel (zondag op g aa nd va l se Brus sindemedia.be! surf naar w w w.kla


BDW 1301 PAGINA 27 - DONDERDAG 27 OKTOBER 2011

ATELIER

gebeur t??

a r d n a S f u j n a v s a De zesde kl l o o h c s a d l e m I van de

MISSING LINK

Voor de bel. Kun jij raden wat er

RSTICHELE © SASKIA VANDE

IDENTIKIT

Een paar beelden uit het filmpje

Hmmm, lekkere film!

reden eak? Dan heb je Ben je een filmfr t van 29 ok tober to tot juichen, want r loopt er een heus en met 6 novembe ’on in Br ussel. Filem kinder filmfestival en het thema dit heet dat festival, sten en andere jaar is ‘Kookk un andjes’. De culinaire hoogst ie lang hele herfst vakant smakelijke kan je bijzonder ken filmparels ontdek ische m (85!!) of gastrono lgen. Surf filmworkshops vo t lemon.be voor he snel naar w w w.fi prog ramma! www.filem

on.be

ssers van de Zijn de zesdekla k filmfans? Imeldaschool oo n s we zijn, hielde Nieuwsgierig al uête. we een mini-enq

A jullie? Met hoeveel zijn “Met 13, maar va

ndaag is er eent

‘Jaaa!!’: 2 rol af ’: 9 ‘Dat hang t van de ‘Nee’: 1

je ziek.”

ool? even jullie je sch g n te n u p l e ve e Ho juf? rzinnen voor de ve m a a n ij b e ff n to Kunnen jullie ee

B

“8 op 10.”

Sard “Sandra Sandrina

ien.”

en? jullie graag krijg n e d u zo k va w u Welk nie “Met Chinese stok

jes leren eten.”

ed? Wat is jullie lijfli “‘A la fuck you’ va

n om Wie droomt ervalen in eens mee te spe een film?

n Mister You.”

C

et liefst Wat doen jullie h nen? om je te ontspan

Films kijken: 2 Buiten spelen: 4 gamen, tekenen, Iets anders (zoals 6 piano spelen...): jeugdbeweg ing,

lms Van welk soort fit meest? houden jullie he

Ac tiefilms: 7 Tekenfilms: 2 s, s, documentaire Andere (komedie .): 3 avonturenfilms..


BDW - editie 1301