Althaia weekly

Η ΔΥΝΑΜΗ ΕΝΟΣ ΧΑΜΟΓΕΛΟΥ!

Πριν μερικές εβδομάδες με επισκέφθηκε μια οικογένεια. Ο λόγος; Η μητέρα και ο πατέρας μου έφεραν τα δύο τους παιδιά, γιατί αντιδρούσαν σε ότι τους έλεγαν και εκείνοι δεν άντεχαν άλλο. Τα παιδιά ένα κοριτσάκι δέκα ετών και ένα αγοράκι οκτώ, μπήκαν στο χώρο υποδοχής φοβισμένα και μαζεμένα. Με χαιρέτησαν ευγενικά και κατευθύνθηκαν προς τον χώρο των παιχνιδιών. Οι γονείς και εγώ κατευθυνθήκαμε στο γραφείο μου. Οι γονείς άρχισαν να απαριθμούν τα θέματα που αντιμετώπιζαν: τα παιδιά αντιγύριζαν τις κουβέντες τους, τσακωνόντουσαν μεταξύ τους, δεν έπαιρναν πάντα 10 στα μαθήματα, δεν κάνανε ησυχία, όταν θέλανε να κοιμηθούνε... Ρωτώντας άρχισε να ξεδιπλώνεται η καθημερινότητα: οι δύο γονείς αυτοδημιούργητοι, επιτυχημένοι επιχειρηματίες, εργάζονται από το πρωί ως το βράδυ για να μπορέσουν να αντεπεξέλθουν στις οικονομικές τους υποχρεώσεις. Τα παιδιά τα έχουν αναλάβει κατά κύριο λόγο οι παππούδες και οι γιαγιάδες. Η επικοινωνία ανάμεσα στους γονείς και τα παιδιά επικεντρώνεται στο σχολείο και την απόδοση τους, ανάμεσα στο ζευγάρι επικεντρώνεται στη πορεία της επιχείρησης τους και τις λύσεις, που χρειάζεται να δώσουν, μέσα στην οικονομική κρίση. Η προσωπική τους ζωή είναι ανύπαρκτη. Οι ώρες χαλάρωσης, μοιράσματος και παιχνιδιού ανύπαρκτες. Ερχόμενοι στην Αλθαία, οι γονείς είχαν εξηγήσει στα παιδιά ότι θα δουν όλοι μαζί μία κυρία στην οποία μιλάμε όταν μας πνίγουν αυτά που αισθανόμαστε. Τα παιδιά δήλωσαν ότι ήθελαν και αυτά να μιλήσουν μαζί μου. Μετά τους γονείς μπήκαν στο γραφείο μου. Κάθισαν και τα δύο μαζί σε μία πολυθρόνα. Και άρχισαν να μιλάνε ταυτόχρονα: «Δεν θέλω να με δέρνουν». «Θυμώνω, όταν με μαλώνουν άδικα». «Θέλω να παίζουμε» «δεν αντέχω να μιλάμε μόνο για το σχολείο και τα μαθήματα». «Θέλω, να ασχολούνται μαζί μου»... Μιλήσαμε αρκετά για τα βιβλία και τα παιχνίδια που τους άρεσαν. Έχοντας σχηματίσει μια εικόνα, ήθελα να μιλήσω λίγο με τους γονείς. Πριν όμως βγουν από το γραφείο μου, τα ρώτησα αν μου επέτρεπαν να τα αγκαλιάσω... Πριν τελειώσω την ερώτηση μου ήταν και τα δύο κρεμασμένα απάνω μου. ...... Δεν είναι η πρώτη φορά για μένα. Ιδιαίτερα από τότε που ξεκίνησε η κρίση.

Μέσα στον φόβο για το αύριο, την ανασφάλεια που επικρατεί, τη δυσθυμία, τη σωματική και πολύ περισσότερο τη συναισθηματική κούραση που καταβάλλει τους ανθρώπους, η ανθρώπινη επαφή γίνεται όλο και περισσότερο είδος προς εξαφάνιση. Οι συζητήσεις και τα θέματα αφορούν σε επιδόσεις και βαθμούς. Ιδιαίτερα προς τους σημαντικούς και αγαπημένους μας ανθρώπους. Και όμως... σε δύσκολες στιγμές, η επικοινωνία και η επαφή είναι αυτή που δίνει δύναμη. Η επικοινωνία των συναισθημάτων, η χαρά που προσφέρει η παρουσία των αγαπημένων μας, ένα μικρό διάλλειμα να ακούσουμε ένα κελάηδημα, να μυρίσουμε ένα τριαντάφυλλο, να αφήσουμε το βλέμμα μας να αγκαλιάσει αυτούς που είναι δίπλα μας. Ένα αναζωογονητικό μπάνιο, κάποιο μοίρασμα σιωπής, ένα ήρεμο γεύμα. Μία αγκαλιά, ένα φιλί, ένα χαμόγελο, ένα σ’ αγαπώ, ένα τρυφερό βλέμμα, ένα απαλό άγγιγμα, δεν κοστίζουν τίποτα. Η ενέργεια τους όμως είναι τεράστια: μπορούν να βοηθήσουν κάποιον να τρέξει χιλιόμετρα, ιδιαίτερα όταν προσφέρονται χωρίς ιδιαίτερο λόγο και χωρίς απαίτηση ανταλλάγματος. Το μοίρασμα μιας στιγμής ηρεμίας, μιας απλής στιγμής είναι από μόνη της ένα θαύμα. Ναι, ζούμε σε δύσκολες εποχές. Όμως είναι στο χέρι μας αν θα επιτρέψουμε σε αυτές τις εποχές να μας κάνουν να χάσουμε τους εαυτούς μας και τους αγαπημένους μας ή να είμαστε μαζί και στα δύσκολα.

Αντιγόνη Ωραιοπούλου B.Sc.,M.Sc.,M.A.