Η Πόλη Ζει | τ.105 Σεπτ. 23

ΓΡΆΜΜΆ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΥΠΟΥΡΓΟΥΣ ΠΆΙΔΕΙΆΣ

Πρόσεξε τι γκρεμίζεις και τι οικοδομείς

Αξιότιμοι κύριοι υπουργοί, παρελθοντικοί, παροντικοί και μέλλοντες,

Σας στέλνουμε την παρούσα επιστολή πρωτίστως για να τη διαβάσετε. Ίσως, να λάβετε υπόψη σας

και κάτι από τα παρακάτω – καλό θα ήταν να ακούτε και κανέναν άλλον εκτός από συμβούλους ή το προσωπικό σας όραμα. Να αφουγκράζεστε τι συμβαίνει στην κοινωνία.

α) Ο χαρακτήρας της εκπαίδευσης οφείλει να είναι δημόσιος. Αν και το θεωρούμε αυτονόητο και αδιαπραγμάτευτο, το τονίζουμε γιατί οι ίσες ευκαιρίες για όλους οφείλουν να ξεκινούν από την ευκαιρία στην εκπαίδευση. Και όταν λέμε δωρεάν, εννοούμε εξ ολοκλήρου δωρεάν, από τα ιδρύματα μέχρι τα βιβλία – μην πω και τα αναλώσιμα και θεωρηθούμε υπερβολικοί.

β) Οι αλλαγές να γίνονται σύμφωνα με τις πραγματικές συνθήκες της ελληνικής κοινωνίας. Οι πειραματισμοί προς την «εξέλιξη» πάντα ξεκινούν από την ταλαίπωρη εκπαίδευση και πάντα η καραμέλα είναι η αναπαραγωγή προτύπων «εξελιγμένων χωρών». Όμως, κάθε κοινωνία έχει τα χαρακτηριστικά της. Τι σχέση έχει το κλίμα της Ελλάδας με το κλίμα της Φινλανδίας, για παράδειγμα; Ναι, να ακολουθούμε τις εξελίξεις των εποχών, αλλά όχι χωρών που έχουν εντελώς διαφορετικές ανάγκες από εμάς ή ζουν σε εντελώς διαφορετικές συνθήκες από εμάς. Όχι στον ραγιαδισμό λοιπόν, έχουμε φαντασία και μυαλό, μπορούμε να τα καταφέρουμε. Ας είμαστε προσεκτικοί με τις «καινοτομίες». Η «Εσπερία»* δεν φέρνει πάντα τη λύση.

γ) Τα παιδιά έχουν ανάγκη από ελεύθερο χρόνο. Κατανοούμε ότι μαθαίνεις ευκολότερα όταν είσαι νέος, ενώ τίθενται οι βάσεις των γνώσεων, όμως μην ξεχνάμε ότι έχουμε να κάνουμε με παιδιά. Χρειάζονται αρμονία, ισορροπία, ελεύθερο χρόνο για παιχνίδι – μαθαίνουν και μέσω αυτού, ξέρετε.

Το άγχος που επιβάλλεται, ιδίως στα πιο μικρά παιδιά, μαζί με το γεγονός ότι καλούνται στα 17 να αποφασίσουμε τι να κάνουμε στη ζωή μας, είναι αν μη τι άλλο πιεστικό.

Σκεφτείτε το, δεν λέμε κάτι δύσκολο ούτε κάτι ουτοπικό. Και εδώ απευθυνόμαστε στους Υπουργούς· χρειάζεται άλλη επιστολή προς δασκάλους, μαθητές, συνδικαλιστές και γονείς.

*Η Δυτική Ευρώπη ως γεωγραφικός προσδιορισμός.

Με εκτίμηση, ΗΠΖ

Συντακτική Ομάδα Ηλέκτρα Τζώρτσου

Άντα Κουγιά

Σοφία Αργύρη Χρύσανθος Ξάνθης

Σ’ αυτό το τεύχος έγραψαν επίσης: Θάνος Ξάνθος

Νικολέττα Τσιτσονούδη - Μαλλίδη Ευαγγελία Ευσταθιάδου Σταύρος Μπουγκάς

Μαρία Λεωνίδα Μάρω Γρηγορίου

Όλγα Τζώρτζ

Λίτσα Βασιλική Αριστείδης Βασιλόπουλος Τάσος Βαρούνης

Ατελιέ:

Μυρτώ Στέλιου

Υρώ Πιτσικάλη

Υπεύθυνος web & social: Θανάσης Καρανίκας

Διαφήμιση: Μαριάννα Παπαγεωργίου Νικολέττα Βήκου Χριστίνα Αγγελακοπούλου Σπύρος Αποστολόπουλος

Ενημερωθείτε για την προβολή σας στο site μας. Η εμβέλειά μας πλέον όχι μόνο στο κέντρο της Αθήνας. Πληροφορίες: 694 45 63 904

info@ipolizei.gr

για διαφήμιση και οικονομικές προτάσεις, για φωτογραφίες, κείμενα, κριτικές

ΤΆ ΠΤΥΧΙΆ ΔΕΝ ΕΙΝΆΙ

ΜΟΝΟ ΓΙΆ ΝΆ ΚΟΣΜΟΥΝ ΤΟΙΧΟΥΣ

Πριν λίγο καιρό ανακοινώθηκαν οι βάσεις των πανελλαδικών εξετάσεων και οι νέοι φοιτητές είναι έτοιμοι να εισαχθούν στις σχολές προτίμησής τους (;). Αλήθεια, με ποια κριτήρια άραγε ένας νέος άνθρωπος επιλέγει τι θα σπουδάσει; Κι όταν αποφοιτήσει, ακολουθεί αυτό που σπούδασε;

Το μεγαλύτερο ποσοστό φοιτητών, όταν τελειώσει μία σχολή, δεν ακολουθεί επαγγελματικά την ειδικότητα που έμαθε. Είτε γιατί στην πορεία δεν του/της άρεσε, είτε γιατί δεν βρίσκει δουλειά πάνω σε αυτό το αντικείμενο. Υπάρχουν νέοι που τελειώνουν σχολές με πάθος και μεράκι κι αναγκάζονται να κρεμάσουν τα πτυχία τους στον τοίχο και να στραφούν σ’ άλλα επαγγέλματα για να αντεπεξέλθουν στο απαιτητικό βιοτικό επίπεδο της εποχής.

Οι συνθήκες πλέον, σε σχέση με τα χρόνια προ κρίσης, έχουν μεταβληθεί δραματικά. Πολλοί φοιτητές, μπαίνουν στην διαδικασία να εργαστούν –δεν έχουν άλλη επιλογή κατά την διάρκεια των σπουδών τους– κι όταν καταφέρουν να αποφοιτήσουν, δεν βρίσκουν δουλειά πάνω στο επάγγελμά τους. Αυτόματα η ίδια η κοινωνία μοιάζει σαν το «οξύμωρο σχήμα». Από τη μία, στο δημοτικό μέχρι και το λύκειο, βιώνουμε όλο το εξετασιοκεντρικό σύστημα σε όλο του το μεγαλείο. Εξετάσεις για πτυχία στις ξένες γλώσσες, φροντιστήρια στο σπίτι, δραστηριότητες στο σχολείο, για να φτάσουμε στην Γ’ λυκείου και να αξιολογηθεί η προσπάθειά μας σε αριθμούς. Σε αριθμούς που θα μας δώσουν το «εισιτήριο» για την ένταξή μας στα ανώτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα.

Κι από την άλλη, έρχεται η στιγμή που τελειώνουμε τη σχολή μας και αναζητούμε εργασία. Εκεί αρχίζει ένα roller coaster αντοχών, υπομονής και ανασφάλειας. Χαμηλοί μισθοί, άωρες εργασιακές συνθήκες, ανεργία, φόβος

για το μέλλον και πολλές φορές καχυποψία

για το επάγγελμα που σπου-

δάσαμε. Έτσι ο νέος, αισθάνεται απελπισμένος. Χάνεται η αξία της εμπιστοσύνης μεταξύ πολιτείας και νέας γενιάς.

Το να αναγκάζεσαι να εργαστείς πάνω σε κάτι που δεν έχεις σπουδάσει, ενώ παράλληλα έχεις «φάει» τα καλύτερά σου χρόνια στα ακαδημαϊκά έδρανα, δεν σε κάνει περήφανο, ούτε για την χώρα σου, ούτε για τον εαυτό σου. Σε θέτει σε σκέψεις και φόβο. Δεν είναι τυχαίο, που πολλοί νέοι, αποφοιτώντας από σχολές, αναζητούν εργασία στο εξωτερικό. Ακούμε συχνά ότι η Ελλάδα «τρώει» τα παιδιά της. Όχι μόνο τα τρώει, αλλά τα «καταπίνει» και τα «χωνεύει» κιόλας.

Όχι αγαπητή πολιτεία, ένας νέος επιστήμονας ή ειδικευόμενος σε κάποια επιστήμη ή τέχνη δεν σπούδασε για να λαμβάνει έναν πενιχρό μισθό που δεν του επιτρέπει

να βγάζει ούτε τον μήνα του. Αυτός ο μισθός δεν

του δίνει την δυνατότητα να εξελιχθεί, να δοκιμα-

στεί και να αντέξει μέσα στην εργασιακή λαίλαπα

του 2023!

Τα πτυχία δεν υπάρχουν μόνο για να κοσμούν τοίχους και να χαιρόμαστε παροδικά με αυτά, αλλά αξίζει

να πιάσουν τόπο. Να κάνουν πράξη τα όνειρα κάθε νέου και νέας αυτής της χώρας, δίνοντάς τους την ευκαιρία και τα κίνητρα να εξελιχθούν. Φτάνει πια ο εργασιακός «Μεσαίωνας». Προτιμάμε μία εργασιακή «Αναγέννηση».

ΘΑΝΟΣ ΞΑΝΘΟΣ

ΔΙΆΔΙΚΤΥΆΚΉ ΜΆΘΉΣΉ

Όταν η μάθηση ακολουθεί τις τάσεις των Social Media

Οι «μεγάλοι» θεωρούν πως τα social media φταίνε που αποσπάται η προσοχή των μαθητών από τα διαβάσματά τους. Μπορεί και ναι, αλλά η μάθηση ξέρει να βρίσκει τρόπους ευρηματικούς, χρησιμοποιώντας τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης προς όφελός της, και τότε μόνο καλά πράγματα μπορούν να συμβούν. Αυτό μας απέδειξε η φιλόλογος Χριστίνα Καραθανάση, η οποία τα τελευταία χρόνια συστήνεται ως «Χριστίνα, η Philologist-ina».

Η πανδημία υπήρξε η γενεσιουργός αιτία για τη δημιουργία μιας ιστοσελίδας εκπαιδευτικού περιεχομένου, της Philologist-ina.gr, που θα έδινε σε μαθητές και καθηγητές πρόσβαση σε εκπαιδευτικό υλικό. Σε συνέχεια της ιστοσελίδας, δημιουργήθηκε και ο λογαριασμός στο Instagram philologist_ina, 3 χρόνια πριν. Στον λογαριασμό αυτό, μπορεί να δει, όποιος το επιθυμεί, αναρτήσεις που παρουσιάζουν συχνά λάθη στον προφορικό και γραπτό λόγο, με σκοπό να βελτιώσει την έκφρασή του. Επιπλέον, αναρτώνται λέξεις που σπανίζουν, ώστε να εμπλουτίσει το λεξιλόγιό του, ενώ το τελευταίο διάστημα παρουσιάζεται και η προέλευση κάποιων εκφράσεων που λέμε, χωρίς να ξέρουμε πώς προέκυψαν.

Σε μια εποχή που τα social media προωθούν άλλου είδους περιεχόμενο, η μεγάλη απήχηση που έχει ένας λογαριασμός αφιερωμένος στην ελληνική γλώσσα μόνο να μας χαροποιήσει μπορεί. Μάλιστα, το κοινό της Philologist-ina είναι ιδιαίτερα ευρύ, με την ίδια τη Χριστίνα να αποκαλεί όλους εκείνους που επισκέπτονται τον λογαριασμό της «παρέα», καθώς πλέον υπάρχουν άνθρωποι με τους οποίους συζητά για γλωσσικά θέματα.

Η τεχνολογία είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας και η Χριστίνα η Philologist-ina, ξέρει πολύ καλά πως να επωφεληθεί από αυτήν. Άλλωστε, οι σημερινοί μαθητές είναι ένθερμοι υποστηρικτές των social media. Όπως μας ανέφερε η Χριστίνα δεν είναι λίγες οι φορές που θα σχολιάσουν εν ώρα μαθήματος: «Α, ναι! Αυτό το ανεβάσατε πριν λίγες μέρες» ή «Αποθήκευσα αυτό που ανεβάσατε για να το χρησιμοποιήσω στην έκθεση».

Η εκπαιδευτική πλευρά των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης είναι γεγονός και μπορούμε να της «κλείσουμε το μάτι» χωρίς καχυποψία!

Ακολούθησε τη Χριστίνα, την Philologist-ina σε:

Site: philologist-ina.gr

fb: Philologist-ina.gr

ig: philologist_ina

TikTok: philologist_ina

Στους επικριτές των social media, που υποστηρίζουν πως εκείνα φέρουν την ευθύνη για την υποβάθμιση της ελληνικής γλώσσας, η Χριστίνα απαντά πως τις περισσότερες φορές αυτό που

λείπει στους νέους είναι ένα κίνητρο για μάθηση και αυτοβελτίωση, ενώ τα τεχνολογικά κυρίως μέσα μπορούν να συμβάλλουν στην ατομική πρόοδο του καθενός.

ΣΟΦΙΑ ΑΡΓΥΡΗ

H Yātra Yoga έχει καθιερωθεί στη γειτονιά της Κυπριάδου, αποτελώντας έναν χώρο έκφρασης και αναζωογόνησης, αφιερωμένο στη yoga. Στο πλαίσιο αυτής ακριβώς της αγάπης για τη yoga, ενέταξαν στο πρόγραμμα και την

παιδική yoga, όπου ναι μεν

ο στόχος είναι ίδιος με την

παραδοσιακή, αλλά αλλάζει ο τρόπος με τον οποίο επιτυγχάνεται. Τι εννούμε;

Τα παιδιά μέσα από διάφορες δραστηριότητες όπως ζωγραφική, χορό, παραμύθι, μουσικοκινητική κ.ά. συγκεντρώνονται, εκφράζονται και χαλαρώνουν, γεγονός που ευνοεί τη συναισθηματική ρύθμιση και την ψυχική ισορροπία και οδηγεί στην επίγνωση και την αυτογνωσία.

ΤΟ SPORTS CHANBARA

Eνημερωθείτε για το πρόγραμμα της χρονιάς

Μαρκορά 41, Αθήνα | Τ.: 698 36 11 335

Yātra Yoga Shala yatra.yogaearte

www.yatrayoga.gr

ΕΛΑ ΝΑ ΜΑΣ ΓΝΩΡΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ!

Sports Chanbara ή αλλιώς Spochan, είναι

άθλημα και πολεμική τέχνη, που συνδυάζει τη σωματική άσκηση με τη χαρά του παιχνιδιού.

Απευθύνεται τόσο σε ενήλικες όσο και σε παιδιά (από 5 ετών και πάνω). Επίσης είναι κατάλληλο και για ΑΜΕΑ (Parachanbara).

Aνεξαρτήτως φυσικής κατάστασης, μικροί και

μεγάλοι μπορούν να παίζουν μαζί, μιας και είναι

ένα απόλυτα ασφαλές άθλημα, αφού τα «όπλα»

που χρησιμοποιούνται είναι τα λεγόμενα air soft, μια πατέντα από αφρώδες υλικό, σιλικόνη και

εσωτερικό μπαλόνι στο σώμα του σπαθιού.

Το Spochan είναι μία πολύ καλή καρδιαγγειακή

και αεροβική άσκηση που βοηθάει στην

ανάπτυξη σωματικών, αλλά και ψυχικών

δεξιοτήτων και στο αίσθημα της άμιλλας, προσφέροντας παράλληλα μια εκπληκτική εκτόνωση από το στρες.

Η Ελληνική Ομοσπονδία Sports Chanbara είναι ο επίσημος φορέας της Διεθνούς Ομοσπονδίας στην Ελλάδα από το 2020 και τα μαθήματα γίνονται στην Αθήνα, στο Athens Bushido Centre (Τούσα Μπότσαρη 11, Κουκάκι), στον Πειραιά, στον Δήμο Βούλας και στα Παιδικά Χωριά SOS.

Διευθύνουσα και εισηγήτρια είναι η Προπονήτρια 1 Dan και Παγκόσμια Πρωταθλήτρια Αλίκη Πήτερσον και η ομάδα προπονητών της.

Χώρος Τέχνης Ασωμάτων

Yoga για τους μικρούς μας φίλους

ΜΠΛΑΜΠΛΑ ΜΠΛΑ

μ αμ ή ε λ σ ι

Τι είναι η εκπαίδευση χωρίς τους ανθρώπους που εμπλέκονται σε αυτήν τη διαδικασία; Είναι ένα πουκάμισο αδειανό.

Δάσκαλοι και μαθητές «ζυμώνονται» μαζί για να ανακαλύψουν ο ένας τις ανάγκες του άλλου. Αγαπιούνται, φιλονικούν και τούμπαλιν.

Μα αυτό που τελικά αναζητούν και οι δυο μεριές είναι να προσεγγίσουν το δέντρο της εκπαιδευτικής διαδικασίας, να το μπολιάσουν με τα δικά τους μέτρα και σταθμά για να γευτούν τους καρπούς του ως ολόδικό τους απόκτημα.

Λίτσα Βασιλική & Αριστείδης Βασιλόπουλος

1 4 2 5 3 6

Τάσος Βαρούνης

Θάνος Ξάνθος Ευαγγελία Ευσταθιάδου

Νικολέττα Τσιτσανούδη - Μαλλίδη Σταύρος Μπουγκάς

ΛΙΤΣΑ ΒΑΣΙΛΙΚΗ & ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ

Ένα ζευγάρι εκπαιδευτικών που έχει επιλέξει να προσφέρει τις υπηρεσίες του στα παιδιά του ακριτικού νησιού των

Ψαρών συμβάλλει με

τις δικές του δυνάμεις στον ιστορικό αυτό τόπο.

Πώς βρεθήκατε στα Ψαρά και πριν πόσο καιρό; Λίτσα: Το 2015 πήραμε την απόφαση να μετακομίσουμε από τον Πειραιά στο νησί. Ο γιος μας ήταν τότε μόλις ενός έτους κι έχοντας μεγαλώσει κι εγώ και ο σύζυγος σε επαρχία, δεν μας άρεσε η ιδέα το παιδί μας να μεγαλώνει σε ένα μπαλκόνι. Σε συνδυασμό με την περίοδο της κρίσης, όπου η καθημερινότητα στην πρωτεύουσα είχε γίνει πιο άγρια για όλους, η σκέψη που υπήρχε πάντα στο μυαλό μας –να μετακομίσουμε στην επαρχία– έγινε πράξη πολύ νωρίτερα από ό,τι υπολογίζαμε. Αριστείδης: Επιλέξαμε το νησί αυτό επειδή μας ήταν οικείο. Είναι ο τόπος καταγωγής της συζύγου μου, πηγαίναμε τα καλοκαίρια διακοπές και γνωρίζαμε τους κατοίκους του. Επίσης, είχαμε δικό μας σπίτι, πράγμα που διευκόλυνε τη διαβίωσή μας εκεί.

Πόσους μαθητές έχετε και ποιες τάξεις; Λίτσα: Από το 2015 που βρίσκομαι ξανά μόνιμα στο νησί, υπηρετώ ως προϊσταμένη στο Νηπιαγωγείο Ψαρών-Νικόλαος Αποστόλης. Την τελευταία σχολική χρονιά φοιτούσαν στο νηπιαγωγείο μας

4 μαθητές ηλικίας τεσσάρων και πέντε ετών. Αυτό το σχολικό έτος θα έχουμε τη χαρά να έχουμε 6 μαθητές.

Αριστείδης: Κατά το σχολικό έτος 2022-2023, είχα τις τάξεις Γ’ και Δ’ και συνολικά 10 μαθητές.

Όλο το Δημοτικό Σχολείο έχει 24 μαθητές και εί-

ναι τριθέσιο, δηλαδή έχει τρεις εκπαιδευτικούς που ο καθένας έχει δύο τάξεις, μια εκπαιδευτικό στο ολοήμερο και μια εκπαιδευτικό στο Τμήμα Ένταξης. Επίσης από το 2015 είμαι ο προϊστάμενος του σχολείου.

Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίζετε κατά την εκπαιδευτική διαδικασία; Λίτσα: Η μεγαλύτερη δυσκολία είναι ο πραγματικά μικρός αριθμός των μαθητών που φοιτούν στο Νηπιαγωγείο, γεγονός που μας δημιουργεί δυσκολίες στην πραγματοποίηση ομαδικών παιχνιδιών

και δραστηριοτήτων. Ακόμα, η μεγάλη απόσταση των Ψαρών από το κέντρο του νομού, τη Χίο, μας περιορίζει αρκετά στο να προσφέρουμε στους μαθητές μας όσο συχνά θα θέλαμε εμπειρίες και ερεθίσματα μέσω εκπαιδευτικών επισκέψεων και εκδρομών. Αριστείδης: Η μόνη δυσκολία που έχω αντιμετωπίσει είναι η καθυστέρηση τοποθέτησης άλλων εκπαιδευτικών, με αποτέλεσμα να είμαι ο μοναδικός δάσκαλος στο σχολείο.

νησί

Υπάρχει η υποδομή για την αξιοποίηση νέων τεχνολογιών την ώρα του μαθήματος;

Λίτσα: Αν και το νησί είναι μικρό σε μέγεθος και τα ερεθίσματα περιορισμένα, έχουμε κατορθώσει να διαθέτουμε τις υποδομές ώστε να αξιοποιούνται καθημερινά οι νέες τεχνολογίες στην εκπαιδευτική διαδικασία. Αυτό βέβαια δεν έγινε τυχαία, ούτε από τη μια μέρα στην άλλη. Οι συνεχείς και κατάλληλες παρεμβάσεις του εκπαιδευτικού προσωπικού, σε συνδυασμό με την άριστη συνεργασία με τη σχολική επιτροπή και τον Δήμο Ηρωικής Νήσου Ψαρών, καθώς και οι δωρεές που έχουμε δεχτεί από «φίλους» του νησιού, έχουν οδηγήσει στο επίπεδο αυτό. Αριστείδης: Αν και το Δημοτικό Σχολείο Ψαρών είναι το μοναδικό Δημοτικό Σχολείο του νησιού, είναι τόσο κτιριακά, όσο και από θέμα υλικοτεχνικής υποδομής σε πολύ καλό επίπεδο. Το κτίριο είναι πολύ καλά συντηρημένο και ενεργειακά αναβαθμισμένο. Κάθε τάξη είναι εξοπλισμένη με Η/Υ συνδεδεμένο στο διαδίκτυο, διαθέτει διαδραστικό πίνακα και βιντεοπροβολέα.

Επίσης, το σχολείο διαθέτει εργαστήριο πληροφορικής. Όλα αυτά συμβάλλουν στην αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών την ώρα του μαθήματος.

Ποιο «μάθημα» μπορεί να πάρει ένας εκπαιδευτικός από τους μαθητές που γεννήθηκαν και μεγα-

λώνουν σ’ ένα ακριτικό νησί; Λίτσα: Σε μέρη μικρά, ακριτικά, όπως τα Ψαρά, το μεγαλύτερο μάθημα που μπορεί να πάρει ένας εκπαιδευτικός από τους μαθητές του είναι το τι σημαίνει πραγματικά οικογένεια στον εργασιακό χώρο. Γιατί πράγματι με τους μαθητές μας δομούμε μια οικογενειακή σχέση. Είμαστε μαζί σχεδόν τη μισή μέρα στο σχολείο και συναντιόμαστε ξανά το απόγευμα στο λιμάνι, στην πλατεία και σε άλλους χώρους του νησιού. Αριστείδης: Σε ένα τέτοιο νησί ο εκπαιδευτικός μπορεί να αντιληφθεί πως και σε αυτά τα μέρη χτυπάει δυνατά η καρδιά της Ελλάδας. Τα παιδιά έχουν την ίδια όρεξη για ζωή και τα ίδια όνειρα με τα παιδιά που ζουν σε κάποιο αστικό κέντρο. Στο συγκεκριμένο πάντως νησί το μεγαλύτερο μάθημα για τον εκπαιδευτικό είναι η πλούσια και ζωντανή ιστορία του που γίνεται αντιληπτή σε κάθε σπιθαμή του.

Μαθαίνοντας τα γράμματα σ’ ένα ακριτικό

ΘΑΝΟΣ ΞΑΝΘΟΣ

Ο Θάνος Ξάνθος είναι φιλόλογος και δημοσιογράφος. Αγαπά

πολύ την εκπαίδευση, το θέατρο, γράφει, βλέπει πολλές πα ραστάσεις, κάνει συνεντεύξεις και ανακαλύπτει συνεχώς νέες

πτυχές της Αθήνας παρέα με τους φίλους του!

Γιατί οι μαθητές απεχθάνονται

τόσο πολύ τα αρχαία ελληνικά;

«Κύριε, γιατί να μάθω αρχαία; Θα μιλήσω

ποτέ με τον Σωκράτη και τον Πλάτωνα;». «Τα αρχαία είναι νεκρή γλώσσα, δεν χρειάζεται να διδάσκονται».

Αυτές είναι μερικές από τις φράσεις που ακούμε καθημερινά οι καθηγητές διά στόματος των μαθητών μας. Και το χειρότερο είναι ότι τα βλέπουμε και στην πράξη. Τα παιδιά απεχθάνονται τα αρχαία. Άλλοι τα φοβούνται, άλλοι τα θεωρούν πολύ δύσκο-

λα και δυσκολονόητα, άλλοι δεν καταλαβαίνουν τίποτα κι απλά γελάνε και κάνουν πλάκα.

Η πηγή του προβλήματος έγκειται στη μη κατανόηση της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού και της σύνδεσης με το παρόν και το μέλλον, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο διδάσκεται το μάθημα στα ελληνικά σχολεία. Όταν ο μαθητής αναγκάζεται να μάθει πολλούς κανόνες, πολλές μεταφράσεις και κείμενα, πολλά γραμματικά και συντακτικά φαινόμενα, χωρίς να κατανοεί τη σημασία και τη χρησιμότητά τους, τότε ναι, θα συνεχίζει να θεωρεί τα αρχαία ένα μάθημα βαρετό. Μόνο που τα αρχαία δεν είναι απλά ένα μάθημα στο ωρολόγιο πρόγραμμα των μαθητών. Είναι η γλώσσα μας. Είναι ο πολιτισμός μας και η ιστορία μας. Είναι η συνέχειά μας.

Όταν στο μάθημα των νέων ελληνικών ζητάμε από τα παιδιά να κάνουν ετυμολογία μίας λέξης, μας κοιτούν αποχαυνωμένα.

Όταν τους εξηγούμε ότι ζητάμε την προ-

έλευση της, κάτι αρχίζουν να καταλαβαίνουν. Κι όταν πια βλέπουν ότι μία ελληνική λέξη που χρησιμοποιείται στην καθημερινότητα έχει τις ρίζες της στην αρχαία ελληνική γλώσσα, εκεί μέχρι που εκπλήσσονται κιόλας. Για παράδειγμα έχουμε τη λέξη «ποδήλατο». Σύνθετη λέξη από το πους=πόδι και το ρήμα ελαύνω=προχωράω. Είναι το όχημα που κινεί ο αναβάτης με τα πόδια του. Κι άλλα πολλά!

Επίσης, η εκμάθηση της αρχαίας ελληνικής γραμματείας και δη η σωστή χρήση της μέσα στις αίθουσες, παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην εκμάθηση της αρχαίας ελληνικής γλώσσας. Τα αρχαιοελληνικά κείμενα θαυμάστηκαν κι αξίζει να τα διδασκόμαστε, γιατί αποτελούν εξαιρετικά πρότυπα ύφους. Μελετώντας προσεχτικά αυτά τα κείμενα και κατανοώντας την αξία τους, τα παιδιά μπορούν να διαμορφώσουν το δικό τους ύφος στον προφορικό και στον γραπτό λόγο, αναπτύσσοντας παράλληλα την αρετή της ορθογραφίας, της σωστής έκφρασης, της λογικής συνοχής των προτάσεων κ.ά. Το εξετασιοκεντρικό σύστημα και η στείρα απομνημόνευση θέτουν τα παιδιά σε έναν φαύλο κύκλο βαθμοθηρίας και ανταγωνισμού, χωρίς ελευθερία σκέψης, χωρίς αληθινή γνώση. Τότε, μην αναρωτιόμαστε γιατί οι μαθητές αποτυγχάνουν στις εξετάσεις στο μάθημα των αρχαίων ή γιατί απεχθάνονται την αρχαία ελληνική γλώσσα… Ή, πολύ περισσότερο, γιατί βλέπουμε μεγάλη πτώση των φιλοσοφικών σχολών τα τελευταία χρόνια στις βάσεις εισαγωγής κ.ο.κ. Αν δεν αλλάξει ο τρόπος που δι-

δάσκονται τα αρχαία, δεν θα αλλάξει ποτέ και ο τρόπος που σκέφτονται τα παιδιά γι’ αυτά.

Λυπάμαι που το λέω, αλλά με την εικόνα που βλέπω να επικρατεί τα τελευταία χρόνια, δεν είμαι και τόσο αισιόδοξος. Όγκος φωτοτυπιών, κανόνες αποστήθισης, μελέτη ανακριβούς υλικού ή μεμονωμένων κειμένων. ΟΧΙ! Δεν είναι αυτό η αρχαία ελληνική γλώσσα, αγαπητέ μαθητή.

Τα αρχαία είναι ο πολιτισμός μας και η όξυνση της κριτικής μας σκέψης. Είναι η «λυδία λίθος», δηλαδή ο τρόπος εξακρίβωσης κι ελέγχου για όλες τις μορφές της ευρωπαϊκής εκπαίδευσης. Δεν είναι τυχαίο που τα αρχαία ελληνικά διδάσκονται και εξυμνούνται στα ξένα πανεπιστήμια. Οι νέοι Ευρωπαίοι πολίτες γνωρίζουν πολλά περισσότερα σχετικά με την αρχαία ελληνική γραμματεία και τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό σε σχέση με τους νέους της χώρας μας. Αυτό αγγίζει τα όρια της ντροπής και μόνο θυμό μου προκαλεί. Ας καταλάβουμε πλέον ότι τα αρχαία ελληνικά δεν είναι μία ξένη γλώσσα, αλλά αποτελούν τη διαχρονική εξέλιξη της ελληνικής γλώσσας, τόσο στη γραμματική, στο συντακτικό, όσο και στη λεκτική προφορά. Τα αρχαία ήταν, είναι και οφείλουν να συνεχίζουν να είναι μία ζωντανή γλώσσα. Για να παραμείνει ζωντανός και ο πολιτισμός μας!

ΝΙΚΟΛΕΤΤΑ

ΤΣΙΤΣΑΝΟΥΔΗ - ΜΑΛΛΙΔΗ

Η Νικολέττα Τσιτσα-

νούδη είναι Καθηγή-

τρια Γλωσσολογίας

στο Πανεπιστήμιο

Ιωαννίνων, Ιδρύτρια

και Διευθύντρια του

Διεθνούς Θερινού Πανεπιστημίου

«Ελληνική Γλώσσα,

Πολιτισμός και ΜΜΕ»

και ειδική συνεργά-

τιδα Γλωσσολογίας

στο Κέντρο Ελληνι-

κών Σπουδών Ελλά-

δος του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ.

Εξουσιαστικές

συνεργατικές σχέσεις

στην τάξη και

στο αμφιθέατρο

Η σχέση δασκάλου μαθητή συνιστά πάντα μία διαρκή πρόκληση στη σύγχρονη εκπαιδευτική διαδικασία. O Jim Cummins κάνει λόγο για τις εξουσιαστικές και τις συνεργατικές σχέσεις και αξίζει κανείς να εστιάσει με (ανα)στοχαστική διάθεση σε αυτά τα δύο γενικά σχήματα.

Η εφαρμογή των εξουσιαστικών σχέσεων, κατά τη σχολική διαδικασία, κινείται τόσο στο επίπεδο της

γνώσης με την επιβολή συγκεκριμένων περιεχομένων μάθησης, όσο και στο επίπεδο των διαπροσωπικών

σχέσεων. Οι εξουσιαστικές σχέσεις διαμορφώνονται στο πλαίσιο μίας δασκαλοκεντρικής μετάδοσης πληροφοριών και δεξιοτήτων και εκδηλώνονται με διάφορους τρόπους, όπως με: >απόρριψη ή υποβάθμιση της γλώσσας, της ταυτότητας και του πολιτισμού των μαθητών από το σχολείο, οι φορείς του οποίου εκτιμούν, ότι, εφόσον διαφέρουν από την κυρίαρχη τάση, αντανακλούν κοινωνική «υστέρηση», >περιορισμό των παρεχόμενων ευκαιριών για μορφωτική ανάπτυξη, ειδικά όταν οι προσδοκίες των δασκάλων για συγκεκριμένες ομάδες μαθητών είναι χαμηλές, κατά το σχήμα της αυτοεκπληρούμενης προφητείας, >διδασκαλία βασισμένη σε παραδοσιακές δραστηριότητες, κ.ά.

Σε τέτοιες περιπτώσεις, διδάσκεται η εξάρτηση από την εξουσία, η γραμμική σκέψη και η παθητικότητα. Οι βαθμοί της επιβολής ποικίλουν ανάλογα με την προσωπικότητα του δασκάλου και των μαθητών. Στο πλαίσιο, πάντως, μίας δυναστευτικής διάστασης, οι εξουσιαστικές σχέσεις μπορούν να υπονομεύσουν τη διαδικασία της ενδυνάμωσης της

Απεναντίας, στην περίπτωση των συνεργατικών σχέσεων, οι διδακτικές διαδικασίες και οι διάφορες δομές της «εξουσίας» του διδάσκοντα μπορεί να αμφισβητούνται ή να διαμορφώνονται συναινετικά μέσα από διάλογο, δημοκρατικές σχέσεις και

αλληλεπίδραση ανάμεσα στον ομιλητή και στους αποδέκτες του λόγου του. Πρόκειται για ένα εναλλακτικό μοντέλο σχέσεων, το οποίο υποστηρίζει ότι στο επίπεδο των διαπροσωπικών σχέσεων μπορεί να

παραχθεί δύναμη, μέσα από μία διαδικασία αλληλοενδυνάμωσης μεταξύ των κοινοτήτων και των θεσμών της κυρίαρχης ομάδας.

Το βασικό χαρακτηριστικό των συνεργατικών σχέσεων στο εκπαιδευτικό περιβάλλον συνίσταται στη συναινετική διαμόρφωση ενός πεδίου εξουσίας στην τάξη, που στηρίζεται σε κοινά αποδεκτούς κανόνες, τη διαλογική συζήτηση και τη συναλληλία, τόσο στο επίπεδο των μαθητών, όσο και μεταξύ των μαθητών και του εκπαιδευτικού.

Κατά την εφαρμογή των συνεργατικών σχέσεων μέσα στη σχολική τάξη, η συνεργασία των μαθητών με τον δάσκαλο δεν λειτουργεί υπονομευτικά έναντι της οντότητάς τους. Οι μαθητές αισθάνονται ασφαλείς, νιώθοντας πως η κοινωνική ταυτότητα, η γλώσσα, ο πολιτισμός και οι εμπειρίες τους είναι αποδεκτές από την καθεστηκυία τάξη και οι ίδιοι ικανοί να επιφέρουν αλλαγές, τόσο στη δική τους ζωή, όσο και στη γενικότερη κοινωνική κατάσταση. Ενδυναμώνονται μέσω της συνεργασίας με το διδάσκοντα, του οποίου η δύναμη δεν επιβάλλεται, αλλά αναπτύσσεται μαζί τους. Στη συνεργατική τάξη η συναίνεση δεν επιτυγχάνεται με διαδικασίες χειραγώγησης, αλλά με δημοκρατούμενες πρακτικές. Οι μαθητές ενθαρρύνονται να στέκονται κριτικά, ώστε να μπορούν στο μέλλον να αντιμετωπίσουν ως ενεργοί παίκτες επικοινωνίας τους λόγους της δημόσιας σφαίρας, στην πολιτική, στα ΜΜΕ, στην παιδεία.

Κατά συνέπεια, αντί οι εκπαιδευτικοί να προετοιμάζουν τους μαθητές να αποδέχονται παθητικά τη θέση τους μέσα στο κατεστημένο, τους ενθαρρύνουν να λαμβάνουν μέρος ενεργά, και, ταυτόχρονα, κριτικά σε μία διαδικασία, η οποία έχει ως στόχο της τα ιδανικά της ισότητας και της κοινωνικής δικαιοσύνης.

*Οι βιβλιογραφικές αναφορές είναι στη διάθεση των ενδιαφερομένων, έπειτα από επικοινωνία με τη διεύθυνση του περιοδικού μας.

Μερικές σκέψεις με αφορμή τις μελέτες του J. Cummins

ΤΑΣΟΣ

ΒΑΡΟΥΝΗΣ

Καθηγητής Γεωπονίας σε Ειδικό Σχολείο στο Θησείο, ενώ τα προηγούμενα τρία χρόνια υπηρέτησε σε Ειδικό Σχολείο στο Φιλώτι της Νάξου.

θρανία μ’ έναν καθηγητή Ειδικής Αγωγής

συνέντευξη στη Σοφία Αργύρη

Τι είναι λοιπόν η Ειδική Αγωγή; Σε ποιες ηλικίες απευθύνεται;

Η Ειδική Αγωγή και Εκπαίδευση, τουλάχιστον ως θεσμικό πλαίσιο της Πολιτείας, περιλαμβάνει δημόσια σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στα οποία φοιτούν μαθητές με

αναπηρίες και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Με

μια πιο ευρεία έννοια, αφορά μια σειρά από εκπαιδευτικά προγράμματα και παρεμβάσεις, ανάλογα με τις ιδιαιτερότητες και τις ανάγκες που έχει κάθε παιδί, όπως αυτές αξιολογούνται σε ειδικές υπηρεσίες.

Πώς βρεθήκατε στη Νάξο; Βρέθηκα σχετικά τυχαία ως αναπληρωτής το 2017, για να διοριστώ τελικά με δικιά μου πια επιλογή το 2020.

Σε ποιες τάξεις διδάσκετε και πόσα παιδιά έχετε; Διδάσκω κυρίως μαθήματα του τομέα Γεωπονίας. Στα Ειδικά Σχολεία τα τμήματα δεν ξεπερνούν τους 9 μαθητές, ενώ υπάρχουν διάφορα ακόμα προγράμματα, από εργοθεραπεία και λογοθεραπεία μέχρι συζητήσεις με ψυχολόγους ή ομαδικές συναντήσεις με γονείς.

Τι περιστατικά αντιμετωπίζετε;

Θα διορθώσω λίγο την ερώτησή σας κι όχι για τυπικούς λόγους. Δεν αντιμετωπίζουμε «περιστατικά», είμαστε δάσκαλοι και καθηγητές που ζούμε και δουλεύουμε με παιδιά μέσα σε σχολεία.

Σχολείο σημαίνει «όλοι μαζί», σημαίνει στόχοι, μόρφωση, διαπαιδαγώγηση. Σημαίνει κυρίως ότι αντιμετωπίζουμε «προσωπικότητες» κι όχι απλά «διαγνώσεις», παρά τη σημασία που έχουν και οι δεύτερες. Έχουμε λοιπόν μαθητές με δυσκολίες μάθησης εξαιτίας νοητικής αναπηρίας, επειδή είναι κωφοί ή τυφλοί, αυτιστικούς μαθητές, παιδιά παραμελημένα, με ψυχικές ή συναισθηματικές διαταραχές. Η προσέγγιση και το πλαίσιο δεν είναι

ίδια σε κάθε περίπτωση. Πρόκειται όμως για παι-

διά που έχουν κάθε δικαίωμα να προχωρήσουν και να αποκτήσουν την αυτονομία τους. Οι δρόμοι

γι’ αυτό είναι πολλοί και διαφορετικοί, δύσβατοι όλοι, που δεν υπάρχουν έτοιμοι σε κάποια εγχειρίδια, αλλά τους δημιουργούμε περπατώντας πα-

ρέα. Αν όμως επιμένετε για «περιστατικά», θα σας

πω ότι υπάρχουν μαθητές μας που κλαίνε όταν

κλείνει το σχολείο για διακοπές, άλλοι που πηδάνε

από τα κάγκελα της αυλής, κάποιοι που χτυπούν

τους καθηγητές για να τους αγκαλιάσουν στο

επόμενο διάλειμμα, κάποιοι που στριφογυρίζουν

Όσον αφορά τις υποδομές είναι πιο δύσκολο το να είσαι δάσκαλος ειδικής αγωγής σ’ ένα νησί απ’ ότι σ’ ένα μεγάλο αστικό κέντρο; Θα σας απαντήσω με ένα παράδειγμα. Το σχολείο μας στο Φιλώτι Νάξου έχει ένα μεγάλο κτήμα όπου μαθητές και καθηγητές περνάμε πολλές ώρες της ημέρας καλλιεργώντας λαχανικά. Το φετινό μου σχολείο στο Θησείο έχει ένα παρτέρι πλάτους ενός μέτρου και μερικές γλάστρες στο τσιμέντο της αυλής. Από την άλλη, σε μια μικρή πόλη ή ένα χωριό όλα είναι «στη φόρα». Αυτό μπορεί να σημαίνει ευκολότερο στιγματισμό κάποιων παιδιών, μπορεί όμως να σημαίνει και μεγάλη υποστήριξη από την κοινότητα. Όλα παίζονται και όλα παλεύονται.

Πιστεύετε ότι οι γονείς είναι πλέον πιο ενημερωμένοι για την ειδική αγωγή και πιο δεκτικοί στο να την αξιοποιήσουν προς όφελος των παιδιών τους; Ας παραδεχτούμε κατ’ αρχάς ότι λέμε «ενημερωμένοι» και συχνά εννοούμε το γκουγκλάρισμα. Υπάρχουν λοιπόν γονείς που μεγαλώνουν –για διάφορους λόγους– τα παιδιά τους «στον αυτόματο» και άλλοι για τους οποίους δεν υπάρχει τίποτα παρά «το παιδί ΜΟΥ». Άλλες φορές, πάλι, υπάρχει η τάση πολλές συμπεριφορές να θεωρούνται καταρχήν περίεργες ή αξιοπρόσεκτες. Κι έτσι, για όλα προσφέρονται «διαγνώσεις», αφού πρώτα ο χαρακτήρας των παιδιών κομματιστεί όσο δεν πάει. Δεν λέω ότι δεν υπάρχουν διαταραχές ή προβλήματα, αλίμονο. Επισημαίνω απλά ότι ένα παιδί κλεισμένο σε ένα διαμέρισμα που αντί να ζει με το σώμα του, ζει μέσα από την οθόνη του κινητού, ε… εκεί βρίσκεται το πρόβλημα και όχι μάλλον στο παιδί το ίδιο. Τι θα λέγατε στους γονείς να προσέξουν ώστε να καταλάβουν ότι το παιδί τους χρειάζεται τη στήριξη ενός δασκάλου ειδικής αγωγής; Υπάρχουν παιδίατροι, υπάρχουν νηπιαγωγοί και δάσκαλοι. Μια συζήτηση με αυτούς για οτιδήποτε μας απασχολεί θα ήταν το πρώτο βήμα, πριν φτάσουμε στους ειδικούς παιδαγωγούς, στα διάφορα «κέντρα», τα τεστ και τις παρεμβάσεις. Δεν είναι εύκολο στις μέρες μας να ζητηθεί από τους γονείς περισσότερος χρόνος με τα παιδιά, ούτε είναι υποχρεωμένοι να γνωρίζουν ή να μπορούν να «καταλάβουν». Ας μάθουμε λοιπόν όλοι μας να ζητάμε βοήθειες, να μοιραζόμαστε τις ανησυχίες μας, να ρωτάμε.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΕΥΣΤΑΘΙΑΔΟΥ

Η Εύα ζει στη Θεσσαλονίκη, είναι απόφοιτη του τμήματος Φιλολογίας, του Παιδαγωγικού Δημοτικής Εκπαίδευσης

και κάτοχος δύο μεταπτυχιακών τίτλων. Όταν δεν βρίσκεται στη σχολική αίθουσα, γράφει στο meletontas.gr πολλές ταινίες.

Τις πταίει με το μάθημα

της Έκθεσης;

Μπήκε ο Σεπτέμβρης και μαζί με τα πρωτοβρόχια ξεκίνησε η εντατική προετοιμασία των υποψηφίων για τις Πανελλαδικές. Θα μπορούσαμε να πούμε πολλά για τον θεσμό των εξετάσεων, αλλά προς το παρόν θα ασχοληθούμε με το αγαπημένο μάθημα της Έκθεσης που εδώ και δεκαετίες αποτελεί σταθερή πηγή πονοκεφάλου για τους υποψηφίους.

Ένα βασικό πρόβλημα του μαθήματος είναι η έλλειψη πρωτοτυπίας. Οι ασκήσεις είναι μηχανιστικές, «φιλολογίστικες» και δεν προάγουν την ουσιαστική γνώση ή κατανόηση του κειμένου. Οι ασκήσεις ανακυκλώνονται κάθε χρόνο και οι εκφωνήσεις των εκθέσεων είναι διατυπωμένες με ουδέτερο και ηθικοδιδακτικό χρώμα που καθοδηγούν τις απαντήσεις και δείχνουν ξεκάθαρα ποια είναι τα «σωστά» επιχειρήματα.

Συχνά, οι υποψήφιοι παραπονιούνται πως πρέπει να εκφραστούν σαν συντηρητικοί μεσήλικες για να αποδώσουν σωστά την έκθεση και μάλλον δεν έχουν άδικο. Κάποιος καλοπροαίρετος θα έλεγε ότι αυτό είναι θετικό: οι εξετάσεις πρέπει να είναι κάπως αναμενόμενες γιατί τα παιδιά υφίστανται μεγάλη ψυχολογική πίεση και τρέμουν τις δυσάρεστες εκπλήξεις. Λάθος! Παρότι τα βοηθήματα είναι γεμάτα από τις ασκήσεις που πέφτουν, οι βαθμολογίες στο συγκεκριμένο μάθημα διαχρονικά είναι από μετριότατες ως απογοητευτικές.

Άμεσο αποτέλεσμα της έλλειψης πρωτοτυπίας είναι και ο τρόπος διδασκαλίας. Θεωρητικά, το μάθημα διδάσκεται με επεξεργασία ποικίλων θεμάτων γύρω από κάποια θεματική και ενδελεχή συζήτηση. Στην πραγματικότητα, ο χρόνος είναι πολύ περιορισμένος, τα δυνητικά θέματα αμέτρητα και η διδασκαλία γίνεται με σύντομη συζήτηση και μπόλικη μελέτη έτοιμων επιχειρημάτων ανά θέμα. Οι μαθητές πιέζονται να αποστηθίσουν επιχει-

ρήματα και δύσκολες λέξεις, ενώ οποιοδήποτε θέμα συνδυαστικό ή ελάχιστα διαφορετικό προκαλεί άγχος και ανασφάλεια.

Και πώς να μην αγχώνονται; Μέχρι την Β’ Λυκείου οι μαθητές γράφουν ελάχιστες εκθέσεις, έχουν έρθει σε επαφή με περιορισμένα κείμενα και κατά κανόνα δεν έχουν διαβάσει ολόκληρα βιβλία. Πότε να εξασκηθούν στην κατανόηση κειμένου; Την τελευταία τους χρονιά, ενώ ο χρόνος μετράει αντίστροφα; Αναμενόμενα λοιπόν στρέφονται στις προκάτ επιχειρηματολογίες που σε τίποτα δεν θυμίζουν κείμενα γραμμένα από εφηβικό χέρι.

Τι θα μπορούσε να γίνει λοιπόν; Ριζική αλλαγή στο μάθημα της Γλώσσας από την Α’ Δημοτικού. Το ψάρι βρομάει από το κεφάλι και κανείς δεν πρόκειται να μάθει κατανόηση και παραγωγή γραπτού λόγου την τελευταία του σχολική χρονιά, εν μέσω υψηλής πίεσης.

Η καλλιέργεια λεξιλογίου και έκφρασης σχετίζεται άμεσα με τα γλωσσικά ερεθίσματα που δέχεται καθημερινά ένα άτομο. Σύμφωνα με τον αναδυόμενο γραμματισμό, εξασκούμαστε στη γραφή και στην ανάγνωση από την πρώτη μέρα της ζωής και αυτό δεν ξεκινά στην Α’ Δημοτικού. Όσο περισσότερα κείμενα κάθε είδους διαβάζει κάποιος, τόσο καλύτερα εκφράζεται γραπτά και προφορικά. Οι έρευνες διαρκώς δείχνουν ότι οι Έλληνες δεν αγοράζουν βιβλία και την σημαντικότερη ευθύνη την έχει το σχολείο.

Με λίγα λόγια η λύση είναι προφανής: αποδέσμευση από το σχολικό βιβλίο. Η γλώσσα είναι ζωντανός οργανισμός και η κατανόηση και παραγωγή λόγου προϋποθέτει την κινητοποίηση του ενδιαφέροντος. Από το δημοτικό ακόμα, οι μαθητές πρέπει να εξασκούνται με ποικίλα κείμενα: ολόκληρα λογοτεχνικά βιβλία κλασικά ή μοντέρνα, επιστημονικά κεί-

μενα, άρθρα, κείμενα οδηγιών, κυριολεκτικά ό,τι είναι γραμμένο με λέξεις.

Μέσα από επεξεργασία πληθώρας αυθεντικών κειμενικών ειδών, οι μαθητές έρχονται σε επαφή με καινούριο λεξιλόγιο, διαφορετικά στυλ γραφής και ενδιαφέρον περιεχόμενο

που προάγει την κριτική σκέψη και τον διάλογο. Βιωματικά κατανοούν τις απαιτήσεις του κάθε κειμενικού είδους και προσαρμόζουν τη γραφή τους ανάλογα με το αναμενόμενο επικοινωνιακό αποτέλεσμα. Η επεξεργασία των κειμένων μπορεί να είναι προφορική ή γραπτή μέσα από ασκήσεις, βιβλιοπαρουσιάσεις, debates, έρευνα για κάποιο θέμα.

Επίσης, οι μαθητές οφείλουν να παράγουν ποικιλία κειμενικών ειδών σε πλαίσιο αυθεντικών επικοινωνιακών περιστάσεων: αρθρογραφία σε σχολικές εφημερίδες, ρητορικοί αγώνες, ομιλίες μαθητών σε σχολικές γιορτές, δημιουργία εκδηλώσεων ευαισθητοποίησης για κοινωνικά ζητήματα από τα ίδια τα παιδιά. Συναντήσεις με συγγραφείς, παρακολούθηση ταινιών και θέατρου, η λίστα δεν έχει τελειωμό.

Με λίγα λόγια, διαρκής τριβή με το κείμενο που θα δώσει τα εργαλεία, αλλά και την αυτοπεποίθηση ότι μπορούν να γράψουν ένα οποιοδήποτε στρωτό κείμενο με σωστά ελληνικά. Η γλώσσα δεν είναι μαθηματικά για να αντιμετωπίζεται με μεθοδολογίες. Η επιστροφή στην ουσία του μαθήματος, όχι μόνο θα βελτιώσει τις επιδόσεις, αλλά θα διαμορφώσει αναγνώστες και συγγραφείς που δεν βαρυγκωμούν όταν βλέπουν βιβλίο. Άτομα με δεξιότητες απαραίτητες για την ζωή, όχι μόνο για την είσοδο στο πανεπιστήμιο.

ΣΤΑΥΡΟΣ ΜΠΟΥΓΚΑΣ

Ο Σταύρος Μπουγκάς είναι ψυχολόγος, απόφοιτος του Παντεί-

ου Πανεπιστημίου, με εκπαίδευση στη συστημική και συνθετική

προσέγγιση και στη συμβουλευτική. Τα τελευταία χρόνια ζει και εργάζεται στην Κυψέλη. Είναι παντρεμένος και έχει έναν γιο.

Η σεξουαλική αγωγή μπορεί ως όρος να υπάρχει εδώ και δεκαετίες, ωστόσο η σύγχυση γύρω από το τι σημαίνει, παραμένει ενεργή. Επί της ουσίας πρόκειται για έναν τύπο εκπαίδευσης που εστιάζει στη διδασκαλία των ανθρώπων σχετικά με την ανθρώπινη σεξουαλικότητα, συμπεριλαμβανομένων των σωματικών, συναισθηματικών

και κοινωνικών πτυχών της. Σήμερα όπου η πρόσβαση σε πληροφορίες για τη σεξου-

αλικότητα είναι πιο άμεσα διαθέσιμη από

ποτέ, είναι απαραίτητο να κατανοήσουμε ποια είναι η σημασία της σεξουαλικής

αγωγής. Προσωπικά εκτιμώ πως δεν τίθεται

θέμα για το εάν πρέπει ή όχι να ενταχθεί στα

σχολικά προγράμματα. Προηγμένες κοινωνίες σε όλο τον κόσμο έχουν ήδη απαντήσει

θετικά σε αυτό και το μόνο που πρέπει να αποτελεί αντικείμενο διαβούλευσης είναι το είδος της σεξουαλικής αγωγής που πρέπει να διδάσκεται. Μια ολοκληρωμένη προσέγγιση διδάσκει στους μαθητές ότι σεξ και σεξουαλικότητα αποτελούν ένα φυσιολογικό μέρος της ανθρώπινης ζωής. Νέοι που εκτίθενται σε ολοκληρωμένα προγράμματα σεξουαλικής αγωγής επιδεικνύουν πιο υγιείς σεξουαλικές συμπεριφορές και διαπιστώνεται πάντα η μείωση των ΣΜΝ συμπεριλαμβανομένου του ΗΙV, η μείωση των ανεπιθύμητων εγκυμοσύνων και η ανάπτυξη δεξιοτήτων σχετικά με τη λήψη αποφάσεων

όσον αφορά τις σεξουαλικές πρακτικές. Στα οφέλη σημειώνονται επίσης η δυνατότητα της επιλογής της αποχής, η πληροφόρηση για την αντισύλληψη και τη χρήση των προφυλακτικών, η κατανόηση της σεξουαλικής διαφορετικότητας, η ανάπτυξη υγιών σχέσεων, η πρόληψη της βίας και της σεξουαλικής κακοποίησης. Επίσης, η σεξουαλική αγωγή διδάσκει στα άτομα την έννοια της συναίνεσης, του «όχι» και του «ναι», τα όρια και το σεβασμό, συμβάλλο-

ντας στην πρόληψη της σεξουαλικής παρενόχλησης και περιορίζει τις επιπτώσεις του στίγματος σχετικά με το σεξουαλικό προσανατολισμό, την ταυτότητα φύλου και τα άτομα με αναπηρία. Προσαρμοσμένη στις διαφορετικές ανάγκες αγοριών και κοριτσιών, αναγνωρίζοντας τις διαφορές μεταξύ τους, παρέχοντας ένα ασφαλές περιβάλλον που τους επιτρέπει να κάνουν ερωτήσεις και να μάθουν για το σώμα και τη σεξουαλική τους υγεία, βοηθά στην κατανόηση των κινδύνων και τα στρέφει προς επιλογές που συνάδουν με τις αξίες και τις προτιμήσεις τους.

Η ηλικία στην οποία πρέπει να ξεκινήσει, καθορίζεται από διάφορους παράγοντες όπως η ψυχική ανάπτυξη και οι οικογενειακές αξίες. Ωστόσο, οι περισσότεροι ειδικοί συμφωνούν ότι πρέπει να ξεκινά ήδη από την προσχολική ηλικία. Συνεχίζοντας με περισσότερες πληροφορίες, στις επόμενες βαθμίδες σταδιακά τα παιδιά μπορούν να μάθουν περισσότερα για τη σεξουαλική ανατομία, την αναπαραγωγή και το πώς γίνονται τα μωρά, τις βασικές έννοιες της σεξουαλικότητας, την εφηβεία, τη σεξουαλική υγεία και τις σχέσεις έτσι ώστε μέχρι το τέλος της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης να έχουν μια ολοκληρωμένη κατανόηση του σεξ και της σεξουαλικότητας.

Οι έφηβοι καθημερινά διερωτώνται σχετικά με το σεξ. Εάν οι γονείς δεν μπορούν να δώσουν στα παιδιά τους συμβουλές, οι έφηβοι ενδέχεται να χρησιμοποιήσουν τη σεξουαλική εμπειρία ως τρόπο αντίδρασης. Είναι επικίνδυνη η προσέγγιση ότι η άγνοια προστατεύει τα παιδιά, γιατί αν ένα παιδί δεν γνωρίζει τίποτα ή είναι στρεβλά ενημερωμένο, δεν θα είναι σε θέση να αποφασίσει ποια συμπεριφορά είναι κατάλληλη.

Οι έφηβοι όσο περισσότερα γνωρίζουν, τόσο πιο σίγουροι και χαλαροί νιώθουν και τόσο λιγότερο θα μεταφέρουν το άγχος τους σε άλλους ανθρώπους. Ίσως ο πιο σημαντικός λόγος για τη σεξουαλική αγωγή είναι να μειωθεί το άγχος για το σεξ. Χωρίς ενημέρωση, χλευάζουν την άγνοια των άλλων για να κρύψουν τη δική τους άγνοια, προβάλλοντας τις δικές τους ανησυχίες για τη σεξουαλική εμπειρία και επίδοση, συχνά με τρόπο επιθετικό. Και όταν υπάρχουν απορίες σχετικά με το σεξ που οι ενήλικες δεν τολμούν ή δεν θέλουν να απαντήσουν, τις αναζητούν συχνά στο πορνό, παίρνοντας ψευδείς απαντήσεις. Εάν υπάρχει η δυνατότητα να μιλήσουν οι εκπαιδευτικοί για το σεξ στο πλαίσιο της αγάπης, οι νέοι πιθανόν να παρακολουθήσουν λιγότερο πορνό.

Μπορεί ένα πρόγραμμα σεξουαλικής αγωγής στο σχολείο να είναι σημαντικό και χρήσιμο, όμως η σημασία της επικοινωνίας μέσα στο σπίτι επηρεάζει τα παιδιά πολύ περισσότερο από ό,τι και αν διδάσκονται στο σχολείο. Οι γονείς που καταφέρνουν να συζητούν με τα παιδιά τους για το σεξ με αγάπη και ειλικρίνεια, μειώνουν την πιθανότητα να εμπλακούν με τραυματικό τρόπο σε αυτό.

Το μήνυμα είναι σαφές: τα παιδιά και οι έφηβοι πρέπει να ενημερώνονται από υπεύθυνους ενήλικες για όλες τις πτυχές της σεξουαλικότητας και όσο οι απολαύσεις, οι κίνδυνοι και οι ευθύνες συζητιούνται με ειλικρίνεια ως ένα φυσιολογικό μέρος της ζωής, μπορούμε να ελπίζουμε και σε πιο ισορροπημένους και υγιείς ενήλικες.

Σεξουαλική αγωγή

Ένα διαδραστικό κέντρο εκλαΐκευσης της επιστήμης και ένα τεχνολογικό Μουσείο που εστιάζει στην αρχαιότητα, με έμφαση στα επιτεύγματα των Αρχαίων Ελλήνων.

MU SE UM

Το ομοίωμα αποτελείται από δυο μηχανισμούς: ο ένας ελέγχει την παροχή οίνου και νερού στους συνδαιτυμόνες και ο δεύτερος, την κίνηση του ομοιώματος στο χώρο.

ΚΤΙΡΙΟ ΗΡΑΚΛΕΙΔΩΝ 16

www.herakleidon.org

Κινηματογραφικά Εργαστήρια για Παιδιά, Εφήβους και Ενήλικες!

Animation

Green Screen

Ρεπορτάζ

Sound Design

Φωτοκόμικ Ταινία Μικρού Μήκους

Ο Καρπός υλοποιεί εργαστήρια με βασικά τoυ εργαλεία την εικόνα και τον ήχο, τον κινηματογράφο, τη φωτογραφία, την αφήγηση. Σχεδιάζει εκπαιδευτικό υλικό και δράσεις που εξοικειώνουν τους νέους με τη δημιουργική χρήση των μέσων επικοινωνίας και όλων των μορφών οπτικοακουστικής έκφρασης.

2310 435978 | 69 49404003 | kkworkshops2022@gmail.com| www.karposontheweb.org

ΆΛΛΆΞΕ ΤΟ

Τι θα άλλαζαν οι ίδιοι οι γονείς, οι δάσκαλοι, οι καθηγητές και οι μαθητές

Σ στην εκπαίδευση και στα σχολεία; Ρωτήσαμε και μάθαμε.

Αυτό που θα άλλαζα στο σχολείο του σήμερα είναι το εξετασιοκεντρικό του σύστημα. Οι μαθητές

δεν πρέπει να είναι βαθμοθήρες, οφείλουν να συνεργάζονται μεταξύ τους και να επιδιώκουν την απόκτηση της ουσιαστικής μάθησης!

Μάνος Φοβάκης

Θα προτιμούσα μια εκπαιδευτική διαδικασία που στοχεύει στην έρευνα και την κριτική σκέψη.

Με λιγότερη ύλη, ώστε να γίνεται μελέτη

σε βάθος κι όχι αγώνας δρόμου. Το μάθημα να μην το αποστηθίζουν οι μαθητές, αντιθέτως να κάνουν εργασίες. Επίσης, θα ήθελα περισσότερες τέχνες, με σκοπό την έκφραση συναισθημάτων και την πνευματική ανύψωση των μαθητών.

Ειρήνη Ματσούκη

Στην σύγχρονη εκπαίδευση θα επιθυμούσα την αντικατάσταση των σημερινών βιβλίων με καινούργια που θα προσεγγίζουν πλήρως τη σύγχρονη πραγματικότητα.

Επίσης επιβάλλεται ο εμπλουτισμός των διδακτικών ωρών με δράσεις ενίσχυσης της ενσυναίσθησης, της αποδοχής, της ευαισθητοποίησης και της πολιτικοποίησης των μαθητών όχι μόνο στα ιδιωτικά σχολεία αλλά και στα δημόσια. Τέλος, υποχρεωτική θεωρείται πλέον η πρόσληψη ψυχολόγων σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης.

Στέλλα Παπουλίδου

Ονειρεύομαι ένα σχολείο που θα δίνει περισσότερο χώρο στην ιστορία της τέχνης, στα εικαστικά, στο θέατρο, στη λογοτεχνία, στη μουσική, που καλλιεργούν τη φαντασία και τη δημιουργικότητα, συμπεριλαμβάνοντας όλο το δυναμικό των παιδιών, μέσα από μικρά πρότζεκτ που βελτιώνουν τα επίπεδα της ομαδικότητας, μακριά από τις γνωστικές επιδόσεις και τον ανταγωνισμό.

Ελίζα Θεοδωράνου

Το μάθημα που δεν γίνεται στο σχολείο. Είναι το πρώτο πράγμα

που μου έρχεται στο μυαλό για το τι θα άλλαζα στο εκπαιδευτικό σύστημα, γιατί όποιος μαθητής δεν πάει φροντιστήριο την έχει βάψει! Το μάθημα που γίνεται στο σχολείο στις τελευταίες τάξεις του Λυκείου είναι υποτυπώδες. Δυστυχώς, χωρίς την παραπαιδεία δεν μπορούμε να ελπίζουμε για μια θέση στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση.

Κατερίνα Τριμπόνια

Θα άλλαζα σίγουρα το σχολικό πρόγραμμα. Είναι

βάρβαρο να ξυπνάμε τόσο νωρίς! Ιδανικά, θα ήθελα

το σχολείο να ξεκινά μετά τις 9 και στις 2.30 το

μεσημέρι το αργότερο να έχουμε σχολάσει. Έτσι, θα

μπορούσα να παρακολουθώ με μεγαλύτερη προσοχή

τα μαθήματα της πρώτης ώρας χωρίς να νιώθω ότι το

κεφάλι μου γέρνει πάνω στο θρανίο από τη νύστα.

Ηλίας Ηλιάδης

Το βασικότερο πρόβλημα όχι μόνο για μένα, αλλά για τους περισσότερους καθηγητές, και μάλιστα τους αναπληρωτές, είναι το σύστημα των τοποθετήσεων στα σχολεία. Καθυστερημένη ανάληψη των καθηκόντων μας, ακόμα και μήνες μετά το άνοιγμα των σχολείων, γεγονός που αυξάνει

την ανασφάλειά μας και από την άλλη

πλευρά βαρύνει το εκπαιδευτικό έργο των

υπόλοιπων συναδέλφων που ήδη βρίσκο-

νται μέσα στην τάξη.

Μάριος Κουτρουμπάς

Θα ήθελα η αυλή του

σχολείου μου να έχει περισσότερα δέντρα και λουλούδια. Και τα μεγαλύτερα παιδιά να είναι πιο φιλικά προς τα μικρότερα.

Μπιάνκα

35 ΧΡΟΝΙΑ ΔΙΠΛΑ ΣΑΣ

προσφέροντας ποιότητα & υπευθυνότητα

ΣΤΙΣ ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΣΑΣ ΣΠΟΥΔΕΣ

Διδάσκονται

όλα τα μουσικά όργανα (Πιάνο, Βιολί, Κιθάρα, Τραγούδι, Σαξόφωνο, κ.α.)

Για κάθε ηλικία

και κάθε επίπεδο

Ειδικό τμήμα

της Μουσικής Προπαιδείας

για τους μικρούς μας μουσικούς, ηλικίας από 2,5 ετών έως 6

Ελάτε να ξεκινήσουμε το ταξίδι προς τη μουσική!

Κ. Τσαλδάρη 53, Πολύγωνο Αθήνα

Τ.: 210 6410458

Κ.: 697 24 47 085

Παράρτημα Νίκαιας: Κουταΐση 40 Τ.: 2104973139

www.e-odeio.gr info@e-odeio.gr

ΠΆΠΆΓΆΛΕ ΜΉΠΩΣ ΘΕΣ ΚΆΦΕ;

«Το παπαγαλίζειν εστί καταστροφείν»

Όσο θυμάμαι τον εαυ-

τό μου στα χρόνια τα

μαθητικά, χρειαζόταν

συνεχώς να μαθαίνω

απέξω το μάθημά μου

για την επόμενη μέρα

στο σχολείο δίχως να

μου ξεφύγει λέξη!

ΘΑΝΟΣ ΞΑΝΘΟΣ

Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου στα χρόνια τα μαθητικά, χρειαζόταν συνεχώς να μαθαίνω απέξω το μάθημά μου για την επόμενη μέρα στο σχολείο δίχως να μου ξεφύγει λέξη! Στην αρχή μού φαινόταν ενδιαφέρον, γιατί δοκίμαζα τη μνήμη μου και έβλεπα αν και πόσα μπορώ να αποστηθίσω. Ήμουν αρκετά καλός σε αυτό. Έπαιρνα υψηλούς βαθμούς και χρειάστηκε να μάθω ακόμα κι ολόκληρο το βιβλίο της νεότερης ιστορίας για να μπορέσω να μπω στο πανεπιστήμιο. Καλά μέχρι εδώ (έτσι νόμιζα). Όταν μπήκα στο πανεπιστήμιο και χρειάστηκε να δώσω μάθημα στο πρώτο εξάμηνο, είχα μάθει απέξω τις σημειώσεις μου και ήμουν σίγουρος για την επιτυχία μου στην εξεταστική. Αμ δε! Κόπηκα με βαθμό τέσσερα. Η αιτία; Η παπαγαλία!

Αυτό λοιπόν ήταν ένα δυνατό «χαστούκι» για να καταλάβω πόσο κακό (μας) κάνει το να αποστηθίζουμε τόμους ολόκληρους χωρίς να κατανοούμε τι μαθαίνουμε και γιατί. Το σχολείο, ακόμη και σήμερα, επαινεί τη στείρα απομνημόνευση, υπονομεύοντας την κρίση των παιδιών. Αυτό που δεν έχουμε καταλάβει ως κοινωνία –και δεν ξέρω αν θα το καταλάβουμε και ποτέ–είναι το γεγονός ότι με το να βάζουμε τα παιδιά στη διαδικασία να μαθαίνουν απέξω τα μαθήματά τους, τα ωθούμε στην καταστροφή. Και η καταστροφή έχει να κάνει με την κρίση τους και τη σκέψη τους. Η παπαγαλία δεν βοηθάει τα παιδιά να «φιλτράρουν»

τη γνώση που λαμβάνουν, να την επεξεργαστούν με γόνιμο τρόπο, να συνδυάσουν πληροφορίες και τελικά να μάθουν πραγματικά.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι αποφοιτούν όλο

και περισσότερα παιδιά από το λύκειο δίχως να έχουν βασικές γνώσεις στο μάθημα της ιστορίας

για παράδειγμα, ή και σε άλλα μαθήματα. Από το δημοτικό μέχρι και το λύκειο ηχεί στα αυτιά τους το «πρέπει να ξέρεις το μάθημα σαν νεράκι». Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, συν τοις άλλοις, τα παιδιά να αποστρέφονται τη γνώση κι άρα και το ίδιο το σχολείο. Η σημασία της βαθιάς και ουσιαστικής κατανόησης των μαθημάτων χαίρει άξια για να συμβάλλει στην πιο άμεση γνώση που θα αποτυπωθεί στα παιδιά.

Επίσης, αυτό που συχνά ξεχνάνε οι καθηγητές και οι γονείς είναι η συσσώρευση άγχους που ακινητοποιεί τη σκέψη των παιδιών όταν έχουν να αποστηθίσουν το μάθημα. Το άγχος αυτό ή η δυσκολία πολλών παιδιών να αποστηθίσουν κεφάλαια και ενότητες φέρνει στο φως και μεγάλα επίπεδα μειωμένης αυτοπεποίθησης.

Όχι! Δεν είναι λύση ούτε ορθή παιδαγωγική μέθοδος η αποστήθιση. Άξια μέθοδος είναι η ενεργητική μάθηση. Αυτή θα επιτρέψει στα παιδιά να προάγουν τη φαντασία και τη δημιουργικότητά τους, να αλληλεπιδράσουν, να «ακονίσουν» τη σκέψη τους, να εκφράσουν τη γνώμη τους και να σέβονται και τη γνώμη των άλλων ανθρώπων γύρω τους.

Στη σημερινή κοινωνία δεν θέλουμε παιδιά-παθητικούς δέκτες των γεγονότων, αλλά παιδιά-ενεργούς πολίτες που μπορούν να αντιληφθούν με διαφορετικούς τρόπους τον κόσμο γύρω τους, συμμετέχοντας ενεργά στη λήψη αποφάσεων. Επίσης, οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί οφείλουν να δίνουν λόγο στα παιδιά, να ενθαρρύνουν τη γνώμη τους, να τους ζητούν επιχειρήματα, να φέρνουν παραδείγματα από τη ζωή. Η διάδραση είναι η «μαγική» λέξη που θα δώσει ενδιαφέρον κίνητρο στα παιδιά να μάθουν πραγματικά τη γνώση κι όχι απλά την παπαγαλίσουν.

Όσο το εκπαιδευτικό μας σύστημα συνεχίζει ακάθεκτο να θεωρεί τη στείρα απομνημόνευση βασικό πυλώνα της μάθησης, τόσο θα προάγεται η κρίση της παιδείας, της εκπαίδευσης και του ανθρώπινου νου. Και ως επί το πλείστον, η υποβάθμιση της κοινωνίας, της γνώσης και της κρίσης μας εν γένει.

Θεωρείται ο τέλειος άνθρωπος που τα κάνει όλα σωστά. Έχει τέλειους βαθμούς, τέλεια διαγωγή, τέλεια γραπτά και άρα μία τέλεια –φαινομενικά– ζωή. Η τελειότητα τον ακολουθεί

και στην κοινωνική και στην προσωπική του

ζωή. Άραγε, όμως, υπάρχει τέλειος άνθρωπος

σε όλα, που δεν κάνει λάθη;

Αποτελεί άνθρωπο-πρότυπο και παράδειγμα προς μίμηση, τόσο για τους συμμαθητές του όσο και γενικότερα. Eίναι εκείνος ο μαθητής που όλοι οφείλουν να «αντιγράφουν» και

να παραδειγματίζονται από τη συνέπεια και την επιμέλεια που τον διακρίνουν. Αυτό βέβαια που συχνά μας διαφεύγει

είναι το γεγονός ότι κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός κι έχει μοναδική προσωπικότητα. Δεν είναι ανάγκη όλοι να είμαστε ίδιοι και να πράττουμε τα ίδια.

Όλοι πάντα κάτι περιμένουν από αυτόν· οι γονείς, οι καθηγητές, οι φίλοι, ο κοινωνικός περίγυρος. Το να είσαι ο καλός μαθητής, σημαίνει αυτόματα ότι είσαι και το καλό παιδί. Στο σχολείο, στο σπίτι, στις παρέες, στις παρέες των γονέων, ο άνθρωπος αυτός, σύμφωνα με τη στερεοτυπική αντίληψη που κυριαρχεί, οφείλει να βρίσκεται συνεχώς στο προσκήνιο και σε μία εγρήγορση, ώστε αποδεικνύει συνέχεια την «τελειότητά» του, επιβεβαιώνοντας τους γύρω του.

Δεν έχει δικαίωμα ανάπαυλας και χαλάρωσης γιατί

αυτό θα σημαίνει αυτόματα ότι χάνει την αποδοτικότητά του. Αυτή η εγρήγορση που είπαμε παραπάνω, του επιβάλλεται κι αν χαθεί, σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά. Η έννοια του «ελεύθερου χρόνου» εκλείπει από το λεξιλόγιο του καλού μαθητή. Φορτώνεται μόνο με εργασίες για το σχολείο, για το σπίτι, για το φροντιστήριο κ.λπ. Δεν αξιοποιεί τον ελεύθερο χρόνο του εποικοδομητικά, κάνοντας δραστηριότητες που αγαπά κι επιθυμεί.

Δεν έχει δικαίωμα λάθους ή δικαίωμα στην αποτυχία, αφού εκείνος γεννήθηκε μόνο για την επιτυχία! Τίποτε δεν του συγχωρείται.

Ευχαρίστηση όλων είναι μόνο το άριστα.

Καθετί λιγότερο από αυτό, θεωρείται αποτυχία και δείχνει έλλειψη μελέτης και γνώσης. Το να αποτύχεις και κάπου όμως

μην ξεχνάμε ότι σου δίνει κίνητρα για να φτάσεις στην επιτυχία – η οποία επιτυχία μεταφράζεται από τον καθένα τελείως διαφορετικά. Το σίγουρο είναι ότι το να κυνηγάς αριθμούς και να γίνεσαι ανταγωνιστικός, δεν σημαίνει επιτυχία…

ΚΆΛΟΣ

Ο καλός και ο κακός μαθητής είναι ένα αξιολογικό δίπολο που κρατάει πολλά χρόνια και συνεχίζει να αποτελεί στερεοτυπική αντίληψη για τους μαθητές, έχοντας δυνατό αντίκτυπο και στην κοινωνία. Αλήθεια, ποια είναι αυτά τα στερεότυπα που κυνηγούν τον καλό και τον κακό μαθητή;

Γίνεται ο αποδιοπομπαίος τράγος της οικογένειάς του, της σχολικής τάξης, αλλά και της παρέας του ή των κοινωνικών του συναναστροφών και σηκώνει το βάρος όλων των ευθυνών, τόσο μέσα σε μια σχολική τάξη, όσο και στην οικογένειά του, τους φίλους του και την κοινωνία εν γένει. Πολύ συχνά στο σχολείο, αυτός ο μαθητής θα πέσει θύμα σχολικού εκφοβισμού ή ρατσιστικής επίθεσης. Θα αποκαλεστεί «το φυτό της τάξης» και θα γίνει περίγελος αυτής, επειδή έχει μόνο καλούς βαθμούς και τίποτε άλλο καλό πάνω του.

Στερεότυπα που ακολουθούν τους μαθητές

Ο ΚΆΚΟΣ

με βάση τις επιδόσεις τους

Είναι χαζοί. Οι περισσότεροι θεωρούν ότι επειδή οι κακοί μαθητές δεν παίρνουν καλούς βαθμούς, είναι και

γενικότερα στη ζωή τους όχι και τόσο

έξυπνοι. Δεν ισχύει· άλλο το σχολείο

άλλο η ζωή. Πολλοί κακοί μαθητές

είναι εξαιρετικά ευφυείς σε άλλες δραστηριότητες ή τομείς της ζωής τους.

Δε θα προκόψουν στη ζωή τους. Άμεσα σχετικό

με το παραπάνω. Οι σχολικές επιδόσεις δεν σχετίζονται με την μετέπειτα πορεία των παιδιών ως ενήλικες και την επαγγελματική τους σταδιοδρομία. Πόσα παραδείγματα ανθρώπων έχουμε

που στο σχολείο δεν τα πήγαιναν καλά, αλλά

βρήκαν εν τέλει δουλειές που τους αρέσουν και μάλιστα πέτυχαν σε αυτές!

Είναι πιο κουλ. Οι κακοί μαθητές για κάποιο λόγο

είναι συνδεδεμένοι με το κούλνες. Η αλήθεια είναι

ότι αν δεν περνάς όλη σου τη μέρα πάνω από ένα

βιβλίο, όλο και κάτι παραπάνω θα αρπάξεις από τη

ζωή που θα σε κάνει πιο κουλ, αλλά γενικά και το

διάβασμα είναι κουλ και πολλά κουλ παιδιά καλούς

μαθητές έχουμε γνωρίσει όλοι. Άσε που το πιο κουλ

είναι να είσαι και διαβαστερός και μέσα σ’ όλα.

Είναι τα «κακά παιδιά». Άλλη μία ατυχής σύνδεση. Το ότι ένα παιδί/έφηβος δεν

είναι καλός μαθητής, δε σημαίνει ότι δεν

είναι και καλό παιδί. Πολύ κακώς υπάρχει

αυτή η θεώρηση και είναι πολύ άσχημο

να περνάνε τέτοιες εντυπώσεις στα παιδιά

είτε από τους άλλους γονείς, είτε από τους δασκάλους.

Είναι φτωχοί. Πολλοί συνδέουν τις

σχολικές επιδόσεις και με την οικονομική κατάσταση των παιδιών αυτών και της οικογένειάς τους. Στις μέρες

μας, νομίζω πως είναι ένας ακόμη παρωχημένος τρόπος κατηγοριοποίησης και εξήγησης του φαινομένου.

Είναι σε όλα «κακοί». Όχι, οι κακοί μαθητές δεν είναι σε όλα στη ζωή τους κακοί. Τα μαθήματα του σχολείου δεν είναι παρά ένα κομμάτι όχι μόνο της ζωής, αλλά και του ίδιου του σχολείου. Τα παιδιά/έφηβοι είναι και φίλοι, συμμαθητές, κόρες και γιοι, εγγόνια και στις ταυτότητές τους αυτές μπορεί να είναι οι καλύτεροι· όπως επίσης και σε άλλες δραστηριότητες ενδοσχολικές και εξωσχολικές.

Άλλωστε, μην ξεχνάμε ότι, δυστυχώς, το ελληνικό σχολείο είναι το ίδιο εξαιρετικά φτωχό και κακό όσον αφορά τα πράγματα με τα οποία μας φέρνει σε επαφή και τις ικανότητες τις οποίες μας δίνει τη δυνατότητα να αναπτύξουμε τα όσα χρόνια ζούμε μέσα σε αυτό.

Από τους ΘΑΝΟ ΞΑΝΘΟ ΗΛΕΚΤΡΑ ΤΖΩΡΤΣΟΥ

ΚΆΤΩ ΤΆ ΧΕΡΙΆ

ΆΠΟ ΤΉΝ

ΠΆΙΔΙΚΉ ΉΛΙΚΙΆ

Τα σημερινά παιδιά είναι μπλεγμένα ανάμεσα σε αντιφατικές –και δύσκολες– καταστάσεις.

Από τη μία, οι γονείς γίνονται όλο και πιο υπερπροστατευτικοί (και φοβικοί) – κάτι που τις περισσότερες

φορές έχει ως αποτέλεσμα να μην επιτρέπουν στα παιδιά τους να κάνουν πράγματα που θα τα βοηθήσουν να μάθουν τον κόσμο, να κάνουν λάθη, να εκτεθούν.

Από την άλλη, παρατηρείται μία υπέρμετρη ανάγκη για δραστηριότητες από πολύ μικρή ηλικία, που μπουκώνουν το χρόνο των παιδιών και δεν τους επιτρέπει να ζήσουν αυτό που κατά βάση χρειάζονται

τόσο για να χαίρονται, όσο και για να γνωρίσουν σιγά σιγά τον κόσμο: το παιχνίδι.

Από την πλευρά των εταιρειών και του διαδικτύου, οι διαφημίσεις που απευθύνονται σε παιδιά έχουν κατακλύσει πλέον τους δέκτες βάζοντάς τα από τόσο μικρή ηλικία στο «παιχνίδι» του καταναλωτισμού.

Η συνεχής έκθεση στο διαδίκτυο και ειδικά στις οθόνες είναι ούτως ή άλλως μία μεγάλη παγίδα. Οι ίδιοι οι γονείς προκειμένου να καταφέρουν να ηρεμήσουν τα παιδιά τους, να τα ταΐσουν, να τα κοιμίσουν, τους δίνουν μία οθόνη για να ξεχνιούνται. Πάνε τα παραμύθια, οι αφηγήσεις, τα βιβλία, τα επιτραπέζια

παιχνίδια, οι βόλτες στη γειτονιά, συνεπώς η αλληλεπίδραση, η όξυνση της φαντασίας κ.λπ.

Κάτι που επίσης είναι προβληματικό είναι το υπερβολικό ψάξιμο για πιθανές διαταραχές των παιδιών.

Φυσικά και η επιστήμη μπορεί πλέον να βοηθήσει σε περιπτώσεις που παλαιότερα μπορεί να αφήνονταν

στην τύχη τους και τα παιδάκια να βασανίζονταν και να κατέληγαν δυσλειτουργικοί ενήλικες λόγω της έλλειψης φροντίδας από μικρή ηλικία, αλλά εδώ αναφέρομαι σε κάτι διαφορετικό. Λίγο το παιδί αν είναι αφηρημένο, λίγο εάν δεν έχει όρεξη να διαβάσει για το σχολείο, λίγο αν δεν είναι πολύ κοινωνικό, κατευθείαν θέλουμε να το κατατάξουμε σε μία κατηγορία διαταραχής. Πολλές φορές αυτές οι συμπεριφορές

είναι απολύτως φυσιολογικές για ένα παιδί και θα περάσουν με την πάροδο των χρόνων. Προφανώς

χρειάζεται προσοχή, όχι όμως υπερβολές και εμμονή.

Και τελικά, μήπως ήρθε η ώρα να αναλογιστούμε εάν αυτές οι «παράξενες» συμπεριφορές των παιδιών προκύπτουν τελικά από την πίεση, το άγχος, την έλλειψη ελεύθερου υγιούς χρόνου; Μήπως το κλειδί

είναι να αφήσουμε τα παιδιά πιο ελεύθερα, πιο ανέμελα, να αναμετρηθούν με την ηλικία τους; Πάντα

βέβαια με αγάπη, επίβλεψη και φροντίδα.

ΗΛΕΚΤΡΑ ΤΖΩΡΤΣΟΥ

Ένας γεμάτοςχώροςπηλό

Yoso Artlab

Το Yoso Artlab

δημιουργήθηκε από

τον Μιχάλη το 2022

και είναι το σπίτι που

έχτισε για να στεγάσει

το πολύπλευρο πάθος

του για τον σχεδιασμό

και την κατασκευή, καθώς και ο τόπος για

να το μοιραστεί με τον κόσμο.

Πρόκειται για εργαστήριο παρασκευής, εργαστήριο εκμάθησης της κεραμικής τέχνης, εκθεσιακό χώρο και κατάστημα. Σε αυτό το φωτεινό, καλαίσθητο και ευχάριστο περιβάλλον, παραδίδονται παιδικά/εφηβικά (9-15 χρονών) μαθήματα κεραμικής, μαθήματα για μικρότερες ηλικίες (5-8 χρονών), αλλά και ενηλίκων.

Τα μαθήματα για παιδιά

βασίζονται στη γνωριμία

τους και στη σύνδεσή τους με το υλικό του πηλού, τόσο θεωρητικά όσο και πρακτικά.

Σημαντικό είναι ότι στις μικρές

ηλικίες, παιδιά και γονείς μπορούν να παρακολουθήσουν

μαζί τα μαθήματα και να

δημιουργήσουν από κοινού!

info:

Σύρου 45, Κυψέλη

T: 694 848 4480

Fb: Yoso Artlab // Ig: yoso.artlab

www.yosoartlab.com

ΑΠ Ο ΓΕΝΙ Α ΣΕ ΓΕΝΙ Α !

Με άκρως καταρτισμένο διδακτικό προσωπικό, 30 χρόνια εμπειρίας στη διδασκαλία και μαθητές από όλο το ηλικιακό φάσμα, το Ωδείο Έρευνα στηρίζει έμπρακτα το σλόγκαν του: «Ποτέ δεν είναι αργά να μάθεις Μουσική»!

Κεντρικό ωδείο:

Κεφαλληνίας 99β, Αθήνα

T.: 210-86 79 488 // K.: 697 63 27 864

Παράρτημα:

Κοραή 30, Νέα Σμύρνη T.: 210-93 55 481 // K.: 697 63 27 864

Ωράριο Λειτουργίας: Δευτέρα - Παρασκευή 12.00 - 21.00

fb: Ωδείο Έρευνα odeioerevna@gmail.com

Τοπολύπλευρο στημορφώτικήδ

Πολλές συζητήσεις έχουν

γίνει σχετικά με τα πλαίσια

που θέτει το σχολείο στην εκπαιδευτική διαδικασία, όπως

και γενικότερα για τον ίδιο

τον όρο «εκπαιδευτική διαδικασία». Ο τρόπος μετάδοσης

γνώσεων και μόρφωσης σε

ένα ευρύτερο εννοιολογικό

πεδίο καθιερώθηκε με γνώμονα συγκεκριμένες ανάγκες μιας εποχής. Πάντα υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης ενός οποιουδήποτε συστήματος, ακανθώδεις πτυχές και κακώς κείμενα.

Και η εκπαίδευση είναι τρανό παράδειγμα. Πολλά σημεία που θα βοηθούσαν μαθητές κάθε ηλικίας να βρουν την κλίση τους ή έναν πιο εύκολο τρόπο να μαθαίνουν, έχουν παραληφθεί ή παραγκωνιστεί από το σύστημα που επικρατεί. Οι επόμενες σελίδες είναι αφιερωμένες σε αυτά τα «σημεία»· εκμάθηση ξένων γλωσσών, δημιουργία, μουσική, αθλητισμός και ρομποτική σε έναν κόσμο που (ευτυχώς) αλλάζει και αγκαλιάζει δυσκολίες, διαφορετικότητες και εκσυγχρονισμούς.

Κάθε βόλτα στο

Nest Kids Play Cafe, στην περιοχή του

Ζωγράφου, είναι

γεμάτη ζεστασιά και

φιλοξενία· μοιάζει με

επίσκεψη σε φιλικό

σπίτι – και μάλιστα σε

σπίτι διακοσμημένο

καλόγουστα. Το Nest, από τους πρώτους

μήνες λειτουργίας του, εύλογα έχει εξελιχθεί σε στέκι.

NEST KIDS PLAY CAFE

Φανομάχου 3, Ζωγράφου

T.: 210 77 12 027

Nest Kids Play Cafe nestkidsplaycafe

Για την παραμυθένια διακόσμησή του, για τις

παιδικές δραστηριότητες που οργανώνονται

καθημερινά με ενθουσιώδεις και ικανές παιδαγωγούς στον ειδικά διαμορφωμένο παιδικό

χώρο! Σημείο αναφοράς και το μενού του, με έμφαση στα υγιεινά σνακ, στους χυμούς

και φυσικά στο απολαυστικό παγωτό μηχανής! Μεγάλο πλεονέκτημα η στρατηγική του

θέση, απέναντι ακριβώς από πάρκο με παιδική χαρά, ώστε στην ίδια βόλτα τα παιδιά να χορταίνουν και υπαίθριο παιχνίδι και δημιουργική απασχόληση στο εσωτερικό του Nest. Τα παιδικά πάρτυ γενεθλίων που οργανώνονται, αφήνουν τις πιο γλυκές αναμνήσεις σε γονείς και παιδιά.

ΚΕΝΤΡΟ ΕΦΑΡΜΟΣΜΕΝΩΝ ΤΕΧΝΩΝ ΟΡΝΕΡΑΚΗΣ

Θήρας 19, Πλ. Αμερικής | Τ: 210-8665611

E: ornerakisart@gmail.com

www.ornerakis.com

Σκανάρετε εδώ για περισσότερα

Ξένες γλώσσες

ΕΝΑ ΑΝΟΙΧΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

«Διάβαζε παιδί μου να πάρεις το λόουερ!»

«Ε, μια ξένη γλώσσα παντού χρειάζεται!»

Μα πόσες φορές αντήχησαν οι φράσεις αυτές στα παιδικά μας αυτιά; Και πόσες φορές νιώσαμε μεγαλώνοντας την αλήθεια που ήταν κρυμμένη πίσω από αυτές τις φράσεις! Η γλώσσα είναι το στοιχείο που μας ενώνει, αλλά και που μας χωρίζει. Η σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα το έχει κατανοήσει και μας δείχνει τον δρόμο. Η κινητικότητα των λαών, εκούσια ή υποκινούμενη από πιέσεις –με τρανό παράδειγμα την εισροή μεγάλου αριθμού προσφύγων στον ελλαδικό χώρο– έχει επηρεάσει την εκπαιδευτική διαδικασία, όπως και την άποψη περί γλωσσομάθειας. Κάποτε, τα Αγγλικά διδάσκονταν στα σχολεία για πρώτη φορά στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

Στη συνέχεια, θες επειδή το βιοτικό επίπεδο ανέβηκε, θες επειδή το ίδιο έγινε και με τις απαιτήσεις στη ζωή και την εκπαίδευση, να που τα Αγγλικά εντάχθηκαν στο πρόγραμμα των Δημοτικών σχολείων. Στο Γυμνάσιο δε, τα παιδιά ήταν έτοιμα πλέον και για μια δεύτερη ξένη γλώσσα, επιλέγοντας ανάμεσα σε Γαλλικά ή Γερμανικά. Έπειτα, ούτε κι αυτό ήταν αρκετό. Η δεύτερη ξένη γλώσσα έγινε μάθημα υποχρεωτικό για τα πεμπτάκια του Δημοτικού. Και για του λόγου το αληθές, πολύ πριν μπει η δεύτερη ξένη γλώσσα στο εβδομαδιαίο

πρόγραμμα της Πρωτοβάθμιας

εκπαίδευσης, ουκ ολίγοι μαθητές

κατέφευγαν στα φροντιστήρια ξένων γλωσσών για να μάθουν Γαλλι-

κά ή Γερμανικά από τα 10 ή τα 12 τους χρόνια.

Και γιατί τα λέμε όλα αυτά; Γιατί, προφανώς, ο σύγχρονος άνθρωπος έχει κατανοήσει ότι η συνέχιση της ύπαρξής του στον κόσμο τούτο εξαρτάται άμεσα από το ευρύτερο περιβάλλον του, που είναι παγκοσμιοποιημένο. Η εκμάθηση ξένων γλωσσών φαίνεται η μόνη λύση μπροστά στη θέα ενός σύγχρονου πύργου της Βαβέλ, ο οποίος δεν είναι κατ’ αποκλειστι-

κότητα γλωσσικός, αλλά κυρίως πολιτιστικός. Σε αυτό το σημείο

έρχεται η εκπαίδευση να παίξει

τον ρόλο της, καθώς η διδασκαλία

μιας ξένης γλώσσας προσφέρει

στον μαθητή αυτή τη σύνδεση με

τον υπόλοιπο κόσμο. Αν και γενικά

η γλωσσομάθεια αντιμετωπίζεται

ως στοιχείο χρησιμοθηρίας για

μια θέση στην αγορά εργασίας, η εκμάθηση ξένων γλωσσών κρύβει πολλά παραπάνω. Είναι η ανακάλυψη ενός νέου πολιτισμού, καθώς υπεισερχόμαστε σε έναν κόσμο ανθρώπων με διαφορετικό τρόπο σκέψης. Ανακαλύπτουμε νέες συμπεριφορές, παύουμε να έχουμε προκαταλήψεις, επαναπροσδιορίζουμε τη στάση μας απέναντι στην κοινωνία. Μα τι πιο όμορφο απ όλα αυτά;!

ΑΓΓΛΙΚΑ VS ΓΑΛΛΙΚΑ: ΝΟΜΟΣ ΣΧΕΤΙΚΟΣ ΜΕ ΤΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΑΓΓΛΙΚΩΝ ΩΣ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟ ΜΑΘΗΜΑ ΣΤΗ ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΑΠΑΝΤΑΤΑΙ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΤΟ 1945. ΩΣΤΟΣΟ, ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΠΙΤΥΓΧΑΝΕΤΑΙ ΣΤΑ ΓΥΜΝΑΣΙΑ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΕΙΨΗΣ ΔΙΔΑΚΤΙΚΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ. ΤΟ 1961 Η ΤΡΙΩΡΗ ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΑ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΞΕΝΩΝ ΓΛΩΣΣΩΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ «ΩΡΟΛΟΓΙΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΓΥΜΝΑΣΙΩΝ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΒΑΘΜΙΔΟΣ», ΟΠΟΥ ΩΣ ΞΕΝΕΣ ΓΛΩΣΣΕΣ ΝΟΟΥΝΤΑΙ Η ΓΑΛΛΙΚΗ Η’ Η ΑΓΓΛΙΚΗ Η ΚΑΘΙΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΑΓΓΛΙΚΩΝ: ΑΠΟ ΤΟ 1993 ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΟΥ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ «ΞΕΝΕΣ ΓΛΩΣΣΕΣ» ΔΕΝ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΠΙΑ ΣΤΗΝ ΑΠΛΗ ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΕΤΑΞΥ ΑΓΓΛΙΚΩΝ Η ΓΑΛΛΙΚΩΝ, ΑΛΛΑ ΣΕ «ΑΓΓΛΙΚΑ ΚΑΙ ΓΑΛΛΙΚΑ Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ». ΜΑΛΙΣΤΑ, Η ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΑ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΑΓΓΛΙΚΩΝ ΑΥΞΑΝΕΤΑΙ ΣΕ ΠΕΝΤΕ ΩΡΕΣ.

ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΓΛΩΣΣΟΜΑΘΕΙΑ: ΑΝ ΚΑΙ ΩΣ ΕΠΙΣΗΜΗ ΕΝΑΡΞΗ ΤΗΣ ΞΕΝΟΓΛΩΣΣΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΟΡΙΖΕΤΑΙ ΤΟ ΕΤΟΣ 1833, ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΑΓΓΛΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΣΤΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΤΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ ΕΧΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟ

1961, ΚΑΘΩΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟΤΕ Η ΓΑΛΛΙΚΗ ΤΥΧΑΙΝΕ ΕΥΡΥΤΕΡΗΣ ΔΙΑΔΟΣΗΣ.

Γράφει η Σοφία Αργύρη

Η Υποκριτική είναι μια τέχνη που χρειάζεται βαθιά

γνώση της ανθρώπινης συμπεριφοράς και των λοιπών

φαινομένων της. Τα τελευταία χρόνια εξελίσσεται

σταδιακά σε επιστήμη, χωρίς να χάσει την γοητεία

της παλιάς σχολής. Συλλέγει το γνωστικό της αντικείμενο από άλλες επιστήμες, όπως ανθρωπολογία, κοινωνιολογία, αρχαιολογία και ιστορία.

Η εκπαίδευση της υποκριτικής είναι σημαντική τόσο για τους ηθοποιούς, τους σκηνοθέτες και τους παραγωγούς μιας παράστασης όσο και για τους θεατές που έρχονται να αναζητήσουν πληροφορία και εμπειρία μέσα από το έργο που θα δουν. Αυτό σημαίνει πως η τέχνη, όπως η επιστήμη, θέλει μεθοδολογία, προκειμένου να κατανοηθεί και να δομηθεί η εκπαίδευση και να καταρτίσει ουσιαστικά τον ενδιαφερό-

μενο τεχνίτη/επιστήμονα. Η ουσιαστική εκπαίδευση θα συντελέσει στο να γίνει δημιουργικός, ανθρώπινος, αληθινός, στοχαστικός και αποτελεσματικός στην συνεργασία του με το σύνολο των υπόλοιπων συνεργατών. Η συγκεκριμένη ύλη με ολοκληρωμένη θεωρία και πράξη τον οδηγεί στην επαγγελματική ταυτότητα και συμπεριφορά. Η συνεχής εφαρμογή και η συμμετοχή σε ομαδικά επαγγελματικά εργαστήρια συντηρούν τα εργαλεία και τις ικανότητές τους που έχουν αναπτυχθεί μέσα από την μεθοδολογία του εκπαιδευτικού προγράμματος. Η εκπαίδευση της Υποκριτικής συνεχίζεται, όπως συμβαίνει σε κάθε άλλη επιστήμη. Διαφορετικά, ο τεχνίτης/επιστήμονας παύει να συνδέεται με το κοινό του, μια και η εξέλιξη της ανθρώπινης συμπεριφοράς επηρεάζει τις μεθοδολογίες και τις εκπαιδεύσεις όλων των σπουδών και αντικειμένων.

Ας φανταστούμε παιδιά ελεύθερα, να ακούν το

σώμα τους και το ρυθμό του, καθώς η μουσική

τα καθοδηγεί να αφιερώνουν το χρόνο τους στην

ανακάλυψη αυτών των πτυχών του εαυτού που συχνά παραμελούνται.

Και τώρα, ας προσπαθήσουμε να ανακαλέσουμε

τα σχολικά χρόνια. Πόσες φορές βιώσαμε αυτό το συναίσθημα; Ίσως ελάχιστες, ίσως αυτό που έχει

χαραχθεί στη μνήμη μας να είναι οι λέξεις «κάτσε φρόνιμα», «κάνε ησυχία», «πρόσεχε!». Αν κάνουμε την ίδια ερώτηση σε ένα παιδί σήμερα, η απάντηση πιθανόν να είναι αρκετά παραπλήσια.

Παρόλο που η αξία του σώματος έχει πλέον αναγνωριστεί και η διχοτομία μυαλού-σώματος μοιάζει ξεπερασμένη, η πραγματικότητα μας δείχνει κάτι διαφορετικό. Αν και πολυάριθμες μελέτες επιβεβαιώνουν την ολιστική ενότητα του ατόμου στη μάθηση, το σχολικό σύστημα συνεχίζει να δίνει βαρύτητα μόνο στη νοητική, λογική και μαθηματική πτυχή της νοημοσύνης, υποβαθμίζοντας τη

δημιουργικότητα και τη διαύγεια της σωματικής ευφυΐας.

Ο χορός είναι πολλά περισσότερα από τρόπος άσκησης, είναι μέσο επικοινωνίας. Ως νεογέννητα, πριν καν μπορέσουμε να μιλήσουμε, είμαστε σε θέση να χορέψουμε. Μπορεί να είναι απλώς

ένα ασταθές κούνημα, αλλά το ένστικτο υπάρχει!

Μέσω του χορού, τα παιδιά μπορούν να αποκτήσουν πλήθος ικανοτήτων: αισθητηριακή και χωρική αντίληψη, συντονισμό, συγκέντρωση και κινητικότητα.

Ο χορός μπορεί να αποτελέσει πρόκληση τόσο σωματικά όσο και ακαδημαϊκά, καθώς ενέχει τις καλλιτεχνικές διαδικασίες της δημιουργίας, της εκτέλεσης και της κριτικής ανάλυσης, πράγμα που απαιτεί έναν τεράστιο αριθμό δεξιοτήτων, όπως η ικανότητα ανάγνωσης συμβόλων, η εφαρμογή κριτικής σκέψης, μη λεκτικής συλλογιστικής και έκφρασης, η δημιουργία και ανταλλαγή ιδεών, η συνεργασία και η κατανόηση διαφορετικών πολιτισμικών και κοινωνικών χαρακτηριστικών.

Η καλλιτεχνική έρευνα έχει τεκμηριώσει όλα αυτά τα οφέλη του χορού, καθώς το παιδί μέσα από τη χορευτική δραστηριότητα εξερευνά το σώμα, το μυαλό και τη φαντασία του.

Ο χορός ως ενωτικό στοιχείο μεταξύ γνωστικής και συναισθηματικής νοημοσύνης, μπορεί να αποτελέσει πολύτιμο διδακτικό εργαλείο για τα παιδιά, που με τον αδύναμο έλεγχο του προφορικού λόγου, μιλούν με το σώμα και ακούν με τα μάτια τους.

Δύο νέα προγράμματα για την Υποκριτική στο Θέατρο και στην Κάμερα.

Σχεδιασμένα για όσους θέλουν να εντρυφήσουν στην Υποκριτική, με αυτοπεποίθηση στη σκηνή και στην κάμερα, με μια πρακτική

εργαλειοθήκη, με αποτελεσματικότητα, με εμβάθυνση στον ρόλο, επικοινωνία με τους συνεργάτες και δημιουργικότητα κάτω

από οποιεσδήποτε συνθήκες στο θέατρο και στην κάμερα (τηλεόραση, κινηματογράφος),

ΠΟΛ. ΔΗΜΗΤΡΑΚ

Διδασκαλία | Όλγα Τζωρτζ Acting Mentor, Σκηνοθέτις

American Academy of Dramatic Arts New York

Οκτώβριος 23 - Ιούνιος 24

Υποκριτική Meisner | Κάθε Τρίτη 6:00 - 8:00 μ.μ.

Υποκριτική στην Κάμερα | Κάθε Πέμπτη 6:00 - 8:00 μ.μ.

Πληροφορίες - Αιτήσεις

στο 694 721 8195

Ε: acting.greece@gmail.com (συμμετοχή κατόπιν ακρόασης)

Kέντρα δημιουργικής απασχολησης παιδιών (κδαπ)

ΟΤΑΝ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΑΠΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ…

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΑ

Γράφει η Άντα Κουγιά

Ο

τομέας που πάντα βρισκόταν στο περιθώριο του ωρολογίου σχολικού προγράμματος είναι ο τομέας της Τέχνης: καλλιτεχνικά, θεατρική αγωγή, μουσική, χειροτεχνίες είναι από εκείνες τις ώρες που ακόμη κι αν επιβάλλονται στο πρόγραμμα, έστω σε πολύ μικρό ποσοστό, συνήθως «θυσιάζονται» στο βωμό της μελέτης και του κυνηγητού ενός καλύτερου βαθμού με τη στείρα αποστήθιση. Θα ήταν, δε, εξαιρετικά κουραστικό να αναλυ-

θούν πάλι τα «θετικά» που προσφέ-

ρει σε παιδιά και εφήβους η επαφή

με τον τομέα του πολιτισμού, τη

στιγμή που έχουν χυθεί πολλά μελάνια και έχουν γίνει πολυάριθμες

μελέτες που το αποδεικνύουν. Το

σημαντικό είναι ότι, αν μη τι άλλο, υπάρχουν επιλογές ώστε να φέρουμε τους μαθητές, ειδικά τους μικρότερους, ένα βήμα πιο κοντά στην Τέχνη.

Από το 1996 υπάρχουν στην Ελλάδα τα Κέντρα Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών (ΚΔΑΠ). Οι ειδικοί δίνουν ως ορισμό στον όρο «δημιουργική απασχόληση» την ενεργή και αμέριστη συμμετοχή του παιδιού στην εμπειρική μάθηση, τη διασκέδαση και την κοινωνικοποίηση μέσω πνευματικών και σωματικών δραστηριοτήτων που ωφελούν το παιδί ολιστικά.

Έτσι, τα ΚΔΑΠ είναι παιδαγωγικοί χώροι οι οποίοι έχουν φτιαχτεί για να προσφέρουν χαρά και διασκέδαση μέσω της μάθησης. Σκοπός τους είναι να παρέχουν δραστηριότητες ποιοτικές και δημιουργικές, ατομικές ή ομαδικές, να γεμίσουν

τον ελεύθερο χρόνο ενός παιδιού

και να καλλιεργήσουν την κοινω-

νικοποίησή του. Παράλληλα, τα

παιδιά κάνουν φιλίες, δυναμώνουν

τις ήδη υπάρχουσες, εξελίσσουν

τα ταλέντα τους και τις δεξιότητες

τους, δοκιμάζουν διάφορα πράγ-

ματα για να ανακαλύψουν τι είναι

αυτό που τους αρέσει.

Κάποιες από τις δραστηριότητες

που συνήθως περιλαμβάνουν ή

προτείνουν τα ΚΔΑΠ είναι καλλιτεχνικά εργαστήρια, κατασκευές

και κουκλοθέατρο, μουσικοκινη-

τική αγωγή, μοντέρνος χορός, γυμναστική, θεατρικό παιχνίδι, εργαστήρια πληροφορικής, αφήγηση

παραμυθιών, μικροί σεφ, πηλοτεχνίες, εργαστήρια αρχιτεκτονικής, origami, εργαστήρι κόμικς, εργαστήρι κουκλοθεάτρου, δραστηριότητες φιλαναγνωσίας, κατασκευές με ανακυκλώσιμα υλικά, εργαστήρι πειραμάτων, επιτραπέζια παιχνίδια, ελεύθερη ώρα παιχνιδιού, θεματικά πάρτι, δανειστική βιβλιοθήκη, ρομποτική κ.ά.

Το πρόγραμμα των ΚΔΑΠ είναι απογευματινό, απασχολούν παιδιά από 5-12 ετών συνήθως, ενώ

υπάρχουν προγράμματα ΕΣΠΑ τα

οποία δύναται να δώσουν vouchers

εισόδου κατόπιν κάποιων προϋπο-

θέσεων ώστε να μην επιβαρύνονται

οικονομικά οι οικογένειες.

Ίσως αξίζει να δώσουμε ευκαιρία σε

ιδιωτικά ή δημόσια ΚΔΑΠ της γει-

τονιάς μας. Μια δοκιμή μπορεί να

ανοίξει καινούργια παράθυρα γνώ-

σεων και ψυχαγωγίας στα παιδιά.

ΤΑ ΚΔΑΠ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΑ Η ΔΗΜΟΣΙΑ, ΕΝΩ ΑΠΑ-

ΣΧΟΛΟΥΝ ΠΑΙΔΙΑ ΑΠΟ 5-12 ΕΤΩΝ ΚΑΤΑ ΚΥΡΙΟ

ΛΟΓΟ. ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΚΔΑΠ

ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΑΠΑΣΧΟΛΟΥΝ ΚΑΙ ΜΙΚΡΟΤΕΡΑ ΠΑΙΔΙΑ.

ΟΙ ΕΦΗΒΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΟ

ΝΑ ΕΠΙΚΕΝΤΡΩΝΟΝΤΑΙ ΣΕ ΜΙΑ ΑΣΧΟΛΙΑ ΕΚΤΟΣ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ, ΧΩΡΙΣ ΦΥΣΙΚΑ ΤΗΝ ΕΠΙΛΟΓΗ

ΓΙΑ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΡΟΧΗ ΤΗΣ ΕΚΜΑΘΗΣΗΣ. ΜΗΠΩΣ

ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕΡΙΜΝΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΗ

ΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑΚΗ ΟΜΑΔΑ, ΜΕ ΜΙΑ ΜΟΡΦΗ ΠΟΥ ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΕΙ ΣΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ ΤΟΥΣ;

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΕΝΤΡΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗ-

ΣΗΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΜΕΑ. ΣΚΟΠΟΣ ΤΩΝ ΚΕΝΤΡΩΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ (ΚΔΑΠ-ΜΕΑ) ΕΙΝΑΙ Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΕΣΩ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΕΚΦΡΑΣΗΣ ΚΑΙ ΨΥΧΑΓΩΓΙΑΣ, ΑΣΚΗΣΗΣ ΛΟΓΟΥ, ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΑΤΟΜΙΚΩΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΔΕΞΙΟΤΗΤΩΝ, ΑΘΛΗΣΗΣ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ. ΕΠΙΣΗΣ Η

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΣΕ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ

ΠΡΟ-ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗΣ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ Η ΠΑΡΟΧΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΙΚΩΝ

ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΠΡΟΣ ΤΑ ΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ

- ΣΥΓΓΕΝΙΚΟ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ.

ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ, ΕΧΕΙ ΑΡΧΙΣΕΙ ΝΑ ΑΝΑΔΕΙΚΝΥΕΤΑΙ Η

ΤΑΣΗ ΓΙΑ ΧΡΗΣΗ ΘΕΑΤΡΙΚΩΝ ΤΕΧΝΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΟΥ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ ΑΠΟ

ΤΟΝ ΔΑΣΚΑΛΟ. ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ

ΕΧΟΥΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΣΕ ΚΑΘΕ ΜΑΘΗΜΑ/ΔΙΔΑΚΤΕΑ

ΥΛΗ ΑΡΚΕΙ Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΝΑ ΣΥΝΔΥΑΣΕΙ ΤΗ ΓΝΩΣΗ

ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΜΕ ΤΗ ΓΝΩΣΗ ΘΕΑΤΡΙΚΩΝ ΤΕ-

ΧΝΙΚΩΝ. ΕΤΣΙ, ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΡΟΛΩΝ, ΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ, ΟΜΑΔΙΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΝΤΑΣ ΟΤΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΨΥΧΑΓΩΓΟΥΝΤΑΙ.

Μουσική

ΑΞΙΕΣ ΠΑΝΩ ΣΕ ΠΕΝΤΑΓΡΑΜΜΟ

Είναι ιστορικά καταγεγραμμένο πως

ο λαός μας διδασκόταν μουσική και

χορό από τα αρχαία χρόνια και θεωρούσε την εκμάθηση τραγουδιού

και μουσικών οργάνων ως τη βάση

της εκπαίδευσης των ελευθέρων πολιτών, με σκοπό την καλλιέργεια της

ψυχής και τους ήθους. Από την αρχαιότητα έως και σήμερα η μουσική υπήρξε πάντοτε άρρηκτα συνδεδεμένη με τον πολιτισμό και την κοινωνική ζωή.

Νευροβιολογικές έρευνες έχουν δείξει πως ακόμα και η απλή έκθεση σε μουσικά ερεθίσματα βοηθά στην τόνωση των περιοχών του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνες για την μνημονική λειτουργία, την επεξεργασία ακουστικών πληροφοριών, την ανάγνωση, ακόμη και τον έλεγχο της προσοχής. Η δε παραγωγή μουσικής εξασκεί και ενισχύει τις λεπτές κινητικές δεξιότητες, τη γλωσσική

και μαθηματική ακρίβεια, καθώς και τη συνδυαστική σκέψη.

Μία εξίσου σημαντική συνεισφορά της μουσικής είναι η διευκόλυν-

ση της έκφρασης των εσωτερικών

σκέψεων και συναισθημάτων των

παιδιών. Δίνεται έτσι σε γονείς και

δασκάλους η δυνατότητα να αντιληφθούν τα προβλήματα και να

βοηθήσουν να ξεπεραστούν αποτελεσματικά. Μάλιστα, έχει παρατηρηθεί ότι τα παιδιά που παίζουν

μουσική έχουν λιγότερο άγχος, σκέφτονται πιο δημιουργικά, είναι λιγότερο εσωστρεφή κι έχουν περισσότερη εμπιστοσύνη στον εαυτό τους.

Η μουσική, λοιπόν, μπορεί να αποτελέσει μία ψυχαγωγική δραστηρι-

ότητα, η οποία συμβάλλει ουσιαστικά στην πνευματική ανάπτυξη

των παιδιών, λειτουργεί ως ισχυρό

μέσο συναισθηματικής έκφρασης

και διαπροσωπικής επικοινωνίας και

εφοδιάζει τα παιδιά με κοινωνικές δεξιότητες, οι οποίες θα είναι απαραίτητες στη ζωή τους ως ενήλικες.

Επιπλέον, η μουσική βοηθάει στη

δημιουργία δεσμών μέσω του ήχου, του τραγουδιού, της κίνησης και του χορού. Μέσα από τη συμμετοχή τους σε μία μουσική ομάδα, τα παιδιά ψυχαγωγούνται ενώ παράλληλα μαθαίνουν να επικοινωνούν με τους ανθρώπους και να εργάζονται

ομαδικά, να θέτουν στόχους, να αγωνίζονται και να συναγωνίζονται, να εκτιμούν την προσπάθεια και να αναγνωρίζουν τα επιτεύγματα.

Για όλους τους παραπάνω λόγους και για πολλούς ακόμα, προσωπική μου άποψη είναι ότι το μάθημα της

μουσικής θα έπρεπε να υπάρχει σε

όλα τα σχολεία και σε όλες τις τάξεις, από το νηπιαγωγείο μέχρι και

την τρίτη λυκείου, να υπάρχουν ει-

δικές αίθουσες στις οποίες θα λαμ-

βάνει χώρα, καθώς και καθηγητές

και δάσκαλοι διαφορετικών οργάνων

ούτως ώστε τα παιδιά να έρχονται

σε επαφή με μία ποικιλία οργάνων.

Αν όλα αυτά συνέβαιναν σοβαρά

στα σχολεία μας, θα ήμασταν περισσότερο ευτυχισμένοι άνθρωποι, με λιγότερο άγχος και νεύρα.

ΣΚΕΨΟΥ ΠΟΣΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΕΜΑΘΕΣ ΩΣ ΠΑΙΔΙ ΤΡΑΓΟΥΔΩΝΤΑΣ ΤΑ. ΠΟΣΗ ΧΑΡΑ ΕΝΙΩΘΕΣ ΟΤΑΝ

ΜΑΘΑΙΝΕΣ ΕΝΑ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ. ΜΕ ΠΟΣΗ

ΛΑΧΤΑΡΑ ΓΥΡΝΟΥΣΕΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΣΟΥ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΠΟΥ ΕΜΑΘΕΣ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ.

Η ΜΟΥΣΙΚΗ «ΤΣΙΓΚΛΑΕΙ» ΤΟ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ

ΜΑΣ. ΜΑΣ ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΕΙ, ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΠΙΟ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΥΣ. ΠΟΣΩ ΜΑΛΛΟΝ ΕΑΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΙ ΤΗΣ ΚΑΙ ΑΚΟΜΗ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΕΑΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΕ ΗΛΙΚΙΑ ΠΟΥ ΑΚΟΜΗ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ

ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΟΣΟ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΝ ΠΙΟ ΠΟΛΛΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΑ ΕΡΓΑΛΕΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΜΕ.

Η ΕΝΑΣΧΟΛΗΣΗ ΜΕ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΞΕΦΥΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗ ΒΑΡΕΜΑΡΑ. ΑΝ ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ

ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ, ΕΧΟΥΜΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΝΑ ΑΚΟΥΜΕ Η ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΕΙΔΗ ΑΠΛΑ ΜΑΣ ΑΡΕΣΕΙ, ΕΠΕΙΔΗ ΞΕΧΝΙΟΜΑΣΤΕ, ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΜΕΙΝΕΙ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΝΑ ΜΑΣ ΟΜΟΡΦΑΙΝΟΥΝ.

Γράφει η Ηλέκτρα Τζώρτσου

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΣΤΙΧΟΥΡΓΙΚΗΣ

ΜΕ ΤΟΝ ΟΔΥΣΣΕΑ ΊΩΑΝΝΟΥ

από Τετάρτη 11 Οκτωβρίου 8- 10 μ.μ. για 20 μαθήματα

Από το 1991, το Χαλκηδόνιο Ωδείο είναι συνυφασμένο στη συνείδησή μας με τη μουσική παιδεία και την καλλιτεχνική έκφραση.

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΦΩΝΗΤΙΚΗΣ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ

ΜΕ ΤΗ ΡΊΤΑ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ

από Τρίτη 10 Οκτωβρίου και κάθε Τρίτη 7-9 μ.μ. στο Χαλκηδόνιο Ωδείο της Ν.Φιλαδέλφειας

ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Θεσμός έχουν γίνει πλέον τα φεστιβάλ πιάνου και κιθάρας που κάθε χρόνο γίνονται ανάρπαστα. Προλάβετε τη θέση σας πριν το sold out στο site του Χαλκηδόνιου.

Και φέτος το πρόγραμμα έχει ανακοινωθεί από νωρίς.

1-3 ΜΑΡΤΙΟΥ 2024

Συναυλία και Masterclasses

Ana Vidovic, Irina Kulikova

8-10 ΜΑΡΤΙΟΥ 2024

Συναυλία και Masterclasses Aniello Desiderio

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 29 ΜΑΡΤΙΟΥ 2024

Masterclasses Βασίλη Βαρβαρέσου και Αλεξίας

Μουζά στο Χαλκηδόνιο Ωδείο Μεταμόρφωσης

ΣΑΒΒΑΤΟ 30 ΜΑΡΤΙΟΥ 2024

Συναυλία Βασίλη Βαρβαρέσου και Αλεξίας

Μουζά στις 8.00μμ στην αίθουσα

του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός

ΚΥΡΙΑΚΗ 31 ΜΑΡΤΙΟΥ 2024

Masterclasses Βασίλη Βαρβαρέσου και Αλεξίας

Μουζά στο Χαλκηδόνιο Ωδείο Μεταμόρφωσης

ΠΡΟΤΥΠΟ ΜΟΥΣΊΚΟ ΕΚΠΑΊΔΕΥΤΗΡΊΟ-ΑΝΑΓΝΩΡΊΣΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ

INFO:

Έχοντας στη φαρέτρα του χρόνια εμπειρίας και διάδρασης με τους μαθητές, αλλά και μεγάλη αγάπη για τη μουσική στο σύνολό της και σε κάθε στάδιο της δημιουργίας, στους χώρους του πρότυπου μουσικού εκπαιδευτηρίου Χαλκηδόνιο Ωδείο μας διδάσκονται όλα τα Μουσικά όργανα, αλλά και Φωνητική, Ανώτερα Θεωρητικά και Μουσική Προπαιδεία μέσω της οποίας δίνονται οι σωστές βάσεις στα παιδιά που θέλουν να ασχοληθούν με το πεντάγραμμο!

Εδώ γίνεται και προετοιμασία για το Μουσικό Πανεπιστήμιο και τα Μουσικά Σχολεία, ενώ κάθε χρόνο τα σεμινάρια και εργαστήρια με γνωστούς καλλιτέχνες όπως Ν. Μποφίλιου, Ε. Ζουγανέλη, Φ. Δεληβοριάς, Γ. Νέγκα, Θ. Καραμουρατίδης, κλέβουν την παράσταση. Φέτος, ο Οδυσσέας Ιωάννου θα βρεθεί και πάλι στις αίθουσες για το διαδικτυακό εργαστήρι Στιχουργικής και η Ρίτα Αντωνοπούλου για το εργαστήρι Φωνητικής.

| Τ.: 210 25 30 080 ΣΟΛΩΜΟΥ 56 ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ | Τ.: 210 28 56 196 Χαλκηδόνιο Ωδείο - Halkidonio Odeio halkidonioodio

WWW.HALKIDONIO.GR

Οι εικόνες στα χέρια μας

Όλοι γνωρίζουμε πως τα παιδιά έχουν έναν μικρό υπολογιστή στην τσέπη τους και μαζί του ταξιδεύουν σε «ολόκληρο» τον κόσμο. Το ζήτημα είναι, πώς μπορούν να ξεφύγουν από το σκρολάρισμα βίντεο και να αντιληφθούν ότι οι εικόνες και οι ήχοι συγκροτούν μία Γλώσσα! Μία γλώσσα που τη διαβάζουμε και τη χρησιμοποιούμε για να εκφράσουμε ιδέες και συναισθήματα, που μας επιτρέπει να αναδεικνύουμε, αλλά και να κρύβουμε πληροφορίες.

Η γλώσσα της εικόνας και του ήχου είναι σαν ένα κολλάζ. Όμως, συνδυάζει τη δομή και την αφήγηση με αρχή, μέση και τέλος μαζί με τη χαρά της τέχνης. Έχει «κανόνες» λειτουργίας, αλλά και τη δυνατότητα έκφρασης κάθε σκέψης και συναισθήματος.

Προγράμματαμ κινηματογραφικής

παιδείας μπορούν να ενσωματωθούν

και στο σχολικό πρόγραμμα. Σε συνεργασία με τους εκπαιδευτικούς, το αποτέλεσμα δικαιώνει τους συμμετέχοντες και τα οφέλη είναι πολλαπλά.

Στα βιωματικά σεμινάρια για παιδιά, εφήβους και νέους ενήλικες εντάσσω πολλές δεξιότητες με παιγνιώδη τρόπο: την καλλιέργεια της προσοχής και της παρατηρητικότητας, την περιγραφή καταστάσεων και συναισθημάτων, τη δημιουργική γραφή,

τη ρητορική και το πώς εκμαιεύουμε πληροφορίες ή πώς τις παρουσιάζουμε. Η συνεργασία με άλλους

ενισχύει τον διάλογο και την προσπάθεια να δημιουργήσεις ένα κοινό αποτέλεσμα. Η εξοικείωση με τον εξοπλισμό αναδεικνύει την πειθαρχία

που απαιτούν τα μηχανήματα και η τεχνολογία: κάμερα που δεν τη χειρίζεσαι σωστά, μάλλον θα σου δώσει πλάνα θολά και αδιάφορα!

Μέσα από ένα κινηματογραφικό εργαστήριο, οι νέοι «διαπραγματεύονται» θεματικές, που τους αφορούν άμεσα, όπως η φιλία, ο ελεύθερος

χρόνος, οι σχέσεις με τους γονείς, η σχέση με τα media ή το περιβάλλον.

Οι έφηβοι παίρνουν πρωτοβουλίες, λειτουργούν μέσα σε σύνολα, υλοποιούν τον στόχο τους με βιωματικό

τρόπο. Μία άλλη θετική πτυχή είναι

ότι μαθητές, που δεν θεωρούνται

οι κλασικοί «αριστούχοι», βγαίνουν

μπροστά. Έχουν την ευκαιρία να

αξιοποιήσουν δεξιότητες, οι οποίες

ίσως δεν αναδεικνύονται εύκολα στο σχολείο με αποτέλεσμα να τονώνεται

η αυτοεκτίμησή τους. Νομίζω πως

αυτό το είδος πολιτών θέλουμε: συνεργατικούς, με σεβασμό για τους

άλλους και τα αγαθά, με αυτοπεποίθηση και αγάπη για τις τέχνες!

Η ΕΚΦΡΑΣΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΗΧΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ “ΧΑΡΙΣΜΑ” ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ. ΕΜΕΙΣ ΣΤΟΝ ΚΑΡΠΟ, ΣΠΑΜΕ ΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ ΣΕ ΚΟΜΜΑΤΑΚΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΝΑΣΥΝΘΕΤΟΥΜΕ…

ΟΙ ΕΦΗΒΟΙ ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑΧΥΤΑΤΟΙ ΚΑΙ ΣΥΧΝΑ ΑΝΥΠΟΜΟΝΟΙ. ΤΑ ΚΑΙΡΙΑ ΕΡΕΘΙΣΜΑΤΑ ΟΜΩΣ ΤΟΥΣ ΚΑΘΗΛΩΝΟΥΝ. ΣΤΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΗΧΟΥ, ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ ΟΙ «ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ» ΜΕ ΤΟΥΣ «ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΥΣ» ΜΑΘΗΤΕΣ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΑ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΟΙ.

Ο ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΜΕ ΤΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΡΗΚΤΑ ΣΥΝΔΕΔΕΜΕΝΑ – ΑΜΦΟΤΕΡΑ ΒΑΣΙΖΟΝΤΑΙ ΣΤΗ «ΓΛΩΣΣΑ». ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΕΝΑ ΔΙΗΓΗΜΑ, ΚΑΛΛΙΣΤΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΤΟΥΜΕ ΣΕ ΤΑΙΝΙΑ.

Μαρία Λεωνίδα, σκηνοθέτης Ντοκιμαντέρ, Διευθύντρια και υπεύθυνη εκπαιδευτικών προγραμμάτων, Καρπός, Κέντρο Εκπαίδευσης οπτικοακουστικών μέσων (https://karposontheweb.org/). maria@karposontheweb.org

Ο «Καρπός» είναι αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία που ιδρύθηκε το 2008.

Ο ΚΑΡΠΟΣ ΕΧΕΙ ΕΠΙΜΟΡΦΩΣΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ ΑΠΟ 10.000 ΕΦΗΒΟΥΣ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΣΕ ΓΕΡΜΑΝΙΑ, ΙΤΑΛΙΑ, ΒΕΛΓΙΟ, ΛΙΘΟΥΑΝΙΑ, ΤΟΥΡΚΙΑ, ΠΟΛΩΝΙΑ.

η Μαρία Λεωνίδα*

Ρομποτική

ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ

Τα τελευταία χρόνια ακούω πολύ συχνά τον όρο «Ρομποτική». Κι όταν λέω τα τελευταία χρόνια, εννοώ τα πολύ τελευταία, μιας και μια δεκαετία έχει περάσει πάνω κάτω από τότε που τελείωσα κι εγώ το σχολείο, αλλά αυτά τα «πράγματα» δεν τα ξέραμε. Γονείς στέλνουν τα παιδιά τους για Ρομποτική ως εξωσχολική δραστηριότητα και απορώ με αυτή την καινούρια μόδα. Είμαι τόσο μεγάλη;! Και τι είναι επιτέλους η Ρομποτική;

Έκατσα λοιπόν κι έψαξα! Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, πρόκειται για κλάδο της μηχανοηλεκτρικής επιστήμης, που καθορίζει και ελέγχει τη λειτουργία διαφόρων μηχανικών εξαρτημάτων. Με πιο απλά λόγια, ο κλάδος της Ρομποτικής μελετά τις μηχανές εκείνες που μπορούν να αντικαταστήσουν τον άνθρωπο στην εκτέλεση μιας εργασίας, η οποία συνδυάζει την εμπλοκή του ανθρώπου μέσω της φυσικής δραστηριότητας και της λήψης αποφάσεων. Η βιομηχανία και η ιατρική είναι δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα ωφελούμενων τομέων από τα επιτεύγματα της ρομποτικής.

Όταν όμως μιλάμε για μάθημα Ρομποτικής σε παιδιά, η μάθηση και η δημιουργικότητα συναντούν το παιχνίδι και τη φαντασία μέσα από τον σχεδιασμό, την κατασκευή και τη χρήση ρομπότ. Πώς επιτυγχάνεται αυτό; Η επιστήμη της Ρομποτικής έρχεται πιο κοντά στο εκπαιδευτικό περιβάλλον ακολουθώντας ένα συγκεκριμένο μοντέλο εκπαίδευσης,

που ακούει στο όνομα STEM. Πρόκειται για το ακρωνύμιο των λέξεων Science, Technology, Engineering, Mathematics, που μαρτυρά ότι οι μαθητές έρχονται σε επαφή με στοιχεία Φυσικής, Προγραμματισμού, Μηχανικής και Μαθηματικών, προσαρμοσμένων σε ένα περιβάλλον που σε προκαλεί να επιλύσεις προβλήματα μέσα από την ομαδική εργασία.

Τι περιλαμβάνει ένα μάθημα Ρομποτικής; Ανάλογα με τις ηλικίες στις οποίες απευθύνεται, η Ρομποτική προσαρμόζεται στις γνωστικές ικα-

νότητες των παιδιών. Η κατασκευή

απλών ρομποτικών συστημάτων και

αυτοματισμών μπορεί να αποτελεί

το περιεχόμενο μιας πρώτης επαφής με το αντικείμενο. Προχωρώντας, τα

παιδιά μπορούν να δοκιμάσουν τις

δυνατότητές τους στην κατασκευή

μιας σειράς εφαρμογών, όπως έξυπνα σπίτια, έξυπνες πόλεις ή αυτόνομα οχήματα προγραμματίζοντας

με μικροελεγκτές, αισθητήρες και ενεργοποιητές. Σε μεγαλύτερη ηλικία, στις τάξεις του Γυμνασίου περίπου, τα παιδιά καλούνται να οργανώσουν projects με χρήση τεχνολογιών

αιχμής, όπως να σχεδιάσουν και να πραγματοποιήσουν μια τρισδιάστατη εκτύπωση, να κατανοήσουν τη μηχανική όραση και να ανακαλύψουν

πώς οι αισθητήρες «κυβερνούν» αυτά

τα μοτέρ -αυτούς τους διαόλους που θα λεγε ένας μεγαλύτερος σαν κι εμένα!- μέσω του προγραμματισμού.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ 177.000 ΣΕΤ ΡΟΜΠΟΤΙΚΗΣ ΠΡΟΟΡΙΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟΥ, ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ, ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΜΕΝΑ ΑΝΑ ΗΛΙΚΙΑΚΗ ΟΜΑΔΑ ΚΑΙ ΜΑΘΗΣΙΑΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ, ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΤΟΝ ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ, ΔΙΝΟΝΤΑΣ ΤΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΣΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΝΑ ΕΓΚΥΨΟΥΝ ΟΜΑΔΟΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟ ΝΕΩΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΡΟΜΠΟΤΙΚΗΣ.

ΚΕΝΤΡΙΚΟΣ ΣΤΟΧΟΣ ΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ STEM ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΚΤΗΣΗ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΝΩΣΗ. ΑΥΤΟΣ Ο ΣΤΟΧΟΣ ΥΠΑΚΟΥΕΙ ΣΤΙΣ ΝΕΕΣ ΕΠΙΤΑΓΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΟΥΝ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ ΧΡΟΝΙΑ, ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ΟΤΙ ΤΟ 65% ΤΩΝ ΣΗΜΕΡΙΝΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΘΑ ΚΑΝΕΙ, ΑΦΟΥ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΝΑΚΑΛΥΦΘΕΙ ΑΚΟΜΗ!

Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΟ STEM ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΠΛΕΟΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΕΠΙΤΑΓΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ, ΔΙΟΤΙ ΣΧΕΔΟΝ ΟΛΑ ΤΑ ΑΝΑΠΤΥΣΣΟΜΕΝΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΘΑ ΑΠΑΙΤΗΣΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟ ΥΠΟΒΑΘΡΟ ΣΕ ΓΝΩΣΕΙΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ, ΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΩΝ. ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΕΡΕΥΝΕΣ ΤΟΥ U.S DEPARTMENT COMMERCE, ΤΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ STEM ΑΥΞΑΝΟΝΤΑΙ ΚΑΤΑ 17% ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΑ ΜΕ ΑΛΛΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ, ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΑΥΞΑΝΟΝΤΑΙ ΜΕ ΡΥΘΜΟ 9.8 %.

Η ΡΟΜΠΟΤΊΚΗ

Γράφει η Σοφία Αργύρη

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΉ

Ο Χρήστος Νάκης, Γενικός Διευθυντής της Λεοντείου Σχολής Αθηνών μίλησε στον Χρύσανθο Ξάνθη

Κύριε Νάκη, πόσα χρόνια είστε στην Εκπαίδευση; Και από ποιες θέσεις έχετε περάσει;

Είμαι στο χώρο της εκπαίδευσης από το 1992. Τη χρονιά εκείνη, παράλληλα με

τη στρατιωτική μου θητεία, ξεκίνησα και την επαγγελματική μου πορεία στο χώρο της φροντιστηριακής εκπαίδευσης. Μαζί με δύο πολύ καλούς φίλους, δημιουργήσαμε τον δικό μας φροντιστηριακό χώρο στο Σχηματάρι Βοιωτίας, που είναι και ο τόπος διαμονής μου. Ταυτόχρονα δούλευα και στο φροντιστήριο των αδερφών Σαββάλα στο κέντρο της Αθήνας. Έτσι προέκυψε και η συνεργασία με τον εκδοτικό οίκο. Μαζί με τον δάσκαλό μου και φίλο μου Μπάμπη Στεργίου έχουμε γράψει μέχρι σήμερα 49 βιβλία μαθηματικών

για την Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Το 2002 από μία συγκυρία βρέθηκα στην

Λεόντειο Σχολή Αθηνών ως καθηγητής. Τα τελευταία 6 χρόνια βρίσκομαι στο Συμβούλιο Διεύθυνσης της Λεοντείου και από το 2021 στη θέση του Γενικού Διευθυντή.

Οι γενιές μας έχουν το προνόμιο να έχουμε ζήσει και το παιχνίδι στην αλάνα και το διαδικτυακό gaming. Η εξέλιξη δεν σταματά, αλλά υπάρχουν φαινόμενα που σας προβληματίζουν;

Το gaming «υπάρχει και συμβαίνει» και αυτό ευτυχώς ή δυστυχώς δεν αλλάζει.

Δεν έχει κανένα νόημα και δεν θα οδηγή-

ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΝΑΚΗ, ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΦΟΙΤΗΣΗΣ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΤΗΣ ΛΕΟΝΤΕΙΟΥ ΣΧΟΛΗΣ. ΜΟΥ ΕΚΑΝΕ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΕΝΤΥΠΩΣΗ, ΔΙΟΤΙ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΑΛΛΕΣ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ ΣΕ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΧΩ ΠΑΡΕΥΡΕΘΕΙ, ΕΙΤΕ ΩΣ ΜΑΘΗΤΗΣ ΕΙΤΕ ΩΣ ΓΟΝΙΟΣ, ΕΙΧΕ ΚΑΠΟΙΕΣ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΕΣ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΤΗΤΕΣ. ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΙΔΑΚΤΙΣΜΟΣ, ΚΑΜΙΑ ΔΡΑΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ, ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ ΑΜΕΣΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑΣ. ΜΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ, Ο ΚΥΡΙΟΣ ΝΑΚΗΣ,

ΜΙΛΩΝΤΑΣ

ΣΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ, ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕ ΚΑΘΑΡΑ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. ΤΟΝ

ΤΡΟΠΟ ΜΕ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΤΟΝΙΖΕ ΟΤΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΑΡΑ ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ ΕΠΙΛΟΓΗ: ΑΝ ΘΑ ΣΤΑΘΟΥΝ ΑΤΟΜΙΚΙΣΤΙΚΑ Η’ ΘΑ ΜΟΧΘΗΣΟΥΝ

ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΓΥΡΩ ΤΟΥΣ. ΕΤΣΙ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ

σει κάπου, αν συνεχώς ενοχοποιούμε το gaming. Aντιθέτως, αν το κοιτάξουμε από θετική σκοπιά, εφόσον πρόκειται για την αγαπημένη ενασχόληση της πλειονότητας των παιδιών και των εφήβων, θα αυξήσουμε την πιθανότητα να γεφυρώσουμε την απόσταση ανάμεσα στα παιδιά και στους γονείς, αλλά και στους μαθητές και στους εκπαιδευτικούς και πιθανόν να αλλάξουμε την υπάρχουσα κατάσταση προς όφελος όλων μας, θέτοντας μία νέα βάση επικοινωνίας, κατανόησης, αλλά και αποδεκτών ορίων.

Αν μπορούσατε να αλλάξετε τρεις καταστάσεις στον χώρο της Παιδείας, ποιες θα ήταν αυτές;

Θα μείωνα τον αριθμό των μαθημάτων κάνοντας ουσιαστικές και επιστημονικά αποδεκτές συγχωνεύσεις των διδακτικών αντικειμένων. Θα φρόντιζα στην καθημερινότητα των μαθητών να υπάρχουν περισσότερες ώρες για άθληση και βιωματική μάθηση εντός και εκτός των αιθουσών διδασκαλίας. Θα έδινα μεγαλύτερη αυτονομία στα εκπαιδευτικά ιδρύματά είτε πρόκειται για σχολεία είτε για πανεπιστήμια, ώστε να μπορέσουν να δημιουργήσουν το δικό τους εκπαιδευτικό περιβάλλον, τηρώντας όμως κάποιες κοινώς αποδεκτές αρχές και αξίες.

Υπάρχει μια κριτική όσον αφορά τον ελεύθερο χρόνο των παιδιών και πώς όλο

και μειώνεται σε σχέση με την «εκπαιδευτική» διδασκαλία. Εσείς τι λέτε σχετικά; Είναι λογικό, αλλά όχι αποδεκτό, αυτό διότι η «επιθυμία» όλων είναι οι σημερινοί νέοι να έχουν υψηλότερο επίπεδο ακαδημαϊκής μόρφωσης (ιδιαίτερα σε θέματα τεχνολογίας και ξένων γλωσσών). Παραβλέπουν όμως ότι όλα αυτά τα ζητάμε από τα παιδιά, τα οποία έχουν τον ίδιο χρόνο να διαθέσουν με αυτόν που είχαν και πριν 20 χρόνια. Αυξάνουμε τα διδακτικά αντικείμενα χωρίς να κάνουμε τις απαραίτητες συγχωνεύσεις και συγκλίσεις, όπως ανέφερα και πιο πάνω. Τους έχουμε –ηθελημένα ή όχι– στερήσει τον προσωπικό χρόνο για ελεύθερο παιχνίδι μέσα από το οποίο διαμόρφωναν όλες τις λεπτές δεξιότητες (soft skills) που είναι απολύτως απαραίτητες για όλα όσα θα αντιμετωπίσουν ως ενήλικες. Χάνοντας λοιπόν όλα αυτά που παλαιότερα θεωρούσαμε δεδομένα, ερχόμαστε τώρα να εντάξουμε στο καθημερινό εκπαιδευτικό μας πρόγραμμα αντικείμενα μέσα από τα οποία τα παιδιά θα αποκτήσουν αυτές τις δεξιότητες. Όμως έτσι αυξάνουμε τον εκπαιδευτικό τους χρόνο και δημιουργούμε έναν φαύλο κύκλο. Η κατάσταση αυτή θα πρέπει να μας οδηγήσει σε μία αναθεώρηση κι όχι απλώς μεταρρύθμιση όλων όσων κάνουμε στον χώρο της εκπαίδευσης. Κάτι τέτοιο δεν είναι ούτε εύκολο, αλλά και ούτε άμεσα πραγματοποιήσιμο σε οποιαδήποτε χώρα κι αν βρισκόμαστε.

Ανθρωποκεντρική αντίληψη και Καινοτόμα Εκπαιδευτική Διαδικασία στη Λεόντειο Σχολή

ΕΓΩ

ΔΕΝ ΕΔΩΣΆ ΠΆΝΕΛΛΉΝΙΕΣ

κείμενο που μας έστειλε απόφοιτη λυκείου

Περίεργο ε; Μια 18χρονη που ξέρει ήδη τι θέλει και δεν σκίζεται στο διάβασμα για να μπει σε μια σχολή που θα ανακαλύψει ύστερα από λίγο καιρό ότι δεν της αρέσει. Αλλά πέντε χρόνια διάβασμα γιατί; Για να καταλήξεις να κάνεις την ίδια δουλειά που θα έκανες, χωρίς να χάσεις αυτά τα πέντε χρόνια. Όλοι πιστεύουν, ανεξαρτήτως την ηλικία, ότι άμα δεν έχεις ένα χαρτί «στα χέρια σου», δεν θα σε θέλει κανείς. Στα θεωρητικά ίσως και να ισχύει, αλλά όταν έρχεται σε χειρωνακτικές εργασίες, συγγνώμη που σας το χαλάω, θέλει εμπειρία, όχι διάβασμα. Εγώ ήξερα ότι ήθελα να γίνω φωτογράφος από τότε που τελείωσα το δημοτικό και έχω δυο επιλογές μπροστά μου. Μπορώ να διαβάσω για να πάω σε μια σχολή για πέντε χρόνια ή να αγοράσω μια κάμερα και να μάθω όντως τι εστί δουλειά. Αρνούμαι να μείνω στη θε-

ωρία και να μην κουνηθώ προς την πράξη, αυτός είναι ο λόγος που δεν έδωσα. Έχω ακούσει πολλές

διαφορετικές γνώμες πάνω στην απόφασή μου, κυρίως αρνητικές, αλλά ας είμαστε ειλικρινείς, όλοι μου λένε αυτό που θα ήθελαν πραγματικά να είχαν πετύχει οι ίδιοι. Όποιος ψάχνει, βρίσκει δεν λένε; Αυτό ισχύει για τα πάντα στη ζωή. Άμα έχεις την δίψα ή τολμώ να πω και την τρέλα ενός επαγγέλματος, δεν θα σου μπει τίποτα εμπόδιο, εκτός φυσικά από τον ίδιο σου τον εαυτό, οπότε δεν υπάρχει κανένας λόγος να βασανιστείς για να το πετύχεις. Και εδώ που τα λέμε έχει βγει τίποτα καλό με το άγχος και την πίεση; Το μόνο που καταφέρνεις έτσι είναι να μισήσεις αυτό που κάποτε αγαπούσες.

Τα Theater Labs εδώ και

αρκετά χρόνια διαδίδουν

με τον πιο όμορφο τρόπο τη

θεατρική παιδεία σε όσους

επιθυμούν να εκφραστούν.

Κι όλο αυτό ξεκίνησε πριν

αρκετά χρόνια από τον Μπά-

μπη Αρώνη και τη Μαρουσώ

Γεωργοπούλου που δημιούργησαν πολλές ομάδες

ερασιτεχνών ηθοποιών σε

κάθε γωνιά της Αττικής, οι

οποίες, μέσα από ασκήσεις

και πρόβες, παρουσιάζουν

κάθε καλοκαίρι τη δουλειά

τους σε επαγγελματικά θέατρα. Εμείς μιλήσαμε με τη

Μαρουσώ Γεωργοπούλου για

άλλη μια φορά. Έχοντας στη

φαρέτρα της χρόνια εμπει-

ρίας στο επαγγελματικό θέα-

τρο, αλλά και στη διδασκα-

λία ενηλίκων, η Μαρουσώ

μας μίλησε για τόσο για την

ίδια την τέχνη, όσο και για

τη λειτουργία των Theater Labs.

www.theaterlabs.gr

Theater Labs

theaterlabs

Δημ. Γούναρη 21, Πειραιάς Τ.: 694 566 5851 info@theaterlabs.gr

Για ποιο λόγο θεωρείς ότι θέλουμε να κάνουμε θέατρο; Πώς μας βοηθάει; Το θέατρο είναι από τους πρώτους τρόπους που διάλεξε ο άνθρωπος για να εκφραστεί. Η κοινωνικοποίηση, η ομαδικότητα και η συνεργασία είναι οι βάσεις των θεατρικών δραστηριοτήτων. Μαθαίνουμε μέσα από την αλληλεπίδραση με τους άλλους και δοκιμάζουμε στον κόσμο του φανταστικού –ρόλους και κοινωνικές συμπεριφορές– που μπορεί να μην τις υιοθετούσαμε ποτέ στην πραγματικότητα. Οι άνθρωποι επιλέγουν το θέατρο γιατί έχουν ανάγκη την επαφή, κοινωνική ή συναισθηματική.

Έχουν ανάγκη να νιώσουν αλλά και να εκφραστούν. Να απελευθερωθούν!

Έχετε ομάδες όλων των ηλικιών και από όλη την Αθήνα. Χωρίζεστε ανά

περιοχές ή είναι άλλο το κριτήριο; Ναι, οι μαθητές μας είναι από 16 χρονών μέχρι όσο… Αυτή τη στιγμή ο μεγαλύτερός μας μαθητής, σε ηλικία, είναι 87 χρονών! Οι ομάδες μας χωρίζονται ανά περιοχή. 33

περιοχές σ’ όλη την Αττική. Κάθε

περιοχή έχει τη δική της ομάδα, τον δικό της δάσκαλο, τον δικό της χώρο. Κάθε δάσκαλος έχει μερικές ομάδες.

Εξυπηρετούμε λοιπόν ανθρώπους που δεν μπορούν να έρθουν στον Πειραιά όπου είναι η βάση μας, αλλά και γενικά κόσμο που έχει ως βασική προϋπόθεση να κάνει μια δραστηριότητα που είναι κοντά στο σπίτι του.

Από την τελευταία μας συνέντευξη πέρασαν περίπου τέσσερα χρόνια. Επειδή σας παρακολουθώ, βλέπω ότι τα Theater Labs έχουν μεγαλώσει, ανεβαίνουν ακόμη πιο τολμηρά έργα, σε ακόμη πιο μεγάλης χωρητικότητας θέατρα. Αυτό οφείλεται στη σταθερή αγάπη των μαθητών, στο δικό σας μεράκι ή είναι ένας

συνδυασμός και των δύο; Τι άλλο έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια; Όντως, χρόνο με τον χρόνο, τα Theater Labs έχουν αναπτυχθεί πολύ

και μπορούμε πλέον να πούμε ότι είναι ο μεγαλύτερος οργανισμός (εταιρεία μη κερδοσκοπική) σε όλο τον κόσμο που έχει τόσες πολλές ερασιτεχνικές ομάδες. Σαφώς οφείλεται στην αμέριστη προσοχή

που δίνουμε στη διδασκαλία μας, αλλά και τη σωστή οργάνωση. Από την άλλη, οι μαθητές, εκτός από την αγάπη τους, μας εκφράζουν και την εμπιστοσύνη τους. Γιατί καταλαβαίνουν ότι αυτό που τους προσφέρεται είναι άκρως επαγγελματικό. Έτσι αυξάνονται οι ομάδες μας. Αυτό μας δίνει τη δυνατότητα να ασχοληθούμε με ένα ευρύτερο ρεπερτόριο. Η

συνεργασία μας τον τελευταίο καιρό με το θέατρο Άλφα Ληναίος-Φωτίου

που έχει μεγάλη χωρητικότητα, μας

βοήθησε ώστε να έρθει περισσότερος κόσμος και φυσικά τα παιδιά ν’ ανέβουν στη σκηνή ενός μεγάλου ιστορικού θεάτρου.

Τι άλλο κάνετε στα Theater Labs

εκτός από θέατρο; Υπάρχουν κι άλλες δράσεις που συμπληρώνουν την εμπειρία;

Τα Theater Labs δεν προσφέρουν

μόνο γνώσεις θεάτρου στους μαθητές τους. Οι δράσεις μας είναι πολλές. Ταινίες μικρού μήκους με τους μαθητές για λόγους εκπαίδευσης. Δράσεις κοινωνικού περιεχομένου: Επισκέψεις σε ορφανοτροφεία και χώρους που φιλοξενούν παιδιά. Συνεργασία με το Make a Wish, παραστάσεις με φιλανθρωπικό σκοπό, συλλογή τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης. Επίσης, σεμινάρια από ανθρώπους του χώρου, διαφόρων ειδικοτήτων, (ηθοποιούς, σκηνοθέτες, σκηνογράφους κ.α.) Να τονίσουμε πως αυτά τα σεμινάρια είναι δωρεάν για όλους τους μαθητές μας. Εκ-

δρομές, πάρτι, εκπτωτικά κουπόνια συμπληρώνουν τα οφέλη του να είσαι μαθητής των Theater Labs.

Ποιο είναι το πιο ωραίο σχόλιο που

έχεις ακούσει από μαθητή;

Το πιο ωραίο σχόλιο που άκουσα, δεν ήταν από μαθητή αλλά από τη μητέρα του. Ήταν ένα πολύ κλειστό

παιδί που είχε μεγάλη εξέλιξη και στην παράσταση ήταν μια αποκάλυψη. Ένας τελείως διαφορετικός άνθρωπος. Μετά την υπόκλιση ήρθε η μητέρα του με δάκρυα στα μάτια και μου είπε: «Σας ευχαριστώ… τώρα άρχισα να γνωρίζω το παιδί μου…»

Είσαι και ενεργή ηθοποιός. Πόσο δυσκολεύεσαι να συνδυάσεις τη διδασκαλία με τις υποχρεώσεις σου σε μια επαγγελματική παράσταση; Πού θα σε δούμε την ερχόμενη θεατρική σεζόν;

Δε δυσκολεύομαι καθόλου. Οι ώρες διδασκαλίας μου είναι προσαρμοσμένες με αυτόν τον τρόπο ώστε μου επιτρέπεται να πάρω μέρος σε μια επαγγελματική παράσταση. Για την επόμενη θεατρική σεζόν είμαι σε συζητήσεις ακόμα, γιατί ίσως δεν έχω τον απαραίτητο χρόνο λόγω τηλεοπτικών γυρισμάτων. Πάντως είτε ως ηθοποιός είτε ως δασκάλα, νιώθω τυχερή που κάνω αυτή τη δουλειά!

Πες μας τη διαδικασία για να γίνει

κάποιος μέλος των Theater labs.

Η εγγραφή είναι εύκολη και απλή. Με ένα mail. Με τα στοιχεία και την περιοχή που ενδιαφέρει τον καθένα.

Κι από εκεί και πέρα ενημερώνουμε

που γίνονται τα μαθήματα, τι ώρα, ποιος θα είναι ο δάσκαλος και έτσι σχηματίζονται οι ομάδες. Τα μαθήματα γίνονται και καθημερινές. Είχαμε ξεκινήσει μόνο με Σαββατοκύριακα, αλλά τώρα λειτουργούν και καθημερινές.

ΜΕ ΤΉΝ ΨΥΧΉ ΣΤΟ ΣΤΟΜΆ

Απευθείας από τον κόσμο των ιδιαίτερων μαθημάτων

Είμαι η Σοφία και είμαι 30 χρονών. Μικρή για πολλούς συναδέλφους καθηγητές, μεγάλη για τους έφηβους μαθητές μου. Ναι, είμαι φιλόλογος. Όχι όμως διορισμένη σε δημόσιο σχολείο ή απασχολούμενη σε ιδιωτικό. Ακολουθώ το μακρινό μονοπάτι των ιδιαίτερων μαθημάτων. Θα με πετύχεις να οργώνω τους δρόμους της Αθήνας, κατά κύριο λόγο αλαφιασμένη, τρέχοντας από το ένα σπίτι στο άλλο για να παραδώσω ιδιαίτερα. Καμιά μέρα, έτσι για την αλλαγή, τρέχω κι από το ένα φροντιστήριο στο άλλο, για να συμπληρώσω 2 με 4 ώρες διδασκαλίας στο πενιχρό, αλλά πλούσιο δρομολογίων, μηνιάτικο. Κάποτε θυμάμαι, στις πολύ αρχές της καριέρας μου, είχα ρωτήσει μια φίλη, φιλόλογος κι αυτή, αλλά λίγο μεγαλύτερη και με περισσότερα χιλιόμετρα γραμμένα στο κοντέρ της σε σχέση με μένα, πώς θα καταφέρω να βρω μαθητές από την ίδια περιοχή για να μην τρέχω όλη μέρα σαν τον Βέγγο από το κέντρο Αθήνας στο Ίλιον, κι από εκεί καρφωτή στο Γαλάτσι. «Μου πήρε τρία χρόνια για να συγκεντρώσω μαθητές από μια περιοχή και να καταφέρω να αφήσω όσα ιδιαίτερα έπεφταν πολύ μακριά». Δεν θυμάμαι εάν εκείνη η φράση μού έδωσε κουράγιο επειδή θα ερχόταν κάποτε η στιγμή που κι εγώ θα συμμάζευα τα ιδιαίτερά μου, αλλά σήμερα,

και τρία χρόνια μετά, συνεχίζω να κρατώ την ψυχή μου στο στόμα, ακόμα κι αν κατάφερα να έχω επιτέλους τα μαθήματά μου αποκλειστικά στο κέντρο της Αθήνας. Γιατί όσο και να τα μαζέψεις, όσο και να τα προγραμματίσεις, δεν γίνεται οι μαθητές σου να μένουν στην ίδια, ή έστω σε διπλανές πολυκατοικίες!

Η ημέρα ξεκινά με το πρώτο δρομολόγιο κάπου στις 3 το μεσημέρι και προορισμό πολύ συμπαθητικό σπίτι στον Λυκαβηττό. Δρόμος ανηφορικός και φτιαγμένος για γυμνασμένους καθηγητές. Μια φορά μπήκα στη διαδικασία να μετρήσω τα σκαλάκια που ανέβαινα, αλλά κάπου στα μισά τα παράτησα. Βέβαια, οι ενδιαφέρουσες Ιπποκράτους και Ασκληπιού με αποζημιώνουν με τα βιβλιοπωλεία και τις κλεφτές ματιές που ρίχνω στις βιτρίνες τους και ξεχνώ έστω και για λίγο την κούρασή μου. Μετά, όμως, σκέφτομαι ότι, φτάνοντας στην πολυκατοικία, θα αναρριχηθώ μέχρι τον δεύτερο όροφο από τις σκάλες, γιατί ασανσέρ δεν υπάρχει, κι έτσι επανέρχομαι στην κουραστική πραγματικότητα.

Κι εκεί που λες ότι έφτασα στο σπίτι, θα κάτσω τώρα, έρχεται η ώρα να φύγω. Επόμενο δρομολόγιο κατηφορικό με προορισμό την Ομόνοια από οδό Παναγή Τσαλδάρη. Εδώ θα χρειαστώ και λεωφορείο. Όπως κατάλαβες δεν υπάρχει μεταφορικό μέσο, αυτοκίνητο, μηχανή, ποδήλατο ή πατίνι. Όχι ότι τα παραπάνω σου λύνουν τα χέρια –ή σωστότερα τα

πόδια– γιατί ξέρουμε πόσο διασκεδαστικοί δεν είναι οι δρόμοι της Αθήνας, αλλά τουλάχιστον φτάνεις στον προορισμό

σου μια ώρα αρχύτερα και βεβαίως μπορείς να φορτώσεις το πρόγραμμά σου με περισσότερα ιδιαίτερα.

Τελευταίο δρομολόγιο με βρίσκει να πηγαίνω πάλι πίσω προς Εξάρχεια. Τουλάχιστον εδώ υπάρχει ασανσέρ –δύο μάλιστα!–για να με ανεβάσει μέχρι τον έβδομο όροφο της πολυκατοικίας. Βέβαια, το ότι είναι το τελευταίο ιδιαίτερο δεν σημαίνει ότι μπορώ να επαναπαυτώ. Η διδασκαλία αποδεικνύεται πιο κουραστική από τη θέση του καθηγητή απ’ ότι από τη θέση του μαθητή. Κι αυτό γιατί ο καθηγητής δεν επιτρέπεται να χαζέψει, να αφήσει το μυαλό του να ξεφύγει. Πρέπει να βρίσκεται σε εγρήγορση, «σκυμμένος» πάνω από τον μαθητή για να λύσει κάθε απορία, να μετατρέψει καθετί το δύσκολο σε εύκολο παιχνίδι. Κι αυτό συνεχίζεται μέχρι να πάρει τον δρόμο της επιστροφής για το σπίτι του και να αρχίσει ξανά τα δρομολόγια την επόμενη ημέρα.

ΣΟΦΙΑ ΑΡΓΥΡΗ

με τη Lazy Suricata!

Η Lazy Suricata έρχεται και την φετινή

σχολική χρονιά, φορτωμένη χρώματα, σχέδια και θετική διάθεση. Μας ξαφνιάζει

ευχάριστα με τα πολύχρωμα σακίδια της

και μας βοηθά να κρατήσουμε δροσερά

ή ζεστά -αναλόγως τα γούστα- τα ροφήμα-

τά μας. Με τσαχπινιά και γούστο, φροντίζει να κάνει την καθημερινότητά μας

διαφορετική!

Lazy Suricata

ΟΧΙ ΆΛΛΕΣ

ΔΡΆΣΤΉΡΙΟΤΉΤΕΣ

Ή «Μαμά, άσε με να βαρεθώ!»

«Γύρνα από το σχολείο και πέτα τη σάκα. Φάε βιαστικά το μεσημεριανό σου. Έχεις σε λίγο Αγγλικά. Και μην ξεχάσεις να

πάρεις μαζί σου τον αθλητικό σάκο, γιατί θα πάμε απευθείας μετά το φροντιστήριο στο κολυμβητήριο».

Τυπική καθημερινή κουβέντα που γίνεται σε κάθε σπίτι που έχει έναν τουλάχιστον μαθητή. Και κάπως έτσι γεμίζει η ημέρα του παιδιού. Γιατί όταν θα επιστρέψει αργά το απόγευμα στο σπίτι, αφού τελειώσει με όλες τις δραστηριότητές

του, θα διαβάσει και θα ετοιμαστεί για ύπνο. Για να το πάει την επόμενη ημέρα πάλι από την αρχή. Είπε κανείς ότι οι εξωσχολικές δραστηριότητες είναι καταναγκαστικό έργο; Τότε γιατί τα παιδιά τρέχουν –και μαζί τους κι οι γονείς– για να προλάβουν να κάνουν τα πάντα; Όχι άλλες δραστηριότητες λοιπόν!

Γιατί τα παιδιά να μαθαίνουν ήδη από την τρυφερή ηλικία του Δημοτικού πως η καθημερινότητα μόνο με τρέξιμο κερδίζεται; Γιατί όταν μετά τα Αγγλικά, Γαλλικά, Γερμανικά το πρόγραμμα συνεχίζεται με αθλοπαιδιές, μουσική και σκάκι, τότε δεν μιλάμε για δραστηριότητες, αλλά για μαραθώνιο.

Μα το παιδί πρέπει να δοκιμάσει πράγματα, να μάθει τι του αρέσει, να εξερευνήσει τις κλίσεις του! Ναι, σωστά κι όμορφα όλα αυτά, αλλά ο άνθρωπος κάθε ηλικίας έχει ανάγκη από κενό χρόνο. Χρόνο απαλλαγμένο από κάθε είδους δραστηριότητα. Χρόνο για να βαρεθεί. Χρόνο για να δει τηλεόραση ή να διαβάσει ένα εξωσχολικό βιβλίο. Χρόνο για να βοηθήσει στο μαγείρεμα! Ναι, μπορεί ο Ρητορικός Όμιλος που ξεκινά στο σχολείο μετά τη λήξη των μαθημάτων να φαίνεται ιδιαίτερα ενδιαφέρων, αλλά ρωτήσαμε το παιδί αν πραγματικά θέλει να πάει;

Διαβάζω τα λόγια της Χριστίνας Ρασιδάκη, ψυχοθεραπεύτριας και συμβούλου γονέων και εκπαιδευτικών, ότι αυτό που πρέπει να εξασφαλίζεται πρώτα απ’ όλα σε ένα καθημερινό πρόγραμμα είναι ο ήρεμος χρόνος στο σπίτι. Αυτό πάει να πει χρόνος μαζί με τους γονείς, χρόνος για ωραία πράγματα που μπορούν να γίνουν κι εκτός Σαββατοκύριακου. Οι αθλητικές και

καλλιτεχνικές εξωσχολικές δραστηριότητες δεν είναι ελεύθερος χρόνος για το παιδί. Γιατί ακόμα κι αυτές έχουν ένα βασικό κοινό χαρακτηριστικό με τα μαθήματα του σχολείου: σε όλες υπάρχει πάντα ένας δάσκαλος που δίνει οδηγίες, ενώ τα παιδιά δουλεύουν πάνω σε ένα πρόγραμμα, κάνοντας έτσι κι αυτή τη διαδικασία ένα είδος μαθήματος. Μπορεί να μην είναι το πατροπαράδοτο μάθημα με θρανία, καρέκλες και βιβλία, αλλά δεν παύει να είναι μάθημα.

Μήπως η συνήθειά μας ως ενήλικες να τρέχουμε κυνηγημένοι από υποχρεώσεις μάς δημιουργεί την αίσθηση πως και τα παιδιά πρέπει να κάνουν το ίδιο, γιατί διαφορετικά εμείς οι μεγάλοι τα θεωρούμε αργόσχολα; Μήπως οι ενήλικες νιώθουν κάποια

αμηχανία μπροστά στον ελεύθερο χρόνο; Ας πάψουμε να μεταφέρουμε

αυτή την αγωνία και στα παιδιά! Όχι

άλλες δραστηριότητες λοιπόν!

ΣΟΦΙΑ ΑΡΓΥΡΗ