Page 1

Περιοδικό Ομίλου Δημιουργικής Γραφής και Ανάγνωσης 2ο Πρότυπο Γυμνάσιο Αθηνών, ΢χ. έτος 2020-21

Ian MacDonald, Go Fly a Kite


1


Περιοδικό Ομίλου Δημιουργικής Ανάγνωσης και Γραφής

Τπεύθυνη Καθηγήτρια Ξένη ΢καρτσή ΢υνεργάτις Μαρία Κονταξή

΢υντακτική Ομάδα – Παιδιά Κωνσταντίνα Αγάθου, Οδυσσέας Ανδρουλάκης, Δημήτρης-Μάριος Αντωνιάδης, ΥαίδωνΠαναγιώτης Αντωνιάδης, Φριστίνα Βουγιού, Αλίκη-Μαρία Γιαλλουράκη, Ειρήνη Ζαρμπαλά, Νικολία Ζαρμπαλά, Ελένη Καγιάρα, Κωνσταντίνος Καριανάκης, Δημήτρης Κουτιανούδης, Μαρία-Ιωάννα Μονοβάσιου, Δάειρα Νικολοπούλου, Νεφέλη-΢τυλιανή Πεϊκίδη, Γεωργία Φαλκιά, Γιάννης Φωριανόπουλος-Δάντης

΢χεδιασμός – ΢υγγραφή δραστηριοτήτων Ξένη ΢καρτσή

Καλλιτεχνική επιμέλεια – ΢ελιδοποίηση Μαρία Κονταξή

2ο Πρότυπο Γυμνάσιο Αθηνών ΢χ. έτος 2020-21

2


Ο Όμιλος Δημιουργικής Γραφής και Ανάγνωσης πραγματοποιήθηκε τη φετινή σχολική χρονιά κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες, λόγω της πανδημίας, και το μεγαλύτερο διάστημα εξ αποστάσεως, μέσω της πλατφόρμας σύγχρονης εκπαίδευσης webex, και της ηλεκτρονικής τάξης, όπου ανηρτάτο το εκπαιδευτικό υλικό και τα παιδιά αναρτούσαν τις δραστηριότητες που εκπονούσαν στην τάξη. Παρότι στερηθήκαμε τη ζωντανή αλληλεπίδραση, που είναι απαραίτητη για τη διδασκαλία όλων των μαθημάτων, και ιδιαίτερα για ένα μάθημα δημιουργικής aνάγνωσης και γραφής, τα παιδιά παρακολούθησαν υπομονετικά τα θεωρητικά στοιχεία για την παραδοσιακή και μοντέρνα ποίηση και τις αφηγηματικές τεχνικές στην πεζογραφία, και δούλεψαν με κέφι και συνέπεια σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς. Θέλω να ευχαριστήσω και από εδώ τον αντιπρόεδρο της Εταιρείας ΢υγγραφέων, ποιητή και μεταφραστή και εκδότη του ηλεκτρονικού περιοδικού poeteicanet Ιωσήφ Βεντούρα και την εκδότρια κυρία Αθηνά ΢οκόλη που μας «επισκέφθηκαν» και εμπλούτισαν με τις γνώσεις και τις πληροφορίες τους για τη μοντέρνα ποίηση και την εκδοτική διαδικασία τα μαθήματά μας. ΢το τεύχος αυτό περιλαμβάνονται οι δραστηριότητες που τα ίδια τα παιδιά επέλεξαν και είχαν το κουράγιο να προετοιμάσουν για αναπαραγωγή, με όλες τις ενδιάμεσες «απώλειες» που προκάλεσαν οι δύσκολες για όλους μας συνθήκες και η έλλειψη της ζωντανής αλληλόδρασης στη φυσική τάξη. Και πάλι όμως νομίζουμε ότι αποδίδουν σε σημαντικό βαθμό τη δουλειά που έγινε στον Όμιλο. Θέλουμε, άλλωστε, να πιστεύουμε ότι τα αποτελέσματα παρόμοιων προσπαθειών είναι έτσι κι αλλιώς μακροπρόθεσμα. Ελπίζουμε να συνεχίσουν να γράφουν και να μας δώσουν και άλλα δείγματα της δουλειάς τους στο μέλλον

3


Περιεχόμενα

Λόγος και εικόνα ………………………………….. 5 Ιστορίες με πρότυπο ………………………………. 19 Πειραματισμοί με την ποίηση ……………..…..……. 33 Μοντερνιστικές τεχνικές στην ποίηση …………….… 43 Βιβλιοπαρουσιάσεις ………………….…………… 55

4


Λόγος και εικόνα Εισαγωγική κοινή δραστηριότητα Δίνω ένα δικό μου τίτλο στον πίνακα. Περιγράφω σε λίγες γραμμές το περιεχόμενό του, του, ή τα συναισθήματα που μου δημιουργεί. (Δόθηκε στα παιδιά η ίδια εικόνα / πίνακας, χωρίς τον τίτλο της, ως αφόρμηση και άσκηση αλληλογνωριμίας)

Michał Zaborowski, ΢τιγμή

Σίτλος: Εναέριο κυνηγητό Μου δημιουργεί συναίσθημα χαράς και ευτυχίας καθώς φαίνεται να περνάνε καλά, ενώ βρίσκονται σ‘ αυτές τις κούνιες. Αλίκη Γιαλλουράκη Σίτλος: Αγάπη στις κούνιες Αυτή η εικόνα μας δείχνει τρεις ανθρώπους να είναι στις κούνιες. Οι δύο απ‘ αυτούς, ένας άντρας και μια γυναίκα, προσπαθούν να πιαστούν χέρι χέρι. Μαριάννα Μονοβάσιου

5


Σίτλος: Η ελευθερία της έκφρασης – Γαλήνια ψυχή – Τψηλή αυτοπεποίθηση Παρατηρώντας τον πίνακα, το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι είναι αυτοί οι άνθρωποι. Έχει ένα μυστήριο ύφος καθώς το φόντο είναι κενό. Δεν ξέρουμε πού βρίσκονται ή πόσο ψηλά είναι, παρόλα αυτά φαίνονται πολύ ήρεμοι και χαλαροί με το γεγονός αυτό. Ειρήνη Ζαρμπαλά Σίτλος: Μια μέρα στο λούνα παρκ – Η ιπτάμενη καρδιά Σα συναισθήματα που μου δημιουργεί είναι αγάπη για αυτούς τους χαρακτήρες που προσπαθούν να πιάσουν τα χέρια ο ένας του άλλου. Επίσης μου δημιουργεί φόβο γιατί σε μια κούνια δεν υπάρχει άνθρωπος. Γεωργία Φαλκιά ΢τον πίνακα βλέπουμε μερικά παιδιά τα οποία κάθονται πάνω σε κούνιες που κρέμονται από τον ουρανό. Σα συναισθήματα που μου προκαλεί ο πίνακας είναι αγωνία γιατί τα παιδιά φαίνονται ταραγμένα και εγκλωβισμένα. ΋μως μπορούμε να πούμε πως τα παιδιά δεν είναι φοβισμένα. Έτσι μπορεί να νιώθουν ελευθερωμένα γιατί δεν πέφτουν ή δεν κινδυνεύουν πραγματικά. Φριστίνα Βουγιού Μου δημιουργεί ευχάριστα συναισθήματα γιατί φαίνονται χαρούμενοι και ελευθερωμένοι. Επίσης μου βγάζει και λίγο το συναίσθημα της αγάπης. Νικολία Ζαρμπαλά Σίτλος: Ευθυμία Αυτός ο πίνακας απεικονίζει τρεις ενήλικες να περνάνε τον ελεύθερο χρόνο τους κάνοντας κούνια. Αυτός ο πίνακας με κάνει να νιώθω ότι η χαρά και η διασκέδαση δεν έχει όριο ηλικίας. Επιπρόσθετα μου λέει ότι και στα πιο απλά πράγματα μπορούμε να βρούμε ευθυμία. Ελένη Καγιάρα Σίτλος: ΢τον αέρα Βλέποντας αυτή την εικόνα σκέφτομαι ταξίδια στον ουρανό. Μου δημιουργεί χαρά, ενδιαφέρον και ευχαρίστηση. Δάειρα Νικολοπούλου Σίτλος: Οι αερόβιοι χορευτές Νομίζω ότι αυτή η εικόνα μας δείχνει τρεις χορευτές του τσίρκου που κάνουν πρόβα για μια παράσταση. Μου δημιουργεί ένα συναίσθημα χαρά και ανυπομονησίας. Δημήτρης Κουτιανούδης 6


Σίτλος: Σο κενό Ο πίνακας απεικονίζει τρεις ανθρώπους οι οποίοι είναι σε ένα παιχνίδι λούνα παρκ, και δεν φαίνεται από κάτω τίποτα. Ο πίνακας νομίζω πως εκφράζει την προσπάθειά μας να μην πέσουμε από την κούνια που λέγεται ζωή, όπως δηλώνει και η άδεια κούνια. Γιάννης Φωριανόπουλος Δάντης Σίτλος: Οι κούνιες του ουρανού ΢τον πίνακα τρεις άνθρωποι κάθονται σε καθίσματα που μοιάζουν να κρέμονται από τον ουρανό. Κωστής Καριανάκης Σίτλος: Κούνια στον αέρα με φίλους ΢ε αυτό τον πίνακα βλέπω τρεις έφηβους να κάνουν κούνια. ΋μως το διαφορετικό σε αυτή την κούνια είναι πως βρίσκεται στον αέρα, ακόμη πιο ψηλά και από αυτές του λούνα παρκ. Πιστεύω πως αυτά τα τρία παιδιά, τα δύο αγόρια και το ένα κορίτσι, βρίσκονται σε κάποιο όνειρο. Νεφέλη Πεϊκίδη Πιστεύω πως μας δείχνει δύο διαφορετικές προσωπικότητες ανθρώπων. Ο ένας κύριος προσπαθεί να σώσει τη γυναίκα που πέφτει και ο άλλος αδιαφορεί. Μου προκαλεί φόβο. Κωνσταντίνα Αγάθου

Επιλέγω τώρα μόνος/η μου μια φωτογραφία που μου κέντρισε την προσοχή, και περιγράφω αναλυτικότερα τα συναισθήματα που μου δημιουργεί.

Σα συναισθήματα που μου δημιουργεί είναι ανεμελιά και ελευθερία. ΋ταν βλέπω την κοπέλα να χορεύει μέσα στην βροχή και τα μαλλιά της να ανεμίζουν, μου δημιουργείται το συναίσθημα της ηρεμίας. Νεφέλη Πεϊκίδη 7


Μια γυναίκα κάνει κούνια στον γκρεμό. Σο να νιώθεις ευχαριστημένος δεν είναι εύκολο. Η εικόνα μου προκαλεί ανάμικτα συναισθήματα, φόβο, χαρά, ελευθερία, ικανοποίηση, άγχος. Γιάννης Φωριανόπουλος Δάντης

Η εικόνα αυτή μου δημιουργεί το συναίσθημα της γαλήνης λόγω των ήρεμων νερών του λιμανιού και της μοναξιάς, γιατί δεν υπάρχει ζωή σε αυτό το τοπίο. Επίσης, αυτό το μέρος μου δημιουργεί μια οικειότητα γιατί μου θυμίζει το εξοχικό μου και τη νοσταλγία να ξαναπάω σ‘ αυτό. Δημήτρης Κουτιανούδης 8


Διάλεξα αυτήν την εικόνα διότι μου θυμίζει έμενα όταν διαβάζω κάποιο βιβλίο. Σο βιβλίο είναι ένας κόσμος που κρατάμε στα χεριά μας που και μπορεί να μας ταξιδέψει μέσα σε μια στιγμή μέχρι την άλλη άκρη του κόσμου ή στο παρελθόν, ακόμη και στο μέλλον. Νεφέλη Πεϊκίδη

Πως περνάει έτσι γρήγορα ο χρόνος Η ζωή περνά γρήγορα. Ο χρόνος… οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια. ΋ταν μεγαλώνεις τόσο και καταλαβαίνεις πως δεν έχεις χρόνο για να κάνεις όλα αυτά που ήθελες .Δεν πήγες ποτέ αυτό το ταξίδι με τις φίλες σου, ποτέ δεν έφαγες αυτές τι καυτερές πιπεριές, δεν μίλησες ανοιχτά στους φίλους σου για τη δικιά σου και μόνο δικιά σου γνώμη ,ποτέ δεν φώναξες στο αφεντικό σου για την καταπάτηση των δικαιωμάτων εργασίας και τις υπερωρίες που έκανες χωρίς πληρωμή τόσα χρόνια. Κάποια στιγμή καταλαβαίνεις πως πια δεν μπορείς να τα κάνεις. Σ α όνειρά σου πέταξαν μακριά σαν σελίδες ενός σκισμένου βιβλίου που ποτέ δεν διάβασες. Και φτάνεις στο σημείο που κοιτάς τον καθρέφτη και βλέπεις μέσα στις ρυτίδες σου όλες τις στιγμές σου. Βλέπεις τη ζωή μπροστά σου σαν μία παλιά ελληνική ταινία και απορείς «Πώς περνάει τόσο γρήγορα ο χρόνος». ΢αν παιδί πρέπει να αρπάζω όλες τις ευκαιρίες και πρέπει να μην αφήνω τα όνειρά μου να πετάξουν. Πρέπει να ζω την κάθε στιγμή σαν να είναι η τελευταία της νιότης μου Κωνσταντίνα Αγάθου 9


Αποδίδω με δύο-τρεις δικούς μου στίχους ή με ένα σύντομο πεζό το περιεχόμενο της εικόνας.

Φάνω τη γη κάτω από τα πόδια μου Διέξοδος καμία Αντίκρυ μου η θάλασσα Να με γεμίζει ελπίδα. Ειρήνη Ζαρμπαλά Σον πόνο τον καλύπτει η ομίχλη Μέχρι που κανείς δεν τον φτάνει Κωστής Καριανάκης Η εικόνα μου προκαλεί ένα συναίσθημα μελαγχολίας και απόγνωσης. Τπάρχει ένας διάδρομος και γύρω του υπάρχει θάλασσα. Κάποια στιγμή τελειώνει ο διάδρομος και βγαίνει σε αδιέξοδο. Δεν μπορείς να κάνεις κάτι άλλο εκτός από το να γυρίσεις πίσω. Αλίκη Γιαλλουράκη Προχωρώντας προς το τέλος, σκέψεις μου έρχονται πολλές. Σι όμορφο αλλά και θλιβερό μέρος. Σι να‘ ναι αυτό εκεί; Κι αν κλείσω τα μάτια μου; Θα ναι ακόμα εκεί; Δάειρα Νικολοπούλου

10


Δέντρο αγαπημένο, Έλα να μας δεις Ίριδα Ρωτώντας πώς σε λένε Αλήθεια θα μας πεις. Δάειρα Νικολοπούλου Ο ήλιος ο λαμπερός Ο ήλιος της Ελλάδας Ο γαλάζιος ουρανός Που ρίγος σε γεμίζει. Γεωργία Φαλκιά Ο ήλιος δημιούργησε τη φύση Η φύση όμως τον φθόνησε Και προσπάθησε να τον πνίξει. Γιάννης Φωριανόπουλος Δάντης Αυτή η εικόνα μου δημιουργεί ένα συναίσθημα μοναξιάς και απόγνωσης γιατί νομίζω ότι είχε γίνει ένας πόλεμος μεταξύ δύο χωρών και δεν έμειναν επιζώντες, και τότε κατάλαβαν οι βασιλιάδες ότι ο πόλεμος δεν συμφέρει σε τίποτα και ότι πρέπει να επικρατεί η ειρήνη. Δημήτρης Κουτιανούδης

11


΢την εικόνα αυτή βλέπω ένα μεγάλο πουλί να έχει στο στόμα του ένα άλλο μικρότερο ζωάκι. Δεν μου φαίνεται να θέλει να το φάει αλλά, αντιθέτως, μου φαίνεται ότι το έσωσε από κάτι και θέλει να το βοηθήσει. Ειρήνη Ζαρμπαλά Αυτή η εικόνα μου προκαλεί φόβο για μια απώλεια. Πώς κάποια στιγμή όλοι θα φύγουμε από τη ζωή. Κωνσταντίνα Αγάθου

Μικροί είμαστε πολύ μικροί ΢τον ορίζοντα μια κουκίδα μονάχα Μικρά ασήμαντα μυρμήγκια είμαστε. * Και οι σπουδαίοι πέφτουν Άνθρωποι χάνονται Οι γενναίοι φοβούνται και λυγίζουν Αλλά όλα πάλι φτιάχνουν. Νεφέλη Πεϊκίδη 12


Πιστεύω πως το νόημα αυτής της εικόνας είναι πως όταν περνάμε δύσκολες στιγμές τα προβλήματά μας μας φαίνονται άλυτα. Αλλά στην πραγματικότητα εμείς φτιάξαμε τα προβλήματά μας, που σημαίνει ότι μπορούμε να φτιάξουμε κάτι καλύτερο και ισχυρό, μια λύση. Γιάννης Φωριανόπουλος Δάντης Αν και είναι μια συνηθισμένη εικόνα το νόημά της είναι μεγάλο. Μπορεί να μας δείχνει το άπειρο, το άπιαστο, και ακόμα το πόσο μικροί είμαστε σε σχέση με το γαλαξία. Αλλιώς το βλέπει το μάτι του καθενός. Μαριάννα Μονοβάσιου

Μια κουκίδα στο κενό Μα ο θεός κοιτάει. Δημήτρης Κουτιανούδης

Ένα δέντρο μόνο, δεν μπορεί να ανθίσει χωρίς ρίζες. Δημήτρης Κουτιανούδης 13


Επιλέγω μία φωτογραφία ή έναν πίνακα ζωγραφικής και προσπαθώ να την/τον «αποδώσω» λεκτικά.

Η λογοκρισία Πίσω από κάθε εικόνα υπάρχει και μια άποψη, μια σκέψη, μια αντίδραση, μια φωνή προσπαθεί να βγει έξω. Δυστυχώς με την λογοκρισία που υπάρχει στον κόσμο σήμερα το να πεις την γνώμη σου ελεύθερα και χωρίς να φοβάσαι τι θα πουν οι άλλοι, είναι κάτι δύσκολο. Να φωνάξεις το τι πιστεύεις και το τι όχι, να διαφωνήσεις και να είσαι από τους λίγους, να είσαι ξεχωριστός είναι κάτι σαν εφιάλτης την σήμερον ημέρα. Βέβαια υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που δεν φοβούνται να εκφραστούν ελεύθερα μα είναι λίγοι. Πάρα πολλοί άνθρωποι έχουν δολοφονηθεί και ξυλοκοπηθεί επειδή είναι μαύροι, επειδή δεν πιστεύουν στην ίδια θρησκεία με τους άλλους, δηλαδή επειδή απλώς είναι διαφορετικοί. Γι‘ αυτό η λογοκρισία πρέπει να σταματήσει, ο καθένας έχει δικαίωμα να πει την γνώμη του με όμορφο τρόπο και ο οποιοσδήποτε μπορεί να διαφωνήσει και να εκφράσει την γνώμη του με ευπρεπή τρόπο. Αλλά κανένας δεν έχει το δικαίωμα να ακυρώσει και να κατακρίνει την άποψη κάποιου. Κωνσταντίνα Αγάθου

14


Αυτή η εικόνα απεικονίζει μια πορεία με αφορμή το Black Lives Matter. H φωνή του λαού μιλά σε αυτή τη φωτογραφία. Ο κόσμος εκφράζεται, φωνάζει, προσπαθεί να ακουστεί με κάποιον τρόπο. ΢ε πολλές χώρες, όπως και στην Ελλάδα, πορείες γίνονται σχετικά συχνά. ΋μως σε πολλές από αυτές υπάρχουν τραυματίες και θύματα, σε ακραίες περιπτώσεις. Μία ρίχνουν την ευθύνη στην αστυνομία ότι δεν έδρασε σωστά, μια στους διαδηλωτές ότι ήταν βίαιοι. Αλλά δεν είναι το κύριο θέμα το ποιος φταίει. Κατά την γνώμη μου ζούμε σε μια εποχή που θα έπρεπε ο κόσμος να βρίσκει διαφορετικούς και πιο ασφαλείς τρόπους για να ακουστεί η φωνή του. Αλλά δυστυχώς ορισμένες φορές η κυβέρνηση και μετά από την διαμαρτυρία, δεν αντιδρά. Γι‘ αυτό θα πρέπει να βρούμε πιο αποτελεσματικούς τρόπους διεκδίκησης των αιτημάτων μας. Κωνσταντίνα Αγάθου

Αυτή η φωτογραφία μου έκανε εντύπωση γιατί δείχνει πόσο ασήμαντη είναι η Γη σε σχέση με το σύμπαν... αν και είναι τόσο σημαντική για μας... Γιάννης Φωριανόπουλος Δάντης 15


Juan Miro, Ο κόκκινος ήλιος

Ο πίνακας που διάλεξα απεικονίζει έναν ήλιο ο οποίος μετά την απογευματινή του βουτιά στην θάλασσα, κάνει βαρκάδα κοιτάζοντας το ηλιοβασίλεμα που έχει προκαλέσει. Αυτή είναι κατά την γνώμη μου η εικόνα που ήθελε να δώσει ο ζωγράφος στους θεατές. Νεφέλη Πεϊκίδη

Επιλέγω ένα ποίημα και το «ερμηνεύω» εικαστικά. Κ.Π. Καβάφης Σα παράθυρα ΢‘ αυτές τες σκοτεινές κάμαρες, που περνώ μέρες βαριές, επάνω κάτω τριγυρνώ για νά βρω τα παράθυρα. — ΋ταν ανοίξει ένα παράθυρο θα ‘ναι παρηγορία.— Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ να τά βρω. Και καλύτερα ίσως να μην τα βρω. Ίσως το φως θα ‘ναι μια νέα τυραννία. Ποιός ξέρει τι καινούρια πράγματα θα δείξει.

Κωνσταντίνα Αγάθου Φάιγκα Σα γιαπωνέζικα χάιγκα είναι συνδυασμός εικόνας και ποίησης (χαϊκού). 16


Σα χαϊκού είναι πολύ σύντομα γιαπωνέζικα τρίστιχα ποιήματα, με σημαντική διάδοση και επίδραση στη Δύση. Βασικό τους χαρακτηριστικό είναι ότι αποτελούνται αποκλειστικά από εικόνες, της φύσης ή της καθημερινής ζωής, οι οποίες αποκτούν μια ιδιαίτερη σημασία στα μάτια του παρατηρητή και που προσπαθεί να αποδώσει στο ποίημα. Για λόγους, όχι τυπικούς, που δεν μπορούν να αναλυθούν εδώ, στα χαϊκού που ακολουθούν δεν τηρείται η ευρέως διαδεδομένη μορφή των 5-7-5 συλλαβών, για την αντιστοιχία με την οποία επικρατεί λανθασμένη γνώμη γενικά στη Δύση. Κόκκινος ο Ήλιος σαν μάτι σε κοιτά όταν προσπαθείς να σωθείς από του χάρου τα δόντια * Ήρεμη θάλασσα, γαλήνια ξεκουράζεται λέγοντας μυστικά Νεφέλη Πεϊκίδη

Η καταιγίδα φτάνει Να το σκυλάκι Σην περιμένει Γιάννης Φωριανόπουλος Δάντης

17


Αρμενίζει η βάρκα ΢τη θάλασσα Δεν μπορείς να φύγεις. Γιάννης Φωριανόπουλος Δάντης

Σο νησί Δε μπορώ να το δω Δε θα το δω ποτέ ξανά Σο νησί μου καταστράφηκε Δάειρα Νικολοπούλου

Wassily Kandinsky, Κοζάκοι

Ουράνιο τόξο βγαίνει στο λόφο Μα κανείς δεν το βλέπει Γιατί είναι τυφλοί. Γιάννης Φωριανόπουλος-Δάντης

18


Ιστορίες με πρότυπο Ομαδικές δραστηριότητες Ιστορία με ερωταποκρίσεις Κάθε μέλος της ομάδας απαντάει σε μια από τις ερωτήσεις χωρίς να βλέπει τι γράφουν οι άλλοι/ες: 1. 2. 3. 4. 5. 6.

Ποιος ήταν πού βρισκόταν τι έκανε τι είπε τι είπε ο κόσμος τι έγινε στο τέλος

΢το τέλος συνθέτουμε και διαβάζουμε την ιστορία μας (κατά το πρότυπο των υπερρεαλιστών). 1. H Ελένη βρισκόταν στο μεγάλο δάσος στο μπακάλικο του μπαρμπα- ΢τάθη. Περπατούσε ατελείωτες ώρες για να ελευθερώσει το πνεύμα της και να θαυμάσει τη φύση που δημιούργησε ο Θεός. Ο κόσμος κοίταγε και ψιθύριζε σοκαρισμένος. ΢το τέλος γύρισε σπίτι μαζί με τον ήλιο. 2. Ο πρωταγωνιστής ήταν ένας από τους χειρότερους ανθρώπους στον κόσμο. Βρισκόταν στη σελήνη. Κυβέρνησε για πολλά χρόνια. Είπε ένα ποίημα. Αυτό δεν άρεσε σε κανέναν. Θύμωσαν και την πέταξαν έξω. ΢το τέλος κατάφερε να πείσει το πατέρα του, έγραψε πολλά βιβλία και έγινε ένας από τους σημαντικότερους ποιητές στον κόσμο.. Ιστορία με δοσμένες λέξεις Έχουμε μια ομάδα από τυχαίες λέξεις. Ο καθένας/μία πρέπει να διαλέξει μια απ’ αυτές τις λέξεις (μια φορά την καθεμιά), για να συνεχίσει την ιστορία που άρχισε ή συνέχισε η προηγούμενη/ος. Ο στόχος είναι να χρησιμοποιηθούν όλες οι λέξεις για να γραφτεί μια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος. Ο Μάρκος ήταν απίστευτος στο μπόουλινγκ, αλλά του έπεσε το πορτοφόλι. Ένας περαστικός το παρατήρησε και το σήκωσε και ο έδωσε στον Μάρκο από το ανοιχτό παράθυρο, αλλά ο Μάρκος έτσι ανυπόμονα που άνοιξε το παράθυρο του έπεσε ξανά κάτω δίπλα σε ένα μυρμηγκοφάγο. Ο μυρμηγκοφάγος είχε μόλις αποδράσει από τη φυλακή και ο Μάρκος παρατηρούσε τι θα κάνει. Σον είδε να χτυπάει πάνω σε ένα κάκτο. Πήρε το ηλεκτρόφωνο και προσπάθησε να καλέσει την αστυνομία αλλά δεν είχε σήμα. Αφού η 19


αστυνομία δεν το σήκωνε παρορμητικά πήρε το πορτοφόλι και έφυγε. Και τότε ο μυρμηγκοφάγος άρχισε να φωνάζει πολύ δυνατά και πόνεσε το αυτί του Μάρκου. ΋ταν ο μυρμηγκοφάγος είδε το Μάρκο προσπάθησε να αποδράσει και άρχισε να τρέχει. Και μετά αποθήκευσε τα λεφτά του σε μία τράπεζα. Άσκηση ύφους Γράφω μια ιστορία στην οποία παίζουν ρόλο: • μια αρκούδα • ένα αυτοκίνητο • ένα καπέλο • εμφανίζεται ένας παράξενος τύπος • κάπου στην ιστορία παίζει βασικό ρόλο μια φωτογραφία Η ιστορία μου πρέπει να αρχίζει: «Ήταν μεσημέρι και περπατούσα στον έρημο δρόμο…» Η ομάδα Α γράφει την ιστορία σαν θρίλερ και η ομάδα Β σαν κωμωδία.

΢αν θρίλερ… Ήταν μεσημέρι και περπατούσα στον έρημο δρόμο. ΋πως περπατώ βλέπω ένα καπέλο με αίματα στο οδόστρωμα. Μόλις σηκώνω το καπέλο, βλέπω μια φωτογραφία ενός κυρίου με ένα πτώμα και μια αρκούδα. Παραξενεύομαι αλλά συνεχίζω τον δρόμο μου, τότε βλέπω ένα αυτοκίνητο, εμφανίζεται ένας παράξενος τύπος με μαχαίρι…… Αυτές ήταν οι τελευταίες γραμμές του ημερολογίου του εικοσιπεντάχρονου που δεν έχει δώσει σημεία ζωής εδώ και 5 εβδομάδες.

΢αν κωμωδία… Ήταν μεσημέρι και περπατούσα στον έρημο δρόμο όταν ξαφνικά είδα έναν άνθρωπο και μία αρκούδα να κατηφορίζουν προς την παραλία. «Σαιριαστό ζευγάρι», σκέφτηκα. Μάλλον πηγαίνουν να θαυμάσουν το ηλιοβασίλεμα. Σους ακολούθησα και η σκέψη μου αποδείχτηκε σωστή. ΢την παραλία αγόρασαν παγωτό και κάθισαν σε ένα βράχο τρώγοντας. Ήμουν έτοιμος να φύγω την στιγμή που έφτασε ένα αυτοκίνητο και από μέσα βγήκε ένας γελωτοποιός με ένα περίεργο καπέλο. Η αρκούδα παραξενεύτηκε γιατί δεν είχε ξαναδεί τέτοιο καπέλο στη ζωή της.

20


«Δεν με θυμάσαι;» της είπε ο γελωτοποιός. «΢ε ξέρω από κάπου;» ρώτησε η αρκούδα. Ο γελωτοποιός άρχισε να ψάχνει τις τσέπες του, ώσπου έβγαλε μια φωτογραφία και της την έδειξε. «Γιατί έχεις τη φωτογραφία μου;» αναρωτήθηκε η αρκούδα. Σελικά αποδείχτηκε πως ο γελωτοποιός δούλευε στο ίδιο τσίρκο που γεννήθηκε η αρκούδα. Κωνσταντίνα Αγάθου, Δημήτρης-Μάριος Αντωνιάδης, Υαίδων-Παναγιώτης Αντωνιάδης, Φριστίνα Βουγιού, Αλίκη-Μαρία Γιαλουράκη, Ειρήνη Ζαρμπαλά, Νικολία Ζαρμπαλά, Ελένη Καγιάρα, Δημήτρης Κουτιανούδης, Μαρία-Ιωάννα Μονοβάσιου, Δάειρα Νικολοπούλου, Νεφέλη-΢τυλιανή Πεϊκίδη, Γεωργία Φαλκιά, Γιάννης Φωριανόπουλος-Δάντης Δίνω λογοτεχνικό χαρακτήρα σε ένα πληροφοριακό κείμενο (Η ιδέα της άσκησης προέρχεται από το βιβλίο του Μίμη ΢ουλιώτη Οδηγίες πλεύσεως, Τπουργείο Πολιτισμού και Παιδείας Κύπρου 2012)

Αντικαθιστώ όσες περισσότερες λέξεις μπορώ στο Δελτίο καιρού και στην ιατρική συνταγή (ουσιαστικά, ρήματα, επίθετα, επιρρήματα), για να τους προσδώσω λογοτεχνικότητα. Προσθέτω και ένα σύντομο σχόλιο σαν αποτίμηση. Α. Δελτίο καιρού Επιδείνωση θα παρουσιάσει ο καιρός στην Κρήτη σήμερα Δευτέρα (09-11-2020) από αργά το απόγευμα, με ισχυρές βροχές και καταιγίδες που θα συνοδεύονται κατά τόπους από ισχυρούς ανέμους και πιθανώς χαλαζοπτώσεις. Σις βραδινές ώρες τα έντονα φαινόμενα θα επηρεάσουν και τις νοτιότερες περιοχές των Δωδεκανήσων (κυρίως την Κάσο και την Κάρπαθο). Επιδείνωση θα παρουσιάσει ο καιρός στην Κρήτη σήμερα Δευτέρα από αργά το απόγευμα με δυνατούς ανέμους και φυσικά χαλαζοπτώσεις. Ψραία αρχή Δευτεριάτικα! Κατά τις βραδινές ώρες τα έντονα καιρικά φαινόμενα θα επηρεάσουν και τις νοτιότερες περιοχές των Δωδεκανήσων. ΢ήμερα σας συμβουλεύω να μη βγείτε από το σπίτι για να επιβιώσετε. Αλίκη Γιαλλουράκη ΢αν τηλεπαιχνίδι… Ο καιρός στο σημερινό επεισόδιο θα μας παρουσιάσει από αργά το απόγευμα σήμερα κραταιές βροχοπτώσεις και καταιγίδες στην Κρήτη που θα ακολουθούνται από ισχυρούς ανέμους και πιθανώς χαλαζοπτώσεις. Δύσκολα τα βλέπω για την Αναστασία την προηγούμενή μας νικήτρια. Αλλά τα έντονα καιρικά φαινόμενα θα επηρεάσουν και τις νοτιότερες περιοχές των Δωδεκανήσων, (κυρίως στην Κάσο και στην Κάρπαθο). Ανατολή, Ερμιόνη και Γιώργο στα μάτια σας βλέπω τον τρόμο της ήττας ποιός θα πάει σπίτι του και θα έχει 5000 ευρώ στην τσέπη του. Ελένη Καγιάρα

21


Β. Ιατρική συνταγή Ρόφημα για τον πονόλαιμο και την καταρροή Ο ιδανικός συνδυασμός για ένα ρόφημα που θα σας βοηθήσει να ξεπεράσετε τον πονόλαιμο που σας ταλαιπωρεί. Σο μηλόξυδο θα ενισχύσει το ανοσοποιητικό σας, ενώ το πιπέρι καγιέν έχει αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες. Σο μέλι θα μαλακώσει το λαιμό σας και το λεμόνι θα εξουδετερώσει τα μικρόβια.

Ο ιδανικός συνδυασμός για ένα ρόφημα που θα σας βοηθήσει να ξεπεράσετε τον πονόλαιμο που σας σπάει τα νεύρα και δεν σας αφήνει σε ησυχία. Σο μηλόξυδο θα θωρακίσει το ανοσοποιητικό σας, ενώ το πιπέρι καγιέν έχει ιδιαιτέρως καυστικές ιδιότητες,προσέξτε την δοσολογία για να μην καείτε ζωντανοί. Σο μέλι θα γλυκάνει το ταλαιπωρημένο λαιμουδάκι σας και το λεμόνι θα σκοτώσει τα μικρόβια. Κι αν όλα αυτά δεν δουλέψουν υπάρχει πάντα ο παθολόγος σας. Κωνσταντίνα Αγάθου Η τέλεια μίξη για ένα ρόφημα που θα εξαφανίσει τον πονόλαιμο που σας ενοχλεί είναι η εξής. Σο μηλόξυδο που θα υπερασπιστεί το ανοσοποιητικό σας μαζί με πιπέρι θα κόψει σαν μαχαίρι τις φλεγμονές. Σο μέλι θα μαλακώσει το λαιμό σας και το λεμόνι θα ορμήσει και θα εξαφανίσει τα μικρόβια. Νεφέλη Πεϊκίδη Ρόφημα για τον θάνατο και την ταφή Ο ιδανικός συνδυασμός για ένα δηλητήριο που θα σας βοηθήσει να ξεπεράσετε την ζωή που σας ταλαιπωρεί. Σο μυλόξυδο θα αποδυναμώσει το ανοσοποιητικό σας, ενώ το πιπέρι καγιέν έχει υπερφλεγμονώδεις ιδιότητες. Σο αρσενικό θα σκληρύνει το λαιμό μας και το λεμόνι θα πολλαπλασιάσει τα μικρόβια. Καλά ΢αράντα! Γιάννης Φωριανόπουλος Δάντης Υτιάχνω έναν παροιμιόμυθο (ιστορία με επιμύθιο μια παροιμία)… Κάποτε ήταν δύο αδέλφια που πήγαιναν στο ίδιο στχολείο. Επειδή το σχολείο τους ήταν μακριά από το σπίτι τους, κάθε μέρα έπαιρναν το σχολικό. Έφτασε κάποτε η μέρα της σχολικής φωτογράφισης. Εκείνη την ημέρα και οι δύο τους άργησαν να ξυπνήσουν. Ο πρώτος σηκώθηκε ήρεμα από το κρεβάτι του και άρχισε να ετοιμάζεται, εώ ο δεύτερος, γεμάτος πανικό, σηκώθηκε γρήγορα και άρχισε να ετοιμάζεται κι αυτός. Από τη μία είχε το βιβλίο και από την άλλη το τζελ των μαλλιών. ΢το τέλος ο πρώτος που πήγαινε ήρεμα πρόλαβε το σχολικό, ενώ ο δεύτερος όχι μόνο δεν το πρόλαβε, αλλά έχασε και τη φωτογράφιση. Όποιος βάζεται σκοντάφτει. Νεφέλη Πεϊκίδη

22


Γράφω μια υπερρεαλιστική ιστορία με αντικειμενικό τυχαίο Σο «αντικειμενικό τυχαίο» είναι μία υπερρεαλιστική τεχνική που συνίσταται στην αφήγηση ενός απροσδόκητου συμπτωματικού γεγονότος στο όριο του πραγματικού με το φανταστικό, στο πλαίσιο μιας ευθύγραμμης ρεαλιστικής αφήγησης. ΢υμβολίζει την εγρήγορση του ασυνειδήτου, τη διαφορετική όραση του κόσμου στα κείμενα των υπερρεαλιστών. Μια «απολύτως κανονική» επίσκεψη στο μουσείο… Βρισκόμουν ένα μεσημέρι του Αυγούστου στο αρχαιολογικό μουσείο της Πάρου. Βαριόμουνα φριχτά και ήθελα να φύγω το συντομότερο και να πάω στη θάλασσα για μπάνιο. Περνούσα τα εκθέματα πολύ γρήγορα –άλλωστε όλα μοιάζουν μεταξύ τους– όταν αποκαμωμένος από το πηγαινέλα και την αφόρητη ζέστη κάθισα σε ένα πάγκο, kαι περίμενα καρτερικά τη μητέρα μου να τελειώσει από την σε βάθος παρατήρηση όλων μα όλων των εκθεμάτων του μουσείου. Σότε έγινε κάτι που διέγραψε τη λογική από τον εγκέφαλό μου. Σα αγάλματα άρχισαν να μιλάνε και μάλιστα σαν να γνωρίζονταν πολύ καλά μεταξύ τους. Άλλα ακέφαλα, άλλα χωρίς πόδια και άλλα χωρίς χέρια, όλα τα αγάλματα κουβέντιαζαν για τον κακό κλιματισμό του κτηρίου, για την κακή θέση που τα είχαν τοποθετήσει, για τους επισκέπτες που δεν γνωρίζουν ιστορία. Δεν ήμουν σίγουρος για το αν ήταν λόγω της υψηλής θερμοκρασίας αλλά ήταν τόσο ζωντανή η κουβέντα τους που άρχισα να τους μιλάω κι εγώ. Δεν είχαν όμως την παραμικρή όρεξη ή το ενδιαφέρον να μου απαντήσουν. Άρχισα να φωνάζω όλο και πιο δυνατά, όταν παρουσιάστηκε μπροστά μου ο φύλακας του μουσείου. Διάβασα στα χείλια του πως κάτι ήθελε να μου πει αλλά στα δικά μου αυτιά υπήρχαν μόνο οι λέξεις και οι κουβέντες των αγαλμάτων που εκεί δίπλα μου είχαν στήσει βαθυστόχαστη ανάλυση για το δήμαρχο της Πάρου που δεν έχει αποφασίσει ακόμα να ανακαινίσει το μουσείο. Ο φύλακας με σκούντησε και τότε άκουσα τη φωνή του που με ρώταγε τι κάνω εκεί. Κι εγώ του απαντώ: «Σίποτα κύριε! Απλά μιλάω με κάποια άψυχα αγάλματα». Οδυσσέας Ανδρουλάκης Καθόμουνα στο δερμάτινο καναπέ του μικρού και λιτού διαμερίσματός μου τρώγοντας ένα κεσέ υγιεινό γιαούρτι με καρύδια από την ορεινή Αρκαδία. Έβλεπα μια δίωρη ταινία περιπέτειας στην πολύ ακριβή τηλεόρασή μου. Σότε έκλεισα την κρυστάλλινη οθόνη και ξεκίνησα με αργά, ρυθμικά βήματα να πλύνω τα κουρασμένα δόντια μου και να πέσω για ύπνο. Θα είχα δύσκολη μέρα αύριο και έπρεπε να ξυπνήσω ξεκούραστος, όταν ξαφνικά χτύπησε το τηλέφωνό μου. Ήταν ο φίλος μου ο Κωστής. Με τον Κωστή ήμασταν φίλοι πάνω από 15 χρόνια. Είναι καλός αλλά έχει ένα βασικό ελάττωμα, είναι πολύ φλύαρος. Έτσι, παραδέχομαι πως ενοχλήθηκα λίγο από το τηλεφώνημα, γιατί, όπως σας είπα, ήθελα να κοιμηθώ. ΋μως δεν με κούρασε με τις πολυλογίες του αυτήν τη φορά. Μου είπε μόνο: «Πέρνα αμέσως από το μαγαζί μου! Γρήγορα!» και πριν προλάβω να τον ρωτήσω γιατί, μου το έκλεισε. Ο Κωστής είχε ένα μαγαζί στην Ερμού, το οποίο του κόστισε τα λεφτά του, τον χρόνο του και την γυναίκα του. Με αυτοσυγκράτηση να μην βρίσω, έβαλα τα ρούχα μου και ξεκίνησα για εκεί που μου ζήτησε ο φίλος μου. Αποφάσισα να μην πάρω το αμάξι μου γιατί δεν ήθελα να σπαταλήσω βενζίνη για έναν λόγο για τον οποίο θα μετάνιωνα, έτσι κι αλλιώς δεν ήταν μακριά. 23


Διασχίζοντας την οδό Μητροπόλεως ένα κοπάδι πρόβατα με παρέσυρε σε ένα σοκάκι. Δεν περίμενα τόσο συνωστισμό. Σα κουδουνίσματά τους ηχούσαν τόσο ενοχλητικά στα αυτιά μου που αναγκάστηκα να τα κλείσω με τα χέρια μου. Σο κοπάδι ήταν ατέλειωτο και εγώ στριμωγμένος παρακαλούσα να τελειώσει το μαρτύριο. Κατάφερα να ξεφύγω με κόπο. Μόνο ένα μικρό πρόβατο ξέμεινε πίσω μου να με κοιτά. Έκανα μια κίνηση να το διώξω χωρίς επιτυχία. Υτάνοντας στην Ερμού μια έκπληξη με περίμενε. ΢ταμάτησα αποσβολωμένος κοιτώντας το λιβάδι που απλωνόταν μπροστά μου. Σο πρόβατο σταμάτησε και αυτό. Κοιτούσα τριγύρω μπερδεμένος. Πουθενά το μαγαζί του Κωστή. «Ο ηλίθιος μετακόμισε και δεν μου είπε τίποτα!», σκέφτηκα. Αλλά μετάνιωσα. Εξάλλου οι καλοί φίλοι είναι δυσεύρετοι. Και αυτό το πρόβατο πίσω μου είχε αρχίσει να μου τη δίνει στα νεύρα. -Γιατί δεν φεύγεις; του φώναξα. -Εγώ είμαι, μου είπε. Γιάννης Φωριανόπουλος Δάντης Προσωπογραφία Γράφω την περιγραφή ενός προσώπου, πραγματικού ή φανταστικού, προσπαθώντας να περιλάβω ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά του που υποδηλώνουν και τον χαρακτήρα του. Mafalda

Είναι μόνο ένα μικρό κοριτσάκι με πολύ σκούρα και πάρα πολύ πυκνά μαλλιά που φοράει χαριτωμένα φορεματάκια της ηλικίας της. ΢τα μαλλιά της έχει περασμένο πάντα ένα μεγάλο φιόγκο. Δεν την λες με τίποτα όμορφη αλλά οπωσδήποτε δεν μπορείς να την πεις άσχημη γιατί αν και θα μπορούσε να είναι, ωστόσο είναι ο συναρπαστικός χαρακτήρας της που σε αποτρέπει από έναν τέτοιο χαρακτηρισμό. Δεν πρόκειται για μια συνηθισμένη εξάχρονη. Παρά το μικρό της ηλικίας της μπορείς να συζητήσεις ό,τι θέλεις μαζί της και γρήγορα θα ανακαλύψεις πως έχει τέτοιες ανησυχίες και ενδιαφέροντα που δεν θα θέλεις τίποτα άλλο από το να κάνετε παρέα. Αν και αθεράπευτα απαισιόδοξη για τα πάντα, επιθυμεί την παγκόσμια ειρήνη. Καθισμένη δίπλα στην υδρόγειό της ακούει φανατικά ραδιόφωνο και σατιρίζει την καθημερινότητα με έναν ανεπανάληπτο κωμικοτραγικό τρόπο. Λατρεύει τους Beatles αλλά μισεί την σούπα. Είναι τόσο έξυπνη όσο και ευαίσθητη και αν προσπαθήσεις να τα βάλεις μαζί της, θα το μετανιώσεις. Γιάννης Φωριανόπουλος - Δάντης 24


Charlie Chaplin

΢κούπιζε με μια πετσέτα το μακιγιάζ από το πρόσωπο του. Δεν κοίταζε τον καθρέφτη, μόνο κάτι σκεφτόταν. ΢ίγουρα οι σκέψεις του θα είχαν πιο πολύ ενδιαφέρον από το ίδιο του το πρόσωπο που είχε δει και ξαναδεί. Σα άσπρα του μαλλιά, οι ρυτίδες, το κουρασμένο βλέμμα του. Ένας γεράκος. Ένας άγνωστος. ‗΋ταν τον παρατήρησα καλύτερα κάποιον μου θύμιζε αλλά δεν ήμουν σίγουρος. Κάπου τον είχα συναντήσει αλλά κάπως διαφορετικό. Γιάννης Φωριανόπουλος - Δάντης Παραμυθοσαλάτα Η παραμυθοσαλάτα είναι η συγγραφή ιστορίας με τη συνύπαρξη-συνάντηση ηρώων από διαφορετικά παραμύθια που αλληλεπιδρούν, πολύ συχνά με τρόπο τελείως διαφορετικό από αυτόν στο αρχικό παραμύθι. Για περισσότερα βλ. Σζιάνι Ροντάρι, Γραμματική της φαντασίας, εκδ. «Μεταίχμιο» 2003

Κωνσταντίνα Αγάθου Μια ανάποδη πόλη

Ήταν ξημερώματα Πέμπτης. Ξύπνησα ακούγοντας την κοιλιά μου να γουργουρίζει, πράγμα συνηθισμένο για εμένα. Πήγα λοιπόν στην κουζίνα να πάρω κάτι να ηρεμήσω την πείνα μου, πού να ‘ξερα… Πίσω από τα αυγά μια πολύ έντονη λάμψη έκανε τα μάτια μου να 25


πονέσουν. Πίσω από τα αυγά ένα τεράστιο χέρι με γαμψά νύχια με άρπαξε πριν προλάβω να φωνάξω βοήθεια. Πρέπει να έμεινα αναίσθητη για ώρα, γιατί ξύπνησα και συνειδητοποίησα πως δεν ήμουν πια στην κουζίνα του σπιτιού μου αλλά σε ένα άγνωστο μέρος φορώντας τις πιτζάμες και τις κάλτσες μου, και φυσικά πουθενά το ψυγείο. ΢ηκώθηκα ελαφρώς ζαλισμένη και τελείως σαστισμένη και άρχισα να περπατώ, άγνωστο προς τα πού. Κι εκεί μπροστά μου είδα μία πινακίδα που έλεγε «Πόλης Κέντρο Προς». «Κάτι πάει λάθος μ‘ αυτή την πινακίδα», σκέφτηκα. Κάτι πάει στραβά γενικά. Ποιος φυσιολογικός άνθρωπος ανοίγει το ψυγείο του και βρίσκεται στο πουθενά στα καλά καθούμενα; Ζαλισμένη και ελαφρώς φοβισμένη συνέχισα να περπατώ και ως δια μαγείας βρέθηκα μπροστά σε ένα δάσος. Μάλλον κάτι πάει εντελώς λάθος γιατί εγώ για μια πόλη ξεκίνησα. Μπήκα λοιπόν στο δάσος και λίγο αργότερα άκουσα μία περίεργη κραυγή, σαν κραυγή λύκου. ΢κέφτηκα πως δεν γίνεται σε ένα δάσος κοντά στο κέντρο μίας πόλης να υπάρχει ένας λύκος. Έπρεπε να προχωρήσω όμως, άλλωστε δεν είχα κι άλλες επιλογές. Βρισκόταν στην μέση του πουθενά, ξυπόλητη με τις μωβ πυτζάμες με τα αρκουδάκια, πραγματικά αστείο θέαμα. Ξαφνικά βλέπω να έρχεται τρέχοντας κατά πάνω μου ένας λύκος. Υαινόταν τρομοκρατημένος και ήταν πληγωμένος. «Βοήθεια, σώσε με. Με κυνηγάει το παρανοϊκό κοριτσάκι με τα κόκκινα να με φάει!». Σον κοίταξα σοκαρισμένη. «Σην Κοκκινοσκουφίτσα εννοείς;» ρώτησα με την απορία ζωγραφισμένη στο μάτι. «Ναι, αυτή τη θεόμουρλη. Αυτή και η άλλη θεόμουρλη η γιαγιά της έχουν βάλει σκοπό να με ξεκάνουν. ΢ώσε με!!!» απάντησε τρέμοντας ο λύκος. «Μα δεν ξέρω ούτε πού είμαι, ούτε που πάω» του απάντησα. «Ας βγούμε από το δάσος πριν μας βρουν και κάτι θα σκεφτούμε. Σρέχα όμως», απάντησε ο λύκος και με τράβηξε από το μανίκι της μωβ πυτζάμας. ΋πως περπατούσαμε ένιωσα πως κάτι μας ακολουθεί. Κάθε φορά που γύριζα να δω τι είναι, οι πελώριες πέτρες που υπήρχαν παντού στο δάσος άλλαζαν θέση. Όστερα ένιωσα κάτι να με σκουντάει στην πλάτη. Γύρισα αργά-αργά και τι είδα; 7 πελώριους γίγαντες. Μου είπαν πως τους κυνηγά μία πανάσχημη κακιά κοπέλα, η Φιονάτη και πως αυτή έχει μία πολύ καλή μητριά που όλη την ώρα την ταΐζει αχλάδια. Εμένα για κάποιο λόγο κάτι μου θυμίζουν όλα αυτά αλλά δεν μπορώ να βρω το τι. Μάλλον κάτι μου λέει το όνομα Φιονάτη, ή τα αχλάδια μήπως. Με ικέτεψαν να τους πάρω μαζί μου προς το κέντρο της πόλης. Σι να πω και εγώ εκείνη την ώρα, είπα ναι. Κι έτσι μια δωδεκάχρονη με πυτζάμες, ένας στραπατσαρισμένος λύκος και 7 τεράστιοι τύποι βρέθηκαν να περπατάνε σε ένα δάσος πηγαίνοντας «κέντρο πόλης προς». Δεν πέρασε πολύ ώρα, όταν είδα μία κοπέλα με κοντά ξανθά μαλλιά και γεμάτη με τατουάζ. Έτρεχε κλαίγοντας από έναν πελώριο πύργο. Ήταν φίλη με τον λύκο. Μας είπε πως η πολύ καλή μητριά της την έχει πρήξει να βάλει πρόσθετα μαλλιά ή να μακρύνει τα μαλλιά της, να σβήσει τα τατουάζ της και να κάνει κοριτσίστικα πράγματα. Αυτή είπε πως δεν την αντέχει άλλο κι πως έχει ραντεβού για να κάνει άλλο ένα τατουάζ και είχε αργήσει. «Με λένε Ραπουνζέλ και μου την δίνει η μητριά μου, δεν την αντέχω άλλο. ΋λη αυτή η φάση με τον πύργο και τα ροζ φορεματάκια μου την δίνει. Δεν μπορούμε κι εμείς να μείνουμε σ‘ ένα φυσιολογικό σπίτι ΦΨΡΙ΢ σκάλες;» φώναζε έξαλλη η τύπισσα με τα κοντά ξανθά μαλλιά. Μας ρώτησε πού πάμε, και της είπαμε στο κέντρο της πόλης. ΢τη διαδρομή την ρώτησα πού είμαι και τι συμβαίνει. «Πραγματικά δεν έχεις ιδέα. Λοιπόν επειδή μου φαίνεσαι ωραίο 26


τυπάκι, αν και η πυτζάμα δεν είναι του γούστου μου, θα σε πάω κάπου που θα σου λύσουν όλες τις απορίες. «Παιδιά, αλλαγή πορείας», είπε η Ραπουνζέλ και όλοι ακολουθήσαμε σαν υπνωτισμένοι. Πήραμε ταξί, τρένα και λεωφορεία. Μέσα στο τρένο είδα έναν χάρτη της πόλης, ήταν πολύ περίεργος. ΋λες οι περιοχές είχαν ονόματα παραμυθιών. Πριν προλάβω να διαβάσω το υπόμνημα του χάρτη με φώναξε η Ραπουνζέλ να βγω από το τρένο γιατί φτάσαμε στον προορισμό μας. Κατεβήκαμε από το τρένο, βγήκαμε από τον σταθμό και το πρώτο πράγμα που είδαμε ήταν θάλασσα. Πήγαμε στην αμμουδιά και η Ραπουνζέλ έγνεψε σε έναν κολυμβητή και αυτός βγήκε έξω. Η Ραπουνζελ είπε σε αυτόν ότι ήταν η ώρα να μάθω την αλήθεια. Μου τον σύστησε, τον έλεγαν Πίτερ Παν και ήταν διάσημος δύτης. Αυτός μου είπε ότι βρίσκομαι στην Ανάποδη Πόλη. Εκεί όλα τα διάσημα παραμύθια είχαν την περιοχή τους. ΋μως ένας διαβολικός μάγος τους είχε κάνει το ξόρκι της αντιστροφής. ΋λα τα παραμύθια είναι αντίστροφα. Όστερα με οδήγησε σε ένα ενυδρείο και με αποχαιρέτησε. Η Ραπουνζέλ μου είπε πως θα συναντούσαμε την Ντόρη, ένα ψάρι σοφό με εξαιρετική μνήμη που ξέρει τα πάντα. Αυτή ήξερε τον τρόπο να γυρίσω πίσω στο σπίτι μου. Κι έτσι έγινε. «Πρέπει να πας στην Μαγική Πύλη που βρίσκεται πίσω από τον Πύργο της Ραπουνζέλ. Είναι στην κουφάλα ενός πολύ ψηλού πεύκου» ,είπε το σοφό ψάρι. ΋λοι μαζί πήγαμε στην Μαγική Πύλη. Αποχαιρέτησα τον φοβισμένο λύκο, την ξανθιά Ραπουνζέλ, τους 7 Γίγαντες και τον δύτη Πίτερ Παν και πέρασα μέσα από τη Μαγική Πύλη. Μετά από λίγο ένιωσα κάτι να με σκουντάει. Ήταν η μαμά μου που με σκούνταγε για να ξυπνήσω. Με ρώτησε γιατί είμαι λαχανιασμένη και γιατί είναι έτσι χάλια οι κάλτσες μου. Δεν μπορούσα να της απαντήσω, δεν θυμόμουν τίποτα. Πάνω στο γραφείο μου ήταν ένα γράμμα από την Ντόρι που τα εξηγούσε όλα. Μόλις το διάβασα, το γράμμα έγινε σκόνη κι έπεσε πάνω στις λασπωμένες κάλτσες μου. Αμέσως πήγα και το είπα στην μαμά μου, που μου χαμογέλασε. «΢ίγουρα είδες κάποιο όνειρο που κάτι θέλει να σου πει.» Μου είπε ότι όλοι μας μπορούμε να αλλάξουμε οποιαδήποτε στιγμή, σε οποιαδήποτε ηλικία και πως όλοι μας μπορούμε να βρούμε τον πραγματικό μας εαυτό όπως οι ήρωες που συνάντησα στην ανάποδη πόλη. Μετά από όλα αυτά κάθε ημέρα, κάθε στιγμή, προσπαθώ να βρω τον πραγματικό μου εαυτό, να ανακαλύπτω καινούργια κομμάτια του εαυτού μου. Και το πιο σημαντικό είναι πως ζω την κάθε ημέρα σαν να είναι η τελευταία και ότι προσπαθώ να γράψω από την αρχή το παραμύθι της δικιάς μου περίεργης, μοναδικής ζωής. Γιάννης Φωριανόπουλος Δάντης Παραμύθια σαν αλήθεια Που λέτε... για να καταλάβετε την κατάστασή μου.. μια χαρά ήταν όλα τακτοποιημένα στην θέση τους.. Πώς είναι ένας υπάλληλος σε σταθμό διοδίων που δεν έχει καθόλου δουλειά; Ακριβώς έτσι! Και γιατί δεν έχει δουλειά; Γιατί απλούστατα ο κόσμος δεν θέλει να μετακινηθεί. Είναι ευτυχισμένος στον τόπο του. Υανταστείτε λοιπόν πως εγώ είμαι ένας υπάλληλος σε σταθμό διοδίων ανάμεσα σε 5 πόλεις που ξημερώνει και βραδιάζει λύνοντας σταυρόλεξα για να περνά η ώρα. Άρα εκείνοι ευτυχισμένοι και εγώ πεντευτυχισμένος! 27


Δυστυχώς εκείνη η υπέροχη ζωή έχει τελειώσει. θα μάθετε γιατί αλλά πρώτα πρέπει να καταλάβετε... Οι πόλεις για τις οποίες εργάζομαι στο σταθμό διοδίων δεν είναι από αυτές που έχετε συνηθίσει αλλά άλλες! Οι πόλεις της χώρας των Ιστοριών… ΢ας μπέρδεψα; Θα γίνω πιο κατανοητός, θα προσπαθήσω τουλάχιστον. Είμαι υπάλληλος διοδίων ανάμεσα σε πέντε πόλεις της χώρας των Ιστοριών. Η πρώτη πόλη, η πιο κοντινή, είναι αυτή των παραμυθιών και των μύθων. Εκεί κυβερνά το Ηρωικό Βασιλόπουλο και η Λέσχη Γυναικών με αρχηγό τη Φιονάτη. ΢τρατιώτες δεν έχουν γιατί οι περισσότεροι άντρες είναι ιππότες και έτσι λύνουν τα θέματά τους διπλωματικά. Η δεύτερη πόλη είναι η πόλη του Θεάτρου. Εκεί όπως καταλαβαίνετε ζουν όλοι οι θεατρικοί χαρακτήρες όπως ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα, ο Άμλετ και άλλοι. Η πόλη αυτή παρόλο που είναι χωρισμένη σε δύο μεγάλες γειτονιές, την Σραγωδία και την Κωμωδία που η μία δεν χωνεύει την άλλη, ωστόσο καταφέρνουν να ζουν αρμονικά, χωρίς να ενοχλούν τους μισητούς γείτονες . Μια φορά μάλιστα το χρόνο κάνουν ένα μεγάλο φεστιβάλ που συμμετέχουν όλοι και διασκεδάζουν θάβοντας και διακωμωδώντας . Η τρίτη πόλη είναι η πόλη των Κόμιξ. Οι άλλες πόλεις δεν την έχουν σε μεγάλη εκτίμηση καθώς δεν την αποδέχονται ως ισάξιά τους αλλά να σας πω την αλήθεια αν επρόκειτο να μετακομίσω σε κάποια από τις πόλεις, αυτή θα διάλεγα. Είναι η πόλη με τα λιγότερα προβλήματα καθώς όλοι οι κακοί, αν δεν είναι στην φυλακή, συνήθως εκεί καταλήγουν. Η τέταρτη πόλη είναι τα Μυθιστορήματα. Η πόλη αυτή εξαρχής είχε τα προβληματάκια της. ΢την ουσία είχε χωριστεί στα δύο γιατί οι ήρωες του Ντοστογιέφσκι επαναστάτησαν και κατάφεραν να διαχωρίσουν την θέση τους από τους άλλους τους ανάλαφρους που δεν το πολυσκέφτονται, που δεν νιώθουν τύψεις, που δεν ζουν στην κατάθλιψη, που δεν βασανίζονται εσωτερικά. Οι ήρωες από τα βαριά μυθιστορήματα απομονώθηκαν σε ένα άκρο της πόλης να ζήσουν το εσωτερικό τους βάσανο στο μεγαλείο του χωρίς να χάνουν τον ειρμό τους με τα φτωχά αστεία και τα ανούσια φλερτάκια των άλλων, όπως έλεγαν. Έτσι η τέταρτη πόλη γέννησε μία ακόμη, την πέμπτη, αυτή των βαριών μυθιστορημάτων. ΋λα καλά ως εδώ. Εσωτερικό ζήτημα. Διαχωρίστηκαν και κάθε κατεργάρης στον πάγκο του και εγώ στο δικό μου ήρεμος και ευτυχισμένος όπως λέγαμε. Και εκεί που αυτοί ζούσαν καλά και εμείς καλύτερα, να σου ένας ακτιβιστής ήρωας με το ψευδώνυμο Μικρός Πρίγκιπας και με αφορμή το σκληρό και σκοτεινό καθεστώς της πέμπτης πόλης , να πετάει κάθε μέρα με κάτι μπαλόνια από γειτονιά σε γειτονιά μοιράζοντας φυλλάδια, παρακινώντας σε ξεσηκωμό... εν ονόματι της ελευθερίας της σκέψης, της μοναδικότητας του καθένα, της φιλίας και δεν ξέρω εγώ τι άλλο… Και δεν έφτανε αυτό έβαλε και μία αλεπού να γυρίζει από πόλη σε πόλη για να μεταφέρει τα μηνύματα της επανάστασης και στους άλλους! Σι σε νοιάζουν οι άλλοι Πρίγκιπά μου; Κάτσε στα αυγά σου! Και αν θέλεις περιπέτειες περιορίσου στον φανταστικό πλανήτη σου! Σι σου φταίω εγώ; Κάθε βράδυ γυρίζω σπίτι αποκαμωμένος. Υανταστείτε με όπως σας είπα. Τπάλληλος διοδίων και να μην παίρνω ανάσα. Να κόβω εισιτήρια. Σο ένα μετά το άλλο. ΢υνέχεια. Ούτε μια λέξη δεν προλαβαίνω να γράψω. Σο όνομα της εικονιζόμενης τουλάχιστον! Σίποτα. ΋λοι θέλουν να πηγαίνουν από την μία πόλη στην άλλη χωρίς σταματημό. Ατέλειωτα σούρτα φέρτα! «Γρήγορα κύριε βιαζόμαστε! Έχουμε ραντεβού στα Μυθιστορήματα. Και εμείς είμαστε πριγκίπισσες. Σο αμάξι είναι δανεικό και πρέπει να το επιστρέψουμε ως τις 12.» 28


Ση Φιονάτη συνοδηγό την αναγνώρισα, έτρωγε το μήλο της και κοιτούσε αλλού… Η οδηγός όμως ήταν άγνωστη. Σην κοίταξα καχύποπτα. Κατέβασε τα γυαλιά ηλίου της και με κοίταξε. «Η Ραπουνζέλ είμαι», διάβασε την σκέψη μου. - Πού να σε γνωρίσω κορίτσι μου έτσι που έκανες τα μαλλιά σου; Είχε κόψει τα μαλλιά της τόσο κοντά που ήταν αγνώριστη. - Κάνε τη δουλειά σου! μου είπε αυστηρά. Έχεις δοκιμάσει να περνάς όλη σου την μέρα προσπαθώντας να τα χτενίσεις; Πριν της δώσω το εισιτήριο και πατήσει γκάζι, πρόλαβα να δω στο πίσω κάθισμα την Αντιγόνη και έναν από τους αδελφούς Καραμαζόφ. Πού καταντήσαμε… σκέφτηκα και πριν προλάβω να το σκεφτώ να‘ σου πάλι τα φιλαράκια. Ο Υλας, ο Μπάτμαν και ο Σζόκερ να τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα να σπάζουν την μπάρα και να περνούν χωρίς καν εισιτήριο! Αυτό γινόταν κάθε μέρα, δεν μου έφτανε ο φόρτος εργασίας ,έπρεπε να επισκευάζω και την μπάρα! Μέχρι που ήρθε και το τελικό χτύπημα. Κάθισα όπως κάθε μέρα στο πόστο μου. Δεν τολμούσα να σηκώσω το βλέμμα να αντικρίσω την ατέλειωτη ουρά των οχημάτων. Κάθε μεταφορικό μέσο, αυτοκίνητα, κάρα, άλογα, ποδήλατα, μηχανές, πατίνια, άμαξες γεμάτα ταξιδιώτες. Σαξιδιώτες όμως εξαγριωμένους και έτοιμους να μου επιτεθούν. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι είχε συμβεί. ΋λοι διαμαρτύρονταν ότι τα οχήματά τους είχαν πάθει ζημιά και ότι είναι μέσα στα καθήκοντά μου να διατηρώ τον δρόμο ασφαλή. - Σι έχει ο δρόμος; τους ρώτησα. - Είναι γεμάτος πέτρες, πετρούλες, πετραδάκια! Να πληρώσεις την ζημιά εσύ! Και για το αμάξι και για την καθυστέρηση! μου φώναζαν. Πέτρες, πετρούλες, πετραδάκια….. τότε θυμήθηκα εκείνο τον μικρό, τον Κοντορεβυθούλη, που πέρασε νυχτιάτικα λίγο πριν κλείσω... ααχ και μου φάνηκε τόσο ευγενικός και καλόψυχος… - Δεν έχω να πληρώσω τίποτα! Καθίστε στα σπίτια σας όπως παλιά! - Δεν θα πεις εσύ σε εμάς τι θα κάνουμε! - Γιατί να μην σας πω; Μου έχετε καταστρέψει την ζωή! - Πρόσεχε πώς μιλάς γιατί θα σου κάνω μήνυση! - Αν τολμάς κάνε μου! φώναξα και εγώ. Αυτό και έγινε. Έτσι βρέθηκα εδώ μπροστά σας κύριε πρόεδρε, προκειμένου να υπερασπιστώ τον εαυτό μου, να βρω το δίκιο μου, να σταματήσει ο εφιάλτης. Είμαι αθώος. Γιάννης Φωριανόπουλος Δάντης

29


Δίνω ένα δικό μου τέλος σε ένα διήγημα Έλενα Νούσια, «Διψασμένα Μάτια» (Κατά πόδας, ύφιλον/βιβλία 2015)

30


31


[…] Δεν ξέρω αν με είδε ή όχι –ουδέποτε είχε δώσει έστω και την παραμικρή ένδειξη πως σημειώνει την παρουσία μου– πάντως, αμέσως αναθάρρησε, πήρε το δώρο μου και βάλθηκε να απομακρύνεται πετώντας. Δεν είχα καταφέρει να συνέλθω από όλο αυτό το εξωπραγματικό που μου είχε συμβεί και ενώ ήμουν έτοιμη να φύγω επιστρέφοντας σπίτι όπου κάτι σίγουρα είχα ξεχάσει να κάνω που δεν θυμόμουν τι, που με ανησυχούσε τόσο που ήλπιζα ο χρόνος να είχε σταματήσει τουλάχιστον για μένα, ο πρίγκιπας επέστρεψε και μου είπε: «Έλα μαζί μου», και μου άπλωσε το χέρι του. Διέκρινα το χρυσό δαχτυλίδι στο δάχτυλό του. Πολύ φανταχτερό και έξω από τα γούστα μου, σίγουρα όμως αλλόκοτο, πριγκιπικό, σύμβολο της Αυτού Εξοχότητάς του. Σου έδωσα το χέρι μου με χαρά και τότε άρχισα να πετάω μαζί του. Και αυτή η πτήση καθόλου δεν με φόβισε. ΢τροβιλιζόμουνα χαρούμενα και ευτυχισμένα όταν ξάφνου ανακάλυψα πως κανένας πρίγκιπας δεν με κρατούσε, αλλά είχα δικά μου φτερά, και μπορούσα επιτέλους να πετάω. Γιάννης Φωριανόπουλος- Δάντης

32


Πειραματισμοί με την ποίηση ΢τόχος των δραστηριοτήτων που ακολουθούν ήταν η εξοικείωση και η δημιουργική συνομιλία με την παραδοσιακή και τη μοντέρνα ποίηση, μετά τη θεωρητική παρουσίαση των χαρακτηριστικών τους. Διαβάζω τους ορισμούς του Ανδρέα Εμπειρίκου και του Γιώργου ΢αραντάρη και γράφω έναν δικό μου ορισμό για την ποίηση. Η ποίησις είναι ανάπτυξι στίλβοντος ποδηλάτου. Μέσα της όλοι μεγαλώνουμε. Οι δρόμοι είναι λευκοί. Σ' άνθη μιλούν. Από τα πέταλά τους αναδύονται συχνά μικρούτσικες παιδίσκες. Η εκδρομή αυτή δεν έχει τέλος. (Ανδρέας Εμπειρίκος) Μπορεί να πει κανείς πως όχι όλος ο εαυτός μας κοιμάται· η ποίηση είναι εκείνος ο εαυτός μας που δεν κοιμάται ποτέ. (Γιώργος ΢αραντάρης)

Η ποίηση είναι ένα καράβι που σαλπάρει χωρίς προορισμό. Κωνσταντίνα Αγάθου Η ποίηση είναι μια άλλη πραγματικότητα που εξηγεί την δική μας. Φριστίνα Βουγιού Ποίηση είναι κάτι που μόνο οι ενθουσιασμένοι μπορούν να δημιουργήσουν. Γιάννης Φωριανόπουλος Δάντης ΢υμπληρώνω τα κενά με τη δική μου εκδοχή Λάμπρος Πορφύρας Ανεμώνες στον άνεμο. 4 Καλώς το! Κ’ ήρθες να μας πεις και πάλι πρωτοβρόχι στη στέγη το μονότονο γοργό κελάδημά σου. ΢α μιας παλιάς αγάπης μου εδώ στην έρμη κόχη, θα πλάσω και θα ονειρευθώ, Βροχή, το φάντασμά σου. Θα ιδώ τα μάτια σου τα υγρά, τα σκοτεινά τα πλάνα, το φόρεμά σου το θολό, που υφαίνεις απ’ τα νέφη, και θα σ’ ακούσω να χτυπάς – ω τ’ ουρανού Σσιγγάνα! στου παραθύρου τα γυαλιά το θλιβερό σου ντέφι. Γιάννης Φωριανόπουλος Δάντης Καλώς το! Κ‘ ήρθες να μας πεις και πάλι πρωτοβρόχι στη στέγη το μονότονο γοργό κελάδημά σου. 33


΢α μιας παλιάς αγάπης μου το πονεμένο όχι θα πλάσω και θα ονειρευθώ, Βροχή, το ποίημά σου. Θα ιδώ τα μάτια σου τα υγρά, τα σκοτεινά τα πλάνα, το φόρεμά σου το θολό, που υφαίνεις απ‘ τα νέφη, και θα σ‘ ακούσω να χτυπάς – σήμαντρα και καμπάνα στου παραθύρου τα γυαλιά το βλέμμα σου που στρέφει. Ναπολέων Λαπαθιώτης Πόθος Βαθύ χινόπωρο γοερό, πόσον καιρό σε καρτερώ, με τις πλατιές βαριές σου στάλες· των φύλλων άραχλοι χαμοί, των δειλινών αργοί καημοί, που με μεθούσατε τις προάλλες… Σα καλοκαίρια μ’ έψησαν και τα λιοπύρια τα βαριά κι οι ξάστεροι ουρανοί οι γαλάζοι: απόψε μού ποθεί η καρδιά, πότε να ρθη μες στα κλαριά ο θείος βοριάς και το χαλάζι! Σότε γερτός κι εγώ ξανά μες στα μουγκά τα δειλινά, θ’ αναπολώ γλυκά –ποιος ξέρει– και θα με σφάζη πιο πολύ, σαν ένα μακρινό βιολί, το περασμένο καλοκαίρι… Κωνσταντίνα Αγάθου Βαθύ χινόπωρο γοερό, πόσον καιρό σε καρτερώ, με τις πλατιές βαριές σου στάλες· των φύλλων άραχλοι χαμοί, των δειλινών αργοί καημοί, το βράδυ που ήσουνα εκεί… Σα καλοκαίρια μ‘ έψησαν και τα λιοπύρια τα βαριά κι οι ξάστεροι ουρανοί οι γαλάζοι: απόψε μού ποθεί η καρδιά, πότε να ρθη μες στα κλαριά και εσύ φεύγεις χωρίς να ρίξεις μια ματιά! Σότε γερτός κι εγώ ξανά μες στα μουγκά τα δειλινά, θ‘ αναπολώ γλυκά –ποιος ξέρει– και θα με σφάζη πιο πολύ, σαν ένα μακρινό βιολί, η μακρινή σου η ανάμνηση.

34


Γιάννης Φωριανόπουλος Δάντης Βαθύ χινόπωρο γοερό, πόσον καιρό σε καρτερώ, με τις πλατιές βαριές σου στάλες· των φύλλων άραχλοι χαμοί, των δειλινών αργοί καημοί, και στων αυλών τις γυριστές τις σκάλες. Σα καλοκαίρια μ‘ έψησαν και τα λιοπύρια τα βαριά κι οι ξάστεροι ουρανοί οι γαλάζοι: απόψε μού ποθεί η καρδιά, πότε να ρθη μες στα κλαριά η χαρά που τη δροσιά μου τάζει. Σότε γερτός κι εγώ ξανά μες στα μουγκά τα δειλινά, θ‘ αναπολώ γλυκά –ποιος ξέρει– και θα με σφάζη πιο πολύ, σαν ένα μακρινό βιολί, το λατρεμένο μου το ταίρι. Μήτσος Παπανικολάου (1900-1943) Σοπίο (απόσπασμα) ΢το θλιμμένο κάμπο βρέχει, βρέχει στις ελιές τις γκρίζες το νερό σα ρίγος τρέχει από τα κλαδιά στις ρίζες. Γκρίζα η ώρα, γκρίζα η χώρα, σκοτεινά κάτω κι απάνω. Ξεχωρίζουν μες στη μπόρα τα τσαντίρια των τσιγγάνων. Ένα σκιάχτρο απελπισμένο στη νεροποντή, στο κρύο, άδικα γνέφει στο τραίνο κι εμψυχώνει το τοπίο. Ανυπόφορη είναι η θλίψη των αγρών, αυτόν το μήνα... Η βροχή μάς έχει κρύψει απ' το φόντο την Αθήνα. Κωνσταντίνα Αγάθου ΢το θλιμμένο κάμπο βρέχει, βρέχει στις ελιές τις γκρίζες το νερό σα ρίγος τρέχει στου ποταμιού τις ρίζες. Γκρίζα η ώρα, γκρίζα η χώρα, σκοτεινά κάτω κι απάνω. Ξεχωρίζουν μές στη μπόρα τ‘ άσπρα τα χωριά. Ένα σκιάχτρο απελπισμένο στη νεροποντή, στο κρύο, άδικα γνέφει το τραίνο που φεύγει στις δύο. 35


Ανυπόφορη είναι η θλίψη των αγρών, αυτόν το μήνα... Η βροχή μάς έχει κρύψει τα μικρά τα κρίνα. Γιάννης Φωριανόπουλος Δάντης ΢το θλιμμένο κάμπο βρέχει, βρέχει στις ελιές τις γκρίζες το νερό σα ρίγος τρέχει στις σκεπές και στις μαρκίζες. Γκρίζα η ώρα, γκρίζα η χώρα, σκοτεινά κάτω κι απάνω. Ξεχωρίζουν μες στη μπόρα τα φώτα στο αεροπλάνο Ένα σκιάχτρο απελπισμένο στη νεροποντή, στο κρύο, άδικα γνέφει στο τραίνο που πηγαίνει προς το Ρίο . Ανυπόφορη είναι η θλίψη των αγρών, αυτόν το μήνα... Η βροχή μάς έχει κρύψει απ‘ τον κήπο μας τα κρίνα.

Οδυσσέας Ελύτης ΢ώμα του καλοκαιριού (απόσπασμα) Πάει καιρός που ακούστηκεν η τελευταία βροχή Πάνω από τα μυρμήγκια και τις σαύρες Σώρα ο ουρανός καίει απέραντος Σα φρούτα βάφουνε το στόμα τους Σης γης οι πόροι ανοίγουνται σιγά σιγά Και πλάι απ' το νερό που στάζει συλλαβίζοντας Ένα πελώριο φυτό κοιτάει κατάματα τον ήλιο! Κωνσταντίνα Αγάθου Πάει καιρός που ακούστηκεν η τελευταία βροχή Η τελευταία στάλα, η τελευταία πνοή Σώρα ο ουρανός Σα φρούτα ωρίμασαν Σης γης οι πόροι ανοίγουνται σιγά σιγά Και πλάι απ' το νερό που στάζει συλλαβίζοντας Ένα πελώριο φυτό με χαιρετά βαδίζοντας! Γιάννης Φωριανόπουλος Δάντης Πάει καιρός που ακούστηκεν η τελευταία βροχή Η γη ράγισε θλιμμένη Σώρα ο ουρανός την κοροϊδεύει 36


Σα φρούτα την παρηγορούν Σης γης οι πόροι ανοίγουνται σιγά σιγά Και πλάι απ' το νερό που στάζει συλλαβίζοντας Ένα πελώριο φυτό ελπίζει! Γιώργος ΢αραντάρης Ο άνεμος κ’ η άνοιξη Ο άνεμος ρέει μέσα στην καρδιά μας ΢αν ουρανός που έχασε το δρόμο Δέντρα προσπαθούν να του δέσουν τα χέρια Αλλά μάταια κοπιάζουν Ο άνεμος αναπνέει μέσα στην καρδιά μας ΢α στρατός που ορμάει στον αγώνα Σον καλωσορίζει η άνοιξη στην κοιλάδα Σον χαιρετάνε τ’ αρώματα της γης Η άνοιξη είναι μια παρθένα που δεν την ξέραμε Και όλους μας φίλησε με θάρρος προτού το ζητήσουμε Σώρα αγκαλιάζει τον άνεμο και κάνει σαν τρελλή Κι αναγκάζει κι εμάς να τον αγαπήσουμε Κωνσταντίνα Αγάθου Ο άνεμος ρέει μέσα στην καρδιά μας ΢αν το άρωμα στο πέρασμά σου Δέντρα προσπαθούν να του δέσουν τα χέρια Αλλά αυτός ξεγλυστρά Ο άνεμος αναπνέει μέσα στην καρδιά μας ΢α δροσερό μαγιάτικο αεράκι Σον καλωσορίζει η άνοιξη στην κοιλάδα Με ανοιχτές αγκάλες Η άνοιξη είναι σαν την αναθέρμανση μιας παλιάς μας αγάπης Και όλους μάς φίλησε με θάρρος προτού το ζητήσουμε Σώρα αγκαλιάζει τον άνεμο σαν να είναι πρώτη φορά Κι αναγκάζει κι εμάς να τον αγαπήσουμε Ο άνεμος ρέει μέσα στην καρδιά μας ΢αν ποταμός προς τη θάλασσα Δέντρα προσπαθούν να του δέσουν τα χέρια Αλλά λύνεται ακαριαία 37


Γιάννης Φωριανόπουλος Δάντης Ο άνεμος αναπνέει μέσα στην καρδιά μας ΢αν τα λουλούδια το οξυγόνο Σον καλωσορίζει η άνοιξη στην κοιλάδα όπως ένας παλιός παιδικός φίλος Η άνοιξη είναι καλή νεράιδα Και όλους μάς φίλησε με θάρρος προτού το ζητήσουμε Σώρα αγκαλιάζει τον άνεμο με τρυφερότητα Κι αναγκάζει κι εμάς να τον αγαπήσουμε Γιάννης Ρίτσος Η κωδωνοκρουσία (απόσπασμα) Η κωδωνοκρουσία του φωτός Μας υποδέχεται ΢το ξανθό ακροθαλάσσι. Η αυγή περνάει στην αμμουδιά Βρέχοντας πάλι τα γυμνά της πέλματα ΢το χρυσό κύμα. Μια νέα κοπέλα Άνοιξε το παράθυρο Και χαμογέλασε στη θάλασσα. Έκλεισε τα μάτια της στο φως Για ν‘ ατενίσει βαθιά της Σην υπόκωφη λάμψη του χαμογέλιου της. Γιάννης Φωριανόπουλος Δάντης Η κωδωνοκρουσία του φωτός Μας υποδέχεται Με πιατίνια στα χέρια. Η αυγή περνάει στην αμμουδιά Και συνεχίζει κολυμπώντας ΢την άκρη του κόσμου. Μια νέα κοπέλα Άνοιξε το παράθυρο Και καλωσόρισε τον ήλιο. Έκλεισε τα μάτια της στο φως 38


Για ν‘ ατενίσει βαθιά της τη θέα της ψυχής. Κωνσταντίνα Αγάθου Η κωδωνοκρουσία του φωτός Μας υποδέχεται Με ευχάριστα νέα. Η αυγή περνάει στην αμμουδιά Και τα φωτίζει όλα Ξανά από την αρχή. Μια νέα κοπέλα Άνοιξε το παράθυρο Και χωρίς να το σκεφτεί Έκλεισε τα μάτια της στο φως Για ν‘ ατενίσει βαθιά της Μια καινούρια αρχή. Γράφω ένα δικό μου ποίημα εντάσσοντας σ’ αυτό στίχους από ποιήματα του Γ. ΢αραντάρη. Γιάννης Φωριανόπουλος Δάντης Άρωμα χόρτου κι άρωμα των άστρων μεθυστικό το μεγαλείο σου φύση Ο αέρας ο ίδιος είναι ένα λουλούδι που με παρασύρει σαν τον μαγικό αυλητή όμως εμένα μη με γυρίσεις πίσω * Ο ουρανός έβαλε φτερά κοίταξε τον κόσμο στα μάτια και πέταξε μακριά μακριά τους Η σκοτεινή αυγή κοιμάται στο βυθό μαζί με τα λουλούδια ταξιδεύει 39


Γράφω μικρά ποιήματα και πεζοποιήματα με λέξεις από την Κρύπτη του Ε.Φ. Γονατά.

πουλιά/ πεινασμένα/ νύχια/ μούρα Ορμάνε πεινασμένα πουλιά στο παράθυρο κι εγώ τους δίνω μούρα μα αυτά τρώνε τα νύχια μου Γιάννης Φωριανόπουλος-Δάντης

΢ύννεφα/ φεγγάρι/ αυτί/ ουρανός κοιτώ τον ουρανό και συζητάμε συζητάμε πολλά που κανείς δεν ξέρει και το φεγγάρι παρακολουθεί το αυτί είναι ο ουρανός και η ψυχή μου ηρεμεί σαν να είναι η τελευταία στιγμή. Κωνσταντίνα Αγάθου

΢κηνή/ φώτα/ αίθουσα/ άδειασε/ κερί/ πετάει/ κάθισμα Σα φώτα της σκηνής έσβησαν, όλα μαύρα μόνο ένα κερί αλλά και αυτό άδειασε η αίθουσα γεμάτη από σκιές μέσα στο σκοτάδι δεν ξέρω εάν είναι στο μυαλό μου στα καθίσματα μόνο εγώ και οι πολλές εκδοχές του εαυτού μου. Κωνσταντίνα Αγάθου Δάσος/ ξύλινες ρόδες/ μουγκρίζοντας/ καταρράχτης Περπατώντας στα βάθη του καταρράχτη του δάσους είδα δέντρα πολύ ψηλά που έφταναν ως τον ουρανό. Πήρα την άμαξά μου αλλά παρατήρησα ότι δεν είχε ρόδες , γι‘ αυτό έκοψα ένα μικρό κορμό και έφτιαξα δυο ζευγάρια από ξύλινες ρόδες. Ανέβηκα πάνω στην άμαξα και πήγα στο πιο ψηλό δέντρο και σκαρφάλωσα. Σότε άκουσα πουλιά να μουγκρίζουν και τρόμαξα, και έπεσα στη θάλασσα στο ίδιο σημείο να περπατάω . Δάειρα Νικολοπούλου Χαλίδι/ έπιπλα/ φυτρώνουν/ κλαδιά/ ζέστα Η μικρή κόβει με το μαγικό της ψαλίδι τα έπιπλα και τα ζωγραφίζει με τον τέλειο μαρκαδόρο . Η μαμά της της φωνάζει , ξανά και ξανά και ξανά αλλά δεν καταλαβαίνει πως της κόβει τα κλαδιά που φυτρώνουν μέσα της, τα ζεστά κλαδιά της δημιουργικότητας και δεν κοιτάει τι όμορφα που φτιάχνει τα έπιπλα. Έτσι σκέφτεται η μικρή. Δάειρα Νικολοπούλου Χαλιδίζω τα έπιπλα να τα χώσω στο χώμα για να βγάλουν κλαδιά 40


ζέστα και αγάπη να μου δώσουν. Γιάννης Φωριανόπουλος-Δάντης Γράφω ένα ποίημα με εικόνες ή με ασυνήθιστες εικόνες και απροσδόκητους συνδυασμούς λέξεων. Σο δωμάτιο μου είναι άδειο βλέπω την πόλη από ψηλά βρέχει και όλα είναι σκοτεινά Κωνσταντίνα Αγάθου Έσπασε η μουσική σε κομμάτια και γέμισε τον ουρανό χρώματα Ένα κόκκινο ποδήλατο μοίραζε αρώματα οι άνθρωποι μεθούσαν με θάνατο. Γιάννης Φωριανόπουλος Δάντης Underwater This moment when you are diving into water no sounds are hearing everything have paused it is only you the water and the sand but then you have no other breath left you go up and everything is normal again everything expects that now you have that memory 41


Hope First get a tsp of smile, then a cup of happiness Mixed them up well And then get half liter Of hugs and a gram of Curiosity Mixed everything together Then take a mug of good friends If you followed all The steps you have made hope Νεφέλη Πεϊκίδη

42


Μοντερνιστικές τεχνικές στην ποίηση Λεττρισμός Ο Λεττρσιμός (από τη γαλλική λέξη για το γράμμα) είναι λογοτεχνικό κίνημα που εμφανίστηκε στη Γαλλία μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο και αποδομεί τον λόγο, καταργεί τη λέξη ως φορέα σημασίας και στη θέση της βάζει το γράμμα/φθόγγο, δημιουργώντας άσημες και ταυτόχρονα πολύσημες λέξεις. Σο λεττριστικό ποίημα του Λαπαθιώτη, που φαίνεται να «προηγείται» της έναρξης του κινήματος, είναι γραμμένο στην παραδοσιακή μορφή του σονέτου, με συνδέσμους και προθέσεις και στοιχεία του κλιτικού συστήματος της ελληνικής. Η άσημη και πολύσημη φύση του λεττριστικού ποιήματος θεωρήθηκε πως μπορεί να κινητοποιήσει τη φαντασία και τη δημιουργικότητα των μαθητών, και ως πρόσφορη εισαγωγή και στα πρωτοποριακά κινήματα του μοντερνισμού και τον υπερρεαλισμό. Σα αποτελέσματα παρατίθενται στη συνέχεια. Διαβάζω το λεττριστικό σονέτο του Ν. Λαπαθιώτη και αναφέρω την εντύπωση που μου δημιούργησε ή προσπαθώ να αποδώσω το νόημά του με λόγο ή με εικόνα. Ναπολέων Λαπαθιώτης ΒΑΟ, ΓΑΟ, ΔΑΟ (1938) Ζινώντας αποβίδονο σαβίνι κι απονιβώντας ερομιδαλιό κουμάνησα τον ήρο του λαβίνι με σάβαλο γιδένι του θαλιό. Κι ανέδοντας εν’ άκονο λαβίνι που ραδαγοπαλούσε τον αλιό σινέρωσα τον άβο του ραβίνι, σ’ έν’ άφαρο δαμένικο ραλιό. ΢ούβεροδα στ’ αλίκοπα σουνέκια. μεσ’ στ’ άλινα που δεν εσιβονεί βαρίλωσα σ’ ακίμορα κουνέκια. Και λαδαμποσαλώντας την ονή, καράμπωσα το βούλινο διράνι, σαν άλιφο τουνέσι που κιράνει. Οι λέξεις που χρησιμοποιούνται σε αυτό το ποίημα πιστεύω ότι θα μπορούσαν να είναι μια περίεργη διάλεκτος των ελληνικών. Για κάποιο λόγο που δεν μπορώ να εξηγήσω, όταν το διαβάζω οι λέξεις μού φαίνονται πολύ οικείες, σαν να τις έχω ξαναδιαβάσει. Κωνσταντίνα Αγάθου 43


Μπορεί οι λέξεις να μην είναι υπαρκτές, μα ο συνδυασμός τους και ο «ήχος» τους εκφράζουν κάποιο συναίσθημα. Δεν είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε μια ακριβή μετάφραση για να καταλάβουμε αν ένα ποίημα είναι χαρούμενο, αυστηρό, λυπημένο. Θα μπορούσε να μιλάει για κάτι που θέλει να μοιραστεί με τον κόσμο αλλά δεν θέλει κιόλας. Ή θα μπορούσε να θέλει να παίξει με τους ήχους και τις λέξεις. Φριστίνα Βουγιού Σο ποίημα αυτό αποτυπώνει αισθήματα παιδικότητας, λόγω των ακαταλαβίστικων λέξεων που χρησιμοποιεί ο ποιητής. Γιάννης Φωριανόπουλος Δάντης

Νομίζω ότι αυτό το ποίημα περιγράφει τη διαδικασία για να φάει ένα παιδί ή την ενδυμασία του. Δημήτρης Κουτιανούδης Σο ποίημα μοιάζει να θέλει να εκφράσει κάποια δυσκολία του ποιητή ή ένα παράπονο για τη ζωή. ΋μως οι υπόλοιποι δεν καταλαβαίνουν τις δυσκολίες και τα προβλήματα αυτά. Έτσι δεν κατανοούν ούτε το νόημα του ποιήματος. Αλίκη Γιαλλουράκη Πρωτόγνωρη εμπειρία Σο ποίημα περιέχει περιπέτεια και εκφράζει το συναίσθημα της επιθυμίας. Δημήτρης Αντωνιάδης Σο τρελό ταξίδι Κουβαλώντας ένα χαλασμένο έπιπλο Και τρώγοντας μύγδαλα και νερό Κατόρθωσα να φτάσω σε κάποια κορφή Με ένα τρελό γαϊδουράκι από δίπλα. Κι άρχισα να ανεβαίνω κι άλλο Αλλά ήταν στη θάλασσα και χαροπάλευε με τα κύματα. Έδεσα το γαϊδουράκι ΢ε ένα αδιάφορο μα όμορφο αρμυρίκι Και πετάχτηκα στα γρήγορα σύννεφα Μες στα ουράνια άλλου κόσμου. Κούρνιασα σαν να ήθελα να κοιμηθώ Και από αστραπή ξυπνώντας Γράπωσα το αυτόβουλο χιόνι Και ένιωσα σαν να αλείφω το τούνεσι με τυρί. Δάειρα Νικολοπούλου 44


Φαίδων Παναγιώτης Αντωνιάδης

45


Headline poetry Ο όρος αποδίδει τη δημιουργία ποιημάτων με τίτλους εφημερίδων η οποίοι μπορούν και να αποδομούνται και να ανασυντάσσονται. ΢χετίζεται με σύγχρονες θεωρίες για επέκταση της έννοιας της ποιητικότητας σε όλες τις εκδοχές του λόγου, και με υπερρεαλιστικές τεχνικές γραφής ποιημάτων με την τυχαία ανάμειξη λέξεων. ΢την αυθεντική μορφή του είναι και μια μορφή οπτικής ποίησης. Κόβω τίτλους από εφημερίδες ή διαφημίσεις και τους “ανακατεύω”, ώστε να βγουν ειδήσεις για γεγονότα παράλογα, συνταρακτικά ή απλώς διασκεδαστικά.

Αλίκη Γιαλλουράκη      

Κακοκαιρία «Μήδεια»: ΢την «κατάψυξη» η χώρα με ισχυρές χιονοπτώσεις Η δύναμη της μνήμης Η Cisco ρίχνει άγκυρα στη ΢ύρο «Ανοιχτό παράθυρο» για το Πάσχα Κρυμμένα μυστικά στα καμαρίνια 5+1 σημεία στην Αθήνα για να προμηθευτείτε λουλούδια και φυτά

Για να προμηθευτείτε στη ΢ύρο την κακοκαιρία Cisco, με ανοιχτό παράθυρο για το Πάσχα η χώρα στα κρυμμένα καμαρίνια με τη δυνατή άγκυρα.

Ισχυρές χιονοπτώσεις στην κατάψυξη της μνήμης στα μυστικά σημεία της Μήδειας. Δάειρα Νικολοπούλου, Ειρήνη Ζαρμπαλά, Νικολία Ζαρμπαλά      

Θεατρική ομάδα «Ο ραφτάκος των λέξεων» Σα «δόντια της» δείχνει από χθες η κακοκαιρία «Μήδεια» Σα μυστικά της δύναμης του ανθρώπινου μυαλού Οι κλήσεις στο κινητό της θα δείξουν την αλήθεια Μεγάλη αλυσίδα γυμναστηρίων έβγαλε τα μηχανήματα στα πάρκινγκ για να λειτουργήσει Ομπρέλα στήριξης στους αγρότες

46


 

Σα δόντια της έδειξε η δύναμη του ανθρώπινου μυαλού. Η ομπρέλα στήριξης θα δείξει την αλήθεια και ο ραφτάκος έβγαλε τα μηχανήματα στο πάρκινγκ για να λειτουργήσει η θεατρική ομάδα. Αλίκη Γιαλουράκη, Δημήτρης Κουτιανούδης, Νεφέλη Πεϊκίδη

     

Υουντώνει ο εμφύλιος στον ΢ύριζα Η σύγχρονη τραγωδία του Εθνικού και το θέατρο του παραλόγου! Έπαθλο φαγητού και επικοινωνίας στην πίστα της Λεωφόρου Η «ακτινογραφία» των εμβολίων! «Έκλεισαν» τα βότανα σε μπουκάλι ΢ε κατάσταση συναγερμού εξακολουθεί να βρίσκεται η Αττική

Η σύγχρονη τραγωδία του Εθνικού και το θέατρο του παραλόγου φουντώνει τον εμφύλιο στον ΢ύριζα. «Έκλεισαν» τα βότανα σε μπουκάλι και κέρδισαν έπαθλο φαγητού και επικοινωνίας στην πίστα της Λεωφόρου. ΢ε κατάσταση συναγερμού εξακολουθεί να βρίσκεται η Αττική μετά την «ακτινογραφία» των εμβολίων! Κωνσταντίνα Αγάθου, Φριστίνα Βουγιού      

Αποκόμματα από το αντιλεξικό της πανδημίας Η «τέλεια καταιγίδα» απειλεί τη Μεσόγειο Υουντώνει ο εμφύλιος στον ΢ύριζα Αγώνας αντοχής και υπομονής ως το τέλος της άνοιξης ΢τον αέρα ο αγώνας λόγω έντονης χιονόπτωσης Σο γλυκό σούρουπο που έπεσαν οι μάσκες

Η «τέλεια καταιγίδα» απειλεί τη Μεσόγειο Αποκόμματα στον αέρα ως το τέλος της άνοιξης Σο γλυκό σούρουπο φουντώνει λόγω έντονης χιονόπτωσης * Αγώνας αντοχής ο εμφύλιος απειλεί τη Μεσόγειο Αποκόμματα ΢ύριζα στον αέρα ως το τέλος της άνοιξης που έπεσαν οι μάσκες Δημήτρης Αντωνιάδης, Υαίδωνας Αντωνιάδης, Γιάννης Φωριανόπουλος Δάντης 47


΢ύννεφα λέξεων Σα σύννεφα λέξεων αποτελούν μια σύγχρονη εκδοχή οπτικοποίησης του λόγου, που χρησιμοποιείται και για τη στατιστική ανάλυση ποικίλων κειμένων. Η οπτική ποίηση εντοπίζεται ήδη στην Ελλάδα στα γνωστά τεχνοπαίγνια ή σχηματική ποίηση, όπου οι στίχοι σχημάτιζαν διάφορα σχήματα ανάλογα με το περιεχόμενο του ποιήματος. Σον 20ό αι. ορόσημο για την ανάπτυξή της αποτέλεσαν τα γνωστά Calligrammes του Γάλλου ποιητή G. Apollinaire. Σα σύννεφα λέξεων δημιουργήθηκαν με WordArt , σε διδασκαλία της Μαρίας Κονταξή. Κ.Π. Καβάφης, Όσο μπορείς Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου, μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες. Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την, γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την στων σχέσεων και των συναναστροφών την καθημερινήν ανοησία, ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

Αλίκη Γιαλλουράκη Κ.Π. Καβάφης, Ιθάκη ΢α βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις. 48


Σους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι, τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις, αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει. Σους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις, αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου, αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου. Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος. Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους· να σταματήσεις σ’ εμπορεία Υοινικικά, και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις, σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους, και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής, όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά· σε πόλεις Aιγυπτιακές πολλές να πας, να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους. Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη. Σο φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου. Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου. Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει· και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί, πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο, μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη. Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι. Φωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο. Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια. Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε. Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα, ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.

49


50


Γιάννης Φωριανόπουλος Δάντης

Οδυσσέας Ελύτης, Επτά νυχτερινά επτάστιχα. V Σην αφρούρητη νυχτιά πήρανε θύμησες Μαβιές Κόκκινες Κίτρινες Σ’ ανοιχτά μπράτσα της γεμίσανε ύπνο Σα ξεκούραστα μαλλιά της άνεμο Σα μάτια της σιωπή

51


Ελένη Καγιάρα

Φριστόφορος Λιοντάκης, ΢τις εκβολές της θλίψης Η πανσέληνη γάζα της θάλασσας ίδια με το μετάξι του βερίκοκου ίδια με το έαρ της ερήμου ίδια με τα κύματα στη νεκρόπολη της ΢ιδώνας ίδια με τα νερά στις εκβολές της θλίψης.

Δημήτρης Μάριος Αντωνιάδης 52


Νεφέλη Πεϊκίδη, Hope First get a tsp of smile, then a cup of happiness Mixed them up well And then get half liter Of hugs and a gram of Curiosity Mixed everything together Then take a mug of good friends If you followed all The steps you have made hope

Κωνσταντίνα Αγάθου 53


Νεφέλη Πεϊκίδη

54


Βιβλιοπαρουσιάσεις Ο μικρός πρίγκιπας

΢υγγραφέας: Αντουάν ντε ΢αιντ- Εξυπερί Εκδοσεις: Ηριδανός Μεταφράστρια: Κίρα ΢ίνου Έτος α΄ εκδοσης: 1940 ΢ελίδες: 93 Ο Αντουάν Ντε ΢αιντ Εξυπερί (1900 – 1944) είναι ένας γάλλος συγγραφέας, που από πολύ μικρός ήταν παθιασμένος με τα αεροπλάνα και μεγαλώνοντας έγινε μηχανικός αεροσκαφών και μετέπειτα πιλότος μαχητικών. Ένας πολύ σοβαρός τραυματισμός τον καθήλωσε στο έδαφος. Ψστόσο το πάθος του αποτέλεσε γι‘ αυτόν και πηγή έμπνευσης για τα έργα του. Έγινε διάσημος κυρίως για το βιβλίο του, τον Μικρό Πρίγκιπα, που είναι μεταφρασμένο σε 250 γλώσσες και ένα από τα περισσότερο διαβασμένα βιβλία του κόσμου. Η εικονογράφηση του βιβλίου έγινε από τον ίδιο τον συγγραφέα. Ο Μικρός Πρίγκιπας είναι ένα παιδί που ζει στον μικρό του αστεροειδή, το Β612. Ο αστεροειδής αυτός είναι λίγο πιο μεγάλος από τον ίδιο. Η ζωή του κυλάει ήρεμα μέχρι που γεννιέται ένα πολύ όμορφο αλλά περήφανο τριαντάφυλλο. Μεταξύ τους αν και αναπτύσσεται μια ισχυρή σχέση στο τέλος ο πρίγκιπας μην αντέχοντας την γκρίνια του, αποφασίζει να ξεκινήσει ένα ταξίδι για να βρει φίλους και να ζήσει νέες εμπειρίες. Ο έβδομος πλανήτης που επισκέπτεται είναι η Γη. Εδώ θα συναντήσει τον αφηγητή της ιστορίας που είναι πιλότος και μια βλάβη στο αεροπλάνο του τον προσγείωσε αναγκαστικά στη μέση της ερήμου ΢αχάρα… ΢ε όποιο πλανήτη, πριν τη Γη, προσγειώνεται ο Μικρός Πρίγκιπας συναντά διάφορους ήρωες όπως ο Βασιλιάς, ο ματαιόδοξος, ο μπεκρής, ο επιχειρηματίας, ο φαναρανάφτης και ο γεωγράφος που ο καθένας αντιπροσωπεύει έναν διαφορετικό ανθρώπινο χαρακτήρα. ΢τη Γη εκτός από τον αφηγητή θα συναντήσει μία αλεπού, ένα φίδι, έναν έμπορο και έναν σιδηροδρομικό. Ο Μικρός Πρίγκιπας είναι ένα συμβολικό παραμύθι για την παιδική αθωότητα και φαντασία που λείπει από τον κόσμο των μεγάλων με αποτέλεσμα να χάνουν την ουσία της ζωής. Ευφάνταστο και με απλή γλώσσα μας προβληματίζει και μας κάνει να σκεφτούμε βαθύτερα νοήματα. Απευθύνεται σε όλες τις ηλικίες αλλά διαβάζεται διαφορετικά ανάλογα με την ηλικία του αναγνώστη. Σο συστήνω ανεπιφύλακτα!

Γιάννης Φωριανόπουλος Δάντης

55


Αμέσως τώρα πια ΢υγγραφέας: Εύα Ομηρόλη Σίτλος: Εκδότης: Λιβάνη Φρονολογία έκδοσης: 2004 Αριθμός σελίδων: 208 Η Εύα Ομηρόλη γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης. Γράφει ασταμάτητα από πριν να διδαχθεί γραφή κι ανάγνωση. Πιστεύει πως κάθε άνθρωπος έχει και μια ενδιαφέρουσα ιστορία και ποτέ δεν αρνήθηκε ν‘ ακούσει ακόμα μία. Πιστεύει ότι όλοι οι άνθρωποι που έχουν κάτι να πουν μπορούν και πρέπει να γράψουν. Συπικά, έχει ως τώρα σπουδάσει Αγγλική Υιλολογία. Πραγματικά, επιθυμεί να συνεχίσει να σπουδάζει. Σο όνομά της δεν είναι ψευδώνυμο, αλλά η ίδια δεν έχει καμία σχέση με οποιονδήποτε με το ίδιο όνομα. Σο πρώτο βιβλίο της είναι ―Οι Αναλφάβητοι του Έρωτα‖. Σο βιβλίο «Αμέσως Σώρα Πια» είναι ένα μυθιστόρημα. Κάτι που με εξέπληξε είναι ότι μέσα στο βιβλίο δεν αναφέρεται ούτε η εποχή που διαδραματίζονται τα γεγονότα ούτε το όνομα του πρωταγωνιστή. Πιστεύω ότι αυτό το κάνει για να δείξει την κακή σχέση που έχει ο πρωταγωνιστής με τον χρόνο. ΋ποτε αναφέρεται στον πρωταγωνιστή αναφέρεται σαν «αυτός», «εκείνος». Σο μόνο στοιχείο που μας δίνει για τον χρόνο είναι ότι στην εποχή του βιβλίου τα πτυχία ήταν σαν ένα τρόπαιο. Αυτό το βιβλίο μας μιλά για έναν άνθρωπο που έχει πολύ κακή σχέση με τον χρόνο. Σον δείχνει να χάνει την ώρα, να μην καταλαβαίνει πώς περνούν τα χρόνια, οι μέρες. Σην μια στιγμή παίρνει το πτυχίο του, μετά βρίσκεται με ένα παιδί και μια γυναίκα που σίγουρα έχει αλλάξει από τον καιρό που είχαν απλώς μια σχέση. Έχει μια περίεργη σχέση με τον πατέρα του αλλά για κάποιο λόγο πολλές φορές συγκρίνει τον εαυτό του με αυτόν. Εκείνος έχει μόνο ένα όνειρο, να πάρει μια μοτοσυκλέτα. Μπορώ να πω ότι μετά την ολοκλήρωση της ανάγνωσης αυτού του βιβλίου ξεκίνησα να σκέφτομαι την αξία της ευτυχίας, πόσο σημαντική είναι στην ζωή μας. Φάρη στην ευτυχία η ζωή μας κυλά με εμάς να την απολαμβάνουμε. Σην ζωή μας πρέπει να την απολαμβάνουμε, για να μην καταλήξουμε στο κρεβάτι σε μεγάλη ηλικία χωρίς να ξέρουμε πώς φτάσαμε εκεί. Σο βιβλίο αυτό τονίζει την σχέση μεταξύ ανθρώπου και χρόνου. Είναι ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο και θα σας το σύστηνα ανεπιφύλαχτα για να σας κρατήσει συντροφιά και να σας μάθει την αξία της ζωής και των επιλογών που κάνετε κατά τη διάρκεια της. Κωνσταντίνα Αγάθου

56

Profile for 2ppga

Περιοδικό Ομίλου Δημιουργικής Γραφής και Ανάγνωσης  

2ο Πρότυπο Γυμνάσιο Αθηνών, Σχ. έτος 2020-21

Περιοδικό Ομίλου Δημιουργικής Γραφής και Ανάγνωσης  

2ο Πρότυπο Γυμνάσιο Αθηνών, Σχ. έτος 2020-21

Profile for 2ppga
Advertisement

Recommendations could not be loaded

Recommendations could not be loaded

Recommendations could not be loaded

Recommendations could not be loaded