Η δύναμη του καθηγητή.
Πτυχία, διδακτική, εξετάσεις, μεταπτυχιακά, ενημερώσεις, σεμινάρια, τεχνολογία, επιμορφώσεις… Ύλη που πρέπει να «βγει». Πιέσεις από κάθε πλευρά. Ανάγκη να αποδείξει ότι η δουλειά του είναι η σωστή (έχοντας παιδιά που «αποδίδουν», ανεξάρτητα αν τα τελευταία θέλουν ή ενδιαφέρονται). Ισορροπίες ανάμεσα στους γονείς που ασταμάτητα απαιτούν, ζητούν, αγωνιούν, εναντιώνονται και στις ανάγκες, δυνάμεις, εμπειρίες και διάθεση των παιδιών τους. Τα «παιδιά» : μικρά ή μεγάλα «εφηβάκια» με τις ορμόνες να ξεχειλίζουν, την αγωνία να σταθούν και να βρουν τον δρόμο τους , με διάφορα θέματα μέσα στο σπίτι τους, με τη πίεση και έλλειψη του χρόνου να προλάβουν τις άπειρες δραστηριότητες και πτυχία και με έναν βομβαρδισμό από εικόνες για το πώς πρέπει να συμπεριφέρονται για να είναι «in» και να μην ανήκουν στους «loosers»… Και ταυτόχρονα μία προσωπική, οικογενειακή ζωή και επαγγελματική καθημερινότητα εκτός τάξης, που ζητά και επιζητά. Υποδεχθείτε τον καθηγητή του Γυμνασίου και του Λυκείου. Που η δουλειά του και ο επαγγελματισμός του θεωρούνται δεδομένα, η διδακτική του τεχνική και εμπειρία είναι ένα μεγάλο συν αλλά που και η συμπεριφορά του προς τα πολύτιμα παιδιά μας απαιτούμε να είναι δεδομένη. Φθάνουν όμως αυτά τα χαρακτηριστικά; Τυπικά η απάντηση είναι ναι. Ουσιαστικά όμως; Τι κάνει την διαφορά; Για ένα λεπτό σταματήστε! Και προσπαθήστε να θυμηθείτε τους καθηγητές που είχατε στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο. Ποιοι σας έρχονται άμεσα στο μυαλό; Αυτοί που σας δημιούργησαν συναισθήματα. Αυτοί που σας ενθουσίαζαν. Σας ταξίδευαν, σας συνέπαιρναν… Γελούσαν. Διέσχιζαν τις γέφυρες του χάσματος των γενεών και έρχονταν στη πλευρά σας (χωρίς ποτέ να χάνουν τον στόχο του μαθήματος τους ). Που σας άκουγαν. Που δεν απαιτούσαν σεβασμό. Τον κέρδιζαν καθημερινά. Αυτοί που θεωρούσαν, ότι πάντα είχατε δυνατότητες, αλλά δεν σας είχε δοθεί η ευκαιρία να τις δείξετε. Αυτοί που πίστευαν σε εσάς. Αυτοί που ανεξάρτητα από τα θέματα που αντιμετώπιζαν στην προσωπική τους ζωή, είχαν πάντα χρόνο να μιλήσουν μαζί σας. Αυτοί που δεν έκαναν διακρίσεις. Αυτοί που δίδασκαν γιατί αγαπούσαν το αντικείμενο τους και ήθελαν να σας μεταδώσουν την μαγεία του και τα μυστικά του. Που η αγάπη τους για το μάθημα τους ήταν αυτόματα κολλητική. Αυτοί που μετέτρεπαν το μάθημα, που αντιπαθούσατε στο αγαπημένο σας. Που μας παραδειγμάτισαν με τη συμπεριφορά τους και τη στάση τους, όχι μόνον στα εύκολα και στα χαρούμενα αλλά ιδιαίτερα στα δύσκολα και δυσάρεστα. Που πίστευαν ότι η εκπαίδευση δεν είναι ύλη μαθημάτων αλλά στάση ζωής και αγωγή. Ότι ο καθηγητής δεν είναι απλά μεταφορέας γνώσης, αλλά μέντορας. Που τη δύναμη του στην έδρα την χρησιμοποιούσε, για να προσφέρει και όχι για να μειώσει.