slibinas, kyiv type sans read online: issuu.com racoon online publishing, 2025
зьмененыя. Некаторыя словы й падзеі альбо забытыя, альбо выключаныя, бо я не маю права дзяліцца чужым нутром. Гэта ня будзе структураваным складаньнем, гэта хутчэй мой аповед гісторыі так, як бы я яе распавядаў чалавеку пры сустрэчы. Падзеі забываюцца, і іх парадак таксама. Таму мой аповед можа быць не зусім дакладным і поўным апісаньнем падзеяў.
й шмат, пры тым, што тэм і інтарэсаў
былі абсалютна рознымі людзьмі.
шкет, гадоў 12-13, ростам 170, спортам не займаюся й кожны дзень проста праводжу марна. Ён - 15-16-гадовы валейбаліст ростам пад два мэтры, кожны дзень на трэнаваньнях альбо сустрэчах зь сябрамі. Наш музычны густ не супадаў зусім, фільмы — дыямэтральна розныя, я дагэтуль не разумею, пра што мы так шмат размаўлялі. Калі падумаць, агульным у нас была нейкая адлучнасьць ад іншых людзей, але гэта спрэчна, бо ён быў ка-
мунікабельным і лёгкім на пад’ём. Свайго роду інь і ян, атрымліваецца.
перапісваліся
ў 15 хвілінах язды адзін ад аднаго. Думаю, мне падабалася зь ім мець зносіны, таму што я адчуваў падтрымку й цікавасьць
было ўзаемным
кія, але я не адчуваў
так рабіў, ведаючы, што ён
знаходжаньне ў бальніцы перад апэрацыяй. У будучыні я даведаўся, да чаго мог прывесьці гэты візыт, як і ўсьвядоміў цяжар таго, праз што ён праходзіў у той момант. Я занадта дрэнна памятаю, чаму я быў такі халодны ў той час. Азіраючыся на гэты пэрыяд, я думаю, што ня змог падтрымаць яго так, як умеў гэта рабіць ён.
фота запісак, самі запіскі пра тое, што значыць для Джо нашае сяброўства, я выкінуў альбо спаліў.
прыемна для мяне апісвалі нашы адносіны. Аднаго разу я прыйшоў
яму дадому, а там паўсюль налепленыя запіскі, па якіх я
штосьці знайсьці. Гэта быў квэст, які зьмяшчаў кучу камплімэнтаў у мой бок. У маёй памяці таксама
сымбалем было й тое, што амаль кожную ноч ён тэлефанаваў
каб пажадаць салодкіх сноў.
Адзіны яго тэкст усё ж такі захаваў, напішу
лейбалістаў, ёсьць сябры-чараўнікі.
адчуваю сябе камфортна, распавядаю яму свой пункт гледжаньня, а ён сядзіць, альбо
тлумачэньні. Мне ўжо сорамна, як дрэнна я гэта памятаю, паспрабую тэзісна: “Ты мой сябар, я цябе кахаю, не хачу, каб ты марнаваў свой час на іншых людзей і спробы іх кахаць, давай я дам табе тое, што ты шукаеш у іншых. Хачу, каб ты праводзіў свой час са мной, а не з кім папала. Думаю, што я бі, але не ўпэўнены, і нікому ня будзем распавядаць пра нас. Будзем сябраваць з ‘прывілеямі’, для ўсіх — ты мой брат”. Гэта не даслоўна яго словы, я паўтарыў тое, што пачуў і запомніў. Я быў зачараваны тым, што ў мяне будзе такая дружба, і пагадзіўся. Далей ішлі падзеі, якія ўсе людзі назвалі б стасункамі, а не сяброўствам, уласна й я падумаў, што мы — пара. Нашы прывілеі па пачатку ўключалі пацалункі, і свавольствы рукамі з «бананамі» адзін аднаго (не памятаю, як адбыўся першы раз). Гэты пэрыяд
яшчэ больш яркімі й прыемнымі момантамі,
Напрыклад, у
ніцы. Аказалася, што раней яны былі ў зносінах, па выніку вымалява
лася карціна: я сяджу на лаўцы, а
яны цалуюцца. У той момант, улічваючы
гэтаму значэньня, але потым
я не мог. Нярэдкія былі й моманты, калі ён сыходзіў
іншымі людзьмі. Усакавіку 2017-га я трапіў у бальніцу
сур’ёзнай), я моцнп
канец усяго.
непрыемным,
што я больш не баяўся. Пацешнымі
прычынным месцы й скакаў жартам.
коўвалі сэкс з пранікненьнем, у будучыні мне было сказана: “Я цябе занадта паважаю, ты мой брат, я не магу гэтага зрабіць”, у адказ
маю просьбу аб тым, каб ён апынуўся ўнутры мяне. Мы праводзілі ў гэтых уцехах большую частку часу побач. Гэта стала нашай агульнай цікавасьцю. У канцы, я й не ўпэўнены, што яму было цікава, але наўрад ці ён фабрыкаваў такой запал.
Яцалкам растварыўся ў ім. Я не ўсьведамляў, наколькі я яго
прывязаны да яго. Спачатку
з часам перарасло ў нэгатыўнае. Варта апісаць, што на
Неяк раз пасьля прагулкі на бордах, мы зайшлі
нараджэньня,
іспыты пасьля
мяне,
было ў навінку, мы
й узмацняцца маі трывожнасьць і страх застацца безь яго.
хаваць, я мог быць дастаткова дакучлівым і ўвесь
занятасьць ня можа
нам бачыцца. Я ўжо быў вольны ад школы й праводзіў першыя дні чэрвеня на лецішчы. Там я ў сілу сваёй хорні трывогі пачаў перапісвацца з хлопцам, абы здаволіць «смагу». Да сустрэчы я нічога не даводзіў.
Ён адразу сказаў, што гэта канец. Я пачаў плакаць, схаваўся пад стол
сораму пасьля зробленага (цяпер не разумею, чаму
вацца з былой, а мне
не адбылося. Адбыўся
нага й цяжкага. Як потым высьветлілася, ён сам хацеў
было зразумела, што
высьвятленьні таго, чаму ў
словы й учынкі,
гружаны ў думкі й трывожны, я
чалавека. І з кожным днём гэта разьвівалася
ў
былі жорсткімі й зьневажальнымі ў
а адразу за дзьвярыма стаяў гэты сябар, падслухоўваючы, што адбывалася. Чаму я не спыняў усё гэта? Потым мы вырашылі
шаурмой. На гадзіньніку каля гадзіны ночы. Шаурма была каля дома Джо. Ехалі мы на апошнім траліку. Атрымаўшы шаурму, мы пайшлі ў ціхі двор. Там я даведаўся, што Джо й яго сябар ідуць
дому, а я зь сяброўкай да свайго дому. Я ашалеў у гэты момант. Мой мозг вырашыў, што трэба проста рэзка пабегчы куды далей. Я пабег, хутка. Ён пабег за мной. Мы спыніліся пасядзець на прыпынку. Ён пачаў абяцаць мне, што яго сябар будзе спаць асобна, што паміж імі
чога няма. Мне стала лягчэй,
дучыні ён распавёў мне, што ён сустракаўся з гэтым сябрам
тыдні ў гэты момант. У яго дома ў тую ноч яны спалі разам
целамі адзін аднаго, але ў
Атрымліваецца, я
падобных абуральных сытуацый, я ўбачыў
хлопчыка. Аказалася, яны
мяне, калі я аддаляюся.
летам я, ён і мая лепшая
снуць, бо адразу зьяўляўся малюнак, як яны цалуюцца.
такой трывозе ўсю ноч. Раніцай я
сябе ў стане, пры якім пры выглядзе кухні, дзе Джо бываў, я адразу пачынаў плакаць. Мне трэба было паесьці. Мой знаёмы прыехаў падтрымаць мяне, каб я мог паесьці хоць штосьці. Унутры быў мікс адчаю, лютасьці, рэўнасьці, крыўды й смутку. Ці патрэбны я быў яму зусім?
Праз некалькі дзён Джо спытаў, як у мяне справы, я распавёў.
прапанаваў прыехаць да мяне ў госьці з маёй сяброўкай. Яны прыехалі, каб крыху мяне падбадзёрыць. У
Яна знайшла маю другую, фэйкавую старонку ВК, якую раней яна выкрыла, калі залезла ў мой ноўтбук. Яна спытала,
проста сябры. Мне толькі не хапала
адмаўляўся,
шчасьце, праз 7 гадоў я ўжо не магу апісаць падобныя
момант іх прысутнасьці.
мелыя рэчы.
ляла гэтая песьня фарсаванай дружбы. Хацелася прывілеяў.
пачалі займацца рознымі голымі свавольствамі ў ложку. У яго, у мяне дома, мы не маглі адарваць ні вочы ні рукі адзін ад аднаго. Ці было гэта чыста сэксуальная цяга альбо рамантычнае, невядома. Паступова ён пазнаёміўся з маімі новымі сябрамі, пачаў зь імі мець зносіны. Без мяне. Яны пачалі тусавацца, піць і забаўляцца без мяне. Такія эмоцыі сталі прычынай маіх наступных істэрык і крыўд. Мала таго, што ён адабраў і забіў наш зь ім сьвет, так ён яшчэ і палез у мой новы сьвет. Але я пачаў вінаваціць і тых, хто быў не супраць зь ім пагутарыць, хоць яны й былі маімі сябрамі першапачаткова. Ён казаў мне, што я павінен радавацца, што ён спадабаўся маім сябрам. Вельмі радуюся, калі мой былы й новыя сябры п’юць дзесьці ў бары без мяне, невымоўная радасьць!
Калі ён начаваў у мяне дома, уся мая сям’я была дома, яны добра да яго ставіліся й былі рады, што ў
хлопчык. Яго мама, дарэчы, таксама
(ненавісным)
мне атрымліваць
што мы побач,
цаной майго стану, і жывёльныя дзеяньні Джо не спыняліся. Дзесьці ў
зносін, ён мне заявіў, што хоча сустракацца
мне, што сёньня я буду спаць асобна, інакш ён не ўтрымаецца
з мухі слана. Казалі, што я звар’яцеў, што
рэагую на рэчы. Я гэта ўспрымаў як лопат трызьненьня, чым ён і быў, але таксама стаў сябе вінаваціць, сароміцца сваіх эмоцый і словаў. Калі гэтая гісторыя скончылася, я так і ня змог больш
дзяліцца сваімі перажываньнямі.
гэтага часу змагаюся з тым,
не вінаваціць сябе ў сваіх пачуцьцях і іх
сябры, якія мяне падтрымлівалі, і былі салідарныя са мной, я вельмі
ці проста абы з кімсьці памаркітавацца. Неяк раз ён зайшоў да
каледж павітацца падчас абеду. Разьвітваючыся, ён сказаў усім, што я, цытую: “ахуенны сябар”, а потым
зь ім. Ён ужо амаль не пісаў і
накатаць яму кучу
(або сумленных) выказваньняў, але заставаўся без адказу. Я стаў злавацца, я прыязджаў да кавярні, дзе ён працаваў, глядзеў на яго й чакаў. Але сыходзіў, а па дарозе плакаў
сьнега-дажджом пасярод вуліцы. У адзін з такіх разоў, я паехаў прама да яго дому, каб патэлефанаваць у дамафон, бо на паведамленьні
званкі ён не адказваў. Падняўшыся на яго паверх, ён не ўпусьціў мяне дадому. Мы размаўлялі на лесьвіцы. У
ложку. Я ўцёк. Укаледжы
нейкім аповядзе. Я, немаведама якім чынам, зьвязаў
гэтым вопытам. Вось, што я тады напісаў:
сонечны Рым. Аблога
заканчваліся няўдачай,
чуў, страціўшы сэнс жыцьця. Правадыр закрычаў
даў юнаку сыходзіць.ты з сабой паступіў больш жорстка, чым са мной. Я жадаў бы, каб за мяне змагаліся такія бясстрашныя
Уражаны мужнасьцю
унутранай сілай Муцыя, правадыр ня толькі адпусьціў яго,
аблогу з Рыма. Удзячныя рымляне высока ацанілі
«Сьцевола», што
Наступныя два гады мне зусім
а
маіх перажываньняў і крыўд было тое, што мае сябры шпацуюць зь ім, а не са мной. Я перастаў мець зносіны з усімі, хто заставаўся
рах. Так, мая лепшая сяброўка
стракалася, мая аднагрупніца
было невыносна, сьвет
яму рукі ў штаны (ён быў супраць), працягваў
сябраваць.
часы хутчэй паказваюць, наколькі я сышоў з розуму. Я стаў залішне крыўдлівым, стаў часьцей піць і крычаць, ладзіў скандалы; быў зацыклены толькі на ім, усе мае думкі, размовы былі пра яго. І нават бачыць
што ён здольны, мяне гэта не адштурхоўвала.
пачынаў пісаць яго почыркам. Пасьля нашага растаньня, я ўсё часьцей стаў заўважаць дробязі ў сабе, якія зьмяніліся ў бок таго, як рабіў гэта Джо. Гэта мог быць выбар адзеньня, выбар словаў, рухаў. Я памыліўся, не як Джо, хутчэй так, як рабіў бы я, ведай я свой маскулінны бок. Але ў маім выпадку маскуліннасьць хутчэй намінальная й гнуткая, ніякіх патрыярхальных загонаў я не пераняў. Гэта дапамагло мне зразумець, што хоць я й хлопчык, гэта не перашкаджае мне адрозьнівацца
іншых, паводзіць сябе так, як хачу. І наадварот - не вінаваціць сябе,
сябе банальней, чым звычайна.
йздрасьці, спробах крочыць далей,
ўвянчалася такім жа трывожна-пераследуючым вопытам.
што назаўжды ахутаны
разумею, якая
сустрэч у год. Несумненна, можна
і прыемных сумесна
адмову
ўсё
лепш не злоўжываць. Тэрапія ўжо як тры гады. Фокус маіх перажываньняў вядома ж зьмяніўся, але я часта бачу сувязі й ланцужкі таго, як мінулае паўплывала на тое, дзе я, з кім я й чым я займаюся. Кожны раз, калі я распавядаў гэтую гісторыю, я забываў усё больш дэталяў, менш хваляваўся й сумаваў, так я й падумаў, што калі запішу - то наогул забуду! Праверым гэтую тэорыю.
Захапляльным спосабам рэфлексыі
на-фантазыйнай медытатыўнай практыкі. Калі я ехаў у электрычцы на дачу, я ўключаў альбом
яго,
зьвязаны
важалі пра тое,
усьміхаўся
Часам я кідаюся паміж тым, што шкадую, што гэтыя адносіны былі ў маім жыцьці й тым, як крута, што ў мяне быў такі эксьпірыенс цінейдж дрыма, пераўтворанага ў выпрабаваньне, якое ў некаторыя моманты, магло мець лятальны зыход. Праблемы з мэнтальным здароўем у мяне былі ўжо да зносін з Джо, але яго ўклад у іх узмацненьне й пагаршэньне невымерны. У цяперашні час мне нашмат лягчэй, я ўжо рэдка ўспамінаю гэтую гісторыю, але часта стараюся
карысныя высновы, якім яна мяне навучыла. Ці можа гісторыя аб квір каханьні ў Беларусі адрозьнівацца
нэгатыўных падзей?
I am the dearest friend the closest band like you’ve just said and the words I’ve said you once and you repeat I love you yeah I got to breathe I should believe I must compete and you just turn away from me and I was waiting for sunshine to come (down) to us loving and forever once and u had never wanted things be put back together you’ve just gone you’ve just left me burning hell alone but I still believe that you’ll come at nine again and you will see me smiling right behind your head you’ll take my hand and make me wanna live again but I remember all the things you did and you remember all the things I did but still we’re looking in each other’s eyes like the past didn’t ever happen to us sun comes through but then the rain’s above my head I see the darkness of reality and can’t confess I tell myself I can move on I can’t forget how happy I was with you you’ll never come to me again and never repeat the words I say but I will say I love you more than anything I try to move on but I can’t pretend like I’m just drowning
right inside the hell I can’t forget I can’t be bend I can’t pretend I can’t see the end I love you, can’t you see? you’re far away from me you love another one you said that I’m forever once I got your word I still believe I’m still your friend I hope I am but you say I don’t need it cause you don’t think the same I say please , come back be my best friend like we used to do but you repeat you don’t need this shit and I say i love you
we’ll see the stars laying on the roof we’ll see the sun comes up early in the morning we’ll have some fun under the bright sun we’ll shine like diamond ring when sun goes down God softly touches the sky making us smiling the colors of sunset are sweet as berries we’ll find ourselves tonight as we are together the past burns down turns into some magic power fulfills our dreams with sun the rain changes to the rainbow simple physics
I’ll find the love simple chemical reactions by the grace of God
I’ll find the way to shine we’ve got the power I love myself tonight like I loved the sweet taste of your lips I swear to God to never break my promise I want you to be happy as much as we were together oh boy we’ll get through this separated from each other I loved you more than sea could ever make it happen
I’m so grateful for u been with me when demons got inside me memories made me stronger no matter what they say I want to remember all we had forever till there’s nothing
I’ll bring you roses with a chocolate plate don’t want us to be sad we’ll smoke some cigarettes the hugs would never end maybe if the world comes end there’s always be the promise God decides us to believe sun will be forever
што меншае за
знаёмага?
чужы? Незнаёмы?
так вось для цябе
я нават ня ён
як і ты для мяне
загасла сонца,
зьмерзла плянэта, усё пагніло
ты ня Джо, ня Марцін
нават ня Фларыян,
нібы ня Крысьціян*,
й ужо зусім ня мой
брат, ня герой й ня сябар. [імёны некалькіх сваіх асобаў, якія апісваў Джо]
цацкі…выкінь, я падбяру. слухаўкі — зламі. сабаку* - у раку кінь.
памяць — сатры [слухаўкі, якія я дарыў,
сабака — маленькая статуэтка ад мяне]
паляці, й ня
спамінай мяне ты жадаеш даць яму
больш, чым даваў мне божа, навошта ўсё
гэта, я ж мовіў —
трухлядзь гэта
й якія дурасьці ты
баяўся ўвесь час
зьдзейсьніць, раз баяўся зьдзейсьніць.
- значыць жадаў
я зьмерз ад думак
гэтых, ад сьвету
нашага з табой я ж мовіў, ён загінуў яшчэ і батарэя
ледзь грэе зьмерзну й ня прачнуся які жаль я жыць хачу; ня ведаю, як
ня зрух-
несься, а я загарну
спынюся ды ў неба
начное пагляджу
можа спадзею -
чыся, што ты за
мной пойдзеш
але праз пяць хвілінаў зразумею,
што цуду ня бывае
я…мне сорамна, што верыў у нашае
сяброўства
выбач, што не
адпускаў
браце, мой, роднае,
прабач, што мучыў
толькі пра цябе
варта падумаць,
ужо сэрца б’ецца,
ужо трасе, кідае ў
жар марозьлівы
няма шляху вы-
рашэньня для нас
мы, як цёмная
матэрыя
мы нявырашаныя
заданьні фізыкі
фейнманіум хіміі
як зьяўленьне
жыцьця ў біялёгіі
аніхто ніколі не
даведаецца ды
не зразумее
як уся філязофія
суцэльная тэорыя
ніводнага доваду, тэарэмы ці закону
калі захварэю — не
шукай, не прыходзь
не хачу больш верыць,
не хачу больш чакаць
стаміўся я быць
добрым, стаміўся
шукаць шанец
але як было
па галаве, ды я ўсё
дрэннай парай буду, як раней й быў й толькі я рыдаю,
калі я цябе а ты мяне — не ў мяне лепш песьня
кожнай іншай —
пра цябе ж.
ты сьпяваў мне
песьні - я не шанаваў
ужо я чытаў уголас, што напісаў
мне сорамна таму што я чмо й ізгой
захрас у сваім сьвеце
думаеш загінула
плянэта?
я пасьпеў паляцець на
спадарожнік й захрас
а ты загінуў разам
з плянэтаю
й жыць далей стаў
а я вырачаны
вось дурань
а быў самым
шчасьлівым
можа, мы сустрэ -
немся ў сьвеце іншым
дзе рай, ці што там
а можа й не, калі
гэта ўсё крэк
раство — сьвята сьмерці
дзень народзінаў, на жаль, дзень смутку
не падпушчу нікога.
Сябра быў. Іншага
не патрэбна
на спадарожніку хоць й захрас, але
хаджу, ем, сьмяюся
плакаць не выходзіць
хаджу нібы лепшы
на сьвеце
але сьвет абмежаваны толькі мной
не, не магу, усё
й так добра шатан, я да цябе хачу няможна, ніколі, нізашто я паспаліта мышляю, крычу зноў скажаш — дурань, спытаеш — навошта
будзеш сьмяяцца й дзівіцца, бо сам — ня ўмееш дык жа складана абняцца, складана забыцца, складана
жабы
я даручыў табе ўсё, што нікому не даручаў
а ты трапляеш са
мной як з жабай
злавіў, паціскаў,
не пакарміў й
выкінуў у пясок, й
пакінуў аднаго сышоўшы да іншых
жаб, але іх ты ўзяў
сябе дахаты
падарункі-сябры
падарункі дораць сябры, а мы — не сябры
ўжо даўно, мабыць, зь
вясны, калі ты не па-
дарыў мне падарунка
я не падару табе
падарунка
не павіншую з
тваім днём
так робіць сябар,
у цябе іх шмат
й мне не стаць ад-
ным зь іх, прычыны
ведаеш сам
«у мяне два сябры, й іх
ня шмат, сяброў шмат
ня бывае» мовіў ты
раскажы
