Page 1

‫  ب‬ ‫ذﻛﺮ ‪2‬‬

‫ﻧﺎم ﻛﺘﺎب ‪:‬‬

‫ﻣﺠﺎﻟﺲ ﻛﺎﻣﻞ وﻳﮋه اﻳﺎم ﻓﺎﻃﻤﻴﻪ ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ ﺳﺒﻚ ﻫﺎي ﻣﺨﺘﻠﻒ‬

‫ﻣﺤﺘﻮا ‪:‬‬

‫ﻋﺒﺎس ﺳﺮوري‬

‫ﮔﺮداورﻧﺪه ‪:‬‬

‫ﻫﻴﺌﺖ ﻳﺎﻟﺜﺎرات اﻟﺤﺴﻴﻦ ﺷﻬﺮﺳﺘﺎن ﺑﻴﺮﺟﻨﺪ‬

‫ﻧﺎﺷﺮ ‪:‬‬ ‫ﺻﻔﺤﻪ آراﻳﻲ‪:‬‬

‫ذواﻟﻌﻬﺪ )ﺧﺎدم ﻫﻴﺌﺖ ﻳﺎﻟﺜﺎرات اﻟﺤﺴﻴﻦ ﺑﻴﺮﺟﻨﺪ(‬ ‫‪ 200‬ﻧﺴﺨﻪ‬

‫ﺷﻤﺎرﮔﺎن ‪:‬‬

‫اول – اﺳﻔﻨﺪ ‪91‬‬

‫ﻧﻮﺑﺖ ﭼﺎپ ‪:‬‬ ‫ﺗﻌﺪاد ﺻﻔﺤﺎت ‪:‬‬

‫‪ 77‬ﺻﻔﺤﻪ در اﺑﻌﺎد ‪A5‬‬ ‫رﻳﺎل‬

‫ﻫﺪﻳﻪ‪:‬‬

‫ﻣﺮﻛﺰ ﭘﺨﺶ‪:‬‬ ‫ﻫﻴﺌﺖ ﻳﺎﻟﺜﺎرات اﻟﺤﺴﻴﻦ ﺷﻬﺮﺳﺘﺎن ﺑﻴﺮﺟﻨﺪ ‪09359839510 :‬‬ ‫ﺻﻔﺤﻪ آرا و ﻃﺮاح ‪09157401915 :‬‬ ‫وﺑﺴﺎﻳﺖ ﻫﻴﺌﺖ ‪YA-LASARAT.IR :‬‬ ‫ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ اﻳﻦ ﻛﺘﺎب ‪ CD‬ﺳﺒﻚ اﺷﻌﺎر را ﺑﻪ ﻃﻮر ﺟﺪاﮔﺎﻧﻪ ﺗﻬﻴﻪ ﻧﻤﺎﻳﻴﺪ‬


тАлтАк  2 54тАмтАм тАля╗гя╗Дя║Оя╗Яя║РтАм

тАля║╗я╗Фя║дя║О╪ктАм

тАля╗гя║ая╗ая║▓ ╪з┘И┘ДтАм

тАлтАк-------------------------------------------тАмтАм

тАлтАк1тАмтАм

тАля╗гя║ая╗ая║▓ ╪п┘И┘ЕтАм

тАлтАк-------------------------------------------тАмтАм

тАлтАк5тАмтАм

тАля╗гя║ая╗ая║▓ я║│я╗о┘ЕтАм

тАлтАк11 -------------------------------------------тАмтАм

тАля╗гя║ая╗ая║▓ ян╝я╗мя║О╪▒┘ЕтАм

тАлтАк15 -------------------------------------------тАмтАм

тАля╗гя║ая╗ая║▓ янШя╗ия║ая╗втАм

тАлтАк18 -------------------------------------------тАмтАм

тАля╗гя║ая╗ая║▓ я║╖я║╕я╗втАм

тАлтАк23 -------------------------------------------тАмтАм

тАля╗гя║ая╗ая║▓ я╗ля╗Фя║Шя╗втАм

тАлтАк28 -------------------------------------------тАмтАм

тАля╗гя║ая╗ая║▓ я╗ля║╕я║Шя╗втАм

тАлтАк33 -------------------------------------------тАмтАм

тАля╗гя║ая╗ая║▓ я╗зя╗мя╗втАм

тАлтАк38 -------------------------------------------тАмтАм

тАл╪▓я╗гя╗┤я╗ия╗ктАм

тАлтАк41 -------------------------------------------тАмтАм

тАля╗зя╗оя║гя╗ктАм

тАлтАк50 -------------------------------------------тАмтАм

тАл┘И╪зя║гя║ктАм

тАлтАк52 -------------------------------------------тАмтАм

тАля║╖я╗о╪▒тАм

тАлтАк72 -------------------------------------------тАмтАм

тАл╪п┘Е ╪▓я╗зя║ая╗┤я║о ╪▓я╗зя╗▓тАм

тАлтАк75 -------------------------------------------тАмтАм

тАл╪п┘И я║Ся╗┤я║Шя╗▓ я╗ля║ОтАм

тАлтАк76 -------------------------------------------тАмтАм


‫‪4‬‬ ‫‬ ‫ اول‬ ‫زﻣﺰﻣﻪ اﻣﺎم زﻣﺎن)ع(‬ ‫اي ﻛﻌﺒﻪ ﺳﻴﻪ ﭘﻮش ﻏﻢ ﻣﺎدرﺗﺎن‬ ‫ﻋﺎﻟﻢ ﻫﻤﻪ زﻧﺪه از دم ﻣﺎدرﺗﺎن‬ ‫ﻣﺎﻫﺎ ﻛﻪ ﺑﻪ اﻳﻦ روﺿﻪ ﻣﺸﺮف ﺷﺪه اﻳﻢ‬ ‫ﺑﻮده اﺳﺖ ﻓﻘﻂ از ﻛﺮم ﻣﺎدرﺗﺎن‬ ‫آﻗﺎ ﺗﻮ ﻛﺠﺎ روﺿﻪ ﮔﺮﻓﺘﻲ‪ ،‬ﻣﻬﺪي؟‬ ‫در ﻛﺮﺑﺒﻼ؟ ﻳﺎ ﺣﺮم ﻣﺎدرﺗﺎن ؟‬ ‫اﻣﺮوز اﮔﺮ آﺧﺮ ﻋﻤﺮم ﺑﺎﺷﺪ‪...‬‬ ‫ﮔﺮﻳﻢ ز ﻏﻢ ﻋﻤﺮ ﻛﻢ ﻣﺎدرﺗﺎن‬ ‫اﻧﮕﺎر ز ﭘﺸﺖ در ﺑﻠﻨﺪ اﺳﺖ ﻫﻨﻮز‬ ‫ﺑﺎ ﻫﺮ ﻟﮕﺪ‪ ،‬اي ﻣﺤﺴﻨﻢِ ﻣﺎدرﺗﺎن‬ ‫اي ﻣﻨﺘﻘﻢ ﭘﻬﻠﻮي زﻫﺮا ﻣﻬﺪي‬ ‫ﺑﺮﮔﺮد‪ ،‬ﺑﻪ ﻗﺎﻣﺖ ﺧﻢ ﻣﺎدرﺗﺎن‬ ‫آﻧﻘﺪر ﻧﻴﺎﻣﺪي ﻛﻪ دﺷﻤﻦ ﺳﻮزاﻧﺪ‬ ‫در آﺗﺶ ﻛﻴﻨﻪ ﭘﺮﭼﻢ ﻣﺎدرﺗﺎن‬ ‫ﺑﮕﺬار ﺑﺴﻮزﻧﺪ ﻛﻪ ﺗﺎ ﻣﺤﺸﺮ ﻫﻢ‬ ‫ﺑﺎﻻﺳﺖ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻋﻠﻢ ﻣﺎدرﺗﺎن‬ ‫ﻣﺮﺛﻴﻪ ﺣﻀﺮت زﻫﺮا )س(‬ ‫دﺳﺖ ﻧﻮازﺷﺶ دﮔﺮ از ﻛﺎر ﻣﺎﻧﺪه اﺳﺖ‬ ‫ﺑﺮ ﺑﺎزوﻳﺶ ﻣﺪال ﻏﻢ ﻳﺎر ﻣﺎﻧﺪه اﺳﺖ‬

‫‪1‬‬


‫‪4‬‬ ‫‬ ‫ اول‬ ‫ﺑﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﻧﺎ ﻧﺪارد و ﻗﺎﻣﺖ ﻛﻤﺎن ﺷﺪه‬ ‫ﭼﻮن ﻛﻮه ﭘﺸﺖ ﺣﻴﺪر ﻛﺮار ﻣﺎﻧﺪه اﺳﺖ‬ ‫اﻳﻦ ﻳﻜﻲ دو روز آﺧﺮ ﺧﻮدش در و ﺑﺎز ﻛﺮد‪،‬ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺬار اﻳﻦ ﻋﻘﺪه ﺗﻮ دل آﻗﺎم ﻧﻤﻮﻧﻪ‪،‬ﻣﻦ و ﭘﺸﺖ در ﺑﺒﻴﻨﻪ‪،‬ﺟﺎن‬ ‫ﺣﻀﺮت زﻫﺮا ﺑﺨﻴﻞ ﻧﺒﺎﺷﻲ ﻧﺎﻟﻪ ﺗﻮ رﻫﺎ ﻛﻦ‪،‬‬ ‫ﻫﺮ ﺷﺐ ﺑﺮاي ﻏﺮﺑﺖ و ﻣﻈﻠﻮﻣﻲ ﻋﻠﻲ‬ ‫ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﮔﺮﻳﻪ ﻛﺮده و ﺑﻴﺪار ﻣﺎﻧﺪه اﺳﺖ‬ ‫ﺣﺎﻟﺶ وﺧﻴﻢ ﺗﺮ ﺷﺪه از ﺣﺮص و ﺟﻮﺷﻬﺎ‬ ‫ﻏﺼﻪ زﻳﺎد ﺧﻮرده ﻛﻪ ﺑﻴﻤﺎر ﻣﺎﻧﺪه اﺳﺖ‬ ‫زﻳﻨﺐ ﺣﺮﻳﻒ آن ﻫﻤﻪ ﺧﻮﻧﺮﻳﺰي اش ﻧﺸﺪ‬ ‫در ﻛﺎر اﻳﻦ ﻣﺮﻳﻀﻪ ﭘﺮﺳﺘﺎر ﻣﺎﻧﺪه اﺳﺖ‬ ‫روﺿﻪ ﺑﺨﻮﻧﻢ ﺑﺮات‪،‬ﻛﺎﻧﻮن ﺗﻮﺟﻪ‪،‬ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪ ي زﻫﺮا‪،‬زﻳﻨﺒﻪ‪،‬راه ﻣﻲ رن ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪ‪،‬ﻫﻤﻪ ﻧﮕﺎه ﺑﻪ زﻳﻨﺐ ﻣﻲ ﻛﻨﻦ‪،‬آﺧﻪ‬ ‫ﭘﺮﺳﺘﺎر زﻳﻨﺒﻪ‪،‬ﻳﻪ ﺣﺮﻓﻲ ﺑﺰﻧﻢ‪،‬ﺑﺨﺪا از درون دارم ﻣﻲ ﺳﻮزم‪،‬ﻳﻪ ﺣﺮﻓﻲ ﺑﺮات ﺑﺰﻧﻢ‪،‬ﻧﻤﻲ دوﻧﻢ ﭼﻘﺪر ﻣﻲ ﺗﻮﻧﻢ اﻳﻦ‬ ‫ﺣﺮف و ﺑﺎز ﻛﻨﻢ‪،‬ﭼﻘﺪر از ﻣﻦ ﭘﺬﻳﺮاﻳﻲ ﻣﻲ ﻛﻨﻲ‪،‬ﺑﺎ ﻧﺎﻟﻪ ات‪،‬ﻗﺮﺑﻮن اﻳﻦ زﻳﻨﺐ ﺑﺮم‪،‬ﻛﻪ از ﭼﻬﺎر ﺳﺎﻟﻪ ﮔﻲ ﭘﺮﺳﺘﺎر‬ ‫ﺷﺪ‪،‬ﺑﮕﻢ‪،‬اﻣﺎ ﺑﻤﻴﺮم ﺑﺮاش‪،‬ﭘﺮﺳﺘﺎر ﻫﺮﻛﻲ ﺷﺪ ﺑﺎاﻻﺧﺮه رﻓﺖ‪،‬از ﻫﺮ ﻛﻲ ﭘﺮﺳﺘﺎري ﻛﺮد‪،‬داﻏﺶ ﺑﻪ دﻟﺶ ﻣﻮﻧﺪ‪،‬ﻓﻘﻂ‬ ‫اﻣﺎم ﺳﺠﺎد زﻧﺪه ﻣﻮﻧﺪ‪،‬اﻣﺎ ﻫﺮﻛﻲ رو زﻳﻨﺐ ﭘﺮﺳﺘﺎري ﻛﺮد‪،‬ﺗﻨﻬﺎش ﮔﺬاﺷﺖ‪،‬از ﻫﺮ ﭘﺮﺳﺘﺎري ﻳﻪ ﺧﺎﻃﺮه ﺗﻠﺦ ﺗﻮ ذﻫﻦ‬ ‫زﻳﻨﺐ ﻣﻮﻧﺪه‪،‬ﻣﻦ ﻳﻜﻲ ﻳﻜﻲ ﺟﻠﻮ ﻣﻲ رم‪،‬ﺻﺒﺮﻛﻦ‪،‬ﺑﻬﺖ ﻣﻲ ﮔﻢ‪،‬اون وﻗﺖ‪،‬ﺳﻪ ﭼﻬﺎر ﺳﺎﻟﻪ ﺑﺎ ﻣﺎدر ﭘﺮﺳﺘﺎري رو ﻳﺎد‬ ‫ﮔﺮﻓﺖ‪،‬ﻣﻲ دوﻧﻲ ﭘﺮﺳﺘﺎري رو ﻛﻲ ﻳﺎد ﮔﺮﻓﺖ‪،‬وﻗﺘﻲ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ ﺗﻮ ﺑﺴﺘﺮ اُﻓﺘﺎد‪،‬ﻣﻲ دﻳﺪ ﻣﺎدرش ﻫﻲ دور ﺑﺎﺑﺎش ﻣﻲ‬ ‫ﭼﺮﺧﻪ‪،‬ﭘﺮﺳﺘﺎري ﻣﻲ ﻛﻨﻪ‪،‬اﻣﺎ از اﻳﻦ ﭘﺮﺳﺘﺎري ﻳﻪ ﺧﺎﻃﺮه ﺗﻠﺦ ﺗﻮ ذﻫﻨﺶ ﻣﻮﻧﺪ‪،‬ﻳﺎدش ﻣﻮﻧﺪ‪،‬ﺗﻮ اوج ﻣﺼﻴﺒﺖ‬ ‫ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ‪،‬ﻣﺎدرش ﻳﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪ زد‪،‬ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻓﻬﻤﻴﺪ اﻳﻦ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻳﻪ ﺳﺮّي داﺷﺖ‪،‬ﺑﻌﺪاًﻓﻬﻤﻴﺪ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ ﺑﻪ ﺑﻲ ﺑﻲ اﻳﻦ ﺟﻮري‬ ‫وﻋﺪه داد ﺑﻮد‪،‬دﺧﺘﺮم ﮔﺮﻳﻪ ﻧﻜﻦ‪ ،‬ﻓﺮاق ﺑﻴﻦ ﻣﻨﻮ ﺗﻮ ﺧﻴﻠﻲ ﻃﻮل ﻧﻤﻲ ﻛﺸﻪ ‪ ،‬ﺑﻌﺪ از ﻧﻮد و ﭘﻨﺞ روز ﻓﻬﻤﻴﺪ اﻳﻦ ﺧﻨﺪه‬

‫‪2‬‬


‫‪4‬‬ ‫‬ ‫ اول‬ ‫ﭼﻲ ﺑﻮده‪،‬ﻳﻪ ﺑﺎر از ﻣﺎدر ﭘﺮﺳﺘﺎري ﻛﺮد‪،‬از ﻫﺮﭘﺮﺳﺘﺎري ﻣﻦ ﻳﻪ ﺧﺎﻃﺮه ﺑﮕﻢ‪،‬دﻟﺸﻮ داري؟‪،‬ﺷﺐ ﺟﻤﻌﻪ اﺳﺖ‪،‬ﭼﻪ‬ ‫ﺧﺎﻃﺮه اي ﺑﮕﻢ‪،‬دﺧﺘﺮم ﺑﻴﺎ ﺑﺸﻴﻦ ﺑﺎﻫﺎت ﺣﺮف دارم‪،‬ﻋﺠﺐ ﭘﺮﺳﺘﺎرﻳﻪ‪،‬دﺧﺘﺮم اﻳﻦ ﺑﻘﭽﻪ رو ﺑﺎز ﻛﻦ‪،‬اﻳﻦ ﻛﻔﻦ اول‬ ‫ﻣﺎل ﻣﻨﻪ‪،‬ﻣﻲ دي ﺑﺎﺑﺎت ﻋﻠﻲ ﻣﻨﻮ ﻛﻔﻦ ﻛﻨﻪ‪،‬ﺑﺒﻴﻦ ﭼﻪ ﺧﺎﻃﺮه ﻫﺎﻳﻲ‪،‬ﻳﻪ دوﻧﺶ آدم و ﻣﻲ ﻛﺸﻪ‪،‬ﻛﻔﻦ دوم ﻣﺎل ﺑﺎﺑﺎت‬ ‫ﻋﻠﻴﻪ‪،‬ﻣﻴﺪي داداش ﺣﺴﻨﺖ ﺑﺎﺑﺎ ﺗﻮ ﻛﻔﻦ ﻛﻨﻪ‪،‬ﻛﻔﻦ ﺳﻮم‪،‬ﻣﺎل داداﺷﺖ ﻣﺠﺘﺒﻲ اﺳﺖ‪،‬ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪي ﺣﺴﻴﻦ‪،‬ﻳﻪ دﻓﻌﻪ دﻳﺪ‬ ‫اﻳﻦ ﺑﻘﭽﻪ داره ﺟﻤﻊ ﻣﻲ ﺷﻪ‪،‬ﻳﻪ ﭘﻴﺮاﻫﻦ و رو دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ‪،‬آخ ﻛﺮﺑﻼ‪ ،‬اﻳﻨﻢ ﻳﻪ ﺧﺎﻃﺮه‪ ،‬از ﻳﻪ ﭘﺮﺳﺘﺎرﻳﻪ دﻳﮕﻪ ﺑﺮات‬ ‫ﺧﺎﻃﺮه ﺑﮕﻢ‪،‬ﻣﺎدره ﺷﻢ رﻓﺖ‪،‬ﭼﻨﺪ ﺳﺎل ﻃﻮل ﻛﺸﻴﺪ از ﺑﺎﺑﺎش ﭘﺮﺳﺘﺎري ﻛﺮد‪،‬ﻳﻪ ﺧﺎﻃﺮه ام از ﺑﺎﺑﺎ ﺑﮕﻢ‪،‬اون ﺷﺐ‬ ‫ﻫﻤﻪ ﺟﻤﻊ ﺑﻮدن‪،‬ﺻﺪا زد ﺑﭽﻪ ﻫﺎي زﻫﺮا ﺑﻤﻮﻧﻦ‪،‬ﺑﻘﻴﻪ ﺑﺮن‪،‬زﻳﻨﺐ ﻳﻪ ﻃﺮف‪،‬اُم ﻛﻠﺜﻮم ﻳﻪ ﻃﺮف‪،‬ﺣﺴﻴﻦ ﻳﻪ ﻃﺮف اﻣﺎم‬ ‫ﺣﺴﻦ ﻳﻪ ﻃﺮف‪،‬زﻳﻨﺐ ﻳﺎدش ﻧﻤﻲ ره‪،‬داداش ﻋﺒﺎس اُﻣﺪ ﺑﺮه از اﺗﺎق ﺑﻴﺮون‪،‬ﺑﺎﺑﺎ ﺻﺪاش زد‪،‬ﺑﺎﺑﺎ ﺗﻮ ﺑﻤﻮن ﭘﺴﺮم‪،‬ﺻﺪا‬ ‫زد ﺑﺎﺑﺎ ﻣﻦ ﻛﻪ ﺑﭽﻪ ي زﻫﺮا ﻧﻴﺴﺘﻢ‪،‬ﺑﺬار ﺑﺮم‪،‬ﺧﺠﺎﻟﺘﻢ ﻧﺪه‪،‬زﻳﻨﺐ اﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮه رو ﻳﺎدش ﻣﻲ ره ﻣﮕﻪ‪،‬ﺧﻮدش ﺑﺎ ﭼﺸﻢ‬ ‫ﺧﻮدش دﻳﺪ‪،‬دﺳﺖ ﺣﺴﻴﻦ و ﺗﻮ دﺳﺖ ﻋﺒﺎس ﮔﺬاﺷﺖ ﺑﺎﺑﺎ‪،‬ﻳﻪ روزي ﻣﻲ آد‪،‬ﺣﺴﻴﻨﻢ و ﻛﺮﺑﻼ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻲ ذارن‪،‬‬ ‫ﺣﺴﻴﻦ‪..‬‬ ‫ﻣﻦ ﻧﻤﻲ دوﻧﻢ ﻫﺮ ﺧﺎﻃﺮه اي رو ﺑﺮا زﻳﻨﺐ ورق ﻣﻲ زﻧﻲ‪،‬ﻳﻪ ﺳﺮش ﻛﺮﺑﻼ و ﺣﺴﻴﻦ ه‪،‬ﺑﺎﺑﺎﺷﻢ رﻓﺖ‪ ،‬ﺣﺎﻻ ﺷﺪه‬ ‫ﭘﺮﺳﺘﺎر ﺑﺮادراش‪ ،‬داداش ﺑﺰرﮔﺘﺮ ﻫﻢ رﻓﺖ‪،‬ﺑﺎ ﺟﮕﺮ ﭘﺎره رﻓﺖ‪،‬ﺑﺎ ﺑﺪن ﺳﻮراخ ﺳﻮراخ ﺷﺪه رﻓﺖ‪،‬اﻣﺎ ﺧﺪا رو ﺷﻜﺮ ﺗﻮ‬ ‫اﻳﻦ ﻳﻜﻲ زﻳﻨﺐ ﺧﻴﻠﻲ ﻧﺪﻳﺪ ﭼﻪ ﺟﻮري رﻓﺖ‪،‬اﻣﺎ ﻫﻤﻪ اﻳﻨﻬﺎ ﻛﻨﺎر‪،‬ﻣﻦ ﻣﻲ ﺧﻮام ﻳﻪ ﭘﺮﺳﺘﺎري رو اﻣﺸﺐ ﺑﮕﻢ‪،‬ﺧﻴﻠﻲ‬ ‫ﻫﺎ رو ﻛﻨﺎر ﮔﺬاﺷﺘﻢ‪ ،‬روﺿﻪ ‪،‬روﺿﻪ آﻣﺎري‪،‬ﺑﻪ اﺻﻄﻼح روﺿﻪ ﺧﻮﻧﻬﺎ‪،‬ﻳﻌﻨﻲ ﻣﻲ ﺗﻮﻧﻲ آﻣﺎر ﺑﺪي ‪،‬دوﻧﻪ دوﻧﻪ ﺟﺎﻫﺎﻳﻲ‬ ‫ﻛﻪ زﻳﻨﺐ ﭘﺮﺳﺘﺎري ﻛﺮده‪،‬ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ واﻳﺴﺘﺎده‪،‬اﻣﺎ ﻣﻦ ﻫﻤﻪ رو ﺣﺬف ﻣﻲ ﻛﻨﻢ‪،‬ﻳﻪ ﭘﺮﺳﺘﺎري دﻳﮕﻪ ام ﻛﺮد‪،‬اوﻧﻢ آﺧﺮش‬ ‫رﻓﺖ‪،‬اﻣﺎ اﻳﻦ ﻳﻜﻲ ‪ ،‬ﻳﻪ ﺟﻮر دﻳﮕﻪ دل زﻳﻨﺐ وآﺗﻴﺶ زد‪،‬اﮔﻪ ﻣﺎدرش و ﭘﺮﺳﺘﺎري ﻛﺮد‪،‬ﺑﺎﺑﺎش ﺑﻮد‪،‬داداﺷﺎش‬ ‫ﺑﻮدن‪،‬اﮔﻪ ﺑﺎﺑﺎﺷﻮ ﭘﺮﺳﺘﺎري ﻛﺮد‪،‬دو ﺗﺎ داداﺷﺎش ﺑﻮدن‪،‬اﮔﻪ ﮔﻔﺘﻲ ﻛﺠﺎ ﺑﺮﻳﻢ‪،‬ﻳﻪ ﺟﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﻲ ﺑﺮو ﺑﺮﮔﺮد‪،‬ﺟﻮاب‬ ‫ﺑﺪن‪،‬اﮔﻪ داداﺷﺎش و ﭘﺮﺳﺘﺎري ﻛﺮد‪،‬ﻫﺮ ﻛﺪوم ﺑﻪ ﻳﻪ ﻧﻮﻋﻲ زﻳﻨﺐ و آروم ﻛﺮدن‪،‬اﻣﺎ از ﺧﺮاﺑﻪ ي ﺷﺎم‪،‬ﺑﺮاي دﺧﺘﺮ‬ ‫ﺳﻪ ﺳﺎﻟﻪ ﺳﻨﮓ ﺗﻤﻮم ﮔﺬاﺷﺖ‪،‬ﭼﺮا؟ﻫﺮ ﺟﺎﻳﻲ رﻗﻴﻪ رو زدن ‪،‬ﺧﻮدﺷﻮ اﻧﺪاﺧﺖ رو اﻳﻦ دﺧﺘﺮ‪،‬آي‪،‬آﺧﻪ ﺗﻮ اﻣﺎﻧﺖ‬ ‫ﺣﺴﻴﻨﻤﻲ‪ ،‬ﺷﺐ آﺧﺮﭼﻴﻜﺎر ﻛﺮد‪ ،‬واي واي ﺑﮕﻢ ﻛﺠﺎ ﭘﺮﺳﺘﺎري ﻛﺮد‪ ،‬ﺑﮕﻢ ﻛﺠﺎ‪ ،‬اون ﺟﺎﻳـﻲ ﻛﻪ دﻳﺪ دارن ﺑﺎ ﭼـﻮب‬

‫‪3‬‬


‫‪4‬‬ ‫‬ ‫ اول‬ ‫ﺧﻴﺰران ﻣﻲ زﻧﻦ‪،‬ﻫﻲ ﺟﻠﻮ ﭼﺸﺎي رﻗﻴﻪ رو ﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬اﻳﻦ ﺑﭽﻪ ﭼﻴﺰي ﻧﺒﻴﻨﻪ‪،‬اﻣﺎ وﻗﺘﻲ ﺳﺮ ﺑﺮﻳﺪه رو ﺑﻐﻞ ﻛﺮد‪،‬اﻣﺎ اﻳﻦ‬ ‫ﻟﺒﺎ ﭼﺮا ﭘﺎره اﺳﺖ‪ ،‬ﺣﺴﻴﻦ‪ ....‬اداﻣﻪ ﺑﺪم اﻳﻦ ﺷﻌﺮ و ﻧﻤﻲ دوﻧﻢ ﻃﺎﻗﺘﺶ رو داري ﻳﺎﻧﻪ‬ ‫ﺧﺮاﺑﻪ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺑﻬﺘﺮ از ﺟﻨﺎن اﺳﺖ‬ ‫دل ﭘﻴﺮم ﺑﻪ ﺷﻮق ﺗﻮ ﺟﻮان اﺳﺖ‬ ‫اﮔﺮ ﺧﻮﻧﻲ ﺷﺪه ﻟﺐ ﻫﺎي ﺧﺸﻜﺖ‬ ‫ﮔﻤﺎﻧﻢ ﺟﺎي ﭼﻮب ﺧﻴﺰران اﺳﺖ‬ ‫ﺣﺎﻻ دﺳﺘﺎﺗﻮ ﺑﻴﺎر ﺑﺎﻻ ﺳﻔﺮه دار اﻣﺸﺐ ﺣﺴﻴﻦ و زﻳﻨﺐ اﻧﺪ‪،‬ﺷﺐ ﻋﺸﻖ ﺑﺎزﻳﻪ ﺧﻮب ﺧﺮج ﻛﻦ ﻳﻪ ﺧﺮﻳﺪار داري ‪،‬ﻛﻲ‬ ‫ﺑﻬﺘﺮ از زﻫﺮا‪،‬ﻛﺪوم ﺳﻔﺮه ﺑﻬﺘﺮ از ﺳﻔﺮه ﻋﺰاي ﺑﻲ ﺑﻲ‪،‬ﭼﻪ اﺳﻤﻲ ﺑﻬﺘﺮ از ﻧﺎم ﺣﺴﻴﻦ‪،‬دﺳﺖ ﺗﻮ ﺑﻴﺎر ﺑﺎﻻ‪،‬ﺑﻪ زﻫﺮا و‬ ‫ﺑﭽﻪ ﻫﺎي زﻫﺮا‪،‬ﺑﻪ ﺣﺴﻴﻦ زﻫﺮا‪،‬اﻟﻬﻲ اﻟﻌﻔﻮ‬

‫‪4‬‬


‫‪4‬‬ ‫‬ ‫ دوم‬ ‫زﻣﺰﻣﻪ اﻣﺎم زﻣﺎن)ع(‬ ‫اﻳﻦ روزﻫﺎ ﻛﻪ ﻣﺎدرﻣﺎن ﺑﻴﻦ ﺑﺴﺘﺮ اﺳﺖ‬ ‫دل ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﻮاﻳﻲ‪ ‬دﻳﺪار دﻟﺒﺮ اﺳﺖ‬ ‫ﻣﺎدر ﺿﻌﻴﻒ و ﺑﻲ رﻣﻖ وﻗﺪﻛﻤﺎن ﺷﺪه‬ ‫ﺧﻮن ﻟﺨﺘﻪ ﻫﺎي ﺳﻴﻨﻪ ي ﺑﻴﻤﺎر ﺑ‪‬ﺮ در اﺳﺖ‬ ‫او‪‬ل دﻋﺎي ﻫﺮﺷﺐ او در ﻧﻤﺎز ﺷﺐ‬ ‫ﺗﻌﺠﻴﻞ در وﻓﺎت و وﺻﺎل ﭘﻴﻤﺒﺮ اﺳﺖ‬ ‫اﻳﻦ ﻗﺎﻣﺖ ﻛﻤﺎﻧﻲ‪ ‬و رﺧﺴﺎر ارﻏﻮان‬ ‫ﺗﺄﺋﻴﺪ آن ﺳﻔﺎرش اﻳ‪‬ﺎم آﺧﺮ اﺳﺖ‬ ‫او در وﻃﻦ ﻏﺮﻳﺒﻪ و در ﻛﻮﭼﻪ ﻫﺎي ﺗﻨﮓ‬ ‫ﺳﻴﻠﻲ ﺣﻮاﻟﻪ ي رخ ﺑﺎﻧﻮي ﺣﻴﺪر اﺳﺖ‬ ‫ﺣﺮف ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺟﺰ ﻏﻢ و اﻓﻐﺎن و آه ﻧﻴﺴﺖ‬ ‫ﮔﻮﺷﻲ ﺑﺮاي ﺣﺮف ﻋﻠﻲ ﻏﻴﺮ ﭼﺎه ﻧﻴﺴﺖ‬ ‫اﻳﻦ روزﻫﺎ ﻛﻪ ﻳﺎس ﻋﻠﻲ ﻗﺪﺧﻤﻴﺪه اﺳﺖ‬ ‫دل ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮاي ﻇﻬﻮرت ﺗﭙﻴﺪه اﺳﺖ‬ ‫ﻓﻀﻪ ﺗﻮان ﻳﺎري‪ ‬ﻣﺠﺮوح را ﻧﺪاﺷﺖ‬ ‫آﻗﺎ ﮔﻤﺎن ﻛﻨﻢ ﻛﻪ زﻣﺎﻧﺶ رﺳﻴﺪه اﺳﺖ‬ ‫وﻗﺘﻲ ﻛ‪‬ﺸﺎن ﻛﺸﺎن ﻗﺪﻣﻲ راه ﻣﻴﺮود‬ ‫ﺧﻮﻧﺎﺑﻪ ﻫﺎ ﺗﻤﺎم ﻣﺴﻴﺮش ﻛﺸﻴﺪه اﺳﺖ‬ ‫اﻳﻦ ﺳﻮي ﺧﺎﻧﻪ ﻓﺎﻃﻤﻪ روﻳﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ و‬ ‫آن ﺳﻮ ﺣﺴﻦ ﻧﺸﺴﺘﻪ و رﻧﮕﺶ ﭘﺮﻳﺪه اﺳﺖ‬

‫‪5‬‬


‫‪4‬‬ ‫‬ ‫ دوم‬ ‫اﻳﻦ ﺳﻮي ﺧﺎﻧﻪ ﻓﺎﻃﻤﻪ روﻳﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ و‬ ‫آن ﺳﻮ ﺣﺴﻦ ﻧﺸﺴﺘﻪ و رﻧﮕﺶ ﭘﺮﻳﺪه اﺳﺖ‬ ‫ﺑﻐﻀﺶ ﺣﻜﺎﻳﺘﻲ ﺷﺪ و داﻧﻲ ﺑﻪ ﻣﻦ ﭼﻪ ﮔﻔﺖ؟‬ ‫از ﺿﺮب ﻛﻴﻨﻪ و رخ و دﻳﻮار ﻛﻮﭼﻪ ﮔﻔﺖ‬ ‫اﻳﻦ روزﻫﺎ ﻛﻪ ﺷﺎل ﻋﺰا روي دوش ﻣﺎﺳﺖ‬ ‫ﺗﻌﺠﻴﻞ در ﻇﻬﻮر ﻋﺪاﻟﺖ ﺳﺮوش ﻣﺎﺳﺖ‬ ‫ﺣﺮف از ﺑﻘﻴﻊ ﺧﺎﻛﻲ‪ ‬و ﻗﺒﺮ ﻧﻬﺎن ﺷﺪه‬ ‫ﻓﺮﻳﺎد اﻟﻌﺠﻞ ﮔﻞ زﻫﺮا ﺧﺮوش ﻣﺎﺳﺖ‬ ‫ﻧﻴﻠﻮﻓﺮي ﻛﻨﺎر دري ﻣﻲ ﺧﻮرد زﻣﻴﻦ‬ ‫ﻓﻀﱢﻪ ﺑﻪ داد‪‬ﻣﻦ ﺑِﺮﺳ‪‬ﺶ ﺗﻮي ﮔﻮش ﻣﺎﺳﺖ‬ ‫ﺳﻘﻂ ﺑﻨﻔﺸﻪ در ر‪‬ﺣ‪‬ﻢِ ﻻﻟﻪ ي ﻧﺒﻲ‬ ‫آﺛﺎرش اﺧﺘﻼل در آرام ﻫﻮش ﻣﺎﺳﺖ‬ ‫ﺗﺪﻓﻴﻦ ﺷﺐ ﺣﻜﺎﻳﺖ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻋﺸﻖ ﺑﻮد‬ ‫ﻧﻘﺶ ﻣﺰارِ ﮔﻢ ﺑﻪ دل ﻏﻢ ﻓﺮوش ﻣﺎﺳﺖ‬ ‫اﻳﻦ ﻋﺎﺷﻖ و ﺣﻜﺎﻳﺖ ﺑﻴﻤﺎر ﻧﺎﺗﻮان‬ ‫ذﻛﺮم ﺷﺒﺎﻧﻪ روز ﺑﻴﺎ ﺻﺎﺣﺐ اﻟﺰﻣﺎن‬ ‫ﻣﺮﺛﻴﻪ ﺣﻀﺮت زﻫﺮا )س(‬ ‫ﻣﻦ ﻣﻴﺮوم دﮔﺮ ز ﻛﻨﺎرت ﭘﺴﺮ ﻋﻤﻮ‬ ‫دﻳﺪار ﻣﺎ ﺑﻪ روز ﻗﻴﺎﻣﺖ ﭘﺴﺮ ﻋﻤﻮ‬ ‫ﻣﻦ ﻣﻴﺮوم و ﻣﻮﻧﺲ ﺷﺐ ﻫﺎت ﻣﻴﺸﻮد‬

‫‪6‬‬


‫‪4‬‬ ‫‬ ‫ دوم‬ ‫ﻳﻚ ﭼﺎه و ﻗﺒﺮ ﻣﺨﻔﻲ و ﻏﺮﺑﺖ ﭘﺴﺮ ﻋﻤﻮ‬ ‫ﻣﻦ ﺣﺎﺿﺮم ﻗﺴﻢ ﺑﺨﻮرم ﻛﻪ ﻧﺪﻳﺪه ام‬ ‫از ﺗﻮ ﺑﻪ ﻏﻴﺮ ﻣﻬﺮ و ﻣﺤﺒﺖ ﭘﺴﺮ ﻋﻤﻮ‬ ‫اﻳﻦ روزﻫﺎ ﻫﻤﻪ ﻳﺎدم ﻓﺘﺎده اﻧﺪ‬ ‫ﮔﻮﻳﺎ زﺗﻮ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺟﻮاب ﭘﺴﺮ ﻋﻤﻮ‬ ‫ﻣﻦ ﺑﻬﺮ دﻳﺪﻧﺸﺎن ﻫﻴﭻ ﻧﺪارم ﻋﻼﻗﻪ اي‬ ‫ﭼﻨﺪ ﮔﺮوه ﺗﻮ اﻳﻦ ﻣﺪت ﺑﻴﻤﺎري و ﺑﺴﺘﺮي ﺑﻮدن ﺑﻲ ﺑﻲ اوﻣﺪﻧﺪ ﺑﻬﺶ ﺳﺮ زدﻧﺪ‪،‬ﻳﻪ ﮔﺮوه زﻧﺎن ﻣﻬﺎﺟﺮ و اﻧﺼﺎر‬ ‫اوﻣﺪﻧﺪ‪،‬اوﻣﺪﻧﺪ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ دور ﺑﺴﺘﺮ ﺑﻲ ﺑﻲ‪،‬ﻳﻪ ﻛﺪوم از اﻳﻦ زن ﻫﺎ ﻳﻪ ﺳﺌﻮال از ﺑﻲ ﺑﻲ ﻛﺮد‪،‬ﺻﺪا زد‪:‬ﻛﻴﻒ اَﺻﺒﺤﺖ‬ ‫ﻳﺎ ﺑﻨﺖ رﺳﻮل اﷲ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﻳﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺷﺐ ﻫﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺻﺒﺢ ﻣﻲ ﻛﻨﻲ‪،‬ﮔﻮش ﻣﻲ ﻛﻨﻲ ‪،‬ﻓﺪات ﺑﺸﻢ ﻣﺎدر‪،‬ﻳﻪ ﻛﻠﻤﻪ از‬ ‫ﺧﻮدش ﻧﮕﻔﺖ‪،‬ﻳﻪ ﻛﻠﻤﻪ از دردﻫﺎي دروﻧﺶ ﻧﮕﻔﺖ‪،‬ﻣﻲ دوﻧﻲ ﺟﻮاب اﻳﻦ زن و ﭼﻲ داد‪،‬ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻲ ﺧﻮاي ﺑﺪوﻧﻲ‬ ‫ﺷﺐ و ﭼﻪ ﺟﻮري ﺻﺒﺢ ﻣﻲ ﻛﻨﻢ؟از دﻧﻴﺎي ﺷﻤﺎ ﺑﻴﺰارم‪،‬از دﻧﻴﺎي ﭘﺮ از ﻧﻴﺮﻧﮓ و ﻓﺮﻳﺐ ﺷﻤﺎ ﺑﺪم ﻣﻲ آد‪،‬از ﻣﺮداﺗﻮن‬ ‫ﺗﻌﺠﺐ ﻣﻲ ﻛﻨﻢ‪،‬اﷲ اﻛﺒﺮ‪،‬ﺑﺒﻴﻦ ﺗﻮ‪،‬اﻳﻦ ﺣﺮﻓﺎي ﺑﻲ ﺑﻲ ﭼﻘﺪر ﺣﺮف ﻫﺴﺖ‪،‬ﺑﻲ ﺑﻲ ﺑﻪ اﻳﻦ زن ﻫﺎي اﻧﺼﺎر و ﻣﻬﺎﺟﺮ‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻌﺠﺐ ﻣﻲ ﻛﻨﻢ از ﻣﺮداﺗﻮن‪،‬ﻣﮕﻪ ﻧﺸﻨﻴﺪﻧﺪ ﺑﺎﺑﺎم ﮔﻔﺖ‪:‬ﻏﻀﺐ ﻓﺎﻃﻤﻪ‪،‬ﻏﻀﺐ ﺧﺪاﺳﺖ‪،‬ﺑﺮﻳﺪ ﺑﻪ ﻣﺮداﺗﻮن ﺑﮕﻴﺪ‬ ‫ﻣﻦ ﻏﻀﺐ ﻛﺮدم‪،‬ﻣﻦ از دﺳﺘﺸﻮن ﻋﺼﺒﺎﻧﻴﻢ‪،‬ﻧﺎراﺣﺘﻢ‪،‬ﺑﻪ ﻣﺮداﺗﻮن ﺑﮕﻴﺪ زود ﺷﻤﺸﻴﺮاﺷﻮن ﻛُﻨﺪ ﺷﺪ‪،‬ﻣﻦ ﻋﺒﺎرت‪ ‬ﻣﻌﻨﻲ‬ ‫ﻣﻲ ﻛﻨﻢ ﺑﺮات‪،‬ﭼﻴﺰي از ﺧﻮدم ﻧﻤﻲ ﮔﻢ‪،‬ﻋﻴﻦ ﺗﺎرﻳﺨﻪ‪،‬زود ﻋﻠﻲ ِ ﻣﻨﻮ ﺗﻨﻬﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻴﺪ‪،‬رواﻳﺖ ﻣﻲ ﮔﻪ اﻳﻨﻘﺪر اﻳﻦ زﻧﻬﺎ‬ ‫ﻣﻨﻘﻠﺐ ﺷﺪﻧﺪ‪،‬رﻓﺘﻨﺪ ﻫﺮ ﻛﺪوم ﺧﻮﻧﻪ ﻫﺎﺷﻮن‪،‬ﺑﺎ ﻣﺮداﺷﻮن ﺻﺤﺒﺖ ﻛﺮدﻧﺪ‪،‬ﻫﻤﻮن ﺷﺐ ﻳﺎ ﻓﺮدا ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ‪،‬ﻣﺮدﻫﺎ رﻳﺨﺘﻨﺪ‬ ‫در ﺧﻮﻧﻪ ي ﻣﻮﻻ‪،‬ﮔﻔﺘﻨﺪ‪:‬آﻗﺎ ﻣﺎرو ﺑﺒﺨﺶ‪،‬ﻣﺎ ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻳﻢ ﭼﻴﻜﺎر ﻛﺮدﻳﻢ‪،‬ﺑﺨﺪا‪،‬ﻣﻦ اﻳﻦ ﻳﻪ ﺟﻤﻠﻪ رو ﻛﻪ ﻣﻲ ﺧﻮﻧﻢ‪،‬ﺑﻨﺪ‬ ‫ﺑﻨﺪ وﺟﻮدم درد ﻣﻲ ﮔﻴﺮه‪،‬ﻣﻲ دوﻧﻲ ﺑﻪ ﻣﻮﻻ ﭼﻲ ﮔﻔﺘﻨﺪ‪،‬اي ﻛﺎش ﻻل ﻣﻲ ﺷﺪﻳﺪ ﻧﻤﻲ ﮔﻔﺘﻴﺪ‪،‬ﺑﻪ ﻋﻠﻲ ﮔﻔﺘﻨﺪ‪ :‬ﻋﻠﻲ‬ ‫ﻣﺎ ﻓﻬﻤﻴﺪﻳﻢ‪،‬ﺣﻖ ﺑﺎﺗﻮ اﺳﺖ‪،‬وﻟﻲ ﻛﺎر از ﻛﺎر ﮔﺬﺷﺖ‪،‬ﻣﺎ دﻳﮕﻪ ﺑﻴﻌﺖ ﻛﺮدﻳﻢ ﺑﺎ اﺑﻮﺑﻜﺮ‪،‬ﻛﺎش زودﺗﺮ ﻓﺎﻃﻤﻪ اﻳﻦ ﺣﺮﻓﺎرو‬ ‫ﻣﻲ زد‪،‬ﺑﻲ ﺑﻲ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﮕﻮ ﺑﺮﻧﺪ‪،‬ﻣﻦ ﭘﻴﺶ ﺑﺎﺑﺎم ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ ﮔﻠﻪ ﺷﻮﻧﻮ ﻣﻲ ﻛﻨﻢ‪،‬ﻳﻪ ﮔﺮوه دﻳﮕﻪ اوﻣﺪﻧﺪ ﻣﻼﻗﺎت‪،‬ﺳﺨﺘﻤﻪ‬ ‫ﺑﮕﻢ ﻛﻴﺎ ‪،‬اوﻣﺪﻧﺪ وﻟﻲ ﻣﻲ ﮔﻢ‪،‬اون دو ﻧﻔﺮ‪،‬ﻳﻜﻲ دو ﺑﺎر اوﻣﺪﻧﺪ ﺑﻲ ﺑﻲ ردﺷﻮن ﻛﺮد‪ ،‬ﮔﻮش ﺑﺪه ﺣﺮف دارم ‪ ،‬ﻫﺎ ‪ ،‬ﺑﺎر‬

‫‪7‬‬


‫‪4‬‬ ‫‬ ‫ دوم‬ ‫از راه ﻋﻠﻲ وارد ﺷﺪﻧﺪ‪،‬رﻓﺘﻨﺪ ﭘﻴﺶ اﻣﻴﺮاﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ‪،‬ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺗﻮ ﺑﻪ زﻫﺮات ﺑﮕﻮ‪،‬آخ ﻏﺮﻳﺐ ﻋﻠﻲ‪،‬ﻳﻪ ﻧﮕﺎه ﺗﻮ ﭼﺸﻤﺎﺷﻮن‬ ‫ﻛﺮد‪،‬ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺷﻤﺎ ﻛﺎر ﺧﻮدﺗﻮﻧﻮ ﻛﺮدﻳﺪ‪،‬ﻣﻲ ﺧﻮاي ﭼﻴﻜﺎر ﻛﻨﻴﺪ ﺑﻴﺎﻳﺪ ﻋﻴﺎدت‪،‬اﻳﻨﻘﺪر ﻧﺎﻧﺠﻴﺐ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻣﻲ دوﻧﺴﺘﻨﺪ اﻳﻦ‬ ‫ﻣﺮدم ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﺑﻴﻨﻨﺪ‪،‬ﻣﻲ ﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ‪،‬ﻳﻪ ﺟﻮري واﻧﻤﻮد ﻛﻨﻨﺪ‪،‬ﻛﻪ ﻣﺎ ﻛﺎري ﻧﻜﺮدﻳﻢ‪،‬ﻣﺎ اﮔﻪ زﻫﺮارو زده‬ ‫ﺑﻮدﻳﻢ‪،‬ﻋﻴﺎدﺗﺶ ﻧﻤﻲ رﻓﺘﻴﻢ‪،‬ﻟﺬا از راه ﻋﻠﻲ وارد ﺷﺪﻧﺪ‪،‬ﻗﺮﺑﻮﻧﺖ ﺑﺮم ﻋﻠﻲ ﺟﺎن ﭼﻘﺪر ﺗﻮ ﺑﺰرﮔﻮاري‪،‬اوﻣﺪ ﻧﺸﺴﺖ ﺟﻠﻮ‬ ‫ﺑﻲ ﺑﻲ‪،‬ﺑﻲ ﺑﻲ ﺟﺎن از ﻣﻦ اﻳﻦ دو ﺗﺎ ﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﺑﻴﺎن‪،‬ﺑﺒﻴﻦ ﻓﺎﻃﻤﻪ اي ﻛﻪ اوﻧﻬﺎ رو رد ﻛﺮد‪،‬ﺗﺎ اﺳﻢ ﻋﻠﻲ اوﻣﺪ‪،‬ﻣﻲ‬ ‫ﺧﻮاد ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﮕﻪ ﻋﺸﻖ ﻋﻠﻲ ﺑﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﭼﻪ ﻛﺮده‪،‬ﻳﻪ ﺟﻤﻠﻪ ﮔﻔﺖ‪،‬ﺑﻪ اﻋﺘﻘﺎد ﻣﻦ اﻳﻦ ﺟﻤﻠﻪ‪،‬ﻳﻪ ﺷﺐ روﺿﻪ اﺳﺖ‪،‬‬ ‫ﻫﻴﭽﻲ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﮕﻲ‪،‬اﻳﻦ و ﺑﮕﻲ و ﮔﺮﻳﻪ ﻛﻨﻲ‪.‬‬ ‫ﺻﺪا زد ﻋﻠﻲ‪ :‬أﻟﺒ‪‬ﻴﺖ‪ ‬ﺑ‪‬ﻴﺘُﻚ‪ ، ‬ﻳﻌﻨﻲ ﻋﻠﻲ ﺧﻮﻧﻪ‪،‬ﺧﻮﻧﻪ ي ﺗﻮ اﺳﺖ و‪ ‬اﻟﺤ‪‬ﺮَّة أﻣ‪‬ﺘُﻚ‪، ‬ﻓﺎﻃﻤﻪ ام ﻛﻨﻴﺰ ﺗﻮاﺳﺖ‪،‬اﺧﺘﻴﺎر ﻣﻦ‬ ‫دﺳﺖ ﺗﻮ اﺳﺖ ﻣﻮﻻ‪،‬اﮔﻪ ﺗﻮ ﺑﮕﻲ ﺑﻴﺎن‪،‬ﭼﺸﻢ‪،‬ﭼﻘﺪر ﻋﻠﻲ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻛﺸﻴﺪ ﻧﻤﻲ دوﻧﻢ‪،‬ﭼﻘﺪر ﻋﻠﻲ آب ﺷﺪ‪،‬ﻧﻤﻲ‬ ‫دوﻧﻢ‪،‬اوﻣﺪﻧﺪ اﻳﻦ دوﺗﺎ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ‪،‬ﺳﻼم ﻛﺮدﻧﺪ‪،‬ﻣﻦ ﻓﻜﺮ ﻣﻲ ﻛﺮدم‪،‬اﻳﻦ ﺟﻤﻠﻪ زﺑﺎﻧﺤﺎﻟﻪ‪،‬وﻟﻲ ﭼﻨﺪ ﺟﺎي ﺗﺎرﻳﺦ و دﻳﺪم‬ ‫‪،‬ﻋﻴﻦ ﻋﺒﺎرت‪،‬ﺳﻼم ﻛﺮدﻧﺪ‪،‬ﺑﻲ ﺑﻲ ﺟﻮاﺑﺸﻮﻧﻮ ﻧﺪاد‪،‬رو ﺷﻮ ﺑﺮﮔﺮدوﻧﺪ‪،‬ﮔﻔﺖ ﻋﻠﻲ ﻧﻤﻲ ﺧﻮام ﺑﺎ اﻳﻨﻬﺎ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ‪،‬ﻣﻦ‬ ‫ﺣﺮﻓﺎﻣﻮ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻣﻲ ﮔﻢ‪،‬ﺗﻮ ﺑﻪ اﻳﻨﻬﺎ ﺑﮕﻮ‪،‬ﻋﻠﻲ ﺟﺎن ﺑﻬﺸﻮن ﺑﮕﻮ از دﺳﺖ ﺗﻮن ﻧﺎراﺿﻲ ام‪،‬ﻋﻠﻲ ﺟﺎن ﺑﻬﺸﻮن ﺑﮕﻮ‬ ‫‪،‬ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺟﻠﻮﺗﻮﻧﻮ ﻣﻲ ﮔﻴﺮم‪،‬ﻋﻠﻲ ﺟﺎن ﺑﻬﺸﻮن ﺑﮕﻮ‪،‬ﻣﻨﺘﻈﺮم ﭘﻴﺶ ﺑﺎﺑﺎم ﺑﺮﺳﻢ‪،‬ﺣﺮﻓﺎﻣﻮ ﺑﺰﻧﻢ‪،‬ﺑﮕﻢ ﺑﺎﺑﺎ اﻳﻨﻬﺎ ﻣﻨﻮ ﺑﻴﻦ‬ ‫در و دﻳﻮار ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ‪،‬ﺑﺎﺑﺎ اﻳﻨﻬﺎ ﺑﭽﻪ ي ﻣﻨﻮ ﻛﺸﺘﻨﺪ‪،‬اﻟﻬﻲ ﺑﻤﻴﺮم ﺑﺮات ﻣﺎدر‪،‬ﺳﺨﺘﻤﻪ وﻟﻲ ﻣﻲ ﮔﻢ‪،‬ﻣﻴﮕﻦ اﻳﻦ ﺟﻤﻠﻪ‬ ‫ﻫﺎي ﺑﻲ ﺑﻲ‪،‬اﺳﻤﺸﻮ ﻧﻤﻲ ﺑﺮم‪ ،‬اوﻟﻲ ﮔﺮﻳﻪ اش ﮔﺮﻓﺖ‪،‬ﻣﻨﻘﻠﺐ ﺷﺪ ﻧﺎﻧﺠﻴﺐ‪،‬اوﻟﻲ اﻳﻨﻘﺪر ﺗﺎﺛﻴﺮ ﮔﺬاﺷﺖ روش‬ ‫ﺣﺮﻓﻬﺎي ﺑﻲ ﺑﻲ‪،‬ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪،‬ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺖ ﻧﺎراﺣﺘﻲ‪،‬ﭘﺸﻴﻤﻮﻧﻲ‪ ،‬ﻣﻲ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻪ اﻟﺘﻤﺎس ﺑﻴﺎﻓﺘﻪ‪،‬اﻣﺎ دوﻣﻲ دﺳﺘﺸﻮ‬ ‫ﮔﺮﻓﺖ‪،‬ﮔﻔﺖ ﺑﺸﻴﻦ‪،‬ﺑﺎ ﺣﺮﻓﺎي ﻳﻪ زن اﻳﻦ ﺟﻮري ﺑﻬﻢ ﻧﺮﻳﺰ‪،‬ﺗﻮ ﻣﻲ ﺧﻮاي ﺣﻜﻮﻣﺖ ﻛﻨﻲ‪،‬ﻳﻪ زن دو ﺗﺎ ﺷﻜﻮه‬ ‫ﻛﺮده‪،‬ﺧﻮدﺗﻮ ﻧﺒﺎز‪،‬اﺧﻪ ﻣﮕﻪ اﻳﻦ ﻳﻪ زن ﻣﻌﻤﻮﻟﻴﻪ؟‪،‬اﻳﻦ دﺧﺘﺮ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮه‪،‬اﻳﻦ ﺳﻴﺪه ﻧﺴﺎء ﻋﺎﻟﻤﻪ‪ ،‬ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻧﺪ رﻓﺘﻨﺪ ‪ ،‬دﻳﮕﻪ‬ ‫ﻛﻴﺎ اوﻣﺪﻧﺪ ﻣﻼﻗﺎت‪،‬دوﺗﺎ دﻳﮕﻪ ﺷﻮ ﺑﮕﻢ‪،‬روﺿﻪ ام ﺗﻤﺎم‪،‬‬ ‫ﻣﻲ ﮔﻦ‪،‬ﻋﺒﺎس ﻋﻤﻮي ﭘﻴﻐﻤﺒﺮم اوﻣﺪه‪،‬اﻳﻦ ﺧﻴﻠﻲ ﺑﺮام ﺑﺎره دﻟﻪ‪،‬ﻣﻲ رﺳﻢ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺑﻐﻀﻢ دو ﺑﺮاﺑﺮ ﻣﻲ ﺷﻪ‪،‬ﻣﻲ ﮔﻢ‬ ‫اوﻧﻬﺎ ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد ﻛﻲ اﻧﺪ‪،‬اﻣﺎ ﻋﺒﺎس ﻛﻪ ﻋﻤﻮي ﭘﻴﻐﻤﺒﺮه ‪ ،‬ﭼﺮا ‪ ،‬ﻣﻲ ﮔﻦ اوﻣﺪ‪ ،‬ﻓﻀﻪ ﺑﻪ ﻋﺒﺎس ﻋﻤﻮي ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ ‪ ،‬ﮔﻔﺖ‬

‫‪8‬‬


‫‪4‬‬ ‫‬ ‫ دوم‬ ‫ﻛﻪ ﺣﺎل ﺑﻲ ﺑﻲ ﺧﻮب ﻧﻴﺴﺖ‪،‬ﻧﻤﻲ ﺗﻮﻧﻪ ﺷﻤﺎرو ﺑﺒﻴﻨﻪ‪،‬ﻗﺪرت ﻛﻼم ﻧﺪاره‪،‬ﻣﻴﮕﻦ‪،‬ﻋﺒﺎس ﻋﻤﻮي ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ‬ ‫ﺑﺮﮔﺸﺖ‪،‬ﺧﻮﻧﻪ‪،‬ﻳﻜﻲ رو ﻓﺮﺳﺘﺎد دﻧﺒﺎل ﻋﻠﻲ‪،‬ﻳﻪ ﭘﻴﻐﺎم ﺑﻪ ﻋﻠﻲ داده‪،‬ﻣﻲ ﻛﺸﻪ ﻣﻨﻮ‪،‬ﻛﺎش ﭘﻴﻐﺎم و ﻧﻤﻲ دادي‪،‬ﺑﻪ ﻋﻠﻲ‬ ‫ﭘﻴﻐﺎم داد‪،‬آدم ﻣﻲ ره ﻋﻴﺎدت ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻜﺎر ﻛﻨﻪ‪،‬ازﺷﻤﺎ ﻣﻲ ﭘﺮﺳﻢ‪،‬ﺗﺎ ﺣﺎﻻ رﻓﺘﻲ ﻋﻴﺎدت ﻣﺮﻳﺾ‪،‬ﺧﻴﻠﻲ ﻫﻢ ﺣﺎل ﻣﺮﻳﺾ‬ ‫ﺧﺮاب ﺑﺎﺷﻪ‪ ،‬دﻳﻦ ﻣﺎ ﻣﻲ ﮔﻪ ﺑﺮوﺷﻮن ﻧﻴﺎرﻳﺪ‪،‬روﺣﻴﻪ ﺑﺪﻳﺪ‪،‬ان ﺷﺎءاﷲ ﺧﻮب ﻣﻲ ﺷﻲ‪،‬ان ﺷﺎءاﷲ ﭘﺎ ﻣﻲ ﺷﻲ‪،‬ان‬ ‫ﺷﺎءاﷲ ﻣﻲ ﺑﻴﻨﻤﺖ‪،‬رﻧﮓ و روت وا ﺷﺪه‪،‬ﭼﻲ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮕﻪ آدم ﺗﻮ ﻋﻴﺎدت‪،‬ﻣﻲ دوﻧﻲ ﻋﺒﺎس ﻋﻤﻮي ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ ﭼﻲ ﭘﻴﻐﺎم‬ ‫داده ﺑﻪ ﻋﻠﻲ‪،‬ﺧﻴﻠﻲ دل ﻋﻠﻲ درﻳﺎﺳﺖ‪،‬ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻪ ﻋﻠﻲ ﺑﮕﻴﺪ ﺗﺸﻴﻴﻊ ﺟﻨﺎزه ﻣﻨﻮ ﺧﺒﺮ ﻛﻨﻪ‪،‬ﻣﺎرو ﻳﺎدش ﻧﺮه‪،‬اﻳﻦ زﻫﺮاﻳﻲ‬ ‫ﻛﻪ ﻣﻦ رﻓﺘﻢ ﻣﻼﻗﺎﺗﺶ دﻳﮕﻪ رﻓﺘﻨﻴﻪ‪،‬ﻳﻪ ﻧﻔﺮ دﻳﮕﻪ ام اوﻣﺪ ‪،‬اوﻧﻢ ﺳﻠﻤﺎن ﺑﻮد‪،‬ﺗﻨﻬﺎ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺑﻲ ﺑﻲ راﻫﺶ داد‪،‬ﺑﻲ‬ ‫ﺧﻮد ﻧﻴﺴﺖ ﻣﻲ ﮔﻦ‪،‬ﺳﻠﻤﺎن از ﻣﺎﺳﺖ‪،‬ﻧﺸﺴﺖ‪،‬ﻳﻪ ﺳﺌﻮال از ﺑﻲ ﺑﻲ ﻛﺮد‪،‬ﺑﻲ ﺑﻲ ﺟﺎن ﺣﺎﻟﺘﻮن ﭼﻪ ﻃﻮره‪،‬درداﺗﻮن‬ ‫ﺑﻬﺘﺮه‪،‬ﻣﻦ دارم ﻓﻜﺮ ﻣﻲ ﻛﻨﻢ‪،‬اﻳﻦ ﺣﺮﻓﻮ ﺑﻲ ﺑﻲ ﺑﻪ ﻋﻠﻲ ﻧﺰده‪،‬ﭼﻮن ﻋﻠﻲ ﻏﻴﺮت اﷲ اﺳﺖ‪،‬ﻋﻠﻲ ﻣﺮده ﺷﻴﺮه‬ ‫ﭘﻬﻠﻮوﻧﻪ‪،‬ﺻﺪا زد ﺳﻠﻤﺎن‪،‬ﻳﻪ ﺟﻤﻠﻪ‪ ،‬ﭼﻪ ﺟﻮري ﺑﻬﺖ ﺑﮕﻢ‪،‬ﻣﻲ ﺧﻮاي ﺑﺪوﻧﻲ ﺷﺒﺎ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﭼﻪ ﺑﻼﻳﻲ ﺳﺮم ﻣﻲ‬ ‫آد‪،‬ﺳﻠﻤﺎن ﻫﻲ از اﻳﻦ ﭘﻬﻠﻮ ﺑﻪ اون ﭘﻬﻠﻮ ﻣﻲ ﺷﻢ‪،‬ﺳﻠﻤﺎن درد ﭘﻬﻠﻮ اَﻣﻮﻧﻢ و ﺑﺮﻳﺪه‪،‬ﻧﻤﻲ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﻪ ﻋﻠﻲ ﺑﮕﻢ‪،‬ﭘﻴﺮﻣﺮده‬ ‫ﺳﻠﻤﺎن‪،‬ﻣﻲ ﮔﻦ ﺳﻠﻤﺎن از ﺧﻮﻧﻪ اوﻣﺪ ﺑﻴﺮون‪،‬ﺑﻐﺾ ﮔﻠﻮﺷﻮ داره ﺧﻔﻪ ﻣﻲ ﻛﻨﻪ‪ ،‬ﻣﻲ ﺧﻮاﺳﺖ داد ﺑﺰﻧﻪ ﻧﻤﻲ‬ ‫ﺗﻮﻧﺴﺖ‪،‬از ﻣﺪﻳﻨﻪ اوﻣﺪ ﺑﻴﺮون‪،‬ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺮم ﺗﻮ ﻧﺨﻠﺴﺘﻮﻧﻬﺎ ﺟﺎي ﺧﻠﻮت ﭘﻴﺪا ﻛﻨﻢ‪،‬ﺑﺮا ﻓﺎﻃﻤﻪ ﮔﺮﻳﻪ ﻛﻨﻢ‪،‬ﺳﻠﻤﺎن ﻣﻲ ﮔﻪ‬ ‫رﻓﺘﻢ ﻻي ﻧﺨﻞ ﻫﺎ‪،‬دﻳﺪم ﻳﻪ ﺻﺪاي آﺷﻨﺎ داره ﻣﻲ آد‪،‬ﻳﻜﻲ داره ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻲ ﻛﻨﻪ‪،‬ﺻﺪاش آﺷﻨﺎﺳﺖ‪،‬ﻛﻴﻪ‪،‬اوﻣﺪم ﺟﻠﻮ‬ ‫دﻳﺪم ﻋﻠﻲ ِ ‪،‬‬ ‫اﻻ اي ﭼﺎه ﻳﺎرم را ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‬ ‫ﮔُﻠﻢ ﻋﺸﻢ ﻫﻤﻪ دار و ﻧﺪارم را ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‬ ‫ﭼﻪ ﺟﻮري ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪،‬‬ ‫ﻣﻴﺎن ﻛﻮﭼﻪ ﻫﺎ ﺑﺎ ﺿﺮب ﺳﻴﻠﻲ‬ ‫ﻫﻤﻪ دار و ﻧﺪارم را ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‬ ‫ﺣﺮف از ﺑﻴﻤﺎر زدم ‪ ،‬ﻧﻤﻲ ﺷﻪ ﻧﺒﺮﻣﺖ ﻛﺮﺑﻼ‪ ،‬روﺿﻪ ﺑﺪون ﺣﺴﻴﻦ ﻧﻴﻤﻪ ﻛﺎره اﺳﺖ ‪ ،‬ﺣﺮف از ﺑﻴﻤﺎر زدم ‪ ،‬ﺣﺮف از‬

‫‪9‬‬


‫‪4‬‬ ‫‬ ‫ دوم‬ ‫ﺑﺴﺘﺮي ﺷﺪن و ﻋﻴﺎدت زدم‪،‬ﻫﺮ ﺑﻴﻤﺎر ﻳﻪ ﭘﺮﺳﺘﺎر داره‪،‬ﻣﺮﻳﺾ ﺑﺪون ﭘﺮﺳﺘﺎر ﻣﺮﻳﺾ ﻧﻴﺴﺖ‪،‬ازت ﺳﺌﻮال دارم ﭘﺮﺳﺘﺎر‬ ‫اﻳﻦ ﺷﺒﺎ ﻛﻴﻪ‪،‬ﻗﺮﺑﻮﻧﺖ ﺑﺮم زﻳﻨﺐ‪،‬ﻳﻪ ﭘﺮﺳﺘﺎر ﭼﻬﺎر ﺳﺎﻟﻪ‪،‬ﺑﻲ ﺧﻮد ﻧﻴﺴﺖ روز ﺗﻮﻟﺪش روز ﭘﺮﺳﺘﺎره‪،‬اﻣﺎ ﻣﻦ ﻳﻪ ﺟﻤﻠﻪ‬ ‫ﺑﮕﻢ‪،‬اﮔﻪ ﺷﻨﻴﺪي ﺑﺎزم ﮔﺮﻳﻪ ﻛﻦ‪،‬ﻗﺮﺑﻮن اﻳﻦ ﭘﺮﺳﺘﺎر ﺑﺮم‪،‬از ﻫﺮﻛﻲ ﭘﺮﺳﺘﺎري ﻛﺮد‪،‬آﺧﺮش ﺟﻠﻮش ﺑﺎل ﺑﺎل زد‪،‬آدم‬ ‫ﭘﺮﺳﺘﺎري ﻣﻲ ﻛﻨﻪ‪،‬دﻟﺶ ﺧﻮﺷﻪ‪،‬ﻣﺮﻳﻀﺶ ﺧﻮب ﻣﻲ ﺷﻪ‪،‬اﻣﺎ زﻳﻨﺐ ﻫﺮﻛﻲ رو ﭘﺮﺳﺘﺎري ﻛﺮد‪،‬داﻏﺶ ﺑﻪ دﻟﺶ‬ ‫ﻣﻮﻧﺪ‪،‬ﻣﺪﻳﻨﻪ ﭘﺮﺳﺘﺎر ﻣﺎدر ﺷﺪ‪،‬ﺑﻲ ﻣﺎدر ﺷﺪ‪،‬ﻳﻪ روز ﭘﺮﺳﺘﺎر ﻓﺮق ﺷﻜﺎﻓﺘﻪ ﺷﺪ‪،‬ﺑﺪون ﺑﺎﺑﺎ ﺷﺪ‪،‬ﻳﻪ روز ﭘﺮﺳﺘﺎر ﺟﻴﮕﺮ ﭘﺎره‬ ‫ﭘﺎره ﺣﺴﻦ ﺷﺪ‪،‬ﺑﻲ ﺑﺮادر ﺷﺪ‪،‬آخ ﺑﻤﻴﺮم ﺑﺮات زﻳﻨﺐ‪،‬اوج ﭘﺮﺳﺘﺎري زﻳﻨﺐ ﻛﺠﺎﺳﺖ‪،‬دﻳﺪن ﻫﻲ ﺗﻮ ﺧﻴﻤﻪ ﻫﺎي ﻣﻲ‬ ‫ره‪،‬ﻫﻲ ﻧﮕﺎش ﻛﺮدن‪،‬زﻳﻨﺐ ﭼﻲ ﺷﺪه‪،‬ﻫﻤﻪ ﻓﺮار ﻛﺮدﻧﺪ‪،‬ﺗﻮ اﻳﻦ ﺟﺎ ﭼﻴﻜﺎر ﻣﻲ ﻛﻨﻲ‪،‬ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮ ﺧﻴﻤﻪ ﻳﻪ ﺑﻴﻤﺎر‬ ‫دارم‪،‬ﻋﺰﻳﺰ دل ﺣﺴﻴﻨﻪ‪،‬ﺣﺴﻴﻦ‪........‬ﺑﮕﻮ ﺣﺴﻴﻦ‪ .........‬اﻣﺎ ﻫﻤﻪ ي ﺑﻴﻤﺎرﻫﺎ ﻳﻪ ﻃﺮف‪،‬ﻫﻤﻪ ي ﭘﺮﺳﺘﺎري ﻫﺎ ﻳﻪ‬ ‫ﻃﺮف‪،‬ﻣﻲ ﺧﻮام ﻳﻪ ﺟﻤﻠﻪ ﺑﮕﻢ‪،‬ﻳﻪ دوﻧﻪ ي آﺧﺮ زﻳﻨﺐ و ﭘﻴﺮ ﻛﺮد‪ ،‬ﻣﻲ ﺧﻮاي ﺑﺪوﻧﻲ از ﻛﻲ ﭘﺮﺳﺘﺎري ﻛﺮد‪،‬ﮔﻮﺷﻪ‬ ‫ﺧﺮاﺑﻪ‪ ،‬ﻳﻪ دﺧﺘﺮ ﺳﻪ ﺳﺎﻟﻪ‪،‬ﻫﻲ ﭘﺎﻫﺎﺷﻮ ﻧﺸﻮن ﻋﻤﻪ داد‪،‬دﺳﺘﺎﺷﻮ ﻧﺸﻮن داد‪،‬ﻋﻤﻪ ﺳﺮم درد ﻣﻲ ﻛﻨﻪ‪،‬ﻋﻤﻪ ﮔﻮﺷﺎم درد‬ ‫ﻣﻲ ﻛﻨﻪ‪،‬ﺣﺴﻴﻦ‪...‬‬ ‫زاﻧﻮ ﮔﺮﻓﺘﻪ اي ﺑﻪ ﺑﻐﻞ ﻣﺜﻞ ﻛﻮدﻛﺎن‬ ‫ﺧﻴﺒﺮ ﺷﻜﻦ روزﻫﺎي ﺷﺠﺎﻋﺖ ﭘﺴﺮ ﻋﻤﻮ‬ ‫دﻧﻴﺎي ﺗﻮ ﻣﮕﺮ ﻛﻪ ﺑﻪ آﺧﺮ رﺳﻴﺪه اﺳﺖ‬ ‫ﺑﺮﺧﻴﺰ ﺟﺎن ﻣﻦ ﺑﻪ ﻓﺪاﻳﺖ ﭘﺴﺮ ﻋﻤﻮ‬ ‫ﭼﺸﻤﺖ ﻛﺠﺎﺳﺖ ﻗﻄﺮه اﺷﻜﻲ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﺪه‬ ‫ﻣﻴﺨﻮاﻫﻤﺶ ﺑﺮاي ﺷﻔﺎﻋﺖ ﭘﺴﺮ ﻋﻤﻮ‬ ‫ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻜﻦ ﻓﺪاي ﺳﺮت ﻫﺮﭼﻪ ﺷﺪ ؛زﻳﺎد‪....‬‬ ‫‪.....‬ﻛﺎري ﻧﺒﻮد ﻋﻤﻖ ﺟﺮاﺣﺖ ﭘﺴﺮ ﻋﻤﻮ‬ ‫ﺷﺮﻣﻨﺪه ام ﻏﻼف ﻋﺪو دﺳﺖ ﻣﻦ ﺑﺮﻳﺪ‬ ‫ﺑﺮ دوش ﻣﺎﻧﺪه ﺑﺎر ﺧﺠﺎﻟﺖ ﭘﺴﺮ ﻋﻤﻮ‬

‫‪10‬‬


‫‪4‬‬ ‫‬ ‫‪7‬‬ ‫ م‬ ‫زﻣﺰﻣﻪ اﻣﺎم زﻣﺎن )ﻋﺞ(‬ ‫ﮔﺮ آن ﻳﺎر ﻧﮕﺎﻫﻲ ﺑﻪ دل ﻣﺎ ﻣﻲ ﻛﺮد‬ ‫ﮔﺮه از ﻛﺎر ﻓﺮو ﺑﺴﺘﻪ ي ﻣﺎ وا ﻣﻲ ﻛﺮد‬ ‫ﻧﻔﺴﺶ ﺟﺎن ﺟﻬﺎن زﻧﺪه ﻧﻤﺎﻳﺪ ورﻧﻪ‬ ‫دﻳﮕﺮان ﻫﻢ ﺑﻜﻨﻨﺪ آﻧﭽﻪ ﻣﺴﻴﺤﻲ ﻣﻲ ﻛﺮد‬ ‫ﻛﺎش آن ﻋﺮش ﻧﺸﻴﻦ ﭘﺎدﺷﻪ ﻛﺸﻮر ﺟﻮد‬ ‫ﮔﺬري از ره ﻣﺎ ﺧﺎك ﻧﺸﻴﻦ ﻫﺎ ﻣﻲ ﻛﺮد‬ ‫ﮔﻮﻳﻲ از ﺻﺤﺒﺖ ﻣﺎ ﺳﺨﺖ ﺑﻪ ﺗﻨﮓ آﻣﺪه ﺑﻮد‬ ‫داﺷﺖ ﺑﺎ ﻣﺎدر ﺧﻮد ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻧﺠﻮا ﻣﻲ ﻛﺮد‬ ‫ﺷﺎﻳﺪ اﻳﻦ زﻣﺰﻣﻪ اش ﺑﻮد ﻛﻪ ﻓﺮزﻧﺪت ﻛﺎش‬ ‫زود ﻣﻲ آﻣﺪ و زﺧﻢ ﺗﻮ ﻣﺪاوا ﻣﻲ ﻛﺮد‬ ‫دوش در ﻟﺤﻦ ﺳﻜﻮﺗﺶ ﻏﻢ ﺟﺎﻧﻜﺎﻫﻲ داﺷﺖ‬ ‫ﻏﺮﺑﺘﺶ در دل ﻣﺎﺗﻢ زده ﻏﻮﻏﺎ ﻣﻴﻜﺮد‬ ‫ﮔﻮﻳﻲ از ﺻﺤﺒﺖ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﺗﻨﮓ آﻣﺪه ﺑﻮد‬ ‫داﺷﺖ ﺑﺎ ﻣﺎدر ﺧﻮد ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻧﺠﻮا ﻣﻴﻜﺮد‬ ‫ﺣﺘﻢ دارم دل اﮔﺮ از ﭘﻲ ﻧﺠﻮاﻳﻲ رﻓﺖ‬ ‫ﺗﺮﺑﺖ ﮔﻢ ﺷﺪه ي ﻓﺎﻃﻤﻪ ﭘﻴﺪا ﻣﻴﻜﺮد‪.....‬‬ ‫ﻣﺮﺛﻴﻪ ﺣﻀﺮت زﻫﺮا)س(‬ ‫ﺗﻮ آه ﻣﻲ ﻛﺸﻲ و ﺧﻮن ﭼﻜﺪ ز ﭘﻴﺮوﻫﻨﺖ‬ ‫ﺗﻮ راه ﻣﻲ روي و ﺳﺮخ ﻣﻲ ﺷﻮد ﺣﺴﻨﺖ‬

‫‪11‬‬


‫‪4‬‬ ‫‬ ‫‪7‬‬ ‫ م‬ ‫ﺗﻮ ﻧﺎن ﻧﻤﻲ ﭘﺰي و ﺳﻔﺮه ي ﺷﺒﻢ ﺧﺎﻟﻲ اﺳﺖ‬ ‫ﻧﻪ آب ﻣﻲ ﺧﻮري و آب ﻣﻲ ﺷﻮد ﺑﺪﻧﺖ‬ ‫ﺑﻴﺖ ﺑﻌﺪي ﺑﺎﻳﺪ ﺣﻘﺶ اداﺑﺸﻪ‪،‬اﻣﺎم زﻣﺎن)ﻋﺞ(‪،‬ﺑﭽﻪ ﺳﻴﺪا‪،‬ﻣﻨﻮ ﺑﺒﺨﺸﻴﺪ‪،‬ﻋﻠﻲ ﻣﻲ ﮔﻪ‪،‬ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻓﺎﻃﻤﻪ‬ ‫ﺑﮕﻴﺮ ﭘﺮده ‪،‬ﺑﺒﻴﻨﻢ ﭼﻪ آﻣﺪه ﺑﻪ ﺳﺮت‬ ‫ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ ﺷﺪه اﻳﻦ روزﻫﺎ ﻧﻔﺲ زدﻧﺖ‬ ‫ﻣﺎدر ﻣﺎدر‬ ‫ﭼﮕﻮﻧﻪ در ﺑﻪ ر‪‬ﺧﻢ ﺑﺎز ﻛﺮده اي ﺗﻨﻬﺎ‬ ‫ﻛﻪ ﻏﺮق ﺧﻮن ﺷﺪه ﭘﺎ در ﻣﺴﻴﺮ آﻣﺪﻧﺖ‬ ‫ﺗﻮ ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻲ ﻛﻨﻲ و ﻣﻦ ﺑﻪ ﺳﻴﻨﻪ ﻣﻲ ﻛﻮﺑﻢ‬ ‫ﺑﺮاي زﺧﻢ دو ﭼﺸﻤﺖ ‪،‬ﺑﺮاي زﺧﻢ ﺗﻨﺖ‬ ‫ﺗﻴﺮﺧﻼﺻﻲ رو ﺑﺰﻧﻢ‪،‬ﺑﭽﻪ ﺳﻴﺪا‪،‬اﻣﺎم زﻣﺎن)ﻋﺞ(‬ ‫زﮔﻴﺴﻮان ﭘﺮﻳﺸﺎن زﻳﻨﺒﻢ ﭘﻴﺪاﺳﺖ‬ ‫ﻛﻪ ﻣﺎﻧﺪه ﻧﻘﺶ ﻏﻼﻓﻲ ﺑﻪ دﺳﺖ ﺷﺎﻧﻪ زﻧﺖ‬ ‫ﻣﺎدرﻣﺎدر‪،‬ﺟﻮان نَ نَ‪،‬‬ ‫ﺑﺲ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺑﺎغ ﻣﺎ دﮔﺮ ﺳﺮ ﻧﺰﻧﻴﺪ‬ ‫اﻳﻦ ﺧﺎﻧﻪ ي آﺗﺶ زده را در ﻧﺰﻧﻴﺪ‬ ‫از ﻣﺎ ﻛﻪ ﮔﺬﺷﺖ ﻣﺎدري را دﻳﮕﺮ‬ ‫در ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﭘﻴﺶ ﭼﺸﻢ دﺧﺘﺮ ﻧﺰﻧﻴﺪ‬ ‫ﻣﺎدر ﻣﺎدر‪،‬ﺧﺪا ﻣﺎدراﺗﻮﻧﻮ ﺑﺮاﺗﻮن ﻧﮕﻪ داره‪،‬ﻣﮕﻪ ﺷﻤﺎ داغ ﻣﺎدر دﻳﺪﻳﺪ اﻳﻦ ﺟﻮري ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻲ ﻛﻨﻴﺪ‪،‬دﻳﺪﻳﺪ ﻳﻪ ﺧﻮﻧﻪ اي‬ ‫ﻛﻪ‪،‬اون ﺧﻮﻧﻪ ﻣﺎدر از دﺳﺖ داده ﺑﺎﺷﻦ‪،‬ﻳﺎ زﻫﺮا‪،‬ﻗﺮﺑﻮن اﻳﻦ آﺗﻴﺶ ﻣﺤﺒﺘﻲ ﺑﺮم ﻛﻪ اﻣﺎم ﺣﺴﻴﻦ ﻋﻠﻴﻪ اﻟﺴﻼم ﺑﻪ‬ ‫ﺷﻤﺎ ﻋﻨﺎﻳﺖ ﻛﺮدﻧﺪ‪،‬از درون ﻣﻲ ﺳﻮزي‪،‬آﺗﻴﺸﺶ ﻣﻲ ﺑﺮه ﻛﺮﺑﻼ ‪ ،‬دﻳﺪﻳﺪ ﺧﻮﻧﻪ اي ﻛﻪ ﻣﺎدر از دﺳﺖ داده ‪ ،‬اﮔﺮ اون‬

‫‪12‬‬


‫‪4‬‬ ‫‬ ‫‪7‬‬ ‫ م‬ ‫ﺧﻮﻧﻪ دﺧﺘﺮ و ﭘﺴﺮ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ‪،‬ﺗﺎ وارد ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺸﻪ‪،‬ﺟﺎي ﺧﺎﻟﻲ ﻣﺎدرش و ﺑﺒﻴﻨﻪ‪،‬اون ﭘﺴﺮ ﻛﻢ ﻣﻴﺎره‪ ،‬از ﺧﻮﻧﻪ ﻣﻲ زﻧﻪ‬ ‫ﺑﻴﺮون‪،‬ﻳﻪ وﻗﺖ اﺑﻲ ﻋﺒﺪاﷲ وارد ﺧﻮﻧﻪ ﺷﺪ‪،‬دﻳﺪ ﺧﺎﻧﻢ زﻳﻨﺐ ﭼﺎدر ﻣﺎدرﺷﻮ ﺳﺮ ﻛﺮده‪ ،‬داره ﻧﻤﺎز ﻣﻲ ﺧﻮﻧﻪ‪،‬ﺟﺎي ﺧﺎﻟﻲ‬ ‫ﻣﺎدرﺷﻮ ﻛﻪ دﻳﺪ‪،‬ﻛﻢ آورد از ﺧﻮﻧﻪ زد ﺑﻴﺮون‪،‬اُﻣﺪ ﺗﻮ ﺷﻬﺮ ﻣﺪﻳﻨﻪ‪،‬اُﻣﺪ ﺗﻮ ﻛﻮﭼﻪ ﻫﺎي ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺻﺪا زد‪،‬اي ﻣﺮدم ﻧﺎﻣﺮد‬ ‫ﻣﺪﻳﻨﻪ راﺣﺖ ﺷﺪﻳﺪ ﺣﺎﻻ ﻣﺎدرﻣﻮ ﻛﺸﺘﻴﺪ‪،‬ﺑﺬار ﻣﻌﺮﻓﻲ ﻛﻨﻢ ﻛﻴﻢ‪،‬‬ ‫ﺣﺴﻴﻨﻢ اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺑﺮ ﺳﻴﻨﻪ آذرم ﻧﺰﻧﻴﺪ‬ ‫ﻧﻤﻚ ﺑﻪ زﺧﻢ دل‪ ،‬درد ﭘﺮورم ﻧﺰﻧﻴﺪ‬ ‫در اﻳﻦ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺟﺎ ﺳﺮ ﻣﺮا ﺑﺒﺮﻳﺪ‬ ‫اﻣﺎ ﻏﻼف ﺗﻴﻎ ﺑﻪ ﺑﺎزوي ﻣﺎدرم ﻧﺰﻧﻴﺪ‬ ‫ﺣﺎﻻ ﻛﻪ ﻫﻤﭽﻴﻦ ﺣﺎﻟﻲ داري ﺑﺬار ﺑﺮات ﺑﮕﻢ ﺗﻮ ﻫﻢ آﺗﻴﺶ ﺑﮕﻴﺮي‪،‬ﻳﺎزﻫﺮا ‪...‬‬ ‫ﻳﻪ وﻗﺖ ﻳﻪ ﻋﺪه اراذل رﻳﺴﻤﺎن ﺑﻪ ﮔﺮدن ﻋﻠﻲ اﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ‪ ،‬ﻏﻴﺮﺗﻲ ﻫﺎ ﻛﺠﺎ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ ﻧﺎﻟﻪ ﺑﺰﻧﻲ ‪،‬اﻣﺎم زﻣﺎن ﻣﻴﻮن‬ ‫ﺷﻤﺎ داره ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻲ ﻛﻨﻪ‪،‬ﻋﻠﻲ رو دارن ﻣﻲ ﻛﺸﻦ‪،‬ﻣﻴﻮن اﻳﻦ ﻣﺮدم ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻛﻪ واﻳﺴﺘﺎده ﺑﻮدن ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﻲ ﻛﺮدﻧﺪ‪،‬ﻳﻪ‬ ‫ﻣﺮد ﻳﻬﻮدي ﺑﺮ ﻋﻠﻲ و زﻫﺮا ﮔﺮﻳﻪ ﻛﺮد‪،‬اي واي اي واي‪،‬ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻧﻪ اون ﻋﻠﻲ ﻛﻪ ﻣﻦ ﻣﻲ ﺷﻨﺎﺳﻢ‪،‬اﻳﻦ ﻋﻠﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪،‬‬ ‫آﺧﻪ اون ﻋﻠﻲ در ﺧﻴﺒﺮو از ﺟﺎ ﻛﻨﺪ‪،‬ﻣﻦ ﺑﺎورم ﻧﻤﻴﺸﻪ‪،‬رﻳﺴﻤﺎن ﺑﻪ ﮔﺮدﻧﺶ اﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ‪،‬ﺟﻠﻮ ﺧﺎﻧﻤﺶ دارن ﻣﻲ زﻧﻦ‪،‬ﻳﺎ‬ ‫زﻫﺮا‪،‬ﺣﻘﺸﻮ ادا ﻣﻲ ﻛﻨﻲ ﺑﮕﻢ‪،‬اي واي اي واي‪،‬ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮري ﻛﻪ دارن ﻣﻮﻻ رو ﻣﻲ ﻛﺸﻦ‪،‬ﻏﻴﺮﺗﻲ ﻫﺎ‪،‬آﺧﻪ ﻣﻮﻻ‬ ‫ﻏﻴﺮت اﷲ‪،‬ﻳﻪ وﻗﺖ ﺧﺎﻧﻢ ﺧﻮدﺷﻮ ﻛﺸﻮﻧﺪ رو زﻣﻴﻦ‪،‬ﻛﺠﺎ ﻣﻲ ﺑﺮي ﻋﻠﻲ ﻣﻮ ‪،‬ﺻﺒﺮ ﻛﻦ‪ ،‬ﻣﻮﻻ ﺻﺒﺮ ﻛﺮد‪،‬ﺳﺮﺷﻮ ﭘﺎﻳﻴﻦ‬ ‫ﮔﺮﻓﺖ‪،‬ﻧﮕﺎه ﻧﻜﺮد ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺷﻮ‪،‬ﻳﺎ زﻫﺮا‪،‬ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻣﻮﻻ ﺟﺎن ﺳﺮﺗﻮ ﺑﺎﻻ ﺑﮕﻴﺮ‪،‬ﻧﺬار اﻫﻞ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺑﺨﻨﺪﻧﺪ‪،‬‬ ‫ﻣﻮﻻي ﻳﺎﻣﻮﻻي‪،‬ﺳﺮت رو ﺑﺎﻻ ﺑﮕﻴﺮ ﺗﻮ ﻣﺮد ﺧﻮﻧﻪ ﻣﻨﻲ‪ ،‬ﺗﻮ ﻣﺮد ﻋﺎﻟﻤﻲ‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻓﺎﻃﻤﻪ‪ ،‬ﻏﻴﺮﺗﻢ اﺟﺎزه ﻧﻤﻴﺪه‪،‬‬ ‫ﻧﻤﻴﺘﻮﻧﻢ ﺳﺮم رو ﺑﺎﻻ ﺑﮕﻴﺮم‪،‬ﮔﻔﺖ‪:‬ﻋﻠﻲ اﻳﻦ دﻓﻌﻪ رو ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ دل زﻫﺮا ﺳﺮت رو ﺑﺎﻻ ﺑﮕﻴﺮ‪،‬ﻳﻪ ﺑﺎر دﻳﮕﻪ ﺑﺒﻴﻨﻤﺖ‪،‬آﻗﺎ‬ ‫ﺟﻴﮕﺮش آﺗﻴﺶ ﮔﺮﻓﺖ‪،‬ﺗﺎ ﺳﺮش رو ﮔﺮﻓﺖ ﺑﺎﻻ دﻳﺪ ﺳﻴﻨﻪ و ﺻﻮرت زﻫﺮا ﺧﻮﻧﻴﻪ‪،‬ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺟﺎي ﭘﻨﺠﻪ ي ﻛﻴﻪ‬ ‫رو ﺻﻮرﺗﺖ‪،‬در ﺧﻮﻧﻪ ي ﻓﺎﻃﻤﻪ رو آﺗﻴﺶ زدﻧﺪ‪،‬ﺷﻌﻠﻪ اش ﻛﺸﻴﺪ ﻛﺮﺑﻼ‪ ،‬ﻳﻪ وﻗﺖ ﺧﻴﻤﻪ ﻫﺎي ﺣﺴﻴﻦ رو آﺗﻴﺶ‬ ‫زدﻧﺪ‪ ،‬اﻣﻮاﻟﺸﻮ ﺑﻪ ﻏﺎرت ﺑﺮدﻧﺪ‪،‬ﻳﻪ وﻗﺖ زﻳﻨﺐ اوﻣﺪ ‪،‬ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺣﺴﻴﻦ‪ ،‬ﺣﺴﻴﻦ‪ ،‬ﻣﺎدرم وﺻﻴﺖ ﻛﺮده ‪ ،‬زﻳﺮ ﮔﻠﻮﺗﻮ ﺑﺒﻮﺳﻢ‪،‬‬

‫‪13‬‬


‫‪4‬‬ ‫‬ ‫‪7‬‬ ‫ م‬ ‫ﺣﺴﻴﻦ ﺣﺴﻴﻦ‪،‬اﻳﻦ ﺟﺎ ﺗﻮ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻣﺎدرو زدﻧﺪ‪،‬رﻳﺴﻤﺎن ﺑﻪ ﮔﺮدن ﻋﻠﻲ اﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ‪،‬ﺑﻲ ﺣﺮﻣﺘﻲ ﻛﺮدﻧﺪ‪،‬ﻛﺮﺑﻼ‪،‬ﺧﻮد آﻗﺎﻳﻲ‬ ‫ﻛﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﺣﺮﻣﺖ ﺑﻮد‪،‬ﺟﻠﻮي زن و ﺑﭽﻪ اش ﺣﺮﻣﺖ ﺷﻮ رﻳﺨﺘﻨﺪ‪،‬اﺳﺒﺎﺷﻮﻧﻮ ﻧﻌﻞ ﺗﺎزه زدﻧﺪ ﺑﺮ ﺑﺪن ﺣﺴﻴﻦ‬ ‫ﺗﺎزوﻧﺪﻧﺪ‪،‬ﻧﻴﺰه دارا اُﻣﺪﻧﺪ‪،‬ﻳﻜﻲ ﺑﺎ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﻣﻲ زد‪،‬ﻳﻜﻲ ﺑﺎ ﻧﻴﺰه ﻣﻲ زد‪،‬اوﻧﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺣﺮﺑﻪ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪،‬داﻣﻨﺎﺷﻮﻧﻮ ﭘﺮ ﺳﻨﮓ‬ ‫ﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﺑﺪن ﺣﺴﻴﻦ‪،‬‬ ‫اي ﺗﺸﻨﻪ ﻟﺐ ﺗﻮ ﻃﺎﻗﺖ ﺧﻨﺠﺮ ﻧﺪاﺷﺘﻲ‬ ‫ﮔﻮﻳﺎ ﻏﺮﻳﺐ ﺑﻮدي و ﻣﺎدر ﻧﺪاﺷﺘﻲ‬ ‫ﻫﺮﻛﻲ ﻣﻲ ﺧﻮاد ﻳﻪ ﺷﺐ ﺟﻤﻌﻪ اي ﻛﺮﺑﻼ ﺑﺮه‪،‬اﻳﻦ دﺳﺘﺎﺗﻮ ﺑﻴﺎر ﺑﺎﻻ‪،‬ﻧﺸﻮن ﺑﺪه ‪،‬ﺑﮕﻮ آﻗﺎﺟﺎن اﻳﻦ ﭘﻴﺮاﻫﻦ ﻣﺸﻜﻲ‬ ‫آﺑﺮوﻣﻪ‪،‬آﺑﺮوم ﻧﺮه‪،‬ﺷﺐ ﺟﻤﻌﻪ اﺳﺖ ﺷﺐ زﻳﺎرﺗﻲ ﺣﺴﻴﻨﻪ‪ ،‬دوﺳﺖ داري ﺑﻴﻦ اﻟﺤﺮﻣﻴﻦ ﺑﺎﺷﻲ‪،‬ﺟﻮري ﺻﺪا ﺑﺰن‬ ‫ﺣﺴﻴﻦ رو ﻛﻪ ﺻﺪات ﺑﺮﺳﻪ ﺑﻴﻦ اﻟﺤﺮﻣﻴﻦ‪،‬ﺗﺎ ﮔﻔﺘﻲ ﺣﺴﻴﻦ‪،‬آﻗﺎ ﺑﮕﻪ ﺟﺎﻧﻢ ﺣﺴﻴﻦ‪،‬از ﺳﻮﻳﺪاي دل ﺻﺪا ﺑﺰن ﺣﺴﻴﻦ‪.‬‬

‫‪14‬‬


‫‪4‬‬ ‫‬ ‫ رم‬ ‫زﻣﺰﻣﻪ اﻣﺎم زﻣﺎن)ع(‬ ‫روزي ﻛﻪ آﻓﺘﺎب ﺗﻮ ﺗﺎﺑﻴﺪه ﻣﻲ ﺷﻮد‬ ‫ﻟﺒﺨﻨﺪﻫﺎي ﻣﺎدرﺗﺎن دﻳﺪه ﻣﻲ ﺷﻮد‬ ‫اﺣﺴﺎس ﻣﻲ ﻛﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﺑﺎ درد آﻣﺪﻳﻢ‬ ‫وﻗﺘﻲ ﺑﺴﺎط ﻓﺎﻃﻤﻴﻪ ﭼﻴﺪه ﻣﻲ ﺷﻮد‬ ‫روز ﺣﺴﺎب وﻗﺖ ﻋﺒﻮر از ﭘﻞ ﺻﺮاط‬ ‫اﻋﻤﺎل ﺑﺎ وﻻي ﺗﻮ ﺳﻨﺠﻴﺪه ﻣﻲ ﺷﻮد‬ ‫در آﺳﺘﺎن ﻓﻴﺾ ﺷﻤﺎ ﺑﻴﻦ ﻧﻮﻛﺮان‬ ‫ﻫﺮ ﻛﺲ ﻣﻄﻴﻊ ﻫﺴﺖ ﭘﺴﻨﺪﻳﺪه ﻣﻲ ﺷﻮد‬ ‫ﻓﺮﻗﻲ ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ ﺑﻪ ﻛﻨﺎر ﺗﻮ ﻳﺎ ﻛﻪ دور‬ ‫ﻫﺮ ﺟﺎ ﻛﻨﻴﻢ ﺧﺪﻣﺖ ﺗﻮ دﻳﺪه ﻣﻲ ﺷﻮد‬ ‫ﭘﺎي رﺿﺎي ﺗﻮ ﻛﻪ آﻳﺪ ﮔﻨﺎه ﺧﻠﻖ‬ ‫ﺑﺎ ﮔﻮﺷﻪي ﻧﮕﺎه ﺗﻮ ﺑﺨﺸﻴﺪه ﻣﻲ ﺷﻮد‬ ‫اﻧﮕﺎر در ﺣﺮﻳﻢ ﺧﻮدت راه دادهاﻳﻢ‬ ‫وﻗﺘﻲ ﻛﻪ ﺑﺎز ﺳﺮﺷﻚ ﻣﻦ از دﻳﺪه ﻣﻲ ﺷﻮد‬ ‫ﻳﻚ ﺑﺎر ﺷﺪ ﺳﻮال ﻛﻨﻴﻢ ﻳﺎرﻣﺎن ز ﻣﺎ‬ ‫ﻫﺮ روز ﭼﻨﺪ ﻣﺮﺗﺒﻪ رﻧﺠﻴﺪه ﻣﻲ ﺷﻮد‬ ‫وﻗﺖ ﺳﻼم ﻣﺎدرﺗﺎن ﻫﺴﺖ اﻟﻌﺠﻞ‬ ‫ﻣﺠﻠﺲ ﺑﻪ ﻧﺎم ﻣﺎدرﺗﺎن ﻫﺴﺖ اﻟﻌﺠﻞ‬

‫‪15‬‬


‫‪4‬‬ ‫‬ ‫ رم‬ ‫ﻣﺮﺛﻴﻪ ﺣﻀﺮت زﻫﺮا )س(‬ ‫‪...‬و دﺳﺖ ﻣﺎدر و ﻃﻔﻠﺶ ﺑـﻪ دﺳﺖ ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ‬ ‫درﺳﺖ ﻣـﻌـﻨﻲ ﻳﻚ روح در دو ﺗﺎ ﭘﻴﻜﺮ‬ ‫ﺑﻪ ﺳﻮي ﺧﺎﻧﻪ روان ﺗﻮي ﻛﻮﭼﻪ اي ﺧﻠﻮت‬ ‫رﺳﻴــﺪ ﻓـﺎﺟـﻌﻪ از روﺑﺮو ‪ ...‬وﻟﻲ ﺑﺪﺗﺮ‬ ‫ﻧـﮕﺎه ﻛـﺮد ﺑﻪ ﺟﺰ ﻃﻔﻞ و ﻣﺎدري ﺗﻨﻬﺎ‬ ‫ﻣﺎدر ﻫﻤﻪ وﺟﻮدش و ﺑﭽﻪ اش‪،‬ﻣﺮدك اُﻣﺪه داره ﺟﺴﺎرت ﻣﻲ ﻛﻨﻪ‪،‬زﻫﺮا ﺑﻪ ﻓﻜﺮ ﺧﻮدش ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﭘﺴﺮم ﺑﻴﺎ‪،‬اﻳﻦ‬ ‫ﺧﻴﻠﻲ وﺣﺸﻴﻪ‪،‬ﭘﺴﺮم اﻳﻦ ﻛﻮﭼﻴﻚ و ﺑﺰرگ ﺳﺮش ﻧﻤﻲ ﺷﻪ‪،‬زن و ﻣﺮد ﻧﻤﻲ ﻓﻬﻤﻪ‪،‬ﭘﺴﺮم ﺑﻴﺎ‬ ‫ﻧـﮕﺎه ﻛـﺮد ﺑﻪ ﺟﺰ ﻃﻔﻞ و ﻣﺎدري ﺗﻨﻬﺎ‬ ‫ﻛـﺴﻲ ﻧـﺒـﻮد‪ ،‬ﺧـﺪا را ﻧـﺪﻳﺪ ﺑـﺎﻻﺳﺮ‬ ‫ﺟـﻠـﻮﺗــﺮ آﻣـﺪ و دﺳﺘـﻲ ﭘﻠﻴﺪ ﺑﺎﻻ رﻓﺖ‬ ‫ﭼـﻪ ﺷـﺪ ﻛﻪ ﻛﻮدك او داد زد‪ :‬ﺧﺪا ! ﻣﺎدر‬ ‫ﺣﻀﺮت زﻫﺮا)س(ﭘﺲ ازاﻳﻨﻜﻪ ﻧـــﺎﻣﻪ ﻓﺪك رو از دﺳــــﺖ ﻟﻌﻨﺖ ﺷﺪه ﻫﺎ ﭘﺲ ﮔﺮﻓﺖ و داﺷـﺖ ﺑﻪ ﻣﻨﺰل ﺑﺎ‬ ‫اﻣﺎم ﺣﺴﻦ)ع( ﺑﺮﻣﻴﮕﺸﺖ دوﻣﻲ ﺗﻮﻳــﻪ ﻛﻮﭼـﻪ ﺟﻠـــــﻮي ﺣﻀﺮت زﻫﺮا)س( رو ﮔﺮﻓﺖ وﮔﻔﺖ زﻫﺮا ﻣﻦ ﺑﺎﻫﺎت‬ ‫ﻛﺎر ﻧﺪارم ﻓﻘﻂ ﻧﺎﻣﻪ ﻓﺪك رو ﺑﺪه ﻫﺮ ﭼﻪ اﺳﺮار ﻛﺮد ﺣﻀﺮت ﻧﺎﻣﻪ رو ﻧﺪاد ﺣﺎﻻ اﻣﺎم ﺣﺴﻦ داره ﻣﻲ ﺑﻴﻨﻪ‪.‬اﻳﻨﻢ ﺑﮕﻢ‬ ‫ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻔﻬﻤﻲ ﻣﻄﻠﺒﻮ"ﻣﻴﺪوﻧﻴﺪ اﮔﻪ ﻛﺴﻲ ﺑﺒﻴﻨﻪ ﻛﻪ ﻣﻴﺨــﻮاد ﻳﻪ اﺗﻔﺎﻗﻲ ﺑﺮاش رخ ﺑﺪه ﺧﻮدﺷﻮ ﻣﺤﻜﻢ ﻧﮕﻪ ﻣﻴﺪاره ﺗﺎ‬ ‫ﻛﻤﺘﺮ آﺳﻴــﺐ ﺑﺒﻴﻨﻪ وﻟﻲ اﮔﻪ اون اﺗﻔﺎق ﺑﻪ ﻳﻜﺒــﺎره ﺻـــﻮرت ﺑﮕﻴﺮه آدم آﺳﻴﺐ ﺑﻴﺸﺘﺮي ﻣﻴﺒﻴﻨﻪ ﺣـــﺎﻻ اﮔﻪ ﻳﻪ‬ ‫ﺧﺎﻧـــﻮم ﺑﺨﻮاد ﺑﺎ ﻣـــﺮد ﻧﺎﻣﺤـــﺮم ﺻﺤﺒﺖ ﻛﻨﻪ روﺷﻮ اوﻧﻮر ﻣﻴﮕﻴﺮه‪ ,‬ﺳﺮﺷﻮ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻧﮕﻪ ﻣﻴﺪاره" ﻓﻬﻤﻴﺪي ﭼﻲ‬ ‫ﻣﻲ ﺧﻮام ﺑﮕﻢ ﻳﺎ ﻧﻪ؟ ﺑﻲ ﺑﻲ ﭼﺎدرو اﻧﺪاﺧﺖ رو ﺻﻮرت اﻣﺎم ﺣﺴﻦ)ع( ‪ .‬ﻣﻲ دوﻧﻪ ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﻲ ﻣﻲ ﺧﻮاد ﺑﻴﻔﺘﻪ‪ ،‬ﻋﻘﺐ‬ ‫ﻋﻘﺐ ﻣﻲ رﻓﺖ دﻳﮕﻪ راﻫﻲ ﻧﻤﻮﻧﺪه ﺑﺮاي ﺣﻀﺮت ﺗﻮ ﻛﻮﭼﻪ ﮔﺮﻓﺘﺎرﺷﺪه ﺣﺎﻻ ﺑﺮات ﺑﺮات ﺑﮕﻢ دﻳﮕﻪ ﻃﺎﻗﺖ داري‬ ‫ﻳﺎ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﮕﻢ ﻣﻴﺪوﻧﻴﺪ ﻋﺮب ﺟﻤﺎﻋﺖ در ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧـﺎر ﺟﻤﻊ آوري ﻣﻴﻜﺮدن‪.‬آدم ﻛﻪ ﺧﺎر ﻣﻴﻜﻨﻪ دﺳﺘﺎش ﻣﺤﻜﻤﻪ‪.‬‬

‫‪16‬‬


‫‪4‬‬ ‫‬ ‫ رم‬ ‫ﭘﻮﺳـــﺖ دﺳـــﺖ ﻛﻠﻔﺘﻪ ﻳﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﭼﻨﺎن ﺳﻴﻠﻲ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻣﺎدر اﷲ اﻛﺒﺮ‪،‬ﮔﻮﺷﻮاره ﺷﻜﺴﺖ ‪.‬ﭼﺸﻤﺶ ﻧﻤﻲ ﺑﻴﻨﻪ‬ ‫‪،‬ﻛﻢ ﺳﻮ ﺷﺪه اﻣﺎم ﺣﺴﻦ ﻓﺮﻣﻮد ﻣﺎدر ﭼﻲ ﺷﺪه دﺳﺖ رو زﻣﻴﻦ ﻣﻲ ﻛﺸﻲ ‪،‬ﻫﻲ دﺳﺘﺶ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﻮاره ﻧﺰدﻳﻚ ﻣﻲ‬ ‫ﺷﻪ وﻟﻲ ﻧﻤﻲ ﺑﻴﻨﻪ ‪ ،‬آﻗﺎ ﻓﻬﻤﻴﺪ ﮔﻔﺖ ﻣﺎدر ‪،‬‬ ‫ﻛﺠﺎﻣﻴﺮي ﺑﻴﺎ ﺑﻴﺎ‬ ‫ﺧﻮﻧﻤﻮن اﻳﻦ ﻃﺮﻓﻪ‬ ‫اﻳﻨﻘﺪر روﺧﺎﻛﺎﻧﺸﻴﻦ)ﭼﺎدرﺧﺎﻛﻲ(‬ ‫دﻳﮕﻪ دارﻳﻢ ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ‬ ‫ﺑﺮدارم ازروي زﻣﻴﻦ‬ ‫ﺑﺬار ﺗﺎ ﮔﻮﺷﻮارﺗﻮ‬ ‫ﺳـﻴـــﺎه ﺷـﺪ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ‪ ،‬راه ﺧﺎﻧﻪ را ﮔﻢ ﻛﺮد‬ ‫ﺻـﺪاي ﻏﻢ زده اي ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻣﺎدر! از اﻳﻦ و‪‬ر‬ ‫رﺳﻴــﺪ ﺧـﺴﺘﻪ و ﺧﺎﻛﻲ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺷﺎد‬ ‫ﻛـﻪ ﺗـﻮي ﻛـﻮﭼـﻪ ﻧﻴﻔﺘﺎد ﭼﺎدرش از ﺳﺮ‬

‫‪17‬‬


‫‪94$ 4‬‬ ‫ !‬ ‫اﻣﺎم زﻣﺎن)ع(‬ ‫ﮔﺎﻫﻲ ﺧﻴﺎل ﻣﻴﻜﻨﻢ از ﻣﻦ ﺑــــﺮﻳﺪه اي‬ ‫ﺟــﺎﻳﻲ دﮔﺮ ﻧﮕﺎردﮔﺮ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪه اي‬ ‫ﮔﺎﻫﻲ ﺧﻴﺎل ﻣﻴﻜﻨﻢ ازاﺷﻚ ﭼﺸﻢ ﻣﻦ‬ ‫ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻔﺎق و درد دوروﻳـﻲ ﺧﺮﻳﺪه اي‬ ‫ﮔﺎﻫﻲ ﺧﻴﺎل ﻣﻴﻜﻨﻢ ازﺟﻤﻌﻪ ﺧﺴﺘﻪ اي‬ ‫آﻧﻘﺪر ﻃﻌﻢ ﺗﻠﺦ ﻏﺮﻳﺒﻲ ﭼﺸﻴﺪه اي‬ ‫ﮔﺎﻫﻲ ﺧﻴﺎل ﻣﻴﻜﻨﻢ ازﮔﻮﺷﻪ ي ﺑـﻘﻴﻊ‬ ‫ﺑﻐﻀﻲ ﺑﺮاي ﺳﻴﻨﻪ ي ﻣﻦ آﻓﺮﻳﺪه اي‬ ‫ﮔﺎﻫﻲ ﺧﻴﺎل ﻣﻴﻜﻨﻢ ﻫﺮوﻗﺖ آﻣــﺪي‬ ‫اﺟﺮي ﺑﺮاي ﻋﺎﺷﻖ درﺧﻮن ﺗﭙﻴﺪه اي‬ ‫ﮔﺎﻫﻲ ﺧﻴﺎل ﻣﻴﻜﻨﻢ ازداغ ﻣــﺎدرت‬ ‫ﻣﺜﻞ ﺣﺴﻦ ﭼﻘﺪرﻟﺒﺖ را ﮔﺰﻳــﺪه اي‬ ‫دور ازﺧﻴﺎل ﻣﻴﺸﻮم و ﻣــﻴﺰﻧﻢ ﺻﺪا‬ ‫ﻫﺮﺟﺎﺻﺪا زدم ﺗﻮ ﺻﺪاﻳﻢ ﺷﻨﻴﺪه اي‬ ‫ﻣﺮﺛﻴﻪ ﺣﻀﺮت زﻫﺮا‬ ‫ﮔﺎﻫﻲ ﺳﺘﺎره ﻣﻲ ﺷﻮم و ﺗﺎﺳﭙﻴﺪه دم‬ ‫در آﺳﻤﺎن ﻏﺮﺑﺖ ﺗﻮ ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻲ ﻛﻨﻢ‬ ‫ﺑﺎ اﻳﻦ ﺑﻴﺖ ﻣﻲ دوﻧﻢ دﻟﺖ ﻣﻲ ﺳﻮزه‪،‬اﻣﺎ ﻛﺎر دارم‪،‬اﻳﻦ ﺷﺒﺎ ﺷﺐ دل ﺳﻮﺧﺘﻨﻪ‪،‬‬ ‫ﺑﻲ ﺑﻲ ﺟﺎن ‪...‬‬

‫‪18‬‬


‫‪94$ 4‬‬ ‫ !‬ ‫ﻗﺒﺮت ﻛﻪ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬دل ﺧﻮﺷﻢ از اﻳﻨﻜﻪ ﻻاﻗﻞ‬ ‫ﭘﺎﻳﻴﻦ ﭘﺎي ﻫﻴﺌﺖ ﺗﻮ ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻲ ﻛﻨﻢ‬ ‫ﺑﻪ ﺑﻪ‪ ،‬ﺧﻮش ﺑﻪ ﺣﺎل اوﻧﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻧﺎﻟﻪ ﻣﺮﺧﺺ ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ‪،‬اﻳﻦ ﺷﺒﺎ‬ ‫آه اي ﺿﺮﻳﺢ ﮔﻤﺸﺪه)ﻗﺮﺑﻮن ﺿﺮﻳﺢ ﮔﻢ ﺷُﺪت ﺑﺮم‪،‬اﮔﻪ آﻗﺎﻣﻮن ﺑﻴﺎد‪،‬آﻳﺎ ﺿﺮﻳﺢ ﺗﻮ ﭘﻴﺪا ﻣﻲ ﺷﻪ ﻳﺎ ﻧﻪ‪،‬ﻧﻤﻲ‬ ‫دوﻧﻢ‪،‬ﻗﺒﺮ ﻣﺎدرم ﭘﻴﺪا ﻣﻲ ﺷﻪ ﻳﺎ ﻧﻪ(‬ ‫آه اي ﺿﺮﻳﺢ ﮔﻤﺸﺪه‪،‬ﺑﺎﻧﻮي ﺑﻲ ﻧﺸﺎن‬ ‫در ﺣﺴﺮت زﻳﺎرت ﺗﻮ ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻲ ﻛﻨﻢ‬ ‫ﻳﻌﻨﻲ ﻣﻲ ﺷﻪ ﻣﻦ ﺑﺒﻴﻨﻢ‪،‬ﺑﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﺑﺮوﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻣﺪﻳﻨﻪ رﻓﺘﻴﻢ‪،‬‬ ‫ﻓﻘﻂ دﻟﻤﻮن ﻳﻪ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻣﻲ ﺧﻮاد‪،‬ان ﺷﺎءاﷲ ﺑﺮﻳﻢ ﭘﺸﺖ ﺑﻘﻴﻊ‪،‬ﻣﻦ اوﻧﺠﺎ ﺑﺮات روﺿﻪ ﺑﺨﻮﻧﻢ‪،‬ﻫﻤﻪ ﺑﻠﺪن‪،‬اﮔﻪ‬ ‫ﺑﻠﺪﻳﺪ‪،‬ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﮕﻮ‪،‬ﻫﺎ‪،‬ﻣﻦ ﻣﻲ ﺧﻮﻧﻢ اوﻧﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﻠﺪن ﺧﻮﻧﻨﺪه ﺑﺸﻦ‬ ‫ﻣﻲ ﺧﻮام ﺑﻴﺎم ﻣﺪﻳﻨﻪ‪،‬ﻛﻨﺞ ﺑﻘﻴﻊ ‪،‬ﺧﻴﻤﻪ ﻏﻢ ﺑﭙﺎ ﻛﻨﻢ‬ ‫زاﻧﻮ ﺑﻐﻞ ﺑﮕﻴﺮم)ﻣﺪﻳﻨﻪ رﻓﺘﻪ ﻫﺎ‪ ،‬ﻧﻤﻲ دوﻧﻢ ﭼﻪ ﺳﺮﻳﻪ‪،‬ﺧﺪا ﻣﻲ دوﻧﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻮري ﻧﻤﻲ ﮔﻢ‪،‬ﻣﺠﻠﺲ ﮔﺮم ﻛﻨﻲ‬ ‫ﻧﻤﻲ ﮔﻢ‪،‬ﻻل ﺑﺸﻢ اﮔﻪ ﺑﺨﻮام اﻳﻦ ﻛﺎرو ﺑﻜﻨﻢ‪،‬ﺣﺮف ﻣﻨﻮ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻣﻲ ﻛﻨﻲ ﻳﺎ ﻧﻪ‪،‬ﺑﺎ اﺷﻜﺖ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻛﻦ‪،‬اﺻﻼً‬ ‫ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻣﻲ ري‪،‬وﻗﺘﻲ ﺑﻘﻴﻊ رو ﻣﻲ ﺑﻴﻨﻲ‪،‬ﻳﻪ ﺣﺎﻟﺘﻴﻪ ﻛﻪ ﺑﺮا ﺧﻴﻠﻲ ﻫﺎ ﺗﻜﺮار ﺷﺪ‪،‬دﻟﺖ ﻣﻲ ﺧﻮاد ﻓﻘﻂ زاﻧﻮ‪،‬ﺑﻐﻞ‬ ‫ﺑﮕﻴﺮي‪،‬ﻳﻪ ﮔﻮﺷﻪ اي ﺳﺮت رو ﻛﺞ ﻛﻨﻲ‪،‬آروم آروم ﮔﺮﻳﻪ ﻛﻨﻲ‪،‬ﻧﻤﻲ دوﻧﻢ اﻳﻦ ﭼﻪ ﺳﺮﻳﻪ‪،‬ﺷﺎﻳﺪ‪،‬ﺷﺎﻳﺪ‪،‬ﺑﻪ ﻳﺎد اون‬ ‫ﻋﻠﻲ ﻛﻪ زاﻧﻮﺷﻮ ﺑﻐﻞ ﻣﻲ ﻛﺮد‪،‬اﻳﻨﻘﺪر اﻳﻦ زاﻧﻮ رو ﺑﻐﻞ ﻛﺮد‪،‬ﺻﺪاي زﻫﺮا ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪،‬ﻋﻠﻲ ﺑﺒﻴﻦ ﺧﻮﻧﺘﻮ آﺗﺶ‬ ‫زدﻧﺪ‪،‬اﺷﺘﻤﻠﺖ ﺷﻤﻠﺔ اﻟﺠﻨﻴﻦ‬ ‫ﻣﻲ ﺧﻮام ﺑﻴﺎم ﻣﺪﻳﻨﻪ‪،‬ﻛﻨﺞ ﺑﻘﻴﻊ ‪،‬ﺧﻴﻤﻪ ﻏﻢ ﺑﭙﺎ ﻛﻨﻢ‬ ‫زاﻧﻮ ﺑﻐﻞ ﺑﮕﻴﺮم ﺗﻨﮓ ﻏﺮوب‪،‬ﻣﺎدرم و ﺻﺪا ﻛﻨﻢ ﻣﻦ‬ ‫اي ﻣﻬﺮﺑﻮﻧﻢ‪،‬ﺗﺎزه ﺟﻮوﻧﻢ‬ ‫ﺗﻜﻠﻤﻲ ﻛﻦ‪،‬اي ﻗﺪ ﻛﻤﻮﻧﻢ‬

‫‪20‬‬


‫‪94$ 4‬‬ ‫ !‬ ‫ﺑﻴﺎر دﺳﺖ ﺗﻮ ﺑﺎﻻ ‪ ،‬ﻣﺎدر اي ﻣﺎدر‪،‬ﻣﺎدر اي ﻣﺎدر ‪...‬‬ ‫)ﻧﻤﻲ ﺧﻮاﻳﻲ دﺳﺖ ﺗﻮ رو ﺑﮕﻴﺮه‪،‬ﻣﺎدر اي ﻣﺎدر )ﭘﺪراﻣﻮن‪،‬ﻣﺎدراﻣﻮن‪،‬ﻫﻤﻪ ﻓﻴﺾ ﺑﺒﺮﻧﺪ‪،‬ﻫﺮﻛﻲ ﺗﻮ اﻳﻦ ﻣﺠﻠﺲ ﭘﺪر و‬ ‫ﻣﺎدر زﻳﺮ ﺧﺎك داره‪،‬ﻧﻤﻲ ﺗﻮﻧﻲ ﺑﮕﻲ دﻟﺖ ﺑﺮا ﻣﺎدرت ﺗﻨﮓ ﻧﺸﺪه‪،‬ﻣﺤﺎﻟﻪ‪، ( .‬ﻣﺎدر اي ﻣﺎدر‬ ‫ﺣﺎﻻ ﻛﻪ دﻟﻢ رﻓﺖ‪،‬ﺷﻌﺮﻣﻮ رﻫﺎ ﻛﻨﻢ ‪،‬ﺑﺬار ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻮري ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ و ﺻﻤﻴﻤﻲ‪،‬ﺑﺮﻳﻢ ﻣﺪﻳﻨﻪ‬ ‫ﻣﻲ ﺧﻮام ﺑﻴﺎم ﻣﺪﻳﻨﻪ‪،‬ﺗﻮ ﻛﻮﭼﻪ ﻫﺎش ﺑﮕﺮدم‬ ‫روي زﻣﻴﻦ ﺑﻴﻮﻓﺘﻢ‪،‬ﺑﮕﻢ اﺳﻴﺮ دردم‬ ‫ﻣﻲ ﺧﻮام ﺑﻴﺎم ﺑﻘﻴﻊ و ﻳﻪ ﺷﺐ اُﻧﺠﺎ ﺑﻤﻮﻧﻢ‬ ‫ﺑﺮوي ﭘﻨﺠﺮه ﻫﺎش‪ ،‬ﻧﺸﺴﺘﻪ ﻣﺮغ ﺟﻮﻧﻢ‬ ‫ﻫﻤﻪ اﻳﻨﺎرو ﺑﺬار ﻛﻨﺎر‪،‬ﻫﺮﻛﻲ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺑﺮه‪،‬ﺣﺘﻤﺎً اﻳﻦ ﺑﻼ ﺳﺮش ﻣﻲ ﻳﺎد‪،‬ﭼﻪ ﺑﻼﻳﻲ‪،‬ﺑﻲ ﭼﺎره ﻣﻲ ﻛﻨﻪ‬ ‫ﻣﻲ ﺧﻮام ﺑﻴﺎم ﻣﺪﻳﻨﻪ‪)،‬اوﻟﻴﻦ ﺳﺌﻮاﻟﻲ ﺑﻌﺪ اﻳﻨﻜﻪ ﻣﻴﺮي ﻣﺪﻳﻨﻪ اﻳﻨﻪ‪،‬ﻫﻴﭻ ﺟﻮاﺑﻲ ﺑﺮاش ﭘﻴﺪا ﻧﻤﻲ ﻛﻨﻲ(‬ ‫ﻣﻲ ﺧﻮام ﺑﻴﺎم ﺑﭙﺮﺳﻢ‪،‬ﻛﺠﺎﺳﺖ ﻗﺒﺮ ﻣﺎدر‬ ‫ﺑﺮاﭼﻲ ﺑﻲ ﻧﺸﻮﻧﺴﺖ ‪،‬ﺗﺮﺑﺖ ﻳﺎس ﭘﺮﭘﺮ‬ ‫ﻗﺒﺮ و ﻛﻪ ﻧﺸﻮﻧﻢ ﻧﻤﻲ دﻧﺪ‪،‬وﻟﻲ ﻳﻪ ﺟﺎي دﻳﮕﺮو ﻧﺸﻮﻧﺖ ﻣﻲ دﻧﺪ‪،‬ﺳﺮاغ ﻗﺒﺮو ﻧﮕﻴﺮ‪،‬ﻓﺎﻳﺪه ﻧﺪاره‪،‬وﻟﻲ ﻳﻪ ﺟﺎي دﻳﮕﺮو‬ ‫ﻧﺸﻮﻧﺖ ﻣﻲ دﻧﺪ‬ ‫ﻣﻲ ﺧﻮام ﺑﻴﺎم ﺑﭙﺮﺳﻢ‪،‬ﻛﺠﺎﺳﺖ در ﺧﻮﻧﻪ اي ﻛﻪ دﺷﻤﻨﺎ ﺷﻜﺴﺘﻨﺪ‬ ‫ﺑﻌﺪﻳﺸﻮ اﮔﻪ ﺑﮕﻢ‪،‬ﭼﻪ ﺟﻮري ﻧﺎﻟﻪ ﻣﻲ زﻧﻲ‬ ‫ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﻲ ﻛﻨﻢ ‪،‬اﮔﻪ اﺷﻚ و ﻧﺎﻟﻪ ﻧﺪاري‪،‬اﻳﻦ روﺿﻪ ﻣﺎل آﺳﻤﻮﻧﻴﺎ اﺳﺖ‪،‬اوﻧﻬﺎ ﺑﺎﻫﺎش ﺿﺠﻪ ﻣﻲ زدﻧﺪ‪،‬اﮔﻪ اﺷﻚ‬ ‫ﺗﻮ ﭼﺸﻤﺖ ﻧﻴﺴﺖ‪،‬ﺳﺮﺗﻮ ﺑﻨﺪاز ﭘﺎﻳﻴﻦ‪،‬ﻳﻪ ﺟﻮري ادب ﻛﻦ ﺟﻠﻮي اﻣﺎم زﻣﺎن دارﻳﻢ ﺑﺮا ﻣﺎدرش روﺿﻪ ﻣﻲ ﺧﻮﻧﻴﻢ‪،‬‬ ‫ﻛﺠﺎﺳﺖ در ﺧﻮﻧﻪ اي ﻛﻪ دﺷﻤﻨﺎ ﺷﻜﺴﺘﻨﺪ‬ ‫ﻛﺠﺎﺳﺖ ﭼﻬﻞ ﺗﺎ ﻧﺎﻣﺮد دﺳﺖ ﻋﻠﻲ رو ﺑﺴﺘﻨﺪ‬ ‫ﺧﻴﻠﻲ ﻧﺎراﺣﺖ ﻧﺸﻮ‪ ،‬ﻧﻤﻲ ﺧﻮام اذﻳﺘﺖ ﻛﻨﻢ‪ ،‬اﺻﻼً از در و دﻳﻮار و ﻛﻮﭼﻪ ﻧﻤﻲ ﮔﻢ‪ ،‬ﻣﻲ ﺧﻮام ﺑﺒﺮﻣﺖ ﻳﻪ ﺟﺎﻳﻲ ‪،‬‬

‫‪21‬‬


‫‪94$ 4‬‬ ‫ !‬ ‫ﮔﺮﻓﺘﺎرﻧﺪ‪ ،‬ﻫﺮ ﻛﻲ ﺣﺎﺟﺖ داره ‪،‬ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺎﻻ ﻧﻴ‪‬ﺖ ﻛﻨﻪ‪ ،‬ﻣﻲ ﺧﻮام اﺳﻢ ﻳﻪ ﺑﺎب اﻟﺤﻮاج و ﺑﻴﺎرم‪ .‬اﮔﻪ ﮔﻔﺘﻲ ﻛﺠﺎ ﻣﻲ‬ ‫ﺧﻮام ﺑﺒﺮﻣﺖ‪،‬ﮔﻮش ﺑﺪه‪،‬اﻫﻞ روﺿﻪ‪،‬اﻳﻨﻬﺎ اُﻣﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻋﻠﻲ رو ﺑﻜﺸﻨﺪ‪،‬اﺻﻼً اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﻟﺸﻜﺮ‪،‬اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺑﻲ ﺣﻴﺎﻳﻪ‬ ‫ﻧﺎﻣﺮد‪،‬ﻫﺪف ﻓﻘﻂ ﻋﻠﻲِ‪،‬زﻫﺮا ﻣﻲ دوﻧﺴﺖ اﻳﻨﻬﺎ ﻫﺪﻓﺸﻮن ﭼﻴﻪ ‪،‬ﻛﻪ رﻓﺖ ﭘﺸﺖ در‪،‬اﻳﻨﻬﺎ ﺑﻴﻌﺖ و ﺑﻬﻮﻧﻪ ﻛﺮدﻧﺪ‪،‬ﮔﻔﺘﻨﺪ‬ ‫ﺗﺎ وﺿﻊ اﻳﻨﺠﻮرﻳﻪ ﻛﺎر ﻋﻠﻲ رو ﺗﻤﻮم ﻛﻨﻴﻢ‪،‬اُﻣﺪﻧﺪ ﺑﻪ ﻗﺼﺪ ﻋﻠﻲ‪،‬اﻣﺎ ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻨﺪ‪،‬آﺧﻪ ﻋﻠﻲ ﻳﻪ ﻣﺪاﻓﻊ داره ﺑﻨﺎم زﻫﺮا‪،‬ﺧﺪا‬ ‫ﻟﻌﻨﺘﺸﻮن ﻛﻨﻪ اﻳﻦ دﺷﻤﻨﻲ ﺑﺎ ﻋﻠﻲ اداﻣﻪ داﺷﺖ‪،‬ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻫﺮﭼﻲ ﻋﻠﻲ ﻫﺴﺖ‪،‬ﺑﺎﻳﺪ از ﺑﻴﻦ ﺑﺮه‪،‬اﻳﻨﻬﺎ اﻳﻦ ﻗﺪر ﺑﻲ ﺣﻴﺎ‬ ‫ﺑﻮدﻧﺪ‪،‬ﻛﻮﭼﻴﻚ و ﺑﺰرگ ﺑﺮاﺷﻮن ﻓﺮق ﻧﺪاﺷﺖ‪،‬ﻛﺮﺑﻼ وﻗﺘﻲ ﺣﺴﻴﻦ ﻃﻔﻞ ﺷﻴﺮﺧﻮاره رو دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ‪،‬ﮔﻔﺘﻨﺪ‪:‬اﺳﻤﺶ‬ ‫ﻋﻠﻴﻪ‪،‬ﭼﺮا اﻳﺴﺘﺎدي داري ﻧﮕﺎه ﻣﻲ ﻛﻨﻲ‪،‬ﭼﻜﺎر ﻛﻨﻢ ‪،‬ﻳﻪ ﻛﺎري ﻛﺮد‪،‬ﺳﺮ ﻋﻠﻲ ﺑﻪ ﭘﻮﺳﺖ آوﻳﺰان ﺷﺪ‪ ،‬ﺣﺴﻴﻦ ‪....‬‬ ‫ﻣﻦ ﻧﻤﻴﮕﻢ‪ ،‬ﺳﻴﺪ ﺣﻴﺪرﺣﻠﻲ ﺗﻮ اون ﺷﻌﺮ زﻳﺒﺎش ﮔﻔﺖ‪،‬ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻓﻜﺮ ﻧﻜﻨﻲ ﺣﺮﻣﻠﻪ ﺗﻴﺮو زد‪،‬ﺗﻴﺮي ﻛﻪ ﺑﻪ ﮔﻠﻮي ﻋﻠﻲ‬ ‫ﺧﻮرد‪،‬از ﺳﻘﻴﻔﻪ اُﻣﺪ‪،‬ﻫﻤﻮﻧﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻣﺤﺴﻦ و ﺑﻴﻦ درو دﻳﻮار ﻟﻪ ﻛﺮدﻧﺪ‪،‬ﻫﻤﻮﻧﺎ ﺗﻴﺮ ﺳﻪ ﺷﻌﺒﻪ ﺑﻪ ﮔﻠﻮي ﻋﻠﻲ زدﻧﺪ‪،‬ﺳﻪ‬ ‫ﻣﺮﺗﺒﻪ ‪:‬ﻳﺎ ﺣﺴﻴﻦ ‪...‬‬

‫‪22‬‬


‫‪96 4‬‬ ‫ !‬ ‫زﻣﺰﻣﻪ اﻣﺎم زﻣﺎن)ﻋﺞ(‬ ‫آﻗﺎ دﻟﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ و ﭼﺸﻤﺖ ﺑﻬﺎري اﺳﺖ‬ ‫از دﻳﺪه ي ﺗﻮ ﻛﻮﺛﺮ اﺣﺴﺎس ﺟﺎري اﺳﺖ‬ ‫آﻗﺎ ﺑﻪ ﻳﺎد ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺷﻮرﻳﺪه ﻣﻲ ﺷﻮي‬ ‫آري اﺳﺎس ﻋﺸﻖ ﺑﻪ زﻫﺮا ﻣﺪاري اﺳﺖ‬ ‫ﻋﺮض ادب ﺑﻪ ﺳﺎﺣﺖ ﻣﺎدر ﻓﺮﻳﻀﻪ اﺳﺖ‬ ‫اﻳﻦ اﺷﻜﻬﺎ ﻧﺸﺎﻧﻪ ي واﻻ ﺗﺒﺎري اﺳﺖ‬ ‫ﻣﺎ ﻛﺎرﻣﺎن دﻋﺎي ﻓﺮج ﺧﻮاﻧﺪن اﺳﺖ وﺑﺲ‬ ‫اﻳﻦ روزﻫﺎ ﻛﻪ ﻛﺎر ﺷﻤﺎ ﮔﺮﻳﻪ زاري اﺳﺖ‬ ‫روﺿﻪ ﻛﺠﺎ ﮔﺮﻓﺘﻪ اﻳﻲ ‪ ،‬اي وارث ﻓﺪك‬ ‫اﻳﻦ روﺿﻪ ﺑﻲ ﺧﺰان و ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻬﺎري اﺳﺖ‬ ‫ﺑﺮ ﺷﻴﻌﻪ زﺧﻢ ﺧﻨﺠﺮﺷﺎن ﻛﺎرﮔﺮ ﻧﺒﻮد‬ ‫اﻳﻦ زﺧﻢ ﺳﻴﻠﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺮ ﺷﻴﻌﻪ ﻛﺎري اﺳﺖ‬ ‫آﻗﺎ ﺷﻤﺎ ﺑﭙﺮس ‪ :‬ﻛﻪ ﭘﻬﻠﻮ ﺷﻜﺴﺘﻪ را‬ ‫دﻳﮕﺮ ﭼﻪ ﺟﺎي ﻫﺮ ﺷﺐ ﻧﺎﻗﻪ ﺳﻮاري اﺳﺖ‬ ‫ﻛﻮﭼﻪ ﺑﻪ ﻛﻮﭼﻪ ‪ ،‬ﺷﻬﺮ ‪ ،‬ﺑﻪ ﺻﺒﺢ ﻇﻬﻮرﺗﺎن‬ ‫از ﺧﻮن ﺳﺮخ ﻣﺎدرﺗﺎن ‪ ،‬ﻻﻟﻪ ﻛﺎري اﺳﺖ‬ ‫روز ﺑﻲ ﻣﺎدرﻳﻪ زﻳﻨﺐ ﻛﺒﺮي اﺳﺖ‪،‬ﻋﻠﻲ‪،‬ﺑﻼل ﺧﻮاب دﻳﺪ‪،‬ﭘﻴﻐﻤﺒﺮُ‪،‬ﺑﺎﺳﺮو ﺻﻮرت ﺧﺎك آﻟﻮد‪،‬ﺑﻼل ﺗﻮ ﻫﻢ دﻳﮕﻪ ﺳﺮي‬ ‫ﺑﻪ زﻫﺮام ﻧﻤﻲ زﻧﻲ‪،‬ﺑﺎﻧﺴﻴﻢ ﺳﺤﺮ از ﺧﻮاب ﭘﺮﻳﺪ‪،‬ﺑﻼﻟﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ آن اذان ﻧﻴﻤﻪ ﻛﺎره‪،‬از ﻣﺪﻳﻨﻪ رﻓﺘﻪ‪،‬دﻳﮕﻪ ﻧﻤﻲ ﺧﻮاد‬ ‫ﺑﺮﮔﺮده ﻣﺪﻳﻨﻪ‪،‬دﻟﺶ ﺑﺮا ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺷﻮر اُﻓﺘﺎد‪،‬ﺑﺎ ﺧﻮدش روز ﺑﻲ ﻣﺎدرﻳﻪ زﻳﻨﺐ ﻛﺒﺮي اﺳﺖ‪،‬ﻋﻠﻲ‪،‬ﺑﻼل ﺧﻮاب‬ ‫دﻳﺪ‪،‬ﭘﻴﻐﻤﺒﺮُ‪،‬ﺑﺎﺳﺮو ﺻﻮرت ﺧﺎك آﻟﻮد‪ ،‬ﺑﻼل ﺗﻮ ﻫﻢ دﻳﮕﻪ ﺳﺮي ﺑﻪ زﻫﺮام ﻧﻤﻲ زﻧﻲ ‪ ،‬ﺑﺎﻧﺴﻴﻢ ﺳﺤﺮ از ﺧﻮاب ﭘﺮﻳﺪ ‪،‬‬

‫‪23‬‬


‫‪96 4‬‬ ‫ !‬ ‫ﺑﻼﻟﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ آن اذان ﻧﻴﻤﻪ ﻛﺎره‪،‬از ﻣﺪﻳﻨﻪ رﻓﺘﻪ‪،‬دﻳﮕﻪ ﻧﻤﻲ ﺧﻮاد ﺑﺮﮔﺮده ﻣﺪﻳﻨﻪ‪،‬دﻟﺶ ﺑﺮا ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺷﻮر اُﻓﺘﺎد‪،‬ﺑﺎ ﺧﻮدش‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﺘﻤﺎًﺧﺒﺮﻳﻪ ﺑﺮﮔﺮدم ﻣﺪﻳﻨﻪ‪،‬ﻫﻤﭽﻴﻦ ﻛﻪ رﺳﻴﺪ ﻣﺪﻳﻨﻪ‪،‬دﻳﺪ ﻣﺪﻳﻨﻪ رو ﻏﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ‪،‬اُﻣﺪ در ﺧﺎﻧﻪ زﻫﺮا دق اﻟﺒﺎب‬ ‫ﻛﺮد‪،‬آي ﻋﺰاداراي ﻓﺎﻃﻤﻴﻪ‪،‬ﺑﺨﺪا ﺧﻴﻠﻲ ﺑﻲ ﺑﻲ ﺑﻬﺖ ﻟﻄﻒ داﺷﺘﻪ‪ ،‬ﺑﻲ ﺑﻲ ﻫﺮ ﺑﻲ ﺳﺮو ﭘﺎﻫﻲ رو ﺗﻮ ﻓﺎﻃﻤﻴﻪ اش راه‬ ‫ﻧﻤﻲ ده‪،‬‬ ‫اﺑﻦ ﺑﺎﺑﻮﻳﻪ رواﻳﺖ ﻛﺮده ﭼﻮن ﺣﻀﺮت رﺳﻮل از دﻧﻴﺎ ﻣﻔﺎرﻗﺖ ﻛﺮد و ﺑﻼل از اذان ﮔﻔﺘﻦ اﻣﺘﻨﺎع ﻛﺮد ﭼﺮا ﻛﻪ ﻣﻨﺒﺮ و‬ ‫ﻣﺤﺮاب رﺳﻮل ﺧﺪا ﻏﺼﺐ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬روزي ﺣﻀﺮت ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻓﺮﻣﻮد ﻳﺎ ﻋﻠﻲ ﺑﺴﻴﺎر ﻣﺎﻳﻠﻢ ﻛﻪ ﺻﺪاي ﻣﻮذن ﭘﺪرم را‬ ‫ﺑﺸﻨﻮم ﺑﻪ ﻧﻘﻠﻲ از اﻣﻴﺮ اﻟﻤﻮﻣﻨﻴﻦ ﺣﻀﺮت ﻋﻠﻲ ﻋﻠﻴﻪ اﻟﺴﻼم ‪،‬اﻳﻦ ﺧﺒﺮ را ﺑﻪ ﺑﻼل رﺳﺎﻧﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻼل ﻋﺮض ﻛﺮد ﭼﻮن‬ ‫ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﭘﺎره ي ﺗﻦ رﺳﻮل ﺧﺪاﺳﺖ ﻣﻲ ﭘﺬﻳﺮم‪ ،‬اوﻣﺪ ﺗﻮ ﻛﻮﭼﻪ ي ﺑﻨﻲ ﻫﺎﺷﻢ‪،‬ﻣﺪﺗﻲ زﻳﺎدي ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻼل از ﻣﺪﻳﻨﻪ‬ ‫رﻓﺘﻪ‪،‬ﺗﺎ رﺳﻴﺪ ﺟﻠﻮي در ﺧﻮﻧﻪ ي ﻓﺎﻃﻤﻪ‪،‬ﻣﻦ ازت ﻳﻪ ﺳﻮال ﻣﻲ ﻛﻨﻢ‪،‬ﻛﺪوم در‪،‬ﻳﻪ ﻧﮕﺎه ﺑﻪ در و دﻳﻮار ﺳﻮﺧﺘﻪ‬ ‫ﻛﺮد‪،‬اﻳﻦ ﻫﻤﻮن درﻳﻪ ﻛﻪ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻣﻲ اﻳﺴﺘﺎد‪،‬ﭼﻪ ﺧﺒﺮه؟ﭼﻲ ﺷﺪه ﻣﺪﻳﻨﻪ؟ﻧﻪ‪،‬ﺑﻼل‪ -‬وارد ﺧﻮﻧﻪ ﺷﺪ ﺟﺎﻧﻢ ﺑﻲ ﺑﻲ‬ ‫‪،‬اﺟﺎزه ﺑﺪه ﺑﺎ ﺷﻌﺮ ﺑﺮات ﺑﺮم ﺟﻠﻮ روﺿﻪ ي ﺑﻼل ‪ ،‬ﺣﻴﻔﻪ ﺳﺮﺳﺮي ازش ردﺷﻴﻢ ﺑﻲ ﻓﺮﻣﻮد ‪.‬‬ ‫دﻟﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ درﻳﻦ وﺳﻌﺖ ﻣﻼل ‪ ،‬ﺑﻼل‬ ‫اذاﻧﺐ ﮔﻮي ﺧﺪارا‪ ،‬اذان ﺑﻼل ! ﺑﻼل‬ ‫ﺳﻜﻮت ﺗﻠﺦ ﺗﻮ ‪ ،‬ﺑﺎ درد ﻫﻤﻨﺸﻴﻨﻢ ﻛﺮد‬ ‫اذان ﺑﮕﻮي و ﺑﺒﺮ از دﻟﻢ ﻣﻼل‪ ،‬ﺑﻼل‬ ‫ﭼﺸﻢ ﺑﻲ ﺑﻲ ﺷﻤﺎ ﻣﻲ ﻓﺮﻣﺎﻳﻴﺪ ﭼﺸﻢ ﺑﻼل ﺑﺎﻻي ﻣﺎذﻧﻪ رﻓﺖ و ﺷﺮوع ﻛﺮد ﺑﻪ اذان ﮔﻔﺘﻦ‪ ،‬ﻫﻤﻴﻨﻜﻪ ﺻﺪاي اذان‬ ‫ﮔﻔﺘﻦ ﺑﻼل ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ اﷲ اﻛﺒﺮ اﷲ اﻛﺒﺮ‪ ،‬ﺻﺪاي ﮔﺮﻳﻪ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪ ،‬ﺑﻴﺎد زﻣﺎن ﭘﺪر اﻓﺘﺎد آﻧﭽﻨﺎن ﺑﻴﺘﺎب ﺷﺪ ﻛﻪ‬ ‫ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ از ﮔﺮﻳﻪ ﺧﻮدداري ﻛﻨﺪ ﺻﺪاي اذان ﺑﻼل ﺑﺎ ذﻛﺮ اﺷﻬﺪ ان ﻻ اﻟﻪ اﻻ اﷲ ﺷﻨﻴﺪه ﺷﺪ‪ ،‬ﺻﺪاي ﻧﺎﻟﻪ ي‬ ‫ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﻠﻨﺪ ﺗﺮ ﺷﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻫﻤﻴﻨﻜﻪ ﺑﻼل ﻣﻮذن ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ذﻛﺮ اﺷﻬﺪ ان ﻣﺤﻤﺪا رﺳﻮل اﷲ را ﺑﺮ زﺑﺎن ﺟﺎري ﻛﺮد اﻫﻞ‬ ‫ﺧﺎﻧﻪ دﻳﺪﻧﺪ ﻛﻪ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻏﺶ ﻛﺮد‪ ،‬ﺑﺎ دﻳﺪن اﻳﻦ ﺻﺤﻨﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ دوان دوان ﺧﻮدﺷﻮﻧﻮ ﺑﻪ ﻣﺴﺠﺪ روﺳﻨﺪن آي ﺑﻼل‬ ‫دﻳﮕﻪ ﺑﺴﻪ ‪ ،‬ﻣﺎدرﻣﻮن زﻫﺮا ﺗﻤﻮم ﻛﺮد ‪ ،‬ﺧﺒﺮ ﺑﻪ اﻣﻴﺮ اﻟﻤﻮﻣﻨﻴﻦ رﺳﻮﻧﺪن ‪ .‬ﻣﻦ ﻧﻤﻲ دوﻧﻢ آﻗﺎ ﭼﻄﻮر ﺧﻮدﺷﻮ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ‬

‫‪24‬‬


‫‪96 4‬‬ ‫ !‬ ‫رﺳﻮﻧﺪ راﻫﻲ ﺗﺎ ﺧﻮﻧﻪ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﺎر ﺑﻪ ﺟﺎﻳﻲ رﺳﻴﺪ روي ﻛﻨﺪه ي زاﻧﻮ ﻫﻲ ﻣﻲ ﻧﺸﺖ ﻫﻲ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﻲ ﺷﺪ ‪.‬اﷲ اﻛﺒﺮ ﻣﻦ‬ ‫ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﺟﺎ ﻣﻲ ﺧﻮﻧﺪم روﺿﻪ ﺑﻼل رو ‪.‬ﭘﻲ ﻣﻄﻠﺐ ﺑﻮدم اداﻣﻪ روﺿﻪ ﺑﻼل ﺧﻴﻠﻲ ﺟﺎﻧﺴﻮزه دﻳﺪم ﺑﺮاﺗﻮن‬ ‫ﺑﮕﻢ ﺧﻼﺻﻪ ﻛﻨﻢ ﮔﺬﺷﺖ اﻳﻦ ﺑﻴﺖ زﺑﺎن ﺣﺎل ﺑﭽﻪ ﻫﺎي ﺣﻀﺮت ﺑﻌﺪ ﺷﻬﺎدت‬ ‫آﻣﺪي ﮔﺮ ﭘﺮﺳﺶ اﺣﻮال ﺑﻴﻤﺎر اي ﺑﻼل‬ ‫دﻳﺮ ﻛﺮدي و ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻛﺎر از ﻛﺎر اي ﺑﻼل‬ ‫زاﻧﻮﻫﺎش ﻟﺮزﻳﺪ دم در رو زﻣﻴﻦ ﻧﺸﺴﺖ‪،‬ﺳﺮ رو دﻳﻮار ﮔﺬاﺷﺖ‪،‬ﻳﻪ ﻧﮕﺎه ﺑﻪ ﭘﺎﻳﻴﻦ در ﻛﺮد‪،‬دﻳﺪ ﭘﺎﻳﻪ ﻫﺎي در‬ ‫ﺳﻮﺧﺘﻪ‪،‬ﻫﻨﻮز آﺛﺎر آﺗﺶ دو ﻃﺮف دﻳﻮار و ﮔﺮﻓﺘﻪ‪،‬ﺑﺎ ﺧﻮدش ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺪا ﻟﻌﻨﺖ ﻛﻨﻪ اوﻧﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺣﻖ ﺗﻮ رو ﻏﺼﺐ‬ ‫ﻛﺮدﻧﺪ‪،‬ﺧﺎﻧﻢ ﺟﺎن‪،‬آﺧﻲ ‪،‬اﻣﺎن‪،‬اﻣﺎن ‪ ،‬آدم ﻋﺰادار ﻳﻪ آﺷﻨﺎ ﻣﻴﺒﻴﻨﻪ ﺗﺎزه ﻧﺎﻟﺶ ﮔﻞ ﻣﻴﻜﻨﻪ‪،‬ﻳﻪ ﻋﻤﻮﻳﻲ ﻧﺒﺎﺷﻪ‪ ،‬داﻳﻲ‬ ‫ﻧﺒﺎﺷﻪ‪،‬وﻗﺘﻲ ازﺳﻔﺮ ﻣﻴﺎد‪ ،‬ﺗﺎ ﻣﻲ ﺑﻴﻨﻨﺶ ﻫﻤﻪ ﮔﺮﻳﺸﻮن ﻣﻴﮕﻴﺮه‪ ،‬اُﻧﻮﻗﺖ اﮔﻪ ﺑﺨﻮاﻫﻲ ﺷﻜﺮو ﺷﻜﺎﻳﺖ و ﻛﻨﺎر ﻫﻢ‬ ‫ﺑﺒﻴﻨﻲ‪،‬ﻫﻤﻴﻦ ﺟﺎﺳﺖ‪،‬ﻫﻢ ﺑﺎ ﮔﺮﻳﺖ ﮔﻠﻪ داري ﭼﺮا ﺑﺎﻳﺪ ﻳﻪ ﺟﻮر ﺑﺸﻪ ﺗﻮ ﻧﺒﺎﺷﻲ‪،‬وﻗﺘﻲ ﺑﻬﺖ اﺣﺘﻴﺎج دارﻳﻢ‪،‬ﻫﻢ ﺑﺎ ﮔﺮﻳﻪ‬ ‫ات داري ﻣﻴﮕﻲ ﺧﻮب ﺷﺪ ﻧﺒﻮدي‪،‬ﻳﻪ ﻧﮕﺎه ﻛﺮدﻧﺪ ﺑﻪ ﺑﻼل‪،‬ﺧﻮب ﺷﺪ ﻧﺒﻮدي‪،‬اﻳﻨﻘﺪر ﻣﺎدر ﻣﺎ ﻏﺮﻳﺐ ﺑﻮد‪،‬از ﺻﺪاي‬ ‫ﮔﺮﻳﻪ ﺷﻢ اﻳﺮاد ﻣﻲ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪،‬ﺑﺤﺚ ﻓﻨﻲ دارم‪ ،‬ﺑﻲ ﺑﻲ ﻫﻤﻪ ﻛﺎر ﻛﺮده ﺑﺮا زﻧﺪه ﻣﻮﻧﺪن ﭘﺮﭼﻢ‪،‬ﻫﻤﻪ ي دﻧﻴﺎﺣﻴﺮون‬ ‫ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻨﻮ ﺗﻮاﻧﺪ واﻻ‪،‬ﺷﻴﻌﻪ ﺑﺎ اﻳﻦ ﮔﺮﻳﻪ زﻧﺪه اﺳﺖ ‪،‬اﻣﺎم اﻣﺖ ﻣﻲ ﻓﺮﻣﻮد‪،‬ﮔﺮﻳﻪ ﻣﺎ ﮔﺮﻳﻪ ﺳﻴﺎﺳﻲ اﺳﺖ‪،‬ﻗﺮﺑﻮﻧﺶ ﺑﺮم‬ ‫ﺧﺪا رﺣﻤﺘﺶ ﻛﻨﻪ‪،‬ﻓﺎﻃﻤﻪ ﮔﺮﻳﻪ ﻛﺮد ﻃﻮري ﻛﻪ ﺗﻤﺎم ﻣﺪﻳﻨﻪ ﮔﺮﻳﺸﻮن ﻣﻲ ﮔﺮﻓﺖ‪،‬ﻓﺎﻃﻤﻪ ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻲ ﻛﺮد‪ ،‬ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ‬ ‫ﻫﺎ زﻧﻬﺎ ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻲ ﻛﺮدﻧﺪ‪،‬ﺑﻌﺪ ﻛﻢ ﻛﻢ ﻣﺮدﻫﺎ ﮔﺮﻳﺸﻮن ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ‪ ،‬اﻣﻮر ﻣﺮدم ﻣﺨﺘﻞ ﻣﻴﺸﺪ‪ ،‬ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ﻋﻠﻲ ﺑﻪ زﻫﺮا‬ ‫ﺑﮕﻮ ﻳﺎ ﺷﺐ ﻳﺎ روز‪ ،‬ﮔﺬاﺷﺖ رﻓﺖ ﺗﻮ ﺑﻴﺎﺑﻮﻧﻬﺎ ﮔﺮﻳﻪ ﻛﺮد‪ ،‬ﻛﻪ اﮔﻪ ﻣﻨﻮ ﺗﻮ‪ ،‬ﺗﻮ روﺿﻪ داد زدﻳﻢ ﻫﺮ ﻛﻲ ﻫﺮ ﭼﻲ ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﺑﮕﻴﻢ‪ ،‬ﻣﺎ ﻳﻪ ﻣﺎدري داﺷﺘﻴﻢ‪ ،‬اﻳﻦ ﻣﺴﺎﺋﻞ و ﺑﺮا ﻣﺎ ﺣﻞ ﻛﺮد‪،‬ﺗﻮ ﻫﻢ اﮔﻪ اﻋﺘﺮاض داري ﺑﺮو‪،‬ﺑﻪ ﮔﺮﻳﻪ زﻫﺮا اﻋﺘﺮاض‬ ‫ﻛﻦ‪،‬ﻗﺼﻪ ي ﮔﺮﻳﻪ ﻓﺎﻃﻤﻪ رو ﺷﻬﻴﺪ ﻣﻄﻬﺮي ﻧﻘﻞ ﻛﺮده‪ .‬ﺑﻼل ﮔﻔﺖ‪ :‬ﭘﺲ دﺳﺖ ﻣﻨﻮ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ ﺑﺮﻳﻢ ﻛﻨﺎر‬ ‫ﻗﺒﺮش‪،‬ﻓﺮﻣﻮدﻧﺪ‪:‬ﺑﺎﻳﺪ ﺻﺒﺮ ﻛﻨﻲ ﻫﻮا ﺗﺎرﻳﻚ ﺑﺸﻪ‪،‬ﻣﺎدر ﻣﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﺒﺎدا از ﻗﺒﺮش‪ ،‬اوﻧﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﭘﻬﻠﻮﺷﻮ ﺷﻜﺴﺘﻨﺪ ﻣﻄﻠﻊ‬ ‫ﺑﺸﻨﺪ‪،‬دﻳﺸﺐ ﺟﺎت ﺧﺎﻟﻲ ﺑﻮد ﻳﻪ ﮔﻮﺷﻪ ﺗﺎﺑﻮﺗﻮ ﺑﮕﻴﺮي‪،‬ﻗﺮﺑﻮن ﮔﺮﻳﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﺮم اي ﻣﺮدم‪ ،‬ﻣﻦ روﺿﻪ ﺧﻮﻧﻬﺎ ﻣﻲ_‬ ‫ﺧﻮﻧﺪن‪ ،‬ﺧﻴﺎل ﻣﻴﻜﺮدم ‪ ،‬ﺧﻮدﺷﻮن ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ ‪ ،‬ﭼﻨﺪ ﺷﺐ ﭘﻴﺶ ﺗﻮ ﻛﺘﺎب ﺗﺎرﻳﺨﻲ دﻳﺪم ‪ ،‬ﻫﺴﺖ ‪ ،‬ﻫﻤﻪ زﻧﻬﺎي ﻣﺪﻳﻨﻪ‬

‫‪25‬‬


‫‪96 4‬‬ ‫ !‬ ‫ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻧﺪ‪،‬ﺗﻮ ﻣﺠﻠﺲ‪،‬ﻣﻌﻄﻠﻨﺪ ﻳﻪ ﻧﻔﺮ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﺻﺎﺣﺐ ﻋﺰاي ﻣﺠﻠﺲ زﻧﻮﻧﻪ ﺑﻴﺎد‪،‬دﻳﺪﻧﺪ‪،‬ﻳﻪ ﺧﺎﻧﻤﻲ ﻳﻪ ﭼﺎدري‬ ‫ﺳﺮﺷﻪ‪،‬ﺧﻴﻠﻲ ﺑﺮاش ﺑﺰرﮔﻪ‪،‬ﻫﻤﭽﻴﻦ ﻛﻪ از در ﺣﺠﺮه ﺑﻴﺮون اُﻣﺪ‪،‬ﺻﺪاي ﮔﺮﻳﻪ زﻧﻬﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪،‬ﻳﻪ ﭼﻴﺰي دﻳﺪم ﺧﻴﻠﻲ‬ ‫دﻟﻢ ﺳﻮﺧﺖ‪،‬ﻓﺎﻃﻤﻪ آﺧﻪ اﺛﺎﺛﻲ ﻧﺪاره ﺗﻮ زﻧﺪه ﮔﻴﺶ‪،‬ﺟﻬﻴﺰه اي ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﻪ اون ﺻﻮرت‪ ،‬اﻣﺎ وﻗﺘﻲ ﺧﻮاﺳﺖ وﺻﻴﺖ‬ ‫ﻛﻨﻪ‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻋﻠﻲ اﺛﺎث ﺧﻮﻧﻢ ﻣﺎل دﺧﺘﺮﻣﻪ‪ ،‬وﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﺳﻦ ﺑﻠﻮغ رﺳﻴﺪ‪ ،‬اﺛﺎﺛﻪ ﺧﻮﻧﻢ و ﺑﺪه ﺑﻬﺶ‪ ،‬ﻳﻪ ﭼﻴﺰاﻳﻲ ﻓﻘﻂ‬ ‫ﻣﺎل زﻳﻨﺐ ﺑﻮده‪،‬از ﻣﺎدر ﻳﻪ ﮔﺮدن ﺑﻨﺪ داره‪،‬از ﻣﺎدر ﻳﻪ ﭼﺎدر داره‪،‬ﺧﻴﻠﻲ ﻧﺎز دارﻳﺪ ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻲ ﻛﻨﻴﺪ‪،‬ﺧﻴﻠﻲ ﻗﺸﻨﮓ‬ ‫اﻣﺮوز ﻋﺰاداري ﻛﺮدﻳﺪ‪،‬ﻣﻨﻢ ﻟﺤﻦ ﺧﻮﻧﺪﻧﻢ ﻟﺤﻦ ﻛﺴﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺗﺎزه از ﺗﺸﻴﻴﻊ ﺟﻨﺎزه ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ‪،‬اﻧﮕﺎر ﮔﻠﻮم و ﺧﺎك‬ ‫ﮔﺮﻓﺘﻪ‪،‬آي ﻣﺎدر‪،‬اﻣﺎن آي اﻣﺎن‪،‬ﻣﺎدر ﻣﻦ رﺷﻴﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﻣﺎدر ﻣﻦ ﭼﺜﻪ اش ﺿﻌﻴﻒ ﻧﺒﻮد‪،‬دﺧﺘﺮ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ ﻛﻪ ﺿﻌﻴﻒ ﻧﻤﻲ‬ ‫ﺷﻪ ﺑﺪﻧﺶ ‪،‬اﮔﻪ ﻣﻲ ﺑﻴﻨﻴﺪ ‪،‬ﺟ‪‬ﻮون ﻣﺮگ ﺷﺪه‪،‬ﺗﻘﺼﻴﺮ ﻣﻴﺦ دره‪،‬‬ ‫زﻳﻨﺐ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺑﺮ در اﺳﺖ‪،‬‬ ‫در ذﻛﺮ ﻣﺎدر ﻣﺎدر اﺳﺖ‬ ‫ﻧﺎﻟﻪ ﻣﻲ زد‪ ،‬اﺷﻚ ﻣﻲ رﻳﺨﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﺗﺎ ﭼﺸﻤﺶ ﺑﻪ ﺣﺴﻴﻦ ﻣﻲ اﻓﺘﺎد اﺷﻜﺎش و ﭘﺎك ﻣﻲ ﻛﺮد‪ ،‬داداش ﻏﺼﻪ‬ ‫ﻧﺨﻮري‪ ،‬ﺧﻮدم ﻛﻨﻴﺰﺗﻢ‪ ،‬ﺧﻮدم ﺑﺮات ﻣﺎدري ﻣﻲ ﻛﻨﻢ‪ ،‬ﻧﻤﻲ ذارم ﺑﻲ ﻣﺎدري آزارت ﺑﺪه‪ ،‬ﮔﺎﻫﻲ ﻣﻲ رﻓﺖ‪ ،‬ﺗﻮ داﻣﻦ‬ ‫ﻋﻠﻲ ﻣﻲ ﻧﺸﺴﺖ‪ ،‬اﺷﻚ ﻋﻠﻲ رو ﭘﺎك ﻣﻲ ﻛﺮد زﻳﻨﺐ‪ ،‬اﻣﺎ ﺗﻮ اﻳﻦ ﺧﻮﻧﻪ ﻳﻪ ﻧﻔﺮه‪ ،‬زﻳﻨﺒﻢ ﻛﺎري ازش ﺑﺮﻧﻤﻲ آد‪ ،‬اوﻧﻢ‬ ‫داداش ﺑﺰرگ اﺳﺖ‪ ،‬ﮔﺎﻫﻲ ﺣﺴﻴﻦ از ﻳﻪ ﻃﺮف‪ ،‬زﻳﻨﺐ از ﻳﻪ ﻃﺮف‪ ،‬ﻣﻲ رﻓﺘﻨﺪ ﻣﻲ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬زﻳﻨﺐ ﺣﺴﻴﻦ و ﻣﻲ‬ ‫ﺧﻮاﺳﺖ آروم ﻛﻨﻪ اﺷﻜﺶ و ﭘﺎك ﻣﻲ ﻛﺮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺣﺴﻦ و ﻣﻲ ﺧﻮاﺳﺖ آروم ﻛﻨﻪ ‪،‬ﻣﻲ اُﻣﺪ ﻣﻲ ﻧﺸﺴﺖ ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻲ‬ ‫ﻛﺮد‪ ،‬از ﺣﺴﻦ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻲ ﻛﺮد‪،‬اﻣﺎم ﺣﺴﻦ ﻣﻲ دﻳﺪ ﺧﻮاﻫﺮ داره ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻲ ﻛﻨﻪ‪،‬اﺷﻜﺎش و ﭘﺎك ﻣﻲ‬ ‫ﻛﺮد‪،‬ﻣﻲ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺒﻴﻦ دﻳﮕﻪ ﮔﺮﻳﻪ ﻧﻤﻲ ﻛﻨﻢ ‪،‬ﺑﺴﻪ دﻳﮕﻪ‪،‬ﻣﻲ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮕﻲ ﺑﺮا ﭼﻲ ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻲ ﻛﻨﻲ‪ ،‬ﻧﻤﻲ ﮔﻢ‪،‬ﻧﻤﻲ‬ ‫ﮔﻢ‪ ،‬ﺑﺬار ﺑﺎ درد ﺧﻮدم ﺑﻤﻴﺮم‪، ،‬ﺑﺬار ﺑﺎ درد ﺧﻮدم ﺑﺴﻮزم‪ ،‬اﻣﺎن اﻣﺎن‪،‬از ﻫﻤﻮن ﺑﭽﻪ ﮔﻲ ﺑﻠﺪ ﺑﻮد ﭼﻪ ﻛﺎر ﻛﻨﻪ‪،‬ﻛﺴﻲ‬ ‫ﻛﻪ درد ﻣﻲ ﻛﺸﻪ‪،‬آروﻣﺶ ﻛﻨﻪ‪،‬ﺷﺎم ﻏﺮﻳﺒﺎن ﻫﻤﻪ آروم ﺷﺪﻧﺪ‪،‬ﻛﻢ ﻛﻢ‪،‬رﻗﻴﻪ ‪،‬ﺳﻜﻴﻨﻪ‪،‬ﻧﺠﻤﻪ ‪،‬ﻫﻤﻪ آروم ﺷﺪﻧﺪ‪ ،‬ﮔﻔﺖ‬ ‫‪:‬اﻟﺤﻤﺪاﷲ ﺧﻴﺎﻟﻢ راﺣﺖ ﺷﺪ‪،‬اﻳﻨﻘﺪر اﻳﻨﻬﺎ ﮔﺮﻳﻪ ﻛﺮدﻧﺪ‪:‬داﺷﺘﻨﺪ ﻣﻲ ﻣﺮدﻧﺪ‪،‬ﻳﻪ دﻓﻌﻪ دﻳﺪ ﺻﺪاي ﻳﻪ ﻧﻔﺮ از ﻳﻪ ﮔﻮﺷﻪ‬ ‫ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪،‬ﻛﻢ ﻛﻢ ﻫﻤﻪ ﺳﺮاﺷﻮن و ﺑﻠﻨﺪ ﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﻧﮕﺎش ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ ‪،‬ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ ‪ ،‬دوﺑﺎره داره ﺑﺎزار ﮔﺮﻳﻪ داغ ﻣﻴﺸﻪ‪،‬‬

‫‪26‬‬


‫‪96 4‬‬ ‫ !‬ ‫ﺳﺮﻳﻊ اُﻣﺪ ﻣﻘﺎﺑﻠﺶ ﺑﺒﻴﻨﻪ ﻛﻴﻪ ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻲ ﻛﻨﻪ‪،‬آﺧﻪ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺗﺎرﻳﻚ ﺑﻮد‪،‬اﻳﻦ ﺧﻴﻤﻪ ﻫﺎ دﻳﺸﺐ ﺣﺴﻴﻦ داﺷﺖ ‪،‬ﻋﺒﺎس‬ ‫داﺷﺖ‪،‬ﻋﻠﻲ اﻛﺒﺮ داﺷﺖ‪،‬دﻳﺪ ﻳﻜﻲ داره ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻲ ﻛﻨﻪ‪،‬رﺑﺎب‪،‬ﻣﺎدر ﻋﻠﻲ اﺻﻐﺮ‪،‬رﺑﺎب ﺗﻮ دﻳﮕﻪ ﭼﺮا‪،‬ﺧﺎﻧﻢ ﺟﺎن ﻗﺼﺪ‬ ‫ﺟﺴﺎرت ﻧﺪاﺷﺘﻢ‪،‬ﻣﻦ ﻛﻪ ﮔﻔﺘﻢ آب ﻧﻤﻲ ﺧﻮرم‪،‬ﺑﻪ زور ﺑﻬﻢ آب دادﻳﻦ‪،‬ﺳﻴﻨﻪ ﻫﺎم ﭘﺮ از ﺷﻴﺮ ﺷﺪه‪،‬اﻣﺎن آي اﻣﺎن‪...‬‬

‫‪27‬‬


‫‪(3 4‬‬ ‫‪9‬‬ ‫ !‬ ‫زﻣﺰﻣﻪ اﻣﺎم زﻣﺎن)ﻋﺞ(‬ ‫ﺑﻪ ﻟﺤﻈﻪ اي ﻛﻪ در آن ﺷﻌﻠﻪ ﻫﺎ ﻧﻮا ﻛﺮده‬ ‫ﺑﺮاي آﻣﺪﻧﺖ ﻣﺎدرت دﻋﺎ ﻛﺮده‬ ‫ﺑﺮاي اﻳﻨﻜﻪ ﺑﮕﻴﺮي ﺗﻮ اﻧﺘﻘﺎﻣﺶ ﻣﺮا‬ ‫ﻣﻴﺎن ﻧﺎﻓﻠﻪ ﻫﺎﻳﺶ ﭼﻪ ﻧﺎﻟﻪ ﻫﺎ ﻛﺮده‬ ‫اﮔﺮ ﻛﻪ ﺷﻴﻌﻪ ﺷﺪﻳﻢ اﻋﺘﻘﺎد ﻣﺎاﻳﻦ اﺳﺖ‬ ‫ﺑﻪ ﻳﻤﻦ ﺗﻮﺳﺖ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻫﻢ ﮔﺮ اﻋﺘﻨﺎ ﻛﺮده‬ ‫ﺗﻮ ﮔﻔﺘﻪ اي ﻛﻪ ﺑﻮد اﻟﮕﻮي ﺗﻮ ﻣﺎدر ﺗﻮ‬ ‫ﻫﻤﺎن ﻛﻪ ﺷﻴﺮ ﺧﺪا ﺑﺮ وي اﻗﺘﺪا ﻛﺮده‬ ‫ﻫﺰار ﺳﺎل ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﻨﻮز ﻋﺰاداري‬ ‫ﺗﻤﺎم ﻋﻤﺮ ﺗﻮ را ﻏﺼﻪ اش ﻋﺰا ﻛﺮده‬ ‫ﺷﻨﻴﺪه ام ﻛﻪ ﺑﺪﺳﺖ ﺷﻤﺎﺳﺖ ﭘﻴﺮﻫﻨﺶ‬ ‫ﻧﮕﻪ ﺑﻪ ﭘﻴﺮﻫﻨﺶ ﺑﺎدﻟﺖ ﭼﻬﺎ ﻛﺮده‬ ‫ﺑﺮاي زﺧﻢ ﻛﺒﻮدش ﺑﻴﺎر داروﻳﻲ‬ ‫ﻫﻤﺎن ﻛﻪ ﺑﻬﺮ ﻇﻬﻮرت ﺧﺪا ﺧﺪا ﻛﺮده‬ ‫ﻣﺮﺛﻴﻪ ﺣﻀﺮت زﻫﺮا)س(‬ ‫ﺳﺮ درد داﺷﺖ ‪ ،‬ﺑﺎز ﺳﺮش را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‬ ‫ﺑﺎران اﺷﻚ دور و ﺑﺮش را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‬ ‫ﺣﺴﻲ ﺷﺒﻴﻪ ﻏﺮﺑﺖ و دﻟﺘﻨﮕﻲ ﻏﺮوب‬ ‫ﺣﺎل و ﻫﻮاي ﻫﺮ ﺳﺤﺮش را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‬

‫‪28‬‬


‫‪(3 4‬‬ ‫‪9‬‬ ‫ !‬ ‫ﻳﻪ روز دﻳﺪ دارن درﻣﻲ زﻧﻨﺪ‪،‬ﻓﺮﻣﻮد ﺣﺴﻨﻢ در و ﺑﺎز ﻛﻦ ﻣﺎدر ﺑﺒﻴﻦ ﻛﻴﻪ‪،‬ﺣﺴﻨﻴﻦ دوﻳﺪﻧﺪ در و ﺑﺎز ﻛﺮدﻧﺪ‪،‬ﻣﺎدر ﻣﻲ‬ ‫ﮔﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ‪،‬ﻣﻲ ﺟﻬﻨﺪ از ﺟﺎﺷﻮن‪،‬درو ﺑﺎز ﻛﺮدﻧﺪ دﻳﺪﻧﺪ ﺳﻠﻤﺎن ﭘﺸﺖ دره‪،‬ﻣﺎدر ﺳﻠﻤﺎﻧﻪ‪،‬ﻓﺮﻣﻮد‪ :‬ﺑﻪ ﺳﻠﻤﺎن ﺑﮕﻴﺪ ﺑﻴﺎد‬ ‫ﺗﻮ‪،‬ﺳﻠﻤﺎن وارد ﺷﺪ ‪،‬دو ﻃﺮﻓﺶ ﺣﺴﻨﻴﻦ‪،‬ﺑﻲ ﺑﻲ ﻓﺮﻣﻮد‪:‬ﻋﻤﻮ ﺟﺎن ﺧﻮش اُﻣﺪي‪،‬ﻗﺒﻞ وﻓﺎت ﭘﻴﻐﻤﺒﺮه‪،‬ﻧﻪ زﻣﺎن ﺑﺴﺘﺮي‬ ‫ﺷﺪن ﺑﻲ ﺑﻲ‪،‬ﺳﻠﻤﺎن ﺑﺸﻴﻦ‪،‬ﻧﺸﺴﺖ ﺳﻠﻤﺎن‪،‬ﺧﺎﻧﻢ رﻓﺖ‪،‬ﻳﻪ ﺳﻔﺮه آورد‪،‬ﺑﺎز ﻛﺮد‪،‬ﻳﻪ ﻗﺮص ﻧﺎن ﻣﻴﺎن ﺳﻔﺮه اﺳﺖ‪،‬ﻳﻪ‬ ‫ﻣﺸﺖ ﺧﺮﻣﺎ رو ﻧﻮن‪،‬ﻓﺮﻣﻮد‪ :‬ﺳﻠﻤﺎن ﺧﻮش اُﻣﺪي‪،‬ﻧﻮن و ﺧﻮدم ﺑﺮات ﭘﺨﺘﻢ‪،‬دﻟﻢ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد اﻣﺮوز ﻣﻲ آي‪،‬ﺧﻮدم‬ ‫رﻓﺘﻢ ﺧﺮﻣﺎ ﺑﺮات ﺟﻤﻊ ﻛﺮدم‪،‬ﺣﺎﻻ روزي ﺗﻮ ﻛﻲ ﻣﻲ ده؟ﺳﻔﺮه رو ﻣﺎدر ﭘﻬﻦ ﻣﻲ ﻛﻨﻪ‪،‬اﻳﻨﻘﺪر ﻣﺎدر دﻟﺶ ﺑﺮا ﻣﺎ ﻣﻲ‬ ‫ﺳﻮزه‪،‬ﻫﺮﻛﻲ ﻣﺎدر داره اﻻن ﺑﺒﻴﻨﻪ‪،‬ﻫﻤﻪ ي ﻣﺎدرا ﻳﻪ ارﺗﺒﺎﻃﻲ ﺑﺎ ﻣﺎدر ﻫﺴﺘﻲ دارن‪،‬‬ ‫ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺟﺎن‪،‬ﺑﺒﻴﻦ اﮔﻪ راه داره‪.‬‬ ‫ﺑﺒﻴﻦ ﻣﻲ ﺗﻮاﻧﻲ ﺑﻤﺎﻧﻲ ﺑﻤﺎن‬ ‫ﻳﻌﻨﻲ ﻫﻴﭻ راﻫﻲ ﻧﺪاره‪،‬ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮي‪،‬آﺧﻪ اﻳﻨﻄﻮري ﻛﻪ ﻧﻤﻲ ﺷﻪ‪.‬‬ ‫ﺑﺒﻴﻦ ﻣﻲ ﺗﻮاﻧﻲ ﺑﻤﺎﻧﻲ ﺑﻤﺎن‬ ‫ﻋﺰﻳﺰم ﺗﻮ ﺧﻴﻠﻲ ﺟﻮاﻧﻲ ﺑﻤﺎن‬ ‫ﺧﻮﺑﻪ ﺗﻮ ﻫﻴﺠﺪه ﺳﺎﻟﺘﻪ‪،‬ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮد ‪:‬اﮔﻪ ﻛﺴﻲ ﻣﻲ ﺧﻮاد‪،‬در ﺻﺒﺮ اﻳﻮب و ﺑﺒﻴﻨﻪ‪،‬در ﻋﺰم ﻣﻮﺳﻲ رو‪،‬در ﻋﺼﻤﺖ‬ ‫ﻋﻴﺴﻲ رو در ﺟﻼل و ﻫﻴﺒﺖ آدم رو ‪ ،‬ﻧﮕﺎه ﻛﻨﻪ ﺑﻪ ﻋﻠﻲ‪،‬اﻣﺎ وﻗﺘﻲ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺷﻮ دﻓﻦ ﻛﺮد‪،‬ﺧﺎﻛﺎرم ﺻﺎف ﻛﺮد‪،‬ﻳﻪ‬ ‫ﺧﻮرده ﺧﺎﻛﺎرو ﺑﻪ ﻫﻢ زد‪،‬ﻛﻪ اﻳﻨﺠﺎ ﻗﺒﺮي ﻧﻴﺴﺖ‪،‬از دور واﺳﺘﺎد‪،‬رﻓﺘﻲ؟ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮﻧﺪم؟ﺑﻌﺪ ﺧﻮدش ﺟﻮاب ﺧﻮدﺷﻮ ﻣﻲ‬ ‫داد‪،‬رو ﻛﺮد ﺑﻪ ﻗﺒﺮ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ‪،‬ﻣﻲ ﮔﻔﺖ آﻗﺎ‪ ،‬اﮔﻪ از ﻣﻦ ﺳﺌﻮال ﻛﻨﻲ ﻣﻲ ﮔﻢ ﺻﺒﺮ دﻳﮕﻪ ﻧﺪارم‪،‬ﻳﻌﻨﻲ ﻫﻴﭻ راﻫﻲ دﻳﮕﻪ‬ ‫ﻧﺪاره؟‬ ‫ﺑﺒﻴﻦ ﻣﻲ ﺗﻮاﻧﻲ ﺑﻤﺎﻧﻲ ﺑﻤﺎن‬ ‫ﻋﺰﻳﺰم ﺗﻮ ﺧﻴﻠﻲ ﺟﻮاﻧﻲ ﺑﻤﺎن‬

‫‪29‬‬


‫‪(3 4‬‬ ‫‪9‬‬ ‫ !‬ ‫ﺗﻮ ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﻣﻦ ﻧﻴﻤﻪ ﺟﺎﻧﻲ ﺑﻤﺎن‬ ‫زﻣﻴﻦ ﮔﻴﺮ ﻣﻦ آﺳﻤﺎﻧﻲ ﺑﻤﺎن‬ ‫اﮔﺮ ﻣﻲ ﺷﻮد ﻣﻲ ﺗﻮاﻧﻲ ﺑﻤﺎن‬ ‫ﭼﻪ ﺷﺪ ﺑﺎ ﻋﻠﻲ ﻫﻤﺴﻔﺮ ﻣﺎﻧﺪﻧﺖ‬ ‫ﭼﻪ ﺷﺪ ﭘﺎي ﺣﺮف ﭘﺪر ﻣﺎﻧﺪﻧﺖ‬ ‫ﭼﻪ ﺷﺪ ﻣﺎﺟﺮاي ﺳﭙﺮ ﻣﺎﻧﺪﻧﺖ‬ ‫ﭘﺲ از ﻗﺼﻪ ي ﭘﺸﺖ در ﻣﺎﻧﺪﻧﺖ‬ ‫ﻧﺪارد ﻋﻠﻲ ﻫﻢ زﺑﺎﻧﻲ‪،‬ﺑﻤﺎن‬ ‫ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ اﮔﺮ ﻧﺮوي‪،‬ﻣﻴﻤﻴﺮم اﮔﺮ ﺑﺮوي‬ ‫ﺑﺪون ﺗﻮ ﻏﻢ ﺑﻲ ﻋﺪد ﻣﻲ ﺷﻮد‬ ‫ﺑﺮاي ﻋﻠﻲ ﺑﻲ ﺗﻮ ﺑﺪ ﻣﻲ ﺷﻮد‬ ‫ﻧﺮو ﻛﻪ ﻏﺮورم ﻟﮕﺪ ﻣﻲ ﺷﻮد‬ ‫واﻳﻦ ﺳﻘﻒ‪،‬ﺳﻨﮓ ﻟﺤﺪ ﻣﻲ ﺷﻮد‬ ‫ﭼﻪ ﻛﻢ دارد اي زﻧﺪﮔﺎﻧﻲ ﺑﻤﺎن‬ ‫ﭼﻪ ﻛﻢ دارد‪،‬دﻧﻴﺎﻳﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪،‬ﺧﺎﻧﻢ ﻓﺮﻣﻮد ‪:‬ﻋﻠﻲ‪،‬ﻫﻤﻴﻦ ﻛﻪ ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻲ ﺧﻮﺑﻪ‪،‬ﻋﻠﻲ ﻣﻲ ﮔﻔﺖ‪:‬زﻫﺮا ﺟﺎن ﺗﺎ ﺗﻮ رو دارم‬ ‫ﻛﻢ ﻧﺪارم‪،‬ﻏﻢ ﻧﺪارم‪.‬‬ ‫ﭼﺮا اﺷﻚ را آﺑﺮو ﻣﻲ ﻛﻨﻲ‬ ‫ﭼﺮا ﭼﺎدرت را ر‪‬ﻓﻮ ﻣﻲ ﻛﻨﻲ‬ ‫ﭼﺮا اﺳﺘﺨﻮان در ﮔﻠﻮ ﻣﻲ ﻛﻨﻲ‬ ‫ﭼﺮا ﻣﺮگ را آرزو ﻣﻲ ﻛﻨﻲ‬ ‫ﺗﻮ ﺑﺎﻳﺪ ﻏﻤﻢ را ﺑﺪاﻧﻲ ﺑﻤﺎن‬

‫‪30‬‬


‫‪(3 4‬‬ ‫‪9‬‬ ‫ !‬ ‫ﺑﺒﻴﻦ ﻣﻲ ﺗﻮاﻧﻲ ﺑﻤﺎﻧﻲ ﺑﻤﺎن‬ ‫ﻋﺰﻳﺰم ﺗﻮ ﺧﻴﻠﻲ ﺟﻮاﻧﻲ ﺑﻤﺎن‬ ‫ﺑﻪ اﻟﺘﻤﺎس ﻧﮕﺎﻫﻪ ﻳﺘﻴﻢ ﻫﺎي ﺧﻮدت‬ ‫ﺑﻪ دﺳﺘﺎن ﻛﺮﻳﻤﺎﻧﻪ ي دﻋﺎي ﺧﻮدت‬ ‫ﺑﻴﺎ دوﺑﺎره دﻋﺎ ﻛﻦ وﻟﻲ ﺑﺮاي ﺧﻮدت‬ ‫ﺑﺮاي ﭘﻬﻠﻮ و ﺑﺎزو و دﺳﺖ و ﭘﺎي ﺧﻮدت‬ ‫ﻓﻘﻂ ﺑﺮاي ﻧﺮﻓﺘﻦ دﻋﺎ ﻛﻨﻲ‪ ،‬ﺑﺎﺷﺪ‬ ‫ﺑﺮاي ﺑﻲ ﻛﺴﻲ ﻣﻦ دﻋﺎ ﻛﻨﻲ ‪،‬ﺑﺎﺷﺪ‬ ‫ﻫﻤﻴﻦ ﻛﻪ دﻳﺪﻣﺖ از ﺻﺒﺢ ﺑﻬﺘﺮي اﻣﺮوز‬ ‫ﻣﻲ ﮔﻦ ﻣﺤﺘﻀﺮ روز آﺧﺮ ﻋﻤﺮش‪،‬ﺣﺎﻟﺶ ﺧﻮب ﻣﻲ ﺷﻪ‪،‬اﻣﺮوز ﭘﺎ ﺷﺪ‪،‬ﺑﭽﻪ ﻫﺎرو ﻫﻤﻪ رو‪،‬ﺷﺴﺘﻮﺷﻮ داد‪،‬ﺣﻤﺎم‬ ‫ﻛﺮد‪،‬ﻟﺒﺎﺳﺎﺷﻮﻧﻮ ﻋﻮض ﻛﺮد‪،‬ﻫﻤﻪ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﺪن ﻣﺎدر‪،‬از ﺟﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪه‪،‬ﻣﻮﻫﺎﺷﻮﻧﻮ ﺷﻮﻧﻪ ﻛﺮد‪،‬ﺣﺴﻴﻦ‪،‬ﻣﮕﻪ ﺗﻮ ﻣﺎدر‬ ‫ﻧﺪاري اﻳﻨﻘﺪر آﺷﻔﺘﻪ اي‪،‬ﺑﭽﻪ ﻫﺎ رو ﻓﺮﺳﺘﺎد ﺧﻮﻧﻪ ي ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ‪،‬ﺻﺪا زد اﺳﻤﺎء ﻛﻤﻚ ﻛﻦ‪،‬ﻣﻦ ﺧﻮدم ﻣﻲ ﺧﻮام‬ ‫اﺳﺘﺤﻤﺎم ﻛﻨﻢ‪،‬آب ﻣﻲ رﻳﺨﺖ‪،‬ﺧﺎﻧﻢ ﭼﻪ ﺿﺮورﺗﻲ داره‪،‬ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮب ﻧﻴﺴﺖ؟ﻓﺮﻣﻮد‪:‬اﻣﺸﺐ ﻋﻠﻲ ﻣﻲ ﺧﻮاد ﻣﻨﻮ ﻏﺴﻞ‬ ‫ﺑﺪه‪،‬اﻳﻦ ﻟﺨﺘﻪ ﺧﻮﻧﻬﺎ آﻗﺎﻣﻮ اذﻳﺖ ﻣﻲ ﻛﻨﻪ‪.‬‬ ‫ﻫﻤﻴﻦ ﻛﻪ دﻳﺪﻣﺖ از ﺻﺒﺢ ﺑﻬﺘﺮي اﻣﺮوز‬ ‫)ﻧﻮﻧﻢ ﭘﺨﺖ ﻣﺎدر اﻣﺮوز‪،‬ﺑﺎﻳﻪ دﺳﺖ‪،‬ﭘﭽﻪ ﻫﺎ ﻓﻘﻂ دﺳﺖ ﭘﺨﺖ ﻣﻨﻮ دوﺳﺖ دارن ﺑﺨﻮرﻧﺪ(‪.‬‬ ‫ﻫﻤﻴﻦ ﻛﻪ دﻳﺪﻣﺖ از ﺻﺒﺢ ﺑﻬﺘﺮي اﻣﺮوز‬ ‫و ﺳﻔﺮه ﻧﺎن ﺧﻮدت را ﻣﻲ آوري اﻣﺮوز‬ ‫دوﺑﺎره دﺳﺖ ﺑﻪ ﭘﻬﻠﻮ ﻧﻤﻲ ﺑﺮي اﻣﺮوز‬ ‫ﻧﮕﻮ ﺑﻪ ﻓﻜﺮ ﺟﺪاﻳﻲ زﺣﻴﺪري اﻣﺮوز‬ ‫ﻛﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﭘﻴﺮ ﺷﺪي ﻳﺎ ﺟﻮاﻧﻴﺖ رﻓﺘﻪ‬

‫‪31‬‬


‫‪(3 4‬‬ ‫‪9‬‬ ‫ !‬ ‫دوﺗﺎﻳﻲ ﺑﺮا ﺣﺴﻴﻦ ﮔﺮﻳﻪ ﻛﻨﻴﻢ‪،‬اﻣﺸﺐ ﻫﻤﻪ ﻣﻴﺮن ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻣﻲ ﺑﻴﻨﻨﺪ ﻣﺎدر ﻧﻴﺴﺖ‪،‬ﻣﺎدر رﻓﺘﻪ ﻛﺮﺑﻼ ﻛﻨﺎر ﺑﺪن ﭘﺎره‬ ‫ﭘﺎره‪،‬اي ﻏﺮﻳﺐ ﻣﺎدر ﺣﺴﻴﻦ‪،‬ﺷﺐ ﺟﻤﻌﻪ اﺳﺖ‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻣﮕﻪ ﻳﺎدم ﻣﻴﺮه‪ ،‬واﻟﺸﻤﺮُ ﺟﺎﻟﺲ ﻋﻠﻲ ﺻﺪره‪ ،‬ﺣﺴﻴﻦ‪ ،‬ﺣﺴﻴﻦ‪،‬‬ ‫ﻓﺮﻣﻮد‪ :‬ﻫﻤﻪ ﻣﻲ ﺗﻮﻧﻦ ﺑﮕﻦ ﻣﺎدر‪ ،‬اوﻧﺎﻳﻲ ﻛﻪ از ﺳﺎدات ﻧﻴﺴﺘﻦ ﺑﮕﻦ ﻣﺎدر‪ ،‬ﻧﺒﺾ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻫﻤﻴﻨﻪ ‪ ،‬ﻫﺮﻛﻲ ﮔﺮﻓﺘﺎره‪،‬‬ ‫ﺑﮕﻪ واي ﻣﺎدر‪ ،‬آﺧﻪ ﻫﺮﻛﻲ ﺗﻮ ﻋﺎﻟﻢ ﮔﺮﻓﺘﺎر ﻣﻲ ﺷﻪ‪ ،‬ﻣﺎدر ﺑﻪ دادش ﻣﻲ رﺳﻪ‪ ،‬ﺧﻮدت ﺑﮕﻮ واي ﻣﺎدر‪ ،‬ﻋﺰت اﻳﻦ‬ ‫اﻧﻘﻼب و ﺑﺨﻮاه‪ ،‬ﺑﺮاي رﻫﺒﺮﻣﻮن ﺑﮕﻮ واي ﻣﺎدر‪ ،‬ﺣﻀﺮت آﻗﺎ )آﻳﺖ اﷲ ﺧﺎﻣﻨﻪ اي ﺣﻔﻈﻪ اﷲ( ﻓﺮﻣﻮد‪ :‬ﻣﻦ ﺗﻤﺎم‬ ‫ﺣﺎﺟﺎﺗﻤﻮ ﻓﺎﻃﻤﻴﻪ از ﻣﺎدرم ﻣﻴﮕﻴﺮم‪ ،‬ﻫﺮ ﻛﺴﻲ ﻣﺮﻳﺾ داره ﺑﮕﻪ واي ﻣﺎدر‪ ،‬ﻗﺮض داره‪ ،‬ﺣﺎﺟﺎت دﻧﻴﻮي ﺗﻮن اﮔﻪ‬ ‫ﻫﺴﺖ ﺑﮕﻴﺪ‪ ،‬ﺑﭽﻪ ﮔﺮﻓﺘﺎرﻳﻪ ﻛﻮﭼﻴﻜﺸﻢ ﺑﻪ ﻣﺎدر ﻣﻴﮕﻪ‪ ،‬آي ﻣﺎدر ﻣﺎدر‪ ،‬ﻣﺎدر ﺟﻮوﻧﻢ ﻣﺎدر‪ ،‬ﻫﻲ واي‪ ،‬ﺧﺪاﻳﺎ ﻓﺮج اﻣﺎم‬ ‫زﻣﺎن ﻣﺎ را ﺑﺮﺳﺎن‪ ،‬آﻗﺎﻣﻮن و ﺑﻪ داد ﻣﺎ ﺑﺮﺳﺎن‪ ،‬ﻣﺎرو ﺳﺮﺑﺎز ﺧﻮب وﻻﻳﺖ و اﻣﺎم زﻣﺎﻧﻤﻮن ﻗﺮار ﺑﺪه‪،‬‬

‫‪32‬‬


‫‪*6 4‬‬ ‫‪9‬‬ ‫ !‬ ‫زﻣﺰﻣﻪ اﻣﺎم زﻣﺎن)ﻋﺞ(‬ ‫ﮔﺮ آن ﻳﺎر ﻧﮕﺎﻫﻲ ﺑﻪ دل ﻣﺎ ﻣﻲ ﻛﺮد‬ ‫ﮔﺮه از ﻛﺎر ﻓﺮو ﺑﺴﺘﻪ ي ﻣﺎ وا ﻣﻲ ﻛﺮد‬ ‫ﻧﻔﺴﺶ ﺟﺎن ﺟﻬﺎن زﻧﺪه ﻧﻤﺎﻳﺪ ورﻧﻪ‬ ‫دﻳﮕﺮان ﻫﻢ ﺑﻜﻨﻨﺪ آﻧﭽﻪ ﻣﺴﻴﺤﻲ ﻣﻲ ﻛﺮد‬ ‫ﻛﺎش آن ﻋﺮش ﻧﺸﻴﻦ ﭘﺎدﺷﻪ ﻛﺸﻮر ﺟﻮد‬ ‫ﮔﺬري از ره ﻣﺎ ﺧﺎك ﻧﺸﻴﻦ ﻫﺎ ﻣﻲ ﻛﺮد‬ ‫ﮔﻮﻳﻲ از ﺻﺤﺒﺖ ﻣﺎ ﺳﺨﺖ ﺑﻪ ﺗﻨﮓ آﻣﺪه ﺑﻮد‬ ‫داﺷﺖ ﺑﺎ ﻣﺎدر ﺧﻮد ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻧﺠﻮا ﻣﻲ ﻛﺮد‬ ‫ﺷﺎﻳﺪ اﻳﻦ زﻣﺰﻣﻪ اش ﺑﻮد ﻛﻪ ﻓﺮزﻧﺪت ﻛﺎش‬ ‫زود ﻣﻲ آﻣﺪ و زﺧﻢ ﺗﻮ ﻣﺪاوا ﻣﻲ ﻛﺮد‬ ‫دوش در ﻟﺤﻦ ﺳﻜﻮﺗﺶ ﻏﻢ ﺟﺎﻧﻜﺎﻫﻲ داﺷﺖ‬ ‫ﻏﺮﺑﺘﺶ در دل ﻣﺎﺗﻢ زده ﻏﻮﻏﺎ ﻣﻴﻜﺮد‬ ‫ﮔﻮﻳﻲ از ﺻﺤﺒﺖ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﺗﻨﮓ آﻣﺪه ﺑﻮد‬ ‫داﺷﺖ ﺑﺎ ﻣﺎدر ﺧﻮد ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻧﺠﻮا ﻣﻴﻜﺮد‬ ‫ﺣﺘﻢ دارم دل اﮔﺮ از ﭘﻲ ﻧﺠﻮاﻳﻲ رﻓﺖ‬ ‫ﺗﺮﺑﺖ ﮔﻢ ﺷﺪه ي ﻓﺎﻃﻤﻪ ﭘﻴﺪا ﻣﻴﻜﺮد‪.....‬‬ ‫ﻣﺮﺛﻴﻪ ﺣﻀﺮت زﻫﺮا)س(‬ ‫ﻋﻤﺮﻳﺴﺖ ﺑﺎ ﻋﻨﺎﻳﺖ ﺗﻮ ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻲ ﻛﻨﻢ‬ ‫ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﻗﺼﺪ ﻗﺮﺑﺖ ﺗﻮ ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻲ ﻛﻨﻢ‬ ‫در ﺳﺎﻳﻪ ﺳﺎر رﺣﻤﺖ ﺗﻮ ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻲ ﻛﻨﻢ‬

‫‪33‬‬


‫‪*6 4‬‬ ‫‪9‬‬ ‫ !‬ ‫ﻋﻤﺮﻳﺴﺖ ﭘﺎي ﺑﻴﺮق ﻣﺸﻜﻲ روﺿﻪ ﻫﺎ‬ ‫در ﺳﺎﻳﻪ ﺳﺎر رﺣﻤﺖ ﺗﻮ ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻲ ﻛﻨﻢ‬ ‫داﻏﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺳﻜﻮت ﺳﺒﻚ ﺗﺮ ﻧﻤﻲ ﺷﻮد‬ ‫ﺑﻲ ﺑﻲ ﺟﺎن ﻳﻪ ﻋﻤﺮ دارم ﺑﺎ ﻏﻢ ﺷﻤﺎ و ﺑﭽﻪ ﻫﺎي ﺷﻤﺎ ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻲ ﻛﻨﻢ و اﻳﻨﻢ ﻣﻲ دوﻧﻢ اﮔﺮ ﻣﺤﺒﺖ ﺷﻤﺎ ﻧﺒﻮد ‪،‬اﮔﺮ‬ ‫ﻟﻄﻒ ﺷﻤﺎ ﻧﺒﻮد ﻣﻦ ﻫﻴﭻ ﺑﻮدم اﻣﺎ ﺑﻲ ﺑﻲ ﺟﺎن‪:‬‬ ‫ﺣﺮﻓﻲ ﺑﺰن ﺟﻮاب ﻛﻪ ﺑﺎ ﺳﺮ ﻧﻤﻲ ﺷﻮد‬ ‫ﺣﺮﻓﻲ ﺑﺰن ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻛﻦ از اول ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ ات ﺑﮕﻮ‬ ‫ﻣﻲ دوﻧﻲ ﺧﺎﻧﻢ ﻳﺘﻴﻢ ﺑﺰرگ ﺷﺪ‪،‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻫﻤﻴﻦ ﺑﺮا ﺑﭽﻪ ﻫﺎش ﺧﻴﻠﻲ ﮔﺮﻳﻪ ﻛﺮد‬ ‫ﺣﺮﻓﻲ ﺑﺰن ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻛﻦ از اول ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ ات ﺑﮕﻮ‬ ‫از ﻫﻴﭻ ﻛﺲ ﺑﺮاي ﺗﻮ ﻣﺎدر ﻧﻤﻲ ﺷﻮد‬ ‫از آﻓﺘﺎب آن ﻃﺮف ﺷﻬﺮ‪ ،‬از اُﺣﺪ‬ ‫از اﺷﻚ زﻳﺮ ﺳﺎﻳﻪ ﻛﻪ دﻳﮕﺮ ﻧﻤﻲ ﺷﻮد‬ ‫از ﻣﺮدم از ﻋﻴﺎدﺗﺸﺎن راﺳﺘﻲ ﺑﮕﻮ‬ ‫ﻛﻲ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻤﻲ ﺷﻮد‬ ‫ﺑﺎآﻳﻪ آﻳﻪ ي ﻋﻤﺮت ﻧﻮﺷﺘﻪ اي‬ ‫ﺑﻲ ﺧﻮد ﻣﻘﺎم ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻛﻮﺛﺮ ﻧﻤﻲ ﺷﻮد‬ ‫ﻣﻦ ﻫﻴﭻ ﻣﺤﺾ ﺧﺎﻃﺮ اﻳﻦ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺑﻤﺎن‬ ‫ﺑﺎﺷﺪ دوﺑﺎره ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﺎ ﺳﺮ ﻧﻤﻲ ﺷﻮد‬ ‫ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮم‪،‬ﺑﻤﻮﻧﻢ ﻏﺮﺑﺖ ﺗﻮ رو ﺑﺒﻴﻨﻢ‬ ‫ﻣﻲ ﺧﻮاﻫﻢ از ﻏﻤﺖ ﻧﺨﻮرم ﺑﺮ زﻣﻴﻦ‬ ‫وﻟﻲ ﻫﺮ ﺑﺎر ﻣﻴﺮﺳﻢ ﺟﻠﻮي در ﻧﻤﻲ ﺷﻮد‬

‫‪34‬‬


‫‪*6 4‬‬ ‫‪9‬‬ ‫ !‬ ‫در ﺑﺴﺘﺮت ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻣﻦ اﻧﮕﺎر زﻳﻨﺒﻲ‬ ‫آدم ﺳﻪ ﻣﺎﻫﻪ اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﻻﻏﺮ ﻧﻤﻲ ﺷﻮد‬ ‫ﻣ‪‬ﺤﺮﻣﻲ ﮔﺮﻳﻪ ﻛﻦ‪،‬ﺑﺮا ﭼﻲ ﺣﺮف ﻧﻤﻲ زﻧﻲ ﺧﺎﻧﻤﻢ‪،‬ﻧﻤﻲ دوﻧﻢ ﺑﺮ ﭼﻪ اﺳﺎﺳﻴﻪ‪،‬ﻳﻪ ﻃﺒﻴﺐ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﻼﻧﻲ ﭼﻨﺪ‬ ‫ﺳﺎﻟﺘﻪ‪،‬ﮔﻔﺘﻢ ﭼﻬﻞ و ﺳﻪ ﺳﺎﻟﻤﻪ‪،‬ﮔﻔﺖ‪ :‬اﻳﻦ دﻧﺪه ات ﻛﻪ ﺷﻜﺴﺘﻪ‪،‬ﭼﻬﻞ و ﺳﻪ روز ﻃﻮل ﻣﻴﻜﺸﻪ ﺗﺎ ﺧﻮب ﺑﺸﻲ‪ ،‬ﺑﻪ‬ ‫ازاي ﻫﺮ ﺳﺎل ﻳﻪ روز درد داري‪،‬ﺑﻌﺪ ﭼﻬﻞ روز‪،‬اﮔﻪ ﻗﺎﻋﺪه اﻳﻨﻪ‪،‬ﻣﺎدر ﺳﺎدات ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺠﺪه روزه ﺑﻠﻨﺪ ﻣﻲ ﺷﺪ‪،‬آره‪،‬اﻣﺎ‬ ‫اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﺮا ﻛﺴﻴﻪ ﻛﻪ ﻓﻘﻂ دﻧﺪه اش ﺷﻜﺴﺘﻪ‪،‬اﮔﻪ ﺑﻴﺎد ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻪ ﻳﻪ ﺳﺮﻓﻪ ﻛﻨﻪ‪،‬زﺧﻢ ﺳﻴﻨﻪ ﺑﺎز ﺑﺸﻪ ﭼﻪ‬ ‫ﻛﻨﻪ‪،‬ﻣﻴﺎد ﺑﺎ ﻋﻠﻲ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻪ‪،‬ﺣﻖ داره ﺣﺮف ﻧﻤﻲ زﻧﻪ‪،‬ﻣﻴﺎد ﺑﺎ ﻋﻠﻲ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻪ ﻳﻪ ﺳﺮﻓﻪ ﻛﻨﻪ‪،‬ﺳﺮﻳﻊ روي ﭘﻴﺮاﻫﻦ ﻳﻪ‬ ‫ﮔﻞ ﺳﺮخ ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻲ ﺷﻪ‪،‬ﭘﻴﺮاﻫﻦ ﻣﺎدر ﮔﻞ دار ﻣﻲ ﺷﻪ‪،‬ﻫﻤﻮن ﺣﺮف ﻧﺰﻧﻲ ﺑﻬﺘﺮه ﺧﺎﻧﻤﻢ‪،،‬آه‪،‬ﺣﺎﻻ ﺑﻴﻤﺎري ﻛﻪ‬ ‫ﭘﻬﻠﻮش ﺷﻜﺴﺘﻪ‪،‬ﻣﻦ ﻧﻤﻲ دوﻧﻢ ﮔﻔﺘﻢ ﺑﺮات ﻳﺎ ﻧﻪ‪،‬اﮔﻪ ﻛﺴﻲ دﻧﺪه اش از ﺟﻠﻮ ﺑﺸﻜﻨﻪ‪،‬ﺑﻪ ﻗﻔﺎ ﻳﺎ ﺳﻤﺖ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻣﻲ‬ ‫ﺗﻮﻧﻪ ﺑﺨﻮاﺑﻪ‪،‬اﻣﺎ ﻛﺴﻲ اﮔﻪ دﻧﺪه اش از ﭘﻬﻠﻮ ﺑﺸﻜﻨﻪ‪،‬ﻧﻪ ﻗﻔﺎ ﺑﻪ ﻫﻴﭻ ﭘﻬﻠﻮﻳﻲ ﻧﻤﻲ ﺗﻮﻧﻪ ﺑﺨﻮاﺑﻪ‪،‬آﺧﺮ ﺳﺮ ﻫﻤﻪ ﻃﺒﻴﺒﺎ‬ ‫ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺘﻦ ﻓﻼﻧﻲ راﻫﻲ ﻧﺪاري ﺑﺎﻳﺪ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﺨﻮاﺑﻲ‪،‬اﻣﺎ اﻳﻦ ﻣﺎدر ﭼﻪ ﻃﻮر ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﺨﻮاﺑﻪ‪،‬ﭼﻪ ﻃﻮر ﺗﻜﻴﻪ ﺑﺪه‪،‬‬ ‫ﻣﺎدري ﻛﻪ ﺑﺎر ﺷﻴﺸﻪ داﺷﺘﻪ‪،‬ﺣﺎﻻ ﻋﻠﻲ ﻣﻲ آد‪،‬‬ ‫ﺑﻴﺎ ﺑﺎ دﺳﺖ ﺷﻜﺴﺘﻪ ات رو ﺑﮕﻴﺮ‪،‬ﻏﺼﻪ ﻛﻪ ﻳﻜﻲ دو ﺗﺎ ﻧﻴﺴﺖ آي ﻣﺎدر‪،‬آﺧﻪ ﻏﺼﻪ ﻳﻜﻲ دوﺗﺎ ﻧﻴﺴﺖ‪،‬اﻻن ﻫﻔﺘﺎد و‬ ‫ﭘﻨﺞ روزه ﻣﺎدر ﻣﻲ ﺧﻮاد ﺣﺴﻴﻨﺶ و ﺑﻐﻞ ﻛﻨﻪ ﻧﻤﻲ ﺗﻮﻧﻪ‪،‬ﭼﻪ ﺟﻮري ﻣﻲ ﺷﻪ ﺣﺴﻴﻨﺶ و ﺑﻐﻞ ﻛﻨﻪ‪،‬ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﺘﺮﻳﻦ ﻣﺎدر‬ ‫دﻧﻴﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪ اﺳﺖ‪،‬ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﻲ اﻳﻦ ﻣﺎدر ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ي دﻧﻴﺎ ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس ﻧﻴﺴﺖ‪،‬ﻋﻄﻮﻓﺖ اﻳﻦ ﻣﺎدر رﺣﻤﺖ ﺧﺪاﺳﺖ‪،‬ﺣﺴﻴﻦ‬ ‫ﻣﻲ دوﻧﻪ ﻣﺎدر ﻧﻤﻲ ﺗﻮﻧﻪ ﺑﻐﻠﺶ ﻛﻨﻪ‪،‬ﺷﺒﺎ ﻣﻲ اُﻣﺪ ﻛﻨﺎر ﻣﺎدر‪،‬ﻳﺎ اﺑﺎﻋﺒﺪاﷲ‪،‬ﻓﺮق ﻧﻤﻲ ﻛﻨﻪ‪،‬ﻫﻤﻪ ي ﺑﭽﻪ‬ ‫ﻫﺎش‪،‬ﺧﻮدﺷﻮﻧﻮ دﻳﮕﻪ ﺗﻮ ﺑﻐﻞ ﻣﺎدر ﻧﻤﻲ اﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ‪،‬ﻣﻲ اُﻣﺪ ﻣﻲ ﻧﺸﺴﺖ ﻛﻨﺎر ﻣﺎدر‪،‬ﻳﻪ راه داره‪،‬ﺳﺮﺷﻮ آروم ﻣﻲ آورد‬ ‫ﺟﻠﻮ‪،‬ﭘﺎﻳﻴﻦ ﭘﺎﻳﻴﻦ‪،‬آﺧﻪ ﺑﭽﻪ ﺑﻪ ﮔﺮﻣﻲ دﺳﺖ ﻣﺎدر اﺣﺘﻴﺎج داره‪،‬ﺳﺮ ﻛﻪ ﻣﻲ آورد ﭘﺎﻳﻴﻦ‪،‬ﻣﺎدر آروم دﺳﺖ ﻣﻲ ﻛﺸﻴﺪ رو‬ ‫ﺳﺮش‪،‬ﺑﻌﺪ ﻣﺎدر زﺑﻮن ﻣﻲ ﮔﺮﻓﺖ‪،‬دﻳﮕﻪ ﺣﺮف زدن ﻣﺎدر ﻣﺜﻞ ﺣﺮف زدن ﻗﺪﻳﻢ ﻧﻴﺴﺖ‪،‬آروم دﺳﺖ ﻣﻲ ذاﺷﺖ رو‬ ‫ﺳﺮ ﺣﺴﻴﻦ‪،‬اﻟﻬﻲ ﻗﺮﺑﻮﻧﺖ ﺑﺮه‪،‬ﻣﺎدر‪،‬ﭼﺮا اﻳﻨﻘﺪر ﺗﻮ آﺷﻔﺘﻪ اي‪،‬آﺧﻪ ﻣﮕﻪ ﺗﻮ ﻣﺎدر ﻧﺪاري‪،‬ﻧﺒﻴﻨﻢ ﻣﻮﻫﺎت آﺷﻔﺘﻪ‬ ‫اﺳﺖ‪،‬ﺑﺮﻳﻢ ﻛﺮﺑﻼ‪،‬ﻛﺠﺎ ﺑﻮد ﻣﺎدر ﺑﺒﻴﻨﻪ‪ ،‬ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻮﻫﺎ ﻻﺑﻪ ﻻي ﭼﻨﮕﺎل ﺷﻤﺮ‪ ،‬اي ﺣﺴﻴﻦ‪،‬ﻟﺸﻜﺮ ﻛﻮﻓﻪ را ﻛﻔﻦ ﻛﺮدﻧﺪ‪،‬‬

‫‪35‬‬


‫‪*6 4‬‬ ‫‪9‬‬ ‫ !‬ ‫ﺣﺴﻴﻨﻢ ﺑﺪن ﺗﻮ ﻫﻨﻮز ﺑﻲ ﻛﻔﻦ اﺳﺖ‪ ،‬ﻳﺎ زﻫﺮا‪،‬ﻧﻴﺖ ﻛﻦ‪،‬اﺟﺎزه ﺑﮕﻴﺮ از اﻣﺎم زﻣﺎن ﺑﺮا ﺣﻀﺮت زﻫﺮا ﺳﻴﻨﻪ ﺑﺰن‪،‬‬ ‫ﻣﮕﻪ از ﻣﻦ ﭼﻲ دﻳﺪي‪،‬ﻛﻪ دل از ﻣﻦ ﺑ‪‬ﺮﻳﺪي‬ ‫ﭼﻲ ﺷﺪ از دﺳﺖ ﻳﺎرت‪ ،‬داﻣﻦ ﻛﺸﻴﺪي‬ ‫ﺗﻮ ﻣﻲ ري ﻣﻦ ﻣﻲ ﻣﻮﻧﻢ ‪،‬ﮔﻞ ﻳﺎس ﺟﻮﻧﻢ‬ ‫ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻫﺖ ﻛﺸﻴﺪي‪ ،‬آﺗﻴﺶ ﺑﻪ ﺟﻮﻧﻢ‬ ‫اﻣﻴﺮاﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ ﻋﻠﻴﻪ اﻟﺴﻼم ﺑﺎ دل ﺧﻮش رﻓﺖ ﺳﻤﺖ ﻣﺴﺠﺪ‪،‬ﺷﺎﻳﺪ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺳﻼم اﷲ ﻋﻠﻴﻬﺎ از ﺧﺪا ﻫﻤﻴﻦ و ﻣﻲ‬ ‫ﺧﻮاﺳﺖ‪،‬ﻗﺪري ﺣﺎﻟﺶ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎﺷﻪ‪،‬ﻋﻠﻲ ﺧﻴﺎﻟﺶ راﺣﺖ ﺑﺸﻪ ﺑﺮه ﻣﺴﺠﺪ‪،‬ﻧﺒﺎﺷﻪ ﺟﻮن دادن ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺳﻼم اﷲ ﻋﻠﻴﻬﺎ رو‬ ‫ﺑﺒﻴﻨﻪ‪،‬ﻫﻤﭽﻴﻦ ﻛﻪ ﻋﻠﻲ رﻓﺖ‪،‬ﺑﭽﻪ ﻫﺎ رم ﺑﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪ اي از ﺧﻮﻧﻪ ﺑﻴﺮون ﻛﺮد‪،‬ﺧﻮدش ﻣﻮﻧﺪه و اﺳﻤﺎء ‪،‬ﻓﺮﻣﻮد‪ :‬ﺗﻮي اﻳﻦ‬ ‫ﺣﺠﺮه ﻣﻲ ﺧﻮاﺑﻢ‪،‬ﺳﺎﻋﺘﻲ از ﺣﺠﺮه ﺑﻴﺮون ﺑﺮو‪،‬اﮔﺮ ﺑﻌﺪ از ﺳﺎﻋﺘﻲ اُﻣﺪي‪،‬دﻳﺪي اﻳﻦ ﭘﺎرﭼﻪ رو ‪،‬رو ﺻﻮرﺗﻢ‬ ‫ﻛﺸﻴﺪم‪،‬ﺻﺪام زدي و ﺟﻮاب ﻧﺸﻨﻴﺪي‪،‬ﺑﺪون ﻣﻬﻤﻮن ﺑﺎﺑﺎم ﺷﺪم‪،‬اﻳﻦ ﺧﺎدﻣﻪ ي ﺣﻀﺮت ﺻﺪﻳﻘﻪ ﻃﺎﻫﺮه ﺳﻼم اﷲ‬ ‫ﻋﻠﻴﻬﺎ‪،‬ﻳﺎر ﺑﺎوﻓﺎي زﻫﺮا ‪،‬دل ﺗﻮ دﻟﺶ ﻧﻴﺴﺖ‪،‬ﺗﻮ ﺣﻴﺎط ﺧﻮن ﻫﻲ دﺳﺖ رو دﺳﺖ ﻣﻲ زﻧﻪ‪،‬ﺧﺪا ﻧﻜﻨﻪ اﻣﺮوز روز آﺧﺮ‬ ‫ﻋﻤﺮ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺳﻼم اﷲ ﻋﻠﻴﻬﺎ ﺑﺎﺷﻪ‪،‬اﻣﺎ دﺳﺘﻮره ﺑﺎﻳﺪ اﻃﺎﻋﺖ ﻛﻨﻪ‪،‬اُﻣﺪ ﺑﻴﺮون‪،‬ﺑﻌﺪ از ﺳﺎﻋﺘﻲ اُﻣﺪ وارد ﺣﺠﺮه ﺷﺪ‪،‬دﻳﺪ‬ ‫ﻳﻪ ﻣﻠﺤﻔﻪ ي ﺳﻔﻴﺪ‪،‬روي ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺳﻼم اﷲ ﻋﻠﻴﻬﺎاﺳﺖ‪،‬ﺑﺎدﺳﺖ رو ﺳﺮش زد‪،‬اُﻣﺪ آروم ﻣﻠﺤﻔﻪ رو ﻛﻨﺎر‬ ‫زد‪،‬ﺧﺎﻧﻮﻣﻢ‪،‬دﻳﺪ ﻫﻴﭻ ﺻﺪاﻳﻲ ﻧﻤﻲ آد‪،‬اي دﺧﺘﺮ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ‪،‬ﻳﺎ اُم اﻟﺤﺴﻨﻴﻦ‪،‬ﺟﻮاﺑﻲ ﻧﻤﻲ ده‪،‬ﺻﺪاي ﺷﻴﻮن اﺳﻤﺎء ﺑﻠﻨﺪ‬ ‫ﺷﺪ‪،‬اُﻣﺪ داﺧﻞ ﺣﻴﺎط‪،‬ﻳﻪ وﻗﺖ دﻳﺪ آﻗﺎ زاده ﻫﺎ وارد ﺧﻮﻧﻪ ﺷﺪﻧﺪ‪،‬ﺣﺴﻦ و ﺣﺴﻴﻦ ‪،‬اﺳﻤﺎء ﻣﺎدرﻣﻮن ﻛﺠﺎﺳﺖ؟وارد‬ ‫ﺣﺠﺮه ﺷﺪﻧﺪ‪،‬دﻳﺪن ﻣﺎدر رو ﺑﻪ ﻗﺒﻠﻪ ﺧﻮاﺑﻴﺪه‪،‬اﺑﻲ ﻋﺒﺪاﷲ ﺳﺌﻮال ﻛﺮد‪،‬ﻓﺮﻣﻮد‪:‬اﺳﻤﺎء ﻫﻴﭻ ﻣﻮﻗﻌﻲ اﻳﻦ وﻗﺖ روز‪،‬ﻣﺎدر‬ ‫ﻣﺎ ﻧﻤﻲ ﺧﻮاﺑﻴﺪ‪،‬ﭼﻲ ﺷﺪه؟ﻋﺮﺿﻪ داﺷﺖ‪ ،‬آﻗﺎ زاده ﻫﺎ ‪،‬ﻣﺎدرﺗﻮن ﺧﻮاب ﻧﻴﺴﺖ‪،‬ﻣﺎدرﺗﻮن از دﻧﻴﺎ رﻓﺘﻪ‪،‬دﻳﺪن ﺑﭽﻪ ﻫﺎ‬ ‫دوﻳﺪن ﺧﻮدﺷﻮﻧﻮ‪،‬رو ﺑﺪن ﻣﺎدر اﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ‪،‬اﻣﺎم ﺣﺴﻦ ﻋﻠﻴﻪ اﻟﺴﻼم رو ﺳﻴﻨﻪ ﻣﺎدر اُﻓﺘﺎده‪،‬آي ﺟﻮوﻧﺎ‪،‬ﺣﺴﻴﻨﻴﺎ‪،‬ارﺑﺎب ﺑﻲ‬ ‫ﻛﻔﻦ ﺷﻤﺎ‪،‬ﻳﺎد داده ﻣﺎدر داري رو‪،‬دﻳﺪن ﺣﺴﻴﻦ ﻋﻠﻴﻪ اﻟﺴﻼم راه ﺷﻮ ﻛﺞ ﻛﺮد‪،‬اُﻣﺪ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﭘﺎي ﻣﺎدر‪،‬ﺻﻮرت ﻛﻒ ﭘﺎي‬ ‫ﻣﺎدر‪،‬ﮔﺬاﺷﺖ‪،‬ﻫﻲ ﺻﺪا ﻣﻲ زﻧﻪ‪،‬ﻣﺎدر ﻣﻦ ﺣﺴﻴﻨﻢ‪،‬اﮔﻪ ﺟﻮاﺑﻢ و ﻧﺪي دﻟﻢ آب ﻣﻲ ﺷﻪ‪،‬ﺟﻮاﺑﺶ و ﻣﻲ دوﻧﻲ ﻛﻲ داد‪،‬‬ ‫اون ﻟﺤﻈﻪ اي ﻛﻪ اون ﻧﺎﻧﺠﻴﺐ رو ﺳﻴﻨﻪ ﭘﺴﺮ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد ‪ ،‬اﻳﻨﻘﺪر ﻧﺎﻟﻪ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺳﻼم اﷲ ﻋﻠﻴﻬﺎ رﺳﺎ و ﺷﻨﻴﺪﻧﻲ ﺑﻮد‬

‫‪36‬‬


‫‪*6 4‬‬ ‫‪9‬‬ ‫ !‬ ‫ﺣﺘﻲ دﺷﻤﻦ ﺷﻨﻴﺪ‪،‬ﮔﻔﺖ‪:‬دﻳﺪم ﺑﺪﻧﺶ داره ﻣﻲ ﻟﺮزه‪،‬آه‪،‬اﻣﺮوز اﮔﻪ اﻳﻦ روﺿﻪ ﺧﻮﻧﺪه ﺑﺸﻪ‪،‬ﺑﻠﻪ ﻛﻪ ﺟﺎ داره‪،‬ﻣﺎدر‬ ‫ﻋﺎﺷﻮراﺳﺖ‪،‬اﻣﺮوز روز ﺷﻬﺎدت ﺣﻀﺮت زﻫﺮاﺳﺖ‪،‬ﮔﻔﺘﻢ‪:‬ﻧﺎﻧﺠﻴﺐ ﭼﺮا ﺑﺪﻧﺖ داره ﻣﻲ ﻟﺮزه؟ﮔﻔﺖ ‪:‬ﻫﻼل ﮔﻮﺷﻪ ي‬ ‫ﮔﻮدال زﻧﻲ ﻧﺒﻮد‪،‬ﻫﻤﭽﻴﻦ ﻛﻪ ﺧﻨﺠﺮو رو ﮔﺮدن ﮔﺬاﺷﺘﻢ‪،‬دﻳﺪم ﺻﺪاي ﻳﻪ ﺧﺎﻧﻤﻲ ﻣﻲ آد‪،‬ﻫﻲ ﻣﻲ ﮔﻪ‪:‬ﻏﺮﻳﺐ ﻣﺎدر‬ ‫ﺣﺴﻴﻦ‪،‬ﺣﺴﻴﻦ‪،‬ﺣﺴﻴﻦ‪ ،‬ﻣﺎدر دﻟﻨﮕﺮاﻧﻪ‪،‬اﻣﺮوز ﺑﺎ اون ﻣﺎدر‪،‬ﺑﺎ ﻣﺎدر دﻟﻨﮕﺮاﻧﺖ زﻣﺰﻣﻪ ﻛﻦ‪،‬اي ﺗﺸﻨﻪ ﻟﺐ‪ ،‬ﺳﻔﺎرﺷﻲ ﺑﻪ‬ ‫اﻣﻴﺮاﻟﻤﺆﻣﻨﻲ ﻓﺮﻣﻮد‪:‬ﻋﻠﻲ ﺟﺎن ﺣﻮاﺳﺖ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺑﺎﺷﻪ‪،‬اﻣﺎ ﺣﺴﻴﻦ‪،‬ﺣﺴﻴﻦ‪،‬ﻧﻴﻤﻪ ﺷﺒﻬﺎ از ﺧﻮاب ﭘﺎ ﻣﻲ‬ ‫ﺷﻪ‪،‬ﺑﭽﻪ ام ﺗﺸﻨﻪ اﺳﺖ‪،‬ﻫﺮ ﺷﺐ ﻳﻪ ﻇﺮف آب ﺑﺎﻻ ﺳﺮش ﻣﻲ ذاﺷﺘﻢ‪،‬از اﻣﺸﺐ دﻳﮕﻪ ﻛﺎر زﻳﻨﺐ ﺳﻼم اﷲ ﻋﻠﻴﻬﺎ‬ ‫ﺷﺮوع ﻣﻲ ﺷﻪ‪،‬اي ﺗﺸﻨﻪ ﻟﺐ ‪،‬ﺣﺴﻴﻦ‪ .‬ﻋﺸﻖ زﻳﻨﺐ‪،‬ﺣﺴﻴﻦ‪،‬اي ﺑﻲ ﻛﻔﻦ ﺣﺴﻴﻦ‪،‬ﺑﻲ ﭘﻴﺮوﻫﻦ ﺣﺴﻴﻦ‪. ... ،‬‬

‫‪37‬‬


‫‪4‬‬ ‫‪9‬‬‫‬ ‫ !‬ ‫اﻣﺎم زﻣﺎن)ﻋﺞ(‬ ‫ﺷﻜﺴﺘﻪ از ﻏﻢ اﻳﻦ روزﮔﺎر ﻣﻲ آﻳﻢ‬ ‫ﭘﺮ از ﺗﻼﻃﻢ ﻏﻢ ‪،‬ﺑﻴﻘﺮار ﻣﻲ آﻳﻢ‬ ‫ﺑﻪ ﭘﺎ ﺑﻮﺳﻲ درﻳﺎ ‪،‬ﺑﻪ ﻣﺤﻀﺮ ﺧﻮرﺷﻴﺪ‬ ‫ﺷﺒﻴﻪ ﻗﻄﺮه ‪،‬ﺷﺒﻴﻪ ﻏﺒﺎر ﻣﻲ آﻳﻢ‬ ‫ﺷﻬﻮد اﺷﻚ و ﺗﻤﺎﺷﺎي آه و آﻳﻴﻨﻪ ﺳﺖ‬ ‫ﺑﻪ ﺷﻮق رؤﻳﺖ اﻳﻦ ﺟﻠﻮه زار ﻣﻲ آﻳﻢ‬ ‫ﭼﻘﺪر ﺗﺸﻨﻪ ي ﺻﺒﺢ زﻳﺎرﺗﺶ ﻫﺴﺘﻢ‬ ‫ﭼﻬﻞ ﺷﺐ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻦ روزه دار ﻣﻲ آﻳﻢ‬ ‫دوﺑﺎره ﺟﻤﻌﻪ ي ﺳﺮدي ﮔﺬﺷﺖ اﻣﺎ ﺑﺎز‬ ‫و ﺑﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺗﻠﺨﻲ ﻛﻨﺎر ﻣﻲ آﻳﻢ‬ ‫آﻗﺎﺟﺎن اﻣﺸﺐ ﺷﺐ آﺧﺮ ﻣﺠﻠﺲ ﻓﺎﻃﻤﻴﻪ ي ﻣﺎﺳﺖ‪ ،‬ﺗﻮ را ﺑﻪ ﻣﻈﻠﻮﻣﻲ ﻋﻠﻲ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺸﻴﻦ ﻗﺴﻤﺖ ﻣﻴﺪم ﻛﻪ ﺑﻪ‬ ‫ﻣﺠﻠﺲ ﻣﺎ ﻳﻪ ﺳﺮي ﺑﺰﻧﻲ‪.‬‬ ‫ﻃﺒﻖ وﺻﻴﺖ ﺣﻀﺮت ﻓﺎﻃﻤﻪ اﻣﻴﺮ اﻟﻤﻮﻣﻨﻴﻦ ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ از اﺻﺤﺎب ﺧﺎص ﺧﻮد ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺣﻀﺮت زﻫﺮا را دﻓﻦ ﻛﺮدﻧﺪ‬ ‫اﻣﻴﺮ اﻟﻤﻮﻣﻨﻴﻦ ﺑﺮاي اﻳﻨﻜﻪ ﻗﺒﺮ ﺣﻀﺮت ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻣﺨﻔﻲ ﺑﻤﺎﻧﺪ ﺑﺎ دﺳﺖ ﻣﺒﺎرﻛﺸﺎن ﺻﻮرت ﭼﻬﻞ ﻗﺒﺮ را در ﺑﻘﻴﻊ‬ ‫درﺳﺖ ﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﺻﺒﺢ ﻓﺮدا دﺷﻤﻨﺎن از دﻓﻦ ﺣﻀﺮت ﻣﻄﻠﻊ ﮔﺸﺘﻨﺪ‪ ،‬اﺑﻮﺑﻜﺮ ﮔﻔﺖ ﺗﺎ اﻓﺮاد ﻣﻄﻤﺌﻨﻲ ﺑﺮوﻧﺪ و اﻳﻦ‬ ‫ﻗﺒﺮﻫﺎ را ﺑﺸﻜﺎﻓﻨﺪ و ﻗﺒﺮ ﺣﻀﺮت را ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ و ﺑﺮ او ﻧﻤﺎز ﺑﺨﻮاﻧﻨﺪ‪ ،‬ﺗﺎ اﻳﻦ ﺧﺒﺮ ﺑﻪ ﻋﻠﻲ رﺳﻴﺪ دﺳﺘﻮر داد ﺗﺎ ﭘﻴﺮاﻫﻦ‬ ‫زردي را ﻛﻪ در روزﻫﺎي ﺳﺨﺖ ﻣﻲ ﭘﻮﺷﻴﺪ ﺑﻴﺎورﻧﺪ‪ ،‬ﭘﻴﺮاﻫﻦ را ﭘﻮﺷﻴﺪ ذواﻟﻔﻘﺎر را در دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ و در ﺣﺎﻟﻴﻜﻪ‬ ‫ﺧﺸﻤﮕﻴﻦ ﺑﻮد و ﭼﺸﻤﻬﺎﻳﺶ ﺳﺮخ و رﮔﻬﺎي ﮔﺮدﻧﺶ ﭘﺮ از ﺧﻮن ﺷﺪه ﺑﻮد وارد ﻗﺒﺮﺳﺘﺎن ﺑﻘﻴﻊ ﺷﺪ ‪ .‬ﻣﺮدم ﮔﻔﺘﻨﺪ ‪:‬‬ ‫اﻳﻦ ﻋﻠﻲ اﺑﻦ اﺑﻲ ﻃﺎﻟﺐ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻲ آﻳﺪ در ﺣﺎﻟﻴﻜﻪ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻳﺎد ﻛﺮده ﻛﻪ اﮔﺮ ﻳﻚ ﺳﻨﮓ از اﻳﻦ ﻗﺒﺮﻫﺎ ﺟﺎﺑﺠﺎﺷﻮد‬

‫‪38‬‬


‫‪4‬‬ ‫‪9‬‬‫‬ ‫ !‬ ‫ﺗﻤﺎم ﺷﻤﺎ را ﺧﻮاﻫﺪ ﻛﺸﺖ‪ ،‬در اﻳﻦ ﻫﻨﮕﺎم ﻏﺎﺻﺐ دوم ﻛﻪ ﺑﺎ ﺟﻤﻌﻲ از اﺻﺤﺎﺑﺶ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻮدﻧﺪ ﺟﻠﻮ آﻣﺪ و ﮔﻔﺖ‬ ‫‪:‬اي اﺑﻮ اﻟﺤﺴﻦ !اﻳﻦ ﭼﻪ ﻛﺎرﻳﺴﺖ ﻛﻪ اﻧﺠﺎم داده اي ؟ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﻪ ﺧﺪا ﻛﻪ ﻗﺒﺮ زﻫﺮا را ﻧﺒﺶ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ و ﺑﺮ او ﻧﻤﺎز‬ ‫ﻣﻴﮕﺬارﻳﻢ ‪.‬ﺣﻀﺮت ﻋﻠﻲ ﻛﻪ ﻧﺎراﺣﺖ و ﺧﺸﻤﮕﻴﻦ ﺑﻮدﻧﺪ دﺳﺖ ﺑﺮ داﻣﻦ دوﻣﻲ ﺑﺮد و آن را ﭘﻴﭽﻴﺪ و ﺑﻪ زﻣﻴﻦ ﻛﺸﻴﺪ‬ ‫ﻏﺎﺻﺐ دوم ﺑﻪ زﻣﻴﻦ ﺧﻮرد ‪.‬ﺣﻀﺮت ﺧﻄﺎب ﺑﻪ او ﻓﺮﻣﻮد ‪:‬اي ﭘﺴﺮ ﺳﻮداي ﺣﺒﺸﻴﻪ !ﻣﻦ از ﺣﻖ ﺧﻮد ﮔﺬﺷﺘﻢ از ﺑﻴﻢ‬ ‫اﻳﻨﻜﻪ ﻣﺮدم از دﻳﻦ ﺧﺎرج ﮔﺮدﻧﺪ اﻣﺎ در ﻣﻮرد ﻗﺒﺮ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﻪ ﺧﺪاﻳﻲ ﻛﻪ ﺟﺎﻧﻢ دردﺳﺖ اوﺳﺖ اﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ‬ ‫ﻛﻨﻴﺪ زﻣﻴﻦ را از ﺧﻮن ﺷﻤﺎ ﺳﻴﺮاب ﺧﻮاﻫﻢ ﻛﺮد ‪،‬ﭘﺲ آﻧﺎن ﻫﺮاﺳﺎن ﺷﺪﻧﺪ و ﭘﺎ ﺑﻪ ﻓﺮار ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬اﺑﻮﺑﻜﺮ ﻛﻪ اﻳﻦ‬ ‫وﺿﻊ را ﻣﺸﺎﻫﺪه ﻧﻤﻮد واﺳﻄﻪ ﺷﺪ و ﺑﻪ ﺣﻀﻮر اﻣﻴﺮ اﻟﻤﻮﻣﻨﻴﻦ رﺳﻴﺪ و ﮔﻔﺖ ‪:‬ﺗﻮ را ﺑﻪ ﺣﻖ رﺳﻮل ﺧﺪا و ﺑﻪ ﺣﻖ آن‬ ‫ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺑﺎﻻي ﻋﺮش اﺳﺖ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻣﻴﺪﻫﻢ ﻛﻪ ﻋﻤﺮ را رﻫﺎ ﻛﻦ ﻣﺎ ﭼﻴﺰي ﻛﻪ ﺷﻤﺎ ﻧﭙﺴﻨﺪﻳﺪ اﻧﺠﺎم ﻧﻤﻴﺪﻫﻴﻢ‪،‬‬ ‫آﻧﮕﺎه ﺣﻀﺮت او را رﻫﺎ ﻛﺮد ﻧﺪ و آﻧﻬﺎ ﻫﻢ از ﻓﻜﺮ ﻧﺒﺶ ﻗﺒﺮ ﻣﻨﺼﺮف ﺷﺪﻧﺪ و ﻗﺒﺮﺳﺘﺎن را ﺗﺮك ﻛﺮدﻧﺪ‬ ‫ﻣﺮﺛﻴﻪ ﺣﻀﺮت زﻫﺮا)س(‬ ‫رﻓﺘﻲ ﻣﻴﺎن ﻏﺼﻪ ﻣﺮا ﺟﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻲ‬ ‫ﻣﺎ را در اوج ﻏﻢ ﺗﻚ و ﺗﻨﻬﺎﮔﺬاﺷﺘﻲ‬ ‫ﺑﺮداﺷﺘﻲ ﺗﻮ ﺑﺎر ﺧﻮدت را ز ﺑﺴﺘﺮ و‬ ‫آن را ﺑﻪ روي ﺷﺎﻧﻪ ﺑﺎﺑﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻲ‬ ‫ﻳﺎدم ﻧﻤﻲ رود ﺑﺨﺪا ﻟﺤﻈﻪ اي ﻛﻪ ﺗﻮ‬ ‫ﺑﺎ ﻳﺎ ﻋﻠﻲ ﺑﻪ آﺗﺶ در ﭘﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻲ‬ ‫ﻣﺎدر ﻟﺒﺎس ﻣﺤﺴﻦ ﺧﻮد را ﻧﺒﺮده اي‬ ‫آن را ﺑﻪ زﻳﺮ ﺑﺎﻟﺶ ﺧﻮد ﺟﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻲ‬ ‫اﻳﻦ ﻳﺎدﮔﺎري ات ﺟﮕﺮم را ﻛﺒﺎب ﻛﺮد‬ ‫درﺑﻴﻦ ﺷﺎﻧﻪ ﻣﻮي ﺧﻮدت را ﮔﺬاﺷﺘﻲ‬

‫‪39‬‬


‫‪4‬‬ ‫‪9‬‬‫‬ ‫ !‬ ‫ﮔﻔﺘﻢ ﻛﻪ ﭼﺎر ﺳﺎﻟﻪ ﻛﺠﺎ ﻣﺎدري ﻛﺠﺎ‬ ‫اﻳﻦ ﻛﺎر را ﺑﺮاي اﺳﻤﺎﮔﺬاﺷﺘﻲ‬ ‫آن ﺑﻮﺳﻪ اي ﻛﻪ ﺳﻬﻢ ﮔﻠﻮي ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻮد‬ ‫آﺧﺮﺑﺮاي زﻳﻨﺐ ﻛﺒﺮي ﮔﺬاﺷﺘﻲ‬

‫‪40‬‬


‫ز‪./01‬‬ ‫ﺳﺒﻚ اول‬ ‫ﺟﻮان ﻧﻪ ﻧﻪ ‪/‬ﻗﺪ ﻛﻤﺎن ﻧﻪ ﻧﻪ‬ ‫اﻣﺎن از ﻣﺪﻳﻨﻪ ‪/‬دﻟﻢ روﻛﻨﺪه زﺳﻴﻨﻪ ‪/‬ﻣﺪﻳﻨﻪ ‪ ،‬ﭼﻲ ﺷﺪه ﺑﻌﺪ ﭘﻴﻤﺒﺮ ‪ ،‬ﻧﺪاري ﺣﻴﺪري رو ﻣﻨﺒﺮ ‪/‬ﺳﺎﻛﺖ دﺳﺘﺎس ﻣﺎدر‪/‬‬ ‫ﻣﺪﻳﻨﻪ ‪ ،‬ﻛﻲ در ﻛﻌﺒﻪ رو ﺷﻜﺴﺘﻪ ‪ /‬دﺳﺖ ﺧﺪا رو ﻛﻲ ﺑﺴﺘﻪ ‪ /‬ﺑﻲ ﺑﻲ ﭼﺮا ﻋﺼﺎﺑﻪ دﺳﺘﻪ ‪ /‬ﺣﺴﻴﻦ ﺟﺎي ﺧﺎﻟﻲ ﻇﺮف‬ ‫آب ﻫﺮ ﺷﺐ‪/‬ﻳﻌﻨﻲ ﺷﺮوع ذﻛﺮ اﻣﺎن از دل زﻳﻨﺐ‬ ‫ﺗﺎ دﻧﻴﺎ دﻧﻴﺎﺳﺖ اﻳﻦ ﻏﻢ ﺗﻮ دﻟﻬﺎﺳﺖ اﻳﻦ ذﻛﺮ ﻟﺒﻬﺎﺳﺖ‬ ‫ﺟﻮان ﻧﻪ ﻧﻪ ‪/‬ﻗﺪ ﻛﻤﺎن ﻧﻪ ﻧﻪ‬ ‫ﻳﻪ ﻓﺮزﻧﺪ ‪ ،‬ﻳﻪ ﻣﺎدر ‪ ،‬ﻫﺮ دو ﺑﻴﻦ دﻳﻮار و در ‪/‬ﻳﻪ ﻓﺮزﻧﺪ‪ ،‬اون ﻛﻪ ﺑﻮدن ﻫﻤﻪ ﭼﺸﻢ ﺑﻪ راه‪/‬ﻣﺜﻪ داداﺷﺶ ﺛﺎراﷲ ‪/‬دﻧﻴﺎ‬ ‫ﺑﻴﺎد ﺑﻌﺪ ﺷﺶ ﻣﺎه‪ /‬ﻳﻪ ﻣﺎدر‪ ،‬ﻣﺎدري ﻛﻪ ﻏﺮق ﺧﻮن ﻣﺮد‪/‬ﻏﺮق ﺧﻮﻧﻲ ﻛﻪ ﺟﻮون ﻣﺮد‪ ،‬ﺟﻮوﻧﻲ ﻛﻪ ﻗﺪ ﻛﻤﻮن‬ ‫ﻣﺮد‪/‬ﺑﺮاي ﻋﻜﺲ ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻌﻨﺎ ﺑﺴﻪ ‪ ،‬راﺑﻄﻪ ﺑﻴﻦ زﺧﻢ ﺳﻴﻨﻪ ﺑﺎﻧﻔﺲ ِ ‪/‬‬ ‫ﺗﺎ دﻧﻴﺎ دﻧﻴﺎﺳﺖ‪...‬‬ ‫ﺑﻪ ﺑﺎﺑﺎ ‪ ،‬ﻳﻪ ﻣﺒﻬﻮت ‪/‬ﻣﻴﻮن ﮔﻬﻮار و ﺗﺎﺑﻮت ‪/‬ﻳﻪ ﮔﻬﻮار‪ ،‬ﻳﻪ ﭘﺪري ﺑﺮا ﭘﺴﺮ ﺳﺎﺧﺖ‪/‬ﺣﻴﻒ ﻛﻪ ﻋﺪو درد ﺳﺮ ﺳﺎﺧﺖ ‪/‬‬ ‫ﻛﺎرﺷﻮ ﺑﺎ ﻣﻴﺦ در ﺳﺎﺧﺖ ‪ /‬ﻳﻪ ﺗﺎﺑﻮت‪ ،‬ﻛﻪ ﻣﻲ ﺳﺎزه ﻳﻚ ﭘﻬﻠﻮون ‪ ،‬ﺧﻴﻠﻲ ﻣﻮاﻇﺐ ﻣﻴﺦ اون ‪ ،‬ﻧﺰﻧﻪ از ﺟﺎﻳﻲ ﺑﻴﺮون ‪/‬‬ ‫ﺑﺲ ﻛﻪ ﺷﻜﺴﺘﻪ ﻛﺴﻲ ﻧﻤﻲ ﺷﻨﺎﺳﻪ ﻳﺪاﷲ ﺗﺎ ﻧﻜﻨﻪ ‪ ،‬دق ﺧﺪا ﻧﮕﻴﺮه از اون ﭼﺎه‪/‬‬ ‫ﺗﺎ دﻧﻴﺎ دﻧﻴﺎﺳﺖ‪.........‬‬ ‫دوﺑﺎره ﻳﻪ ﻛﻮﭼﻪ ‪/‬دوﺑﺎره ﻣﺎدر ﻳﻪ ﺑﭽﻪ‪/‬ﻳﻪ ﻛﻮﭼﻪ‪ /‬اون ﻛﻮﭼﻪ ﺗﻨﮓ و ﺑﻦ ﺑﺴﺖ‪/‬ﻛﻪ ﻣﻴﺸﻪ راﺣﺖ راه وﺑﺴﺖ‪ /‬اوﻧﺠﺎ‬ ‫ﻛﻪ ﻳﻚ ﮔﻮﺷﻮار ﺷﻜﺴﺖ‪/‬ﻳﻪ ﻧﺎﻣﺮد ‪ ،‬اون ﻛﻪ ﻧﻪ ﻗﺼﺪش ﻓﺪك ﺑﻮد‪ ،‬اوﻣﺪ و ﻓﻜﺮ ﻛﺘﻚ ﺑﻮد‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﺑﮕﻢ از اون‬ ‫ﺣﺎدﺛﻪ و ﺷﺪﺗﺶ‪/‬ﻣﺎدر و ﭼﺸﻢ ﻛﻤﺴﻮ و ﺣﺴﻦ و ﻟﻜﻨﺘﺶ‪/‬‬ ‫ﺗﺎ دﻧﻴﺎ دﻧﻴﺎﺳﺖ‪.....‬‬ ‫ﺟﻮان ﻧﻪ ﻧﻪ‪/‬ﻗﺪ ﻛﻤﺎن ﻧﻪ ﻧﻪ‬

‫‪41‬‬


‫ز‪./01‬‬ ‫ﺳﺒﻚ دوم‬ ‫دﻟﮕﻴﺮه ﭼﻘﺪر ﻣﺪﻳﻨﻪ‪ /‬ﻓﺎﻃﻤﻴﻪ ﻏﺮق دردم‪/‬ﺑﮕﻮ ﻛﻪ ﻛﺠﺎﺳﺖ ﻣﺰارت‪/‬ﻛﺠﺎ رو ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮕﺮدم‬ ‫ﺗﻮ ﻣﺪﻳﻨﻪ زاﺋﺮ ﺗﻮ اﻳﻦ دل ﺷﺒﻲ‪/‬ﺑﺮه ﺑﻘﻴﻊ ﻳﺎ ﻛﻪ ﺑﺮه ﻣﺴﺠﺪ اﻟﻨﺒﻲ‬ ‫ﻳﻜﻲ ﺑﺒﻴﻨﻪ اﺷﻚ وﺣﺎﻟﻤﻮ‪/‬ﺑﺪه ﺟﻮاب اﻳﻦ ﺳﻮاﻟﻤﻮ‬ ‫ﻛﺠﺎﺳﺖ ﻗﺒﺮ ﻣﺎدرم‪/‬اي دل اﻣﻮن اي دل اي دل‬ ‫ﻫﺮ ﻛﺠﺎي دﻧﻴﺎ ﺑﺎﺷﻴﻢ‪ /‬ﻣﺎ ﺑﻪ ﻧﻮﻛﺮي ﻣﻲ ﻧﺎزﻳﻢ‬ ‫ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺑﺮا ﺷﻤﺎ و ﺑﭽﻪ ﻫﺎت ﺣﺮم ﻣﻴﺴﺎزﻳﻢ‬ ‫ﭼﺮا ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮ ﭼﺸﺎﻣﻮن اﺷﻚ ﻏﻢ ﺑﺎﺷﻪ‬ ‫اﺧﻪ ﺗﺎ ﻛﻲ ﻣﺎدرﻣﻮن ﺑﻲ ﺣﺮم ﺑﺎﺷﻪ‬ ‫ﻣﻨﻢ و اﻳﻦ ﺷﺐ ﺗﺎر ﺑﻘﻴﻊ‪/‬ﻣﻲ ﻧﻮﻳﺴﻢ رو دﻳﻮار ﺑﻘﻴﻊ‬ ‫ﻛﺠﺎﺳﺖ ﻗﺒﺮ ﻣﺎدرم‪/‬اي دل اﻣﻮن اي دل‬ ‫ﻣﺜﻞ اﺑﺮاي ﺑﻬﺎري‪/‬ﺑﻲ اﻣﻮن ﻓﻘﻂ ﻣﻲ ﺑﺎرﻳﻢ‬ ‫ﻛﺎش ﻣﻲ ﺷﺪ ﻳﻪ ﺷﺎﺧﻪ ﻳﺎس‪ /‬روي ﻗﺒﺮﺗﻮ ﺑﺬارﻳﻢ‬ ‫ﻣﺎرو ﺑﺎزم روﺿﻪ ﻫﺎ ﺑﺒﺮ‪/‬ذﺳﺘﻤﻮﻧﻮ ﺑﮕﻴﺮ ﻛﺮﺑﻼ ﺑﺒﺮ‬ ‫ﺳﻴﻨﻪ زن ﻣﺤﺮم ﺣﺴﻴﻦ ‪/‬ﻣﻴﮕﻪ ﺑﻪ زﻳﺮ ﭘﺮﭼﻢ ﺣﺴﻴﻦ‬ ‫ﻛﺠﺎﺳﺖ ﻗﺒﺮ ﻣﺎدرم‪/‬اي دل اﻣﻮن اي دل اي دل‬ ‫و اﻣﺎه وا اﻣﺎه‬ ‫واااااي ﻣﺎدر ﻣﺎدر ﻣﺎدر‬ ‫ﺳﺒﺪ ﺳﺒﺪ ﺑﻴﺎرﻳﺪ‪/‬ﮔﻼي ﻧﻴﻠﻮﻓﺮي رو‬ ‫ﺑﻴﺎﻳﺪ ﻋﺰا ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ‪/‬روزاي ﺑﻲ ﻣﺎدري رو‬

‫‪42‬‬


‫ز‪./01‬‬ ‫واااااي ﻣﺎدر ﻣﺎدر ﻣﺎدر‬ ‫ﺑﮕﻴﺪ ﭼﺎووش ﺑﺨﻮﻧﻪ ﻛﻪ ﻏﻢ از دل اﻣﻮن ﺑﺮده‬ ‫ﺑﻴﺎﻳﻴﺪ ﺣﺠﻠﻪ ﺑﺬارﻳﺪ آﺧﻪ ﻣﺎدر ﺟﻮون ﻣﺮده‬ ‫وااااي ﻣﺎدر ﻣﺎدر ﻣﺎدر‬ ‫ﺳﺒﻚ ﺳﻮم‬ ‫واي زﻫﺮا ﺑﻲ ﺗﻮ ﻏﺮﻳﺐ ﻣﻲ ﺷﻪ ﻋﻠﻲ‬ ‫واي زﻫﺮا ﺑﻤﻮن ﺑﺎزم ﭘﻴﺶ ﻋﻠﻲ‬ ‫ﺗﻮ ﻛﻪ ﻣﻴﻮن داغ ﺑﻲ ﻛﺴﻲ ﻣﻲ ﺑﻴﻨﻲ ﺳﻮوﺧﺘﻢ‬ ‫ﺑﺎ ﺣﻼﻟﻴﺖ ﺧﻮاﺳﺘﻨﻨﺖ ﭼﺮا ﻣﻲ ﻟﺮزوﻧﻲ ﺗﻨﻢ‬ ‫اﻳﻴﻨﻘﺪر آﺗﻴﺸﻢ ﻧﺰن‪/‬ﺳﺨﺘﻢ ﺑﮕﻲ ﺑﻪ ﻣﻦ ‪/‬ﺣﺮف ﺗﺎﺑﻮت و ﻛﻔﻦ‬ ‫ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻣﺮو ﻣﺮو ‪ /‬ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻣﺮو ﻣﺮو‬ ‫واي زﻫﺮا ﺑﻤﻮن ﺑﺎزم ﭘﻴﺶ ﻋﻠﻲ‬ ‫واي زﻫﺮا رو ﺗﻮ ﺑﮕﻴﺮ اﻣﺎ ﻧﺮو‬ ‫واي زﻫﺮا ﺗﻮرو ﺧﺪا ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺮو‬ ‫ﺗﻮي ﻓﻘﻂ اﻳﻨﺠﺎ ﺳﻼﻣﻢ ﺟﻮاب ﻣﻲ دي ﻋﺰﻳﺰم‬ ‫ﺣﺎﻻ ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺮﻓﺎت داري ﻣﻨﻮ ﻋﺬاب ﻣﻲ دي ﻋﺰﻳﺰم‬ ‫از ﺟﺪاﺋﻴﺎت ﻧﮕﻮ ‪ /‬درداﻣﻮ زﻳﺎد ﻧﻜﻦ‪ /‬دﺷﻤﻨﺎﻣﻮ ﺷﺎد ﻧﻜﻦ‬ ‫ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻣﺮو ﻣﺮو ‪ /‬ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻣﺮو ﻣﺮو‬ ‫واي زﻫﺮا ﺑﻲ ﺗﻮ ﻏﺮﻳﺐ ﻣﻴﺸﻪ ﻋﻠﻲ‬

‫‪43‬‬


‫ز‪./01‬‬ ‫واي زﻫﺮا ﺑﻤﻮن ﺑﺎزم ﭘﻴﺶ ﻋﻠﻲ‬ ‫واي زﻫﺮا ﺣﺴﻴﻦ اوﻣﺪ ﺑﺎﻻ ﺳﺮت‬ ‫واي زﻫﺮا دوﺑﺎره ﺗﺸﻨﻪ اﺳﺖ ﭘﺴﺮت‬ ‫ﺣﺎﻻ ﻛﻪ ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻲ ﻛﻨﺎر ﺗﻮ ﻧﺸﺴﺘﻪ اب ﻣﻲ ﺧﻮره‬ ‫ﻳﻪ روزي ﻣﻴﺒﻴﻨﻲ ﻛﻪ ﻳﻚ ﻧﻔﺮ ﺳﺮ از ﺗﻨﺶ ﻣﻲ ﺑﺮه‬ ‫وﻗﺘﻲ ﻛﺮﺑﻼ ﻣﻲ ره‪/‬زﻳﺮ دﺳﺖ و ﭘﺎ ﻣﻲ ره‬ ‫روي ﻧﻴﺰه ﻫﺎ ﻣﻲ ره‬ ‫ﻣﻲ ﻛﺸﻲ ﻣﺮا ﺣﺴﻴﻦ‬ ‫ﺳﺒﻚ ﭼﻬﺎرم‬ ‫ﻋﺠﻞ وﻓﺎﺗﻲ ﺳﺮﻳﻌﺎ ﺧﺪاﻳﺎ ﺧﺪاﻳﺎ‬ ‫ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ اي زﻳﻨﺒﻴﻦ ﺣﺰﻳﻨﻪ‬ ‫ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ اي ﻛﻮﭼﻪ ﻫﺎي ﻣﺪﻳﻨﻪ‬ ‫ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ اي ﮔﺮﻳﻪ ﻫﺎي دل ﺷﺐ‬ ‫ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ اي زﺧﻢ ﻛﺎرﻳﻪ ﺳﻴﻨﻪ‬ ‫ﺑﭽﻪ ﻫﺎم دارن از ﻏﺼﻪ ﺟﻮن ﻣﻲ دن‬ ‫ﭼﺎدر ﺧﺎﻛﻲ ﻣﻮ ﻧﺸﻮن ﻣﻴﺪن‬ ‫ﻗﺪش ﻛﻤﻮﻧﻴﻪ ﺧﺪا ﺧﺪا‪/‬دﻟﺶ ﺧﺰوﻧﻴﻪ ﺧﺪا ﺧﺪا‬ ‫ﺑﻪ روي ﺑﺴﺘﺮش ﭼﺮا رد ﭘﻨﺠﻪ ﺧﻮﻧﻴﻪ ﺧﺪا ﺧﺪا‬ ‫ﻋﺠﻞ وﻓﺎﺗﻲ ﺳﺮﻳﻌﺎ ﺧﺪاﻳﺎ ﺧﺪاﻳﺎ‬

‫‪44‬‬


‫ز‪./01‬‬ ‫ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ اي ﺧﻮن دﻳﻮار اي در‬ ‫ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ اي ﺑﺎﻏﭽﻪ ﻳﺎس ﭘﺮﭘﺮ‬ ‫ﺣﺴﻴﻦ اي ﻏﺮﻳﺒﻢ‪/‬ﺣﺴﻦ ﻋﺸﻖ ﻣﺎدر‬ ‫ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ ﺣﻴﺪر‬ ‫درد زاﻧﻮ ﻳﻜﻢ دووم ﺑﻴﺎر‬ ‫اﺧﻪ ﺑﺎزو ﻳﻜﻢ دووم ﺑﻴﺎر‬ ‫دﻳﮕﻪ ﻧﺰدﻳﻚ وﻗﺘﻪ رﻓﺘﻨﻪ‪/‬زﺧﻢ ﭘﻬﻠﻮ ﻳﻜﻢ دووم ﺑﻴﺎر‬ ‫روزاي اﺧﺮه ﺧﺪا ﺧﺪا‪ /‬ﺣﺮف ﻳﻪ ﻣﺎدر ﺧﺪا ﺧﺪا‬ ‫ﺑﻪ ﻓﻜﺮ زﻳﻨﺒﻢ ﺧﺪا ﺧﺪا‪/‬ﻛﻨﺎر در ﻧﺮه ﺧﺪا ﺧﺪا‬ ‫ﻋﺠﻞ وﻓﺎﺗﻲ ﺳﺮﻳﻌﺎ ﺧﺪاﻳﺎ ﺧﺪاﻳﺎ‬ ‫ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ ﺣﻴﺪر دﻟﻢ ﻏﺮق ﺧﻮﻧﻪ‬ ‫ﺑﺰن ﺟﺎي ﻣﻦ ﻣﻮي زﻳﻨﺐ روﺷﻮﻧﻪ‬ ‫ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ اﻣﺎ ﻫﻨﻮز ﻣﺎدرم ﻣﻦ‬ ‫ﺗﻮي ﺳﻔﺮه ﭼﻨﺪ ﺗﺎ دوﻧﻪ ﻗﺮص ﻧﻮﻧﻪ‬ ‫زﺧﻢ ﻫﺎي ﺗﻨﻢ ﺷﻤﺮدﻧﻲ ﺷﺪه‬ ‫اه ﻛﺸﻴﺪم ﺷﻤﺮدﻧﻲ ﺷﺪه‬ ‫ﺑﺲ ﻛﻪ زﺧﻤﻴﻪ ﮔﻼي ﻻﻟﻪ ي روي ﭘﻴﺮﻫﻨﻢ ﺷﻤﺮدﻧﻲ ﺷﺪه‬ ‫زﻳﻨﺐ ﻣﻦ ﺑﺴﻪ ﺑﮕﻴﺮ ﻗﺮار‪ /‬ﺑﻐﭽﻪ ﺑﺮات ﺑﺎﺷﻪ ﺑﻪ ﻳﺎدﮔﺎر‬ ‫ﭘﻴﺮﻫﻦ ﺧﻮﻧﻴﻤﻮ ﻧﮕﺎه ﻧﻜﻦ ‪ /‬ﭘﻴﺮﻫﻦ ﻛﻬﻨﻤﻮ ﻳﺎدت ﺑﻴﺎر‬ ‫ﻋﺠﻞ وﻓﺎﺗﻲ ﺳﺮﻳﻌﺎ ﺧﺪاﻳﺎ ﺧﺪاﻳﺎ‬

‫‪45‬‬


‫ز‪./01‬‬ ‫ﺳﺒﻚ ﭼﻬﺎرم‬ ‫ﻛﺒﻮﺗﺮ ﭘﺮ ﺷﻜﺴﺘﻪ ﻋﻠﻲ‬ ‫ﻳﺎر ﻣﻬﺮﺑﻮن و ﺧﺴﺘﻪ ﻋﻠﻲ ‪/‬ﻫﻤﻪ ﻣﺎﺟﺮااي ﻛﻮﭼﻪ رو ﺑﺬار ﺑﻪ ﭘﺎي دﺳﺘﺎي ﺑﺴﺘﻪ ي ﻋﻠﻲ‬ ‫واي دل ﻣﻮﻻ ﺷﻜﺴﺘﻪ‪/‬زﻫﺮا ﭼﺸﻤﺎﺷﻮ ﺑﺴﺘﻪ‬ ‫ﻧﺴﻴﻢ ﻏﻢ ورزﻳﺪه‬ ‫واي ﻣﻮﻻ ﺑﺮ روي ﺷﻮﻧﻪ ‪/‬ﺗﺎﺑﻮت و ﻣﻲ ﻛﺸﻮﻧﻪ‬ ‫وﻗﺖ ﺳﻔﺮ رﺳﻴﺪه‬ ‫ﺑﻪ ﻋﺰت و ﺷﺮف ﻻاﻟﻪ اﻻاﷲ‬ ‫اﺷﻬﺪان ﻋﻠﻲ وﻟﻲ اﷲ‬ ‫اﻟﻮداع ﻳﺎ زﻫﺮا‪ -‬ﻳﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪ‬ ‫ﺳﺒﻚ ﭘﻨﺠﻢ‬ ‫ﺑﺮگ ﻳﺎس‪ /‬روي ﺧﺎﻛﺎ‪ /‬اﻓﺘﺎده ‪ -‬ﻣﺎدرم ‪ /‬دﻳﮕﻪ از ﭘﺎ‪ /‬اﻓﺘﺎده‬ ‫ﮔﺮد و ﺧﺎك ‪ /‬رو ﭼﺎدرش ‪ /‬ﻣﻲ ﺷﻴﻨﻪ ‪ -‬ﺗﻮ ﻛﻮﭼﻪ ‪/‬آﺧﻪ زﻫﺮا ‪ /‬اﻓﺘﺎده‬ ‫آﺗﺶ ‪ ،‬زده ﺷﻌﻠﻪ ‪ ،‬از ﻛﻴﻨﻪ ‪ ،‬ﺑﺮ ﺑﺎغ ﮔﻞ ‪ /‬ﺑﺎﺑﺎ ‪ ،‬دﻳﮕﻪ ﺟﻮن داد‪ ،‬ﺗﻮي ﺧﻮﻧﻪ‪ ،‬از داغ ﮔﻞ‬ ‫)ﺻﻔﺎ رﻓﺘﻪ از ﺧﻮﻧﻪ ‪ -‬دﻳﮕﻪ وﻗﺖ ﺑﺎروﻧﻪ(‪2‬‬ ‫ﻋﻠﻲ روﺿﻪ ﻣﻲ ﺧﻮﻧﻪ‬ ‫واوﻳﻼ‬ ‫)واوﻳﻼ ﻳﺎ زﻫﺮا ﻳﺎزﻫﺮ(ا‪4‬‬

‫‪46‬‬


‫ز‪./01‬‬ ‫ﺑﻮي دود‪ /‬ﺗﻮيِ ﻫﻮا ‪ /‬ﭘﻴﭽﻴﺪه ‪ -‬ﭼﺎدرش ‪ /‬ﺑﻪ دﺳﺖ و ﭘﺎ ‪ /‬ﭘﻴﭽﻴﺪه‬ ‫ﭘﺸﺖ در ‪ /‬ﺻﺪاي ﻣﻲ زد ‪ /‬ﻳﺎ ﻣﻬﺪي ‪ -‬اون ﺻﺪا ‪ /‬ﺗﻮ ﮔﻮش ﻣﺎ ﭘﻴﭽﻴﺪه‬ ‫ﺧﻮﻧﻪ‪ /‬ﺳﻮت و ﻛﻮره ‪ /‬ﻣﺎدر ﻣﻦ‪ /‬داره ﻣﻲ ﻣﻴﺮه‬ ‫ﻣﺎدر ‪ /‬ﻛﻪ ﻧﺒﺎﺷﻪ ‪ /‬ﺑﺎﺑﺎ ﺗﻨﻬﺎس ‪ /‬ﺧﻴﻠﻲ دﻟﮕﻴﺮه‬ ‫)ﺻﻔﺎ رﻓﺘﻪ از ﺧﻮﻧﻪ ‪ -‬دﻳﮕﻪ وﻗﺖ ﺑﺎروﻧﻪ(‪2‬‬ ‫ﻋﻠﻲ روﺿﻪ ﻣﻲ ﺧﻮﻧﻪ‬ ‫واوﻳﻼ‬ ‫)واوﻳﻼ ﻳﺎ زﻫﺮا ﻳﺎزﻫﺮ(ا‪4‬‬ ‫ﺳﺒﻚ ﺷﺸﻢ‬ ‫ﭼﺸﺎﺗﻮ ﻣﻲ ﺑﻨﺪي و ﭼﺸﺎم ﻣﻴﺸﻪ درﻳﺎي ﺧﻮن – ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺗﻮ رو ﺑﻪ ﺟﻮن ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻧﺮو ‪ ،‬ﺑﻤﻮن‬ ‫دﻳﮕﻪ ﺑﻨﺪ دل ﻣﻦ از ﻏﻢ ﺗﻮ ﭘﺎره ﻣﻴﺸﻪ – ﻣﻴﺪوﻧﻲ اﮔﻪ ﺑﺮي ﻋﻠﻲ ﭼﻪ ﺑﻴﭽﺎره ﻣﻴﺸﻪ‬ ‫)ﺑﺎروﻧﻪ ﺑﺎروﻧﻪ ﺑﺎرون – رو در و دﻳﻮار رد ﺧﻮن(‪2‬‬ ‫دارم ﺗﻤﻨﺎ ﻣﻲ ﻛﻨﻢ ‪ -‬ﻳﻪ ﺷﺐ دﻳﮕﻪ ﻫﻢ ﺑﻤﻮن‬ ‫)ﻧﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎورم اﻳﻦ ‪ -‬ﻛﻪ داري ﻣﻴﺮي(‪) – 2‬اي واي – داري ﻣﻲ ﻣﻴﺮي(‪2‬‬ ‫)ﻣﺮو ﻓﺎﻃﻤﻪ(‪ 3‬ﻳﺎ زﻫﺮا‬ ‫ﺧﻮﻧﻪ ﺳﻮت و ﻛﻮر ﺷﺪه ﺑﻐﺾ ﮔﻠﻮﮔﻴﺮ ﺑﻲ ﺣﺪه ‪ -‬ﭘﺴﺮت ﺣﺴﻦ ﻳﻪ ﻣﺎﻫﻪ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺣﺮف ﻧﺰده‬ ‫ﻧﻤﻲ دوﻧﻢ ﻛﻪ ﭼﺮا ﺗﻮ ﺧﻮاب ﻣﻲ ﻟﺮزه و ﻣﻲ ﮔﻪ – اﻟﻬﻲ ﺑﺸﻜﻨﻪ اون دﺳﺘﻲ ﻛﻪ ﻣﺎدرﻣﻮ رو زده‬ ‫)ﺧﻮﻧﺪل ﺣﻴﺪر ﻣﻲ ﻛﻨﻲ – ﮔُﻼ ﺗﻮ ﭘﺮﭘﺮ ﻣﻲ ﻛﻨﻲ (‪2‬‬ ‫ﺟﻠﻮي ﻣﺤﺮﻣﺖ ﻋﻠﻲ – ﭼﺮا ﭼﺎدر ﺳﺮ ﻣﻲ ﻛﻨﻲ‬

‫‪47‬‬


‫ز‪./01‬‬ ‫)ﺑﺎروﻧﻪ ﺑﺎروﻧﻪ ﺑﺎرون – رو در و دﻳﻮار رد ﺧﻮن(‪2‬‬ ‫دارم ﺗﻤﻨﺎ ﻣﻲ ﻛﻨﻢ ‪ -‬ﻳﻪ ﺷﺐ دﻳﮕﻪ ﻫﻢ ﺑﻤﻮن‬ ‫)ﻧﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎورم اﻳﻦ ‪ -‬ﻛﻪ داري ﻣﻴﺮي(‪) – 2‬اي واي – داري ﻣﻲ ﻣﻴﺮي(‪2‬‬ ‫)ﻣﺮو ﻓﺎﻃﻤﻪ(‪ 3‬ﻳﺎ زﻫﺮا‬ ‫ﺑﻴﺎ ﮔﺮﻳﻪ ﺑﻜﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﻓﺮدا ﺷﺐ ﺧﻴﻠﻲ دﻳﺮه ‪ -‬ﺧﺎﻧﻮﻣﻢ دﻋﺎ ﺑﻜﻦ ﺗﺎ اﻳﻨﻜﻪ زﻳﻨﺐ ﻧﻤﻴﺮه‬ ‫ﺧﻮدت و ﺑﺬار ﺑﻪ ﺟﺎي ﻣﻦ ﺑﺒﻴﻦ ﭼﻲ ﻣﻲ ﻛﺸﻢ – روز و ﺷﺐ ﻣﻲ ﺳﻮزم ﻗﻘﻨﻮس ﺑﻴﻦ آﺗﺸﻢ‬ ‫)ﻧﻮر ﺷﺒﺎي ﻋﺎﻟﻤﻴﻦ – ﺑﺎﻋﺚ ﻧﻮر ﻧﻴ‪‬ﺮﻳﻦ(‪2‬‬ ‫ﺑﻴﺎ ﺗﺎ ﮔﺮﻳﻪ ﺑﻜﻨﻴﻢ – ﺑﺮاي ﻏﻤﻬﺎي ﺣﺴﻴﻦ‬ ‫ﻗﺎﺗﻞ و ﺧﻨﺠﺮ و ﮔﻠﻮ – ﻣﺎدر ﻧﺸﺴﺘﻪ رو ﺑﻪ رو‬ ‫دل ﻣﺎدر ﺷﻜﺴﺘﻪ ﺷﺪ – ﺷﺒﻴﻪ ﺳﻨﮓ و ﻳﻚ ﺳﺒﻮ‬ ‫)واي ﺣﺴﻴﻦ(‪4‬‬ ‫ﺳﺒﻚ ﻫﻔﺘﻢ )ﺳﻨّﺘﻲ(‬ ‫ﻳﺎس ﻣﺮا ﺑﻪ ﻛﻮﭼﻪ ﻫﺎ ﻣﻲ زدن ‪ ،‬ﻣﻲ زدن‬ ‫ﭘﻴﺶ ﻧﮕﺎه ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻣﻲ زدن ‪ ،‬ﻣﻲ زدن‬ ‫زﻳﻨﺐ ﻣﻦ ﻧﺎﻟﻪ زﻧﺪ ﻣﺎدرم ‪ ،‬ﻣﺎدرم‬ ‫ﺣﺴﻴﻦ ﻣﻦ ﻧﻮﺣﻪ ﻛﻨﺪ ﻣﺎدرم ‪ ،‬ﻣﺎدرم‬ ‫ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻳﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻳﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪ ‪ ،‬ﻓﺎﻃﻤﻪ‪4/‬‬ ‫ﻓﺎﻃﻤﻪ اﻓﺘﺎده ﺑﻪ روي زﻣﻴﻦ ‪ ،‬واي واي‬ ‫ﺑﻪ ﺳﺮ زﻧﺪ ﺣﻀﺮت روح اﻻﻣﻴﻦ ‪ ،‬واي واي‬

‫‪48‬‬


‫ز‪./01‬‬ ‫ﻋﺮش ﺧﺪا ﻟﺮزه ﻓﺘﺎده ﭼﺮا ‪ ،‬واي واي‬ ‫ﭼﻮن ﻛﻪ ﺷﺪه ﻗﺎﻣﺖ زﻫﺮا دو ﺗﺎ ‪ ،‬واي واي‬ ‫ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻳﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻳﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪ ‪ ،‬ﻓﺎﻃﻤﻪ‪4/‬‬ ‫ﻣﺮﻳﺪ ﻓﺮﻣﺎن و ﭘﻴﺎم وﻟﻲ ‪ ،‬ﻓﺎﻃﻤﻪ‬ ‫ﻛﺸﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻬﺮ دﻓﺎع از ﻋﻠﻲ ‪ ،‬ﻓﺎﻃﻤﻪ‬ ‫ﻛﺸﺘﻪ ﺷﺪه ﻣﺤﺴﻦ ﻣﻈﻠﻮم او ‪ ،‬واي واي‬ ‫ﮔﺮﻳﻪ ﻛﻨﺪ ﻛﻮدك ﻣﻌﺼﻮم او ‪ ،‬واي واي‬ ‫ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻳﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻳﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪ ‪ ،‬ﻓﺎﻃﻤﻪ‪4/‬‬

‫‪49‬‬


‫‪.37‬‬ ‫ﺳﺒﻚ اول‬ ‫اي ﭘﺮﺳﺘﻮي ﻣﻦ رﻓﺘﻲ زآﺷﻴﺎﻧﻢ‬ ‫اي ﮔﻞ ﺧﺰاﻧﻢ آﺗﺶ زدي ﺑﻪ ﺟﺎﻧﻢ‬ ‫ﺑﻲ ﺗﻮ در ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺳﻼم ﺑﻲ ﺟﻮاﺑﻢ‬ ‫ﻣﺎﻧﺪه ﻛﻨﺞ ﺳﻴﻨﻪ ﻏﻢ ﻫﺎي ﺑﻲ ﺣﺴﺎﺑﻢ‬ ‫اي ﻓﺮﺷﺘﻪ روﻳﻢ ﭼﻪ ﮔﻮﻳﻢ ﭼﻪ ﻛﺮده ﻫﺠﺮاﻧﺖ ﺑﻪ د‪‬ل‬ ‫‪...‬در ﻏﻤﺖ ﺧﻤﻴﺪم اﻣﻴﺪم رﻓﻴﻖ ﺧﻔﺘﻪ زﻳﺮ ﮔ‪‬ﻞ‬ ‫ﻳﺎد روي ﻣﺎﻫﺖ ﺑﺮﻳﺰد ﺳﺘﺎره از دو دﻳﺪه ام‬ ‫ﻣﺮﺗﻀﻲ و دوري ﺻﺒﻮري ﻧﺪارم و ﺑﺮﻳﺪه ام‬ ‫ﻳﺎ س ﻧﻴﻠﻮﻓﺮي ﻛﻲ ﻣﺮا ﻣﻲ ﺑﺮي واي از اﻳﻦ ﻏﻢ ﺟﺪاﻳﻲ‬ ‫‪0000000000000000‬‬ ‫ﺑﻲ ﺗﻮ ﺑﺎ ﻛﻪ ﮔﻮﻳﻢ ﻏﻤﻬﺎي ﺑﻲ ﺷﻤﺎرم‬ ‫ﺑﻌﺪ ﺗﻮ ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻦ دﻟﺨﻮﺷﻲ ﻧﺪارم‬ ‫ﺳﺮ ﺑﺮآر وﺑﺸﻨﻮ ﻣﺎدر ﺗﻮ اﻟﺘﻤﺎﺳﻢ‬ ‫ﻣﻦ ﻛﻪ در ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻏﺮﻳﺐ و ﺑﻲ ﻧﺸﺎﻧﻢ‬ ‫ﺑﻌﺪ ﺗﻮ ﻣﺤﺒﺖ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ زﺟﺎﻧﻤﺎن ﺑﺮﻳﺪه ﺷﺪ‬ ‫اي ﻋﺰﻳﺰ ﺣﻴﺪر ﺑﺮﻓﺘﻲ ﭘﺸﺖ ﻋﻠﻲ ﺧﻤﻴﺪه ﺷﺪ‬ ‫ﺑﻌﺪ ﺗﻮ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ اي واي ﻣﻦ اي واي ﻣﻦ‬ ‫ﻳﺎد ﻛﻮﭼﻪ ودر ن ﮔﻮﻳﻢ ﭼﻪ ﻛﺮده ﺑﺎ دل ﺣﺴﻦ‬ ‫ﻳﺎس ﻧﻴﻠﻮﻓﺮي ﻛﻲ ﻣﺮا ﻣﻲ ﺑﺮي ﻣﺎدر ﺷﻜﺴﺘﻪ ﭘﻬﻠﻮ‬ ‫‪0000000000000000‬‬ ‫ﻛﻌﺒﻪ ﻫﺴﺘﻲ و ﻣﻦ دور ﺗﻮ در ﻃﻮاﻓﻢ‬ ‫در ﻛﻨﺎر ﻗﺒﺮت ﺑﺒﻴﻦ در اﻋﺘﻜﺎﻓﻢ‬ ‫ﺑﻲ ﺗﻮ ﻣﻦ ﻛﻪ دﻳﮕﺮ ﻋﻠﻲِ ﻛﻮﭼﻪ ﮔﺮدم‬ ‫از ﻏﻤﺖ ﺑﺮآﻳﺪ ز ﺳﻴﻨﻪ آه ﺳﺮدم‬ ‫ﻛﺲ ﺧﺒﺮ ﻧﺪارد زداﻏﺖ ﺑﺎ ﻣﻦ ﭼﻪ ﻛﺮدي ﻛﻮﭼﻪ ﻫﺎ‬ ‫ﻛﻲ رود زﻳﺎدم ﻏﻢ ﺗﻮ اي ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻴﻦ ﻛﻮﭼﻪ ﻫﺎ‬ ‫ﻛﻲ رود زﻳﺎدم ﻛﻪ دﺷﻤﻦ ﻫﺴﺖ ﺗﻮ را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﻛﻲ رود زﻳﺎدم ﻛﻪ زﻳﻨﺐ دﺳﺖ ﺗﻮ را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‬ ‫ﻳﺎس ﻧﻴﻠﻮﻓﺮي ﻛﻲ ﻣﺮا ﻣﻲ ﺑﺮي واي از اﻳﻦ ﻏﻢ ﺟﺪاﻳﻲ!‬ ‫‪0000000000000000‬‬

‫‪50‬‬


‫‪.37‬‬ ‫ﺳﺒﻚ دوم‬ ‫ﻏﺮﻳﺐ و ﺑﻲ ﻛﺲ و ﺗﻨﻬﺎ درون ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻨﺸﺘﻢ‬ ‫ﻣﺪﻳﻨﻪ ﮔﺮﻳﻪ ﻛﻦ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻛﻪ زﻫﺮا رﻓﺘﻪ از دﺳﺘﻢ‬ ‫واوﻳﻼ آه و واوﻳﻼ ﻛﻪ زﻫﺮا رﻓﺘﻪ از دﻧﻴﺎ‬ ‫ﻏﺮﻳﺒﻲ ﻣﺮا ﻣﺮدم ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﺧﻮد دﻳﺪﻧﺪ‬ ‫ﻣﻴﺎن ﺷﻌﻠﻪ و آﺗﺶ ﮔﻠﻢ را ﺑﺎ ﻟﮕﺪ ﭼﻴﺪﻧﺪ‬ ‫واوﻳﻼ آه و واوﻳﻼ ﻛﻪ زﻫﺮا رﻓﺘﻪ از دﻧﻴﺎ‬ ‫ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻲ ﺑﻨﻬﺎده ﺑﺮ زاﻧﻮ ﺳﺮ ﺧﻮد را‬ ‫ﻫﻨﻮز از ﻏﺼﻪ ﻣﻲ ﮔﺮﻳﺪ ﺣﺴﻦ در داﻧﻪ زﻫﺮا‬ ‫واوﻳﻼ آه و واوﻳﻼ ﻛﻪ زﻫﺮا رﻓﺘﻪ از دﻧﻴﺎ‬ ‫ﭼﺮا دﺧﺖ ﭘﻴﻤﺒﺮ را ﻛﻔﻦ ﭘﻮﺷﻴﺪه ﻣﻲ ﺑﻴﻨﻢ‬ ‫ﻫﻨﻮز از ﻏﺼﻪ ﻣﻲ ﮔﺮﻳﺪ در ﻛﺎﺷﺎﻧﻪ ي زﻫﺮا‬ ‫ﺧﺪاوﻧﺪا ﺑﻪ ﺑﺎزوي ﻛﺒﻮد ﺣﻀﺮت زﻫﺮا‬ ‫ﻣﺮﻳﻀﺎن را ﺷﻔﺎ ﺑﺨﺶ و ﻣﺮا ﺣﺎﺟﺖ روا ﻓﺮﻣﺎ‬ ‫واوﻳﻼ آه و واوﻳﻼ ﻛﻪ زﻫﺮا رﻓﺘﻪ از دﻧﻴﺎ‬

‫‪51‬‬


‫وا‪53‬‬ ‫ﺳﺒﻚ اول‬ ‫ﺷﺐ ﺷﺪه ﺑﺎز ‪/‬اي دل ﺑﻴﺎ‪ /‬ﺗﺎ ﻛﻪ ﺑﺮﻳﻢ ﺧﻮﻧﻪ ﻣﻮﻻ‬ ‫اﻣﺎ ﺑﺎﻳﺴﺖ‪/‬ﻧﻴﻤﻪ ﺷﺐ‪/‬اون ﺧﻮﻧﻪ ﻧﻴﺴﺖ از ﻏﻢ زﻫﺮا‬ ‫ﺑﺎز رﻓﺘﻪ ﺗﻮ ﻧﺨﻠﺴﺘﻮﻧﺎ‪/‬ﺑﺮﻳﻢ ﻫﻤﻮﻧﺠﺎ‪/‬ﺻﺪا ﻣﻴﺎد‪/‬ﺻﺪاي ﻫﻖ ﻫﻖ ﻛﺮدن‬ ‫ﻳﻜﻲ داره داد ﻣﻲ زﻧﻪ‪/‬ﻧﻪ ﺳﺎل ﭘﻴﺶ اون ﺷﺐ زﻳﺒﺎ ﻳﺎدﺗﻪ ﺣﻴﺪر ﻳﺎدﺗﻪ ﺣﻴﺪر‬ ‫ﺷﻮق ﻧﺒﻲ؛ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻃﻪ ﻳﺎدﺗﻪ ﺣﻴﺪر ﻳﺎدﺗﻪ ﺣﻴﺪر‬ ‫ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪ ﻋﻘﺪ ﺗﻮ و زﻫﺮا ﻳﺎدﺗﻪ ﺣﻴﺪر ﻳﺎدﺗﻪ ﺣﻴﺪر‬ ‫ﻃﻠﻌﺖ روي زﻫﺮا رو دﻳﺪي ‪....‬‬ ‫ﺟﺎﻣﻪ ي داﻣﺎدي ﭘﻮﺷﻴﺪي‪.....‬‬ ‫ﺑﻪ دﺳﺖ زﻫﺮا ﺣﻨﺎ ﻛﺸﻴﺪي‪.....‬‬ ‫ﻳﻪ ﺧﻮﻧﻪ ﭼﻨﺪ ﻇﺮف ﺳﻔﺎﻟﻲ‪....‬‬ ‫ﻏﻢ ﭘﺮ ﻧﻤﻲ زد اون ﺣﻮاﻟﻲ‪.....‬‬ ‫اﻳﻦ روزا ﺟﺎي اون روزا ﺧﺎﻟﻲ‪.....‬‬ ‫دﻧﻴﺎ ﺑﻪ اﺧﺮ رﺳﻴﺪه ﺣﻴﺪر‪/‬ﭼﻪ ﺧﻮب ادا ﺷﺪ ﺣﻖ ﭘﻴﻤﺒﺮ‬ ‫ﻧﺮو ﻳﺎ زﻫﺮا ام اﺑﻴﻬﺎ‬ ‫دل ﻋﻠﻲ اروم ﺑﮕﻴﺮ‪/‬اﻳﻨﺎ ﻫﻤﻪ دﻧﻴﺎ ﭘﺴﻨﺪن‬ ‫ﻛﻪ اوﻣﺪن ﺗﻮي ﺧﻮﻧﺖ دﺳﺘﺎ ﺑﺎ ﻃﻨﺎب ﺑﺒﻨﺪن‪/‬دﺳﺖ اﻣﺎﻣﺸﻮن ﺑﺴﺘﻦ ﻛﻤﻲ ﺑﺨﻨﺪن‬ ‫ﻧﺎﻣﺮدﻳﻪ ﻧﺪاﺷﺘﻦ اﺣﺘﺮاﻣﻤﻮ‪/‬ﻗﻄﻊ ﻛﻨﻦ ﻛﻼﻣﻤﻮ‬ ‫ﻧﺎﻣﺮدﻳﻪ ﺧﺪا ﺑﻬﻢ ﺳﻼم ﻣﻲ ده‪/‬ﻧﺪن ﺟﻮاب ﺳﻼﻣﻤﻮ‬ ‫ﻣﻨﻲ ﻛﻪ ﻛﻮه ﻏﻢ و دردم‪/‬ﺣﻘﻢ ﻧﺒﻮد اﻳﻦ‬

‫‪52‬‬


‫وا‪53‬‬ ‫ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻳﺘﻴﻢ ﻣﻲ ﮔﺮدم‪ /‬ﺣﻘﻢ ﻧﺒﻮد اﻳﻦ‬ ‫دﺳﺖ روي زن ﺑﻠﻨﺪ ﻧﻜﺮدم‪ /‬ﺣﻘﻢ ﻧﺒﻮد اﻳﻦ‬ ‫ﻣﻨﻲ ﻛﻪ ﺣﺮﻣﺖ ﻧﺸﻜﻮﻧﺪم‪ /‬ﺣﻘﻢ ﻧﺒﻮد اﻳﻦ‬ ‫ﻫﻴﭻ ﺧﻮﻧﻪ اي رو ﻧﺴﻮزوﻧﺪم‪ /‬ﺣﻘﻢ ﻧﺒﻮد اﻳﻦ‬ ‫ﻣﺮدي رو رو ﺧﺎك ﻧﻜﺸﻮﻧﺪم‪ /‬ﺣﻘﻢ ﻧﺒﻮد اﻳﻦ‬ ‫ﻣﻨﻲ ﻛﻪ ﻧﺎﺳﺰا ﻧﮕﻔﺘﻢ ‪ /‬ﺣﻘﻢ ﻧﺒﻮد اﻳﻦ‬ ‫ﺑﻪ زور ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪ اي ﻧﺮﻓﺘﻢ‪ /‬ﺣﻘﻢ ﻧﺒﻮد اﻳﻦ‬ ‫ﺑﻲ ﻓﺎﻃﻤﻪ از ﭘﺎ ﻣﻲ اﻓﺘﻢ ‪ /‬ﺣﻘﻢ ﻧﺒﻮد اﻳﻦ‬ ‫دﻧﻴﺎ ﺑﻪ آﺧﺮ رﺳﻴﺪه ﺣﻴﺪر‬ ‫زﻳﻨﺐ ﻣﻲ ﻣﻴﺮه ﺑﺪون ﻣﺎدر‬ ‫ﻧﺮو ﻳﺎ زﻫﺮا ام اﺑﻴﻬﺎ‬ ‫ﺳﺎﺣﻞ ﻋﺸﻖ ﺧﺮاب ﻣﻲ ﺷﻪ ‪/‬ﻛﺸﺘﻲ ام اﮔﻪ ﭘﻬﻠﻮ ﺑﮕﻴﺮه‬ ‫ﺳﺨﺖ ﻋﻠﻲ ﻛﻪ اﺗﻔﺎق ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ‪/‬ﻛﻪ رو ﺑﮕﻴﺮه‬ ‫ﺑﺎ درد و رﻧﺞ اﻳﻨﻄﻮر ﺑﺨﻮاد وﺿﻮ ﺑﮕﻴﺮه‬ ‫ﭘﺎﺷﻮ ﻋﻠﻲ ‪/‬ﻳﺎ رب ﻳﺎرب ﺑﮕﻮ ﺑﺎز ‪/‬وﺿﻮ ﺑﮕﻴﺮﺑﺮا ﻧﻤﺎز ﺑﻌﺪ از ﻧﻤﺎز ‪/‬ﭘﺎﺷﻮ ﺑﺮو ﺑﻘﻴﻪ ﺗﺎﺑﻮت زﻫﺮا رو ﺑﺴﺎز ﺑﺎ اﻳﻦ ﻛﻪ ﺑﻲ‬ ‫ﻗﺮاره ﻣﻲ ﮔﻪ ‪ /‬ﺧﻴﺮه اﻧﺸﺎءاﷲ‬ ‫ﺑﺎزوش ﻋﺠﻴﺐ درد داره ﻣﻲ ﮔﻪ‪ /‬ﺧﻴﺮه اﻧﺸﺎءاﷲ‬ ‫ﻣﻲ ﮔﻢ دﻟﺖ زار و ﺣﺰﻳﻦ‪ /‬ﺧﻴﺮه اﻧﺸﺎءاﷲ‬ ‫ﭼﺸﺎت ﺑﺎ ﺧﻮن رﻧﮕﻲ ﻧﻤﻲ ﮔﻪ‪/‬ﺧﻴﺮ اﻧﺸﺎاﷲ‬ ‫ﭼﺎدر ﺧﺎﻛﻲ رو ﻣﻲ ﺑﻴﻨﻨﻪ ‪ /‬ﺧﻴﺮه اﻧﺸﺎءاﷲ‬ ‫ﺑﺎ ﮔﺮﻳﻪ ﺑﻴﺪار ﻣﻲ ﺷﻪ ﻣﻲ ﮔﻪ ‪ /‬ﺧﻴﺮه اﻧﺸﺎءاﷲ‬

‫‪53‬‬


‫وا‪53‬‬ ‫ﭼﺸﺎش ﻳﻬﻮ ﺗﺎر ﻣﻲ ﺷﻪ ﻣﻲ ﮔﻪ ‪ /‬ﺧﻴﺮه اﻧﺸﺎءاﷲ‬ ‫ﺧﻴﺮه ﺑﻪ ﻣﺴﻤﺎر ﻣﻲ ﺷﻪ ﻣﻲ ﮔﻪ‪ /‬ﺧﻴﺮه اﻧﺸﺎءاﷲ‬ ‫دﻧﻴﺎ ﺑﻪ آﺧﺮ رﺳﻴﺪه ﺣﻴﺪر‬ ‫ﻣﻲ ﻟﺮزم از اﻳﻦ ﭼﻨﺪ ﺷﺐ آﺧﺮ‬ ‫ﻧﺮو ﻳﺎ زﻫﺮا ام اﺑﻴﻬﺎ‬ ‫ﺳﺒﻚ دوم‬ ‫آرزوﻣﻪ اي ﺧﺪا ‪/‬ﭘﺮواز از اﻳﻦ ﺧﻮﻧﻪ ﻛﻨﻢ‬ ‫ﻗﺒﻞ رﻓﺘﻦ ﮔﻴﺴﺮي زﻳﻨﺒﻢ و ﺷﻮﻧﻪ ﻛﻨﻢ‬ ‫ﻣﻲ روم از اﻳﻦ دﻧﻴﺎ ‪ /‬ﻣﻲ ﺷﻮد ﻋﻠﻲ ﺗﻨﻬﺎ‬ ‫ﻣﻦ ﻣﻴﮕﻢ رﻓﺘﻨﻴﻨﻢ ‪/‬زﻳﻨﺐ ﻣﮕﻪ ﺑﺎزم ﺑﻤﻮن‬ ‫اي ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺑﻤﻮن و ﺑﺎزم ﺑﺮاي ﻣﻦ ﺑﺨﻮن‬ ‫آﺳﻤﻮﻧﻢ ﻧﺪﻳﺪه ‪/‬ﺑﺎرﮔﺮان ﻏﻢ ﻣﻦ‬ ‫ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪ روي ﻣﻲ ﮔﻴﺮه‪/‬از روي ﻣﻦ ﻣﺤﺮم ﻣﻦ‬ ‫ﻛﺮده اي اي ﺧﺪا ﭘﻴﺮم ‪ /‬ﻳﺎس زﻣﻴﻦ ﮔﻴﺮم‬ ‫ﻣﻲ روم از اﻳﻦ دﻧﻴﺎ ‪ /‬ﻣﻲ ﺷﻮد ﻋﻠﻲ ﺗﻨﻬﺎ‬ ‫ﺗﺎ ﭘﺎي ﺟﻮن دادﻧﻢ ‪ /‬ﻣﻦ واﺳﻪ ﺟﻮﻧﺖ ﺳﭙﺮم‬ ‫ﺗﺎر ﻣﻮﻳﻲ ﻧﺸﻜﻦ ‪ /‬از ﺳﺮ ﺗﻮ ﺗﺎج ﺳﺮم‬ ‫ﺑﺸﻜﻨﺪ اﮔﺮ دﺳﺘﻢ ‪ /‬ﻳﺎور ﻋﻠﻲ ﻫﺴﺘﻢ‬ ‫ﻣﻲ روم ‪...........‬‬

‫‪54‬‬


‫وا‪53‬‬ ‫ﺑﻴﻦ زﻫﺮا و ﻋﻠﻲ اﺗﺶ در ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺷﺪ‬ ‫ﻣﺤﺴﻨﻢ اﺻﻐﺮ ﺷﺪ‪/‬دوﻣﻲ ﻫﻢ ﺣﺮﻣﻠﻪ ﺷﺪ‬ ‫دﺷﻤﻦ ﻫﻴﺰم اورده‪/‬ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻣﮕﻪ ﻣﺮده‬ ‫اي ﻧﮕﺎر ﺑﻲ ﻫﻤﺘﺎ‪/‬ﻣﻮﻧﺪه ام ﺳﺮت ﺗﻨﻬﺎ‬ ‫ﻣﻲ ﻛﺸﻪ ﻣﻨﻮ اﺧﺮ‪/‬داغ ﻏﺮﺑﺖ ﺣﻴﺪر‬ ‫ﻛﻮﭼﻪ اي ﺗﻨﮓ‪ /‬دل ﺗﻨﮓ‪ /‬ﻳﻪ ﻳﺎس ﻧﻴﻤﻪ ﺟﻮن‬ ‫دارم از ﺧﺎﻃﺮه ﻫﺎت رد ﻣﻴﺸﻢ اي ﻳﺎس ﺟﻮون‬ ‫اي ﻧﮕﺎر ﺑﻲ ﻫﻤﺘﺎ‪/‬ﻣﻮﻧﺪه ام ﺳﺮت ﺗﻨﻬﺎ‬ ‫ﮔﻞ ﻣﻦ اﻳﻦ دو ﺳﻪ ﻣﺎه ﻣﮕﻪ ﭼﻲ اوﻣﺪ ﺳﺮ ﺗﻮ‬ ‫ﻛﻪ ﺳﺒﻚ ﺗﺮ ﺷﺪه از ﺑﺮگ ﮔﻠﻲ ﭘﻴﻜﺮ ﺗﻮ‬ ‫ﺑﺎ وﺟﻮد ﺑﻴﻤﺎري‪/‬ﻛﺮدي ﺣﻴﺪر و ﻳﺎري‬ ‫ﻣﻲ ﻛﺸﻪ ﻣﻨﻮ اﺧﺮ‪/‬داغ ﻏﺮﺑﺖ ﺣﻴﺪر‬ ‫ﺳﺒﻚ ﺳﻮم‬ ‫ﺑﻲ ﺗﺎﺑﻲ ﻧﻜﻦ ﺗﺎج ﺳﺮ ﻣﻦ ﻃﺎﻗﺖ اﺷﻜﺎﺗﻮ ﻧﺪارم‬ ‫ﻗﺮﺑﻮﻧﺖ ﺑﺮم ﭘﻴﺮ ﺷﺪي ﻣﺎدر ‪ /‬ﺗﺎب ﻏﺼﻪ ﻫﺎ ﺗﻮ ﻧﺪارم‬ ‫وﻗﺘﻲ ﻣﻮﻫﺎ ﻣﻮﺷﻮﻧﻪ ﻣﻴﺰﻧﻲ ‪ /‬ﻟﺮزش دﺳﺘﺖ ﺑﻲ اﻣﻮﻧﻪ‬ ‫ﭼﻪ ﺟﻮري ﺑﻪ ﭘﻬﻠﻮت زدن ﻟﮕﺪ ‪ /‬ﻫﺮوﻗﺖ ﻣﻲ ﺑﻴﻨﻢ ﻏﺮق ﺧﻮﻧﻪ‬ ‫ﻣﺎدر اي ﭼﺮاغ ﺧﻮﻧﻪ ‪/‬دﻟﺖ ﻣﺜﻪ اﺳﻤﻮﻧﻪ‬ ‫از ﺧﺪا ﻣﻴﺨﻮام ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺎﻳﺖ روﺳﺮم ﺑﻤﻮﻧﻪ‬

‫‪55‬‬


‫وا‪53‬‬ ‫اﻣﻮن اي دل اي دل اي دل‬ ‫ﻣﻴﺴﻮزم ﺧﻴﻠﻲ ﻏﺼﻪ ﻣﻲ ﺧﻮري‪ /‬ذره ذره اب ﻣﻲ ﺷﻲ ﻣﺎدر‬ ‫داري ﻣﻲ ﺳﻮزي ﺧﻴﻠﻲ ﺗﺐ داري ‪ /‬اﻧﮕﺎري ﺗﻮ اﺗﻴﺸﻲ ﻣﺎدر‬ ‫ﻟﻜﻪ ﻫﺎي ﺧﻮن روي ﭘﻴﺮﻫﻦ‪ /‬ﻣﻴﺦ دروﻳﺎدم ﻣﻲ ﻳﺎره‬ ‫ﺧﺪا ﻣﺎدرم ﻫﻤﻪ ﺟﺎش زﺧﻢ ‪ /‬ﭼﻪ ﺟﻮر اﺧﻪ ﻃﺎﻗﺖ ﺑﻴﺎرم‬ ‫ﺑﺎزﻣﻲ ﮔﻴﺮه دل ﺑﻬﻮﻧﻪ ‪ /‬ﺣﺮﻓﻢ ﺗﻮ دﻟﻢ ﻣﻲ ﻣﻮﻧﻪ‬ ‫ﺑﺎﺣﺴﺮت و ﻧﺎﻟﻪ ﻣﻲ ﮔﻢ ‪ /‬ﺧﺪا ﻣﺎدرم ﺟﻮوﻧﻪ‬ ‫ﺧﺪا ﻣﺎدرم ﺟﻮوﻧﻪ ‪ /‬ﺧﺪا ﻣﺎدرم ﺟﻮوﻧﻪ‬ ‫ﭼﺮا ﭘﺲ ﻗﺎﻣﺖ ﻛﻤﻮﻧﻪ‪ /‬ﺧﺪا ﻣﺎدرم ﺟﻮوﻧﻪ‬ ‫اﻣﻮن اي دل اي دل‬ ‫ﻛﺎش ﻧﻤﻲ دﻳﺪم وﻗﺘﻲ ﻣﺎدرم ﮔﻮﺷﻮاره از ﮔﻮﺷﺖ ﻛﺸﻴﺪن‬ ‫ﻧﺎﻣﺮدا وﻗﺘﻲ ﺗﻮرو ﻣﻴﺰدن‪ /‬ﺣﺎﻣﻠﻪ ﺑﻮدي و ﻧﺪﻳﺪن‬ ‫ﻫﺮوﻗﺖ ﻣﻲ ﺑﻴﻨﻪ ﺟﺎي ﺧﺎﻟﻴﺸﻮ ‪ /‬وﻗﺖ ﮔﺮﻳﻪ ﻫﻖ ﻫﻖ ﻧﻤﻲ ﻛﺮد‬ ‫داداش ﻣﺤﺴﻨﻢ ﺳﭙﺮﺷﺪ‪/‬زﻫﺮا ﭼﺮا ﺑﻲ ﭘﺴﺮ ﺷﺪ‬ ‫ﻏﺼﻪ ي دل ﻣﻦ اﻳﻨﻪ ‪/‬زﻫﺮ ﭼﺮا ﺑﻲ ﭘﺴﺮ ﺷﺪ‬ ‫اﻣﻮن اي دل اي دل اي دل‬ ‫ﺳﺒﻚ ﭼﻬﺎرم‬ ‫ﻏﺮﻳﺐ ﻣﻲ ﺧﻮاﻳﺪ ﺑﺮﻳﺪ ﻣﺪﻳﻨﻪ ‪/‬ﻛﻲ از ﻋﻠﻲ ﻏﺮﻳﺐ ﺗﺮﻳﻨﻪ‬ ‫ﻛﻢ ﻛﻢ ﺗﻤﻮم ﻫﺴﺘﻢ ‪/‬داره ﻣﻲ ره ز دﺳﺘﻢ ‪/‬وﻟﻲ ﺑﺎزم ﺗﻮ روﻳﺎ ﻫﺮ وﻗﺖ ﭼﺸﺎم و ﺑﺴﺘﻢ دﻳﺪم ﻣﺮﻳﺾ ﺧﻮﻧﻢ‬

‫‪56‬‬


‫وا‪53‬‬ ‫ﺷﻔﺎ ﮔﺮﻓﺖ و ﺧﻮب ﺷﺪ ‪ /‬ﺗﺎﺑﻮﺗﻲ رو ﻛﻪ ﺳﺎﺧﺘﻢ ﺧﻮدم زدم ﺷﻜﺴﺘﻢ‬ ‫ﭼﻨﺪ وﻗﺖ اه ﻣﻲ ﻛﺸﻪ ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻲ ﻛﻨﻪ‪/‬ﭼﻨﺪ وﻗﺖ ﻟﺒﺨﻨﺪ رو ﻟﺒﻬﺎش ﻧﻤﻲ ﺷﻴﻨﻪ ‪/‬داره ﻣﻴﺮه ‪/‬‬ ‫ﻳﻪ ﻋﻘﻴﺪه داره ﺗﻮ دﻟﺶ ‪ /‬ﺧﻨﺪه ﻫﺎي ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺷﻮ ﻧﻤﻲ ﺑﻴﻨﻪ )ﻋﺮوﺳﻲ ﺑﭽﻪ ﻫﺎﺷﻮ ﻧﻤﻲ ﺑﻴﻨﻪ(‬ ‫ﺑﺎ اﻳﻦ رﻓﺘﻦ ﺧﻮﻧﻪ ﺧﺮاﺑﻢ ﻣﻲ ﻛﻨﻪ‬ ‫آروم آروم از ﻏﺼﻪ آﺑﻢ ﻣﻲ ﻛﻨﻪ‬ ‫ﻣﻦ ﻛﻪ ﻳﻚ ﻋﻤﺮه ﺟﻮاب ﻧﻜﺮدم ﻛﺴﻲ رو‬ ‫اﻣﺸﺐ زﻫﺮا داره ﺟﻮاﺑﻢ ﻣﻲ ﻛﻨﻪ‬ ‫ﻏﺮﻳﺐ ﻣﻲ ﺧﻮاﻳﺪ ﺑﺮﻳﻢ ﻣﺪﻳﻨﻪ ‪ /‬ﻛﻲ از ﻋﻠﻲ ﻏﺮﻳﺐ ﺗﺮﻳﻨﻪ‬ ‫ﻳﻪ ﻋﺪه در ﻛﻤﻴﻨﻦ ‪/‬ﺗﻮ ﻓﻜﺮ ﺑﻐﺾ و ﻛﻴﻨﻪ اﻧﺪ‬ ‫ﻫﻤﻮﻧﺎي ﻛﻪ ﻋﻤﺮي رﻳﺶ ﺳﻔﻴﺪ ﻣﺪﻳﻨﻪ اﻧﺪ‬ ‫ﭼﻪ ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎ ﻧﻜﺮدﻧﺪ‪/‬ﭼﻪ ﻧﻘﺸﻪ ﻫﺎ ﻛﺸﻴﺪن‬ ‫ﭼﻪ زﺣﻤﺘﺎ ﻛﺸﻴﺪن‪/‬اﻳﻦ روزا رو ﺑﺒﻴﻦ‬ ‫ﻗﻨﻔﻨﺪ ﻛﻤﺮ ﺑﺴﺖ ﺑﻪ ﻛﻤﺮ ﺷﻜﺴﺘﻨﻢ‬ ‫ﻣﻲ ﺧﻮاﺳﺖ ﭘﻴﺶ ﻣﻐﻴﺮه ادﻋﺎ ﻛﻨﻪ‬ ‫ﻣﻐﻴﺮه ﻣﻲ ﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ ﻛﻢ ﻧﻴﺎره ﭘﻴﺶ اون‬ ‫ﺑﺎ ﻟﮕﺪي ﻫﻢ ﺷﺪه ﺷﺮ ﺑﻪ ﭘﺎ ﻛﻨﻪ‬ ‫اون روز دﻧﻴﺎي ﻫﺴﺘﻴﻤﻮ از ﺣﺴﺪ ﮔﺮﻓﺖ‬ ‫وﻗﺘﻲ دﺷﻤﻦ از ﻫﺮﭼﻲ داﺷﺖ ﻣﺪد ﮔﺮﻓﺖ‬ ‫ﻫﺮﻛﻲ او ﻣﺪ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻣﻮﻟﮕﺪ زد‬ ‫ﻫﺮﻛﻲ ﻣﻲ رﻓﺖ ﭼﺎدرش ﻟﮕﺪ ﮔﺮﻓﺖ‬ ‫ﻏﺮﻳﺐ ﻣﻲ ﺧﻮاﻳﺪ ﺑﺮﻳﻢ ﻣﺪﻳﻨﻪ ‪ /‬ﻛﻲ از ﻋﻠﻲ ﻏﺮﻳﺐ ﺗﺮﻳﻨﻪ‬

‫‪57‬‬


‫وا‪53‬‬ ‫ﻣﻲ دﻳﺪه دﺷﻤﻦ ﻣﻦ ‪/‬ﺧﻮرده زﻣﻴﻦ زن ﻣﻦ ﺑﺎزوا ﻧﻜﺮد ﻃﻨﺎب و از دور ﮔﺮدن ﻣﻦ‬ ‫ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﻢ ز ﻣﺴﺠﺪ ﺳﺨﺖ ﺗﺮز رﻓﺘﻨﻢ ﺑﻮد‬ ‫اﻧﮕﺎر ﻣﻨﻮ ﻣﻲ ﺑﺮدن ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺪﻓﻦ ﻣﻦ‬ ‫ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻣﻲ ﮔﻔﺖ ﮔﺮدﻧﺖ زﺧﻤﻲ ﺷﺪه‬ ‫ﮔﻔﺘﻢ ﻧﻪ ﺧﺎﻧﻮم درد ﺑﺎزو ﺑﺪﺗﺮه‬ ‫ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻣﻲ ﮔﻔﺖ ﻛﻤﺮت درد ﻣﻲ ﻛﻨﻪ‬ ‫ﮔﻔﺘﻢ ﻧﻪ ﺧﺎﻧﻮم درد ﭘﻬﻠﻮ ﺑﺪﺗﺮه‬ ‫ﺣﺘﻲ ﭼﺸﺎم اﻳﻦ ﺻﺤﻨﻪ رو ﺑﺎور ﻧﺪاﺷﺖ‬ ‫رﻓﺘﻴﻢ ﺧﻮﻧﻪ اون ﺧﻮﻧﻪ اي ﻛﻪ در ﻧﺪاﺷﺖ‬ ‫واي از اون در دري ﻛﻪ از ﺟﺎ ﻛﻨﺪه ﺷﺪ‬ ‫اﻓﺘﺎد روي ﻣﺤﺴﻦ و ﻫﻴﭽﻜﻲ ﺑﺮ ﻧﺪاﺷﺖ‬ ‫ﻏﺮﻳﺐ ﻣﻲ ﺧﻮاﻳﺪ ﺑﺮﻳﻢ ﻣﺪﻳﻨﻪ ‪ /‬ﻛﻲ از ﻋﻠﻲ ﻏﺮﻳﺐ ﺗﺮﻳﻨﻪ‬ ‫ﺳﺒﻚ ﭘﻨﺠﻢ‬ ‫ﺣﻴﺪر ﺣﻴﺪر ﺣﻴﺪر‬ ‫ﻋﺎﻟﻢ ﻧﺪﻳﺪه ﺑﺎ وﻓﺎ ﻳﺎري ﺑﻪ ﺳﺎن ﺑﺎﻧﻮي ﺣﻴﺪر ﺣﻴﺪر ﺣﻴﺪر‬ ‫ﺧﺎﻛﺴﺘﺮي ﮔﺸﺘﻪ ﺗﻤﺎم ﮔﻴﺴﻮان ﺑﺎﻧﻮي ﺣﻴﺪر ﺣﻴﺪر ﺣﻴﺪر‬ ‫دﻧﻴﺎ ﺑﻮد از ﺣﺎل او ﻓﺼﻞ ﺧﺰان ﺑﺎ ﻧﻮي ﺣﻴﺪر ﺣﻴﺪر ﺣﻴﺪر‬ ‫دﻳﮕﺮ ﻧﻤﺎﻧﺪه ﻗﺪرﺗﻲ در ﺟﺴﻢ و ﺟﺎن ﺑﺎﻧﻮي ﺣﻴﺪر ﺣﻴﺪر ﺣﻴﺪر‬ ‫از ﺿﺮب ﺳﻴﻠﻲ ﺗﺎ رو ﺗﻴﺮه دﻳﺪﮔﺎن ﺑﺎﻧﻮي ﺣﻴﺪر ﺣﻴﺪر ﺣﻴﺪر‬

‫‪58‬‬


‫وا‪53‬‬ ‫از ﺷﺪت ﺿﺮب ﻟﮕﺪ رﻓﺘﻪ دﮔﺮ ﺗﺎب و ﺗﻮان ﺑﺎﻧﻮي ﺣﻴﺪر ﺣﻴﺪر ﺣﻴﺪر‬ ‫ﺑﻲ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻏﻢ ﺧﺎﻧﻪ ﮔﺸﺘﻪ آﺷﻴﺎن ﺑﺎﻧﻮي ﺣﻴﺪر ﺣﻴﺪر ﺣﻴﺪر‬ ‫ﺷﻌﻠﻪ زده ﺑﺮ ﻗﻠﺐ ﻋﺎﻟﻢ ﻗﺎﻣﺖ ﻫﻤﭽﻮن ﻛﻤﺎن ﺑﺎﻧﻮي ﺣﻴﺪر ﺣﻴﺪر ﺣﻴﺪر‬ ‫ﭘﮋﻣﺮده ﺷﺪ ﻃﻔﻞ ﺻﻐﻴﺮ و ﺑﻲ ﺳﻮار ﺑﺎﻧﻮي ﺣﻴﺪر ﺣﻴﺪر ﺣﻴﺪر‬ ‫ﻫﺴﺘﻢ ﻏﻼم ﺳﻴﻨﻪ ﭼﺎك آﺳﺘﺎن ﺑﺎﻧﻮي ﺣﻴﺪر ﺣﻴﺪر ﺣﻴﺪر‬ ‫ﻫﺴﺘﻢ ﺧﺪا ﻣﻦ ﺗﺎ اﺑﺪ ز اوارﮔﺎن ﺑﺎﻧﻮي ﺣﻴﺪر ﺣﻴﺪر ﺣﻴﺪر‬ ‫ﺳﺒﻚ ﺷﺸﻢ‬ ‫اﺑﺮ ﺑﺎروﻧﻲ وﻣﻦ دل ﻛﻮﻳﺮم ﺑﻲ ﺑﻲ ﺟﻮن‬ ‫ﺑﻪ ﻣﻦ اوﻧﻘﺪر ﺑﺒﺎر ﺗﺎ ﺟﻮن ﺑﮕﻴﺮم ﺑﻲ ﺑﻲ ﺟﻮن‬ ‫ﻳﻪ ﻓﻘﻴﺮم ﭘﻴﺶ ﭼﺸﻤﺎت ﻳﻪ ﻳﺘﻴﻢ ﺳﺮرات‬ ‫ﻧﮕﺎه ﻣﻬﺮﺑﻮﻧﺖ ﻛﺮده اﺳﻴﺮم ﺑﻲ ﺑﻲ ﺟﻮن‬ ‫ﺣﺎﻻ ﻛﻪ داﻣﻦ ﺗﻮ ﻏﺼﻪ ي ﭘﻨﻬﻮن ﺧﺪاﺳﺖ‬ ‫ﺑﻪ ﻛﺠﺎ ﺣﻠﻘﻪ ﺑﺸﻪ دﺳﺖ ﻓﻘﻴﺮم ﺑﻲ ﺑﻲ ﺟﻮن‬ ‫اﺑﺮ ﺑﺎ روﻧﻲ و ﻣﻦ دل ﻛﻮﻳﺮم ﺑﻲ ﺑﻲ ﺟﻮن‬ ‫ﺑﻪ ﻣﻦ آﻧﻘﺪر ﺑﺒﺎر ﺗﺎ ﺟﻮن ﺑﮕﻴﺮم ﺑﻲ ﺑﻲ ﺟﻮن‬ ‫ﺳﺒﻚ ﻫﻔﺘﻢ‬ ‫ﻳﺎ زﻫﺮا ﻳﺎ زﻫﺮا‬

‫‪59‬‬


‫وا‪53‬‬ ‫ﻣﺎ را ﺑﺒﺮ ﺑﻪ ﻛﺮﺑﻼ ﻳﺎ زﻫﺮا ﻳﺎ زﻫﺮا‬ ‫ﻳﺎ زﻫﺮا ﻳﺎ زﻫﺮا‬ ‫ﻣﺎ رارﺳﺎن ﺑﻪ ﺷﻬﺪا‬ ‫ﻳﺎري ﻧﻤﺎ رﻫﺒﺮ ﻣﺎ ﻳﺎ زﻫﺮا ﻳﺎ زﻫﺮا‬ ‫اي ﻛﻪ ﻓﻘﻂ ﻣﻘﺎم ﺗﻮﺧﻴﺮ اﻟﻨﺴﺎء ﺷﺪه‬ ‫ﻟﻌﻨﺖ ﺑﺮ آن ﻛﻪ ﻣﻨﻜﺮ ﺻﺪق ﺷﻤﺎ ﺷﺪه‬ ‫ﺟﺎﻳﻲ ﻛﻪ اﻧﺒﻴﺎ ﻫﻤﮕﻲ ﺳﺎﺋﻞ اﻧﺪو ﺑﺲ‬ ‫ﻟﻌﻨﺖ ﺑﺮ آن ﻛﻪ آﻣﺪه و ﺑﻲ ﺣﻴﺎﺷﺪه‬ ‫ﺷﻴﻌﻪ ﺷﺪن ﻛﻪ روزي ﻫﺮ ﻛﺲ ﻧﻤﻲ ﺷﻮد‬ ‫ﻫﺮﻛﺲ ﻛﻪ ﺷﻴﻌﻪ ﺷﺪ ز ﻋﻄﺎي ﺷﻤﺎ ﺷﺪه‬ ‫ﮔﺮ ﺳﺠﺪه ات ﺗﺎ ﺑﻪ ﺳﺤﺮ ﻃﻮل ﻣﻲ ﻛﺸﺪ‬ ‫ﺷﺪ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﻪ ﺧﻴﺮ ﻫﺮ آﻧﻜﻪ دﻋﺎ ﺷﺪه‬ ‫ﺳﺒﻚ ﻫﺸﺘﻢ‬ ‫آﺳﻤﺎن ﮔﺮﻳﻪ از داغ زﻫﺮا ﻛﻨﺪ‬ ‫ﮔﺮﻳﻪ از ﻏﺮﺑﺖ و آه ﻣﻮﻻ ﻛﻨﺪ‬ ‫از ﻏﻢ ﻓﺎﻃﻤﻪ ذﻛﺮ دل اﻻﻣﺎن‬ ‫ﺗﺴﻠﻴﺖ ﮔﻮﻳﻤﺖ ﻳﺎ اﻣﺎم زﻣﺎن‬ ‫ﻗﻠﺐ ﻋﺎﻟﻢ ﺗﭙﻴﺪ‪/‬ﻣﺎه ﻏﺮﺑﺖ دﻣﻴﺪ‬ ‫ﻫﻤﻪ ﺳﻴﻨﻪ زﻧﻴﺪ‪/‬ﻓﺎﻃﻤﻴﻪ رﺳﻴﺪ‬ ‫در ﺟﻬﺎن ﻫﻤﻬﻤﻪ اﺳﺖ‪/‬ﺑﺮ ﻟﺒﻢ زﻣﺰﻣﻪ اﺳﺖ‬

‫‪60‬‬


‫وا‪53‬‬ ‫ﻓﺨﺮ ﻣﻦ ﮔﺸﺘﻪ ﭼﻮن ﻣﺎدرم ﻓﺎﻃﻤﻪ اﺳﺖ‬ ‫آه واوﻳﻠﺘﺎ‬ ‫ﺑﺮ روي زﺧﻢ ﻣﻮﻻ ﻧﻤﻚ ﻣﻲ زﻧﻦ‬ ‫ﻣﺎدرم را ﺑﺮاي ﻓﺪك ﻣﻲ زﻧﻦ‬ ‫ﺧﺎك ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻪ ﺳﺮ ﺷﺪ ﻋﺪو ﺣﻤﻠﻪ ور‬ ‫ﻣﺤﺴﻨﺖ ﻛﺸﺘﻪ ﺷﺪ ﺑﻴﻦ دﻳﻮار و در‬ ‫از ﻏﻢ ﻓﺎﻃﻤﻪ آﺳﻤﺎن ﻧﻴﻠﻲ اﺳﺖ‬ ‫ﺻﻮرت ﻓﺎﻃﻤﻪ زﺧﻤﻲ ﺳﻴﻠﻲ اﺳﺖ‬ ‫آه و اوﻳﻠﺘﺎ‬ ‫در ﺷﺐ ﻣﺮﺗﻀﻲ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻛﻮﻛﺐ اﺳﺖ‬ ‫ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻣﺎدر ‪،‬ﺣﻀﺮت زﻳﻨﺐ اﺳﺖ‬ ‫ﻓﺎﻃﻤﻪ در ﺷﺐ ﻣﺮﺗﻀﻲ ﻛﻮﻛﺐ اﺳﺖ‬ ‫ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻣﺎدر ﺣﻀﺮت زﻳﻨﺐ اﺳﺖ‬ ‫ﻋﺸﻖ زﻫﺮا ﻛﻪ در ﻗﻠﺐ ﻫﺮ ﺑﻲ دل اﺳﺖ‬ ‫ذﻛﺮ ﺳﺮ ﺑﻨﺪ ﻣﻦ ﻳﺎ اﺑﻮ ﻓﺎﺿﻞ اﺳﺖ‬ ‫ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﺮ دل ﻣﺎ ﺻﻔﺎ ﻣﻲ دﻫﺪ‬ ‫ﺑﻪ ﻏﻼﻣﺎن ﺧﻮد ﻛﺮﺑﻼ ﻣﻲ دﻫﺪ‬ ‫ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﻛﺮﺑﻼ اﺳﺖ‪/‬ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻧﻴﻮاﺳﺖ‬ ‫ﻧﻮر ﻋﻴﻦ ﻣﻨﻲ ‪/‬ﺗﻮ ﺣﺴﻴﻦ ﻣﻨﻲ‬ ‫آه و واوﻳﻠﺘﺎ‬

‫‪61‬‬


‫وا‪53‬‬ ‫ﺳﺒﻚ ﻧﻬﻢ‬ ‫ﺑﺎز اﻳﻦ ﭼﻪ ﺷﻮرش اﺳﺖ ﻛﻪ در ﺧﻠﻖ ﻋﺎﻟﻢ اﺳﺖ‬ ‫ﻣﺎه ﻋﺰاي ﻓﺎﻃﻤﻪ روح ﻣﺤﺮم اﺳﺖ‬ ‫رﺧﺼﺖ دﻫﺪ ﺧﺪا ﻛﻪ ﺗﻮ ﻫﻢ ﺳﻴﻨﻪ زن ﺷﻮي‬ ‫ﺧﻮن ﮔﺮﻳﻪ ﻛﻦ ﻛﻪ ﺗﺎ ﺗﻮ ﻋﻘﻴﻖ ﻳﻤﻦ ﺷﻮي‬ ‫در ﻓﺎﻃﻤﻴﻪ از دل و ﺟﺎن ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻲ ﻛﻨﻴﻢ‬ ‫ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ اﻣﺎم زﻣﺎن ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻲ ﻛﻨﻴﻢ‬ ‫ﻣﺎ از اﻟﺴﺖ ﻃﺎﻳﻔﻪ اي ﺳﻴﻨﻪ ﺳﻮﺧﺘﻪ اﻳﻢ‬ ‫ﻣﺎ ﺑﭽﻪ ﻫﺎي ﻣﺎدر ﭘﻬﻠﻮ ﺷﻜﺴﺘﻪ اﻳﻢ‬ ‫اﻣﺮوز اﮔﺮ ﻛﻪ ﺳﻴﻨﻪ و زﻧﺠﻴﺮ ﻣﻲ زﻧﻴﻢ‬ ‫ﻓﺮدا ﺑﻪ ﻋﺸﻖ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﻣﻲ زﻧﻴﻢ‬ ‫ﻣﺎ را ﻧﺒﻲ ﻗﺒﻴﻠﻪ ي ﺳﻠﻤﺎن ﺧﻄﺎب ﻛﺮد‬ ‫روي ﻏﺮور و ﻏﻴﺮت ﻣﺎ ﻫﻢ ﺣﺴﺎب ﻛﺮد‬ ‫از ﻣﺎ ﺑﺘﺮس ‪،‬ﻃﺎﻳﻔﻪ اي ﭘﺮاراده اﻳﻢ‬ ‫ﻣﺎ ﻣﺜﻞ ﻛﻮه ﭘﺸﺖ ﻋﻠﻲ اﻳﺴﺘﺎده اﻳﻢ‬ ‫از ﻣﺎ ﺑﺘﺮس ﺷﻴﻌﻪ ي ﺳﺮ ﺳﺨﺖ ﺣﻴﺪرﻳﻢ‬ ‫ﺟﺎن ﺑﺮ ﻛﻔﺎن ﺟﺒﻬﻪ ي ﻓﺘﻮاي رﻫﺒﺮﻳﻢ‬ ‫از ﺟﻤﻌﻪ اي ﺑﺘﺮس ﻛﻪ روز ﺳﻮار ﻫﺎﺳﺖ‬ ‫ﭘﺸﺖ ﺳﺮ اﻣﺎم زﻣﺎن ذواﻟﻔﻘﺎر ﻫﺎﺳﺖ‬ ‫از ﺟﻤﻌﻪ اي ﺑﺘﺮس ﻛﻪ دﻧﻴﺎ ﺑﻪ ﻛﺎم ﻣﺎﺳﺖ‬

‫‪62‬‬


‫وا‪53‬‬ ‫ﻓﺮﺧﻨﺪه روز ﭘﺮ ﻇﻔﺮ اﻧﺘﻘﺎم ﻣﺎﺳﺖ‬ ‫از ﺟﻤﻌﻪ اي اي ﺑﺘﺮس ‪،‬ﻛﻪ ﭘﻮﻻد ﻣﻲ ﺷﻮﻳﻢ‬ ‫از ﻫﺮم ﻋﺸﻖ ﻣﺎﻟﻚ و ﻣﻘﺪار ﻣﻲ ﺷﻮﻳﻢ‬ ‫ﺳﺒﻚ دﻫﻢ‬ ‫ﻣﺎدر ﻣﺴﺘﻢ از ﻏﻢ ﺗﻮ ‪/‬ﺟﻠﺪم ﻛﺮده ﭘﺮﭼﻢ ﺗﻮ‬ ‫ﭼﺸﻤﺎي ﺑﺎروﻧﻴﻪ ﻣﻦ ‪/‬ﺑﻴﺖ اﻻﺧﺮان ﻏﻢ ﺗﻮ‬ ‫ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻗﺮﻋﻪ ي دل ‪/‬اون روزي ﺑﻮد ﻋﺸﻘﺘﻮ ﻛﺮدم اﻧﺘﺨﺎب‬ ‫ﺗﺎ ﺑﻴﺪي ﺑﻪ ﻇﻠﻤﺖ زﻧﺪﮔﻴﻢ ‪ /‬ﻣﺎدرم از ﭘﺸﺖ ﻧﮕﺎت‬ ‫ﻋﺸﻘﻢ ﻏﺒﺎر ﭼﺎدر ﺗﻮام ﻫﻢ ﺧﺎك ﭘﺎي ﺑﻮ ﺗﺮاب‬ ‫دل ﻣﻦ رﻓﺖ از ﺗﻮ ﺳﻴﻨﻪ ﺗﺎ ﺑﺸﻴﻨﻪ ﺗﻮ ﻣﺪﻳﻨﻪ‬ ‫وﻟﻲ ﺣﻴﺮون ﻣﻮﻧﺪه اﻳﻦ دل ﻛﻪ ﻛﺠﺎ ﻗﺒﺮﺗﻮ ﺑﺒﻴﻨﻪ‬ ‫دل دل ﺑﻪ ﺧﺪا آروم ﻧﻤﻲ ﮔﻴﺮه ﺗﻮ روﺿﻪ ﻫﺎ‬ ‫ﻏﻢ ﻏﻢ ﻣﻲ ﺷﻴﻨﻪ روﻗﻠﺐ ﺗﻤﻮم ﻫﻴﺌﺘﻲ ﻫﺎ‬ ‫ﺗﺎ ﻛﻪ ﺑﺴﺎزم ﺑﺎ ﻣﻬﺪي واﺳﻪ ﺗﻮ ﺻﺤﻦ و ﺳﺮا‬ ‫ﭘﺎي ﺛﺎﺑﺖ روﺿﻪ ﻫﺎﺗﻢ ‪/‬ﻣﺒﺘﻼﺗﻢ ‪ /‬ﺑﻪ ﭘﺎت اﻟﻬﻲ ﺷﻢ ﻓﺪات‬ ‫آره ﻣﺎدر ﭘﺎي ﺣﺴﻴﻨﺖ ﺟﻮوﻧﻲ دادم ‪/‬ﻛﻲ ﻣﻲ ﺑﺮﻳﻢ ﺑﻪ ﻛﺮﺑﻼت‬ ‫ﻏﺮﻳﺒﻮﻧﻪ ﺟﻮن دادي ‪/‬ﺷﻴﻌﻪ ﺑﮕﻴﺮه ﻋﺰت‬ ‫ﺗﻤﻮم ﺣﺮﻓﺖ اﻳﻦ ﺑﻮد ‪/‬ﭘﺎي ﺑﻪ ﭘﺎي وﻻﻳﺖ‬ ‫ﻣﺮغ دﻟﻢ ﻫﺮ ﺟﺎﻳﻲ ﻧﻴﺴﺖ ‪ /‬ﺗﺎ ﭘﺮ ﺑﮕﻴﺮه ﻫﺮﻛﺠﺎت‬

‫‪63‬‬


‫وا‪53‬‬ ‫ﻣﺮغ دل ﻳﻚ ﺑﺎم دارد دو ﻫﻮا‬ ‫ﮔﻪ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻣﻲ رود ‪ /‬ﮔﻪ ﻛﺮﺑﻼ‬ ‫ﺑﺸﻨﻮ اﻳﻦ ﻧﺎﻟﻪ و ﻓﺮﻳﺎد ﻋﺸﻘﺖ دل رو داده ﺑﺮ ﺑﺎد‬ ‫اﻓﺘﺨﺎر ﻧﻮﻛﺮﻳﺖ ﻣﺎدرت زﻫﺮا ﺑﻪ ﻣﻦ داد‬ ‫دﺳﺘﻢ و ﺑﮕﻴﺮ آﻗﺎ ردم ﻧﻜﻦ ‪/‬ﺑﻪ ﻧﻮﻛﺮي ﻗﺎﺑﻞ ﺑﺪون‬ ‫واﺳﻪ ﻳﻚ ﺑﺎرم ﺷﺪه اﻳﻦ ﻧﻮﻛﺮو‪/‬ﻣﻴﻮن ﺻﺤﻨﺖ ﺑﺮﺳﻮن‬ ‫ﺳﻴﻨﻪ ام ﻛﺒﻮدت ﺳﻠﻄﺎن ﻋﺸﻖ ‪/‬دارم آﻗﺎ ازت ﻧﺸﻮن‬ ‫دل ﻣﻦ ‪ /‬وﻗﻒ ﻧﮕﺎت ﺧﺎك ﭘﺎت ‪/‬ﻣﺒﺘﻼت‬ ‫ﻫﻤﻪ ﺟﺎي ﻛﺮﺑﻼي ﺗﻮ ﻋﺠﻴﺐ ‪/‬وﻟﻲ ﺣﻴﺮون ﻗﺘﻠﮕﺎت‬ ‫دل دل آرزوﺷﻪ ﻛﺮﺑﺒﻼت و ﺑﺒﻴﻨﻪ‬ ‫ﻏﻢ ﻏﻢ آﻗﺎ از دوري روي اﻳﻦ دل ﻣﻲ ﺷﻴﻨﻪ‬ ‫ﻋﺎﻟﻢ ﺣﻠﻘﻪ و ﺷﺶ ﮔﻮش ﻗﺸﻨﮕﺖ ﻧﮕﻴﻦ‬ ‫آﻗﺎ ﻋﺠﻴﺐ ﻛﺮﺑﻼﻳﻲ ‪/‬ﺻﺤﻦ و ﺳﺮاﻳﻲ‪/‬ﻃﻌﻨﻪ زده ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻤﻴﻦ‬ ‫ﻣﺎدر ﺗﻮ ﺷﺒﺎي ﺟﻤﻌﻪ ‪/‬روﺿﻪ ﻣﻲ ﺧﻮﻧﻪ‪/‬ﻛﻨﺎر ﻣﻀﺒﺢ اﻟﺤﺴﻴﻦ‬ ‫ﻏﺮﻳﺐ ﻣﺎدر ﻳﺎ ﺣﺴﻴﻦ‬ ‫ﺳﺒﻚ ﻳﺎزدﻫﻢ‬ ‫ﭘﺮواز آﺳﻤﺎﻧﻲ او را ﻣﻠﻚ ﻧﺪاﺷﺖ‬ ‫ﻣﺎﻫﻲ ﻛﻪ در اﻃﺎﻋﺖ ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﺷﻚ ﻧﺪاﺷﺖ‬ ‫ﺳﻨﮕﺶ زدﻧﺪ و دﺳﺖ ز اﻓﺸﺎي ﺷﺐ ﻧﺸﺴﺖ‬

‫‪64‬‬


‫وا‪53‬‬ ‫آن ﻧﻮر ﻧﺎب واﻫﻤﻪ اي از ﻣﺤﻚ ﻧﺪاﺷﺖ‬ ‫اﻳﻦ ﺑﻮد دﺳﺘﻤﺰد رﺳﺎﻟﺖ زﻣﻴﻨﻴﺎن‬ ‫اي ﺧﻠﻖ ﺧﻴﺮه دﺳﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻤﻚ ﻧﺪاﺷﺖ‬ ‫ﺧﻮرﺷﻴﺪ و ﻣﺎه را ﺑﻪ زﻣﻴﻨﻲ ﻓﺮوﺧﺘﻨﺪ‬ ‫اي ﻛﺎش ﺧﺎك ﺗﻴﺮه ﻳﺜﺮب ﻓﺪك ﻧﺪاﺷﺖ‬ ‫ﻳﺎ زﻫﺮا ﻳﺎ زﻫﺮا‬ ‫ﺳﺒﻚ دوازدﻫﻢ‬ ‫)رو ﻣﻲ ﻛﻨﻢ ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﺗﺮ ﺑﻪ ﺳﻮي ﺷﻬﺮ ﻣﺪﻳﻨﻪ‬ ‫اون ﺷﻬﺮي ﻛﻪ ﮔﺬاﺷﺘﻪ داغ ﻏﺮﺑﺖ و ﺗﻮي ﺳﻴﻨﻪ(‪2‬‬ ‫)آه ‪ -‬داغ ﻳﻪ ﻣﺎدر‬ ‫در ﺑﻴﻦ آﺗﺶ‬ ‫داغ ﻳﻪ ﺳﻴﻠﻲ‬ ‫ﺟﻠﻮي ﺑﭽﻪ اش(‪2‬‬ ‫دﻟﻢ ﻣﻴﮕﻴﺮه از ﻏﻤﺶ ‪ -‬روﺿﻪ ﻣﻲ ﺧﻮﻧﻪ ﻫﺮ ﺷﺐ‬ ‫ﻳﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪ اﻏﻴﺜﻴﻨﻲ ‪ -‬ذﻛﺮ ﻣﺪام رو ﻟﺐ‬ ‫ﻳﺎ )ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺟﺎﻧﻢ(‪4‬‬ ‫)ﺧﺪا ﻛﻨﻪ ﻛﻪ ﻣﺎدرم ﺧﻮب ﺑﺸﻪ رو ﺑﻪ راه ﺑﺸﻪ‬ ‫ﭼﻨﺪ ﻣﺎﻫﻪ ﻛﻪ ﺗﻮ ﺑﺴﺘﺮه ﺧﺪا ﻛﻨﻪ ﻛﻪ ﭘﺎ ﺑﺸﻪ(‪2‬‬ ‫)آه ‪ -‬ﺗﻮ ﻛﻪ دﻟﻴﻞ ه‬

‫‪65‬‬


‫وا‪53‬‬ ‫ﺻﻮم و ﺻﻼﺗﻲ‬ ‫ﭼﺮا ﻣﻲ ﺧﻮﻧﻲ‬ ‫ﻋﺠﻞ وﻓﺎﺗﻲ(‪2‬‬ ‫ﺑﺸﻜﻨﻪ دﺳﺖ اوﻧﻲ ﻛﻪ ‪ -‬ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﺖ ﻛﺘﻚ زد‬ ‫داغ ﭘﺪر ﻛﻪ ﻛﻢ ﻧﺒﻮد ‪ -‬ﺑﺎز ﺑﻪ ﻏﻤﺎت ﻧﻤﻚ زد‬ ‫ﻳﺎ )ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺟﺎﻧﻢ(‪4‬‬ ‫)ﺷﺒﺎي ﻓﺎﻃﻤﻴﻪ ﻣﻦ ﻳﺎد ﺷﻬﻴﺪان ﻣﻲ ﻛﻨﻢ‬ ‫ﻣﺜﻞ اوﻧﺎ ﻫﺮ ﭼﻲ دارم ﻓﺪاي ﻗﺮآن ﻣﻲ ﻛﻨﻢ(‪2‬‬ ‫آه – ﺳﺮﺑﻨﺪ زﻫﺮا‬ ‫روي ﺳﺮاﺷﻮن‬ ‫ﺑﻲ ﺳﺮ ﻣﻲ رﻓﺘﻦ‬ ‫ﻣﺜﻞ آﻗﺎﺷﻮن‬ ‫آه – ﻫﻤﻪ ﻣﻲ رﻓﺘﻦ‬ ‫ﺑﻪ راه ﻣﻮﻻ‬ ‫وﺻﻴﺘﺎﺷﻮن‬ ‫ﺣﺠﺎب زﻫﺮا‬ ‫ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺒﻴﻪ اون ﺧﻮﺑﺎ – ﻣﺎ رﻫﺮو وﻟﻲ ﺑﺸﻴﻢ‬ ‫اﻳﺸﺎﷲ ﻛﻪ ﺷﻬﻴﺪ‪ ‬در – ﺧﻂ ﺳﻴﺪ ﻋﻠﻲ ﺑﺸﻴﻢ‬ ‫ﻣﺎدر دﻋﺎ ﻛﻦ واﺳﻤﻮن – ﺷﻴﻌﻪ ﻏﺮﻳﺐ و ﺗﻨﻬﺎﺳﺖ‬ ‫ﺑﺤﺮﻳﻦ ﻣﻈﻠﻮﻣﻮ ﺑﺒﻴﻦ– ﻏﺮﺑﺖ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮﭘﺎﺳﺖ‬ ‫ﻳﺎ )ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺟﺎﻧﻢ(‪4‬‬

‫‪66‬‬


‫وا‪53‬‬ ‫ﺳﺒﻚ ﺳﻴﺰدﻫﻢ‬ ‫اي ﭼﺮاغ ﺷﺐ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻦ – ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻳﺎس و رﻳﺤﺎﻧﻪ ﻣﻦ‬ ‫ﻫﺮ دو ﻋﺎﻟﻢ ﻃﻔﻴﻞ ﻧﮕﺎﻫﺖ – ﺷﻤﻊ ﺧﺎﻣﻮش ﻛﺎﺷﺎﻧﻪ ﻣﻦ‬ ‫)اي‪ /‬ﺳﻴﺪة اﻟﻨﺴﻮان – اي‪ /‬ﻓﻮق ﻫﻔﺖ آﺳﻤﺎن – اي‪ /‬ﺑﺎﻧﻮي ﻣﻬﺮﺑﺎن(‪2‬‬ ‫)ﻳﺎ – ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻳﺎ زﻫﺮا(‪3‬‬ ‫ﻃﺎﻫﺮه ﻛﻮﺛﺮ و اي زﻛﻴﻪ– ﺣﺎﻧﻴﻪ ﻧﻮرﻳﻪ اي ﺣﺒﻴﺒﻪ‬ ‫روز ﻣﺤﺸﺮ ﮔﺪاي ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻴﻢ – ﻣﺎدر ﺧﻮب ﻣﺎ اي ﺷﻔﻴﻌﻪ‬ ‫)ﻳﺎ ‪ /‬ﺑﻀﻌﺔ اﻟﻤﺼﻄﻔﻲ– ﻳﺎ‪/‬ﺑﻬﺠﺔ اﻟﻤﺮﺗﻀﻲ ‪ -‬ﻳﺎ‪ /‬اﻧﺴﻴﺔ اﻟﺤ‪‬ﻮرا(‪2‬‬ ‫ﻳﺎ – )ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻳﺎ زﻫﺮا(‪3‬‬ ‫ﻣﺎدري ﻛﻦ ﺑﺮ اﻳﻦ ﺟﻤﻊ ﺷﻴﻌﻪ – ﻣﺎدري ﻛﻦ ﻛﻪ ﺷﻴﻌﻪ ﻏﺮﻳﺒﻪ‬ ‫ﺟﻮر آل ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺑﻪ ﺑﺤﺮﻳﻦ – ﻛﻦ ﻧﮕﺎﻫﻲ ‪ ،‬ﻧﮕﺎﻫﺖ ﻃﺒﻴﺒﻪ‬ ‫)آه ‪ /‬ﺧﻮن ﻣﺎ ﻣﻲ ﺟﻮﺷﺪ‪ -‬آه ‪ /‬دل ﺑﻪ ﻏﻢ ﻣﻲ ﺳﻮزد – آه ‪ /‬راه ﺗﻮ ﻣﻲ ﭘﻮﻳﺪ(‪2‬‬ ‫ﻳﺎ ‪) /‬ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻳﺎ زﻫﺮا(‪3‬‬ ‫ﺳﺒﻚ ﭼﻬﺎردﻫﻢ‬ ‫ﭼﻘﺪر زﺧﻤﻪ روي ﺑﺎل ﺗﻮ – ﻣﻲ ﻣﻴﺮم از وﺿﻊ ﺣﺎل ﺗﻮ‬ ‫ﺑﺒﻴﻦ زﻫﺮا ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻲ ﻛﻨﻦ – ﺑﺮاي ﺗﻮ اﻃﻔﺎل ﺗﻮ‬ ‫آه – ﭘﺮ ﻣﻲ ﮔﻴﺮي ﺗﻮ‬ ‫ﺧﻮن ﺟﮕﺮي ﺗﻮ‬

‫‪67‬‬


‫وا‪53‬‬ ‫)ﻋﻠﻲ ﭼﻲ ﻛﺎر ﻛﻨﻪ ﺧﺎﻧﻮم ‪ -‬ﭘﺸﺖ دري ﺗﻮ(‪2‬‬ ‫)ﺧﻮن ﺟﮕﺮي ﺗﻮ(‪2‬‬ ‫)ﻳﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪ(‪4‬‬ ‫اي ﻛﺸﺘﻪ ي راه ﻋﻠﻲ – ﺑﺎﻧﻮي ﺧﻮﺑﻲ ﻫﺎ ‪ ،‬وﻟﻲ‬ ‫دﺳﺖ ﻳﻪ ﻧﺎﻧﺠﻴﺐ زده – ﺑﺮ ﺻﻮرﺗﺖ از ﺳﻨﮓ دﻟﻲ‬ ‫واي – ﭘﻬﻠﻮت ﺷﻜﺴﺘﻪ‬ ‫ﺑﺎ ﻗﻠﺐ ﺧﺴﺘﻪ‬ ‫)دﻳﺪي ﺗﻮ رﻫﺒﺮت رو ﺑﺎ ‪ -‬دﺳﺘﺎي ﺑﺴﺘﻪ(‪2‬‬ ‫)ﺑﻐﻀﺖ ﺷﻜﺴﺘﻪ(‪2‬‬ ‫)ﻳﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪ(‪4‬‬ ‫ﺑﺎﻳﺪ ﻛﻪ ﻣﻦ ﭘﺮ ﭘﺮ ﺑﺸﻢ – ﻣﺜﻞ آﻗﺎم ﺑﻲ ﺳﺮ ﺑﺸﻢ‬ ‫ﻗﺮﺑﺎن ﻣﻮﻻﻳﻢ ﻋﻠﻲ – ﻓﺪاﻳﻲ رﻫﺒﺮ ﺑﺸﻢ‬ ‫ﺑﺎ – ﺷﻮر ﺷﻬﺎدت‬ ‫راه ﺳﻌﺎدت‬ ‫)ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺴﻴﺮ ﻋﺎﺷﻘﺎن ‪ -‬راه وﻻﻳﺖ(‪2‬‬ ‫)ﺗﺎ ﺑﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ(‪2‬‬ ‫ﻳﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪ‪4‬‬ ‫ﺳﺒﻚ ﭘﺎﻧﺰدﻫﻢ‬

‫‪68‬‬


‫وا‪53‬‬ ‫رﺳﻴﺪه وﻗﺖ ﻋﺰا از ﻏﻢ زﻫﺮا‬ ‫ﺑﺮ ﺳﺮ زﻧﺎن اﻣﺸﺐ اﺳﺖ زﻳﻨﺐ ﻛﺒﺮي‬ ‫ﺧﻮن دل از دو دﻳﺪه ﮔﺸﺘﻪ ﺟﺎري ‪ /‬ﺟﻤﻠﻪ ﻣﻠﻚ ﻣﺸﻐﻮل آه و زاري‬ ‫)واوﻳﻼ(‪ 2‬آه و واوﻳﻼ‬ ‫ﺧﺎك ﻋﺰا ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﺎ از اﻳﻦ ﻣﺎﺗﻢ‬ ‫ﺗﺴﻠﻴﺖ اي ﻣﻬﺪي اي ﻣﻮﻻي ﻋﺎﻟﻢ‬ ‫داغ ﻣﺎدر ﺷﻜﺴﺘﻪ ﭘﺸﺖ ﻣﺎ را ‪ /‬اﺷﻚ ﻏﻢ ﺟﺎري از دﻳﺪه ﭼﻮ درﻳﺎ‬ ‫)واوﻳﻼ(‪ 2‬آه و واوﻳﻼ‬ ‫ﺣﻴﺪر ﻛﻨﺎر ﮔﻞ ﻳﺎس ﺧﻮد ﮔﺮﻳﺎن‬ ‫ﺑﻬﺮ ﺷﻔﺎي زﻫﺮا ﻣﻲ ﺧﻮاﻧﺪ ﻗﺮآن‬ ‫ﻳﺎﺳﻴﻦ و اﻟﺮﺣﻤﻨﺶ را ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ‪ /‬ﻛﻮﺛﺮ و آﻳﻪ ﻫﺎﻳﺶ را ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‬ ‫)واوﻳﻼ(‪ 2‬آه و واوﻳﻼ‬ ‫ﭼﺸﻤﺎن زﻫﺮا ﺷﺪه ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺮ ﻣﻮﻻ‬ ‫زﻣﺰﻣﻪ ي ﻛﻮدﻛﺎن ذﻛﺮ وا اﻣ‪‬ﺎه‬ ‫ﺗﺎﺑﻮت ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﺮ روي ﺷﺎﻧﻪ ‪ /‬ﻣﻲ رود ﻣﺨﻔﻴﺎﻧﻪ و ﺷﺒﺎﻧﻪ‬ ‫)واوﻳﻼ(‪ 2‬آه و واوﻳﻼ‬ ‫ﻓﺎﻃﻤﻴﻪ دل ﺷﻴﺪا ﻣﻲ ﺷﻮد ﺳﺎده‬ ‫ﻳﺎد ﺷﻬﻴﺪان راه ﺧﺪا ﻛﺮده‬ ‫ﻣﺎ ﻫﻤﻪ ﺳﺮﺑﺎز راه ﺣﺴﻴﻨﻴﻢ ‪ /‬ﭘﻴﺮو ﻣﻜﺘﺐ ﭘﻴﺮ ﺧﻤﻴﻨﻴﻢ‬ ‫ﻣﺎ ﻣﺮﻳﺪ دو ﺑﺎﻧﻮي دﻣﺸﻘﻴﻢ ‪ /‬رﻫﺒﺮا ﺟﺎن ﺑﺮ ﻛﻒ در راه ﻋﺸﻘﻴﻢ‬ ‫)ﻳﺎ ﻋﻠﻲ( ‪ 2‬ﺟﺎﻧﻢ ﻓﺪاﻳﺖ‬

‫‪69‬‬


‫وا‪53‬‬ ‫ﺳﺒﻚ ﺷﺎﻧﺰدﻫﻢ‬ ‫ﺧﺪاﻳﺎ ﻗﻠﺐ ﻣﺎ را ﻏﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ ‪ ،‬ﺑﺮاي ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻣﺎﺗﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ‬ ‫ﻋﻠﻲ ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺪه از ﺑﻌﺪ زﻫﺮا ‪ ،‬ﺣﺴﻦ از داغ ﻣﺎدر دم ﮔﺮﻓﺘﻪ‬ ‫)ﻣﺮو زﻫﺮا ﻣﺮو زﻫﺮا ﮔﻞ ﻣﻦ(‪4‬‬ ‫ﺑﺨﻮان ﻗﺮآن ﻋﻠﻲ ﻣﻦ ﺑﻲ ﻗﺮارم – ﺑﺨﻮان ﻳﺎﺳﻴﻦ و اﻟﺮﺣﻤﻦ ﻛﻨﺎرم‬ ‫ﺑﺨﻮان اﻣﺎ وﻟﻲ ﺑﺎ ﺻﻮت ﻣﺤﺰون – ﻛﻪ ﻣﻦ ﮔﺮﻳ‪‬ﻢ ﺑﺮاﻳﺖ ‪ ،‬ﺗﻮ ﺑﺮاﻳﻢ‬ ‫)ﻣﺮو زﻫﺮا ﻣﺮو زﻫﺮا ﮔﻞ ﻣﻦ(‪4‬‬ ‫ﻏﻢ زﻫﺮا ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﺳﺎﻳﻪ ﻛﺮده ‪ -‬ﺣﺴﻦ ﺑﻐﻀﺶ ﺷﻜﺴﺘﻪ ﮔﺮﻳﻪ ﻛﺮده‬ ‫ﺣﺴﻴﻨﺖ ﮔﺸﺘﻪ ﺑﻲ ﻫﻮش از ﻏﻢ ﺗﻮ – و زﻳﻨﺐ ﻛﻨﺞ ﺣﺠﺮه ﻣﻮﻳﻪ ﻛﺮده‬ ‫)ﻣﺮو زﻫﺮا ﻣﺮو زﻫﺮا ﮔﻞ ﻣﻦ(‪4‬‬ ‫ﺧﺪا رﺣﻤﻲ ﻛﻨﺪ ﺑﺮ ﺣﺎل زﻳﻨﺐ – روي ﺳﺠﺎده ات ﻧﺎم ﺗﻮ ﺑﺮ ﻟﺐ‬ ‫دﻋﺎ ﻣﻲ ﺧﻮاﻧﺪ او ﺑﺎ اﺷﻚ ﺟﺎري – اﻟﻬﻲ ﻣﺎدرم ﻣﻲ ﻣﻴﺮد اﻣﺸﺐ‬ ‫)ﻣﺮو زﻫﺮا ﻣﺮو زﻫﺮا ﮔﻞ ﻣﻦ(‪4‬‬ ‫ﻣﺮو اي ﺑﺎﻧﻮي رﻳﺤﺎﻧﻪ ي ﻣﻦ – ﻣﺮو اي ﻣﻬﺮﺑﺎنِ ﺧﺎﻧﻪ ي ﻣﻦ‬ ‫ﺑﺒﻴﻦ ﻟﺮزان ﺷﺪه از ﻫﺠﺮ روﻳﺖ – ﺗﻤﺎم دﺳﺖ و ﭘﺎ و ﺷﺎﻧﻪ ي ﻣﻦ‬ ‫)ﻣﺮو زﻫﺮا ﻣﺮو زﻫﺮا ﮔﻞ ﻣﻦ(‪4‬‬ ‫ﺑﺪون ﺗﻮ دو ﭼﺸﻤﻢ ﻣﻲ ﺷﻮد ﺗﺎر – ﺷﺒﺎﻧﻪ روز ﻣﻦ ﻛﺎرم ﺷﻮد زار‬ ‫ﺗﻮ را ﺟﺎن ﺣﺴﻦ رﺣﻤﻲ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻛﻦ – ﻣﺮو زﻫﺮا ‪ ،‬ﻣﺮا ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮ ﻧﮕﺬار‬ ‫)ﻣﺮو زﻫﺮا ﻣﺮو زﻫﺮا ﮔﻞ ﻣﻦ(‪4‬‬

‫‪70‬‬


‫وا‪53‬‬ ‫ﺳﺒﻚ ﻫﻔﺪﻫﻢ‬ ‫)ﻓﺎﻃﻤﻪ(‪ 3‬ﻣﻈﻠﻮﻣﻪ ﻣﺎدرم‬ ‫ﻣﺤﺒﺖ ﺗﻮ اي ﺧﺎﻧﻮم ‪ ،‬از ﻛﻮﭼﻴﻜﻲ ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻤﻪ‬ ‫دﺳﺖ ﻧﻮازش ﺷﻤﺎ ﻳﻪ ﻋﻤﺮه ﻛﻪ رو ﺳﺮﻣﻪ‬ ‫اﮔﺮ ﭼﻪ ﻣﻦ رو ﺳﻴﻪ ام ‪،‬وﻟﻲ ﺑﺪوﻧﻦ آدﻣﺎ‬ ‫ﺗﻤﻮم ﻋﺸﻘﻢ ﻫﻤﻴﻨﻪ ﻛﻪ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻣﺎدرﻣﻪ‬ ‫)ﻣﺎدرم(‪ 3‬ﻣﻈﻠﻮﻣﻪ ﻣﺎدرم‬ ‫ﻛﺎﺷﻜﻲ ﻧﮕﺎه ﻣﺎدرم ﺑﻪ ﻗﻠﺐ ﻣﺎ ﺻﻔﺎ ﺑﺪه‬ ‫ﻛﺎﺷﻜﻲ ﻛﻪ ذﻛﺮ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﻪ روح ﻣﺎ ﺟﻼ ﺑﺪه‬ ‫ﻛﺎﺷﻜﻲ ﻣﻴﺸﺪ ﻛﻪ ﻳﻚ ﺷﺒﻲ ﺗﻮ ﻣﺠﻠﺲ ﻋﺰاي او‬ ‫ﻣﺎدروﻧﻪ ﺑﻪ ﻋﺎﺷﻘﺎ ﺑﺮات ﻛﺮﺑﻼ ﺑﺪه‬ ‫)ﻛﺮﺑﻼ(‪ 3‬اﻟﻠﻬﻢ ارزﻗﻨﺎ‬ ‫ﻣﺎ ﻫﻤﮕﻲ ﻓﺪاﻳﻲ ه ﻃﺮﻳﻖ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺷﺪﻳﻢ‬ ‫ﻣﺮﻳﺪ ﺧﻂ ﺣﻴﺪري ﺗﺎ ﺑﻪ اﺑﺪ ﻫﻤﻪ ﺷﺪﻳﻢ‬ ‫ﭘﻴﺮو ﻣﻜﺘﺐ ﺣﺴﻴﻦ ﻓﺪاﻳﻲ وﻻﻳﺘﻴﻢ‬ ‫ﻫﻤﭽﻮن ﺷﻬﻴﺪا ﻣﺮﻳﺪ ﺷﻬﻴﺪ ﻋﻠﻘﻤﻪ ﺷﺪﻳﻢ‬ ‫)ﻳﺎ ﻋﻠﻲ(‪ 3‬ﺟﺎن ﺑﻪ ﻓﺪات‬

‫‪71‬‬


‫‪7 78‬ر‬ ‫ﺳﺒﻚ اول‬ ‫ﻓﺎﻃﻤﻴﻪ ﻫﺮ ﭼﻲ ﮔﻞ ﻳﺎس ﺗﻮ دﻧﻴﺎ ﭘﺮ ﭘﺮ ﻣﻲ ﺷﻪ‬ ‫ﻓﺎﻃﻤﻴﻪ آي ﻧﻮﻛﺮا ارﺑﺎﺑﻤﻮن ﺑﻲ ﻣﺎدر ﻣﻲ ﺷﻪ‬ ‫دﻻي ﺑﻲ ﺗﺎب راﻫﻴﻪ ﻛﺮﺑﻼﺷﻪ‬ ‫ﻣﺎدر ارﺑﺎب ﻣﺎدر ﻧﻮﻛﺮاﺷﻪ‬ ‫دﺳﺘﻢ ﺑﻪ داﻣﻨﺖ ﻣﺎدر ﻛﺮﺑﻼ ﻣﻲ ﺧﻮام‬ ‫ﻓﺎﻃﻤﻴﻪ ﺣﺲ ﻣﻲ ﻛﻨﻴﻢ ﭼﺎدر ﺧﺎﻛﻲ ﭘﺮﭼﻢ ﺷﺪه‬ ‫ﻓﺎﻃﻤﻴﻪ ﺣﺲ ﻣﻲ ﻛﻨﻴﻢ ﺑﺎز دو ﺑﺎره ﻣﺤﺮم ﺷﺪه‬ ‫ﻳﻪ روز اﻳﺸﺎاﷲ ﻛﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﻪ ﺧﻴﺮ ﺷﻢ‬ ‫ﺑﺮاي ﺣﺴﻴﻨﺶ ﻳﻜﻲ ﻣﺜﻪ زﻫﻴﺮ ﺷﻢ‬ ‫دﺳﺘﻢ ﺑﻪ داﻣﻨﺖ ﻣﺎدر ﻛﺮﺑﻼ ﻣﻲ ﺧﻮام‬ ‫ﻓﺎﻃﻤﻴﻪ ﺑﺎ ﻳﺎ ﺣﺴﻴﻦ دم ﻣﻲ ﮔﻴﺮم ﺗﻮي ﻫﻴﺌﺘﺎ‬ ‫ﻓﺎﻃﻤﻴﻪ اي ﻋﺎﺷﻘﺎ اي و ﻋﺪه ي ﻣﺎﻳﻪ ﺷﺐ ﻛﺮﺑﻼ‬ ‫ﺣﺮم آﻗﺎ اﻣﻴﺪ ﻋﺎﻟﻤﻴﻦ ‪ /‬در ﺑﻬﺸﺖ ﺧﺪا ﺑﺎب اﻟﺤﺴﻴﻦ‬ ‫ﺳﺒﻚ دوم‬ ‫ﻣﺪﻳﻨﻪ و ﻳﻪ ﻣﺎدري ﻛﻪ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎر ﺳﻔﺮ و‬ ‫ﻣﺪﻳﻨﻪ و ﻛﻮﭼﻪ اي ﻛﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺟﻮن ﺣﻴﺪر و‬

‫‪72‬‬


‫‪7 78‬ر‬ ‫ﻣﺪﻳﻨﻪ و ﻳﻪ ﻛﻮدﻛﻲ ﻛﻪ ﺑﻲ ﻗﺮار و ﻣﻀﻄﺮ ه‬ ‫ﺷﻨﻴﺪه از ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﻫﺎ ﻛﻪ ﻣﺎدرش ﻣﻲ ﺧﻮاد ﺑﺪه‬ ‫دل ﻣﻲ ﺳﻮزه ﻣﻴﻮن ﺳﻴﻨﻪ‪/‬ذﻛﺮ ﻟﺐ ﺣﺴﻦ ﻫﻤﻴﻨﻪ‬ ‫ﺑﺎ ﻛﺒﻮﺗﺮاي ﻣﺪﻳﻨﻪ ‪/‬ﺟﻮان ﻧﻪ ﻧﻪ – ﻗﺪ ﻛﻤﺎن ﻧﻪ ﻧﻪ‬ ‫ﻣﺪﻳﻨﻪ و ﻣﺎدري ﻛﻪ ‪/‬ﺑﻪ درد ﺳﺮ اﻓﺘﺎده اﺳﺖ‬ ‫ﺑﻪ ﭘﺸﺖ درب ﺧﻮﻧﺸﻮن ‪/‬ﺧﻮﻧﻴﻦ ﺟﮕﺮ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‬ ‫ﻣﺪﻳﻨﻪ و ﻣﻴﺦ در ﺑﻲ رﺣﻤﻲ ﻗﻮم ﺟﻔﺎ‬ ‫ﻣﺎدر ﻣﻲ ﮔﻔﺖ ﻓﻀﻪ ﺑﻴﺎ ﺑﭽﻤﻮ ﻛﺸﺘﻦ ﺑﺨﺪا‬ ‫دل ﻣﻲ ﺳﻮزه ﻣﻴﻮن ﺳﻴﻨﻪ‪/‬ذﻛﺮ ﻟﺐ ﺣﺴﻦ ﻫﻤﻴﻨﻪ‬ ‫ﺑﺎ ﻛﺒﻮﺗﺮاي ﻣﺪﻳﻨﻪ‪ /‬ﺟﻮان ﻧﻪ ﻧﻪ – ﻗﺪ ﻛﻤﺎن ﻧﻪ ﻧﻪ‬ ‫ﻣﺪﻳﻨﻪ و ﺧﻮﻧﻪ اي ﻛﻪ دﻳﮕﻪ ﺷﺪ داراﻟﻌﺰا‬ ‫ﻣﺪﻳﻨﻪ و ﺗﺎﺑﻮﺗﻲ ﻛﻪ داره ﻣﻲ ﺳﺎزه ﻣﺮﺗﻀﻲ‬ ‫ﻳﻜﻲ ﺑﻴﺎد ﻛﻤﻚ ﻛﻨﻪ ﺣﻴﺪر داره ﺟﻮن ﻣﻲ ﻛﻨﻪ‬ ‫ﻧﺸﺴﺘﻪ وﺳﺮش رو ﺑﺮ ﭼﻮﺑﻪ ﺗﺎﺑﻮت ﻣﻲ زﻧﻪ‬ ‫دل ﻣﻲ ﺳﻮزه‪....‬‬ ‫ﺳﺒﻚ ﺳﻮم‬ ‫ﻣﻦ و ﻫﻮاي ﻛﺮﺑﻼي ﺗﻮ – ﻣﻦ و ﻧﮕﺎه دﻟﺮﺑﺎي ﺗﻮ‬ ‫)آرزوﻣﻪ ﻛﻪ وﻗﺖ ﻣﺮدﻧﻢ – ﺳﺮﻣﻮ ﺑﺬارم رو ﭘﺎي ﺗﻮ(‪2‬‬ ‫)ﻣﻦ ﻛﻪ ﻋﻤﺮي ﻛﺮﻣﺘﻮ دﻳﺪم ‪ -‬ﺗﻮي رؤﻳﺎ ﺣﺮﻣﺘﻮ دﻳﺪم‬

‫‪73‬‬


‫‪7 78‬ر‬ ‫ﻣﺜﻞ ﻣﺮﻏﻲ ﻛﻪ ﭘﺮ ﺷﻜﺴﺘﻪ ‪ -‬ﮔﻮﺷﻪ ي اﻳﻮونِ ﺗﻮ ﭘﺮﻳﺪم(‪2‬‬ ‫)آﻗﺎ ﺣﺴﻴﻦ ﻗﺘﻴﻞ اﻟﻌﺒﺮات ‪ /‬آﻗﺎ ﺟﻮوﻧﻲ ﻣﺎ ﺑﻪ ﻓﺪات(‪4‬‬ ‫ﺷﺒﺎي ﺟﻤﻌﻪ ﺑﻴﻦ اﻟﺤﺮﻣﻴﻦ – ﻗﻴﺎﻣﺘﻲ ﻣﻴﺸﻪ ﺗﻮ ﻋﺎﻟﻤﻴﻦ‬ ‫)ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻣﺎدرش ﻛﻪ ﻣﻲ رﺳﻪ – روﺿﻪ ﻣﻲ ﺧﻮﻧﻪ از ﻏﻢ ﺣﺴﻴﻦ(‪2‬‬ ‫)اي ﮔﻞ ﻣﻦ ﻛﻔﻨﻲ ﻧﺪاري ‪ -‬ﺳﺮ ﭼﺮا ﺑﺮ ﺑﺪﻧﻲ ﻧﺪاري‬ ‫ﻳﺎدﮔﺎر ﻣﺎدري ﺗﻮ ﻛﻮ ؟ ‪ -‬واي ‪ ،‬ﭼﺮا ﭘﻴﺮﻫﻨﻲ ﻧﺪاري(‪2‬‬ ‫)آﻗﺎ ﺣﺴﻴﻦ ﻗﺘﻴﻞ اﻟﻌﺒﺮات ‪ /‬آﻗﺎ ﺟﻮوﻧﻲ ﻣﺎ ﺑﻪ ﻓﺪات(‪4‬‬ ‫ﺳﺘﺎره ﻫﺎ ﻛﻪ ﭘﺮ ﻛﺸﻴﺪن و – ﺗﺎ آﺳﻤﻮن ﻫﺎ ﻛﻪ رﺳﻴﺪن و‬ ‫)ﺣﺎﻻ ﻣﺴﻴﺮﺷﻮن ﻛﻪ ﺑﺎﻗﻴﻪ – ﻣﻦ و وﻻﻳﺖ و ﭘﻴﻤﻮدن و(‪2‬‬ ‫)رﻓﺘﻦ و ﻣﺎ رو ﺟﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻦ‬ ‫ﺗﻮي دﻧﻴﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻦ‬ ‫راه ﺳﺮخ ﭘﻴﺮ ﺧﻤﻴﻦ و‬ ‫اداﻣﻪ ﺷﻮ ﺑﻪ ﻣﺎ وا ﮔﺬاﺷﺘﻦ(‪2‬‬ ‫)آﻗﺎ ﺣﺴﻴﻦ ﻗﺘﻴﻞ اﻟﻌﺒﺮات ‪ /‬آﻗﺎ ﺟﻮوﻧﻲ ﻣﺎ ﺑﻪ ﻓﺪات(‪4‬‬

‫‪74‬‬


‫‪=4‬‬ ‫<‬ ‫‪:‬‬ ‫دم ز ;ز ‪9‬‬ ‫ﺳﺒﻚ اول‬ ‫ﻓﺎﻃﻤﻴﻪ آﻣﺪ و دل در ﻧﻮا ﺷﺪ‬ ‫ﻧﺎم زﻫﺮا ذﻛﺮ ﻟﺒﻬﺎ ﻫﺮ ﻛﺠﺎ ﺷﺪ‬ ‫ﺑﺮ ﻟﺐ ﻣﺎ ﻫﻤﻪ ﺑﺎﺷﺪ اﻳﻦ زﻣﺰﻣﻪ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻓﺎﻃﻤﻪ‬ ‫ﺷﺪ ﻣﺪﻳﻨﻪ در ﻋﺰاي او ﺳﻴﻪ ﭘﻮش‬ ‫ﻧﻴﻤﻪ ي ﺷﺐ ﺟﺴﻢ ﭘﺎﻛﺶ ﺷﺪ ﻛﻔﻦ ﭘﻮش‬ ‫دﻳﺪه ﮔﺮﻳﺎن او ﮔﺸﺘﻪ ﻃﻔﻼن او ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻓﺎﻃﻤﻪ‬ ‫در ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺗﺎ ﻋﺰاداري ﺑﭙﺎﺷﻪ‬ ‫زﻳﻨﺐ ﻏﻤﺪﻳﺪه ات ﺻﺎﺣﺐ ﻋﺰا ﺷﺪ‬ ‫ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻓﺎﻃﻤﻪ‬ ‫ﺳﺒﻚ دوم‬ ‫ﻣﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺟﺎن در دو ﺟﻬﺎن دل ﺑﻪ ﺗﻮ ﺑﺴﺘﻴﻢ ﻣﺤﺒﺎن ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻴﻢ‬ ‫ﻧﻈﺮ ﻛﻦ ز ﻋﻨﺎﻳﺖ ﺑﻪ ﻓﺮداي ﻗﻴﺎﻣﺖ‬ ‫ﺑﺸﻜﺴﺘﻪ از او ﭼﻮن ﻛﻪ ﻋﺪو ﺳﻴﻨﻪ و ﭘﻬﻠﻮ ﻗﺪ و ﻗﺎﻣﺖ ﺑﺎزو‬ ‫ﻣﮕﺮ ﻣﻔﺮد رﺳﺎﻟﺖ ﺑﻮد ﺳﻴﻠﻲ اﻣﺖ‬ ‫ﻧﻈﺮ ﻛﻦ زﻋﻨﺎﻳﺖ ﺑﻪ ﻓﺮداي ﻗﻴﺎﻣﺖ‬

‫‪75‬‬


‫دو‪? 9@AB‬‬ ‫ده ﻧﻔﺮ دور ﻣﺎدرم ﺑﻮدﻧﺪ – ﻳﻚ ﻧﻔﺮ ﺗﺎزﻳﺎﻧﻪ را ﺑﺮداﺷﺖ‬ ‫ﺑﻌﺪ ﭼﻞ ﺳﺎل ﺑﻌﺪ از آن ﻛﻮﭼﻪ – ﻣﻌﺠﺮ دﺧﺘﺮ ﺗﻮ را ﺑﺮداﺷﺖ‬

‫ﻏﻢ ﻣﺎدر ﺑﺮاي ﻣﺎ ﺳﺨﺖ اﺳﺖ ‪ -‬ﺷﺮح رﺧﺪاد ﻣﺎﺟﺮا ﺳﺨﺖ اﺳﺖ‬ ‫دﺳﺖ ﺳﻨﮕﻴﻦ و ﻳﺦ زده اي ‪ -‬ﻣﺎدري روي ﺧﺎك ﻫﺎ ﺳﺨﺖ اﺳﺖ‬

‫ﺧﻠﻘﺖ ﺣﻖ ﺑﺮاي ﺣﻴﺪر ﺑﺎد ‪ -‬ﻛﻬﻜﺸﺎن زﻳﺮ ﭘﺎي ﺣﻴﺪر ﺑﺎد‬ ‫ﮔﻔﺖ زﻫﺮا ﺑﻪ ﺟﺎن ﺑﺎﺑﺎﻳﻢ ‪ -‬ﺟﺎن زﻫﺮا ﻓﺪاي ﺣﻴﺪر ﺑﺎد‬

‫اي ﻧﺨﻞ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﺮدﺑﺎري زﻫﺮا – اي اﺷﻚ ﻏﻤﺖ ز دﻳﺪه ﺟﺎري زﻫﺮا‬ ‫آن روز ﻛﻪ ﻛﺎرﻫﺎ ﺑﻪ دﺳﺖ ﺗﻮ ﺑﻮد – ﻣﺎ را ﺑﻪ ﻛﺴﻲ وا ﻧﮕﺬاري زﻫﺮا‬ ‫» اﻟﺴﻼم ﻋﻠﻴﻚ اﻳﺘﻬﺎ اﻟﺼﺪﻳﻘﻪ اﻟﺸﻬﻴﺪه «‬

‫‪76‬‬

کتاب ذکر 2  

مجموعه کامل مداحی های فاطمیه ، تهیه شده در هیئت یالثارات الحسین بیرجند ya-lasarat.ir