1
22σέλιδο ένθετο εφημερίδας Αιγάλεω, φύλλο 366, Δεκέμβριος 2017 Η Άννα Ευστρατιάδου που έχει εκδόσει το βιβλίο “Ζίνα – Κατάθεση ψυχής” είναι στη διαδικασία έκδοσης δυο παραμυθιών: “Το σημάδι τής Κατερίνας” και “Η μικρή Ελένη”. Επίσης θα εκδόσει ένα μυθιστόρημα με τίτλο “Σ’ ένα νησί τού Αιγαίου”.
ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ Στα σχολεία άλλαξαν τα βιβλία που για χρόνια οι Έλληνες μαθαίναμε να διαβάζουμε στης πρώτης τάξης το βιβλίο. Τα καινούρια βιβλία είναι σαν περιοδικά, σαν αυτά που μαθαίνουν εγγλέζικα στα ινστιτούτα αγγλικής γλώσσας. Αυτοί που άλλαξαν τα ελληνικά βιβλία δεν είναι Έλληνες, είναι προδότες τής πατρίδας μας. Μας τα άλλαξαν και μας έκαναν ένα με αυτούς που εμείς τούς δώσαμε τα φώτα μας. Πώς το επέτρεψαν, ποια επιτροπή υπόγραψε γι' αυτή τη γελοιότητα; Γιατί αυτά δεν είναι βιβλία. Ακόμα, αφαίρεσαν τους τόνους, τις δασείες, τις οξείες και τις περισπωμένες. Δεν έχουν καταλάβει πως οι σατανικές και σκοτεινές δυνάμεις θέλουν την εξόντωσή μας; Δηλαδή όποιος ανεβαίνει για υπουργός Παιδείας θα καταργεί και από κάτι; Πώς τόλμησαν να πειράξουν τη γραμματική μας; Ακούστηκε πως θα αφαιρέσουν το η, και θα υπάρχει ένα για όλες τις λέξεις. Δεν είναι δυνατόν να γίνει αυτό. Όποιος το σκέφτηκε θα είναι τελείως αμόρφωτος και θα τον δυσκολεύουν τα η που πρέπει να βάλει στις λέξεις που γράφει. Γιατί δεν ξέρει ότι μετά δεν θα διαβάζονται, και ούτε νόημα θα βγαίνει. Και θα μας υποβιβάσουν, που αυτός είναι ο σκοπός τους. Και λυπάμαι που φτάσαμε να ανεβαίνει στο υπουργείο μας ο κάθε τυχάρπαστος και βαρεμένος, να ανατρέπει τα πάντα. Να γιατί σε προηγούμενο άρθρο μου είχα γράψει πως θα πρέπει να υπάρχει μια επιτροπή από Έλληνες πατριώτες, ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων, να ελέγχει τα πράγματα πριν να γίνουν. Και όχι το κάθε λαμόγιο να παίρνει φακελάκι να μας αλλάζει την Ιστορία μας με μια υπογραφή, να είναι στη θέση τού υπουργού Παιδείας, να ελέγχουν τα πάντα. Και όχι κάθε πρωθυπουργός να πουλά την πατρίδα μας, λες και είναι δικιά του. Η Ελλάδα ανήκει σε όλους τους Έλληνες, ακόμα και ένας βασιλιάς δεν έχει το δικαίωμα να πουλήσει. Κάποτε, σε κάποια πτώχευση τής Ελλάδας, ζητήθηκε από τον βασιλιά να τους πουλήσει ένα μέρος γης τής Ελλάδας. Και ο βασιλιάς τότε τούς απάντησε: "Δεν έχω το δικαίωμα, γιατί ανήκει σε όλους τους Έλληνες". Και δεν τους το πούλησε. Στην προκειμένη περίπτωση θα πρέπει οι γονείς να έχουν στη βιβλιοθήκη τους βιβλία που να μαθαίνουν στα παιδιά τους την αληθινή Ιστορία. Γιατί οι σκοτεινές δυνάμεις θέλουν να μας την αλλοιώσουν. Πρέπει, και το επιτάσσει η Ιστορία μας, να μην τους αφήσουμε να πετύχουν το σκοπό τους. Είχαν καταργήσει τα αρχαία, ενώ στην Αμερική και την Κίνα έχουν κύριο μάθημα τα αρχαία ελληνικά. Δεν είναι ειρωνεία, εκείνοι να τα μαθαίνουν, κι εμείς να τα έχουμε καταργήσει; Οι σκοτεινές δυνάμεις φοβούνται τον ήλιο τής Ελλάδας μας και θέλουν να φέρουν το σκότος. Εμείς δεν πρέπει να τους το επιτρέψουμε, να μιλάμε στα παιδιά μας για τον Χριστό μας και όσα μάς δίδαξε, την αγάπη για τον πλησίον μας: "Αγάπα τον πλησίον σου όσο τον εαυτό σου". Που συμπεριλαμβάνει και τις δέκα εντολές τού Θεού. Οι σκοτεινές δυνάμεις δεν θέλουν να παραδεχτούν πως οι Έλληνες είναι ανώτεροι πνευματικώς από τους άλλους λαούς. (Σημείωση εκδότη: Η κ. Ευστρατιάδου εκφράζει τις προσωπικές της απόψεις που δεν ταυτίζονται απαραίτητα μ' αυτές τής εφημερίδας μας)
ΝΤΑΒΑΤΖΗΔΕΣ Την ελευθερία που με θυσίες αποκτήσαμε γεμίσαμε από νταβατζήδες και εκβιαστές να εκβιάζουν ανθρώπινες ψυχές. Ως πότε άνθρωποι κουτοί θα κρέμονται οι ψυχές σας από τους δειλούς και τιποτένιους νταβατζήδες; Να ζητάτε να σας σώσουν και μετά να τους έχετε νταβατζήδες στην ψυχή και στη ζωή σας; Θα είσαστε δούλοι στη ζωή και η ελευθερία σας θα έχει πετάξει μακριά θα ζείτε σαν τ' αγρίμια. Ζίνα
Τα παιδικά μου χρόνια "Αμαρτίες γονέων παιδεύουσιν τέκνα" ήταν το προηγούμενό μου θέμα. Σήμερα θα συνεχίσω την αφήγησή μου από εκεί που λόγω χώρου δεν μπορούσα να δώσω περισσότερες διευκρινίσεις. Πρόκειται για τα παιδικά μου χρόνια τής ανέχειας, που με τόσες στερήσεις μεγαλώσαμε εκείνη την εποχή, από τα τρία μου χρόνια που ένιωσα τον εαυτό μου ότι υπάρχω, και μέχρι την Κατοχή που θα γράψω πιο κάτω. Θα ξεκινήσω από τα πρώτα βήματα τής ζωής μου και τα όσα θυμάμαι. Το πού ακριβώς γεννήθηκα δεν το έμαθα ποτέ, ούτε γνωρίζω ποιος με βάφτισε. Εκείνο το πρώτο πράγμα που θυμάμαι ήταν οι γραμμές τού τρένου, Σπύρου Πάτση, Μαυρομμάτη, στα σίδερα. Και η πορεία τής κατοπινής μου ζωής ξεκινάει από εδώ. Όταν βρέθηκα να κάθομαι επάνω σε ένα μπαούλο έξω από το σπίτι. Ήταν η πρώτη μου επαφή με τον έξω κόσμο που θα ζούσα μέχρι σήμερα. Λεγόταν "έξωση". Στο σπίτι αυτό δεν γύρισα ποτέ πια για να δω εκεί που μπουσούλησα τα πρώτα μου βήματα. Και θυμάμαι (περίπου) ακόμα τη θέση και το όνομα τής σπιτονοικοκυράς (Καμαρινού την έλεγαν). Το μπαούλο ήταν η αρχή μιας περιπέτειας και φόβου που δεν έκρυβε μέσα του μόνο το βιος, αλλά και τον σκοτεινό δρόμο τής επόμενης μέρας που μας επιφύλασσε η μοίρα στη συνέχεια, που μας έφερε στο Γκάζι. Το έργο "Συνοικία το όνειρο" με τον Αλεξανδράκη, μου θύμιζε ο καινούριος τόπος που πήγαμε. Ένα μαντρί για τέσσερις οικογένειες, αυλή κοινόχρηστη, από χώμα, τουαλέτες από... τσίγκους και χαρτόνια, και μπόλικα σκοινιά για το άπλωμα τών ρούχων, ήταν η πρώτη μου εντύπωση. Το καινούριο σπίτι μας ήταν μια καλύβα ξύλινη για τέσσερα άτομα (είχα και έναν αδελφό μικρότερο ένα χρόνο, τον έλεγαν Γιώργο) που για να μπεις μέσα έσκυβες. Το μόνο πράγμα που ενδιέφερε την εποχή εκείνη ήταν η επιβίωση, να μπορέσεις για σήμερα να σταθείς όρθιος. Ευτυχώς για κάτι λίγο είχαμε. Αλλά για όλα τ' άλλα υπήρχε έλλειψη, και αναφέρομαι πιο κάτω με περισσότερες λεπτομέρειες, και κράτησε ένα-δυο χρόνια. Όπως μπορείτε να φανταστείτε, το "δος ημίν σήμερον" είχε τον λόγο. Ήμουν 4 χρόνων περίπου. Πολύ μικρός για να θυμάμαι λεπτομέρειες. Το μόνο που θυμάμαι ήταν τα πληγωμένα μου πόδια. Πολύ αργότερα, στα 75 μου, επισκέφτηκα τον χώρο αυτόν, είχε γίνει πάρκινγκ. Για μια στιγμή πέρασαν από τη φαντασία μου σαν όνειρο αυτά που είχα ζήσει σ' αυτό το χώρο, που είχε χαθεί μια για πάντα. Ήταν πια ένα οδυνηρό όνειρο, που εύχομαι να μη χρειαστεί να ζήσουν τέτοιες καταστάσεις άλλοι άνθρωποι. Η συνέχεια μάς βρίσκει στο Αιγάλεω, στη Βοσπόρου 4. Ήμουν 5 χρόνων περίπου. Σπίτι προσφυγικό, 5Χ10. Δωμάτιο και τουαλέτα για τέσσερα άτομα. Το αγόρασε μια θεία μου, αδελφή τού πατέρα μου, που εργάστηκε σε υπηρεσία για πολλά χρόνια και τελείωσε τη ζωή της εκεί. Μας
2 επισκεφτόταν όποτε τής επέτρεπαν να 'ρθει να μας δει. Αργότερα φτιάξαμε μια κουζίνα από πλίθρες (λάσπη με άχυρο) που φτιάξαμε μόνοι μας, και μας έμεινε μια αυλή 3 Χ5 μέτρα, που στη γωνιά της φτιάξαμε κοτέτσι με κότες και κανένα αυγό. Όμως εδώ θα σταθώ προτού προχωρήσω την ιστορία μου, γιατί πρέπει να δώσω το στίγμα τής οικογένειας, που ξεκινά από τον πατέρα μου που καταγόταν από το Αϊβαλί τής Τουρκίας και τη μάνα μας από το Αίγιο. Που δυστυχώς για εμάς τα παιδιά τους, δημιούργησαν οικογένεια σε μεγάλη ηλικία, που φάνηκε στο μεγάλωμά μας μέσα στο χρόνο, γιατί στερηθήκαμε, όχι μόνο το φαγητό, αλλά περισσότερο τη θαλπωρή που νιώθουν τα μικρά παιδιά, και που δυστυχώς αφήνουν σημάδια στη μνήμη τους για πολύ αργότερα, μέχρι και σήμερα. Το λέει και η παροιμία: "Ή μικρός παντρέψου, ή μικρός καλογερέψου". Και δυστυχώς μέσα στον χώρο αυτόν, έμελλε να ζει και η αδελφή τής μάνας μου, που έπασχε από σιλιασμό. Και δεν έφτανε αυτό, αλλά είχε τέτοια εμμονή περί θρησκείας, που εκτός τής προσευχής και νηστείας, όλα τ' άλλα για εκείνη ήταν τού... διαβόλου. Που δυστυχώς η ανέχεια σε όλα, ο συνωστισμός και η εμμονή της, δημιουργούσε καβγάδες. Όσο για μας τα παιδιά, λουφάξαμε μέχρι να περάσει η μπόρα. Όμως οι γονείς μου, παρ' όλες τις αντιξοότητες, στάθηκαν ήρωες με τις τρομερές συνθήκες εκείνης τής εποχής. Ήταν ένας άνισος αγώνας ύπαρξης. Ίσως με τα σημερινά δεδομένα, θα είχαν τη δυνατότητανα καλύψουν το 70-80%. Προτού όμως συνεχίσω πιο κάτω, για τις ελλείψεις τής εποχής εκείνης, θα 'θελα να τους επαινέσω που κατάφεραν και μας πέρασαν από εκείνη τη λαίλαπα, για να υπάρχουμε σήμερα. Και θα τους ευγνωμονώ που με έφεραν σ' αυτό τον κόσμο και έζησα την ομορφιά τού ήλιου, τού αέρα, τής θάλασσας, και το πράσινο που λέγεται μεγαλείο τής φύσης. Η συνέχεια τής αφήγησης αφορά το πρόβλημα "σίτιση". Και επειδή δεν είναι δυνατόν να καλύψω το καθένα χωριστά, θα αναφερθώ σε μια παροιμία τής εποχής εκείνης, που λέει το εξής: "Τι είν' τού γύφτου το φαΐ; Αγκινάρα και φακή". Κάτι σχετικό ήταν τα υπόλοιπα τού φαγητού μας. Όπως όσπρια, λαχανικά, ψωμί, πατάτες, γάλα και άλλα, εκτός από κρέας. Και παρ' όλη την οικονομική μας δυσχέρεια, ήταν προσιτά, και προπαντός χωρίς φάρμακα. Κι ενώ η ρέγκα σήμερα είναι ακριβή, εκείνη την εποχή ήταν πολύ φτηνή και τη χρησιμοποιούσαμε σχεδόν σε όλα τα φαγητά, με λάδι, λεμόνι κι ελιές, για να πίνουμε πολύ νερό, να μη ζητάμε περίσευμα. Όσο για το κρέας, δεν έλειπε από το τραπέζι. Κάθε Πάσχα και Λαμπρή ήταν απαραίτητο. Τα κοτόπουλα στην αυλή (και τα αυγά) αντικαθιστούσαν το κρέας. Έλεγαν και λένε και σήμερα "Η παλιά κότα έχει το ζουμί". Τα ψάρια ήταν προσιτά, αρκεί να 'χες ν' αγοράσεις. Όσο για τα φρούτα, ήσαν λιγοστά, αλλά σε γεύσεις, "Δώσμου και μένα μπάρμπα"! Ό,τι κι αν έτρωγες, όχι μόνο φρούτα (και όποτε), μύριζε η γειτονιά, προπάντων το καρπούζι, το πεπόνι, το αγγούρι και όλα τ' άλλα, χωρίς φάρμακα. Και να 'θελες να κρυφτείς, σε πρόδιδε η μυρουδιά. Και για να κλείσω περί φαγητού: Η γεύση τού χτες (σε όλα) με το σήμερα (τα άχυρα) είναι η μέρα με τη νύχτα. Κι ενώ είχαμε τα απαραίτητα, δεν είχαμε τη δυνατότητα να τα μαγειρέψουμε. Ο λόγος; Δεν είχαμε ούτε καύσιμα, ούτε νερό. Το αγοράζαμε από βυτίο. Αργότερα από κρουνό στην άκρη τής πλατείας Τσάπου, με τη σειρά, με ντενεκέδες. Τι είχαμε; Ξύλα, όπως στα χωριά. Φαίνεται ότι τα ξύλα είναι ευλογημένα από τη δημιουργία στον πλανήτη, για όσο θα υπάρχουμε. Όμως τότε (αναφέρομαι στη δεκαετία τού 1930 κι εντεύθεν) έπαιξαν βασικό ρόλο στην επιβίωση την εποχή εκείνη. Και χρησιμοποιήθηκαν όχι μόνο στις διάφορες εργασίες τού σπιτιού, αλλά περισσότερο το χειμώνα, να ζεσταθούμε στο μαγκάλι, μαζί με κάρβουνα. Χρειάστηκαν και στη σόμπα που φτιάξαμε από βαρέλι, για ζεστασιά και λάτρα. Και δεν θα πάψουν ποτέ να μην είναι χρήσιμα στη ζωή μας, γιατί είναι η φυσική μας ύπαρξη. Έτσι πορευτήκαμε, ώσπου αργότερα ήρθε το Γκάζι να λύσει προβλήματα που είχαμε περάσει. Εδώ θα πρέπει να σταθώ σ' αυτό που σήμερα λέμε "ψύξη". Τότε το λέγαμε δροσιά. Πόρτες, παράθυρα και κουρτίνες έμεναν ανοιχτά, και το βράδι για να μπαίνει αέρας να δροσίζει σε στιλ "ερκοντίσιον". Όσο για κλέφτες, δεν υπήρχαν. Άλλωστε τι να έπαιρναν; Τα μπαλωμένα, τ' άπλυτα, ή "πάρτον ξυπόλυτο και πάρτου τα παπούτσια", ή τη στάμνα με το νερό που τη σκεπάζαμε με βρεγμένο πανί, ή το φανάρι το συρμάτινο, που βάζαμε το φαΐ (ποιο φαΐ;) να μη χαλάσει. Μ' εφημερίδες και χαρτόνια φτιάναμε βεντάλιες, όπως λέμε "χειροποίητους ανεμιστήρες". Ας έρθουμε και στον γιατρό: "Ποιος Θανάσης;" που έλεγε ο Βέγκος. Καλύτερα να τον ξέχναγες. Βεντούζες, εντριβή με οινόπνευμα, χαμομήλι, τσάι και ασπιρίνες, ήταν για όλες τις παθήσεις. Όσο για χτυπήματα, σπασμένο κρεμμύδι, και για αίμα καπνό τσιγάρου. Όμως τα λάθη που δημιουργήθηκαν από άγνοια, είχαν και σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία μας. Στη συνέχεια θα προσπαθήσω να αναφερθώ με λίγα λόγια στα παιδιά τής εποχής. Κι επειδή δεν μπορώ να τα θυμάμαι όλα, γράφω όσα θυμάμαι. Με μια λέξη, το χώμα ήταν το... φαΐ μας. Εδώ ήταν το ριγκ. Σε όλο το υπόλοιπο Αιγάλεω οι δρόμοι ήταν χώμα και πέτρες. Μόνο η Ιερά Οδός ήταν άσφαλτος. Από τη Θηβών μέχρι την Αγία Βαρβάρα, κανένα σπίτι, μόνο πρόβατα, και η εκκλησία. Στο δε δάσος δεν πήγαινες γιατί είχε αγρίμια, και στο Περιστέρι έβγαζαν από τη γη κάρβουνο. Και μετά τις διευκρινίσεις τής γύρω περιοχής, επανέρχομαι σ' αυτό που ονόμασα "ριγκ" στο χώμα. Ήταν ο χώρος που ζήσαμε για πολλά χρόνια. Εδώ περπατήσαμε ξυπόλυτοι στον περισσότερο χρόνο μας. Κι εδώ παίζαμε το τόπι, φτιαγμένο από πανιά, βόλους από πηλό, πολύ πετροπόλεμο, μια και είχαμε πολλά πολεμοφόδια. Το πώς δεν θρηνήσαμε κανένα παιδί, ήταν θαύμα. Όσο για τα υπόλοιπα παιχνίδια, αναφέρω τα εξής. Ξυλίκι, σφεντόνα, κουτσό, τρέξιμο,
σβούρα, κλέφτες κι αστυνόμους, πάλη. Τα στεφάνια με δίχαλο για αγώνες δρόμου. Απ' όπου περνάγαμε (εκτός απ' τις φωνές που μας έβαζαν) σηκώναμε τέτοιο σύννεφο σκόνη που δεν έβλεπε ο ένας τον άλλο. Πλενόμασταν σε μια στέρνα που έπλεναν λαχανικά, στο σημερινό γήπεδο (τότε ήταν όλος ο χώρος χωράφια). Επίσης και η πλατεία τού Εσταυρωμένου μέχρι τον Κηφισσό ήταν ελιές και συκιές. Αργότερα που μεγαλώσαμε, πηγαίναμε και γυρίζαμε στον Σκαραμαγκά για μπάνιο με τα πόδια. Τελειώνοντας, θα 'θελα οι αναγνώστες μου να μου συγχωρήσουν τυχόν παραλείψεις γεγονότων και χρονικής σειράς, για όσα δεν μπόρεσα να θυμηθώ και να καλύψω, λόγω προχωρημένης ηλικίας. Στις 4/9/2018 θα είμαι 88 χρόνων. Μέχρι εδώ προσπάθησα συνοπτικά να καλύψω μια περίοδο από τα δύσκολα παιδικά μου χρόνια τής ανέχειας, μέχρι τις παραμονές τών χρόνων τού 1940 που μας βρήκε η άλλη λαίλαπα, η γερμανική Κατοχή. Στο σημείο αυτό θα διακόψω την αφήγησή μου. Η συνέχεια στο επόμενο φύλλο θα αφορά και λίγο χρόνο πριν την παράδοση τής πατρίδας στον γερμανικό άξονα, με τις συνέπειες που είχε μέσα στα επόμενα δύσκολα χρόνια τής Κατοχής που πέρασα από πρώτο χέρι, που ήμουν 10 χρόνων. Έως τότε, καλό μήνα να έχετε. Μιχάλης Αρθούνας
Δημήτρης Δουκάκος Ενδιαφέρουσα συνομιλία είχαμε πρόσφατα με τον συνδημότη Δημήτρη Δουκάκο. Μας είπε: • Τι κάνει η δημοτική αστυνομία; Στην Ιερά Οδό και στη Σμύρνης υπάρχουν παράνομα παρκαρισμένα. Παλιά έβγαινε και "έγραφε". Στην Ιερά Οδό κανένας καταστηματάρχης δεν είναι από το Αιγάλεω. • Είναι καλός ο δήμαρχός μας. Τον πολεμάνε, ο κόσμος είναι αμόρφωτος, βάζουν σκουπίδια στους μπλε κάδους που είναι για τα ανακυκλώσιμα, δεν παίρνουν τηλέφωνο όταν βγάζουν στα πεζοδρόμια ογκώδη αντικείμενα. • Ο πρώην δημοτικός σύμβουλος Δημήτρης Μπογράκος είναι τίμιος, είμαστε συμπατριώτες και φίλοι. • Έχει βελτιωθεί η κατάσταση τής καθαριότητας στον δήμο μας. • Ο μόνος που "τρέχει" από τη δημοτική Αρχή είναι ο αντιδήμαρχος κ. Νικητάκης. • Ο δημοτικός σύμβουλος Λευτέρης Παπαγεωργίου και η πρόεδρος τής ΟΝΝΕΔ Αιγάλεω Μιρέλλα Πουλάκου ήσαν στο γραφείο τού στελέχους τής Ν.Δ. Κώστα Χατζηδάκι.
Φοροεπιδρομή Δεν αντέχουμε άλλο αυτή τη φοροεπιδρομή. Αυτός ήταν ο τίτλος μέιλ που μας έστειλε συνδυασμός που κατέβηκε στις εκλογές τού Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Αθηνών.