NEX | TERUGBLIK
Oud-voetballer Bram Marbus (39)
‘Ik overleefde een hartstilstand’ Veel mensen kennen Bram Marbus als voetballer. Maar in een dorp word je ook ‘bekend’ als je iets heftigs overkomt. Bram werd drie jaar geleden getroffen door een hartstilstand, maar behoorde gelukkig tot de 10 procent die zoiets overleeft. NEX sprak met Bram en zijn vrouw Marcella over voetbal, het leven na het voetbal en deze heftige gebeurtenis.
Van voetballertje bij VV Noordwijk... Bram: ‘Als zevenjarig jongetje voetbalde ik bij VV Noordwijk. Ik vond het leuk, maar had toen nooit kunnen vermoeden dat ik er later mijn beroep van zou maken. Tot mijn twintigste bleef ik bij Noordwijk en toen ben ik samen met Leonard van Utrecht naar Excelsior gegaan. Na drie jaar stapte ik over naar Cambuur en in de twee jaar dat ik in Friesland speelde en woonde, ontmoette ik Marcella. Toen de overstap naar Deventer in zicht kwam, verhuisde zij met me mee. Dat ging allemaal behoorlijk snel. We kenden elkaar net een paar maanden, maar we waren verliefd en wisten heel goed dat een relatie op afstand niet zou werken. Nog een geluk dat ik uiteindelijk niet naar Engeland ben gegaan, want daar was toen ook nog even sprake van. Ik denk niet dat Marcella dan met me mee was gegaan. Nu koos ze voor mij en zijn we nog steeds heel gelukkig samen.’
Na de eredivisie Bram: ‘Toen ik 33 was stopte ik met betaald voetbal. Ik heb 13 jaar verdienstelijk gespeeld, eredivisie en eerste divisie. Ik heb zeker leuk verdiend in die jaren, maar er ook goed van geleefd. Niet te gek, overigens. Iedereen kent wel de verhalen van jongens die hun geld over de balk smijten, maar zo ben ik gewoon niet. Toch was het niet zo dat ik na mijn voetbalcarrière lekker kon gaan rentenieren. Als jongetje droom je ervan om voetballer te worden. Als die droom uitkomt, is dat geweldig. Je speelt tegen topspelers. Komt in alle stadions, verdient goed, maar zelfs het leven van een voetballer wordt op een gegeven moment ‘gewoon’. Al is het niet te vergelijken met het normale bedrijfsleven.
Marcella: ‘Ik gaf hem een por zo van ‘word eens wakker’. Nog eens, maar hij reageerde totaal niet’ | 112
Toen ik stopte, moest ik echt even omschakelen; wat ik wilde gaan doen was een groot vraagteken. Net als ieder ander moest ik weer onderaan de ladder beginnen. Via via kreeg ik de kans om bij Van der Meer Makelaars aan de slag te gaan. Via een werken en leren traject haalde ik de benodigde diploma’s en vond ik snel mijn draai.’
De nacht dat alles anders werd... Bram: ‘We hadden het allemaal prima voor elkaar. Twee prachtige, gezonde kinderen: Ruben en Levi. Leuke baan, leuke vrouw, leuke vrienden. Ik voetbalde weer bij VV Noordwijk in wat ik zelf altijd het ‘All Stars’-team noem. Gasten van toen, goeie spelers, die elke week toch nog op behoorlijk niveau competitie spelen en elkaar allemaal al jaren kennen. En toen stond alles ineens even stil. Letterlijk! Het was vlak na een skivakantie. Marcella moet het maar vertellen, want zelf weet ik er helemaal niks meer van.’ Marcella: ‘Het was in de nacht van zaterdag op zondag. Rond een uur of vier werd ik wakker. Bram was onrustig en het leek of hij snurkte. Ik was nog slaperig, maar hij maakte echt een heel raar snurkgeluid. Achteraf hebben we gehoord dat dat gasping was, een reactie van het lichaam die lijkt op naar adem happen, terwijl je al geen polsslag meer hebt. Ik gaf hem een por zo van ‘word eens wakker’. Nog eens, maar hij reageerde totaal niet en toen had ik wel gelijk door dat het niet goed zat. Ik heb 112 gebeld en binnen vijf minuten stond de politie voor de deur. Dan is het alsof je in een film belandt. Levi sliep wel eens tussen ons in en dat was ook die nacht zo. Hij was toen drie jaar. Met hem op mijn arm stond ik te kijken hoe ze Bram reanimeerden. Op een gegeven moment stond de brandweer, ambulancepersoneel en politie in huis. Ik was naar beneden gesommeerd en kon niks doen. Het is zo onwerkelijk allemaal. Het overkomt je en je staat er bij en kijkt er naar. Ik wist toen