Ans eist

RICHTLIJNEN RONDOM HERINVESTERING STUFI MOETEN CONCRETER

LUCKY FONZ III WIL NIET DE DOMINEE UITHANGEN

STEWARDS HOUDEN PETER KNOOPE ORDE TIJDENS OVER HAAT TEGEN N.E.C. - ADO HET WESTEN

ANS ZWEEFT

ANS EIST Algemeen Algemeen Nijmeegs Nijmeegs Studentenblad Studentenblad // jaargang jaargang 31, 31, nummer nummer 7 5

Vooraf Tekst: Redactie P. 2

commentaar Zo vlak voordat Han van Krieken de Erasmustoren op slot draait en het oh zo katholieke Stichtingsbestuur de rugzak inpakt voor een gezamenlijke voettocht naar Santiago de Compostella wil ANS de top van de RU graag nog een Bindend Bestuursadvies (BBA) meegeven. ANS eist dat de volgende zaken in het BBA worden opgenomen: 1. Langer nadenken over taalgebruik op de RU De nieuwe saladebar heet HappySalads, omdat er toevallig een boek met die naam op tafel lag en ‘dat wel leuk klonk’. Een blije salade, wat moeten we ons daarbij voorstellen? Bedoelt u een giechelend hoopje veldsla, een salade caprese aan het lachgas of een bulderende Caesar salad?

Maakte de tomaat net een schuine grap tegen de wortel, of was de aardbei in de fruitsalade net over een bananenschil uitgegleden? Denk voortaan iets langer na over het gebruik van studentikoos, Engels taalgebruik op de campus. Nee, wij kopen die croissant en die fles sinaasappelsap echt niet samen omdat ze ‘better together’ zijn. Klef gedoe.

2. Een gelijke man-vrouw-verdeling binnen het CvB ‘Je kunt stellen dat de witte man dominant is geweest in het vormgeven van de systemen die we nu kennen’, aldus Sylvana Simons. ‘Toen die systemen werden ontworpen, waren vrouwen en migranten geen partner in het gesprek.’ Ook het CvB bestaat voor tweederde uit witte mannen van middelbare leeftijd. Wilma de Koning vormt hierbij de feminiene uitzondering. ANS eist een gelijke verdeling van mannen en vrouwen binnen het CvB. De keuze is aan u: het derde lid heet voortaan Hanna van Krieken, of Daniëlle Wigboldus.

3. Geef TvA een tweede kans De RU heeft plannen om de bouwwerken aan de lelijkste straat van Nijmegen af te breken. De labyrinten die door moeten gaan voor universiteitsgebouwen kunnen echter een nieuwe functie krijgen. Freerunners bestoken de Lindenberg in het centrum met kunst- en vliegwerk, een fenomeen dat de ouderen van vandaag niet kunnen waarderen tijdens hun uitstapje naar de stad. Door TvA te behouden, kunnen de acrobaten van de straat hun kunsten op peil houden in de doolhoven van de RU en kunnen de AOW-trekkers met een geruste pacemaker achter de geraniums zitten.

Ook voor ANS is het bijna vakantie. Wij gaan deze zomer azijnpissen over de grens en citroenen plukken in Spanje.

Wie weet treffen we elkaar in Santiago.

De hoofdredactie

ans

Online Vrolijk groenvoer en goede doelen Door het zweterige weer van de afgelopen tijd is het niet ondenkbaar dat je een keer geen zin hebt in een warme hap of slappe boterham met kaas. Daarom kun je sinds kort in de Refter terecht voor verse salades en sapjes. Omdat de campusshop al enige tijd leegstond, heeft het Facilitair Bedrijf van de RU besloten een heuse saladebar te huisvesten in deze ruimte. Aangezien De Refter over ruim een jaar wordt omgebouwd tot foodcourt, is HappySalads slechts een tijdelijk fenomeen.

Mocht het concept geen denderend succes zijn, dan kan de ruimte binnen een mum van tijd worden heringericht. Daarnaast werd bekend dat de RAGweek een recordbedrag ophaalde voor twee goede doelen. Stichting Nationaal AYA ‘Jong en Kanker’ en Estrela da Favela mogen onderling maar liefst 27.356,76 euro verdelen.

Dat is zeker 2500 euro meer dan vorig jaar. Studenten konden geld doneren tijdens verschillende activiteiten en acties. Zo werd er driftig gegokt, gebierpongd en zelfs gezwerkbald voor het goede doel. Een compliment aan alle gulle gevers en het ijverige bestuur.

Terug naar de stembus Het kan je haast niet ontgaan zijn: de kieslijsten van de studentenpartijen zijn weer bekend en ook de punten waarvoor ze willen strijden zijn openbaar gemaakt. De campagnemolen voor de studentenraadverkiezingen van de RU draait weer op volle toeren. asap, AKKUraatd en De Vrije Student krijgen concurrentie van nieuwkomer Faculteitsbelangen in de strijd om de meeste stemmen. In aanloop naar de verkiezingen zet ANS de partijprogramma’s voor je op een rijtje. Ook ander nieuws rondom de studentenelectie is terug te vinden op de website. Stemmen kan van 29 mei tot en met 1 juni. Op 2 juni zal de uitslag bekend worden gemaakt.

Op de hoogte blijven van al het studentennieuws?

Check dan www.ans-online.nl, volg ons op Twitter (twitter.com/ANS_Online) of like de ANS-pagina op Facebook (facebook.com/ANSnijmegen).

deze ANS

Tekst: Redactie Deze ANS P. 3

04 Ik word minister en neem mee...

Als de minister van het leenstelsel kreeg Jet Bussemaker de afgelopen jaren behoorlijk veel kritiek te verduren. ANS won advies in bij de VSNU, de LSVb en het ISO voor een succesvol ministerschap. Hoe moet het beleid van de nieuwe minister van Onderwijs er uitzien?

13 Zij beslist 04

Demissionair minister Lilianne Ploumen gaat de komende vier jaar aan de slag als Tweede Kamerlid. In de Kamer wil ze zich inzetten voor de rechten van vrouwen.

‘Ik vind dat je je stem moet laten horen als onrecht jezelf aangaat en je daar iets aan kan veranderen.’

18 Relaxed op de RU Het taalgebruik op en rond de campus verandert: meer korte kreten, meer Engels.

Studenten worden steeds vaker om de oren geslagen met ‘Change Perspective’, ‘Radboud Rocks’ en ‘I love law’. Waarom komen deze leuzen vandaan? Zijn ze here to stay, of gone tomorrow?

13

18

22

22 Op gelijke voet Ze heeft de Tweede Kamer niet gehaald, maar dat weerhoudt Sylvana Simons er niet van zich hard te maken voor gelijkwaardigheid in Nederland. Simons vertelt over de ideeën waar zij en haar partij Artikel 1 voor staan. ‘Veel Nederlanders zijn tolerant, maar dat is nu juist het grote probleem.’

05

Verward

07

Het Laatste Oordeel

08

Vallen en opstaan

11

CC’tje

16

Middenpagina

21

De Graadmeter

26

Het Issue

28

Stamgasten

30

Deze ANS niet/ Kutkunst/ Colofon

31

Crypto

32 Gevonden Voorwerp

Ik word minister en neem mee... Tekst: Noor de Kort/ Illustratie: Rens van Vliet P. 4

ik word minister en neem mee...

Met de invoering van het leenstelsel maakte demissionair minister Bussemaker van Onderwijs zich niet bepaald populair bij studenten. Om niet de nieuwe kop van Jet te worden kan haar opvolger wel wat tips gebruiken. ANS vroeg de VSNU, de LSVb en het ISO om raad voor vier succesvolle jaren ministerschap.

1.

Investeer het basisbeursgeld enkel en alleen in het hoger onderwijs Na invoering van het leenstelsel in 2015 besloot Jet Bussemaker, inmiddels demissionair minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap, dat het basisbeursgeld volledig moest worden geïnvesteerd in de kwaliteit van het onderwijs. De nieuwe minister moet erop toezien dat het geld inderdaad alleen hieraan wordt besteed, want er zijn veel kapers op de kust.

De kans is aanwezig dat instellingen het geld in andere zaken steken dan onderwijs, zoals gebouwen of onderzoek. De nieuwe minister mag de belofte van Bussemaker echter niet breken.

Volgens Jarmo Berkhout, voorzitter van de Landelijke Studentenvakbond (LSVb), bestaat het gevaar dat een deel van het budget wordt gebruikt om het bedrijfsleven te stimuleren meer te investeren in het hoger onderwijs. ‘Dat vind ik heel slecht, want het geld moet gewoon worden ingezet voor verbetering van de onderwijskwaliteit.’

Jan Sinnige, voorzitter van het Interstedelijk Studenten Overleg ziet ook in dat toezicht op besteding van het geld van groot belang is. ‘Als je het geld op de rekening van de universiteit stort, weet je nog niet zeker dat het aan studenten ten goede komt, terwijl dat wel de belofte is.’ De verantwoordelijkheid van de nieuwe minister eindigt dus niet als het geld is overgemaakt aan de instellingen.

2.

Voorkom overlap van taken Voor een goed functioneren van de nieuwe minister van Onderwijs is een duidelijke taakverdeling tussen de minister en staatssecretaris van groot belang. Volgens Karl Dittrich, voorzitter van de Vereniging van Universiteiten (VSNU), zaten minister Bussemaker en staatssecretaris Sander Dekker elkaar bij sommige onder-

werpen in de weg. Dit was vooral het geval bij wetenschap.

‘Wij hebben gemerkt dat het maken van afspraken daardoor niet altijd even soepel verliep’, legt hij uit. ‘Om iets voor elkaar te krijgen moest je langs verschillende bureaus en kamers, en waren er meerdere handtekeningen nodig.’

Dit moet de komende jaren dus anders. Baken goed af wie waar verantwoordelijk voor is.

3.

Hou het hoger onderwijs betaalbaar voor iedereen Met de invoering van het leenstelsel zaagde demissionair minister Bussemaker aan de poten van de toegankelijkheid van het hoger onderwijs. Tegenwoordig is het volgen van een opleiding voor sommigen simpelweg te duur. De nieuwe minister moet ervoor waken dat het hoger onderwijs toegankelijk blijft voor iedereen die daarvoor de capaciteiten heeft.

Om hiervoor te zorgen, moet de stijging van het wettelijke collegegeld worden begrensd. Sinnige vertelt dat het bedrag voor een jaar studeren in zes jaar tijd steeg van 1713 euro naar 2006 euro komend collegejaar. Een eerste stap in de goede richting zou het bevriezen van het wettelijke collegegeld zijn. ‘Zodra je gaat studeren, moet worden vastgesteld welk bedrag je de komende vier jaar gaat betalen’, legt hij uit. Sinnige vervolgt dat studenten op dit moment in een onzekere situatie verkeren. ‘Je gaat voor drie of vier jaar een verbintenis aan met een universiteit of hogeschool en het collegegeld kan ondertussen alle kanten opgaan. Om deze reden stoppen met je studie is echter een rigoureuze beslissing. Als een krant te duur wordt, zeg je het abonnement op. Zo simpel ligt het niet met een studie.’

Een andere manier om het onderwijs voor meer mensen toegankelijk te maken, is het uitbreiden van de aanvullende beurs. Deze moet worden verhoogd en voor meer studenten beschikbaar zijn, vindt ook Berkhout. ‘Dat is een aanmoediging voor mensen om te gaan studeren.’

4.

Wees terughoudend met het doorvoeren van nieuwe maatregelen Om te zien of een maatregel echt werkt, is tijd nodig. Nu is er vaak geen ruimte voor universiteiten om fouten te maken en hiervan te leren. ‘Als er nu iets gebeurt wat niet bevalt, neemt de politiek meteen maatregelen’, vertelt Dittrich. Hierbij realiseren politici zich volgens hem onvoldoende dat een nieuwe afspraak niet per definitie een goede oplossing is. ‘Elke extra regel kan tot problemen bij de uitvoering ervan leiden. Deze kan daarnaast de lasten versterken in plaats van verminderen.’ Dittrich vervolgt dat de overheid er ook nog op wil toezien dat regels werken zoals ze zijn bedoeld, als ze eenmaal zijn doorgevoerd. ‘Dit circus aan toezicht is onnodig groot.’

In plaats van het opleggen van maatregelen zou de overheid meer in gesprek moeten gaan met universiteiten als er een probleem opspeelt. Dittrich legt uit dat nieuw beleid dan niet nodig is. ‘Kijk eerst of iets kan worden opgelost door met de betrokkenen te spreken: waarom is iets op een bepaalde wijze gegaan, wat hadden we anders kunnen doen, wat zijn de consequenties en op welke manier komen we met hetzelfde beleid tot een andere uitkomst?’ Dan voelen universiteiten zich met meer vertrouwen behandeld, blijft de overheid niet steken in administratieve rompslomp en kunnen instellingen echt vooruitgang boeken. ANS

Column Lex Crijns P. 5

verward Lex Crijns snapt er af en toe helemaal niets van en probeert zijn verwarring in vierhonderd woorden voor u samen te vatten. Als u het niet begrijpt, vindt hij dat niet erg; dan is hij tenminste niet de enige.

Met vriendin Suusje ga ik deze zomer een reis maken door het voormalige Oost-Duitsland – tevens natuurlijk het huidige Oost-Duitsland. Nadat we onze Interrail-passen hadden aangeschaft, was onze volgende stap het boeken van overnachtingen. Een maand geleden nam ik eens een voorzichtig kijkje op Booking.com, gewoon om te zien wat het aanbod was. Ik voerde een paar willekeurige data in augustus in en koos Berlijn als bestemming. Suusje is nog nooit in Berlijn geweest, dus daar zouden we ongetwijfeld heen moeten.

Zodra ik op enter drukte, veranderde mijn beeldscherm in een wirwar van urgent uitziende rode tekstjes in dito balkjes, vergezeld van dwingende uitroeptekens. Bij de allereerste advertentie stond de volgende tekst: “U heeft ‘t gemist! We hebben 4 minuten geleden onze laatste beschikbare kamer bij deze accommodatie gereserveerd.”

Bij elke andere advertentie die ik kon vinden stond “Erg gewild!”, of “Nog maar 4 vrij op deze site!”, of “45 mensen bekijken op dit moment deze advertentie!”

Mijn hart begon sneller te kloppen. Ik gaf mezelf vier seconden om de geschikte kamer te vinden. Ik zou ze krijgen, die 44 anderen. Ik kreeg één van die laatste vier kamers, punt uit. Geld was geen factor meer. Ik zou wel extra gaan lenen. En kritisch mochten we ook niet meer zijn. We moesten een kamer hebben voordat één of andere Truus of Thierry ‘m kreeg, want dit was vakantie.

En vakantie is oorlog.

Nog net op tijd kwam ik weer tot mezelf. Dit was niet de manier waarop ik mijn vakantie wilde vieren. Ik wilde geen fortuin betalen voor een kamer zonder toilet waar we vijf dagen lang met acht dronken Engelsen mochten overnachten. Ik wilde iets persoonlijkers. Samen met Suusje gaf ik de site Airbnb een kans. Binnen no-time hadden we een kamer gevonden in hartje Berlijn, in het huis van Martin en Maria. Martin en Maria gaven hun gasten graag tips over bezienswaardigheden en hielden van een gezellig praatje en een kopje koffie. We hebben meteen geboekt.

Ja, ik weet wat Lubach over Airbnb gezegd heeft: het bedrijf verwoest hele binnensteden, maar bij Martin en Maria is vakantie tenminste geen wedstrijd. Doe mij maar die kop koffie.

Adverteren? Kijk op ANS-Online.nl P. 6

ansjes De Kindertelefoon Nijmegen zoekt vrijwilligers!

Ben jij: - een goede luisteraar met een hart voor kinderen/jongeren?

- ouder dan 18 jaar?

- minimaal 6 uur per week beschikbaar?

Mail of bel ons voor meer informatie. nijmegen@kindertelefoon. nl of tel: 030 34 104 60

Een Ansje mag maximaal 35 woorden bevatten en kost 5 euro voor studenten en 10 euro voor externen. De waarde van de aangeboden goederen mag de 900 euro niet te boven gaan. Mail naar: stichtingmultimedia@gmail.com

Tekst: Roy Arnts/ Foto: Ted van Aanholt Het Laatste Oordeel Leef, woon, werk, feest... met ANS P. 7 P. 7

het laatste oordeel Duffe opsommingen of ultiem entertainment?

ANS verschanst zich in de collegebanken om een genadeloos oordeel te vellen over het onderwijs aan de RU. Studie: Rechtsgeleerdheid

Eindcijfer:

College: Economie en Jaarrekening, 13 april, 10.45-12.30, CC1 Docent: Drs. C.J.J. van Hooijdonk Uitstraling: Professor Bromsnor Publiek: Verloren juristen Inhoud: Institutionele economie

Chris van Hooijdonk poetst zorgvuldig zijn bril en zet hem weer op om nog een laatste blik op zijn slides te werpen. De Rechtenstudenten weten duidelijk dat het college online komt te staan: CC1 is maar voor de helft gevuld. ‘Vandaag gaan we het hebben over nieuwe institutionele theorieën, maar eerst behandelen we nog het laatste deel van vorige week over moral hazard.’ Hij begint zijn monoloog in sneltreintempo en vingers vliegen over de toetsenborden. Een typcursus is aan te raden voordat je een college van Van Hooijdonk bezoekt.

Door het hoge tempo weet hij de studenten niet bij de les te houden: sommigen vestigen de aandacht op online shoppen. Van Hooijdonk geeft ondertussen structureel bij elk punt op de slides uitleg, gevolgd door een voorbeeld. Soms komt hij met persoonlijke voorbeelden, zoals bij het begrip moral hazard. ‘Ik had schoenen met te weinig steun gekocht en ik voelde me belazerd. Toen ik ze doorverkocht, heb ik daarom de koper niet verteld dat het zulke slechte schoenen waren. Dit is een typisch voorbeeld van moral-hazard-gedrag.’

Van Hooijdonk dwaalt vaak af van de collegestof. Tijdens deze afdwalingen schroomt hij niet om zijn politieke mening door te laten schemeren. ‘Voor de verkiezingen is iedereen heel vijandig en na de verkiezingen zijn ze allemaal vrienden. Alleen Pechtold is altijd vriendelijk; hij is een wolf in schaapskleren.’ Van Hooijdonk werpt een blik op de klok: ‘Goed, tijd voor een pauze.’

Na de onderbreking is het tijd voor een uitgebreid relaas over eigendomsrecht en de transactiekostentheorie.

Van Hooijdonk ijsbeert druk voor zijn lessenaar. Hij legt de stof uit, terwijl hij diep in gedachten is en naar de grond staart. Opeens kijkt hij op, waarna hij met veel

humor uitwijdt over de nieuwe panda’s in Ouwehands Dierenpark om het eigendomsrecht uit te leggen. ‘De dierentuin heeft een recht van vruchtgebruik op die twee luie beren, maar als die panda’s een nieuw pandaatje maken, dan mag hij maximaal 4 jaar in Rhenen verblijven. Daarna moet hij terug naar China.’

Na een driftige uitleg over de transactiekostentheorie werpt Van Hooijdonk een blik op de klok, waarna hij besluit nog twee slides te bespreken. Een aantal studenten zucht en kijkt ongeduldig om zich heen. Het college heeft duidelijk zijn tol geëist van het publiek.

Van Hooijdonk merkt dit en houdt het toch maar bij één slide. ‘Volgende week gaan we verder over asset specificity.’ Het uitstapje van de juristen naar de economie zit er voor deze week weer op.

Het Laatste Oordeel der Studenten Veel studenten zien de relevantie van dit vak voor hun studie rechtsgeleerdheid niet in. Ook zijn zij niet te spreken over het hoge tempo van het college. ‘Hij spreekt warrig, herhaalt veel en dwaalt af naar dingen die er niet toe doen,’ vindt een van hen. Een andere jurist prijst Van Hooijdonk juist: ‘Hij geeft veel en goede voorbeelden.’ Voor de meeste studenten is Van Hooijdonk zelf niet het grootste struikelblok, maar de vakinhoud. ‘Het vak moet juridischer worden ingekleurd, want nu is het niet belangrijk voor ons.’ ANS

vallen en opstaan

Bij het Radboud Sportcentrum kunnen studenten voor bijna alle sporten terecht, maar freerunnen hoort daar niet bij. Dit kan wel op andere plekken: gewoon in de Nijmeegse straten, bijvoorbeeld. ANS ging de binnenstad in en ontdekte de wereld van het freerunnen.

Tekst: Pien Goutier en Aaricia Kayzer/ Foto’s: Janine Visschedijk Vallen en opstaan P. 9

In de brandende namiddagzon ziet De Lindenberg eruit als de set van een arthousefilm. Dit oude schoolgebouw staat bij de meeste studenten bekend als cultureel centrum en feestplek. Quinten Mennen en Brandon van Schijndel komen hier echter niet om kunst te kijken op een expo of om hard te gaan op techno: voor hen heeft het gebouw een heel andere functie. Muurtjes, regenpijpen, kozijnen of zelfs het dak: alle delen van het gebouw zijn bruikbaar voor hun freerunstunts. De jongens stallen hun spullen uit in het gras en zetten muziek aan. Uit hun speakertjes klinken dansbare R&B-beats. Zonder aankondiging maakt Mennen een verre sprong van het ene muurtje naar het andere. Van Schijndel werkt zichzelf in een raamkozijn en springt er met een snelle salto weer uit. Waar anderen tijdens het rondhangen alleen maar grappen, lachen en ouwehoeren, maken Van Schijndel en Mennen tegelijkertijd salto’s en sprongen alsof het niets is. Het lijkt net apenkooien, maar dan met een aanzienlijk hoger superheldengehalte. ANS kijkt ademloos naar de capriolen van de twee freerunners en gaat met ze in gesprek.

Jong geleerd Van Schijndel was al op de basisschool gefascineerd door stunts en acrobatiek. Salto’s maken probeerde hij gewoon tijdens het speelkwartier. Volgens zijn moeder was dit allemaal maar gevaarlijk: ze raadde hem aan om op turnen te gaan. Daar vond hij niet helemaal wat

hij zocht. ‘Te weinig adrenaline’, aldus Van Schijndel.

Hij besloot te gaan freerunnen, wederom op aanraden van zijn moeder. Van Schijndel merkt overigens nog wel voordelen van zijn turnachtergrond. ‘Bij freerunnen maak je ook veel radslagen en arabieren. Bij turnen leer je die technisch perfect beheersen.’ Inmiddels doet hij al zes jaar aan freerunnen en geeft hij freerunles op sportcomplex De Hazenkamp.

Voor Mennen is de sport nog wat nieuwer, maar ook bij hem kriebelde het al vroeg. Hij rende als kleine jongen al tegen muren op. ‘Het was duidelijk dat ik daar iets mee moest gaan doen’, legt Mennen uit. Net als Van Schijndel kwam hij uiteindelijk op aanraden van zijn moeder bij De Hazenkamp terecht. Hij heeft nu drie jaar ervaring met freerunnen. Genoeg om gekke stunts te doen, maar een niveauverschil met Van Schijndel merkt hij zeker. Dat vindt hij niet erg. ‘Het helpt om te trainen met mensen die beter zijn dan jij. Je neemt dingen over, of zij kunnen je helpen met stunts die je nog niet goed beheerst.’

Levend thuiskomen De moeders van Mennen en Van Schijndel kwamen dus op het idee, maar ze kijken niet juichend toe als de jongens hun sport beoefenen. Mennens ouders hoeven zijn stunts niet te zien. ‘Ze zeggen: “Doe het maar gewoon.

Zolang wij het niet hoeven te zien en je levend thuiskomt, is het goed.”’ Van Schijndel liet zijn moeder een keer een backflip zien. ‘Doe dat alsjeblieft nooit meer’, was

Vallen en opstaan Leef, woon, werk, feest... met ANS P. P. 10 10

haar reactie. Hun leeftijdsgenoten zijn minder bezorgd.

Mennens vrienden vonden zijn stunts in het begin vooral indrukwekkend: ‘Wow, je kan een side flip!’ Helaas zijn ze er inmiddels aan gewend. ‘Nu zeggen ze eerder: “Hou eens op met je salto’s, uitslover”’, lacht Mennen.

De zorgen van hun ouders zijn niet ongegrond: de stunts gaan niet altijd van een leien dakje. ‘Toen we laatst het dak van De Lindenberg beklommen, ging het niet helemaal goed, hè?’, zegt Mennen grappend tegen Van Schijndel. ‘Je rolde toen door die plas water heen.’ Helaas zijn niet alle ongelukken even komisch: Mennen vertelt dat hij zijn nek een keer heeft gekneusd bij een dubbele frontflip. Ook heeft hij zijn rechterpols met een stunt permanent geblesseerd. ‘Ja, daar zit ik nu wel mee’, geeft hij toe. Van Schijndel heeft als resultaat van een verkeerde landing na een dubbele achteruitsalto al een tijd last van verrekte enkelbanden.

Zulke incidenten zorgen wel voor zenuwen, zeker op het moment vlak voor de sprong. ‘Soms ben ik bang dat ik weer door mijn enkel ga’, bekent Van Schijndel. Die zenuwen worden nog begrijpelijker als de jongens een ander voorbeeld aanhalen: een kennis liep na een mislukte

stunt een schedelbreuk op. Toch is dit voor Van Schijndel en Mennen geen reden om te stoppen met de sport. ‘Als je merkt dat je ergens last van krijgt, kan je gewoon iets anders trainen. Er is zoveel dat nog wel kan’, stelt Mennen.

Van Schijndel knikt instemmend. Hoewel hij nog weleens bang is om verkeerd te landen, laat hij zich daar niet door afschrikken. ‘Het is een kwestie van goed opletten. Na een tijdje weet je prima wat je aankan en wat niet.’

‘Op veel plekken waar je geweldig kan freerunnen, is dat niet toegestaan.’

Voordelen en vooroordelen De jongens hebben veel profijt van de sport: voor Van Schijndel is het de perfecte manier om zijn energie kwijt te kunnen. ‘Ik heb ADHD, dus dat is echt nodig.’ Mennen merkt op dat zijn skills hem een veilig gevoel geven,

Column Cecile Collin Leef, woon, werk, feest... met ANS P.11 P. 11

omdat je ‘gewoon keihard kan wegrennen en een dak kan beklimmen.’ Daarnaast zouden ze – in theorie – ook heel goede inbrekers zijn. Ze maken echter geen misbruik van hun talent. Sterker nog, Van Schijndel heeft zijn freeruntalent laatst nog gebruikt om zich netjes aan de wet te houden. ‘Ik was vergeten in te checken op het station, dus bij de eerstvolgende halte moest ik snel naar een paaltje. Boven stonden te veel mensen, dus ik moest beneden inchecken. Omdat ik snel over een hekje heen kon springen, was ik weer op tijd terug.’

Mennen en Van Schijndel zijn dus geen bad boys, maar ze krijgen regelmatig negatieve reacties. Vooral oudere mensen doen vaak moeilijk. ‘Op veel plekken waar je geweldig kan freerunnen, is dat niet toegestaan’, legt Mennen uit. ‘Je bent er net tien minuten en dan heeft iemand alweer de politie gebeld.’ De klachten hebben volgens de heren weinig te maken met daadwerkelijke overlast, want de muziek staat nooit hard. Van Schijndel en Mennen denken dat het vooral komt door het imago van de sport. ‘Mensen denken meteen dat je dingen kapot aan het maken bent’, vertelt Mennen. Als de klagende mensen niet al te boos overkomen, proberen de jongens nog wel eens uit te leggen hoe de sport precies in elkaar steekt. Gelukkig krijgen ze ook veel positieve reacties. ‘Ik zou alle botten in mijn lijf breken’, merkt een voorbijganger bewonderend op als hij de jongens in actie ziet.

‘Mensen denken al heel snel dat je stoer probeert te doen.’

Geen uitslovers De stunts zien er stoer uit, maar dat is niet waar Van Schijndel en Mennen het voor doen. Tegen het einde van hun sportsessie vertellen de jongens dat ze juist helemaal geen uitslovers willen zijn. ‘Mensen denken al heel snel dat je stoer probeert te doen. Dat is best irritant’, zegt Van Schijndel. De twee hebben juist serieuze bedoelingen en dromen ervan ooit aan grote freerunwedstrijden deel te nemen. ‘Ik zou heel graag meedoen aan Art of Motion, een freerunwedstrijd in Santorini.

Daar komen de allerbesten van de wereld naartoe’, vertelt Mennen. Ook Van Schijndel ziet de Griekse freerunwedstrijd wel zitten. Die serieuze ambities nemen niet weg dat de jongens ook gewoon lol trappen bij het trainen. ‘Na de training van dinsdag kijk ik alweer uit naar die van donderdag’, vertelt Mennen. Van Schijndel beaamt dat. ‘Het is iets waar je de hele week naartoe leeft.’ ANS

cc’tje Wanneer Cecile Collin haar gedachten aan het papier schenkt, zet ze jou in de CC. Zo kan jij meelezen met de studentikoze ongemakken van deze student Nederlands.

Het zonnetje schijnt, de lucht is blauw, irritante campagnelui van studentenpartijen met nutteloze flyers, verdwijn gauw! Dat waren mijn gedachten toen ik als eerstejaars wist te ontsnappen aan een college Morfologie en in de zon wilde genieten van een ijsje dat ik had gescoord in de Refter. Helaas was de rust ver te zoeken; om de haverklap kreeg ik óf een bak koffie óf een bord met tien stellingen onder mijn neus geduwd. De medezeggenschapsverkiezingen veranderden de campus in een gigantisch mijnenveld, waardoor je door TvA moest zigzaggen om opdringerige USR-kandidaten te ontwijken.

Het kon mij helemaal niks verrekken, die hele verkiezingen. Wat maakte deze flyerende flierefluiters nou belangrijker dan de andere studenten die jou het hele jaar probeerden te overtuigen om bij een vereniging te gaan, naar een dispuutsfeest te komen of om vrijwilligerswerk te doen met Siamese lilliputters in Zuid-Tadzjikistan? Leuk die ambities om de universiteit te verbeteren, maar val mij er niet mee lastig. Ik vond het als eerstejaars wel prima geregeld op de Radboud Universiteit. Bovendien wist ik de verschillen tussen de deelnemende partijen toch niet: ze hadden allebei zwarte shirtjes, namen die begonnen met een ‘a’ en ontzettend ongeloofwaardige en ambitieuze plannen voor de universiteit. Toen ik ging stemmen ging ik voor de partij die mij de meeste gratis koffie had gegeven en koos ik voor iemand van de Letterenfaculteit.

Ik kende die lui op de lijsten toch niet, dus dan gaven dit soort criteria de doorslag.

Ondertussen zijn er vier partijen in de race om de USR-zetels, is het BSA op de meeste faculteiten veranderd, is er een supermarkt in het Erasmusgebouw en zijn er continu verbouwingen gaande op de campus. Ondanks al deze veranderingen zijn we nog altijd even ongeïnteresseerd in medezeggenschap. Anderhalf jaar nadat de eerste campagnestudent mij de weg versperde op het Erasmusplein zag ik op televisie een item over studenten die in Amsterdam een universiteitsgebouw in beslag hadden genomen, omdat ze vonden dat ze te weinig inspraak hadden. Goh, dacht ik, die inspraak heb ik gewoon al. Misschien moest ik er toch maar eens iets mee gaan doen.

Interview Roy Santiago Tekst: Tijs Sikma/ Foto’s: Simone Both P. 12

Universitaire Studentenraad NU!Medezeggenschap Wil jij op de hoogte blijven van de bezigheden van de USR? Houd dan NU!Medezeggenschap in de gaten! Like ons op Facebook, volg ons op Twitter en neem eens een kijkje op onze website.

Heb je tips of opmerkingen? Loop gerust even langs bij de USR kamer (TvA 3) of stuur een mail naar usr@ru.nl.

Website: www.numedezeggenschap.nl Twitter: @NUMedezeggsch Facebook: www.facebook.com/NUmedezeggenschap E-mail: usr@ru.nl

Hallo allemaal, De afgelopen weken zijn we rustig bezig met de rest van ons USR-jaar. Het weer wordt steeds beter en onze berichten passen we daarop aan. Zo kunnen we melden dat in september zowel de pilot flexibel studeren als de bestuursminor beginnen! De pilot flexibel studeren is voor iedereen die bestuurswerk doet, een toptalent is, mantelzorg verleent of een andere goede reden heeft om gebruik te maken van deze regeling. Het is nog niet helemaal rond, maar de insteek is dat je minder vertraging op hoeft te lopen tijdens je opleiding. De bestuursminor is een mooie aangelegenheid om tijdens je bestuursjaar meer te weten te komen over besturen en tegelijkertijd studiepunten te halen. Als je nu denkt: ‘wow, chill’, dan hebben wij dat in ieder geval goed gedaan.

Nu is er nog een dingetje waar we wel een kluif aan hebben, namelijk de investeringen van het studievoorschot. Een paar jaar geleden heeft men in Den Haag besloten om de studiefinanciering af te schaffen en dit geld te investeren in de verbetering van de kwaliteit van het onderwijs. Voorgaande jaren was dit een investering die de universiteiten zelf deden als voorschot, maar vanaf komend jaar komt

dit geld vanuit Den Haag. Waar wij ons zorgen om maken, is dat dit geld volgens de prognose voornamelijk wordt uitgegeven aan zaken die niets te maken hebben met de verbetering van de onderwijskwaliteit. Wij springen dus nog een laatste keer in de bres om het leuker te maken om hier te studeren.

Ook niet onbelangrijk zijn de aankomende verkiezingen.

Inderdaad, die van de waterschappen; zij zorgen er immers voor dat we droge voeten houden.

Nog belangrijker zijn de verkiezingen voor de USR, FSR’en en OLC’s! In de week van 29 mei tot en met 1 juni kunnen jullie allemaal stemmen op je favoriete partij, mensen en idealen. Zoals Tim Hofman zou zeggen: stem je allemaal de moeder! Want iemand moet van ons het stokje overnemen om leuke stukjes te schrijven en dingen te doen.

Wat wellicht ook bekend klinkt is het volgende: onze kamer is nog steeds open voor iedereen die zin heeft in koffie, ergens benieuwd naar is, vragen heeft of een handtekening wil. We zijn ook te bereiken via usr@ru.nl en houd vooral onze Facebook in de gaten, want we gaan nog enorm spammen.

(Advertentie)

zij beslist

Als minister van Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking zette Lilianne Ploumen zich onder andere in voor vrouwenrechten. Ook als Tweede Kamerlid wil ze dit blijven doen. ‘Vrouwen zijn vaak vals bescheiden. Ze mogen zich best wat meer laten horen.’

Zij beslist Tekst: Wout Zerner/ Foto’s: Kelley van Evert P. 14

De gangen van de Tweede Kamer staan vol met verhuisdozen. De nieuwe Kamerindeling na de verkiezingen leidt tot een volksverhuizing in de achterkamertjes van het Binnenhof. Lilianne Ploumen, demissionair minister van Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking, beleeft ook hectische tijden. ‘Ik heb het in tegenstelling tot sommige andere demissionaire ministers nog heel druk’, vertelt ze.

‘De buitenlandse handel staat immers niet stil.’ Daarnaast is de aandacht voor Ploumen als persoon sinds januari snel gestegen, toen ze het initiatief nam voor het project She Decides. Dit leverde haar veel positieve reacties uit binnen- en buitenland op. In het programma van Arjen Lubach werd ze zelfs omgedoopt tot Superploumen.

Deze superheldenstatus betekent echter niet dat Ploumen onverwoestbaar is. Bij een ongeluk met een fietser liep ze een blessure aan haar schouderband op. ‘Het is vervelend, maar ik heb lekkere chocolaatjes gekregen van een lieve D66-collega. Jullie moeten het ongeluk wel in het interview zetten. Anders denkt iedereen als ze de foto zien: “Wat is daar gebeurd?”’

Naast haar taken als demissionair minister is Ploumen ondertussen ook geïnstalleerd als Tweede Kamerlid. Als nummer tien op de kieslijst van de Partij van de Arbeid (PvdA) dreigde ze, door het tegenvallende resultaat van haar partij, geen zetel in de Tweede Kamer te bemachtigen. Dankzij meer dan 20.000 voorkeursstemmen is ze uiteindelijk toch verzekerd van een plekje in de blauwe fauteuils. ‘Volksvertegenwoordiger zijn is sowieso al een hele eer. Als zoveel mensen op jou hebben gestemd, ben je verplicht de stem van de kiezer te laten horen.’ ANS sprak met Ploumen over haar periode als minister, de strijd voor vrouwenrechten en haar nieuwe rol in de politiek.

Superploumen in de tram Wegens de teleurstellende verkiezingsuitslag van de PvdA moet Ploumen het ministerschap achter zich laten. ‘Ik vond het geweldig om minister te zijn’, zegt ze enthousiast. ‘Wanneer ik het nieuws kijk, denk ik vaak: “Daar zou iemand iets aan moeten doen.” Het is fijn dat ik als minister ook veel kan bewerkstelligen, maar je kan natuurlijk niet alles oplossen. Ik heb bijvoorbeeld de burgeroorlog in Soedan niet veroorzaakt en ik kan deze ook niet oplossen, maar ik kan wel iets doen om de mensen daar te helpen. Dat geeft een goed gevoel.’

‘Met zoveel stemmen ben je verplicht de stem van de kiezer te laten horen.’

Ploumen ondernam, via She Decides, meteen actie toen president Donald Trump van de Verenigde Staten een maatregel nam waarmee hij subsidie voor bepaalde goede doelen stopzette. Organisaties die wereldwijd vrouwen met anticonceptie en abortus helpen, ontvangen door de maatregel geen subsidies meer. ‘Trump kondigde de subsidiestop in het weekend aan en daarna ging het snel. Maandag heb ik op mijn departement aangekondigd dat we hieraan iets moesten doen. Mijn ambtenaren stelden voor om eerst te gaan overleggen met andere landen, maar ik vond dat we meteen in actie moesten komen. De organisaties hebben immers onmiddellijk last van een financieringsstop.’ Het initiatief van Ploumen maakte veel los. Al snel spraken ver-

Zij beslist P. 15 Leef, woon, werk, feest... met ANS P. 15

schillende landen hun steun uit voor het initiatief, waardoor inmiddels al 181 miljoen euro is opgehaald. ‘Mijn functie als minister van Ontwikkelingssamenwerking heeft mij geholpen bij het opzetten van het project; ik ken het reilen en zeilen van de politiek. Daarnaast heb ik in de loop der tijd veel contacten opgebouwd in landen als Ghana en Ethiopië waardoor je de ministers in deze landen sneller bereikt. Die regeringen zijn overigens zeer bereid om te helpen. Ze beseffen zich namelijk dat de vrouwen en meisjes in hun landen de dupe van de financieringsstop zijn.’

Het initiatief van Ploumen werd door veel mensen positief ontvangen. ‘Niet alleen in Nederland, maar ook internationaal hoor ik van veel mensen dat ze blij zijn met de aandacht voor vrouwenrechten. De belangstelling voor het project en mij als initiatiefnemer zie ik als een bevestiging dat veel mensen het thema belangrijk vinden. Ook in de media was er veel aandacht voor het project van Ploumen.

In het programma Zondag met Lubach werd de minister omgedoopt tot Superploumen. Als dit ter sprake komt, begint ze meteen te stralen. ‘Dat was superleuk!’, zegt ze enthousiast. ‘Ik zat in mijn joggingbroek op de bank tv te kijken, toen mijn man opeens zei: “Hé, dit gaat over jou.”

Later zijn bij een demonstratie ook nog spandoeken met een afbeelding van Superploumen gebruikt. Een van die doeken hangt op mijn kamer in het departement.’ De plotselinge bekendheid van Ploumen zorgde ook voor meer aanspraak op weg naar haar werk. ‘Eerst kon ik ongestoord in de tram zitten, maar dat is voorbij. Mensen komen nu vaak naar mij toe met de vraag of ik Superploumen ben.’

De stem van Limburg Het is niet verwonderlijk dat Ploumen initiatief nam voor She Decides. Vrouwenrechten zijn altijd een belangrijk onderwerp voor haar geweest. ‘Zolang ik mij kan herinneren ben ik met vrouwenrechten bezig geweest. Dat komt vooral doordat ik in het Maastricht van de jaren zestig veel ongelijkheid tussen jongens en meisjes zag. Toen is mijn interesse in het onderwerp ontstaan. Ik vind namelijk dat je je stem moet laten horen als onrecht jezelf aangaat en je daar iets aan kan veranderen. Je kan altijd iets doen, of je nu minister, Tweede Kamerlid of student bent.’

Als Tweede Kamerlid ziet Ploumen daarom nog genoeg kansen om invloed uit te oefenen op het beleid. ‘Ik zit nu niet meer zelf achter het bordje “Nederland”, maar ik kan er nog wel voor zorgen dat degene achter dat bordje het juiste zegt. Daarvoor heb ik wel zoveel mogelijk steun nodig.’ Deze hulp hoeft niet alleen vanuit haar eigen partij te komen. ‘Ik ben al druk bezig om partij-overschrijdend steun te zoeken. Zo heb ik met de meeste Limburgse Kamerleden al een groep opgericht om ook de stem van Limburg in de Tweede Kamer te laten horen.’ Terwijl Ploumen triomfantelijk naar haar tablet wijst zegt ze: ‘We hebben zelfs al een groepsapp.’

Valse bescheidenheid ‘Vandaag de dag is er in Nederland niet altijd sprake van gelijke rechten voor vrouwen en mannen’, vindt Ploumen.

In de Tweede Kamer zitten bijvoorbeeld nog altijd meer mannen dan vrouwen. ‘Ik ben heel blij dat er op de kieslijst van mijn partij altijd een gelijke verdeling is tussen de geslachten, omdat er in de wereld ook een gelijke verdeling is. Ik zou het fijn vinden als andere partijen dat ook zouden doen en ik weet dat veel vrouwen in de Kamer het met mij eens zijn.’ Vrouwen kunnen ook zelf iets doen, vindt Ploumen. ‘Ze zijn vaak vals bescheiden, maar ik vind dat je moet staan voor wat je doet. Vrouwen mogen zich best wat meer laten horen. In 2018 zijn de gemeenteraadsverkiezingen en ik hoop dan ook dat veel vrouwen zich dan zullen aanmelden om de gemeenteraad in te gaan.’

De ongelijkheid is ook terug te vinden op de werkvloer.

‘Vrouwen verdienen vaak minder dan mannen voor dezelfde werkzaamheden’, vertelt Ploumen. De oorzaken van deze verschillen zijn nog altijd niet helemaal duidelijk. Dat is een deel van het probleem, benadrukt ze. ‘Een deel van de salarisverschillen is te verklaren: vrouwen werken parttime of hebben minder werkervaring. Een ander deel van de verschillen is moeilijker te verantwoorden. Dit ontstaat doordat vrouwen minder bluffen in onderhandelingen en werkgevers niet zo op salarisverschillen bedacht zijn.’

Ploumen werkt daarom aan een wetsvoorstel om ongelijke beloning strafbaar te stellen. Op dit moment moeten vrouwen bij ongelijke beloning zelf het bewijs aandragen.

Deze bewijslast wil Ploumen verschuiven naar de werkgever. ‘Ik vind het niet fair dat een vrouw in Nederland zelf achter de ongelijke beloning aan moet. Ze moet eerst aan collega’s gaan vragen hoeveel ze verdienen. Dat vinden Nederlanders al heel ongemakkelijk. Als een vrouw dan de gegevens heeft verzameld moet ze naar haar baas stappen. Daar moet je heel dapper voor zijn.’ Het wetsvoorstel is in de maak, alleen is er nog een hobbel in de weg. ‘Formeel mag ik nog niet het woord voeren in de Kamer’, legt Ploumen uit. ‘Ik stem wel en ga naar de fractievergadering, maar door mijn demissionaire ministerpost kan ik pas het woord voeren als er een nieuw kabinet is.

Dat betekent echter niet dat ik niks kan doen.’ Lachend voegt ze toe: ‘Wanneer ik wel mijn zegje mag doen in de Tweede Kamer, kan ik door mijn voorbereiding direct in actie komen.’ ANS

www.ans-online.nl. Tekst: De redactie / colofon P. 16

Ans deze maand P. 17

Relaxed op de RU Tekst: Rein Wieringa/ Illustraties: Bibi Queisen P. 18

relaxed op de ru Radboud Rocks, Change Perspective, I love law: steeds vaker komen korte kreten en Engelse slogans voorbij op de campus. De universiteit gaat mee in de trend om haar taalgebruik aan te passen aan de doelgroep. Waar komt dit vandaan, en zitten studenten er wel op te wachten?

‘Where products and stories get together’, staat in grote letters op het raam van de nieuwe Spar University aan het Erasmusplein. Wie naar binnen loopt, komt teksten tegen als ‘beter eet je dit broodje vandaag op’ en ‘buy me food and I am yours’. Andere plekken op en rond de campus hebben hun taal op een soortgelijke manier aangepast.

De SSH& (voorheen SSHN) heeft de slogan ‘hier wonen studenten’ op al haar gebouwen geplakt, en past haar communicatie aan op haar publiek: ‘Een aangetekende brief ontvangen, is dat niet een beetje ouderwets?’ Wie graag met een tas of shirt van de Rechtenfaculteit wil rondlopen, koopt merchandise met de leus ‘I love law’.

In De Refter is onlangs een heuse saladebar onder de naam HappySalads geopend. De universiteit organiseert evenementen onder het vaandel van Radboud Rocks en Radboud Reflects, en voert als slagzin ‘change perspective’. Kortom: het taalgebruik op en rond de universiteit verandert.

Ook Lieke Verheijen, promovendus taalbeheersing bij Nederlandse Taal en Cultuur, merkt een duidelijk verschil met vroeger. ‘Ik loop inmiddels bijna tien jaar op deze campus rond en ik merk dat de presentatie meer op studenten wordt gericht en minder formeel is geworden. Dat is vooral te merken aan het gebruik van Engelse woorden, wat we in de taalkunde code switching noemen.

Verder zie je meer afkortingen en sms-taal zoals de & in SSH& en het dubbelzinnige RU in RU in Town tijdens de intro een paar jaar terug.’ De gemiddelde student wordt dagelijks al om de oren geslagen met Engelse slogans, hippe woorden en vlotte taal, maar nu gaat ook de universiteit hierin mee. Waar komt deze trend vandaan, en is het een ontwikkeling om toe te juichen?

Blije salades De nieuwe supermarkt is een van de meest recente en meest opvallende voorbeelden van de veranderende taal

op de campus. Achter de stijl van de Spar zit een duidelijk idee: de supermarkt moet, naast een gelegenheid om in de pauze broodjes te kopen, een plek zijn waar studenten elkaar ontmoeten, verhalen uitwisselen en zich op hun gemak voelen. Niek van Aken, assistent-vestigingmanager bij de Nijmeegse Spar University, vertelt met een technobeat op de achtergrond over zijn werkomgeving. ‘In ieder geval wordt er veel over de huisstijl gepraat, dat is wel wat we willen. Ik hoor klanten teksten herhalen en zich afvragen: “Hé, wat staat daar?” Zelf vind ik het misschien iets te ver doorgeslagen, en ik merk dat mijn vrienden het te hip vinden voor een supermarkt.’

Het gebruik van gepimpte taal is niet altijd even doordacht. Dat blijkt uit de nieuwe saladebar die onlangs in De Refter is geopend. In plaats van een zakelijke naam als Radboud Saladebar of Gezond Voedsel koos het Facilitair Bedrijf (FB) voor HappySalads. David Niessen, afdelingshoofd Retail en Catering van het FB, vertelt dat er niet echt een gedachte achter de naam zit. ‘We waren op zoek naar een naam en het bleek lastig om iets goeds te bedenken. Op tafel lag een boek met salades dat Happy Salads heette, en dat vonden we eigenlijk wel leuk klinken.’ Voor de algehele toename van Engels op de campus biedt Niessen een verklaring: ‘We hebben met een groeiend aantal internationale studenten te maken, dus in Het Gerecht zijn alle menukaarten naast Nederlands ook in het Engels. Hiermee spelen wij in op de vraag.’

Twee gezichten Verheijen onderschrijft de invloed van internationalisering. ‘Het is een speerpunt van de universiteit om steeds meer internationale studenten naar Nijmegen te halen.

Die wil de universiteit natuurlijk aan zich binden, en dan helpt het als je af en toe een Engelse slogan hebt.’ Behalve internationalisering ziet ze een tweede oorzaak achter

Relaxed op de RU P. 19

de trendy teksten op de campus. ‘Het taalgebruik is kort maar krachtig’, vertelt ze. ‘Met zulke catchy slogans probeert de universiteit een jeugdig, dynamisch imago uit te stralen.’ Volgens Verheijen is de universiteit onderscheid gaan maken tussen communicatie in een formele en een informele context. De formele context bestaat uit alles in de academische sfeer: colleges, tentamens, e-mails van docenten. Evenementen, campagnes en reclames kunnen tot de informele context worden gerekend.

‘Studenten maakten een dergelijk onderscheid al’, vertelt Verheijen. ‘Het informele taalgebruik op bijvoorbeeld sociale media is heel anders dan de formele schrijftaal die ze op de universiteit moeten gebruiken.’ In de stijl van de RU is langzamerhand een soortgelijk patroon terug te vinden. ‘E-mails van de universiteit zijn in formelere stijlen dan slogans op posters en in winkels’, zegt Verheijen.

‘De RU probeert in bepaalde communicatieve contexten doelgericht aan te sluiten bij de belevingswereld van jongeren.’ Hoewel er in de collegezalen dus weinig zal veranderen, kunnen deze aanpassingen gevolgen hebben voor het imago van de universiteit. ‘Op studenten die al langer op de campus rondlopen zullen de veranderende slogans nauwelijks effect hebben, maar bij de nieuwe aanwas kunnen ze zeker een ander imago uitstralen. Misschien kan dit zelfs meespelen in de universiteitskeuze van sommige studenten’, aldus Verheijen.

Zara en Xenos Of een coole campus meer eerstejaars zal aantrekken, is nog maar de vraag. Een verdwaalde scholier die op het Erasmusplein een broodje eet, vindt de kreten maar overdreven. ‘Ik vind dit niet bij een supermarkt passen’, zegt hij met volle mond over de leuzen op de ramen

achter hem. ‘Ze doen alsof ze een of andere hippe Zara zijn.’ De meeste studenten hebben minder moeite met het veranderende vocabulaire. Rik Meijer, derdejaarsstudent Communicatiewetenschap, vindt het prima als het taalgebruik op hem wordt afgestemd. ‘Als het maar geen Xenos-taal wordt’, nuanceert hij. ‘Het moet niet te veel richting live, laugh, love gaan.’ Vierdejaarsstudent Communicatie- en informatiewetenschappen Tibbe in ‘t Veld is nog positiever. ‘Het prettige aan de slogans is dat ze kort en krachtig zijn’, legt hij uit, ‘waardoor in één oogopslag duidelijk is waar het om gaat. Mensen vinden het prettig als ze met weinig moeite het hele bericht begrijpen.’

De universiteit onderscheidt een formele en informele context.

In de informele sfeer zijn de snelle slagzinnen dus geen probleem, maar dat kan veranderen als ze ook de formele sfeer binnendringen. In de collegezaal kan een Zara- of Xenos-uitstraling beter worden vermeden, vindt Verheijen. ‘Ik kan me voorstellen dat deze stijl werkt om iets te promoten of te verkopen, maar hij moet niet te veel in de studiecontext worden toegepast. Als dat gebeurt, loopt de universiteit het risico niet meer serieus te worden genomen door studenten.’ Japke-d. Bouma, columniste voor NRC, gaat wekelijks tekeer tegen het gebruik van ‘jeukwoorden’ als “agile”, “lean”, en “scrum-

Relaxed op de RU P. 20

schijnlijk over een aantal jaar weer verdwijnen.’ Bouma ziet de huidige verengelsing ook als een modegril.

Volgens haar zullen de Engelse woorden vanzelf weer overwaaien. ‘Er komt wel weer een tegenbeweging: dan is Nederlands opeens helemaal hip.’

men” op kantoor. Bouma heeft concreet advies voor studenten die zich ergeren aan de hoeveelheid Engels in hun studieomgeving. ‘Ik vind het goed om af en toe vraagtekens te zetten bij het feit dat we Engels gebruiken op plekken waar dat helemaal niet nodig is. Studenten zouden vaker aan de bel kunnen trekken door te vragen: “Wat is dit voor belachelijk taalgebruik?”’

‘Dat Engels is ergerniswekkend, omdat het nergens voor nodig is.’

Ergernis om Engels ‘Dat Engels is wat mij betreft ergerniswekkend, omdat het nergens voor nodig is’, vindt Bouma. ‘Natuurlijk moet je Engels praten als er internationale studenten zijn, maar moet dat overal en ook als er alleen Nederlanders in de buurt zijn?’ Nanne Migchels, assistent-professor Marketing aan de Radboud Universiteit, maakt zich minder druk om de invulling van het taalgebruik. ‘Het maakt mij niet uit welke stijl de universiteit gebruikt, als deze maar eenduidig is. Radboud Rocks draait om muziek, Radboud Sports draait om sport, Radboud Reflects draait om interessante dingen om over na te denken. De naam “Radboud” is zo uniek, dat je zeker weet dat het op deze campus slaat. De vraag is of alles in het Engels moet, maar daar heeft de universiteit blijkbaar een keuze in gemaakt.’

Migchels ziet de toename van Engels op de campus als een tijdelijke ontwikkeling. ‘Honderd jaar geleden was alles op de universiteit in het Frans en daarvoor was Latijn populair. Trends als deze komen nu op en zullen waar-

Het taalgebruik op de campus is merkbaar veranderd: promotiekreten zijn bondiger geworden en op steeds meer plekken komt Engels voor. De universiteit richt zich actief op het aanspreken van internationale studenten en brengt in haar taalgebruik onderscheid aan tussen de formele en informele context. Studenten kunnen zich hier aan ergeren, maar zolang het toffe taalgebruik wegblijft uit de formele context hebben ze weinig om zich zorgen over te maken.

Wie nu in Nijmegen studeert, zal taal als “Radboud Happiness” en “R U Smart?” niet meer van de campus zien verdwijnen. Voor scholieren, kinderen of peuters die pas over jaren voet op de campus zullen zetten is dit niet zo zeker: misschien maken zij mee dat de moderne motto’s en korte kreten weer overwaaien. Omdat studenten deze flitsende frases in de tussentijd niet kunnen ontlopen of negeren, zullen ze er maar aan moeten wennen, of, in Radboud-stijl: just deal with it. ANS

Tekst en foto’s: Tijn Oostenbrink en Wout Zerner/ Illustraties: Joost Dekkers De Graadmeter P. 21

De graadmeter In De Graadmeter zijn de mogelijkheden niet te overzien. Waar kun je het beste wildkamperen, wat is het hipste kapsel en hoe scoor je het snelst een bedpartner? In De Graadmeter onderzoekt ANS de opties.

Deze keer: Bellen voor hulp

Wat: Vodafone Hulplijn: Ervaringsdeskundige Resultaat: Ex over de rooie Wanneer je wakker schrikt, komen langzaam de herinneringen aan gisteravond terug. In een (slaap)dronken toestand graai je naar je telefoon.

De kater slaat nog harder toe wanneer een wanhopig appje aan die leuke ex het telefoonscherm siert. Vodafone zal wat nog over is van je reputatie moeten redden en na een web aan keuzemogelijkheden neemt een studentikoze medewerker op. Meneer is ook jong geweest en kan zich wel inleven in dit soort nachtelijke escapades. Uit ervaring weet hij dat een ongeopend WhatsAppbericht kan worden verwijderd. Lachend drukt hij je nog op het hart: ‘Zet de volgende keer je internet uit tijdens het stappen.’ Jammer genoeg werkt WhatsApp niet zo en heeft je ex nu het genoegen jouw kansloze smeekbede terug te lezen.

Wat: OV-chipkaart Hulplijn: Tante Es Resultaat: Kat op je OV

Bij het aanvragen van een nieuwe OVchipkaart heb je per ongeluk een foto van je huisdier meegestuurd in plaats van die leuke vakantiefoto. Omdat de oplossing digitaal onvindbaar is, besluit je de helpdesk te bellen.

In een sneltreinvaart neemt een medewerker op. Met een vrolijk Surinaams accent begroet ze je. Wanneer het probleem is voorgelegd, slaat de vrolijkheid in haar stem al snel om in verbazing. Toch doet ze een poging om uit te leggen hoe je dit project weer op de rails krijgt. Haar verwarrende uitleg zorgt ervoor dat je het spoor nog verder bijster raakt. Ze valt vaker in herhaling dan er ‘werkzaamheden’ aan het spoor zijn. Je hangt op en kan een glimlach niet onderdrukken bij de gedachte aan Felix op je OV.

Benieuwd naar meer opties om te bellen voor hulp? Kijk op ANS-Online.nl.

Wat: Gemeente Nijmegen Hulplijn: Sjekkie op de lip Resultaat: IJskoude douche

Met een zwembad in de tuin word je vanzelf een legende onder studentikoos Nijmegen. Zonder vergunningen ga je nat in Nederland, dus moet een telefoontje naar de gemeente uitkomst bieden. Vrij snel wordt er opgenomen door een man met een shagstem waar de terreinmeester van de plaatselijke voetbalclub jaloers op zou zijn. Hij verwijst je door naar twee andere loketten en adviseert vooral om nog niet te gaan graven.

Dat jij eerder kan zwemmen in de benodigde vergunningen dan in het zwembad staat als een paal boven water. Nadat je hem bedankt voor zijn service meldt hij dat hij wil langskomen als het bad klaar is. Met zijn stem nog in het achterhoofd kom je tot de conclusie je dat het zwembadfeestje in het water valt. ANS

Op gelijke voet

Tekst: Rein Wieringa/ Foto’s: Kelley van Evert Op gelijke voet P. 23

Gelijkwaardigheid is het centrale thema van Artikel 1, de partij die Sylvana Simons vlak voor de verkiezingen oprichtte. Met deze partij wil Simons ongelijkheid in Nederland te lijf gaan. ‘Ons rechtssysteem, het onderwijs en de politiek zijn niet ontworpen voor iedereen.’

‘Heb je de bussen gezien waarmee het CDA door het land reed? Heb je de commercials van de VVD gezien?

Dat hadden wij allemaal niet. Op de dag dat we begonnen, 85 dagen voor de verkiezingen, had Artikel 1 nog geen leden, geen geld en geen kandidaten.’ Ondanks het feit dat haar partij de Tweede Kamer niet heeft gehaald, is Sylvana Simons trots op de verkiezingsuitslag. Haar partij verzamelde ruim 28 duizend stemmen en werd in zestien stembureaus de grootste.

Simons werd bekend als presentatrice van tv- en radioprogramma’s en als tafeldame bij De Wereld Draait Door, en kreeg veel publiciteit toen ze in mei vorig jaar besloot zich aan te sluiten bij de politieke partij DENK. In december 2016 stapte ze weer op om Artikel 1 op te richten. Haar politieke carrière was vanaf dag één controversieel, met kritiek die varieerde van carnavalsliedjes tot bedreigingen. ‘Ik heb twee dagen in de rechtbank gezeten tegenover mensen die woendend op me waren.’

Twee weken eerder werd Simons door haar collega’s naar huis gestuurd omdat ze zich een slag in de rondte had gewerkt. In de tussentijd mocht ze wel telefoneren, als het maar niet over haar werk ging. Nu is ze weer op de been en wandelt ze vrolijk café Dauphine, naast station Amsterdam Amstel, binnen. ‘Dit café is voor mij een soort tweede kantoor’, zegt ze. ‘Als ik binnenkom, is de eerste vraag: “Syl, een latte macchiato?”’ In de eerste afspraak na haar retraite spreekt ANS met Simons over acceptatie, emancipatie en de rol die de politiek daarin speelt. ‘We krijgen steeds vaker te maken met ongrondwettelijke politiek, politiek die er niet voor iedereen is.’

Heeft u het idee dat u met Artikel 1 al iets heeft bereikt?

‘Jazeker. Ik denk dat we een mooi debat over gelijkwaardigheid op gang hebben gebracht. Een aantal dagen na de verkiezingen kwam minister Ploumen met een stevige uitspraak over gelijke beloning van mannen en vrouwen, een onderwerp dat Artikel 1 tijdens de campagne op tafel heeft gelegd. Inmiddels is het 2017 en hebben we uitgesproken ideeën over hoe emancipatie eruit moet zien, maar leven we in een land waar mannen en vrouwen ongelijk worden betaald en waar vaderschapsverlof nog niet goed is geregeld. Ik hoop dat we in 2017 kunnen beginnen deze problemen aan te pakken. Ik ben ervan overtuigd dat gelijke beloning prioriteit heeft gekregen in de politiek, mede omdat Artikel 1 er steeds op heeft gehamerd.‘

Kunnen zaken als emancipatie wel van bovenaf worden geregeld?

‘Niets kan alleen van bovenaf worden geregeld, maar ik geloof erg in een combinatie van top down en bottom up.

Emancipatie moet tussen individuen plaatsvinden, maar moet ook worden ingekaderd in wetgeving die burgers faciliteert om te zijn wie ze willen zijn. Als jij bijvoorbeeld een transgender bent en je gaat door je transitie, dan moet je weten dat de overheid er is om jou te helpen. Om je transitie te kunnen doorstaan, zijn er regels nodig die je recht geven op vrije dagen.

‘Vroeger vonden we het in Nederland heel raar als twee mannen hand in hand over straat liepen. We hebben niet alleen wettelijk besloten dat we geen homofobie willen, we hebben dat idee ontwikkeld door er met elkaar over te praten. Homoseksuelen zijn voor zichzelf opgekomen en hebben laten zien dat ze als volwaardig lid van deze samenleving willen worden behandeld. Tegelijkertijd hebben we in de politiek afgesproken dat mensen geen baan mag worden ontzegd op basis van hun seksualiteit.

Dus nogmaals: dat hebben we van beide kanten bereikt.’

‘We zijn zo overtuigd van onze tolerantie dat we niet toekomen aan acceptatie.’

Hoe tolerant is de gemiddelde Nederlander?

‘Ik denk dat veel Nederlanders tolerant zijn, maar dat is nu juist het grote probleem. Wanneer we het hebben over tolerantie, zou het eigenlijk over acceptatie moeten gaan. Als ik iemand tolereer, leg ik me simpelweg neer bij het feit dat diegene er is. Ik impliceer dan: “Je mag er van mij zijn, maar dan moet ik verder geen last van je hebben.” Acceptatie vraagt ook om interesse, verdieping en empathie. Omdat we zo overtuigd zijn van onze tolerantie komen we bijna niet aan die volgende stap toe.’

Terwijl ze een zakje suiker leeggooit in haar latte macchiato, praat Simons gedreven verder. ‘Ik hoop dat de politiek de verantwoordelijkheid voelt om een goed voorbeeld te geven, en ik hoop dat de politiek goed luistert naar wat er in de samenleving speelt. Dat laatste vind ik soms spannend, omdat dat ook inhoudt dat wie

met de grootste groep is en het hardst roept, het best wordt gehoord.’ Als dat gebeurt, kunnen minderheden hier de dupe van worden, en dat zijn nu juist de groepen waar Simons het populairst is. De zestien stembureaus waar Artikel 1 de grootste was, bevonden zich allemaal in Amsterdam-Zuidoost, waar het gemiddelde inkomen laag is en 78 procent van de inwoners een migratie-achtergrond heeft.

Uw boodschap spreekt minderheden erg aan. Hoopt u ook meerderheden aan te spreken?

‘Het mooie is dat alle minderheden samen een grote meerderheid vormen. Al die verschillende identiteiten overlappen elkaar. Ik ben Amsterdammer, ik ben Nederlander, ik ben vrouw, ik ben heteroseksueel, ik ben zwart.

Op veel vlakken ben ik misschien wel een minderheid, maar op andere vlakken hoor ik echt bij de meerderheid.

Uiteraard bestaan er minderheden op gebieden als etniciteit en geloof, maar ik hoop dat mensen gaan zien dat we een gezamenlijk belang hebben bij de bescherming van onze grondrechten. Het ontstaan van dit besef zal een langdurig proces zijn: ik weet niet of ik dat nog mee ga maken. Bewustwording is altijd al een langzaam proces, maar het feit dat ik het in mijn leven misschien niet zal meemaken, betekent niet dat we er ons nu niet hard voor moeten maken.’

Waarom hebben meerderheden belang bij de emancipatie van groepen waar ze zelf niet bij horen?

‘Omdat jouw groep simpelweg de volgende kan zijn die wordt gemarginaliseerd of aangevallen. Omdat jij een kind kan krijgen dat LGBT’er is. Omdat het recht om te zijn wie je bent een universeel recht is. Als de rechten van een ander in het geding zijn, zijn die van mij ook in het geding. Ik heb er baat bij dat iedereen veilig over straat kan lopen: niet alleen mijn vriendinnen en ik, maar iedereen, want geweld in de samenleving heeft ook effect op mijn gevoel van veiligheid.’

Kunnen meerderheden zoals blanke mannen verantwoordelijk worden gehouden voor de bestaande ongelijkheid tussen bevolkingsgroepen?

‘Altijd. Ons rechtssysteem, het onderwijs en de politiek zijn niet ontworpen voor iedereen. Je kunt stellen dat de witte man dominant is geweest in het vormgeven van de systemen die we nu kennen. Toen die systemen werden ontworpen, waren vrouwen en migranten geen partner in het gesprek. Nederland is veranderd: er is meer kleur en diversiteit gekomen, en mensen zijn zich bewuster geworden van hun vrije keuze om te zijn wie ze zijn. Dat moeten we nu ook gaan terugzien in de regels en sociale afspraken.’

Op gelijke voet P. 25

Is het mogelijk dat blanke mannen zich hierdoor aangevallen voelen?

‘Ja, ze voelen zich ook vaak beschuldigd. Als je kritiek hebt op een groepsproces denken mensen dat je hen persoonlijk bekritiseert, terwijl dat helemaal niet waar is.’

Is dat de reden dat de meningen over u zo gepolariseerd zijn?

‘Als je mensen vraagt: “Kan je een beetje ruimte te maken?”, dan voelt dat voor veel mensen als: “Wegwezen, ik wil op jouw plek zitten!” Dat is denk ik waarom mensen zo fel op mij reageren: ze zien mij als symbool van een ongemakkelijke boodschap. Ze vertalen mijn boodschap als een bedreiging en vervolgens gaan ze op slot, ze luisteren niet meer. Als mijn naam onder een artikel staat, dan lezen mensen het artikel niet. Ze luisteren niet naar interviews met mij, maar zeggen: “Sylvana Simons, die moet dood”, lekker makkelijk.

‘Dat gevoel van angst wordt versterkt door politieke leiders die maar één uitspraak hebben, namelijk: “Pas op voor de ander.” ‘Ter illustratie: A banker, a worker and an immigrant are sitting at a table. There are twenty cookies in front of them. The banker takes nineteen cookies and says to the worker: “Watch out, the immigrant is trying to steal your cookie.” Dat is het systeem waarin wij leven en dat zijn de politieke leiders die op dit moment populair zijn.

We hebben een minister-president die tegen een treitervlogger zegt: “Normaal doen, of oppleuren”, en tegen zijn eigen partijvoorzitter zegt: “Ik sta pal achter je.” Dat is discriminatie in de zuiverste vorm: de ene groep heeft meer recht op falen dan de andere, maar ook meer recht op succes.’

Simons gebruikt in haar verhalen veel Engels. ‘Dat komt omdat ik daarin mijn woorden beter kan vinden’, verklaart ze. ‘When you’re used to privilege, equality feels like oppression.’ Het zijn BuzzFeed-achtige uitdrukkingen die het goed zouden doen bij een jonge doelgroep die veel gebruik maakt van nieuwe media.

Dat past bij Simons’ beeld van de leden van Artikel 1.

‘Onze leden zijn jonge, progressieve mensen, mensen die globalisering niet als iets smerigs zien, maar snappen dat het ons ook kan helpen nader tot elkaar te komen. Het zijn mensen uit de LGBT-community die niet alleen getolereerd, maar ook vertegenwoordigd willen worden. Het zijn mensen van kleur die zichzelf willen zien.’ Inmiddels zijn dit ruim duizend leden, waarmee Artikel 1 de komende gemeenteraadsverkiezingen te lijf gaat.

Wat gaat u het komende jaar doen?

‘We zijn nu heel erg druk met het organiseren en professionaliseren van Artikel 1. De partij is natuurlijk vrij rücksichtslos begonnen en nu moeten we alles even netjes gaan inkaderen. Binnenkort vindt onze eerste algemene ledenvergadering plaats, waarin een nieuw bestuur wordt gekozen en waarin we met onze leden gaan bespreken hoe Artikel 1 de gemeenteraadsverkiezingen van 2018 ingaat. Natuurlijk is het een logische stap om in Amsterdam mee te doen, maar je moet wel de juiste mensen hebben klaarstaan.

In Nijmegen is ook vraag naar Artikel 1 en er zijn daar al geschikte mensen om aan de verkiezingen deel te nemen. Nijmegen is een erg progressieve stad en daar passen wij goed bij.’ ANS

Het Issue Tekst: Vince Decates/ Illustratie: Jim Burgman P. 26

HET ISSUE

In deze rubriek staat iedere editie een ander issue centraal dat de gemoederen flink bezighoudt. Deze editie: het auteursrecht.

Wanneer iemand iets origineels heeft gemaakt op literair, kunstzinnig of wetenschappelijk gebied, dan komt daar automatisch auteursrecht op om te voorkomen dat derden daarmee aan de haal gaan. De makers van een werk bepalen in hoeverre de verspreiding en het hergebruik ervan is toegestaan voor andere mensen. In het huidige tijdperk waarin muziek en films massaal zijn te downloaden en waar legale online diensten als Netflix, HBO en Spotify tot de orde van de dag behoren, vindt de oproep om dit recht te hervormen steeds meer gehoor. De Piratenpartij ziet een hervorming van het auteursrecht als een van haar belangrijkste standpunten. Volgens hen en andere voorstanders van hervorming beperkt het auteursrecht in de praktijk vooral de creativiteit van nieuwe kunstenaars. Tegenstanders van de hervorming wijzen echter vooral op de belangen van de rechthebbenden, die door dit auteursrecht financiële vergoedingen ontvangen. ANS vraagt zich daarom dit keer af: moet het auteursrecht op de schop?

Tim Kuik, directeur van Stichting BREIN ‘Een verandering in het auteursrecht zou een slechte zaak zijn. Door dat recht krijgen namelijk alle mensen die hebben meegewerkt aan een productie hun aandeel uitbetaald. Stichting BREIN vertegenwoordigt al deze mensen: van schrijvers tot uitvoerende artiesten en van producenten tot distribuanten. Aan de productie van één film werken ook ontzettend veel mensen mee achter de schermen. Zij kunnen niet simpelweg meer films maken om aan geld te komen.

‘Bovendien is het argument dat het auteursrecht de creativiteit van mensen beperkt onzin. Wanneer een persoon iets origineels maakt, verkrijgt hij of zij automatisch auteursrecht over de productie. Anderen mogen dit product gebruiken of veranderen tot een nieuw product, mits de rechthebbende daar toestemming voor geeft. In sommige gevallen betaalt men daar inderdaad voor. Die beperking is bovendien helemaal niet terug te zien in wat er op de markt verschijnt. Mensen maken tegenwoordig ontzettend veel nieuwe, originele dingen. Wereldwijd produceert men meer en betere content dan ooit tevoren. Dan kan je moeilijk van een beperking spreken.

‘Tegenwoordig zijn er met diensten als Spotify en Netflix goede alternatieven voor het illegaal binnenhalen van muziek en films. Deze platforms werken in overleg met de rechthebbenden en het kost de gebruiker relatief weinig om er gebruik van te kunnen maken.

Daarnaast financier je met de abonnementskosten van bijvoorbeeld Netflix of HBO nieuwe series die zij zelf produceren.’

Frank Wijnans, woordvoeder van de Piratenpartij ‘De Piratenpartij is niet voor het geheel afschaffen van het auteursrecht, maar de handhaving ervan is te extreem. Wij zien het auteursrecht als een belemmering van creativiteit en een beperking in de mogelijkheid om door te werken op bestaand werk. Nu werkt het als een soort straf op succes: wanneer jij iets origineels bedenkt en dat uit wilt brengen, dan kan een ander je aanklagen als het te veel lijkt op iets dat al bestaat.

Daarnaast is alles in principe al gedaan: iedereen doet in zekere zin toch een ander na.

‘Wij willen het auteursrecht op twee punten hervormen. Enerzijds moet het begrip ‘commercieel gebruik’ veranderen. Dit is veel te breed en het begrip ‘besloten kring’ is weer te nauw. Het binnenshuis luisteren en delen van muziek is gewoon toegestaan. Op buurtfeestjes mag je echter geen muziek afspelen, want dat valt al onder commercieel gebruik. Nu moet je betalen om op je buurtbarbecue muziek te mogen draaien, terwijl de muzikanten en rechthebbenden daar helemaal geen last van hebben.

‘Anderzijds moet men de duur van het auteursrecht inperken, want de huidige termijn is simpelweg veel te lang. Iets tot zeventig jaar na de dood van de auteur beschermen is onzin. We moeten af van het idee dat iets voor altijd van jou is als je het hebt gemaakt. Op die manier kunnen anderen er niets mee doen. Michael Jackson is door deze regeling nog steeds een van de best verdienende artiesten, terwijl hij al bijna acht jaar dood is.’

Het Issue P. 27

Bernt Hugenholtz, hoogleraar Intellectueel Eigendomsrecht aan de Universiteit van Amsterdam ‘Het auteursrecht willen hervormen is prima, maar de realiteit is dat we vastzitten aan een boel internationale verdragen en richtlijnen waarin het auteursrecht is geregeld. In de praktijk heeft het dus weinig zin het Nederlandse auteursrecht te willen veranderen. Ik heb het gevoel dat men dit soms over het hoofd ziet in het debat.

‘Dat neemt niet weg dat de bescherming van het auteursrecht in sommige gevallen wel erg ruim bemeten is. De duur van het auteursrecht is inderdaad erg lang.

Het is lastig te rechtvaardigen dat een werk een mensenleven plus zeventig jaar bescherming geniet. Vanuit ethisch oogpunt denk ik dat het een mooi vertrekpunt is om te zeggen dat de duur van het auteursrecht even lang moet zijn als het leven van de auteur. Wellicht kan hier een paar jaar aan worden toegevoegd in verband met de nabestaanden.

‘Onder het openbaar maken van muziek valt ook het afspelen ervan in besloten kring. Alleen als de uitvoering plaatsvindt in een familie- of vriendenkring is er van openbaarmaking geen sprake. Besloten kring is een onduidelijk begrip. Daar valt een buurtfeestje bijvoorbeeld niet onder. Toch blijkt uit de jurisprudentie dat het auteursrecht zijn scherpe kantjes verliest. Het Europese Hof van Justitie oordeelde bijvoorbeeld dat het is toegestaan om muziek te draaien in de wachtruimte van de tandarts, hoewel de patiënten geen familie of vrienden van de tandarts zijn.’

Het auteursrecht in Nederland ‘Het auteursrecht is het uitsluitend recht van de maker van een werk van letterkunde, wetenschap of kunst, of van diens rechtverkrijgenden, om dit openbaar te maken en te verveelvoudigen, behoudens de beperkingen, bij de wet gesteld’, zo valt er te lezen in artikel 1 van de Auteurswet. Daar komt bij dat het Nederlandse auteursrecht ten dele berust op de internationale Berner Conventie van 1886, waaraan inmiddels meer dan 170 landen gebonden zijn. Auteursrechtelijke besherming geldt tegenwoordig niet alleen voor de letterkunst, maar ook voor wetenschappelijke en kunstzinnige werken, online creaties en industrieel ontwerp. Belangrijke punten zijn dat een origineel en nieuw werk automatisch auteursrecht krijgt en dat dit voortduurt tot zeventig jaar na de dood van de maker. Toch is het toegestaan om te citeren uit werken waarop auteursrecht berust.

Een thuiskopie maken voor eigen gebruik is ook niet verboden, maar deze privékopie aan andere personen verstrekken dan weer wel. Sinds de opkomst van het digitale tijdperk is de toegankelijkheid van veel werken vergroot, daarmee is ook de inbreuk op het auteursrecht toegenomen. ANS

Stamgasten Tekst: Bram Jodies/ Foto’s: Steven Huls/ Illustratie: Josse Blase P. 28

Stamgasten Lallende disputen, vage figuren aan de bar of uitbundige dansers; elke kroeg heeft zijn eigen publiek. ANS duikt de vaste stek van een groep studenten in, velt haar oordeel over het café en test de kennis van de trouwe gasten. deze keer: Onafhankelijk damesdispuut Carmen in malle babbe.

Maylon, Angela en Ellen

V.l.n.r: Maylon, Angela, Nadia, Ellen, Manon

Maylon, Angela, Ellen en Manon

Wanneer een Molenstraatganger de lentemiezer wil ontlopen, is Malle Babbe een aangename schuilplek, zeker wanneer blijkt dat de dames van Carmen er hun intrede hebben gedaan. Onder het genot van bier en wijn komen ze bij elkaar om ‘nuchter en niet oppervlakkig te lullen’, zegt Maylon (23), vijfdejaarsstudent Amerikanistiek. Op de vraag of er nog meer is dat de dames typeert, antwoordt Angela (23), afgestudeerd in Bedrijfskunde: ‘We zijn gewoon fucking lekker.’ Nadia (24), vierdejaarsstudent International Business and Languages aan de HAN, voegt toe: ‘Iedereen wil zijn mannetje staan, niemand laat over zich heen lopen.’

Met 21 leden is Carmen niet het grootste dispuut van Nijmegen, maar het heeft al wel naam gemaakt. ‘De oprichters hebben elkaar in 2003 leren kennen op studiereis in het Mexicaanse Playa del Carmen. De reis was zo legendarisch dat ze er meer mee wilden doen’, legt Maylon uit. Bij Carolus Magnus en Argus konden de dames hun draai niet vinden, dus besloten ze zelf een dispuut op te richten.

Naast het wekelijkse borrelfestijn bezoeken de dames toernooien en feesten van andere disputen. Verder organiseren ze ieder jaar de barcontest in hun stamkroeg Malle Babbe. Bij deze competitie mogen verschillende groepen achter de bar staan in een poging zo veel mogelijk omzet te draaien. De dames hebben hiervoor een speciale tactiek. ‘We nodigen vaak alle herendisputen uit om langs te komen en wij lopen dan bijvoorbeeld rond in Tirolerpakjes’, grijnst Maylon.

Zoals het een goed dispuut betaamt gaan de dames van Carmen ook twee keer per jaar op dispuutsweekend. Van tevoren weten de leden nog niet waar ze heen gaan, want de dispuutscommissie houdt dit geheim. ‘Ik hoop echt dat we naar Groningen gaan’, verzucht Angela. De rest van de dames knikt instemmend, behalve Ellen (20), tweedejaarsstudent Rechten aan de HAN en lid van de commissie. ‘Dat is voor jullie een vraag en voor mij een weet’, zegt ze geheimzinnig.

Vorig jaar bezochten de dames Düsseldorf, waar sommigen van hen na een avondje Oktoberfest de weg kwijt raakten. ‘Uiteindelijk kwamen we om half zes ‘s ochtends een zwerver tegen die ons naar het hostel bracht’, vertelt Angela. Ook op doordeweekse avonden werken de dames zich in de nesten. Nadia vertelt over een avond waarop ze zich per ongeluk had opgesloten op een wc, doordat de klink van de deur was gevallen. ‘We waarschuwden je zelfs nog, maar je ging er toch op zitten’, lacht Maylon. Uiteindelijk werd ze bevrijd door Manon (22), derdejaarsstudent Communicatie. ‘Eerst appte ik je: “Ik hoop dat je daar nog lang zit!”’ Onder schaterlach vervolgt Maylon: ‘We hebben dus niet per se een dispuutsweekend nodig om supergrappig te zijn.’ ANS

Stamgasten P. 29

kroegpraat Malle Babbe is een knusse en smalle kroeg aan de Molenstraat. Tijdens spitsuur kun je er nauwelijks ademhalen, maar op rustigere tijden is het een aangename tent waar de muziek geleidelijk aan luider wordt en de billen steeds harder gaan schudden. Af en toe worden de gesprekken overstemd door dronken gebral, wat gezien het aantal feestgangers geen verrassing is. Je komt hier voor een dansje, niet voor een diepgaand gesprek.

De pubquiz Waarnaar verwijst de naam Carmen in het Spaans?

Maylon: ‘Is het niet gewoon hoer in het Spaans?’

Angela: ‘Of is het misschien danseres, of een verleidelijke vrouw?’

Nadia: ‘Carmen is ook een normale naam. Als het prostituee zou betekenen, zou niemand daar zo heten. We gaan voor een verleidelijke vrouw.’

Als de heilige maagd Maria een verleidelijke vrouw is, hebben de dames gelijk, maar helaas is dat niet de definitie. De naam komt van Nuestra Señora del Carmen, ‘vrouwe van de Karmel’, een van de titels van Maria. Volgens de Bijbel is de berg Karmel de plek waar de profeet Elia tegen de afgod Baäl streed.

Wat zijn de laatste woorden die worden gezongen in de opera Carmen van Georges Bizet?

Gezamelijk: ‘Nooit zal zij zwichten, vrij zal ze sterven!’

Ellen: ‘Nee. Nooit zal Carmen zwichten, vrij is zij geboren en vrij zal zij sterven!’

De dames zijn heel zeker van hun zaak en twijfelen geen moment om de leus van hun dispuut te roepen. Toch zijn het niet de laatste woorden op het podium. Er hoort nog een stukje bij: het moment dat Carmen wordt neergestoken door José na een rancuneuze romance. Met haar levensloze lichaam in zijn armen zingt hij: “mijn geliefde Carmen”, waarna het doek valt.

Hoeveel mensen in Nederland hadden in 2014 Carmen als voornaam? Jullie mogen er 5 procent naast zitten.

Angela: ‘Dat zijn duizenden mensen met die naam in totaal toch? Daar zitten natuurlijk ook mannen bij.’

Maylon: ‘Iedereen kent wel iemand die Carmen heet.’

Nadia: ‘Vijftien- of twintigduizend? Ik ben heel slecht in schatten.’

Gezamelijk: ‘Ja, twintigduizend.’

De dames zitten er behoorlijk ver naast, want in 2014 waren er slechts 5825 mensen die de naam droegen. Het aantal mannen met deze naam is trouwens minimaal: die zijn op één hand te tellen.

Welke beroemde dj heeft een huis in Playa del Carmen?

Maylon: ‘Mogen we een hulplijn inschakelen?’

Ellen: ‘Heeft David Guetta daar niet een huis?’

Manon: ‘Nee, ik denk Armin van Buren.’

Ellen: ‘Martin Garrix? Hij is wel jong, pas 21 volgens mij.’

Nadia: ‘Zanger Rinus?’

Ellen: ‘Zullen we David Guetta doen dan? Waarschijnlijk hebben we het toch wel fout.’

Hoewel Ellen twijfelt, geeft ze wel het juiste antwoord. De populaire dj heeft een heuse villa in de zonnige Mexicaanse badplaats. Ellen mag dan het jongste lid zijn, ze is duidelijk de meest snuggere wanneer het gaat over de woonplaats van deze Franse platendraaier. Hiermee haalt ze het eerste biertje voor het dispuut binnen.

Welk product draagt de merknaam Carmen?

Manon: ‘Ik dacht een stijltang?’

Angela: ‘Ik heb ook een stijltang van het merk Carmen!’

Nadia: ‘Ik heb expres een föhn gekocht, omdat die Carmen heet.’

Ellen: ‘Haarverzorgingsproducten dus?’

Bij deze vraag zitten de dames duidelijk niet met de handen in het haar. Onder enthousiast, instemmend gekwebbel slepen ze het tweede biertje binnen. Het bedrijf geniet blijkbaar een grote naamsbekendheid bij de dames.

De Afrekening

De dames van Carmen mogen de kennis over hun naamgever even opfrissen. Gelukkig zit hun haar in ieder geval goed en slepen ze dus toch twee biertjes binnen. Voor de losse sfeer in Malle Babbe en het enthousiasme van de leden verdient het dipsuut nog een extra biertje. Hiermee komt het totaal aantal op drie.

Deze ANS niet/ Kutkunst/ Colofon Tekst: Redactie P. 30

31e jaargang

DIT JAAR NIET Ongemakkelijk nieuwjaar Tijdens de koude kerstdagen probeerde Radboud Services door middel van een filmpje de harten van haar medewerkers te verwarmen. In een sprookjesachtig kerstdecor blikten twee hoogwaardigheidsbekleders van de RU terug op het afgelopen jaar.

Helaas was de boodschap mooier dan het filmpje.

Vooral de ingestudeerde grapjes van de twee ‘presentatoren’ kwamen niet uit de verf. Aan het einde van de boodschap wensten ze met twee dikke duimen in de lucht iedereen een fijn nieuwjaar. Dit jaar moet Radboud Services toch maar overwegen om de kerstgroeten schriftelijk over te brengen.

Dikke blaren Studentenverengingen en disputen zijn niet de meest onschuldige verenigingen. Zo besloten de ballen van Aquila in een promotiefilmpje het diesfeest van Heerendispuut Iuventus flink af te zeiken. De rivaal nam op ludieke wijze wraak door een neppe bangalijst in elkaar te zetten waarin drie ‘kneuterige kerels’ van Aquila waren opgenomen.

Toen ANS schreef over het voorval merkte Aquila op dat het niet gediend was van de negatieve berichtgeving: ‘Ik zou het heel goed snappen dat ze niet pleased zijn als die shit op de site van het ANS staat.’

Hoe gaat dat spreekwoord ook alweer? Wie zijn billen brandt…

Hoofdredactie Noor de Kort en Tom Plaum Redactie Jean Querelle, Rein Wieringa en Wout Zerner Medewerkers Roy Arnts, Vince Decates, Pien Goutier, Bram Jodies, Aaricia Kayzer, Tijn Oostenbrink, Elisa Ros Villarte en Jules Schmeits Illustraties Josse Blase, Jim Burgman, Joost Dekkers, Bibi Queisen en Rens van Vliet Foto’s Ted van Aanholt, Kelley van Evert, Steven Huls, Tijn Oostenbrink, Janine Visschedijk en Wout Zerner Voorpagina Kelley van Evert Columnisten Cecile Collin en Lex Crijns Eindredactie Evy van der Aa, Vera Crienen, Chiel Nijhuis, Hanan Noij, Tom Oomen, Dennis van der Pligt, Tijs Sikma, Auke van der Veen, Vincent Veerbeek en Marit Willemsen Crypto Bas Dikmans Cartoon Anne van der Heijden Ontwerp Marloes de Laat en Roel Vaessen Lay-out Noor de Kort Dagelijks bestuur Manon Abbo (voorzitter), Liselotte Noordhuizen (secretaris), Pia Rademacher (penningmeester) Druk MediaCenter Rotterdam Uitgave, abonnementen en advertentie-acquisitie Stichting MultiMedia: stichtingmultimedia@gmail.com Redactieadres Heyendaalseweg 141 6525 AJ Nijmegen Tel: 06-36428931 Mail: redactie@ans-online.nl

Dat ruikt naar meer Inspraak van het volk, controle op de wetgever, publiek debat: we hebben onderhand wel genoeg redenen gehoord waarom Nederland toe is aan referenda. Thierry Baudet gaf de discussie een bijzondere wending: voor hem staat het uiten van frustratie via een volksraadpleging gelijk aan seksuele ontlading. ‘Wanneer je tien jaar geen seks hebt gehad, kom je natuurlijk na twee seconden klaar’, sprak de visionair. Daar kan geen zakje lavendel tegenop.

Het Algemeen Nijmeegs Studentenblad is een onafhankelijk blad dat gratis in de binnenstad en op de Radboud Universiteit Nijmegen wordt verspreid. Het verschijnt 7 keer per jaar in de maanden september t/m juni. De uitgave van ANS wordt mede mogelijk gemaakt door:

CRYPTO

Crypto Ans deze maand P. 31 P. 31

Wegkwijnen op het strand met een pittige doktersroman, sportief de bergen in, of rondreizen door Zuid-Amerika; iedereen heeft zijn eigen invulling van ‘het échte vakantiegevoel’. Maar of je nu wanhopig gaat rokkenjagen of een uitdagende survivaltocht onderneemt, je kunt niet altijd blijven doorgaan. Houd deze zomercrypto van de ANS dus op zak voor de rustige uurtjes. Veel plezier met deze laatste puzzel van het jaar!

De oplossingen van de crypto in de zesde editie van ANS vind je op www.ans-online.nl.

ANS mag dit keer een cadeaukaart voor twee personen voor de donkerbeleving ‘Op vakantie met...’ in muZIEum weggeven.

Op vakantie met... het muZIEum! Op zoek naar een heuse vakantie experience? Bij de donkerbeleving ‘Op vakantie met…’ word je helemaal ondergedompeld in vakantiesferen, maar dan zonder zicht. Toch van de Nederlandse zon genieten? Boek dan Expeditie ribbelroute en ontdek Nijmegen door een andere bril. Reserveer je persoonlijke rondleiding op www.muzieum.nl Wil jij kans maken op deze beleving voor twee personen?

Stuur dan voor 26 juni je oplossingen naar redactie@ ans-online.nl.

Horizontaal: 3. Gebruiksvoorwerp laat het eetgerei snel voorbij komen (9), 6. Vakantiekledij is etter voor je lichaamsdeel (12), 8. Dat er ook ‘s ‘n toko is die dit tropische product verkoopt, dat is de omgedraaide wereld! (9), 9. Stoffig computergeheugen is om van weg te dromen (9), 11. Ontspannen op de heilige richel? (6), 13. Helemaal ziek worden van dit gekke gezang? (7), 15. Als jij in Duitsland het water in gaat, zal ik zelf hier gaan, maar wie nog meer?

(6), 16. Zomerse kledij zet mezelf in tweestrijd (6).

Verticaal: 1. Doordraaien op je vakantie? (6), 2. Verwarrende plek voor deze rapper (4), 4. Familielid houdt kwakje tegen (7), 5. Kom op, beeld je eens in dat we een kiekje maken? (11), 6. Reserveren laat speelgoedpop schrikken (6), 7. Schaal zonder Scandium is goede plek om te slapen (5), 10. Letterlijk goed liggen in explosief goedje (4), 12. Stuk grond waar kippen scharrelen (6), 13. Engelsman dronk dit in de mangel? (8), 14. Deze manier van reizen is vrij onpraktisch als je ver wilt komen, maar hogerop kom je zeker (6).

GEVONDEN VOORWERP www.ans-online.nl. Tekst: De redactie / colofon P. 32

Tekst: Elisa Ros Villarte en Jules Schmeits/ Foto: Ted van Aanholt

Wie: Marlynn van Alphen (23), derdejaarsstudent Duitse Taal en Cultuur Voorwerp: LED-hoepel

Waarschijnlijk was ik de split niet snel gaan leren als ik deze sport niet deed.’

Welke sport beoefen je hier?

‘Ik ben aan het hoepelen met een LED-hoepel. Deze sport, hoopdance, behoort tot de Flow Arts. Door de manier van bewegen kom je in een bepaalde flow terecht terwijl je gebruik maakt van danstechnieken en props. Jongleren hoort daar bijvoorbeeld ook bij. Ongeveer vier jaar geleden kwam ik met hoepelen in aanraking toen ik in de Verenigde Staten was. Daar heb ik een groot aantal vrienden dat hoepelt en zij hebben mij de beginselen geleerd. Pas veel later ben ik in Nederland met de sport begonnen.’

Is hoepelen een dure sport?

‘Nee, want je hebt in principe alleen een hoepel nodig, maar je kunt het zo gek maken als je zelf wilt. De kleding hoeft niet aangepast te zijn op de sport en op YouTube staan tutorials over hoe je zelf een hoepel kan maken. Je kan een HDPEbuis en popnagels bij de bouwmarkt kopen en dan hoef je alleen nog een kleiner buisje te hebben dat in de hoepel past.

Hierdoor is de hoepel later weer los te maken om hem makkelijker te vervoeren. Je hebt dan een hoepel voor maar 20 euro. Zelf heb ik ook nog deze LED-hoepel gekocht. Die is een stuk duurder.’

Waar ligt de uitdaging bij hoepelen?

‘Het is een makkelijke sport om onder de knie te krijgen.

De uitdaging is om het jezelf steeds moeilijker te maken. Ik heb mezelf bijvoorbeeld aangeleerd om een hoepel over mijn schouders te laten rollen en nu ben ik de split aan het leren.

Ik zie af en toe namelijk filmpjes van mensen die een staande split doen tijdens het hoepelen en dat vind ik er gaaf uitzien.

Welke hoepels gebruik je naast de LED-hoepel?

‘Ik gebruik soms ook een hoepel met fakkels eraan. Op het moment dat ik met die hoepel ga spinnen zorg ik er wel voor dat ik katoenen kleding draag, want die is minder brandbaar.

Mijn haar bedek ik dan met een katoenen doek, of ik gooi een bak water over mijn hoofd. De kans dat er daadwerkelijk iets in de fik vliegt, is gelukkig relatief klein.’ ANS