vignet vignet
voorleesverhaal
Een lang, maar nu niet meer vergeten sprookje dat ook weleens ’De houthakker en de boom’ wordt genoemd.
K
arel was een jonge houthakker uit Houthalen. Hij was een boom van een kerel, van niets of niemand bang en ijzersterk. Hij was wat je noemt ’stoer’. Of beter: heel stoer. Hij woonde alleen in een houten hut aan de rand van het bos en was dol op houthakken. Met zijn bijl in de hand trok hij elke morgen het bos in. Hij begon bomen om te hakken en hield pas laat in de avond weer op. Hij hakte de hele dag door. De bossen waar hij kwam, veranderden snel in een kale woestenij. Elke avond maakte hij een gezellig houtvuurtje en roosterde een stuk vlees. Dan keek hij nog wat tv, het liefst naar een
waarts. Onderweg kwam hij Roodkapje tegen. ”Zeg Roodkapje,” vroeg Karel, ”waar ga jij heen, zo alleen?” ”Ik ga bij grootmoeder koekjes brengen, in het bos, in het bos”, antwoordde Roodkapje. ”Het spijt me,” zei Karel, ”dat zal niet gaan, want het bos is weg. Ik heb het omgehakt.” ”Niet waar”, zei Roodkapje. Ze wees naar een boom en inderdaad… midden in de vlakte stond nog een boom overeind. Een grote dikke robuuste eik. Karel keek er met grote ogen naar. Hoe had hij die boom over het hoofd kunnen zien? Hij begreep het niet.
Karel begreep niet goed wat er gebeurde. Zoiets had hij nog nooit gevoeld. Zijn hart klopte sneller. Zou hij... zou hij verliefd op een boom zijn? stoer sportprogramma. Hij kroop elke avond moe maar voldaan in bed. Op een mooie zonnige morgen trok Karel het bos in. De vogeltjes floten een vrolijk deuntje. Wisten die arme dieren veel dat binnen enkele uren hun nesten en boomholtes door Karels bijl tot houtsplinters verhakkeld zouden zijn. Karel was een boom aan het omhakken toen plotseling twee kabouters hun hoofd uit het mos staken. ”Hallo Karel”, riepen ze. Karel keek hen boos aan. ”Het spijt me, maar jullie mogen niet meespelen in dit verhaal. Ik geloof niet dat kabouters bestaan. Ik hou niet van verhalen met kabouters! Ik vind ze meestal erg saai.” De kabouters trokken teleurgesteld hun hoofd weer in. Karel hakte er verder lustig op los en keek op het einde van de dag tevreden rond. Weer een bos tegen de vlakte! Moe keerde hij huis-
96 libelle mama!
”Hé pssst!” riepen opeens twee stemmetjes. Het waren de kabouters weer. ”Hebben jullie mij daarnet niet begrepen? Wegwezen! Snel!” riep Karel boos tegen de kabouters. Ze trokken hun hoofd bang weer weg. ”Ga je die boom omhakken?” vroeg Roodkapje. ”Ja natuurlijk”, antwoordde Karel. ”Waarom?” vroeg Roodkapje. ”Houthakken is wat ik doe.” ”Maar is dat wel… goed?” ”Heeft niks met goed of slecht te maken!” zei Karel boos. ”Iedereen doet wat ie doet. De bakker bakt brood. De bouwvakker bouwt huizen. Roodkapje brengt koekjes naar haar grootmoeder ook al weet ze heel goed dat de boze wolf daar op haar wacht. De houthakker hakt bomen om!” ”O, maar ik ben niet bang voor de wilde dieren hoor, ’k ben niet bang, ’k ben niet bang.” ”Tuurlijk niet, jouw sprookje eindigt met lang en gelukkig, maar wie zegt dat dit sprookje
ook zo eindigt?” Roodkapje begreep niet wat hij bedoelde. Ze vond Karel soms een rare snuiter en vervolgde haar weg. Karel pakte zijn bijl. ”Die ene boom nog”, mompelde hij en hij wandelde naar de boom die overeind was blijven staan. ”Hela Karel”, riepen twee kabouters. Karel draaide zich boos om en riep: ”Ik zei toch dat ik geen kabouters in dit verhaal wil!” De twee kabouters kropen bang weg. Karel stapte op de boom af. Hij hief zijn bijl op, maar liet die toen langzaam zakken. Wat een mooie schors heeft deze boom, dacht hij. Hij zette enkele passen achteruit en keek bewonderend naar de eik. Het was een grote en trotse boom met prachtige takken en bladeren. Ze kronkelden in grillige bochten en hoeken omhoog, de lucht in. Sommige takken waren dik en robuust, andere dun en breekbaar. Karel begreep niet goed wat er gebeurde. Zoiets had hij nog nooit gevoeld. Zijn hart klopte sneller. Hij kreeg het warm vanbinnen. Zou hij… zou hij verliefd op de boom zijn? Nee, dat kon niet. Dat kon niet en het mocht
libelle mama! 97