ΓΚΡΙΝΕΣ με τη Μαρίνα Ταυρίδου
ον τελευταίο καιρό όλο και γκρινιάζω. Όχι για την ομάδα, αλλά για εμάς. Αλλά τώρα για πιο πράγμα να γκρινιάξω; Για ότι μέσα σε μια βδομάδα δώσαμε διπλές εξετάσεις και τις περάσαμε με άριστα; Συνήθως όταν τα παιγνίδια οδεύουν προς τη λήξη τους και το άγχος μεγαλώνει, τα τραγούδια εξασθενούν. Αν το αποτέλεσμα μάλιστα δεν είναι το επιθυμητό τότε οι φωνές διαμαρτυρίας υπερισχύουν . Όμως τόσο στα παιγνίδια κυπέλλου με την Ομόνοια, όσο και στο ντέρμπι με την ΑΕΛ ένιωσα τεράστιο
θαυμασμό για μας. Τα τελευταία λεπτά των αγώνων, εκεί που η ομάδα χρειαζόταν την υποστήριξη μας, δεν ήμασταν απλώς δυνατοί. Άκουγες τις φωνές να δυναμώνουν, ένιωθες το γήπεδο να δονείτε. Ήμασταν ένα τσουνάμι που παράσερνε τα πάντα στο διάβα του! Είμαι τόσο χαρούμενη που δεν θέλω να γκρινιάξω για τίποτα. Αν και λίγο αρτηριοσκληρωτική, θυμάμαι πολύ καλά πως ένιωθα πέρσι τέτοιο καιρό. Αρχικά
ήμουν τόσο θυμωμένη κάθε φορά που πήγαινα γήπεδο. Γινόμουν έξω φρενών από την έλλειψη ποιότητας στην ομάδα, τη χαλαρότητα που αντιμετώπιζαν τα παιγνίδια οι παίκτες, την αδιαφορία τους μέσα στον αγωνιστικό χώρο, την έλλειψη ενός αγωνιστικού πλάνου. Στο τέλος θυμάμαι καθόμουν στην κερκίδα και προσπαθούσα να μην αποκοιμηθώ στην καρέκλα μου. Τόσο βαρετοί είχαμε καταντήσει. Και μετά, ήρθε η άνοιξη… Όταν κληρωθήκαμε με την ΑΕΚ πολλοί μας θεωρούσαν το αουτσάιντερ. Τους είχαμε δώσει
άλλωστε το δικαίωμα με τις μέχρι τότε εμφανίσεις μας. Κόντρα στα προγνωστικά πήραμε μια άνετη πρόκριση για τον τελικό. Λίγο πριν τον τελικό είχα ζητήσει από αυτή τη στήλη από τους παίκτες να μας κάνουν να πιστέψουμε στο μεγαλείο του Απόλλωνα ξανά. Πραγματικά, ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα δεν πίστευα την πορεία που θα ακολουθούσε… Στην πορεία κάπου φοβήθηκα ότι θα τα τινάζαμε όλα στον αέρα. Μετά τις επι-
τυχίες του καλοκαιριού και του φθινοπώρου, ήρθε ο χειμώνας και κάπου χαθήκαμε. Μα ακόμη και στις χειρότερες μας μέρες, δεν θυμίζαμε σε τίποτα το περσινό ναυάγιο. Είχα πίστη στην ομάδα. Υπήρχαν μέρες που λυπόμουν τους παίκτες, γιατί έβλεπα ότι η καρδιά ήθελε, αλλά το κορμί αδυνατούσε. Υπήρχαν μέρες που λυπόμουν τον προπονητή: αλλιώς σχεδίαζε το παιγνίδι, αλλιώς του έβγαινε (πόσες φορές δεν κάναμε αναγκαστικές αλλαγές). Πίστευα και πιστεύω σε αυτή την ομάδα. Εμάς φοβόμουν. Λάθη έγιναν και θα γίνουν. Αν όμως αντιμετωπίζουμε όλες τις προκλήσεις με το ίδιο σθένος που αντιμετωπίσαμε τα προηγούμενα παιγνίδια, τότε τα όνειρα μας δεν θα έχουν όρια. Ενωμένοι μπορούμε να ξεπεράσουμε κάθε εμπόδιο. Θεμιτά και αθέμιτα. Είμαι πολύ περήφανη γι’ αυτή την ομάδα γιατί ότι έχει πετύχει το έκανε χύνοντας τόνους ιδρώτα. Εμείς δεν έχουμε φιλικά. Παίζουμε ντέρμπι κάθε βδομάδα. Δυο φορές τη βδομάδα. Ή και κάθε 2-3 μέρες. Ακόμη και όταν αγωνιζόμασταν στην Ευρώπη, το δικό μας πρόγραμμα δεν μπορούσε να αλλάξει. Δεν μας πειράζει. Μας κάνατε πιο δυνατούς. Ότι πετύχαμε, το κάναμε προωθώντας ταυτόχρονα νέα παιδιά στην ομάδα. Και αυτό είναι η μεγαλύτερη μας κληρονομιά. Είμαι τόσο περήφανη κάθε φορά που βλέπω αυτά τα παιδιά να μπαίνουν μέσα στο γήπεδο και να παίζουν με τον τσαμπουκά ενός βετεράνου! Στα πέτρινα χρόνια ζητούσαμε όλοι επίμονα 3 πράγματα: Ενότητα, τη χαμένη μας ταυτότητα και δικά μας παιδιά. Επιτέλους τα έχουμε. Γι’ αυτό διαφυλάξτε τα. Οι μεγάλες ομάδες δεν κτίζονται σε μια μέρα. Κτίζονται μέσα από τις δοκιμασίες. Και αν εμείς διαφυλάξουμε αυτά τα τρία συστατικά, θα έχουμε μεγάλη ομάδα για πολλά χρόνια!
ΚΛΙΚ ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΤΗΝ ΕΠΙΣΗΜΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ, TO ΑΠΟΛΛΩΝ WEB-TV,
ΑΠΟΛΛΩΝ ΛΕΜΕΣΟΣ | 44
www.apollo