Issuu on Google+


‫ﭘﻴﺶﮔﻔﺘﺎرِ ﭼﺎپ ﻣﺠﺎزي‬ ‫‪La définition du Beau est facile : il est ce qui désespère .‬‬

‫ﺗﻌﺮﻳﻒ اﻣﺮ زﻳﺒﺎ آﺳﺎن اﺳﺖ‪ :‬زﻳﺒﺎ آن ﭼﻴﺰي اﺳﺖ ﻛﻪ ﻧﻮﻣﻴﺪ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﭘﻞ واﻟﺮي‬

‫ﻧﺎﺗﻨﻲ‪ ،‬رﻣﺎﻧﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻧﻮﺷﺘﻦاش در ﻣﺎهﻫﺎي ﭘﺎﻳﺎﻧﻲ ﺳﺎل ‪ 1381‬در ﭘﺮاگ آﻏﺎز ﺷﺪ و ﺑﻴﺶ از‬ ‫ﺳﺎﻟﻲ ﺑﻪ درازا اﻧﺠﺎﻣﻴﺪ‪ .‬در ﺑﻬﺎر ‪ 1383‬ﻧﺸﺮ ﮔﺮدون در ﺑﺮﻟﻴﻦ آن را در ﺷﺶﺻﺪ ﻧﺴﺨﻪ ﭼﺎپ‬ ‫ﻛﺮد‪ .‬ﻧﻪ وﻗﺘﻲ ﻣﻲﻧﻮﺷﺘﻢ اﻣﻴﺪ داﺷﺘﻢ ﻛﻪ روزي ﺑﺘﻮان آن را در اﻳﺮان ﻣﻨﺘﺸﺮ ﻛﺮد و ﻧﻪ اﻛﻨﻮن‬ ‫اﻣﻴﺪ ﻣﻲﺑﺮم ﻛﻪ آﻳﻨﺪهاي ﻧﺰدﻳﻚ ﺑﺮاي اﻧﺘﺸﺎر ﻛﺎﻏﺬي آن در درون ﻛﺸﻮر وﺟﻮد داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﭼﺎپ ﻣﺠﺎزي آن در ﭘﺎﻳﮕﺎه‪ ‬اﻳﻨﺘﺮﻧﺘﻲ رادﻳﻮ زﻣﺎﻧﻪ‪ ،‬ﺷﺎﻳﺪ ﻓﺮﺻﺘﻲ ﭘﻴﺶ ﻧﻬﺪ ﺑﺮاي ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ‬ ‫ﻛﺘﺎب را ﻣﻲﺟﻮﻳﻨﺪ و ﻧﻤﻲﻳﺎﺑﻨﺪ‪.‬‬ ‫در اﻳﻦ ﭼﺎپ‪ ،‬اﻧﺪكﺷﻤﺎر ﺧﻄﺎﻫﺎي ﻣﻄﺒﻌﻲ را درﺳﺖ ﻛﺮدهام‪ .‬در زﺑﺎنﻧﮕﺎره ﮔﺎﻫﻲ دﺳﺖ‬ ‫ﺑﺮدهام‪ .‬ﻣﺘﻦ ﻛﺘﺎب ﻫﻤﺎن اﺳﺖ ﻛﻪ در ﭼﺎپ ﻛﺎﻏﺬي ﺑﻮد؛ ﺟﺰ آن ﻛﻪ ﻣﻮﺧﺮه را ﺣﺬف ﻛﺮدم‪ ،‬زﻳﺮا‬ ‫ﺑﻪ ﺳﺎﺧﺘﺎر رﻣﺎن ﻛﻤﻜﻲ ﻧﻤﻲﻛﺮد‪.‬‬


‫ﺑﺴﻴﺎري ﺧﻮاﻧﻨﺪﮔﺎن از ﻣﻦ ﭘﺮﺳﻴﺪهاﻧﺪ آﻳﺎ داﺳﺘﺎن ﻓﺆاد‪ ،‬ﻗﺼﻪي زﻧﺪﮔﻲ ﻣﻦ اﺳﺖ ﻳﺎ ﻧﻪ‪ .‬ﺑﻲﮔﻤﺎن‬ ‫ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺧﻮاﻧﻨﺪﮔﺎن ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ در ﻧﺎﺗﻨﻲ ﺷﺒﺎﻫﺖﻫﺎي ﻓﺮاواﻧﻲ ﺑﻪ ﻣﻜﺎنﻫﺎ‪ ،‬زﻣﺎنﻫﺎ‪ ،‬آدمﻫﺎ و‬ ‫روﻳﺪادﻫﺎي »واﻗﻌﻲ« ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ‪ .‬ﺑﻲﺗﺮدﻳﺪ ﺷﺒﺎﻫﺖﻫﺎ »ﺗﺼﺎدﻓﻲ« اﺳﺖ‪ .‬ﻧﺎﺗﻨﻲ‪ ،‬ﻗﺼﻪاي ﺑﻴﺶ ﻧﻴﺴﺖ‬ ‫و ارﺗﺒﺎط آن ﺑﺎ واﻗﻌﻴﺖ‪ ‬ﺑﻴﺮوﻧﻲ ﻳﺎ زﻧﺪﮔﻲ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه‪ ،‬درﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ راﺑﻄﻪ ﻣﻴﺎن ﻫﺮ ﻗﺼﻪ ﺑﺎ زﻧﺪﮔﻲ‬ ‫و زﻣﺎﻧﻪي ﻧﻮﻳﺴﻨﺪهاش‪ ،‬ﺗﺼﺎدﻓﻲ و ﺧﻴﺎﻟﻴﻦ اﺳﺖ‪ .‬آن ﻛﺲ ﻛﻪ ﺗﺼﺎدف و ﺧﻴﺎل را ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ‪،‬‬ ‫ﭼﻨﺪان درﮔﻴﺮ اﻳﻦ ﭘﺮﺳﺶ ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺳﭙﺎس ﻣﻲﮔﺰارم ﺑﻪ وﻳﮋه از دو دوﺳﺖ‪ ،‬ﻋﺒﺎس ﻣﻌﺮوﻓﻲ و ﻣﻬﺪي ﺟﺎﻣﻲ‪ ،‬ﻛﻪ ﺑﻲﻫﻤﺖ و‬ ‫ﻟﻄﻒﺷﺎن‪ ،‬ﻧﺎﺗﻨﻲ‪ ،‬ﺷﺎﻳﺪ ﻧﻮر ﻧﺸﺮ ﻛﺎﻏﺬي و ﻣﺠﺎزي را ﻧﻤﻲدﻳﺪ‪.‬‬ ‫ﺣﻖ ﭼﺎپ ﻣﺠﺎزي اﻳﻦ ﻛﺘﺎب ﻣﻨﺤﺼﺮاً از آنِ رادﻳﻮ زﻣﺎﻧﻪ و ﺑﺮاي اﻧﺘﺸﺎر در وبﺳﺎﻳﺖ‪ ‬اﻳﻦ‬ ‫رادﻳﻮﺳﺖ‪ .‬ﺣﻖ اﻧﺘﺸﺎر ﻛﺎﻏﺬي‪ ،‬ﻳﺎ ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﺑﻬﺮهﮔﻴﺮي دﻳﮕﺮ از داﺳﺘﺎن ﺑﻪ ﺷﻜﻞ ﺗﺮﺟﻤﻪ‪ ،‬ﻓﻴﻠﻢ و‬ ‫ﺟﺰ آن ﻳﺎ ﻧﺸﺮ ﻣﺠﺎزي در وبﺳﺎﻳﺖﻫﺎي دﻳﮕﺮ در اﻧﺤﺼﺎر ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه اﺳﺖ‪.‬‬

‫ﻣﻬﺪي ﺧﻠﺠﻲ‬


‫»ﺑﺮاي ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ«‬ ‫ﻓﺆاد‬


‫ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻪ ذﻫﻨﻢ ﻓﺸﺎر آوردم‪ ،‬ﻳﺎدم ﻧﻴﺎﻣﺪ ﻛﺠﺎ اﻳﻦ زن را دﻳﺪهام‪ .‬ﺗﺎ وارد ﻻﺑﻲ ﻫﺘﻞ ﺷﺪ‪،‬‬ ‫ﻧﮕﺎهاش ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ اﻓﺘﺎد ﺑﻪ ﻣﻦ‪ .‬ﻣﻮﻫﺎش آراﻳﺸﻲ ﻗﺪﻳﻤﻲ داﺷﺖ؛ ﺑﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﻻي ﺳﺮ و دو رﺷﺘﻪ از‬ ‫ﺳﻤﺖ راﺳﺖ‪ ،‬ﺣﻠﻘﻪ ﺷﺪه ﻛﻨﺎر ﺻﻮرت‪ .‬ﻫﻨﺮﭘﻴﺸﻪﻫﺎي زنِ ﻓﻴﻠﻢﻫﺎي ﺳﻴﺎه و ﺳﻔﻴﺪ دﻫﻪي ﭘﻨﺠﺎه‬ ‫را ﻳﺎد آدم ﻣﻲآورد‪ .‬ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل‪ ،‬ﻣﻴﻨﻲ ژوﭘﻲ ﻛ‪‬ﺮِمرﻧﮓ ﭘﻮﺷﻴﺪه ﺑﻮد و ﺑ‪‬ﻠﻮزي ﻳﺸﻤﻲ و ﺳﺎده ﻛﻪ‬ ‫آﺳﺘﻴﻦﻫﺎش ﻧﺰدﻳﻚ ﻣ‪‬ﭻ ﺗﻮﻗﻒ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﭼﺸﻢﻫﺎش روﺷﻦ روي ﭼﺸﻢﻫﺎم ﻣﻲﺗﺎﺑﻴﺪ‪ .‬وﻗﺖ ورود‪،‬‬ ‫زودﺗﺮ از ﻣﺮد ﻫﻤﺮاﻫﺶ آﻣﺪه ﺑﻮد ﺗﻮ‪ ،‬وﻟﻲ ﺣﺎﻻ ﻣﺮد ﺟﻠﻮﺗﺮ از او ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﺬﻳﺮش ﻫﺘﻞ‬ ‫ﻣﻲرﻓﺖ‪ .‬ﺑﺎ اﺣﺘﻴﺎط ﻗﺪم ﺑﺮﻣﻲداﺷﺖ‪ .‬اﻧﮕﺎر روي ﺣﺠﻤﻲ ﺷﻴﺸﻪاي راه ﻣﻲرود و ﻣﻲﺗﺮﺳﺪ‬ ‫ﭘﺎﺷﻨﻪي ﻛﻔﺶﻫﺎش روي آن ﺗَﺮَﻛﻲ ﺑﻴﻨﺪازد‪ .‬ﺣﺘﺎ وﻗﺘﻲ ﻧﮕﺎهﻣﺎن را از روي ﻫﻢ ﺑﺮداﺷﺘﻴﻢ‪ ،‬از‬ ‫دﺳﺖ و ﭘﺎم ﺧﺒﺮ ﻧﺪاﺷﺘﻢ‪ .‬ﺣﺲﺷﺎن ﻧﻤﻲﻛﺮدم‪ .‬ﺑﺎ ﮔﻮﺷﻪي ﭼﺸﻢ ﻣﻲدﻳﺪم ﮔﻮﺷﻪي ﻟﺐاش را‬ ‫زﻳﺮ دﻧﺪان ﻣﺰه ﻣﺰه ﻣﻲﻛﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﭼﺎيام را ﻫﻮرت ﻛﺸﻴﺪم‪ .‬ﻛﻤﻲ داغ ﺑﻮد‪ .‬ﺻﺪاي ﺣﺮفزدن آنﻫﺎ را ﺑﺎ ﻣﺴﺌﻮل ﭘﺬﻳﺮش‬ ‫ﻫﺘﻞ ﻧﻤﻲﺷﻨﻴﺪم‪ .‬ﻓﺮم ﭘ‪‬ﺮ ﻛﺮدن و ﻛﻠﻴﺪ ﮔﺮﻓﺘﻦﺷﺎن ﭼﻨﺪ دﻗﻴﻘﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻃﻮل ﻧﻜﺸﻴﺪ‪ .‬ﭼﻤﺪاﻧﻲ‬ ‫ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﻣﺮد ﻛﻴﻒ‪ ‬ﺑﺰرﮔﻲ ﺑﻪ دﺳﺖ داﺷﺖ‪ .‬دﻛﻤﻪي آﺳﺎﻧﺴﻮر را ﻓﺸﺎر داد‪ .‬ﺑﺎﻗﻲﻣﺎﻧﺪهي‬

‫‪١‬‬


‫ﭼﺎيام را ﺳﺮ ﻛﺸﻴﺪم‪ .‬ﺗﻠﺦ ﺑﻮد‪ .‬ﭘﺎﻛﺖ‪ ‬ﻛﻮﭼﻚ‪ ‬ﺷﻜﺮ را ﻛﻪ ﺗﻮي ﻣﺸﺘﻢ ﻋﺮق ﻛﺮده ﺑﻮد‪ ،‬ﻛﻨﺎر‬ ‫ﻓﻨﺠﺎن اﻧﺪاﺧﺘﻢ‪.‬‬ ‫ﻣﺠﻠﻪي ﻣﺎدام ﻓﻴﮕﺎرو را از روي ﻣﻴﺰ ﺑﺮداﺷﺘﻢ‪ .‬ﺑﻲﻫﺪف ورق زدم‪ .‬ﺟﻠﻮ ﭘﺬﻳﺮش ﻫﺘﻞ‬ ‫ﻛﺴﻲ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻣﺴﺌﻮل ﭘﺬﻳﺮش ﺑﺎ ﻳﻜﻲ از ﻣﺴﺘﺨﺪمﻫﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺷﺮوع ﻛﺮدم ﺑﻪ ﺑﺎزﺳﺎزي‬ ‫ﻫﻤﺎن ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪاي ﻛﻪ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻧﮕﺎه ﻛﺮده ﺑﻮدﻳﻢ‪ .‬از ﭼﻬﺮهي او ﭼﻴﺰي ﺟﺰ ﺧﻄﻮﻃﻲ ﻣﺒﻬﻢ در‬ ‫ﻳﺎدم ﻧﻤﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻗﺪ‪ ‬ﻛﺸﻴﺪه و ﺳﻴﻨﻪﻫﺎي ﺑﺮآﻣﺪهاش ﺗﻤﺎم ﻓﻜﺮم را ﭘﺮ ﻛﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﻫﺮﭼﻪ‬ ‫ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻢ آن ﺻﻮرت را دﻗﻴﻖﺗﺮ و ﺷﻔﺎفﺗﺮ ﻛﻨﻢ‪ ،‬ﮔُﻢﺗﺮ ﻣﻲﺷﺪ و ﻣﻲﮔﺮﻳﺨﺖ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﺷﺒﺎﻫﺘﻲ‬ ‫در ذﻫﻨﻢ ﺟﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺎ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﻧﻤﻲﺷﻨﺎﺧﺘﻢ ﻳﺎ ﺑﻪ ﻳﺎد ﻧﻤﻲآوردم‪.‬‬ ‫ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ اﺗﺎق‪ .‬ﻣﺮﺗﺐ ﺑﻮدن ﺗﺨﺖ‪ ،‬اﺗﺎق را ﺗﻨﻬﺎ ﺟﻠﻮه ﻣﻲداد‪ .‬ﺟﻠﻮ آﻳﻨﻪي ﻗﺪ‪‬ي اﻳﺴﺘﺎدم‪.‬‬ ‫ﻳﻌﻨﻲ دوﺑﺎره اﻳﻦ زن را ﻣﻲﺑﻴﻨﻢ؟ ﺳﺎﻋﺖ ﻫﺸﺖ ﺑﻮد‪ .‬رﺳﺘﻮران از ﺳﺎﻋﺖ ﻫﻔﺖ ﺗﺎ ده‪ ،‬ﺷﺎم ﺳﺮو‬ ‫ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺣﺘﻤﺎً آنﻫﺎ ﺑﺮاي ﺷﺎم ﺑﻪ رﺳﺘﻮران ﻣﻲروﻧﺪ‪ .‬رﻓﺘﻢ ﻃﺒﻘﻪي اول‪ .‬ﻧﮕﺎﻫﻲ اﻧﺪاﺧﺘﻢ ﺑﻪ‬ ‫ﺳﺎﻟﻦ‪ .‬ﻧﻴﺎﻣﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬اﺻﻼً از ﻛﺠﺎ ﻣﻌﻠﻮم ﻗﺒﻼً ﻏﺬا ﻧﺨﻮرده ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ ﻧﺮوﻧﺪ ﺑﻴﺮون ﻏﺬا ﺑﺨﻮرﻧﺪ؟‬ ‫ﺳﺮ ﻣﻴﺰي ﻧﺸﺴﺘﻢ؛ ﺷﺎﻳﺪ ﭘﻴﺪاﺷﺎن ﺷﻮد‪ .‬ﭘﻴﺶﻏﺬا ﺳﻔﺎرش دادم ﺑﺎ ﺷﺮاب ﻗﺮﻣﺰ‪ .‬دﺳﺘﻤﺎل ﺳﻔﻴﺪ‬ ‫را روي ﭘﺎم ﭘﻬﻦ ﻛﺮدم‪ .‬درﺳﺖ روﺑﻪروي در ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدم ﻛﻪ اﮔﺮ آﻣﺪ ﺑﺒﻴﻨﻤﺶ‪ .‬ﺟﺮﻋﻪي اول‬ ‫دﻟﻢ را از ﺟﺎ ﻛَﻨﺪ‪ .‬ﭼﺸﻤﻢ ﺳﻴﺎﻫﻲ رﻓﺖ‪ .‬ﻗﺎﻣﺖ‪ ‬ﺑﻠﻨﺪ‪ ‬زن در ﭼﺎرﭼﻮبِ در ﻗﺎب ﺷﺪ‪ .‬ﻣﻜﺜﻲ ﻛﺮد‪.‬‬ ‫ﻣﺮد ﻫﻢ اﻳﺴﺘﺎد‪ .‬رﻓﺘﻨﺪ ﮔﻮﺷﻪي رﺳﺘﻮران‪ ،‬ﻛﻨﺎر ﭘﻨﺠﺮهي ﺗﻤﺎم ﻗﺪ‪ ‬ﻣ‪‬ﺸﺮف ﺑﻪ ﺑﺎغ‪ .‬ﻣﺮد ﭘﺸﺖ ﺑﻪ‬ ‫ﻣﻦ ﻧﺸﺴﺖ و ﻣﺎﻧﻊ دﻳﺪنام ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ ﻓﺮﻗﻲ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬اﮔﺮ زن ﻫﻢ روي آن ﺻﻨﺪﻟﻲ ﻣﻲ‬ ‫ﻧﺸﺴﺖ‪ ،‬ﺻﻮرتاش را ﻧﻤﻲدﻳﺪم‪ .‬ﺣﻀﻮرش ﺑﺮاي ﻣﻦ ﻏﻨﻴﻤﺖ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺟﺎم را دوﺑﺎره ﭘ‪‬ﺮ ﻛﺮدم‪ .‬ﻳﻚ ﮔﺮوه ﻣﻮﺳﻴﻘﻲ وارد ﺷﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﮔﻮﺷﻪاي از رﺳﺘﻮران‪ ،‬ﭘﺸﺖ ﺳﺮ‬ ‫ﻣﻦ رﻓﺘﻨﺪ‪ .‬در آﻳﻨﻪي روي ﺳﺘﻮن ﻛﻨﺎري‪ ،‬دﻳﺪم ﻣﺮدي ﭘﺸﺖ ﭘﻴﺎﻧﻮ ﻧﺸﺴﺖ و اﻧﮕﺸﺖﻫﺎش را‬ ‫روي ﻛﻼوﻳﻪ ﺳ‪‬ﺮاﻧﺪ‪ .‬زن ﺳﺮش را اﻳﻦ ﻃﺮفﺗﺮ آورد ﺗﺎ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﺻﺪا از ﻛﺠﺎ ﻣﻲآﻳﺪ‪ .‬ﻟﺒﺨﻨﺪي زد‪.‬‬ ‫ﺷﺮاب ﺧﻮشﻃﻌﻤﻲ ﺑﻮد‪.‬‬

‫‪٢‬‬


‫ﺑﺎ ﻟﻘﻤﻪﻫﺎ ﺑﺎزي ﻣﻲﻛﺮدم‪ .‬ﻧﮕﺎﻫﻢ ﭼﺴﺒﻴﺪه ﺑﻮد ﺑﻪ ﺷﻴﺸﻪي ﭘﻨﺠﺮهي ﺑﺎغ ﻛﻪ در زﻣﻴﻨﻪاي‬ ‫ﺳﺒﺰ و ﺗﻴﺮه‪ ،‬ﻧﻴﻢرخ زن را ﺑﺎزﻣﻲﺗﺎﺑﺎﻧﺪ‪ .‬ﺳﻴﮕﺎري آﺗﺶ ﻛﺮدم و ﭘﻨﻴﺮ ﺳﻔﺎرش دادم‪ .‬ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺮد‬ ‫ﺣﺮف ﻣﻲزد‪ .‬ﻣﻮﺳﻴﻘﻲ ﻣﻲﻧﻮاﺧﺖ‪ .‬ﺑﻄﺮي ﻫﻨﻮز ﺑﻪ اﻧﺪازهي ﻳﻚ ﺟﺎم‪ ،‬ﺷﺮاب داﺷﺖ‪ .‬ﻫﻤﻬﻤﻪي‬ ‫رﺳﺘﻮران ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﺑﺎﻻرﻓﺘﻦ ﺻﺪاي ﻣﻮﺳﻴﻘﻲ‪ ،‬ﻣﺮدم ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ ﺣﺮف ﻣﻲزدﻧﺪ ﺗﺎ ﺻﺪاي‬ ‫ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ را ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ‪ .‬ﻫﻤﺎن ﻧﮕﺎه اول را ﻣﻲﺟﺴﺘﻢ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺟﺎﻳﻲ ﻧﻤﻲرﺳﻴﺪ‪ .‬ﻳﻜﻲ دو ﺑﺎر دﻳﮕﺮ ﻫﻢ‬ ‫اﻳﻦ ﮔﺮه در ﭼﺸﻢ ﻣﻦ ﺧﻮرده ﺑﻮد‪ .‬ﻣﻦ ﭘﻴﺸﺘﺮﻫﺎ ﻫﻢ او را دﻳﺪه ﺑﻮدم‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﮕﺎه آن روز ﺻﺒﺢ زود‬ ‫ﻗﻢ ﻳﻚ ﭼﻴﺰ دﻳﮕﺮ ﺑﻮد‪ .‬آﻓﺘﺎب ﻫﻨﻮز از ﺳﺮ ﺷﺎﺧﻪي درﺧﺖﻫﺎي اﻧﺎرِ ﺧﺎﻧﻪ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻧﻴﺎﻣﺪه ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺧﻨﻜﻲِ ﺳﺤﺮ روي آﺟﺮﻧﻈﺎﻣﻲﻫﺎي ﺣﻴﺎط ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎ ﻣﺎدر و ﺑﺮادر و ﺧﻮاﻫﺮش ﺟﻠﻮ درِ ﺧﺎﻧﻪ‬ ‫اﻳﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ و داﺷﺘﻨﺪ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﻲ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺧﺎﻧﻪي ﻣﺎ ﺗﻪ‪ ‬ﻳﻚ ﻛﻮﭼﻪي ﺑ‪‬ﻦﺑﺴﺖ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎ ﻫﺰار‬ ‫ﻣﺘﺮ ﻣﺴﺎﺣﺖ‪ ،‬دري ﻛﻮﭼﻚ داﺷﺖ‪.‬‬ ‫از اﺻﻔﻬﺎن آﻣﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﺗﺎ ﭼﻨﺪ روزي ﻣﻴﻬﻤﺎن ﻣﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬دﻳﺪن او در ﻣﻴﺎن زنﻫﺎ آﺳﺎن‬ ‫ﻧﺒﻮد‪ .‬اﺗﺎق و ﺳﻔﺮهي زنﻫﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺟﺪا ﺑﻮد‪ .‬ﭘﺴﺮ ﺳﻴﺰده ﺳﺎﻟﻪاي ﻣﺜﻞ ﻣﻦ‪ ،‬ﺑﻪ ﻗﻮل ﭘﺪرم‪ ،‬اﻫﻞ‬ ‫ﺗﻤﻴﺰ ﺑﻪ ﺣﺴﺎب ﻣﻲآﻣﺪ؛ در ﺟﻤﻊ زنﻫﺎ ﺟﺎش ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻣﻦ ﻛﻨﺞﻛﺎو ﺑﻮدم ﺑﺒﻴﻨﻢ در آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ و‬ ‫اﺗﺎﻗﻲ ﻛﻪ زنﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬ﭼﻪ ﻣﻲﮔﺬرد‪ .‬ﻣﻮﻗﻊ ﭘﻬﻦ ﻛﺮدن ﺳﻔﺮه ﻳﺎ ﺑﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪي ﻛﻤﻚ ﻛﺮدن ﺑﻪ‬ ‫ﻣﺎدرم ﺑﻪ ﺟﻤﻊ زنﻫﺎ ﺳ‪‬ﺮَﻛﻲ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪم و دﻳﺪي ﻣﻲزدم‪ .‬ﭼﻨﺪ ﺑﺎر در ﺷﻠﻮﻏﻲ و از زﻳﺮ ﭼﺸﻢ‬ ‫دﻳﺪه ﺑﻮدماش‪ .‬ﭼﺎدر ﺳﻴﺎه‪ ،‬ﺣﺎﺷﻴﻪي ﺻﻮرﺗﺶ را ﻫﻢ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دﻳﻮار ﻣﺎﻳﻞ ﺑﻮد و‬ ‫ﻣﻦ ﭼﻴﺰي ﺷﺒﻴﻪ ﻧﻴﻢرخ او را ﻣﻲدﻳﺪم‪ .‬ﺑﺮﮔﺸﺖ‪ .‬ﭼﺸﻢﻫﺎش‪ ،‬ﻛﺸﻴﺪه و درﺷﺖ‪ ،‬در دﻟﻢ ﭼﺮﺧﻴﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﮋهﻫﺎش ﭼﻨﮓ اﻧﺪاﺧﺖ روي ﺳﻴﻨﻪام‪ .‬ﭘﺎﻫﺎم ﻓﺮورﻳﺨﺖ‪ .‬رﻓﺘﻨﺪ‪ .‬رﻓﺖ و ﻳﻚ ﺟﻔﺖ ﭼﺸﻢ ﺟﺎﻣﺎﻧﺪ‬ ‫روي ﭼﺸﻢﻫﺎم و ﺟﺎ را ﺑﺮاي ﭼﺸﻢﻫﺎي ﺧﻮدم ﺗﻨﮓ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬زود ﭘﺮﻳﺪم ﺗﻮي اﺗﺎق‪ .‬ﭘﺘﻮ را‬ ‫ﻛﺸﻴﺪم روي ﺻﻮرﺗﻢ‪ .‬ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻢ اﻳﻦ ﺗﺼﻮﻳﺮ را روي ﺗﺎرﻳﻜﻲ ﺣﻚ ﻛﻨﻢ‪ .‬ﺳﺮم ﻣﻮج ﻣﻲﺧﻮرد‪.‬‬ ‫ﺗﻤﺎم روز ﺗﻼش ﻛﺮدم از ﻫﻤﻪ دور ﺑﺎﺷﻢ ﺗﺎ ﻛﺴﻲ ﻣﺮا ﭘﻲِ ﻛﺎري ﻧﻔﺮﺳﺘﺪ؛ ﺧﻮدم ﺑﺎﺷﻢ؛ ﺗﻨﻬﺎ‪ .‬روزِ‬ ‫آن روز ﺗﻤﺎم ﻧﻤﻲﺷﺪ؛ ﺷﺐاش ﻫﻢ‪ .‬ﺑﺎد ﺗﻮي ﺣﻴﺎط ﻫﻮ ﻫﻮ ﻣﻲزد‪ .‬از ﮔﻮﺷﻪي ﭘﺘﻮ ﺗﻮي ﺗﻨﻢ‬ ‫ﻣﻲﺧﺰﻳﺪ‪ .‬ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ ﻛﻪ ﺧﻮاﺳﺖ دوﺑﺎره رو ﺑﮕﻴﺮد‪ ،‬ﻣﻮﻫﺎي ﺟﻠﻮ ﺳﺮش را دﻳﺪم‪ .‬ﻣﺸﻜﻲ ﻧﺒﻮد‪.‬‬ ‫ﮔﻮﻧﻪﻫﺎش ﺳﻔﻴﺪ ﺑﻮد‪ .‬ﻳﻚ آن ﭘﻠﻚزدناش‪ ،‬ﻣﺪام در ذﻫﻨﻢ ﺗﻜﺮار ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﻣﺜﻞ ﺗﺼﻮﻳﺮ‬ ‫آﻫﺴﺘﻪي ﻓﻴﻠﻢ‪ ،‬ﻣﮋهﻫﺎش آرام روي ﻫﻢ ﻣﻲﻧﺸﺴﺖ‪ .‬ﺑﺎد ﻣﻲآﻣﺪ‪ .‬ﺻﺪاي ﺑﻪ ﻫﻢ ﺧﻮردن درِ ﭼﻨﺪ‬ ‫ﭘﻨﺠﺮه‪ ،‬ﺗﻦ درﺧﺘﺎن را دﻳﻮاﻧﻪ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﭘﻠﻚﻫﺎ از ﻫﻢ ﺑﺎز ﺷﺪ‪ .‬ﭘﺪرم روي ﺳﺠﺎده ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫‪٣‬‬


‫ﻧﮕﺎﻫﻲ ﻛﺮد و ﻟﺒﺨﻨﺪي زد‪ .‬ذﻛﺮش را ﺑﺮﻳﺪ‪ .‬ﻓﺆاد ﺟﺎن! اﻳﻦ ﻓﺆادﺟﺎنِ اول ﺻﺒﺢ آﺷﻨﺎ ﺑﻮد‪ .‬زود‬ ‫رﻓﺘﻢ وﺿﻮ ﮔﺮﻓﺘﻢ‪.‬‬ ‫ﻧﻤﺎزم ﻛﻪ ﺗﻤﺎم ﺷﺪ‪ ،‬ﭘﺪرم را دﻳﺪم در رﺧﺘﺨﻮاﺑﺶ دراز ﻛﺸﻴﺪه و دﺳﺖاش را روي‬ ‫ﭘﻴﺸﺎﻧﻲ ﻃﺎق ﺑﺴﺘﻪ‪ .‬اﮔﺮ ﺑﺨﻮاﻫﻴﺪ ﻣﻲروم از ﭘﺴﺮ ﺣﺎج ﻋﺒﺪاﷲ ﺷﻴﺮ ﻣﻲﺧﺮم‪ .‬ﺳﺮش را ﺗﻜﺎﻧﻲ‬ ‫داد‪ .‬از ﺗﻮي ﺟﻴﺐام ﭘﻮل ﺑﺮدار‪ .‬ﻣﻲداﻧﺴﺘﻢ ﻛﻪ ﻧﺎن ﻫﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮕﻴﺮم‪ .‬ﭼﺮا آنﻗ���ر زود از ﺧﻮاب‬ ‫ﺑﻴﺪار ﺷﺪه ﺑﻮدم؟ ﭼﺮا ﺑﻪ ﻛﻠﻪام زده ﺑﻮد‪ ،‬ﺷﻴﺮ ﺑﺨﺮم‪ ،‬ﺑﺎ وﺟﻮد آنﻛﻪ از ﻫﺮ ﭼﻪ ﺻﻒ ﺑﻴﺰار ﺑﻮدم؟‬ ‫ﺻﺒﺢﻫﺎ ﻣﻌﻤﻮﻻً ﺳﺨﺖ از ﺧﻮاب ﺑﻴﺪار ﻣﻲﺷﺪم‪ .‬اوﻟﻴﻦ ﻛﻠﻤﻪاي ﻛﻪ ﺑﻪ ﮔﻮش ﻣﻲﺧﻮرد »ﻧﻤﺎز«‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬از ﺑﻴﺪار ﺷﺪن زورﻛﻲ ﺑﺪم ﻣﻲآﻣﺪ‪ .‬دردي ﺳﺮم را ﺳﻨﮕﻴﻦ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺧﻮاﺑﻴﺪنِ ﺳﺤﺮﮔﺎﻫﻲ‬ ‫ﺣﺴﺮﺗﻲ ﺑﻮد‪ .‬ﻓﻘﻂ اﮔﺮ ﻛﺴﻲ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﻣﻲﺷﺪ ﺑﻪ اﻧﺪازهي ﺧﻮاب ﺧﻮاﺑﻴﺪ‪.‬‬ ‫آن روز ﺧﻮدم زود ﺑﻴﺪار ﺷﺪه ﺑﻮدم‪ .‬ﺷﺐاش ﻫﻢ ﭘﻠﻚﻫﺎم ﺑﻪ ﺳﺨﺘﻲ ﺳﻨﮕﻴﻦ ﻣﻲﺷﺪ‪.‬‬ ‫اﺣﺴﺎس ﻣﻲﻛﺮدم ﺳﺮم ﺗﺮﮔﻮﻧﻪ ﺷﺪه از ﺑﺎران‪ .‬ﺳﻮار دوﭼﺮﺧﻪام ﺷﺪم و ﺳﻄﻞِ ﺧﺎﻟﻲ ﺷﻴﺮ را ﺑﻪ‬ ‫ﻓﺮﻣﺎن آوﻳﺰان ﻛﺮدم‪ .‬دوﭼﺮﺧﻪ ﻳﺎﻣﺎﻫﺎ ﺑﻴﺴﺖ و ﻫﺸﺖ ﺑﻮد‪ .‬وﻗﺘﻲ روي زﻳﻦ ﻣﻲﻧﺸﺴﺘﻢ‪ ،‬ﭘﺎم ﺑﻪ‬ ‫زﻣﻴﻦ ﻧﻤﻲرﺳﻴﺪ‪ .‬ﺗﻨﺪ رﻛﺎب زدم‪ .‬ﻛﻮﭼﻪ ﺧﻠﻮت ﺑﻮد و آﺳﻤﺎن ﻫﻨﻮز ﻛﺎﻣﻼً ﻫﻢ رﻧﮓ‪ ‬روز ﻧﺸﺪه‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬ﭼﺸﻢﻫﺎي زﻫﺮا در ذﻫﻨﻢ ﻣﻲدرﺧﺸﻴﺪ‪ .‬ﻣﻴﺎن زﻣﻴﻦ و آﺳﻤﺎن ﺑﻮدم‪ .‬ﺳﺮﻋﺖام را ﺑﻴﺸﺘﺮ‬ ‫ﻛﺮدم‪ .‬دﺳﺘﻢ را از روي ﻓﺮﻣﺎن ﺑﺮداﺷﺘﻢ‪ .‬ﺣﺲ ﭘﺮواز روي ﺷﺎﻧﻪﻫﺎ و دﺳﺖﻫﺎم اوج ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﻣﻦ‬ ‫ﺑﺮاي آن ﭼﺸﻢﻫﺎ ﭘﺎ ﻣﻲزدم‪ .‬ﺑﭽﻪ ﺣﻮاﺳﺖ ﻛﺠﺎﺳﺖ؟‬ ‫ﺻﺪاي ﻧﺎﺷﺘﺎ و ﻧﺨﺮاﺷﻴﺪهي ﭘﺴﺮ ﺣﺎج ﻋﺒﺪاﷲ‪ ،‬ﺟﻠﻮ آن ﻫﻤﻪ ﺟﻤﻌﻴﺖ‪ ،‬آب ﻳﺦ رﻳﺨﺖ‬ ‫روي ﺳﺮ ﺗﺎ ﭘﺎم‪ .‬ﭼﻨﺪ ﺷﺐ ﭘﻴﺶ ﻫﻢ ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮري ﺳﺮدم ﺷﺪ ﺗﻮي رﺧﺘﺨﻮاب‪ .‬در ﺣﺮم اﻣﺎم‬ ‫رﺿﺎ در ﻳﻜﻲ از رواقﻫﺎي ﻛﻮﭼﻚ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدم‪ .‬ﺳﻪ ﻃﺮف رواق‪ ،‬دﻳﻮار ﺑﻮد‪ .‬دور ﺗﺎ دور دﻳﻮارﻫﺎ‬ ‫ﻃﻼ و آﻳﻨﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺮدم ﻫﺮ ﭼﻪ را ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ ﺑﻪ در و دﻳﻮار ﺣﺮم آوﻳﺨﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬در ازدﺣﺎم زاﺋﺮان و‬ ‫ﻫﻤﻬﻤﻪي دﻋﺎ و زﻳﺎرت‪ ،‬ﺗﻜﻴﻪ دادم ﺑﻪ دﻳﻮار‪ .‬ﭘﺎﻫﺎ را ﺗﻮي ﺷﻜﻢام ﻓﺮوﺑﺮدم‪ .‬ﺗﻠﻮﻳﺰﻳﻮن ﺗﺼﺎوﻳﺮي‬ ‫را ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﻢ ﻧﺸﺎن ﻣﻲداد؛ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪي ﻓﻮﺗﺒﺎل‪ ،‬ﻓﻴﻠﻢﻫﺎي ﺳﻴﻨﻤﺎﻳﻲ و ﺑﺮﻧﺎﻣﻪي ﻛﻮدك‪ .‬ﻛﻨﺎر‬ ‫ﻣﻦ ﺳﻴﺪي ﭼﻬﺎرﺷﺎﻧﻪ ﻧﺸﺴﺖ‪ .‬ﻋﺒﺎﻳﻲ ﺳﻴﺎه و ﻗﺒﺎﻳﻲ رﻧﮓ‪ ‬ﺧﺎﻛﺴﺘﺮِ ﺗﻴﺮه ﺑﻪ ﺗﻦ داﺷﺖ؛ ﺑﺎ‬ ‫ﻋﻤﺎﻣﻪاي ﺑﺰرگ و رﻳﺸﻲ ﺟﻮﮔﻨﺪﻣﻲ و ﺑﻠﻨﺪ‪ .‬ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪.‬‬

‫‪٤‬‬


‫وﻗﺘﻲ ﺑﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻨﺶ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺗﻨﻪ زد و ﻣﺮا در ﺟﺎم ﺗﻜﺎن داد‪ ،‬دﻳﺪم دو ﻛﻠﺖ ﻗﺪﻳﻤﻲ ﻟﻮﻟﻪ دراز‬ ‫ﺑﻪ ﻛﻤﺮﺑﻨﺪش آوﻳﺰان اﺳﺖ‪ .‬ﻛﻠﺖ اول ﺑﻪ ﻛﻤﺮش ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪه و ﻛﻠﺖ دوم ﺑﻪ ﻛﻠﺖ اول‪ .‬رﻓﺖ‪.‬‬ ‫رواق ﻛﻤﻲ ﺧﻠﻮتﺗﺮ ﺷﺪ‪ .‬ﺗﻠﻮﻳﺰﻳﻮن ﺑﺮﻓﻚ ﻧﺸﺎن ﻣﻲداد‪ .‬ﻣﻮﺳﻴﻘﻲ ﺣﺎﻟﺘﻲ ﻳﻚﻧﻮاﺧﺖ ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬ ‫ﺷﺮابِ ﻧﻴﻤﻪي ﺟﺎم را ﺳﺮﻛﺸﻴﺪم‪ .‬ﻣﺮد داﺷﺖ ﺻﻮرت ﺣﺴﺎبِ ﻏﺬا را اﻣﻀﺎ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬زن از ﺟﺎ‬ ‫ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﻛﻴﻒ دﺳﺘﻲاش را روي ﺷﺎﻧﻪ اﻧﺪاﺧﺖ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در راه اﻓﺘﺎد‪ .‬راﺳﺘﻲ ﭼﻨﺪ ﺳﺎلاش‬ ‫ﺑﻮد؟‬ ‫ﻫﻴﭻ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﻓﻜﺮ ﻧﻜﺮده ﺑﻮدم‪ .‬ﻓﻘﻂ ﻧﻴﻢرخاش را ﻣﻲ دﻳﺪم‪ .‬ﺷﺒﻴﻪ ﻳﻚ رﻗﺎص‬ ‫ﺑﺎﻟﻪ ﻧﺮم و آرام راه ﻣﻲرﻓﺖ‪ .‬وﻗﺎرِ راه رﻓﺘﻦاش از ﺳﻦ ﻧﺒﻮد‪ ،‬از ﺳﺒﻜﻲ ﺑﻮد؛ اﻳﻦ ﻗﺪر ﺳﺒﻚ ﻛﻪ‬ ‫ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻲﺗﺮﺳﻴﺪ ﺗﻨﺪ و ﭼﺎﺑﻚ ﻗﺪم ﺑﺮدارد‪ .‬ﺣﺎﻻ از ﭘﺸﺖ‪ ‬ﺳﺮ‪ ،‬ﻛﺘﻒﻫﺎش را ﻣﻲدﻳﺪم و ﮔﺮدﻧﺶ‬ ‫را‪ .‬روﺷﻨﻲ ﭘﻮﺳﺖاش ﻫﻤﻪي ﭼﺸﻢام را ﮔﺮﻓﺖ؛ ﻣﺜﻞ ﭘﺮدهاي ﺻﻮرﺗﻲ ﻛﻪ روي آﻳﻨﻪ اﻧﺪاﺧﺘﻪ‬ ‫ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬ﻣﻦ ﺧﻮدم را در آن آﻳﻨﻪ ﻣﻲدﻳﺪم ﻛﻪ از دور ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﭘﻴﺮﻫﻦ‪ ،‬ﻫﻨﺪﺳﻪي ﺗﻦاش را ﺑﺎ‬ ‫دﻗﺖ ﻧﺸﺎن ﻣﻲداد‪ .‬ﻋﺮض ﻛﻤﺮ از ﺑﺎﻻ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻛﻤﺘﺮ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﻧﺰدﻳﻚ ﺑﺎﺳﻦ ﻛﻪ ﻣﻲرﺳﻴﺪ‬ ‫ﺑﺎز ﺧﻴﻠﻲ ﻣﻼﻳﻢ ﭘﻬﻨﺎ ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﭘﺎﻫﺎ ﻛﺸﻴﺪه ﺑﻮد؛ ﻧﻪ ﭼﺎق و ﻧﻪ ﻻﻏﺮ‪ .‬ﻋﻄﺮ ﻋﺠﻴﺒﻲ دﻣﺎﻏﻢ را ﭘﺮ‬ ‫ﻛﺮد‪ .‬ﺣﺘﻤﺎً ﻣﺎل آن زن ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻪ اﻧﺪازهاي ﺑﻮد ﻛﻪ اﻧﺘﻘﺎل ﺑﻮي او را ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﺎﻣﻤﻜﻦ‬ ‫ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬اﻃﺮاﻓﻢ ﻫﻢ ﻛﺴﻲ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺑﻮي ﻋﻄﺮي زﻧﺎﻧﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎر اول ﻧﺒﻮد ﻛﻪ اﻳﻦ ﻋﻄﺮ را اﺳﺘﺸﻤﺎم‬ ‫ﻣﻲ ﻛﺮدم‪ .‬رﺧﻮﺗﻲ ﺑﺪنام را ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﻣﻄﺐ دﻛﺘﺮ ﺳﻬﺮاب ﺻﺪر از اﻳﻦ ﺑﻮ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭘ‪‬ﺮ ﺑﻮد‪ .‬ﮔﺎﻫﻲ‬ ‫ﺗﺎ وارد ﺧﻴﺎﺑﺎن ﻓﺮﺻﺖ ﺷﻴﺮازي ﻣﻲﺷﺪم‪ ،‬ﺣﺲ ﻣﻲﻛﺮدم اﻳﻦ ﻋﻄﺮ ﭘﺸﺖ ﭘﺮّهﻫﺎي ﺑﻴﻨﻲام دارد‬ ‫ﺑﺨﺎر ﻣﻲﻛﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺷﺎﻧﺰده ﺳﺎل داﺷﺘﻢ‪ .‬ﺳﺮدردي ﻣﺰﻣﻦ اﻣﺎنام را ﺑﺮﻳﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻛﺴﻲ ﻣﺤﻞ ﻧﻤﻲﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬اﻳﻦ‬ ‫ﺳﺮدرد از ﻳﺎزده ﺳﺎﻟﮕﻲ ﺳﺮاغام آﻣﺪه ﺑﻮد؛ درﺳﺖ از وﻗﺘﻲ رﻓﺘﻢ ﺣﻮزه‪ .‬ﻣﺎدرم ﮔﻔﺖ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ آن‬ ‫ﻛﺘﺎبﻫﺎﻳﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻧﻢ‪ .‬ﻣﻨﻈﻮرش ﻫﻤﺎن ﭼﺎپ ﺳﻨﮕﻲﻫﺎﻳﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﺎ دﺳﺖ ﻣﻲﻧﻮﺷﺘﻨﺪ‬ ‫و ﺑﻴﺶ از ﻣﺘﻦ‪ ،‬اﻃﺮاف آن ﭘﺮ ﺑﻮد از ﺣﺎﺷﻴﻪ؛ از راﺳﺖ ﺑﻪ ﭼﭗ‪ ،‬از ﺑﺎﻻ ﺑﻪ ﭘﺎﻳﻴﻦ و در ﺧﻄﻮﻃﻲ‬ ‫ﻣﻨﺤﻨﻲ؛ درﺳﺖ ﻣﺜﻞ ﮔﻨﺒﺪ و ﻣﻨﺎره‪ .‬اﻳﻦ ﺟﺪا از ﺣﺎﺷﻴﻪﻫﺎﻳﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺧﻮد‪ ‬ﻃﻠﺒﻪﻫﺎ‪ ،‬از ﺟﻤﻠﻪ‬ ‫ﺧﻮدم‪ ،‬ﻛﻨﺎر ﻛﺘﺎب ﻣﻲﻧﻮﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺣﺎﺷﻴﻪﻫﺎ ﻣﻬﻢ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻧﺸﺎﻧﻪي زﺣﻤﺖ ﺧﻮاﻧﻨﺪه ﺑﺮاي ﻓﻬﻤﻴﺪن‬ ‫ﻣﺘﻦ ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﻋﻼﻣﺖ ﺗﻔﻜﺮ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺣﺘﺎ ﺑﻪ ﻣﺘﻦ آﺑﺮو ﻣﻲدادﻧﺪ‪ .‬واﻗﻌﺎً ﺑﻲﻋﻘﻠﻲ! ﻣﻦ ﺳﻲ ﺳﺎل‬ ‫‪٥‬‬


‫اﺳﺖ اﻳﻦ ﻛﺘﺎبﻫﺎ را ﻣﻲﺧﻮاﻧﻢ‪ .‬ﭘﺲ ﭼﺮا ﺳﺮم درد ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ؟ ﮔﻮﺷﻪي راﺳﺖ دﻫﺎن ﭘﺪرم ﻛﺞ‬ ‫ﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﻫﺮ وﻗﺖ ﻋﺼﺒﺎﻧﻲ ﻣﻲﺷﺪ ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻜﻞ را ﭘﻴﺪا ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬وﻗﺘﻲ ﺑﺮاي اﺻﻼح رﻳﺶاش‬ ‫آﻳﻨﻪ را از روي ﺗﺎﻗﭽﻪ زﻣﻴﻦ ﻣﻲﮔﺬاﺷﺖ‪ ،‬ﮔﻮﺷﻪي راﺳﺖ دﻫﺎناش را در آﻳﻨﻪ ﻛﺞ ﻣﻲدﻳﺪم؛ ﺣﺘﺎ‬ ‫وﻗﺘﻲ ﻋﺼﺒﺎﻧﻲ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺑﺮﻣﻲﮔﺸﺘﻢ و ﺑﺎ دﻟﻬﺮه ﺑﻪ ﺻﻮرتاش ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﺮدم‪ .‬ﻣﻲدﻳﺪم دﻫﺎناش‬ ‫ﻫﻴﭻ ﻋﻴﺐ و اﻳﺮادي ﻧﺪارد‪ .‬ﻫﻴﭻ ﻋﻴﺐ و اﻳﺮادي ﻧﺪارد؟ ﭘﺪرم ز‪‬ل زده ﺑﻮد ﺑﻪ دﻛﺘﺮ ﺣﺎﺟﻴﺎن ﻛﻪ‬ ‫زﻳﺮ ﻛﺎﺳﻪي زاﻧﻮم ﭼﻜﺶ ﻣﻲزد‪ .‬ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻣﺘﺨﺼﺺ ﻣﻐﺰ و اﻋﺼﺎب ﻗﻢ اﺳﺖ‪ .‬اول‬ ‫ﺧﻴﺎﺑﺎن ﺻﻔﺎﻳﻴﻪ ﻣﻄﺐ داﺷﺖ‪ .‬دﻛﺘﺮﻫﺎي ﻗﻢ ﭼﻴﺰي ﺣﺎﻟﻲﺷﺎن ﻧﻤﻲﺷﻮد‪ .‬ﭘﺪرم ﺗﻨﺪ ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺑﻪ‬ ‫ﻣﺎدرم ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪ .‬دﻛﺘﺮﻫﺎي ﺟﺎﻫﺎي دﻳﮕﺮ ﻣﮕﺮ ﺳﺮﺷﺎن ﻣﻲﺷﻮد؟ دﻛﺘﺮﻫﺎي دﻳﮕﺮ ﻗﺮص ﻣﻴﮕﺮن‬ ‫ﺗﺠﻮﻳﺰ ﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻫﻴﭻ ﻛﺪام ﻓﺎﻳﺪه ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬‬ ‫در روزﻧﺎﻣﻪ اﻃﻼﻋﺎت ﻳﻚ آﮔﻬﻲ دﻳﺪم؛ آدرس دﻛﺘﺮ ﺳﻬﺮاب ﺻﺪر‪ ،‬ﻣﺘﺨﺼﺺ ﻣﻐﺰ و‬ ‫اﻋﺼﺎﺑﻲ ﻛﻪ ﺗﺎزﮔﻲ از اﻣﺮﻳﻜﺎ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ‪ .‬ﺑﻬﺎﻧﻪي ﺧﻮﺑﻲ ﺑﻮد ﺑﺮاي ﺗﻬﺮان رﻓﺘﻦ‪ .‬ﻗﻢ ﺑﻪ دﻧﻴﺎ آﻣﺪه‬ ‫ﺑﻮدم‪ ،‬وﻟﻲ ﺗﺎزﮔﻲﻫﺎ دﻟﻢ در اﻳﻦ ﺷﻬﺮ ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﺰرگﺗﺮ ﻣﻲﺷﺪم‪ ،‬ﺧﻴﺎﺑﺎنﻫﺎ ﻛﻮﭼﻚﺗﺮ‬ ‫و ﻛﻮﭼﻪﻫﺎ ﻛﻬﻨﻪﺗﺮ ﺑﻪ ﻧﻈﺮم ﻣﻲآﻣﺪﻧﺪ‪ .‬از ﻛﺘﺎبﺧﺎﻧﻪي ﻣﺮﻋﺸﻲ ﻧﺠﻔﻲ ﺑﺮﻣﻲﮔﺸﺘﻢ ﺧﺎﻧﻪ‪.‬‬ ‫ﻳﻚﺑﺎره دﻳﺪم اﻳﻦ ﻣﻐﺎزهﻫﺎ ﭼﻪ دﺧﻤﻪﻫﺎي ﭘ‪‬ﺮﮔﺮد و ﻏﺒﺎري ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺟﻨﺲﻫﺎﺷﺎن را ﻫﺰار ﺳﺎل‬ ‫اﺳﺖ ﻧﻔﺮوﺧﺘﻪاﻧﺪ‪ .‬ﺧﻴﺎﺑﺎن‪ ،‬ﺷﻴﺎر ﺧﺎﻛﻲ ﮔﻮﺷﻪي دﻳﻮار زﻳﺮزﻣﻴﻦﻣﺎن ﺷﺪ‪ .‬ﺑﻌﻀﻲ وﻗﺖﻫﺎ ﻋﺒﻮر‬ ‫ﻃﻮﻻﻧﻲ و ﻣﻜﺮر ﻣﻮرﭼﻪﻫﺎ را ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﺮدم‪ .‬از ﻻﻧﻪ ﻣﻲآﻣﺪﻧﺪ و ﺑﻪ ﻻﻧﻪ ﺑﺮﻣﻲﮔﺸﺘﻨﺪ‪ .‬زنﻫﺎ‬ ‫ﻫﻤﻪ در ﭘﺎرﭼﻪﻫﺎي ﺳﻴﺎه ﭘﻮﺷﻴﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺧﻴﻠﻲ دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻣﻲدادم ﻛﺪام ﻳﻚ از‬ ‫ﻣﻮرﭼﻪﻫﺎ ﻣﺎدهاﻧﺪ و ﻛﺪام ﻧﺮ‪.‬‬ ‫ﭼﻬﺮهي ﻣﺮدﻫﺎ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻣﻮرﭼﻪﻫﺎي ﺳﺒﺰ را ﺟﺪا ﻣﻲﻛﺮدم‪ .‬از ﻣﺴﻴﺮ ﻣﻌﻤﻮﻟﻲ ﺑﻴﺮون‬ ‫ﻣﻲﺑﺮدمﺷﺎن ﺗﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﻠﻮ ﻣﻦ راه ﺑﺮوﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺒﻴﻨﻢﺷﺎن‪ .‬ﻫﻤﻪ ﭘﻮﺷﻴﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻃﻠﺒﻪﻫﺎ ﻏﻴﺮ از‬ ‫ﻟﺒﺎس ﻋﺎدي ﻛﻪ ﻟﺒﺎس ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﻗﺒﺎﻳﻲ داﺷﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻳﻚ ﺑﺎر‪-‬و‪-‬ﻧﻴﻢ دور ﺑﺪن ﻣﻲﭘﻴﭽﻴﺪ‪.‬‬ ‫ﺷﺎﻧﻪﻫﺎﺷﺎن زﻳﺮ ﺗﻜﻪ ﺗﻜﻪﻫﺎي ﺳﻮﺳﻚ ﻣﺮدهاي ﺧﻢ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬روﻳﺶ ﻫﻢ ﻋﺒﺎﻳﻲ ﻣﻲاﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ‬ ‫ﻛﻪ در ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻲﺷﺪ ﺳﻪ ﺑﺎر دور ﻫﻴﻜﻞ آدم ﺑﮕﺮدد‪ .‬روي ﺳﺮﺷﺎن ﻫﻢ ﻋﻤﺎﻣﻪ ﻣﻲﺑﺴﺘﻨﺪ ﺳﻴﺎه‬

‫‪٦‬‬


‫ﻳﺎ ﺳﻔﻴﺪ‪ ،‬دﺳﺖ ﻛﻢ ﭘﻨﺞ ﻣﺘﺮ‪ .‬ﺗﻤﺎم راهﺷﺎن ﭘﻨﺞ ﺳﺎﻧﺖ ﻧﻤﻲﺷﺪ‪ .‬ﻣﻲرﻓﺘﻨﺪ و ﻣﻲآﻣﺪﻧﺪ‪ .‬ﮔﺎﻫﻲ ﺣﺘﺎ‬ ‫ﭼﻴﺰي ﻫﻢ ﻫﻤﺮاه ﺧﻮد ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ؛ ﻧﻪ ﭘﺎي ﺳﻮﺳﻜﻲ و ﻧﻪ ﺳﺮش را‪ .‬ﻋﺎدت داﺷﺘﻨﺪ اﻳﻦ راه را ﻃﻲ‬ ‫ﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﺳﻌﻲ ﻣﻲﻛﺮدم ﺑﻔﻬﻤﻢ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ و ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻣﻲﮔﻴﺮﻧﺪ ﻳﺎ اﺻﻼً آﻳﺎ ﻓﻜﺮ‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ؟ ﭼﻴﺰي دﺳﺘﮕﻴﺮم ﻧﻤﻲﺷﺪ‪ .‬ﺟﺎيام را ﺗﻐﻴﻴﺮ دادم‪ .‬ﺳﻤﺖ دﻳﮕﺮِ ﻻﻧﻪ دراز ﻛﺸﻴﺪم‪.‬‬ ‫دﺳﺖﻫﺎم را زﻳﺮ ﭼﺎﻧﻪ ﻗﻔﻞ ﻛﺮدم‪ .‬ﻓﺮﻗﻲ ﺑﻪ ﺣﺎلﺷﺎن ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﺑﺎز ﻣﻲرﻓﺘﻨﺪ و ﻣﻲآﻣﺪﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﻲرﻓﺘﻢ و ﻣﻲآﻣﺪم‪.‬‬ ‫ﺳﺎلﻫﺎ ﺑﻮد ﻣﺴﻴﺮ ﺧﺎﻧﻪ ﺗﺎ ﺣﺮم ﺣﻀﺮت ﻣﻌﺼﻮﻣﻪ ﻳﺎ ﻣﺪرﺳﻪي ﻓﻴﻀﻴﻪ را ﻛﻪ دﻳﻮار ﺑﻪ‬ ‫دﻳﻮار ﺣﺮم ﺑﻮد‪ ،‬ﻃﻲ ﻣﻲﻛﺮدم‪ .‬در رﻓﺖ و ﺑﺮﮔﺸﺖ‪ ‬ﺻﺒﺢ و ﺑﻌﺪ از ﻇﻬﺮ‪ ،‬ﭼﻬﺎر ﺑﺎر ﻫﻤﺎن آدمﻫﺎ را‬ ‫ﻣﻲدﻳﺪم‪ .‬دﻳﮕﺮ ﺻﻮرت آدمﻫﺎ ﺗﻔﺎوﺗﻲ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﺣﺲ ﻛﺮدم ﺷﺎﻳﺪ ﻳﻚ ﭼﻴﺰ ﻣﻬﻢ ﻓﺮاﻣﻮش‬ ‫ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﻣﻲﺷﻤﺮدمﺷﺎن‪ .‬اول ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮدم راﺣﺖ اﺳﺖ‪ .‬راﺣﺖ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻫﻤﻪي ﻣﻮرﭼﻪﻫﺎ‬ ‫ﺷﻜﻞ ﻫﻢ ﺑﻮدﻧﺪ و ﻣﻌﻠﻮم ﻧﺒﻮد ﻛﺪامﺷﺎن ﺑﻪ ﻻﻧﻪ رﻓﺘﻪ و ﻛﺪام ﻳﻜﻲ ﺑﻴﺮون آﻣﺪه‪.‬‬ ‫ﺑﺎد ﺗﻨﺪي ﭘﻴﭽﻴﺪ ﺗﻮي زﻳﺮزﻣﻴﻦ‪ .‬رﻧﮓ ﻏﺒﺎر ﻫﻤﻪي ﺧﻴﺎﺑﺎن را ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﭼﺸﻢﻫﺎم ﻣﺜﻞ‬ ‫ﺷﻤﻌﻲ ﻧﺎﺗﻮان ﺗﺎرﻳﻚ ﺷﺪ‪ .‬ﻻﻳﻪي ﺿﺨﻴﻢ ﺧﺎك‪ ،‬آﺳﻔﺎﻟﺖ ﺧﻴﺎﺑﺎن آﺳﺘﺎﻧﻪ را ﭘﻮﺷﺎﻧﺪ‪ .‬ﺧﺎك ر‪‬س‬ ‫از دورﺗﺮﻳﻦ ﻧﻘﻄﻪي ﻛﻮﻳﺮ ﭘﺎ ﻣﻲﺷﺪ و ﺟﻠﻮ ﭼﺸﻢ آدم ﻣﻲﻧﺸﺴﺖ‪ .‬ﺳﺮ ﭼﻬﺎرراه ﺑﺎزار ﺑﻮدم‪ .‬ﻛﻨﺎر‬ ‫ﻣﺴﺠﺪ اﻣﺎم‪ ،‬ﻗﺼﺎﺑﻲ ﻛﻮﭼﻜﻲ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻲدرﻧﮓ و از ﻫﺠﻮم ﺑﺎد ﺧﻮدم را اﻧﺪاﺧﺘﻢ ﺗﻮي دﻛﺎن‪ .‬دود‪‬‬ ‫ﺳﻴﮕﺎرِ ﻛﻨﺎرِ ﻟﺐِ ﻗﺼﺎب‪ ،‬ﭼﺸﻢﻫﺎش را ﺗﻨﮓ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺑﺮﺟﺴﺘﮕﻲِ اﺳﺘﺨﻮانﻫﺎي ﺳﻴﻨﻪاش از ﻻي‬ ‫ﭘﻴﺮﻫﻦِ ﻧﻴﻤﻪﺑﺎز و زﻳﺮﭘﻴﺮﻫﻦِ ﭼﺮكاش ﭘﻴﺪا ﺑﻮد‪ .‬راﺳﺘﻪي ﮔﻮﺳﻔﻨﺪي را زﻳﺮ ﭼﺎﻗﻮش ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬ ‫آﺧﻮﻧﺪ ﭘﻴﺮي‪ ،‬ﺑﺎ ﭼﺸﻢ‪ ،‬ﻣﺴﻴﺮ ﺑﺮﻳﺪﮔﻲ ﮔﻮﺷﺖ را ﺗﻌﻘﻴﺐ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬دﺳﺖ ﺑﻪ رﻳﺸﺶ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ و‬ ‫ﺗﺴﺒﻴﺢ ﺷﺎهﻣﻘﺼﻮدش را ﻻي ﻋﺮق دﺳﺖﻫﺎش ﺗﺎب ﻣﻲداد‪ .‬ﻋﻘﺐ ﻣﻐﺎزه‪ ،‬ﻛﻨﺎر ﻳﺨﭽﺎل‪ ،‬ﻗﻔﺴﻲ‬ ‫ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ اوﻗﺎت درش ﺑﺎز ﺑﻮد‪ .‬ﻛﻼغ ﺳﻴﺎه و درﺷﺘﻲ در آن آﺷﻴﺎن داﺷﺖ‪ .‬ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻢ آن‬ ‫ﻛﻼغ ﻫﺮﮔﺰ ﭘﺎش را از ﻗﺼﺎﺑﻲ ﺑﻴﺮون ﻧﮕﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﭼﺸﻢﻫﺎش از ﺷﺮم و ﺷﺮارت ﺑﺮق ﻣﻲزد‪.‬‬ ‫ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻛﻪ ﻣﻲﻛﺮدم‪ ،‬ﺣﺲ دوﮔﺎﻧﻪي ﺗﻨﻔﺮ و ﺗﺮﺣﻢ در ﻣﻦ ﺑﻴﺪار ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﺑﻲﺣﺎل راه ﻣﻲرﻓﺖ‪.‬‬ ‫ﮔﺎﻫﻲ ﻛﻪ ﭘﺮﻫﺎش را ﺑﺎز ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﻗﺼﺎب ﭼﺸﻢﻏﺮّهاي ﻣﻲرﻓﺖ‪ .‬ﺑﺎ دﻟﺨﻮري ﭘﺮﻫﺎش را ﻣﻲﺑﺴﺖ‬ ‫و ﻫﺮﭼﻪ ﻛﻴﻨﻪ داﺷﺖ ﺗﻮي ﭼﺸﻢﻫﺎش ﻣﻲرﻳﺨﺖ و ﻧﺜﺎر ﻣﺸﺘﺮيﻫﺎ ﻣﻲﻛﺮد‪.‬‬

‫‪٧‬‬


‫ﺑﺎد ﻫﻢ ﭼﻨﺎن ﻣﻲوزﻳﺪ‪ .‬ﻧﻪ ﻛﻼغ‪ ،‬ﻧﻪ ﻗﺼﺎب و ﻧﻪ آن ﭘﻴﺮﻣﺮد‪ ،‬ﻫﻴﭻ ﻛﺪام اﻋﺘﻨﺎﻳﻲ ﺑﻪ ﻣﻦ‬ ‫ﻧﻤﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﮔﻤﺎن ﻣﻲﺑﺮدﻧﺪ ﻣﻦ ﻫﻢ ﻳﻚ ﻣﺸﺘﺮي ﻫﺴﺘﻢ‪ .‬ﺧﻴﺎﺑﺎن ﻓﺮﺻﺖ ﻛﺠﺎﺳﺖ؟‬ ‫ﺳﺎﻋﺖ دو ﺑﻌﺪ از ﻇﻬﺮ ﺑﻮد‪ .‬ﭘﻴﺮﻫﻦ ﺳﻔﻴﺪ ﻳﻘﻪ آﺧﻮﻧﺪيام را روي ﺷﻠﻮار اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮدم‪ .‬ﻛﻨﺎر‬ ‫ﮔﻮﺷﻢ ﭼﻨﺪ داﻧﻪ ﻣﻮي ﺳﻴﺎه ﺳﺒﺰ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬روي ﻟﺒﻢ ﻫﻢ رﮔﻪﻫﺎﻳﻲ ﺑﻪ ﺗﻴﺮﮔﻲ ﻣﻲزد‪.‬‬ ‫ﭘﻠﻪﻫﺎ ﺗﺎرﻳﻚ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻢ‪ .‬دﺧﺘﺮي در را ﺑﺎز ﻛﺮد‪ .‬ﻟﺒﺨﻨﺪي زد‪ .‬ﻧﻤﻲداﻧﻢ از روي ادب‬ ‫ﺑﻮد ﻳﺎ ﺗﻌﺠﺐ از ﻣﺸﺘﺮي ﺑﻲﻣﻮﻗﻊ‪ .‬ﻳﻚدﻓﻌﻪ ﺗﻨﻢ داغ ﺷﺪ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ از ﺑﻮي ﻋﻄﺮي ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﻪ‬ ‫ﻣﺤﺾ ﺑﺎز ﻛﺮدنِ در ﺑﻪ ﻫﻤﻪ رگﻫﺎم ﻧﻔﻮذ ﻛﺮد‪ ،‬ﻳﺎ از ﺧﺠﺎﻟﺖ‪ ،‬ﻳﺎ از اﻳﻦﻛﻪ ﺑﺮاي اوﻟﻴﻦ ﺑﺎر زن‬ ‫ﻧﺎﻣﺤﺮﻣﻲ را ﺑﻪ اﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖ ﻣﻲدﻳﺪم‪ .‬دﻛﻤﻪﻫﺎي ﻣﺎﻧﺘﻮ آﺑﻲرﻧﮕﺶ ﺑﺴﺘﻪ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺑﻠﻮز و داﻣﻦ‬ ‫ﭼﺴﺒﺎناش ﺗﺎ ﺟﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻣﻲﺷﺪ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪﮔﻲ ﺑﺪن را ﻧﻤﺎﻳﺎن ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬روﺳﺮي روي ﺳﺮش اﻓﺘﺎده‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬ﻣﻮﻫﺎ را ﻧﻤﻲﭘﻮﺷﺎﻧﺪ‪ .‬دﺧﺘﺮ ﻋﻤﻮﻫﺎم ﻫﻢ ﻣﺎﻧﺘﻮ ﻧﻤﻲﭘﻮﺷﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل‪ ،‬از وﻗﺘﻲ ده ﻳﺎزده‬ ‫ﺳﺎﻟﻢ ﺷﺪ‪ ،‬روﺳﺮيﻫﺎﺷﺎن را ﻣﺤﻜﻢ ﻣﻲﺑﺴﺘﻨﺪ و ﻟﺒﺎسﻫﺎي ﺑﻠﻨﺪ و ﮔﺸﺎد ﺗﻦ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ؛ ﺣﺘﺎ اﮔﺮ‬ ‫ده ﻳﺎزده ﺳﺎلﺷﺎن ﺑﻮد‪ .‬ﻳﻚ ﺑﺎر ﻋﻤﻮم زﻳﻨﺐ را ﺑﺎ دﺳﺘﻪي ﺟﺎرو آن ﻗﺪر زد ﻛﻪ ﺑﺮاي ﻫﻤﻴﺸﻪ‬ ‫ﻳﺎدش ﻣﺎﻧﺪ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺪون ﺟﻮراب ﺿﺨﻴﻢ ﺑﺮود در ﺣﻴﺎط را ﺑﺎز ﻛﻨﺪ و آﺷﻐﺎلﻫﺎ را ﺑﻪ ﺳﭙﻮر ﺑﺪﻫﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﺎ ﺻﺪاﻳﻲ ﻛﺶدار ﮔﻔﺖ ﺑﻔﺮﻣﺎﻳﻴﺪ‪.‬‬ ‫ﺳﻼم‪ .‬ﺑﺒﺨﺸﻴﺪ اﻳﻦ ﺟﺎ ﻣﻄﺐ دﻛﺘﺮ اﺳﺖ؟ ﺑﻪ ﺗﺎﺑﻠﻮي ﻛﻮﭼﻚ روي در ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪ .‬ﺑﻠﻪ‪.‬‬ ‫ﻗﺮار ﻗﺒﻠﻲ دارﻳﺪ؟ زود ﻧﮕﺎهام را از روي اﺳﻢ »دﻛﺘﺮ ﺳﻬﺮاب ﺻﺪر‪ ،‬ﻣﺘﺨﺼﺺ ﻣﻐﺰ و اﻋﺼﺎب«‬ ‫ﺑﺮداﺷﺘﻢ‪ .‬ﻧﻪ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺒﻼً وﻗﺖ ﻣﻲﮔﺮﻓﺘﻴﺪ‪ .‬آﻗﺎي دﻛﺘﺮ ﺧﻴﻠﻲ ﺳﺮﺷﺎن ﺷﻠﻮغ اﺳﺖ‪ .‬ﻧﻤﻲداﻧﺴﺘﻢ‪ .‬از‬ ‫ﺷﻬﺮﺳﺘﺎن آﻣﺪهام‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺑﻔﺮﻣﺎﻳﻴﺪ ﺗﻮ‪ .‬دﻛﺘﺮ ﺳﺎﻋﺖ ﭼﻬﺎر ﻣﻲآﻳﺪ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺸﻮد ﺑﻴﻦ ﻣﺮﻳﺾﻫﺎ ﺷﻤﺎ‬ ‫را ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻋﻄﺮش ﺗﺎزﮔﻲ داﺷﺖ؛ ﻛ‪‬ﺮِﺧﺘﻢ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻫﻤﻴﻦﻃﻮر ﻣﻮﺳﻴﻘﻲ ﻣﻼﻳﻤﻲ ﻛﻪ روي ﻫﻤﻪ‬ ‫اﺷﻴﺎي اﺗﺎق ﻟﻤﻴﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻣﻦ ﻓﻘﻂ ﺗﺼﻨﻴﻒﻫﺎ و ﺳﺮودﻫﺎﻳﻲ را ﺷﻨﻴﺪه ﺑﻮدم ﻛﻪ رادﻳﻮ و ﺗﻠﻮﻳﺰﻳﻮن‬ ‫ﭘﺨﺶ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺗﺎزه ﭘﺪرم ﻫﺮ وﻗﺖ ﻣﺎ را در ﺣﺎل ﮔﻮش دادن ﺑﻪ آنﻫﺎ ﻣﻲدﻳﺪ‪ ،‬روﻳﺶ را در ﻫﻢ‬ ‫ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪ .‬دﺧﺘﺮ ﻗﺪ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﻮد‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﺎﻟﻎ ﺷﺪه ﺑﻮدم و اﺳﺘﺨﻮانﻫﺎي درﺷﺘﻢ ﻧﻤﻲﮔﺬاﺷﺖ‬ ‫در ﺑﺮاﺑﺮ او اﺣﺴﺎس ﻛﻮﭼﻜﻲ ﻛﻨﻢ‪ .‬ﻧﺸﺴﺖ ﭘﺸﺖ ﻣﻴﺰش‪ .‬ﺧﻮدم را ﺟﻤﻊ ﻛﺮده و ﻛﻤﺘﺮﻳﻦ ﺣﺠﻢ‬

‫‪٨‬‬


‫را روي ﺻﻨﺪﻟﻲ ﺑﻪ آن راﺣﺘﻲ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدم‪ .‬ﻫﻨﻮز ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﻪ ﭼﻬﺮهاش ﻧﮕﺎه ﻛﻨﻢ‪ .‬ﺻﻨﺪﻟﻲ‬ ‫روﺑﻪروي ﻣﻴﺰ را اﻧﺘﺨﺎب ﻛﺮده ﺑﻮدم ﺗﺎ ﺑﺘﻮاﻧﻢ ﺧﻮب ﺑﺒﻴﻨﻤﺶ‪ .‬ﻛﺎﻣﻼً ﺟﺮأت ﻧﺪاﺷﺘﻢ‪ .‬ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻢ‬ ‫ﺟﻮري ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻛﻨﻢ ﻛﻪ ﻧﻔﻬﻤﺪ‪ .‬دﺧﺘﺮ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ از ﻛﺎﻏﺬﻫﺎي روي ﻣﻴﺰ را ﺑﺮداﺷﺖ و روي ﻫﻢ‬ ‫ﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬ﻣﻮﻫﺎش را ﻛﻪ ﺗﻮي ﺻﻮرت ﻣﻲآﻣﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻧﺮﻣﻲ ﻛﻨﺎر زد‪ .‬از ﻛﻴﻒاش ﻳﻚ ﻛﻴﻠﻴﭙﺲ‬ ‫درآورد و ﺗﻮي دﻫﺎﻧﺶ ﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬ﻣﻮﻫﺎش را ﭘﺸﺖ ﺳﺮ‪ ،‬ﺟﻤﻊ ﻛﺮد‪ .‬ﻛﻴﻠﻴﭙﺲ را از دﻫﺎن ﮔﺮﻓﺖ و‬ ‫ﺑﻪ ﻣﻮﻫﺎ زد‪ .‬آﻗﺎ! ﺷﻤﺎ ﭼﻴﺰي ﻣﻲﺧﻮرﻳﺪ؟ ﻛﺎﻓﻪاي‪ ،‬ﺟﻮﺳﻲ؟‬ ‫ﻛﻠﻤﻪﻫﺎ روي ﺗﻦام ﺷﻼق ﻣﻲزد‪ .‬ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻣﻄﺐ ﻏﺮﻳﺒﻪ ﺑﻮد‪ .‬دﻫﺎنام ﺧﺸﻚ ﺷﺪ‪ .‬ﺑﺎ اﻳﻦ‬ ‫ﺣﺎل دوﺳﺖ ﻧﺪاﺷﺘﻢ زﻣﺎن ﺑﮕﺬرد‪ ،‬دﻛﺘﺮ زود ﺑﻴﺎﻳﺪ ﻳﺎ ﺳﺮ و ﻛﻠﻪي ﻣﺮﻳﺾﻫﺎي دﻳﮕﺮ ﭘﻴﺪا ﺷﻮد‪.‬‬ ‫ﻧﻪ‪ .‬ﺧﻴﻠﻲ ﻣﻤﻨﻮن‪ ،‬ﻫﻤﻴﻦ اﻻن ﺧﻮردهام‪ .‬ﻛﻴﻒ دﺳﺘﻲاش را ﺑﺎز ﻛﺮد‪ .‬آﻳﻨﻪي ﻛﻮﭼﻜﻲ درآورد‪.‬‬ ‫ﺑﻲاﻋﺘﻨﺎ ﺑﻪ ﻣﻦ اﺑﺮوﻫﺎش را در آﻳﻨﻪ ﻣﺮﺗّﺐ ﻛﺮد‪ .‬ﺳﺮش را ﻛﻪ ﺟﻠﻮ آﻳﻨﻪ ﺑﺎﻻ ﺑﺮد‪ ،‬روﺳﺮي اﻓﺘﺎد‬ ‫روي ﺷﺎﻧﻪﻫﺎش و او ﺑﻪ ﻛﺎر ﺧﻮد اداﻣﻪ داد‪ ،‬اﻧﮕﺎر ﻧﻪ اﻧﮕﺎر‪ .‬وﻗﺘﻲ آﻳﻨﻪ ﺟﻠﻮ ﭼﺸﻢﻫﺎش ﺑﻮد ﺑﺎ‬ ‫ﺧﻴﺎل راﺣﺖﺗﺮ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻛﻨﻢ‪.‬‬ ‫آرﻧﺞﻫﺎش را روي ﻣﻴﺰ ﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬روي ﺳﻴﻨﻪاش ﭼﻨﺪ ﻟﻚ ﺻﻮرﺗﻲ ﺑﻮد‪ .‬زﻳﺮ ﭼﺸﻤﻲ‬ ‫ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺧﻢ ﺷﺪن ﭘﺴﺘﺎنﻫﺎش را ﺑﻪ ﺟﻠﻮ ﺑﺒﻴﻨﻢ‪ .‬درﺷﺖ و ﺳﻔﻴﺪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻗﻠﺒﻢ ﺑﺎ ﮔﻮﺷﻪي‬ ‫ﭼﺸﻢام ﻣﻲﭘﺮﻳﺪ‪ .‬ﻫﻴﭻ وﻗﺖ اﻳﻦ ﻗﺪر ﮔﺮمام ﻧﺸﺪه ﺑﻮد؛ ﺣﺘﺎ در دﻣﺎي ﻧﺰدﻳﻚ ﭘﻨﺠﺎه درﺟﻪي ﻗﻢ‬ ‫ﻛﻪ اﮔﺮ ﺗﺨﻢ ﻣﺮغ را روي آﺳﻔﺎﻟﺖ ﻣﻲﮔﺬاﺷﺘﻲ‪ ،‬ﺧﺸﻚﭘﺰ ﻣﻲﺷﺪ و ﻣﻲﺗﺮﻛﻴﺪ‪ .‬آب ﺧﺸﻚ‪‬‬ ‫دﻫﺎنام را ﺗﻨﺪ ﺗﻨﺪ ﻗﻮرت دادم‪ .‬آﻗﺎ! ﻣﻲﺗﻮاﻧﻢ ﺑﭙﺮﺳﻢ ﻣﺸﻜﻞ ﺷﻤﺎ ﭼﻴﺴﺖ؟ ﮔﻠﻮم ﻣﻲﺳﻮﺧﺖ‪.‬‬ ‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻧﮕﺎﻫﻢ را از روي ﺳﻴﻨﻪﻫﺎش دزدﻳﺪم‪ .‬ﺑﺒﺨﺸﻴﺪ ﻛﺪام ﻣﺸﻜﻞ؟ ﺧﻨﺪﻳﺪ‪ .‬ﺷﻤﺎ آﻣﺪﻳﺪ‬ ‫دﻛﺘﺮ‪ ،‬ﻧﻪ؟‬ ‫ﺑﻠﻪ ﺑﻠﻪ‪ .‬ﻣﺪﺗﻲ اﺳﺖ ﺳﺮدرد دارم‪ .‬ﻗﺒﻼً ﻫﻢ ﭼﻨﺪ ﺑﺎر دﻛﺘﺮ رﻓﺘﻪام‪ .‬ﻓﺎﻳﺪهاي ﻧﺪاﺷﺘﻪ‪ .‬آﻳﻨﻪ‬ ‫را از ﺟﻠﻮ ﭼﺸﻤﺎناش ﻛﻨﺎر ﻛﺸﻴﺪ‪ .‬دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ ﺑﺪاﻧﻢ ﭼﻪ ﻃﻮر اﻳﻦ ﻣﻄﺐ را ﭘﻴﺪا ﻛﺮدﻳﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﻲداﻧﻴﺪ ﻣﺎ اﻳﻦ ﺳﺌﻮال را از ﻫﻤﻪ ﻣﺮﻳﺾﻫﺎﻣﺎن ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ ﺗﺎ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ ﻛﺪام آﮔﻬﻲ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﻠﺐ‬ ‫ﺗﻮﺟﻪ ﻛﺮده‪ .‬آﻗﺎي دﻛﺘﺮ ﺗﺎزه از اﻣﺮﻳﻜﺎ آﻣﺪهاﻧﺪ؟ ﺑﻠﻪ‪ .‬ﻳﻚ ﻣﺎﻫﻲ ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﻟﻮس آﻧﺠﻠﺲ در‬ ‫ﺑﻴﻤﺎرﺳﺘﺎن اﻳﺎﻟﺘﻲ ﻛﺎر ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻳﻜﻲ از ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﭘﺰﺷﻜﺎن آنﺟﺎ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬

‫‪٩‬‬


‫ﭘﺎ ﺷﺪ‪ .‬از ﭘﺸﺖ ﻣﻴﺰ آﻣﺪ ﺟﻠﻮ اﻳﺴﺘﺎد و ﺑﺎﺳﻦاش را ﺑﻪ ﻣﻴﺰ ﺗﻜﻴﻪ داد‪ .‬ﻋﻄﺮش دوﺑﺎره‬ ‫ﻫﺠﻮم آورد ﺑﻪ دﻣﺎغام‪ .‬ﺑﺎ ﻫﺮ ﺣﺮﻛﺖ‪ ‬دﺳﺖ اﻳﻦ ﺑﻮ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﻦ ﭘﺮواز ﻣﻲداد‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺣﺪود‬ ‫ﻳﻚ ﻣﺘﺮي ﻣﻦ ﺑﻮد‪ .‬ﻟﺐﻫﺎش را ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﻲﻣﺎﻟﻴﺪ‪ .‬ﻧﮕﺎهاش ﺛﺎﺑﺖ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻣﻦ ﻧﻤﻲدﻳﺪم ﺑﻪ‬ ‫ﭼﻲ ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﭘﺎﻫﺎي ﺑﻲﺟﻮراب او را ﻣﻲدﻳﺪم ﻛﻪ ﺗﺎ ﺑﺎﻻي زاﻧﻮ ﭘﻴﺪا ﺑﻮد‪ .‬ﻛﻔﺶﻫﺎش‬ ‫ﭼﻨﺪ ﺑﻨﺪ ﺑﻮد ﻛﻪ از اﻳﻦ ﻃﺮف ﺑﻪ آن ﻃﺮف ﺗﺨﺘﻪ ﻛﻔﺶ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬دﻛﺘﺮﻫﺎ ﭼﻲ ﮔﻔﺘﻨﺪ؟ ﭼﻲ‬ ‫ﺗﺠﻮﻳﺰ ﻛﺮدﻧﺪ؟ ﺳﻌﻲ ﻣﻲﻛﺮدم اﺳﻢ داروﻫﺎ را ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺑﻴﺎورم‪ .‬از اﻳﻦﻛﻪ اﺳﻢ آنﻫﺎ را ﻣﻲﮔﻔﺘﻢ‬ ‫اﺣﺴﺎس ﻏﺮور ﻣﻲﻛﺮدم‪ .‬اﺳﻢﻫﺎ ﻫﻤﻪ اﻧﮕﻠﻴﺴﻲ ﺑﻮد‪ .‬اﻳﻦ ﻗﺮصﻫﺎ را ﻧﺨﻮرﻳﺪ‪ .‬دﻛﺘﺮﻫﺎي اﻳﺮاﻧﻲ‬ ‫ﻓﻘﻂ ﺑﻠﺪﻧﺪ ﻣﺮﻳﺾ را ﺑﺒﻨﺪﻧﺪ ﺑﻪ دارو‪ .‬ﻣﻦ ﻣﻲروم ﻧﺴﻜﺎﻓﻪاي ﺑﺮاي ﺧﻮدم درﺳﺖ ﻛﻨﻢ‪ .‬اﮔﺮ‬ ‫ﻣﻲﺧﻮاﻫﻴﺪ ﺑﺮاي ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﺑﻴﺎورم‪.‬‬ ‫ﺧﻴﻠﻲ ﻣﻤﻨﻮن‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻪ ﺧﻴﻠﻲ ﻣﻤﻨﻮن؟ ﺑﻴﺎورم ﻳﺎ ﻧﻴﺎورم؟ ﺧﻮن ﭘﺮﻳﺪ زﻳﺮ ﭘﻮﺳﺖ‬ ‫ﺻﻮرتام‪ .‬ﻧﻪ‪ ،‬ﺧﻴﻠﻲ ﻣﻤﻨﻮن‪ .‬ﺷﻤﺎ ﺑﻔﺮﻣﺎﻳﻴﺪ‪ .‬ﺑﺪناش ﺣﻀﻮر ﻣﺮداﻧﮕﻲ ﻣﺮا ﺑﻪ ﻫﻴﭻ ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬ ‫درﺳﺖ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻦ ﻣﺮد ﻣﺮد ﻧﺒﻮدم‪ ،‬اﻣﺎ ﺷﺎﻧﺰده ﺳﺎلام ﺑﻮد و ﻣﻄﻤﺌﻦام ﻛﻪ ﻗﻴﺎﻓﻪام دﺳﺖﻛﻢ‬ ‫ﻫﻔﺪه ﻫﺠﺪه ﺳﺎﻟﻪ ﻧﺸﺎن ﻣﻲداد‪ .‬ﺑﺎﻻﺧﺮه ﻧﺎﻣﺤﺮم ﻛﻪ ﺑﻮدم‪.‬‬ ‫ﻣﺎﻧﺘﻮش را درآورد و روي ﺟﺎﻟﺒﺎﺳﻲ آوﻳﺰان ﻛﺮد‪ .‬رﻓﺖ ﻃﺮف دري ﻛﻪ ﺑﻪ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎز‬ ‫ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﻣﻮﺳﻴﻘﻲ ﻫﻢﭼﻨﺎن ﻣﻲﻧﻮاﺧﺖ و از ﭼﻬﺎرﮔﻮﺷﻪي ﺳﺎﻟﻦ آدم را ﻓﺮوﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﭼﻨﺪ دﻗﻴﻘﻪ‬ ‫ﺑﻌﺪ ﻓﻨﺠﺎن ﺑﻪدﺳﺖ آﻣﺪ‪ .‬ﻣﺎ ﺑﺮاي ﻣﺮﻳﺾﻫﺎﻣﺎن ﭘﺮوﻧﺪه درﺳﺖ ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖﻫﺎي ﺑﻌﺪ ﻛﻪ‬ ‫ﻣﻲآﻳﻨﺪ ﮔﺰارش ﭘﺰﺷﻜﻲ آنﻫﺎ را داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ‪.‬‬ ‫ﻫﻤﻴﻦﻃﻮر ﻛﻪ اﻳﻦ ﺣﺮفﻫﺎ را ﻣﻲزد اﻧﮕﺸﺖﻫﺎي ﺑﺎرﻳﻚ و ﻧﺎﺧﻦﻫﺎي ﻧﺎرﻧﺠﻲ و ﺑﻠﻨﺪش‬ ‫اوراق ﻳﻚ ﭘﻮﺷﻪ را ﻣﻲﻛﺎوﻳﺪ؛ ﮔﻮﻳﻲ در ﻣﻮﻫﺎي ﻟَﺨﺖ دﺧﺘﺮﻛﻲ ﻓﺮوﻣﻲرود و آنﻫﺎ را ﻧﻮازش‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﻛﺎﻏﺬي ﺑﻴﺮون ﻛﺸﻴﺪ و آﻣﺪ ﻛﻨﺎرم روي ﺻﻨﺪﻟﻲ ﻧﺸﺴﺖ و ﺑﺎ دﺳﺖ دﻳﮕﺮش ﻓﻨﺠﺎن را‬ ‫روي ﻣﻴﺰ ﻛﻮﭼﻚ روﺑﻪروي ﻣﻦ ﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻢ ﺗﺐ ﻛﺮده ﺑﻮدم‪ .‬ﻋﻄﺮش از دﻣﺎغام‬ ‫ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﭘﺸﺖ ﺳﺮم ﻣﺜﻞ ﻧﺒﺾ ﻣﻲﻛﻮﺑﻴﺪ‪ .‬ﻫﻤﻬﻤﻪاي در اﻃﺮافام ﻧﻤﻲﮔﺬاﺷﺖ درﺳﺖ ﻓﻜﺮ‬ ‫ﻛﻨﻢ‪ .‬ﺷﻜﻢام ﺑﻪ ﻧﺮدهي زﻧﮓزدهي آﻫﻨﻲ ﭘﻞ آﻫﻨﭽﻲ ﻓﺸﺮده ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﺧﻴﺎﺑﺎن اراك از ﺟﻤﻌﻴﺖ‬ ‫ﺳﻴﺎه ﺑﻮد‪ .‬از ﺳﺮ و ﻛﻮل ﻫﻢ ﺑﺎﻻ ﻣﻲرﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﭼﻴﺰي ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻮي ﮔﻼب روي ﭘﺎرﭼﻪ ﺗﺮﻣﻪ و ﺧﺎك‪،‬‬

‫‪١٠‬‬


‫ﻣﺸﺎمام را ﺧﺮاش ﻣﻲداد‪ .‬ﺑﺎﻻﺗﻨﻪام از ﻓﺸﺎر ﺗﻮدهي ﻣﺮدم‪ ،‬آن ﻃﺮف ﻧﺮده ﺧﻢ ﺷﺪه ﺑﻮد؛ اﻧﮕﺎر‬ ‫ﻣﻲﺧﻮاﻫﻢ ﺧﻮدم را ﭘﺮت ﻛﻨﻢ ﻛﻒ رودﺧﺎﻧﻪ‪ .‬رودﺧﺎﻧﻪ ﺧﺸﻚ ﺑﻮد‪ ،‬ﻣﺜﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ اوﻗﺎت؛ اﻣﺎ ﭘ‪‬ﺮ ﺑﻮد‬ ‫از ﭘﺎﺳﺪارﻫﺎ و ﭼﻨﺪ روﺣﺎﻧﻲ ﻛﻪ آﻓﺘﺎب‪ ،‬ﺳﻔﻴﺪي و ﺳﻴﺎﻫﻲ ﻋﻤﺎﻣﻪﻫﺎﺷﺎن را ﺑﻲرﻧﮓﺗﺮ ﻣﻲﻛﺮد‪.‬‬ ‫ﻫﻤﻪ در وﻟﻮﻟﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﭘﺸﺖ ﻳﻚ ﺑﻠﻨﺪﮔﻮ داﺷﺘﻨﺪ اﻃﻼﻋﻴﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪﻧﺪ‪ .‬ﻳﻚ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﻧﻴﺴﺎن از زﻳﺮ ﭘﻞ ﮔﺎز داد و‬ ‫ﻏُﺮّﻳﺪ‪ .‬ﺑﻴﺴﺖ ﻣﺘﺮي آﻣﺪ ﺟﻠﻮﺗﺮ؛ ﺟﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪش‪ .‬ﭘﺸﺖ واﻧﺖ ﭼﻨﺪ ﭘﺎﺳﺪار اﻳﺴﺘﺎده‬ ‫ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬زﻧﻲ ﺑﺎ ﺻﻮرﺗﻲ ﭘﻮﺷﻴﺪه‪ ،‬ﻛﻒ واﻧﺖ ﻧﺸﺴﺘﻪ‪ ،‬ﻟﻮﻟﻪي ﭼﻨﺪ ژ‪-‬ﺳﻪ دورش را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫آﺧﻮﻧﺪي ﭘﺸﺖ ﺑﻠﻨﺪﮔﻮ رﻓﺖ‪ .‬ﻛﻠﻤﻪﻫﺎ را ﻧﻤﻲﺷﻨﻴﺪم‪ .‬ﻣﺮدم ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻣﻦ ﻳﺎ ﻟﻌﻨﺖ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ ﻳﺎ‬ ‫ﺗﻒ‪ .‬دﻫﺎنﻫﺎ ﺑﺎز ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻮي ﻣﺎﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲآﻣﺪ‪ .‬ﻫﻮا ﭘﺮ از ﻛﻒ ﺷﺪه ﺑﻮد؛ ﻛﻒﻫﺎي ﺗﺸﻨﻪ و ﺗﻔﺘﻴﺪه‪.‬‬ ‫ﻣﺮد ﻋﻤﺎﻣﻪ ﺑﻪﺳﺮ ﻣﺮدم را ﺑﻪ آراﻣﺶ دﻋﻮت ﻛﺮد ﺗﺎ ﺣﻜﻢ ﺧﺪا ﺟﺎري ﺷﻮد‪ .‬ﻛﻨﺎر رودﺧﺎﻧﻪ‪ ،‬آن‬ ‫ﺑﺎﻻ‪ ،‬زﻳﺮ ﻛﺎجﻫﺎي ﭘﺎﻛﻮﺗﺎه‪ ،‬زنﻫﺎ اﻳﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ ﺗﺎ ﺳﻨﮕﺴﺎر زن را ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﺣﻜﻢ زنِ زاﻧﻴﻪي‬ ‫ﻣﺤﺼﻨﻪ رﺟﻢ اﺳﺖ‪ .‬آﺷﻴﺦ ﻋﻠﻲﭘﻨﺎه ﺳﺮش را ﺗﻮي ﻛﺘﺎب ﻟُﻤﻌﻪ ﻓﺮوﺑﺮده ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻤﻴﻦﻃﻮر ���ﻮد‪ .‬وﻗﺘﻲ ﻫﻢ راه ﻣﻲرﻓﺖ‪ ،‬ﺳﺮش آنﻗﺪر ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺧﻴﺎل‬ ‫ﻣﻲﻛﺮدي ﺳﻨﮕﻴﻨﻲ ﻋﻤﺎﻣﻪي ﺑﻪ آن ﺑﺰرﮔﻲ را روي ﮔﺮدن ﭼﺮوﻛﻴﺪهاش ﺑﻪ ﺳﺨﺘﻲ ﺗﺤﻤﻞ‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ِ .‬ﻧﻜﺎح در ﻟﻐﺖ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎي ﮔﺎﻳﻴﺪن اﺳﺖ‪ .‬دو ﺳﻪ ﻃﻠﺒﻪي ﻛﻨﺎرم ﭘﻘﻲ زدﻧﺪ زﻳﺮ ﺧﻨﺪه‪.‬‬ ‫ﺟﺪﻳﺖ آﺷﻴﺦ ﻋﻠﻲﭘﻨﺎه ﺳﺮ ﻫﻤﻪ ﻣﺎ را ﻫﻢ ﺗﻮي ﻛﺘﺎب ﻟُﻤﻌﻪ ﻓﺮوﺑﺮد‪ .‬ﻳﻜﻲ از ﻃﻠﺒﻪﻫﺎ ﭘﺎﺷﺪ و از‬ ‫ﻣﺴﺠﺪ ﺑﻴﺮون رﻓﺖ‪ .‬ﺗﺎ آﺧﺮ درس ﺑﺮﻧﮕﺸﺖ‪ .‬ﻓﺮداش ﺳﺮش را آورد ﻧﺰدﻳﻚ ﮔﻮﺷﻢ‪ .‬ﺟ‪‬ﻨُﺐ ﺷﺪه‬ ‫ﺑﻮدم‪ .‬آﺧﺮ ﺑﺪ ﺟﻮري ر‪‬ك درس ﻣﻲدﻫﺪ‪ .‬رﻓﺘﻢ ﺗﻮي دﺳﺖﺷﻮﻳﻲ و اﺳﺘﻤﻨﺎء ﻛﺮدم‪ .‬دﻳﮕﺮ‬ ‫ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ وارد ﻣﺴﺠﺪ ﺷﻮم‪ .‬ﺳﺎل ﺑﻌﺪش ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﻪ اﺻﺮار ﻛﻤﺎل‪ ،‬ﻫﻢﺑﺤﺚام‪ ،‬رﻓﺘﻴﻢ ﺧﺎﻧﻪي‬ ‫او؛ در واﻗﻊ ﺧﺎﻧﻪي ﭘﺪرش‪ .‬ﺧﺎكﻓَﺮَج زﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻫﻤﻪي ﻣﺮدﻫﺎي ﺧﺎﻧﻮادهاش روﺣﺎﻧﻲ‬ ‫ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﭘﺪرش ﻓﻘﻴﻪ ﻣﺸﻬﻮري ﺑﻮد‪ .‬داﻻن دم در را ﻛﻪ رد ﻛﺮدﻳﻢ‪ ،‬از ﭘﻨﺠﺮهي ﭼﻮﺑﻲ اﺗﺎقﻫﺎ‬ ‫ﻛﺘﺎبﻫﺎي ﭘﻮﺳﺘﻲ را دﻳﺪم ﻛﻪ در ﻗﻔﺴﻪ روي ﻫﻢ اﻧﺒﺎر ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺣﺘﻤﺎً ﺧﻴﻠﻲ از آنﻫﺎ ﺧﻄﻲ‬ ‫ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬

‫‪١١‬‬


‫ﺗﺎ ﻧﺸﺴﺘﻴﻢ دﺳﺖﻫﺎش را ﻧﮕﺮان ﺑﺎﻻ ﺑﺮد‪ .‬ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ‪ ،‬ﻫﻤﻪﺟﺎي اﻳﻦ ﻓﺮش اﺣﺘﻴﺎط دارد‪.‬‬ ‫ﻣﻮاﻇﺐ ﺑﺎﺷﻴﺪ‪ .‬ﻓﻘﻂ روي ﻫﻤﻴﻦ ﭘﺘﻮ ﺑﻨﺸﻴﻨﻴﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻛﻤﺎل ﻧﮕﺎه ﻛﺮدم‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﻧﺠﺲ اﺳﺖ؟ ﺑﻪ‬ ‫ﺳﻤﺖ ﭘﺘﻮ اﺷﺎره ﻛﺮد‪ .‬ﻧﻪ‪ ،‬ﻣﻌﻠﻮم ﻧﻴﺴﺖ ﻧﺠﺲ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬وﻟﻲ ﭼﻮن ﻣﻦ ﺗﻮي اﻳﻦ اﺗﺎق ﻣﻲﺧﻮاﺑﻢ و‬ ‫زﻳﺎد در ﺧﻮاب ﻣﺤﺘﻠﻢ ﻣﻲﺷﻮم‪ ،‬ﻣﻲﮔﻮﻳﻢ ﺑﻬﺘﺮ اﺳﺖ اﺣﺘﻴﺎط ﻛﻨﻴﻢ‪ .‬ﻛﻤﺎل زﻳﺮ ﻟﺐ ﻣﻲﺧﻨﺪﻳﺪ‪.‬‬ ‫ﺷﺎل ﺳﺒﺰش را درآورد و روي زاﻧﻮش ﮔﺬاﺷﺖ‪.‬‬ ‫رﻓﺖ ﭼﺎي ﺑﻴﺎورد‪ .‬ﭘﺎﺷﺪم و ﻗﻔﺴﻪي ﻛﺘﺎبﻫﺎش را دﻳﺪ زدم‪ .‬ﺑﻴﺸﺘﺮِ ﻛﺘﺎبﻫﺎ ﻓﻘﻬﻲ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﻳﻚ دوره ﻣﺠﻤﻊ اﻟﺒﻴﺎن و ﻳﻚ ﻛﻠﻴﺎت ﺷﻤﺲ ﺗﺒﺮﻳﺰي ﻫﻢ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻗﻔﺴﻪﻫﺎ ﺑﻮد‪ .‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﭼﺸﻤﻢ‬ ‫ﺧﻮرد ﺑﻪ ﺣﺮوف ﻻﺗﻴﻨﻲ ﻛﻪ ﭘﺸﺖ ﻋﻄﻒ ﻳﻚ ﻛﺘﺎب ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻲدرﻧﮓ ﺑﻴﺮون ﻛﺸﻴﺪﻣﺶ‪.‬‬ ‫»راﻫﻨﻤﺎي ﻋﺸﺎق«‪ .‬آﻣﻮزش ﺳﻜﺲ ﺑﻮد ﺑﻪ زﺑﺎن اﻧﮕﻠﻴﺴﻲ ﺑﺎ ﻛﺎﻏﺬ ﮔﻼﺳﻪ و ﻋﻜﺲﻫﺎي رﻧﮕﻲ‬ ‫از ﺣﺎﻟﺖﻫﺎي ﻣﺨﺘﻠﻒ آﻣﻴﺰش ﺟﻨﺴﻲ‪ .‬ﻛﺘﺎب روي دﺳﺘﻢ و ﻧﮕﺎﻫﻢ روي ﻛﺘﺎب ﻣﺎﺳﻴﺪ‪ .‬رو ﻛﺮدم‬ ‫ﺑﻪ ﻛﻤﺎل ﻛﻪ از ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺑﻲﺧﺒﺮ ﻗﺮآن ﺟﻴﺒﻲاش را ورق ﻣﻲزد‪ .‬ﭼﻨﺪ ﻣﺎﻫﻲ ﻣﻲﺷﺪ ﻛﻪ در ﺣﺎل و‬ ‫ﻫﻮاي ﺣﻔﻆ ﺑﻮد‪ .‬ﻛﻤﺎل! ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﭼﻨﻴﻦ ﭼﻴﺰي دﻳﺪه ﺑﻮدي؟ ﺑﺎ اﺣﺘﺮام ﻗﺮآناش را ﺑﺴﺖ و‬ ‫ﺑﻮﺳﻴﺪ‪ .‬ﻛﺘﺎب را از دﺳﺘﻢ ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬اﻧﮕﻠﻴﺴﻴﻪ؟ ﻻي ﻛﺘﺎب را ﻛﻪ ﺑﺎز ﻛﺮد رﻧﮕﺶ ﭘﺮﻳﺪ‪ .‬ﻧﻔﺲاش‬ ‫ﺗﻨﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﺗﺮس و ﻫﻮس در ﭼﻬﺮهاش آﻣﻴﺨﺖ‪ .‬ﻧﻮك اﻧﮕﺸﺖﻫﺎش ﻧﻮك ورق را ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬اﻧﮕﺎر‬ ‫ﺻﻔﺤﺎت اﻳﻦ ﻛﺘﺎب ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﻪﺟﺎي ﻓﺮش اﺣﺘﻴﺎط داﺷﺖ‪.‬‬ ‫ﻛﻤﺎل ﻣﻴﺎن ﻣﺎ ﻣﻌﺮوف ﺑﻮد ﺑﻪ ﻣﺤﺠﻮﺑﻲ‪ .‬ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻢ ﻫﻤﻪي داﻧﺎﻳﻲ ﺟﻨﺴﻲاش را‬ ‫ﻣﺪﻳﻮن ﻋﻼﻣﻪ ﻣﺠﻠﺴﻲ ﺑﻮد و ﺣ‪‬ﻠﻴﺔ اﻟﻤﺘﻘﻴﻦ‪ .‬ﭘﺪرش روﺣﺎﻧﻲ ﺑﻮد و ﻣﺎدرش را ﻫﻢ دو ﺑﺎر‬ ‫ﺗﺼﺎدﻓﻲ دﻳﺪه ﺑﻮدم؛ روﺑﻨﺪهاي ﺻﻮرﺗﺶ را ﻣﺤﻮ ﻛﺮده ﺑﻮد و ﭼﺎدر ﻣﺸﻜﻲ ﻫﻤﻪ ﺟﺎش را‬ ‫ﭘﻮﺷﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﺟﺰ ﭼﺎﻗﻲاش را‪ .‬ﻛﻤﺎل ﻳﻚ ﺑﺎر ﮔﻔﺖ ﻣﻦ ﻣﺎﻫﻲ ﻳﻚ دﻓﻌﻪ ﻣﺤﺘﻠﻢ ﻣﻲﺷﻮم‪ .‬ﻫﺮ ﺑﺎر‬ ‫ﺧﻮاب ﻣﻲﺑﻴﻨﻢ ﻛﻨﺎر ﺧﻴﺎﺑﺎن ﻧﺸﺴﺘﻪام و ﻣﻲﺧﻮاﻫﻢ ادرار ﻛﻨﻢ‪ .‬ﺧﻴﻠﻲ ﻋﺬاب ﻣﻲﻛﺸﻢ و اﻋﺼﺎﺑﻢ‬ ‫ﺧﻮرد ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻣﺤﺘﻠﻢ ﻣﻲﺷﻮم‪.‬‬ ‫ﻛﻤﺎل ﺑﻌﺪ از ﻣﺪﺗﻲ ﺳﺮﮔﻴﺠﻪ روي ﻛﺘﺎب‪ ،‬آن را ﺑﺴﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﻦ ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺑﮕﺬار‬ ‫ﺳﺮﺟﺎش ﺗﺎ ﻧﻴﺎﻣﺪه‪ .‬ﺑﺎ ﺳﻴﻨﻲ ﭼﺎي آﻣﺪ ﺗﻮ‪ .‬ﻛﺘﺎب ﺗﻮي ﻫﻮا ﻣﻴﺎن دﺳﺖ ﻣﻦ و ﻛﻤﺎل ﺑﻮد‪ .‬اﺻﻼً‬ ‫ﺑﻪ روي ﺧﻮدش ﻧﻴﺎورد‪ .‬ﻛﺎر از ﻛﺎر ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻋﻠﻤﺎ ﺳﻴﺮ و ﺳﻠﻮك ﻋﻤﻠﻲ را ﻫﻢ ﺷﺮوع‬

‫‪١٢‬‬


‫ﻛﺮدهاﻧﺪ؟ ﺧﻨﺪﻳﺪ‪ .‬ﻛﻤﺎل ﻫﺎج و واج ﺑﻪ ﻣﻦ و او ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻧﻪ ﺑﺎﺑﺎ‪ .‬ﻛﺮﻳﻢﻣﺎن از آدﻳﺲآﺑﺎﺑﺎ‬ ‫آورده‪ .‬ﺑﺮادرش راﻳﺰن ﻓﺮﻫﻨﮕﻲ ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺠﻴﺪ‪ ،‬ﺑﺮادر ارﺷﺪش‪ ،‬ﻫﻢ دو ﺳﺎﻟﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ‪ ،‬ﺑﻌﺪ از ازدواج‬ ‫دﺧﺘﺮﺧﺎﻟﻪاش ﺑﺎ ﻳﻚ ﻛﺎرﻣﻨﺪ ﺑﺎﻧﻚ‪ ،‬ﻟﺒﺎس آﺧﻮﻧﺪي را درآورده‪ ،‬دﻳﮕﺮ درس ﻧﻤﻲﺧﻮاﻧﺪ‪ .‬ﭘﺪرم‬ ‫ﻣﻲﮔﻔﺖ آدم ﺑﺎﺳﻮادي ﺑﻮد‪ .‬ﭘﻴﺶ آﻗﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﺷﺎهآﺑﺎدي ﺣﻜﻤﺖ ﻣﺘﻌﺎﻟﻴﻪ و ﻋﺮﻓﺎن ﺧﻮاﻧﺪه‪.‬‬ ‫ﻫﻤﻴﻦ دﻳﺮوز در ﻛﻮﭼﻪي ﻧﻮرﺑﺨﺶ ﺟﻠﻮ ﻣﻦ اﻳﺴﺘﺎد‪ .‬از ﺑﺪناش ﺑﻮي ﭼﺮﺑﻲِ ﻛﺒﺎﺑﻲﻫﺎي‬ ‫ﻗﻢ ﻣﻲآﻣﺪ‪ .‬ﭘﺎﺑﺮﻫﻨﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﭘﻴﺮﻫﻦ آﺧﻮﻧﺪي ﺑﻠﻨﺪش ﭼﺮك‪ ‬ﭼﺮك ﺑﻮد‪ .‬اﺳﻤﺖ ﭼﻴﻪ؟ ﻓﺆاد‪ .‬وﻟﻲ او‬ ‫ﻳﻚ اﺳﻢ ﻧﺪارد‪ .‬ﺻﻔﻴﻪ اﺳﻢ اﻋﻈﻢ اوﺳﺖ‪ .‬و ﻟﻪ اﻻﺳﻤﺎء‪ ‬اﻟﺤﺴﻨﻲ ﻓﺎدﻋﻮه ﺑﻬﺎ‪ .‬ﺻﺎدر اول اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺟﻠﻮهي اول اﺳﺖ‪ .‬ﻻﺗﻜﺮار ﻓﻲ اﻟﺘﺠﻠﻲ‪ .‬ﻓﻴﺾ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺗﺒﺎرك و ﺗﻌﺎﻟﻲ از ﻃﺮﻳﻖ او ﺑﻪ ﺟﻬﺎن‬ ‫ﺳﺮرﻳﺰ ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﺻﻔﻴﻪ ﻫﻤﺎن اﺳﺒﺎﺑﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ اَﺑﻲ اﷲ ان ﻳﺠﺮي اﻻﻣﻮر اﻻ ﺑﺎﺳﺒﺎﺑﻬﺎ‪.‬‬ ‫ﻛﺘﺎب را از دﺳﺖ ﻛﻤﺎل ﮔﺮﻓﺖ و در ﻗﻔﺴﻪ ﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬ﺳﺎل آﺧﺮي ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﺮاي اﻣﺘﺤﺎن‬ ‫ﺧﻴﺎرات ﻣﻜﺎﺳﺐ و ﻛﻔﺎﻳﻪ رﻓﺘﻪ ﺑﻮدم ﻣﺼﻼي ﻗﻢ‪ .‬ﺗﻜﻴﻪ دادم ﺑﻪ دﻳﻮار و ﭘﺎﻫﺎم را ﺗﺎ ﻛﺮده‪،‬‬ ‫ﻧﺸﺴﺘﻢ‪ .‬ﻣﻌﻤﻢ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬آﻣﺪ ﺟﻠﻮ‪ .‬ﺧﺎك ﺑﺮ ﺳﺮت‪ .‬ﺗﻮ دﻳﮕﺮ ﺑﺮاي ﭼﻪ آﻣﺪهاي؟ ﺧﺠﺎﻟﺖ‬ ‫ﻧﻤﻲﻛﺸﻲ اﺳﻢ ﺧﻮدت را ﻃﻠﺒﻪ ﻣﻲﮔﺬاري؟ ﺣﺘﻤﺎً ﺟ‪‬ﻨُﺐ ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻲ‪ .‬ﺑﺪون آنﻛﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ واﻛﻨﺸﻲ‬ ‫ﺑﻤﺎﻧﺪ‪ ،‬از ﻣﻦ دور ﺷﺪ‪ .‬ﻧﻔﻬﻤﻴﺪم ﭼﺮا ﻛﺴﻲ ﻛﻪ از ﻧﻈﺮ او دﻳﮕﺮ ﻃﻠﺒﻪ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ ﺣﺘﻤﺎً در ﺣﺎل‬ ‫ﺟﻨﺎﺑﺖ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺷﺸﺼﺪ ﻧﻔﺮي ﺑﺮاي اﻣﺘﺤﺎن آﻣﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺳﻪ ﭼﻬﺎر زن ﻫﻢ از ﺟﺎﻣﻌﺔ‬ ‫اﻟﺰﻫﺮاء آن دورﺗﺮ اﻳﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﻌﺪ از ﻣﺮدﻫﺎ وارد ﻣﺼﻠﻲ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﺻﻮرت آن زنﻫﺎ ﻫﻢ ﭘﻴﺪا‬ ‫ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻣﺮدمِ آن ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺣﻠﻘﻪوار ﺑﺎز ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﻛﻨﺎر رﻓﺘﻦ آنﻫﺎ ﮔﻮداﻟﻲ روي زﻣﻴﻦ رودﺧﺎﻧﻪ ﭘﻴﺪا‬ ‫ﺷﺪ‪.‬‬ ‫زن را از ﭘﺸﺖ واﻧﺖ ﻧﻴﺴﺎن ﭘﻴﺎده ﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺣﻜﻢ زنِ زاﻧﻴﻪي ﻣﺤﺼﻨﻪ رﺟﻢ اﺳﺖ‪ .‬ﭘﮋواك‪‬‬ ‫ﺻﺪاي آﺷﻴﺦ ﻋﻠﻲﭘﻨﺎه در ﻓﻀﺎي رودﺧﺎﻧﻪ ﺑﻪ دﻳﻮارﻫﺎي ﻣﺪرﺳﻪي ﻓﻴﻀﻴﻪ ﻣﻲﺧﻮرد و‬ ‫ﺑﺮﻣﻲﮔﺸﺖ‪ .‬ﭼﺎدر ﺑﺰرگ ﺳﻔﻴﺪي روﻳﺶ اﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ‪ .‬ﭼﺎدر ﺳﻴﺎهاش از زﻳﺮ ﭘﺎﻳﻴﻦ اﻓﺘﺎد‪ .‬دو زن‬ ‫ﻣﺄﻣﻮر دﺳﺖﻫﺎﻳﺶ را ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ و ﻧﺰدﻳﻚ ﮔﻮدال ﺑﺮدﻧﺪش‪ .‬ﺷﻤﺮده ﺷﻤﺮده راه ﻣﻲرﻓﺖ‪ .‬ﮔﻮﻳﺎ‬ ‫ﺑﺮاي اﻧﺠﺎم ﻣﺮاﺳﻤﻲ آﻳﻴﻨﻲ ﻗﺪم ﺑﺮﻣﻲدارد‪ .‬اﻧﮕﺎر روز ﻋﺎﺷﻮراﺳﺖ و دارد ﻣﻲرود ﺣﺮم‪ ،‬زﻳﺎرت‪،‬‬ ‫ﺑﺮاي ﺳﻼﻣﺘﻲ ﺑﭽﻪﻫﺎش دﻋﺎ ﻛﻨﺪ‪.‬‬

‫‪١٣‬‬


‫ﺷﻦرﻳﺰهﻫﺎي رودﺧﺎﻧﻪ ﺗﺎ ﺑﺎﻻي ﺳﻴﻨﻪاش آﻣﺪ‪ .‬اﷲ اﻛﺒﺮ‪ .‬اﷲ اﻛﺒﺮ‪ .‬اﷲ اﻛﺒﺮ‪ .‬ﺳﻨﮓ اول‬ ‫ﺑﺎﻻي ﺳﺮش ﻧﺸﺴﺖ‪ .‬ﻳﻚ ﭼﺸﻤﻪي ﺳﺮخ روي ﺳﺮش ﺷﻜﻔﺖ‪ .‬زﺑﺎن در دﻫﺎنام ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ‬ ‫اﺣﺘﻀﺎر اﻓﺘﺎد‪ .‬ﺳﻴﻨﻪام داﺷﺖ ﺧُﺮد ﻣﻲﺷﺪ از ﺑﺲ ﻫﺠﻮم ﻣﻲآوردﻧﺪ‪ .‬ﭘﺎﻫﺎم ﺗَﺒ‪‬ﺮ ﺧﻮرد‪ .‬ﻣﻦ‬ ‫ﻧﺎﻳﺴﺘﺎده ﺑﻮدم‪ ،‬زﻳﺮ ﻓﺸﺎر اﻳﺴﺘﺎده ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮدم‪ .‬دﺳﺖﻫﺎ ﻫﻤﻪ ﺳﻨﮓ ﺷﺪه ﺑﻮد؛ دﺳﺖ‪ ‬ﻫﻤﻪ ﺳﻨﮓ‪.‬‬ ‫ﭼﺎدر دﻳﮕﺮ ﺳﻔﻴﺪ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺳﺮم را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﻛﻪ ﺧﻮن را ﻧﺒﻴﻨﻢ‪ .‬ﮔﻠﺪﺳﺘﻪﻫﺎي ﺣﺮم زﻳﺮ ﻧﻮر‬ ‫ﺧﻮرﺷﻴﺪ‪ ،‬ﻋﺪﺳﻲ ﭼﺸﻢﻫﺎم را ﻣﻲﺑ‪‬ﺮﻳﺪ‪ .‬ﻃﻼي ﮔﻨﺒﺪ از ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺮخﺗﺮ ﺑﻮد‪ .‬ﭼﺸﻢﻫﺎم را ﺑﺴﺘﻢ‪.‬‬ ‫ﺧﻮاب ﺑﻮدم ﻳﺎ ﺑﻴﺪار؟ ﻣﺮدي ﺑﺎ رداﻳﻲ ﻛﻬﻨﻪ ﻛﻨﺎر ﺑﺴﺘﺮ زﻧﻲ ﻧﺸﺴﺖ‪ .‬اﻃﺮافاش ﭘﺮ اﺳﺖ از‬ ‫ﻛﺎﻏﺬﻫﺎي ﭘﺎﭘﻴﺮوس و ﭘﻮﺳﺖ آﻫﻮ‪.‬‬ ‫زن ﺑﺎ ﭼﺸﻢﻫﺎي ﻧﻴﻤﻪﺑﺎز‪ ،‬ﺧﻮدش را ﻋﺮﻳﺎن روي ﺗﺸﻚ ﭘﻬﻦ ﻛﺮد و ﭘﺎﻫﺎش را از ﻫﻢ‬ ‫ﺟﺪا ﻧﮕﻪ داﺷﺖ‪ .‬ﻣﺮد ﻗﻠﻢ و ﻗﻠﻢﺗﺮاش را ﺟﻠﻮش ﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬ﺗﻴﻎ ﻗﻠﻢﺗﺮاش را ﻧﺰدﻳﻚ زن ﺑﺮد‪،‬‬ ‫ﻣﻴﺎن ﭘﺎﻫﺎش‪ .‬دو ﻟﺒﻪي ﻧﻬﺎنﺟﺎي زن را ﺑﺎ دﻗﺖ از ﻫﻢ ﺑﺎز ﻛﺮد و زﺑﺎﻧﻚ ﻣﻴﺎﻧﻲاش را ﺑﺎ ﺗﻴﻎ‬ ‫ﺑﺮﻳﺪ‪ .‬ﺧﻮن ﻏﻠﺘﻴﺪ روي زﻣﺨﺘﻲ آﻫﻦِ ﺗﻴﻎ و از آنﺟﺎ ﭼﻜﻪ ﭼﻜﻪ روي ﻣﻼﻓﻪي ﺳﻔﻴﺪ زﻳﺮ زن‪.‬‬ ‫ﻣﺮد ﺗﻴﻎ را ﺑﻴﺮون آورد‪ .‬ﺳﺮازﻳﺮ ﻛﺮد و ﺧﻮناش را ﺗﻜﺎﻧﺪ ﺗﻮي ﻗﻠﻢدان‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻫﻤﺎن ﺗﻴﻎ را ﻣﻴﺎن‬ ‫ﭘﺎي ﺧﻮد ﺑﺮد‪ .‬از ﺷﻜﺎف آﻟﺖاش ﻣﺎﻳﻊ ﺳﻔﻴﺪ رﻧﮕﻲ ﺑﻴﺮون ﻣﻲآﻣﺪ‪ .‬ﺗﻴﻎ را آﻫﺴﺘﻪ زﻳﺮ ﻣﺎﻳﻊ‬ ‫ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﻫﺮ ﭼﻪ از ﻣﺎﻳﻊ روي ﺗﻴﻎ ﻣﺎﻧﺪ‪ ،‬رﻳﺨﺖ ﺗﻮي ﻗﻠﻢدان‪ .‬ﺑﺎز ﺗﻴﻎ را ﻧﺰدﻳﻚ ﻧﻬﺎنﺟﺎي زن‬ ‫ﺑﺮد‪ .‬ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﺧﻮن و ﻣﺎﻳﻊِ ﺳﻔﻴﺪرﻧﮓ را ﺗﻮي ﺷﻴﺸﻪي ﻗﻠﻢدان رﻳﺨﺖ‪ .‬ﺷﻴﺸﻪ را ﺗﻜﺎن داد ﺗﺎ‬ ‫ﺧﻮب ﺑﻪ ﻫﻢ آﻣﻴﺨﺘﻪ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﻧﻮك ﻗﻠﻢ را در ﻗﻠﻢدان ﻓﺮوﻛﺮد‪ .‬ﻳﻜﻲ از ﭘﻮﺳﺖﻫﺎي ﻟَﻒ‪‬ﺷﺪه را ﺑﺎز‬ ‫ﻛﺮد و روي دﺳﺘﺶ ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺎ دﺳﺖ دﻳﮕﺮ ﺷﺮوع ﻛﺮد ﺑﻪ ﻧﻮﺷﺘﻦ‪ :‬ذﻛﺮ رﺳﻴﺪن ﺳﻠﻄﺎن ﺷﻬﺎب‬ ‫اﻟﺪوﻟﺔ و ﻗﻄﺐ اﻟﻤﻠﺔ اﺑﻲ ﺳﻌﻴﺪ ﻣﺴﻌﻮد اﺑﻦ ﻳﻤﻴﻦ اﻟﺪوﻟﺔ و اﻣﻴﻦ اﻟﻤﻠﺔ‪ ،‬رﺿﻲ اﷲ ﻋﻨﻬﻤﺎ‪ ،‬ﺑﻪ ﺷﻬﺮ‬ ‫ﻫ‪‬ﺮي و ﻣ‪‬ﻘﺎم ﻛﺮدن آن ﺟﺎ و ﺑﺎزﻧﻤﻮدن اﺣﻮال آنﭼﻪ ﺣﺎدث ﮔﺸﺖ آنﺟﺎ ﺗﺎ آنﮔﺎه ﻛﻪ ﺑﻪ ﺗﺎﺧﺘﻦ‬ ‫ﺗﺮﻛﻤﺎﻧﺎن رﻓﺖ و ﻣﺠﺎري آن اﺣﻮال‪ .‬زن ﭘﻠﻜﻲ زد‪ .‬ﺧﻮدم را ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﻤﻊ ﻛﺮدم‪ .‬ﻣﻮاﻇﺐ ﺑﻮدم‬ ‫ﺑﺪﻧﻢ ﺑﻪ او ﻧﺨﻮرد‪ .‬ﺷﺮوع ﻛﺮد ﺑﻪ ﭘﺮﺳﻴﺪن اﺳﻢ‪ ،‬ﻣﺤﻞ ﺗﻮﻟﺪ‪ ،‬ﺳﺎل ﺗﻮﻟﺪ‪ ،‬آدرس‪ ،‬ﺷﻐﻞ و اﻳﻦ ﺟﻮر‬ ‫ﭼﻴﺰﻫﺎ‪.‬‬ ‫ﻏﻴﺮ از اﺳﻢ و ﺳﺎل ﺗﻮﻟﺪ‪ ،‬ﺑﻘﻴﻪ را دروغ ﮔﻔﺘﻢ‪ .‬ﻓﻜﺮ ﻛﺮدم اﮔﺮ ﺑﮕﻮﻳﻢ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻗﻢ و ﻃﻠﺒﻪ‬ ‫ﻫﺴﺘﻢ‪ ،‬ﺷﺎﻳﺪ ﻏﺶ ﻛﻨﺪ‪ .‬وﻗﺘﻲ ﻣﺸﺨﺼﺎﺗﻢ را ﻣﻲﮔﻔﺘﻢ‪ ،‬ﻫﻤﻪ اﻋﺪاد را ﺑﻪ اﻧﮕﻠﻴﺴﻲ ﻣﻲﻧﻮﺷﺖ‪.‬‬ ‫‪١٤‬‬


‫دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ دﺳﺘﻪي ﺻﻨﺪﻟﻲ ﺗﻜﻴﻪ داد‪ .‬ﭘﺎﻫﺎش را روي ﻫﻢ اﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬ﺑﺎ دﻛﺘﺮ ﻳﻚ ﻛﺘﺎب‬ ‫روانﺷﻨﺎﺳﻲ ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ .‬درﺑﺎره ﻛﺘﺎب و ﻧﻮﻳﺴﻨﺪهاش ﺗﻮﺿﻴﺢﻫﺎﻳﻲ داد ﻛﻪ ﻫﺮ ﭼﻪ زور زدم‬ ‫ﭼﻴﺰي ﺳﺮ درﻧﻴﺎوردم‪ .‬ﮔﻮش ﻣﻲدادم‪.‬‬ ‫زﺑﺎﻧﻢ ﻧﺎن آﻓﺘﺎبﺧﻮرده ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻪ اﻟﺘﻤﺎس ﻧﻔﺲﻫﺎم اﻓﺘﺎده ﺑﻮدم‪ .‬در ﻛﺘﺎبﺧﺎﻧﻪي ﭘﺪرم‬ ‫دو ﺟﻠﺪ ﻛﺘﺎب ﻗﻄﻮر دﻳﺪه ﺑﻮدم ﻛﻪ روﻳﺶ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮد اﺻﻮل روانﺷﻨﺎﺳﻲ‪ .‬ﺑﺮاي اﻳﻦﻛﻪ ﻛﻢ‬ ‫ﻧﻴﺎورم ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻮدم ﭼﻴ���ي ﺑﮕﻮﻳﻢ‪ .‬ﺧﺎﻧﻢ! ﺷﻤﺎ ﻛﺘﺎب اﺻﻮل روانﺷﻨﺎﺳﻲ را ﺧﻮاﻧﺪهاﻳﺪ؟‬ ‫ﭼﺸﻢﻫﺎش ﮔﺮد ﺷﺪ‪ .‬ﻛﺪام اﺻﻮل روانﺷﻨﺎﺳﻲ را؟ ﻫﻤﺎن ﻛﻪ دو ﺟﻠﺪ ﻗﻄﻮر اﺳﺖ و رﻧﮓ‬ ‫ﺟﻠﺪش ﻫﻢ ﻗﻬﻮهاي اﺳﺖ‪ .‬اوه! آن را ﻣﻲﮔﻮﻳﻲ؟ آنﻛﻪ ﺧﻴﻠﻲ ﻗﺪﻳﻤﻲ اﺳﺖ‪ .‬از اوﻟﻴﻦ ﻛﺘﺎبﻫﺎي‬ ‫روانﺷﻨﺎﺳﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ در اﻳﺮان ﭼﺎپ ﺷﺪه‪ .‬ﭼﻄﻮر ﻣﮕﺮ؟ ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻮري؟ ﺗﻮ آن را از ﻛﺠﺎ‬ ‫ﻣﻲﺷﻨﺎﺳﻲ؟‬ ‫ﺧﻮب ﻫﺪف ﮔﺮﻓﺘﻢ‪ .‬ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮد ﻣﻦ ﺑﭽﻪ ﻫﺴﺘﻢ‪ .‬ﺷﺎﻧﻪﻫﺎش را ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬ﺣﺮف‬ ‫را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ ﺑﻪ ﻫﻤﺎن ﻛﺘﺎب روانﺷﻨﺎﺳﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ دﻛﺘﺮ ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎ اﻧﮕﺸﺘﻲ وﺳﻄﻲ‪ ،‬ﻋﺮقِ‬ ‫روي اﺑﺮوﻫﺎم را ﮔﺮﻓﺘﻢ‪ .‬ﮔﺮمات اﺳﺖ؟ ﻣﻲﺧﻮاﻫﻲ ﻛﻮﻟﺮ را ﺗﻨﺪﺗﺮ ﻛﻨﻢ‪ .‬ﻧﻪ‪ ،‬ﺧﻴﻠﻲ ﻣﻤﻨﻮن‪ .‬ﭼﻘﺪر‬ ‫ﺗﻌﺎرﻓﻲ ﻫﺴﺘﻲ! ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﻛﻠﻴﺪ ﻛﻮﻟﺮ را ﻓﺸﺎر داد‪ .‬دﻛﻤﻪﻫﺎي ﺑﺎﻻي ﭘﻴﺮﻫﻦاش را ﺑﺎز ﻛﺮد‪ .‬ﺑﺪن‬ ‫ﻣﻦ و آن ﻛﻮﻟﺮ ﺑﺮﻋﻜﺲ ﻫﻢ ﻛﺎر ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻫﻤﺎن ﺗﻨﺪي‪.‬‬ ‫ﮔﻔﺘﻲ از ﺷﻬﺮﺳﺘﺎن آﻣﺪهاي‪ .‬از رﺷﺖ ﻣﻲآﻳﻲ؟ ﻧﻪ ﺧﺎﻧﻢ‪ .‬ﻫﻢ از ﺑﻮدن و ﺣﺮف زدن ﺑﺎ او‬ ‫ﺧﻮﺷﻢ ﻣﻲآﻣﺪ و ﻫﻢ از دﺳﺖ ﺳﺌﻮالﻫﺎش ﻛﻼﻓﻪ ﺷﺪه ﺑﻮدم‪ .‬ﻣﻲﺗﺮﺳﻴﺪم ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺧﺮاب ﺷﻮد‪.‬‬ ‫از ﻛﺎﺷﺎن ﺧﺎﻧﻢ! آه! ﻛﺎﺷﺎن! ﺷﻬﺮ ﻗﺸﻨﮕﻲ اﺳﺖ‪ .‬ﻣﻦ ﭼﻨﺪ ﺑﺎر رﻓﺘﻪام‪ .‬ﻣﺎدرﺑﺰرگ‪ ‬ﻣﺎدريام اﻫﻞ‬ ‫ﻛﺎﺷﺎن اﺳﺖ‪.‬‬ ‫اي داد ﺑﻴﺪاد! ﻣﻦ ﻛﻪ اﺻﻼً در ﻋﻤﺮم ﻳﻚ ﺑﺎر ﻫﻢ ﻛﺎﺷﺎن را ﻧﺪﻳﺪهام‪ .‬اﺻﻼً ﺑﺮاي ﭼﻲ‬ ‫ﻛﺎﺷﺎن از دﻫﻦام ﺑﻴﺮون ﭘﺮﻳﺪ؟ اﮔﺮ درﺑﺎرهي ﻛﻮﭼﻪ و ﺧﻴﺎﺑﺎن و اوﺿﺎع و اﺣﻮال آنﺟﺎ ﭼﻴﺰي‬ ‫ﺑﭙﺮﺳﺪ‪ ،‬آﺑﺮويام ﭘﺎك ﻣﻲرود‪ .‬ﻛﻮﻟﺮ اﻳﻦﺟﺎ ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﻛﻮﻟﺮﻫﺎي ﻗﻢ‪ ،‬اﻧﮕﺎر ﺑﺎد داغ را روي آب‬ ‫ﺟﻮش ول ﻣﻲدﻫﺪ و ﺑﻪ ﺻﻮرت آدم ﻣﻲﭘﺎﺷﺪ‪ .‬آب ﺧﻨﻚ ﻣﻲﺧﻮري؟‬

‫‪١٥‬‬


‫دﻳﺪم اﮔﺮ ﺑﺎز ﻫﻢ ﺑﮕﻮﻳﻢ ﺧﻴﻠﻲ ﻣﻤﻨﻮن‪ ،‬ﺗﺸﻨﮕﻲ ﻫﻼكام ﺧﻮاﻫﺪ ﻛﺮد‪ .‬ﺳﺮم را آﻫﺴﺘﻪ ﺑﻪ‬ ‫ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺗﻜﺎن دادم‪ .‬ﺗﺎ ﮔﻔﺘﻢ ﺑﻠﻪ‪ ،‬زﻧﮓ زدﻧﺪ‪ .‬ﻣﺮدي ﺑﺎ ﻛﻴﻒ ﭼﺮﻣﻲ ﻣﺸﻜﻲ‪ ،‬ﻛﺖ و ﺷﻠﻮار و‬ ‫ﻛﺮاوات وارد ﺷﺪ‪ .‬ﺗﺮدﻳﺪ ﻧﻜﺮدم ﻛﻪ ﺧﻮد دﻛﺘﺮ اﺳﺖ‪ ،‬دﻛﺘﺮ ﺳﻬﺮاب ﺻﺪر‪ .‬ﺑﻪﺳﺮﻋﺖ رﻓﺖ ﺗﻮي‬ ‫اﺗﺎق و دﺧﺘﺮ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل او‪ .‬ﺣﺎﻻ ﻛﻪ ﻧﻮﺑﺖ آب آوردن ﺑﺮاي ﻣﻦ ﺷﺪ‪ ،‬از اﺗﺎق ﺑﻴﺮون ﻧﻤﻲآﻣﺪ‪.‬‬ ‫دﻳﻮارﻫﺎ را ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﺮدم و ﺗﺎﺑﻠﻮﻫﺎي ﻛﻮﭼﻚ و ﺑﺰرﮔﻲ ﻛﻪ ﻫﻴﭻ ﻣﻔﻬﻮﻣﻲ ﺑﺮام ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﻧﻪ‬ ‫ﻧﻘﺎﺷﻲ ﻣﻨﻈﺮه ﺑﻮدﻧﺪ ﻧﻪ آدم‪ .‬ﺗﻜﻪﻫﺎي رﻧﮕﻲ ﻧﺎﻣﻨﻈﻤﻲ ﻛﻪ ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮدم ﻻﺑﺪ ﻣﻌﻨﺎﻫﺎي ﻋﺠﻴﺐ‬ ‫و ﻏﺮﻳﺒﻲ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﻫﻨﺪ‪ .‬ﺧﻴﻠﻲ ﻃﻮل ﻛﺸﻴﺪ ﺗﺎ دﺧﺘﺮ ﺑﻴﺮون آﻣﺪ‪ .‬زن از در ﺑﻴﺮون رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫در راﻫﺮو و ﺟﻠﻮ آﺳﺎﻧﺴﻮر ﻫﻢ ﻫﻴﭻ ﻛﺲ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﻧﮕﺎه ﻛﺮدم‪ .‬ده دﻗﻴﻘﻪ ﺑﻪ ده ﺑﻮد‪.‬‬ ‫آﺧﺮﻳﻦ ﺟﺮﻋﻪي ﺟﺎم را ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻢ‪ .‬ﺳﻴﮕﺎر و ﻓﻨﺪك را ﺗﻮي ﺟﻴﺐ ﻛﺖام ﮔﺬاﺷﺘﻢ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ از‬ ‫رﺳﺘﻮران ﺑﻴﺮون آﻣﺪم‪ .‬ﺳﻮار آﺳﺎﻧﺴﻮر ﺷﺪم‪ .‬ﻛﻠﻴﺪ را ﻛﻪ ﺗﻮي ﻗﻔﻞ ﮔﺮداﻧﺪم‪ ،‬ﺻﺪاي زﻧﮓ ﺗﻠﻔﻦ‬ ‫را ﺷﻨﻴﺪم‪ .‬زود رﻓﺘﻢ ﺗﻮ و ﭘﺮﻳﺪم روي ﺗﺨﺖ‪ .‬ﮔﻮﺷﻲ را ﺑﺮداﺷﺘﻢ‪ .‬ﺗﻮ ﻛﺠﺎﻳﻲ؟ دو ﺳﺎﻋﺖ اﺳﺖ‬ ‫ﻛﻪ زﻧﮓ ﻣﻲزﻧﻢ و ﻧﻴﺴﺘﻲ‪ .‬ﻛﺎرﻣﻨﺪ ﻫﺘﻞ ﻣﻲﮔﻔﺖ ﺑﻴﺮون ﻫﻢ ﻧﺮﻓﺘﻪاي‪.‬‬ ‫ﺗﻮي رﺳﺘﻮران ﺑﻮدم‪ .‬دارم ﻣﻲآﻳﻢ ﭘﻴﺸﺖ‪ .‬روي ﺗﺨﺖ دراز ﻛﺸﻴﺪم‪ .‬از ﭘﻨﺠﺮهي اﺗﺎق‪،‬‬ ‫ﺧﻴﺎﺑﺎن آﻣﺴﺘﺮدام و اﻳﺴﺘﮕﺎه ﺳﻦ ﻻزار ﭘﻴﺪا ﺑﻮد‪ .‬ﻧﻮراﻓﻜﻦ اﻳﻔﻞ دور ﺳﺮ ﺗﺎرﻳﻜﻲِ ﭘﺎرﻳﺲ ﻃﻮاف‬ ‫ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬اوﻟﻴﻦ ﺑﺎر‪ ،‬ﺷﺐ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ رﺳﻴﺪم ﭘﺎرﻳﺲ‪ .‬ﺗﺎ از ﻓﺮودﮔﺎه اورﻟﻲ ﺑﻴﺮون آﻣﺪم‪ ،‬ﺑﻪ‬ ‫ﺗﺎﻛﺴﻲ ﮔﻔﺘﻢ ﺑﺮود ﺳﻦ ﻣﻴﺸﻞ‪ .‬روي ﭘﻞ ﭘﻴﺎده ﺷﺪم‪ .‬ﻧﻮك ﻧﻮراﻧﻲ ﻧﻮﺗﺮدام روي ﻣﻮجﻫﺎي ﺳﻦ‬ ‫ﺗﺎب ﺑﺮداﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺧﻴﺎﺑﺎن ﺧﻠﻮت ﺑﻮد؛ ﺑﺮ ﻋﻜﺲ ﻛﺎﻓﻪ ﺳﺮِ ﻣﻴﺪان‪ .‬ﭼﻤﺪانام را زﻣﻴﻦ ﮔﺬاﺷﺘﻢ و‬ ‫روي ﻳﻚ ﺻﻨﺪﻟﻲ ﻧﺸﺴﺘﻢ‪.‬‬ ‫ﭘﺎرﻳﺲ ﺑﺎ ﭼﺸﻢﻫﺎي ﭘﺮ ﻛﺮﺷﻤﻪي زﻧﻲ ﻧﮕﺎهام ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬آدم ﺗﻮي اﻳﻦ ﺷﻬﺮ ﭘﻴﺮ ﻫﻢ‬ ‫ﻣﻲﺷﻮد؟ ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ ﺧﻨﺪﻳﺪ‪ .‬ﺗﻮ اوﻟﻴﻦ ﺧﺎرﺟﻲ ﻫﺴﺘﻲ ﻛﻪ ﻣﻲﺑﻴﻨﻢ ﺑﻌﺪ از ﺳﺎلﻫﺎ ﻣﺎﻧﺪن‪ ،‬از اﻳﻦ‬ ‫ﺷﻬﺮ و ﺷﻠﻮﻏﻲ و دﺷﻮاري زﻧﺪﮔﻲ و ﻛﺎﻏﺬﺑﺎزي ادارياش ﻧﻤﻲﻧﺎﻟﺪ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮ‬ ‫ﻛﻪ ﻣﻦ ﻫﻴﭻ وﻗﺖ اﻳﻦ ﺟﺎ ﺧﻮدم را ﺧﺎرﺟﻲ ﺣﺲ ﻧﻜﺮدم‪ .‬ﻣﻦ اﻳﻦ ﺧﻴﺎﺑﺎنﻫﺎ و آدمﻫﺎش را در‬ ‫رؤﻳﺎﻫﺎي ﻳﻚ ﻧﻔﺮ دﻳﺪهام‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺑﻪ اﻳﻦ دﻟﻴﻞ ﻛﻪ ﭘﺎرﻳﺲ را ﺷﺐ ﻛﺸﻒ ﻛﺮدم و ﻫﻤﻴﺸﻪ‬

‫‪١٦‬‬


‫اوﻟﻴﻦ ﺑﺎرِ ﻫﺮ ﭼﻴﺰ‪ ،‬ﻣﺮﺟﻊ ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﺧﺎﻃﺮهﻫﺎي ﺑﻌﺪي اﺳﺖ‪ .‬اوﻟﻴﻦ ﺑﺎر ﻧﺸﺎﻧﻪي ﻛﻤﻴﺖ ﻧﻴﺴﺖ‪،‬‬ ‫ﻳﻚ ﻛﻴﻔﻴﺖ اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﭼﻪ ﭼﻴﺰِ ﭘﺎرﻳﺲ ﻣﺮا ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺧﻮد ﻛﺸﻴﺪ؟ ﻛﻠﮋ دوﻓﺮاﻧﺲ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﻴﻦ ﻧﺰدﻳﻜﻲﻫﺎ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬ ‫زردي ﺗﺎﺑﻠﻮِ ﻛﺘﺎبﻓﺮوﺷﻲ ژﻳﺒِﺮ ژوزف زﻳﺮ ﻧﻮر ﭼﺮاغ‪ ،‬ﺧﻴﺎﺑﺎن ﺳﻦ ﻣﻴﺸﻞ را از ﻇُﻠُﻤﺎت درﻣﻲآورد‪.‬‬ ‫آﻗﺎي ﻓﺮوﻏﻲ ﻣﻲﮔﻔﺖ اﻧﺠﻤﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ را از روي اﻟﮕﻮي ﻛﻠﮋ دو ﻓﺮاﻧﺲ درﺳﺖ ﻛﺮدهاﻧﺪ‪ .‬در‬ ‫راﻫﺮو ﻛﺴﻲ ﻧﺒﻮد‪ .‬دﻳﺮ رﺳﻴﺪم‪ .‬وارد ﻛﻪ ﺷﺪم‪ ،‬دم در‪ ،‬ﺗﺮدﻳﺪي ﭘﺎم را ﺳﻨﮕﻴﻦ ﻛﺮد‪ .‬ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻮدم‬ ‫آﻗﺎي ﻓﺮوﻏﻲ ﺳﺮش را ﺑﺮﮔﺮداﻧَﺪ و اﺟﺎزهي ﻧﺸﺴﺘﻦ دﻫﺪ‪ .‬دﺧﺘﺮ و ﭘﺴﺮ ﻛﻨﺎر ﻫﻢ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬ ‫وﺳﻂ ﻛﻼس دﺧﺘﺮي ﺗﻜﻴﻪ داده و دﺳﺘﺶ را روي ﻣﻴﺰ ﻋﻘﺐ ﭘﻬﻦ ﻛﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻪ ﺗﺨﺘﻪﺳﻔﻴﺪ‬ ‫ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﭼﺸﻢﻫﺎم ﮔﻮيِ آﺗﺶ ﺷﺪ و ﺣﺪﻗﻪ را ﺳﻮزاﻧﺪ‪ .‬ﻫﺰارﺑﺎر ﭘﻠﻚ زدم ﺗﺎ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﻮم‬ ‫اﺷﺘﺒﺎه ﻧﻤﻲﺑﻴﻨﻢ‪ .‬زﻫﺮا دﺳﺖاش را روي ﻛﺎﻏﺬﻫﺎي ﻳﻚ ﻛﻼﺳﻮر ﺣﺮﻛﺖ ﻣﻲداد‪ .‬ﻫﻤﺎن ﻧﮕﺎه‬ ‫ﺑﻮد؛ ﺑﺎ ﻫﻤﺎن ﭼﺸﻢﻫﺎ و ﻣﮋهﻫﺎ ﻛﻪ ﻫﺮ ﺷﺐ ﺗﻮي ﺧﻴﺎلام ﻧﻘﺎﺷﻲﺷﺎن ﻛﺮده ﺑﻮدم‪.‬‬ ‫ﺑﻔﺮﻣﺎﻳﻴﺪ‪ ...‬ﺑﻔﺮﻣﺎﻳﻴﺪ‪ .‬آﻗﺎي ﻓﺮوﻏﻲ ﻫﻤﻴﻦﻃﻮر ﺑﺮاﻧﺪازم ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﭘﺎم ﮔﺮﻓﺖ ﺑﻪ ﻣﻴﺰ و ﺑﺎ ﻣﺦ‬ ‫رﻓﺘﻢ ﺗﻮي ﺷﻜﻢ دﺧﺘﺮي ﻛﻪ ردﻳﻒ‪ ‬اول ﻧﺸﺴﺘﻪ و ﻣﺜﻼً ﺷﺶ داﻧﮓ ﺣﻮاساش را ﺑﻪ اﺳﺘﺎد داده‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬دﺧﺘﺮ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺧﻮدش را ﻛﺸﻴﺪ ﻋﻘﺐ‪ .‬ﻳﻚ آن‪ ،‬دﺳﺖ ﻣﻦ روي ﺳﻴﻨﻪاش اﻓﺘﺎد ﺗﺎ از‬ ‫اﻓﺘﺎدنِ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎزداردم ﻳﺎ دﺳﺘﺎوﻳﺰي ﺑﺮاي ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪن ﭘﻴﺪا ﻛﻨﺪ‪.‬‬ ‫وﺿﻊ ﺧﻴﻠﻲ ﺗﺮاژﻳﻚ ﺷﺪ‪ .‬ﻧﻤﻲداﻧﻢ ﻣﻦ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻛﺸﻴﺪم ﻳﺎ آن دﺧﺘﺮ‪ .‬ﻣﻨﺘﻈﺮ‬ ‫ﺷﻨﻴﺪن ﻫﺮ ﺣﺮف و ﻧﮕﺎﻫﻲ ﺑﻮدم‪ .‬ﺧﻮدم ﻛﻪ زﺑﺎنام ﭘﺲ ﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮد ﺗﻮي ﺣﻠﻖام‪ .‬دﺧﺘﺮ ﺑﻴﭽﺎره‬ ‫ﻫﻢ اﻳﻦ ﻗﺪر ﺷﻮﻛﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ ﺣﺮﻓﻲ ﻧﺰد‪ .‬آﻗﺎي ﻓﺮوﻏﻲ ﻫﻢ ﺧﻨﺪهاش ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﻫﻢ ﺳﻌﻲ‬ ‫ﻣﻲﻛﺮد اﺧﻢ ﻛﻨﺪ ﺗﺎ ﻛﻨﺘﺮل ﻛﻼس از دﺳﺖاش ﻧﺮود‪ .‬ﺑﺪون آنﻛﻪ ﺳﺮم را ﺑﻠﻨﺪ ﻛﻨﻢ‪،‬‬ ‫ﻋﺬرﺧﻮاﻫﻲ زﻳﺮ ﻟﺐ و ﺳﺮﻳﻌﻲ ﻛﺮدم و زود ﻧﺸﺴﺘﻢ در ردﻳﻒ دوم‪ .‬ﺣﺲ ﻏﺮﻳﺒﻲ در ﺟﺎنام اﻓﺘﺎد‪.‬‬ ‫ﻫﻢ دﻳﺪن زﻫﺮا و ﻫﻢ اﻳﻦ ﺣﺎدﺛﻪ‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ را ﺑﺎ ﻫﻢ ﻗﺎﻃﻲ ﻛﺮد‪ .‬وﻗﺘﻲ ﺳﺮ ﺟﺎم ﻣﺴﺘﻘﺮ ﺷﺪم‪،‬‬ ‫دﻳﮕﺮ ﻫﻴﭻ ﻓﻜﺮي ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﺟﺰ زﻫﺮا‪ .‬اﻣﺎ روم ﻧﻤﻲﺷﺪ ﺑﺮﮔﺮدم و ﻧﮕﺎهاش ﻛﻨﻢ‪ .‬آﻳﺎ واردﺷﺪن‬ ‫ﺷﺎﻫﻜﺎر ﻣﺮا دﻳﺪه ﺑﻮد؟ ﺣﺘﻤﺎً دﻳﺪه ﺑﻮد‪ .‬اﺻﻼً ﻣﺮا ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮد؟‬

‫‪١٧‬‬


‫ﻃﻲ اﻳﻦ ﺳﺎلﻫﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﻗﻴﺎﻓﻪي ﻣﻦ ﺧﻴﻠﻲ ﻋﻮض ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺧﻴﻠﻲ وﻗﺖ ﺑﻮد ﻛﻪ دﻳﮕﺮ‬ ‫ﺧﺎﻧﻪي ﻣﺎ ﻧﻤﻲآﻣﺪ‪ .‬ﻣﺎدرم ﻓﻘﻂ از ﻗﻮل ﻣﺎدرش ﻣﻲﮔﻔﺖ ﺑﭽﻪدار ﺷﺪه و ﺑﻌﺪ از ﻣﺪﺗﻲ ﻫﻢ ﻃﻼق‬ ‫ﮔﺮﻓﺘﻪ‪ .‬اﻣﺎ ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﺗﻬﺮان اﺳﺖ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ اﻻن ﻫﻢ ﺳﻔﺮي آﻣﺪه‪ .‬ﭼﻪ ﺟﻮري از ﻛﻼس ﻓﻠﺴﻔﻪي‬ ‫ﻫﻨﺮ ﺳﺮ درآورده؛ آن ﻫﻢ ﺗﻮيِ اﻧﺠﻤﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ؟ ﻣﻄﻤﺌﻦام ﻛﻪ ﻣﺮا ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻪ‪ .‬وﻗﺘﻲ ﺑﭽﻪ ﺑﻮدم ﻣﺮا‬ ‫دﻳﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺷﺶ ﺳﺎﻟﻲ ﻣﻲﮔﺬرد‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ‪ .‬اﺻﻼً ﭼﺮا ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻓﻜﺮ ﻛﺮده ﺑﺎﺷﺪ؟‬ ‫اﻳﻦ ﻣﻦ ﺑﻮدم ﻛﻪ در ﺧﻴﺎلام از او ﺗﺼﻮﻳﺮي ﺳﺎﺧﺘﻪ و ﻫﻤﻪي اﻳﻦ ﺳﺎلﻫﺎ را‪ ،‬ﻣﺜﻞ ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ‪ ،‬در‬ ‫ﻣﻌﺒﺪ آن ﺗﺼﺎوﻳﺮ ﺑ‪‬ﺮده ﺑﻮدم‪.‬‬ ‫ﺑﺮاي او ﻻﺑﺪ داﻧﺸﺠﻮﻳﻲ ﺑﻮدم ﻣﺜﻞ داﻧﺸﺠﻮﻫﺎي دﻳﮕﺮ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﻧﻤﻮﻧﻪي ﻋﺎﻟﻲ دﺳﺖ و ﭘﺎ‬ ‫ﭼﻠﻔﺖﺗﺮﻳﻦﺷﺎن‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻪ ﻛﻨﻢ؟ ﻛﻼس ﺗﻤﺎم ﺷﺪ و ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﻧﻔﻬﻤﻴﺪه ﺑﻮدم‪ .‬آﻗﺎي ﻓﺮوﻏﻲ‬ ‫ﺑﺎ ﻧﮕﺎهاش ﻫﻤﺪﻟﻲ ﻣﻲﻛﺮد ﺑﺎ ﻣﻦ‪ .‬ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻦ ﺳﺌﻮالﻫﺎ را ﻣﻦ ﻛﺮده ﺑﻮدم‪ .‬اﻳﻦ ﺑﺎر اﻣﺎ‬ ‫ﺳﺎﻛﺖ ﺑﻮدم‪ .‬از ﺳﺎﻟﻦ ﺑﻴﺮون آﻣﺪم‪ .‬ﻛﻨﺎر ﻳﻚ ﺗﺎﺑﻠﻮِ اﻋﻼﻧﺎت اﻳﺴﺘﺎده ﺑﻮد؛ ﻓﻬﺮﺳﺖ‪ ‬ﻛﺘﺎبﻫﺎي‬ ‫ﺗﺎزه ﻣﻨﺘﺸﺮﺷﺪهي اﻧﺠﻤﻦ را ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﭘﻴﺮﻫﻦِ ﺳﺎﺗﻦِ ﺳﺮخرﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ و ﮔﺸﺎدي ﭘﻮﺷﻴﺪه ﺑﻮد‬ ‫ﺑﺎ روﺳﺮياي ﻛﻪ ﻻﻗﻴﺪاﻧﻪ دور ﺳﺮش ﭘﻴﭽﻴﺪه‪ .‬ﭘﺸﺖ ﺳﺮش اﻳﺴﺘﺎدم‪ .‬ﺳﻼم‪.‬‬ ‫ﺑﺮﮔﺸﺖ‪ .‬در ﻧﮕﺎهاش ﭼﻴﺰي از ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﻧﻪ از آن ﺳﺎلﻫﺎ ﻛﻪ ﻗﻢ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺎ ﻣﻲآﻣﺪﻧﺪ و‬ ‫ﻧﻪ از ﺷﻴﺮﻳﻦﻛﺎري وﻗﺖ ورودم ﺑﻪ ﻛﻼس‪ .‬ﻫﻤﻴﻦ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺟﺮأت داد ﺗﺎ ﻣﺤﻜﻢ ﺑﺎﻳﺴﺘﻢ و ﻧﮕﺬارم‬ ‫ﺗﭙﺶ ﻗﻠﺐ‪ ،‬ﺻﺪام را ﺑﻠﺮزاﻧﺪ‪ .‬ﺷﻤﺎ زﻫﺮا ﺧﺎﻧﻢ ﻫﺴﺘﻴﺪ؟ ﻧﮕﺬاﺷﺘﻢ ﺟﻮاب ﺑﺪﻫﺪ‪ .‬ﻣﻦ ﻓﺆاد ﻫﺴﺘﻢ‪.‬‬ ‫ﻣﻦ را ﺑﻪ ﻳﺎد ﻣﻲآورﻳﺪ؟ ﺷﻤﺎ‪ ...‬ﻫﺎن! ﭼﻘﺪر ﺑﺰرگ ﺷﺪهاﻳﺪ! ﺑﺎﺑﺎ و ﻣﺎﻣﺎن ﺧﻮباﻧﺪ؟ ﻧﮕﺎﻫﻲ ﺑﻪ ﻗﺪ‬ ‫و ﺑﺎﻻش ﻛﺮدم‪ .‬وﻟﻲ ﺷﻤﺎ اﺻﻼً ﺑﺰرگ ﻧﺸﺪهاﻳﺪ‪ .‬ﻫﻤﺎنﻃﻮر ﻛﻪ دﻳﺪه ﺑﻮدمﺗﺎن ﻣﺎﻧﺪهاﻳﺪ‪ .‬ﺧﻨﺪﻳﺪ‪.‬‬ ‫ﺷﻤﺎ ﻛﻪ اﻧﮕﺎر ﻃﻠﺒﻪ ﺷﺪه ﺑﻮدﻳﺪ؟ اﻳﻦﺟﺎ ﭼﻪ ﻛﺎر ﻣﻲﻛﻨﻴﺪ؟ ﻧﻜﻨﺪ ﺣﻮزهي ﻋﻠﻤﻴﻪ در‬ ‫اﻧﺠﻤﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﻢ ﺷﻌﺒﻪ زده؟ ﺗﺎ اﻃﻼع ﺛﺎﻧﻮي ﻧﻪ‪ .‬ﮔﻔﺘﻢ ﺗﺎ ﺣﻮزهي ﻋﻠﻤﻴﻪ اﻳﻦ ﺟﺎ را ﻫﻢ ﺗﺼﺮف‬ ‫ﻧﻜﺮده‪ ،‬ﺑﻴﺎﻳﻢ ﺑﺒﻴﻨﻢ ﭼﻪ ﺧﺒﺮ اﺳﺖ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮر ﺷﺮوع ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺗﺎ ﻣﻲﻓﻬﻤﻴﺪﻧﺪ ﻃﻠﺒﻪ‬ ‫ﻫﺴﺘﻢ و دارم ﻛﻼسﻫﺎي داﻧﺸﮕﺎه ﻳﺎ اﻧﺠﻤﻦ ﻣﻲآﻳﻢ‪ ،‬ﻛﻠﻲ ﻣﺘﻠﻚ ﺑﺎرم ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺷﻤﺎ ﻫﻨﻮز‬ ‫اﺻﻔﻬﺎن زﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲﻛﻨﻴﺪ؟‬

‫‪١٨‬‬


‫از ﭘﻠﻪﻫﺎ آﻣﺪﻳﻢ ﭘﺎﻳﻴﻦ‪ .‬ﻫﻨﺮﻫﺎي زﻳﺒﺎ درس ﻣﻲﺧﻮاﻧﻢ‪ .‬ﭼﻄﻮر ﺑﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪي ﻫﻨﺮ ﻋﻼﻗﻪﻣﻨﺪ‬ ‫ﺷﺪﻳﺪ؟ ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮري‪ .‬ﺧﻮدم ﻧﻘﺎﺷﻲ ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ .‬ﺗﺌﻮري ﻧﻘﺎﺷﻲ ﻫﻢ زﻳﺎد ﺧﻮاﻧﺪهام‪ .‬ﻳﻜﻲ از‬ ‫دوﺳﺘﺎنام ﮔﻔﺖ اﻳﻦﺟﺎ ﻛﻼس اﺳﺖ‪ .‬اوﻟﻴﻦ ﺑﺎري اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻲآﻳﻢ‪ .‬ﺑﺎد ﭘﺎﻳﻴﺰ ﭼﻨﺪ ﺑﺮگ‬ ‫ﺧﺸﻜﻴﺪه از ﺷﺎﺧﻪي درﺧﺘﺎن ﺑﺎغ اﻧﺠﻤﻦ را ﭘﻴﺶ ﭘﺎﻣﺎن اﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬ﻣﻲداﻧﻢ‪ .‬از ﻛﺠﺎ؟ اوﻟﻴﻦ ﺑﺎري‬ ‫ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻛﻼس ﻣﻲآﻳﻢ‪.‬‬ ‫روﺳﺮياش اﻳﻦﻗﺪر ﻋﻘﺐ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻧﺰدﻳﻚ اﻓﺘﺎدن ﺑﻮد‪ .‬اﻃﺮاف را دﻳﺪي زد و ﺑﺎ‬ ‫ﺑﻲﺣﻮﺻﻠﻪﮔﻲ روﺳﺮي را ﺟﻠﻮﺗﺮ ﻛﺸﻴﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﻪ آن اﻧﺪازه ﻛﻪ ﻣﻮﻫﺎي ﺑﻮرش را ﻛﺎﻣﻼً ﭘﻨﻬﺎن ﻛﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻛﻨﺎرش راه ﻣﻲرﻓﺘﻢ و ﻧﻴﻢرﺧﻲ از او ﻣﻲدﻳﺪم‪ .‬ﭼﻘﺪر ﻓﺎﺻﻠﻪي ﻛﻮﭼﻪ آراﻛ‪‬ﻠﻴﺎن و ﺧﻴﺎﺑﺎن ﻓﺮاﻧﺴﻪ‬ ‫ﺗﺎ ﭼﻬﺎرراه اﻣﻴﺮ اﻛﺮم ﻛﻮﺗﺎه ﺑﻮد‪ .‬اﻳﺴﺘﺎد‪.‬‬ ‫ﺧﻮب‪ .‬ﻣﻦ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮوم‪ .‬ﺧﻴﺎﺑﺎن ﻛﻪ ﺗﺎ آن ﻣﻮﻗﻊ در ﺳﻜﻮﺗﻲ دلﻧﺸﻴﻦ ﻓﺮورﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺎ ﻏﺮّش‬ ‫ﻣﺎﺷﻴﻦﻫﺎ و ﺳﻴﺎﻫﻲ دود ﻏﻠﻴﻆﺷﺎن از ﺧﻠﻮﺗﻲ درآﻣﺪ‪ .‬ﻛﻤﻲ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﺧﻮدم را ﻛﻨﺎر‬ ‫وﻳﺘﺮﻳﻦ ﻳﻚ ﻣﻐﺎزهي ﻟﺒﺎسﻓﺮوﺷﻲِ ﺳﺮ ﭼﻬﺎرراه ﻛﺸﻴﺪم‪ .‬ﮔﻮﺷﺖ ﭘﺎﻫﺎم داﺷﺖ ﻣﻲرﻳﺨﺖ‪.‬‬ ‫ﺻﺪاي ﻟﺮزش اﺳﺘﺨﻮانﻫﺎي ﺑﺮﻫﻨﻪام را ﻣﻲﺷﻨﻴﺪم‪ .‬ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻢ داد ﺑﺰﻧﻢ ﺧﺎﻧﻢ! ﻛﺠﺎ ﻣﻲﺧﻮاﻫﻴﺪ‬ ‫ﺑﺮوﻳﺪ؟ ﻣﻦ ﺗﺎزه ﺷﻤﺎ را ﭘﻴﺪا ﻛﺮدهام‪ .‬اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺳﺎل ﮔﻢﺗﺎن ﻛﺮده ﺑﻮدم‪ .‬وﻟﻲ ﻧﺒﺎﻳﺪ اﺑﻠﻬﺎﻧﻪ رﻓﺘﺎر‬ ‫ﻣﻲﻛﺮدم‪ .‬ﺑﺎز ﻫﻢ ﻣﻲآﻳﻴﺪ؟‬ ‫اﺣﺘﻤﺎﻻً ﺑﻴﺎﻳﻢ‪ .‬ﺑﺴﺘﮕﻲ دارد‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻲ ﺑﺴﺘﮕﻲ دارد؟ آدم ﻫﻢ اﻳﻦ ﻗﺪر ﺧﻮﻧﺴﺮد؟ اﺻ ً‬ ‫ﻼ‬ ‫ﻧﻤﻲداﻧﺪ ﺑﺎ ﻣﻦ ﭼﻪ ﻛﺮده اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺷﺐ‪ ،‬اﻳﻦ ﻫﻤﻪ روز! ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﻧﺴﺮد ﻣﻲﻣﺎﻧﺪم‪ .‬اﻣﺮوز ﺳﻪ‬ ‫ﺳﺎﻋﺖ در ﺗﺮن ﺑﻮدم‪ .‬دﻳﺸﺐ ﻫﻢ درﺳﺖ ﻧﺨﻮاﺑﻴﺪم‪ .‬ﻛﺘﺎب آﺧﺮم ﺧﻴﻠﻲ ﻛﺎر ﻣﻲﺑﺮد‪ :‬ﻣﻔﻬﻮم ﺑﺨﺖ‬ ‫و ﺗﺼﺎدف در اروﭘﺎي ﺳﺪهﻫﺎي ﻣﻴﺎﻧﻲِ ﻣﺘﺄﺧﺮ‪.‬‬ ‫دﻳﺮوز وﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﺗﺎم ﮔﻔﺘﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮوم ﭘﺎرﻳﺲ‪ ،‬ﺷﺎخ درآورد‪ .‬ﻫﻴﺄت ﻣﺸﺎوران اﻳﻦ ﻫﻔﺘﻪ‬ ‫ﺟﻠﺴﻪ ﻧﻬﺎﻳﻲ دارﻧﺪ و ﺗﻮ ﻣﻲﺧﻮاﻫﻲ ﺑﮕﺬاري ﺑﺮوي؟ ﻓﻘﻂ ﺑﻴﺴﺖ و ﭼﻬﺎر ﺳﺎﻋﺖ‪ .‬ﺑﺮاي ﺟﻠﺴﻪ‬ ‫ﺧﻮد را ﻣﻲرﺳﺎﻧﻢ‪ .‬ﺿﺮﺑﻪ ﻣﺤﻜﻢﺗﺮ ﺷﺪ‪ .‬از ﺟﺎ ﭘﺮﻳﺪم‪ .‬در را ﺑﺎز ﻛﺮدم‪ .‬روي ﺳﻴﻨﻪام اﻓﺘﺎد؛ ﻣﺜﻞ‬ ‫ﻛﺒﻮﺗﺮي ﻛﻪ روي آﺷﻴﺎناش ﻣﻲﻧﺸﻴﻨﺪ‪ .‬ﺑﻐﻞاش ﻛﺮدم‪ .‬ﻧﺸﺴﺖ روي ﻟﺒﻪي ﺗﺨﺖ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ‬

‫‪١٩‬‬


‫ﻧﮕﺎهاش ﻛﺮدم‪ .‬ﻧﮕﺎهام ﻛﺮد‪ .‬اﻧﮕﺎر ﺧﻴﻠﻲ وﻗﺖ اﺳﺖ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ را ﻧﺪﻳﺪهاﻳﻢ‪ .‬ﭘﺎ ﺷﺪم‪ .‬در ﻣﻴﻨﻲ ﺑﺎر‬ ‫ﻫﺘﻞ را ﺑﺎز ﻛﺮدم‪ .‬ﭼﻴﺰي ﻣﻲﺧﻮري؟ آب ﭘﺮﺗﻘﺎل ﻟﻄﻔﺎً‪.‬‬ ‫اﻓﺘﺎدم روي ﻣﺒﻞ‪ .‬ﺧﻮب ﺗﻮ ﭼﻪﻃﻮري؟ ﺧﻮﺑﻢ‪ .‬راﺳﺘﻲ ﭘﺎﺗﺮﻳﺴﻴﺎ ﺑﻴﻤﺎرﺳﺘﺎن اﺳﺖ‪ .‬واي!‬ ‫اﺗﻔﺎﻗﻲ اﻓﺘﺎده؟ ﻧﻪ ﺑﺎﺑﺎ‪ .‬ﻧُﻪ ﻣﺎهاش ﺗﻤﺎم ﺷﺪه دﻳﮕﺮ‪ .‬ﻗﺮار اﺳﺖ ﻫﻤﻴﻦ اﻣﺮوز و ﻓﺮدا ﺑﺰاﻳﺪ‪ .‬ﭘﺎﺗﺮﻳﺴﻴﺎ‬ ‫ﺧﻴﻠﻲ ﺷﺒﻴﻪ ﺧﻮدش ﺑﻮد‪ .‬ﺳﻪ ﺳﺎل از ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ ﺑﺰرگﺗﺮ‪ .‬ﻛﺮﻳﺴﺘﻒ ﻛﺠﺎﺳﺖ؟ ﺑﺎ دوﺳﺖ ﭘﺴﺮش‬ ‫ﺗﺎزه ﺑﻪ ﻫﻢ زده ﺑﻮد‪ .‬ﻣﻌﻠﻮم ﻧﻴﺴﺖ ﻛﺪام ﮔﻮري‪ .‬ﻣﻦ دﻳﺸﺐ ﭘﻴﺶ ﭘﺎﺗﺮﻳﺴﻴﺎ ﺑﻮدم‪ .‬اﻣﺸﺐ ﺑﻪ او‬ ‫ﮔﻔﺘﻢ ﻛﻪ ﺗﻮ آﻣﺪهاي ﭘﺎرﻳﺲ‪ .‬ﺧﻴﻠﻲ ﺳﻼم رﺳﺎﻧﺪ‪ .‬ﺧﻮب ﭼﺮا ﭘﻴﺶاش ﻧﻤﺎﻧﺪي؟ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻛﻤﻚ‬ ‫ﺗﻮ ﻧﻴﺎز داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬ ‫اﮔﺮ ﺧﺒﺮي ﺑﺸﻮد ﺑﻪ ﻣﻮﺑﺎﻳﻞام زﻧﮓ ﻣﻲزﻧﻨﺪ‪ .‬ﺧﻮشﺣﺎلام؛ اﮔﺮﭼﻪ ﻧﮕﺮان ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻢ‪.‬‬ ‫داﺳﺘﺎﻧﻲ را ﻛﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮدي آوردي؟ آره‪ .‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺷﻴﻄﻨﺘﻲ دوﻳﺪ ﮔﻮﺷﻪي ﻟﺒﺎناش‪ .‬ﻛﺎش ﺑﻪ‬ ‫ﺟﺎي آنﻛﻪ اﻳﻦﻗﺪر داﺳﺘﺎن ﺗﺤﻮﻳﻞ ﺗﻮ ﻣﻲدادم‪ ،‬ﻣﻦ ﻫﻢ ﻳﻚ ﺑﭽﻪ ﻣﻲآوردم‪.‬‬ ‫آب ﭘﺮﺗﻘﺎل را ﺑﺎﻻي ﺳﺮش ﮔﺮﻓﺘﻢ‪ .‬ﺳﺮ ﻟﻴﻮان را ﻛﺞ ﻛﺮدم‪ .‬ﻣﺜﻞ ﮔﻨﺠﺸﻜﻲ ﻛﻪ در‬ ‫ﮔُﻠﺨﺎﻧﻪ ﮔﻴﺮ اﻓﺘﺎده ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺻﺪاي ﺧﻨﺪهاش‪ ،‬ﺑﻲﺗﺎب‪ ،‬ﺑﻪ در و دﻳﻮارِ اﺗﺎق ﻣﻲﺧﻮرد‪ .‬ﺳﺮش را ﻋﻘﺐ‬ ‫ﺑﺮد‪ .‬ﻟﻴﻮان را ﮔﺮﻓﺖ ﺗﻮي دﺳﺖاش و ﭘﺎﻳﻴﻦ ﭘﻴﺮﻫﻦ را روي ﭘﺎﻫﺎش ﻛﺸﻴﺪ‪ .‬ﺗﺎزه ﺗﻮﺟﻬﻢ ﺑﻪ‬ ‫ﻟﺒﺎساش ﺟﻠﺐ ﺷﺪ؛ ﭘﻴﺮﻫﻦ آﺑﻲِ روﺷﻨﻲ ﻛﻪ ﺗﺎ ﻣﭻ ﭘﺎﻫﺎش را ﭘﻮﺷﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺗﻌﺠﺐ ﻛﺮدم‪ .‬ﻣﻦ‬ ‫ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ را ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﻟﺒﺎس ﺟﻴﻦ دﻳﺪه ﺑﻮدم‪ .‬اﻧﮕﺎر اﻣﺸﺐ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻪ ﻣﻴﻬﻤﺎﻧﻲ ﺑﺮود ﻳﺎ از ﻳﻚ‬ ‫ﻣﻴﻬﻤﺎﻧﻲ ﺑﺮﻣﻲﮔﺸﺘﻪ‪ .‬ﻫﻤﻴﺸﻪ در ﻣﻴﻬﻤﺎﻧﻲ ﻫﻢ ﺑﻠﻮز و ﺷﻠﻮار ﻳﺎ ﻛﺖ و داﻣﻦ ﻣﻲﭘﻮﺷﻴﺪ‪ .‬ﺟﺎم‬ ‫ﻛﻨﻴﺎك را ﻻي دﺳﺖﻫﺎم ﻓﺸﺮدم و ﻫﻤﻴﻦﻃﻮر ﻛﻪ ﺑﻪ او ز‪‬ل زده ﺑﻮدم‪ ،‬ﻟﺒﻢ را ﺑﺎ آن ﺗﺮ ﻣﻲﻛﺮدم‪.‬‬ ‫ﭘﺲ ﺑﺨﻮان‪ .‬ﭼﺮا ﻫﻤﻴﻦﻃﻮر ﻣﺮا ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﻨﻲ؟‬ ‫از ﻛﻴﻒ ﺑﺰرگاش ﻛﺎﻏﺬﻫﺎ را درآورد‪ .‬ﺧﺎﻧﻪاي دﻳﺪهام ﻛﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻔﺘﻪي آﻳﻨﺪه آن را‬ ‫ﺑﺨﺮم‪ .‬ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ آﭘﺎرﺗﻤﺎن ﺧﻮدش را ﺑﻪ ﺻﺎﺣﺐﺧﺎﻧﻪ ﭘﺲ داده ﺑﻮد‪ .‬ﭼﻨﺪ وﻗﺘﻲ ﺧﺎﻧﻪي ﻣﺎدرش‬ ‫زﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬از ﻟﺒﻪي ﺗﺨﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪ .‬روي ﺻﻨﺪﻟﻲ‪ ،‬رو ﺑﻪ روي ﻣﻦ‪ ،‬ﻛﻨﺎر ﭘﻨﺠﺮه ﻧﺸﺴﺖ‪.‬‬

‫‪٢٠‬‬


‫ﺗﺎﺑﺶ ﻧﻮراﻓﻜﻦ اﻳﻔﻞ‪ ،‬ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﺟﻠﻮه ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬وﻗﺘﻲ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺧﻮاﻧﺪن ﻛﺮد‪ ،‬ﺻﺪاش‬ ‫ﺗﻮي اﺗﺎق ﭘﻴﭽﻴﺪ‪ .‬اﻧﮕﺎر داﺷﺖ ﺗﻮي ﻳﻚ اﺳﺘﻮدﻳﻮ ﭼﻴﺰي ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ‪ .‬ﺷﺨﺼﻴﺖﻫﺎي اﺻﻠﻲ‬ ‫داﺳﺘﺎنﻫﺎش ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻳﻚ ﻣﺮد ﺑﻮد‪ .‬اﻳﻦ داﺳﺘﺎن ﺑﺎ ﻧﺎم ﻳﻚ زن ﺷﺮوع ﻣﻲﺷﺪ‪ :‬ژﻧﻮوﻳﻮ ﻛﻪ در‬ ‫ﺑﺮوﻛﺴﻞ زﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﺑﺎ ژانﭘﻴﺮ‪ .‬ﻫﻤﺴﺮ ژﻧﻮوﻳﻮ ﻳﻚ دﻳﭙﻠﻤﺎت اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺮاي ﻣﺄﻣﻮرﻳﺘﻲ ﺑﻪ‬ ‫ﺗﺮﻛﻴﻪ رﻓﺘﻪ‪ .‬ﺷﺐ ﻛﻪ ژﻧﻮوﻳﻮ از آﺗﻠﻴﻪ ﺑﺮﻣﻲﮔﺮدد‪ ،‬ﭘﻴﻐﺎمﮔﻴﺮ ﺗﻠﻔﻦ را روﺷﻦ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﺻﺪاي ﻳﻚ‬ ‫آﺷﻨﺎي ﮔﻢﺷﺪه‪ .‬ﻟﻮران‪ .‬ﺑﺎ ﻟﻮران وﻗﺘﻲ آﺷﻨﺎ ﻣﻲﺷﻮد ﻛﻪ در ﭘﺎرﻳﺲ درس ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ‪ .‬در آﺗﻠﻴﻪ‬ ‫درﺳﺖ ﻣﻘﺎﺑﻞ او ﻣﻲﻧﺸﺴﺖ‪ .‬ﮔﺎﻫﻲ از ﭘﺸﺖ ﺑﻮم ﺟﻮري ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ ﻫﻤﻪ داﻧﺸﺠﻮﻫﺎ‬ ‫ﻛﻤﺎﺑﻴﺶ ﺑﻮ ﺑﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺳﺎل ﺑﻌﺪ ﻛﻪ ﺑﺮاي ﮔﺮﻓﺘﻦ اﺗﺎق ﭘﻮل ﻛﻢ ﻣﻲآورد‪ ،‬ﻟﻮران ﭘﻴﺸﻨﻬﺎد ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻳﻚ اﺳﺘﻮدﻳﻮي‬ ‫ﻣﺸﺘﺮك ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ‪ .‬ﺳﻪ ﺳﺎل ﺑﺎ ﻫﻢ زﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﺗﺎزه ﺳﺎل دوم ﻣﻲﻓﻬﻤﺪ ﻟﻮران را دوﺳﺖ‬ ‫دارد‪ .‬ﻣﺎه ﻓﻮرﻳﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻟﻮران ﻏﻴﺐاش ﻣﻲزﻧﺪ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﻛﺎﻏﺬي ﻣﻲﮔﺬارد‪ .‬دو ﺧﻂ‪ .‬ﻣﺜﻞ ﻳﻚ‬ ‫ﺗﻠﮕﺮاف‪ .‬ﻣﻦ رﻓﺘﻢ‪ ،‬ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ‪ .‬ﻟﻮران‪ .‬ژﻧﻮوﻳﻮ ﺑﺮﻣﻲﮔﺮدد ﺑﺮوﻛﺴﻞ‪ .‬اﻻن دوازده ﺳﺎل اﺳﺖ ﻛﻪ‬ ‫ژانﭘﻴﺮ را دوﺳﺖ دارد؛ اﻳﻦ اﻧﺪازه ﻛﻪ ﺑﺮ ﺧﻼف ﻣﻴﻞاش ﺣﺎﺿﺮ ﻣﻲﺷﻮد ﺑﻪ ازدواج ﺗﻦ ﺑﺪﻫﺪ‪.‬‬ ‫آﻣﺪ ﻛﻪ ورق ﺑﺰﻧﺪ‪ ،‬ﻛﺎﻏﺬﻫﺎ از دﺳﺖاش اﻓﺘﺎدﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺧﻢ ﺷﺪ ﺗﺎ از روي زﻣﻴﻦ ﺟﻤﻊﺷﺎن ﻛﻨﺪ‪ .‬آنﻫﺎ را دﺳﺘﻪ ﻛﺮد و ﺑﺎ دﺳﺖ دﻳﮕﺮش آب‬ ‫ﭘﺮﺗﻘﺎل را ﺳﺮﻛﺸﻴﺪ‪ .‬ﻟﻮران ﻓﺮاﻣﻮش ﺷﺪه ﺑﻮد؟ ﻧﻤﻲداﻧﺪ‪ .‬ﮔﺎﻫﻲ ﻧﻤﻲداﻧﻴﻢ ﭼﻪ ﭼﻴﺰي واﻗﻌﺎً‬ ‫ﻓﺮاﻣﻮش ﺷﺪه و ﭼﻪ ﭼﻴﺰي در ﺟﺎﻳﻲ از ذﻫﻦ ﺟﺎﺧﻮش ﻛﺮده و ﻫﺮ وﻗﺖ ﺑﺨﻮاﻫﺪ ﺳﺮ ﺑﺮﻣﻲآورد‪.‬‬ ‫راﺳﺘﺶ ﮔﺎﻫﻲ ﺑﻪ ﻳﺎد ﻟﻮران ﻣﻲاﻓﺘﺪ‪ ،‬اﻣﺎ اﻳﻦ ﺑﻪ آن ﻣﻌﻨﺎ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻓﺮاﻣﻮشاش ﻧﻜﺮده‪ .‬ﺣﻀﻮر‬ ‫ژانﭘﻴﺮ ﻧﻴﺮوﻣﻨﺪ اﺳﺖ‪ .‬وﻟﻲ ﮔﺎﻫﻲ ﺣﻀﻮر ﻳﻚ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﻲ‪ ،‬ﻋﺸﻖ ﻏﺎﻳﺐ را ﺑﻪ ﭘﺴﺘﻮي ذﻫﻦ‬ ‫ﻣﻲراﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل‪ ،‬از ﻟﻮران ﺟﺰ ﺳﺎلﻫﺎي اﺑﻬﺎم‪ ،‬ﺗﺠﺮﺑﻪ و ﻣﻴﻞ ﺑﻪ ﺷﻨﺎﺧﺘﻦ آدمﻫﺎ ﭼﻴﺰي در‬ ‫ﺧﺎﻃﺮش ﻧﻤﺎﻧﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﮔﺬﺷﺖ ﺳﺎلﻫﺎ ﺷُﺮهاي رﻧﮓ رﻳﺨﺘﻪ روي ﺗﺼﻮﻳﺮ ﻟﻮران‪ .‬ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ‬ ‫داﺷﺖ ﺑﺎ ﮔﺮدنﺑﻨﺪ ﻧﺎزكاش ورﻣﻲرﻓﺖ‪ .‬ﮔﺎﻫﻲ آن را ﺗﻮي دﺳﺖ ﻣﭽﺎﻟﻪ ﻣﻲﻛﺮد و ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﺗﺎ‬ ‫ﻧﺰدﻳﻚ ﭼﺎﻧﻪ ﻣﻲرﺳﺎﻧﺪ‪ .‬ﻣﻦ در ﺑﺮﻟﻴﻦ ﻫﺴﺘﻢ‪ .‬دوﺳﺖ دارم دوﺑﺎره ﺑﺒﻴﻨﻢات‪ .‬اﻳﻦ ﻫﻢ آدرس ﻣﻦ‪.‬‬ ‫ژﻧﻮوﻳﻮ روي ﻣﺒﻞ ﻣﻲاﻓﺘﺪ‪ .‬ﻛﻴﻒ از دﺳﺖاش رﻫﺎ ﻣﻲﺷﻮد روي ﭘﺎرﻛﺖ‪.‬‬

‫‪٢١‬‬


‫دو روز دﻳﮕﺮ ژانﭘﻴﺮ ﻣﻲآﻳﺪ‪ .‬ﺳﺮش را روي ﭘﺸﺘﻲ ﻣﺒﻞ اﻳﻦ ﻃﺮف و آن ﻃﺮف ﻗﻞ‬ ‫ﻣﻲدﻫﺪ‪ .‬ﺑﻠﻨﺪ ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬دﻛﻤﻪي ﭘﻴﻐﺎمﮔﻴﺮ را دوﺑﺎره ﻓﺸﺎر ﻣﻲدﻫﺪ‪ .‬آدرس ﻟﻮران را ﻳﺎدداﺷﺖ‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﻳﻚ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻌﺪ ﺗﻮي اﻳﺴﺘﮕﺎه‪ ،‬دﻧﺒﺎل ﻗﻄﺎر ﻣﻲﮔﺮدد‪ .‬ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﻗﻄﺎري ﺑﺮاي ﺑﺮﻟﻴﻦ‬ ‫ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ آﺧﺮﻳﻦ ﻗﻄﺎر ﭘﺎرﻳﺲ را ﺑﮕﻴﺮد و از آن ﺟﺎ ﻗﻄﺎر ﺑﺮﻟﻴﻦ را‪ .‬ﺳﻮار ﻣﻲﺷﻮد‪.‬‬ ‫ﭼﺸﻢﻫﺎش زﻳﺮ ﭘﻠﻚﻫﺎ ﺑﻴﺪار اﺳﺖ‪ .‬ﺑﺪﻧﺶ ﻣﻮر ﻣﻮر ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﺗﻜﻪي ﻳﺨﻲ را آرام آرام روي‬ ‫ﭘﻮﺳﺘﺶ ﻣﻲﻛﺸﻨﺪ‪ .‬از ﺑﻨﺎﮔﻮش ﻣﻲآﻳﺪ روي ﮔﺮدﻧﺶ و ﺑﻌﺪ ﺑﺎﻻ ﻣﻲرود ﺳﻤﺖ ﺻﻮرت و روي‬ ‫ﻟﺐﻫﺎ و ﻗﻄﺮهاي از آن ﻣﻲﻟﻐﺰد روي ﭼﺎل ﻣﻴﺎن ﺳﻴﻨﻪ و ﮔﺮدن و ﺗﻮﻗﻔﻲ ﻣﻲﻛﻨﺪ و ﺗﻨﺪ ﺳ‪‬ﺮ‬ ‫ﻣﻲﺧﻮرد ﺑﻪ ﻃﺮف ﭘﺎﻳﻴﻦ‪ .‬ﻳﺦ ﺑﺎﻻي ﺳﻴﻨﻪ ﻣﻲرﺳﺪ‪ .‬ﻧَﻔَﺲاش ﺷﺘﺎب ﻣﻲﮔﻴﺮد و دﺳﺖﻫﺎش‬ ‫ﻣﻲرود روي داﻣﻦ ﺗﺎ آن را ﺟﻤﻊ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻧﻮك ﭘﺴﺘﺎنﻫﺎش ﺑﺮآﻣﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﻗﺎﻟﺐِ ﻳﺦ را ﻣﻲﻣﻜﺪ‪.‬‬ ‫ﺣﺘﺎ ﻳﻚ ﻗﻄﺮه را از دﺳﺖ ﻧﻤﻲدﻫﺪ‪ .‬ﺑﺪناش داغ ﻣﻲﺷﻮد‪.‬‬ ‫ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺑﺎز ﺷﺪن در ﻛﻮﭘﻪ‪ ،‬ﭼﺸﻢﻫﺎش را ﺑﺎز ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﻣﺮدي ﻣﻴﺎنﺳﺎل‪ ،‬ﺑﺎ ﻛﺖ و‬ ‫ﺷﻠﻮاري ﺷﻴﻚ و ﺳﺮ و وﺿﻌﻲ ﻣﺮﺗﺐ ﻣﻲآﻳﺪ ﺗﻮ؛ از آنﻫﺎ ﻛﻪ اﻳﻦ روزﻫﺎ ﻛﻤﺘﺮ در ﺟﺎﻫﺎي‬ ‫ﻋﻤﻮﻣﻲ ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﻢ و ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻪ ﺟﻨﺘﻠﻤﻦﻫﺎي ﻓﻴﻠﻢﻫﺎي دﻫﻪي ﻫﻔﺘﺎد و ﻫﺸﺘﺎد ﻣﻲﻣﺎﻧﻨﺪ‪ .‬ﺳﻼم‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪي روﺑﻪروي ژﻧﻮوﻳﻮ ﻣﻲﻧﺸﻴﻨﺪ‪ .‬ژﻧﻮوﻳﻮ ﺧﻮدش را ﺧﻼﺻﻪ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬در‬ ‫ﭼﺸﻢﻫﺎي آن ﻣﺮد ﭼﻴﺰي ﻏﻴﺮﻋﺎدي ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ؛ ﺷﺒﻴﻪ ﻫﻮس‪ .‬ﻣﮕﺮ ﺧﻮد او اﻳﻦ وﻗﺖ ﺷﺐ و ﺑﺎ ﻳﻚ‬ ‫ﺗﻠﻔﻦ‪ ،‬دﻧﺒﺎل ﻳﻚ ﻫﻮس ﻧﻴﺎﻣﺪه؛ ﮔﻴﺮم ﻫﻮﺳﻲ آﻣﻴﺨﺘﻪ ﺑﺎ ﺧﺎﻃﺮهاي ﻣﺎت‪ .‬اﻣﺎ اﻳﻦ ﻫﻴﭻ ﺟﻨﺒﻪ‬ ‫رﻣﺎﻧﺘﻴﻚ ﺑﻪ ﺳﻔﺮ او ﻧﻤﻲدﻫﺪ‪ .‬ﻣﮕﺮ ژانﭘﻴﺮ را دوﺳﺖ ﻧﺪارد؟ ذﺧﻴﺮهي رﻣﺎﻧﺘﻴﻚاش را ﺑﺮاي او‬ ‫ﻣﺼﺮف ﻧﻜﺮده؟ ذﺧﻴﺮهي رﻣﺎﻧﺘﻴﻚ؟‬ ‫ﻳﺦ روي ﺷﻜﻢ و دور ﻧﺎفاش را ﻏﻠﻐﻠﻚ ﻣﻲدﻫﺪ‪ .‬ﺣﺮﻛﺖ دو‪‬ار ﻳﺦ او را از ﺷﺮّ اﻓﻜﺎرش‬ ‫رﻫﺎ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﺑﻪ دﻧﻴﺎي واﻗﻌﻲ ﺑ‪‬ﺮَش ﻣﻲﮔﺮداﻧﺪ؛ ﺑﻪ ﺗﻦاش‪ .‬ﻛﻤﻲ راﺣﺖﺗﺮ ﻣﻲﻧﺸﻴﻨﺪ‪ .‬ﺳﻜﻮت‬ ‫ﺷﺐ و ﺗ‪‬ﻠ‪‬ﻖّ و ﺗ‪‬ﻠ‪‬ﻖّ ﻣﻨﻈﻢ ﻗﻄﺎر‪ ،‬ﻋﺒﻮر ﻳﺦ را ﺟﺎدوﻳﻲﺗﺮ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﻳﺦ آب ﻧﻤﻲﺷﻮد‪ .‬ﻫﺮ ﭼﻜﻪاي‬ ‫ﻛﻪ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬ﻳﻚ ﻫﻮا ﺑﺰرگﺗﺮ ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﭘﺎﻫﺎش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺟﻠﻮ دراز ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺟﻮري ﻛﻪ ﻣﺮد‬ ‫ﺑﺘﻮاﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻪ راﺣﺘﻲ‪ ،‬ﺳﻔﻴﺪي ﺑﺎﻻي رانﻫﺎش را ﺑﺒﻴﻨﺪ‪ .‬دﺳﺖﻫﺎي ﻣﺮد ﻛﻪ ﺳﺮدﺗﺮ ا�� ﻳﺦ اﺳﺖ‪،‬‬ ‫ﺳﺮاﻧﮕﺸﺘﺎن ﭘﺎﻫﺎش را ﻣﻲﻧﻮازد‪ .‬دﺳﺖﻫﺎ ﺑﺎ دﻗﺖ ﺗﻤﺎم ﭘﻮﺳﺖ ﭘﺎش را ﺑﻮ ﻣﻲﻛﺸﻨﺪ‪ .‬ﺗﻜﻪي ﻳﺦ‬ ‫ﺑﻪ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺷﻜﻢ ﻣﻲرﺳﺪ‪ .‬دﺳﺖاش را زﻳﺮ ﺷﻜﻢ ﻣﻲﺑﺮد ﺗﺎ از ﻓﺮوﻏﻠﺘﻴﺪن آن ﺑﻪ ﭘﺎﻳﻴﻦﺗﺮ‬ ‫‪٢٢‬‬


‫ﺟﻠﻮﮔﻴﺮي ﻛﻨﺪ‪ .‬دﺳﺖ ﺑﻪ ﻟﻴﺰي ﻳﺦ ﻏﻠﺒﻪ ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ‪ .‬دﺳﺖ ﻣﺮد‪ ،‬زﻳﺮ ﭘﺎ‪ ،‬ﺑﺎﻻﺗﺮ از زاﻧﻮ را ﻣﻲﺑﻮﺳﺪ‪.‬‬ ‫دﺳﺖﻫﺎ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻧﺰدﻳﻚ ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎﻻﺗﺮ از ران و ﭘﺎﻳﻴﻦﺗﺮ از ﺷﻜﻢ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﻲرﺳﻨﺪ‪ .‬اﺻﻄﻜﺎك‬ ‫ﺳﺮد دﺳﺖﻫﺎ ﺑﺎ اﺻﻄﻜﺎك ﮔﺮم ﻟﺐﻫﺎ ﻣﻲآﻣﻴﺰد‪ .‬ﻳﺎدم آﻣﺪ ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ ﻗﺒﻞ از اﻳﻦﻛﻪ داﺳﺘﺎناش‬ ‫را ﺑﺨﻮاﻧﺪ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد اﺳﻢ آن ‪ Frictions‬اﺳﺖ‪ :‬اﺻﻄﻜﺎكﻫﺎ‪.‬‬ ‫دﻛﻤﻪﻫﺎي ﺑﺎﻻي ﭘﻴﺮﻫﻦام را ﺑﺎز ﻛﺮدم‪ .‬ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ ﭼﺸﻢ از ﻛﺎﻏﺬ ﺑﺮﻧﻤﻲداﺷﺖ‪ .‬وﻗﺘﻲ‬ ‫ﻣﻲﻧﻮﺷﺖ ﻳﺎ ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ ﻫﻴﭻ ﺣﺮﻛﺘﻲ در اﻃﺮاف ﺗﻮﺟﻪاش را ﺟﻠﺐ ﻧﻤﻲﻛﺮد‪ .‬ﻛﻤﻲ ﺧﻮدش را رﻫﺎ‬ ‫ﻛﺮد روي ﭘﺸﺘﻲ ﺻﻨﺪﻟﻲ‪ .‬ﺑﺨﺎر‪ ،‬ﺷﻴﺸﻪ ﻗﻄﺎر را ﭘﻮﺷﺎﻧﺪه‪ .‬ژﻧﻮوﻳﻮ از ﻛﻮﭘﻪ ﺑﻴﺮون ﻣﻲآﻳﺪ‪.‬‬ ‫ﺗﺸﻮﻳﺸﻲ دﻟﺶ را ﭼﻨﮓ ﻣﻲزﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎرﻫﺎ ﺑﻪ ﻓﺮق ﻫﻮس و ﻋﺸﻖ‪ ،‬ﻛﻨﺞﻛﺎوي و دلﺳﭙﺮدن ﻓﻜﺮ‬ ‫ﻛﺮده و ﻫﺮ ﺑﺎر ﻫﻢ ﻣﺸﻮش ﺷﺪه‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﻓﻘﻂ ﺗﻮي ﻧﻘﺎﺷﻲ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﻓﺮق آنﻫﺎ را ﺑﻔﻬﻤﺪ‪ .‬از‬ ‫ﺑﭽﻪﮔﻲ ﺑﺎ ﻧﻘﺶ ﺑﺎ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﺳﺮ و ﻛﺎر داﺷﺘﻪ‪ .‬ﻳﻚ ﺑﺎر ﺑﻪ ﺳﺮش زده ﻫﻨﺮﻫﺎي ﺗﺠﺴﻤﻲ ﺑﺨﻮاﻧﺪ‪،‬‬ ‫ﭘﻴﻜﺮﺳﺎزي را ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻛﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﺑﺎ ﺳﻄﺢ ﺻﺎف راﺣﺖﺗﺮ اﺳﺖ‪ .‬ﺑﺪن اﻧﮕﺎر در ﺗﺼﻮﻳﺮ ﭼﻨﺪﺑﻌﺪيﺗﺮ از‬ ‫ﻣﺠﺴﻤﻪ از آب درﻣﻲآﻳﺪ؛ دﻳﮕﺮ ﺑﺪن ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬اﮔﺮﭼﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﺪن اﺳﺖ ﻧﻪ ﭼﻴﺰي دﻳﮕﺮ‪.‬‬ ‫ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮر ﻛﻪ دﻧﺒﺎل ﻗﻄﺎر ﺑﺮﻟﻴﻦ ﻣﻲﮔﺮدد‪ ،‬ﺑﺮاي ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻳﺎدش ﻣﻲرود اﺻﻼً ﺑﺮاي‬ ‫ﭼﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻪ ﺑﺮﻟﻴﻦ ﺑﺮود‪ .‬ﭼﻘﺪر ﻓﺮاﻧﺴﻪ را دوﺳﺖ دارد‪ ،‬ﮔﺮﭼﻪ آنﺟﺎ ﺑﻪ دﻧﻴﺎ ﻧﻴﺎﻣﺪه‪ .‬ﻫﻤﻴﺸﻪ‬ ‫ﺷﻨﻴﺪه آدمﻫﺎ ﺟﺎﻳﻲ را ﻛﻪ ﺑﻪ دﻧﻴﺎ آﻣﺪهاﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻴﺶ از ﻫﺮ ﺷﻬﺮ و دﻳﺎر دﻳﮕﺮي دوﺳﺖ دارﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎرﻫﺎ‬ ‫ﻓﻜﺮ ﻛﺮده ﺑﻮدم ﭼﻪ اﺣﺴﺎﺳﻲ ﺑﻪ ﻗﻢ دارم؟ ﺑﻲﺗﺮدﻳﺪ دوﺳﺖاش ﻧﺪاﺷﺘﻢ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ زادﮔﺎه‪ ‬آدم ﺟﺎﻳﻲ‬ ‫ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻛﻪ آدم در آن ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻲﺷﻮد‪ ،‬ﺑﻞﻛﻪ ﺟﺎﻳﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ آدم ﺧﻮدش ﻣﻲزاﻳﺪ‪ .‬ﻗﻢ ﻣﻈﻬﺮ‬ ‫ﺳﺘﺮوﻧﻲ ﺑﻮد‪ .‬ﺷﻬﺮي ﻛﻪ ﺗﺮس ﺗﻮي ﺟﻠﺪش رﻓﺘﻪ؛ ﺗﺮس ﻓﺮوﺧﻮردهي ﻛﻬﻨﻪاي ﻛﻪ ﻧﻤﻲﮔﺬاﺷﺖ‬ ‫ﻫﺮ ﻛﺲ ﺧﻮدش ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﻫﺮ آدم ﺑﺎ ﺧﻮدش ﺷﺒﺤﻲ ﺣﻤﻞ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﮔﺎﻫﻲ ﺧﻮدش ﻫﻢ ﺷﺒﻴﻪ‬ ‫ﺷﺒﺤﻲ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬در ﺷﺒﺢاش ﻓﺮوﻣﻲرﻓﺖ و ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ‪ .‬ﺷﻬﺮ ﻫﻢ ﺷﻜﻞ ﺷﺒﺢ ﺑﻪ ﺧﻮد ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬ ‫ﺣﺎﻻ از ﭘﺸﺖ ﭘﻨﺠﺮه ﻣﻲﺷﻮد ﻏﻴﺮ از ﺳﻴﺎﻫﻲ ﭼﻴﺰﻫﺎي دﻳﮕﺮ را ﻫﻢ دﻳﺪ‪ .‬آﻓﺘﺎب ﻟﻤﻴﺪه روي‬ ‫ﺻﻮرتاش‪ .‬ﻫﻨﻮز ﺗﺎ ﺑﺮﻟﻴﻦ ﺧﻴﻠﻲ راه اﺳﺖ‪ .‬ﻛﻤﺮش را ﺗﺎﺑﻲ داد و آﻣﺪ روي ﺗﺨﺖ دراز ﻛﺸﻴﺪ‪.‬‬ ‫ﻛﺎﻏﺬﻫﺎ را در ﻫﻮا ﺟﻠﻮ ﺻﻮرﺗﺶ ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬

‫‪٢٣‬‬


‫ﺑﺒﺨﺸﻴﺪ از ﺻﺒﺢ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺳﺮﭘﺎ ﺑﻮدم‪ .‬دﻳﮕﺮ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻢ ﺳﻴﺦ ﺑﻨﺸﻴﻨﻢ‪ .‬رﻓﺘﻢ ﻛﻨﺎرش و‬ ‫ﻧﻴﻢﺧﻴﺰ دﺳﺘﻢ را ﻣﺘﻜﺎي ﺷﻘﻴﻘﻪام ﻛﺮدم‪ .‬دﺳﺖ دﻳﮕﺮم را ﻓﺮوﺑﺮدم ﻻي ﻣﻮﻫﺎش‪ .‬ﻣﻮﻫﺎي ﺑﻠﻨﺪ و‬ ‫ﺑﻠﻮﻧﺪش را دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ‪ .‬ﭼﻘﺪر آن روز ﺻﺒﺢ دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ ﺑﺪاﻧﻢ ﻣﻮﻫﺎي زﻫﺮا ﭼﻪ ﺷﻜﻠﻲ‬ ‫اﺳﺖ‪ ،‬ﭼﻪ رﻧﮕﻲ اﺳﺖ‪ .‬ﺷﺐاش‪ ،‬ﺗﻮي ﺧﻴﺎلام‪ ،‬ﻣﻮﻫﺎي ﺑﻠﻨﺪي ﺑﺮاي او ﺗﺼﻮر ﻣﻲﻛﺮدم ﻛﻪ ﺗﺎ‬ ‫ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻛﻤﺮش ﻣﻲآﻳﺪ‪ .‬ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ دﺳﺖ ﺑﻜﺸﻢ روي ﻣﻮﻫﺎش و اﻳﻦﻗﺪر ﺻﻮرتام را ﺑﻪ آن‬ ‫ﻧﺰدﻳﻚ ﻛﻨﻢ ﻛﻪ دﻳﮕﺮ ﭼﻴﺰي ﻧﺒﻴﻨﻢ‪ .‬اﻳﻦﻗﺪر ﺻﻮرتام را روي رﺷﺘﻪي ﻣﻮﻫﺎش ﭼﺴﺒﺎﻧﺪم و‬ ‫ﻓﺸﺎر دادم ﺗﺎ اﻳﻦ ﻛﻪ روي ﮔﻮﻧﻪام ﺟﺎ اﻧﺪاﺧﺖ‪.‬‬ ‫ﺻﺒﺢ ﻛﻪ آﻣﺪم ﻟﺐ ﺣﻮض وﺿﻮ ﺑﮕﻴﺮم‪ ،‬ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﻋﻜﺲ ﺧﻮدم را روي آب ﺑﺒﻴﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﺑﺮگﻫﺎي ﺧﺸﻜﻴﺪه را ﻛﻨﺎر زدم‪ .‬ﻧﻤﻲﺷﺪ‪ .‬ﻫﻤﻴﺸﻪ اﻳﻦ ﺣﻮض ﭘ‪‬ﺮ از ﻛﺒﻮدي آب ﺑﻮد‪ .‬روي‬ ‫زﻳﻠﻮﻫﺎ ﻧﺸﺴﺘﻢ ﺗﺎ ﻫﻢﺑﺤﺚام ﺑﻴﺎﻳﺪ‪ .‬ﻃﻠﺒﻪﻫﺎ از ﻫﺮ ﺳﻦ و ﺳﺎل دور و ﺑﺮِ ﺣﻮض ﻣﺪرﺳﻪ‪ ،‬روي‬ ‫ﻟﺒﻪي آن ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﮔﺎه ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮي ﺑﺎ ﻫﻢ ﺣﺮف ﻣﻲزدﻧﺪ‪ .‬ﻫﻤﻴﺸﻪ از ﺧﻮدم ﻣﻲﭘﺮﺳﻴﺪم‬ ‫اﻳﻦﻫﺎ ﭼﻪ ﻛﺎر ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ؟ ﻫﻤﻴﺸﻪ اﻳﻦﺟﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ؟ درس ﻧﻤﻲﺧﻮاﻧﻨﺪ؟ ﺳﺎلﻫﺎي اول اﻧﻘﻼب ﺟﻠﻮ‬ ‫در ﻣﺪرﺳﻪي ﻓﻴﻀﻴﻪ روزﻧﺎﻣﻪ ﻣﻲﻓﺮوﺧﺘﻨﺪ؛ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﻤﻬﻮري اﺳﻼﻣﻲ‪ .‬ﻃﻠﺒﻪاي روزﻧﺎﻣﻪاي‬ ‫ﻣﻲﺧﺮﻳﺪ و ﭘﻬﻦ ﻣﻲﻛﺮد روي زﻣﻴﻦ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ دور روزﻧﺎﻣﻪ ﻣﻲﻧﺸﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﭘﺎﻫﺎﺷﺎن را زﻳﺮ ﺷﻜﻢ‬ ‫ﻣﻲﺑﺮدﻧﺪ و ﺳﺎﻳﻪي ﺳﻴﻨﻪﻫﺎﺷﺎن ﻛﻠﻤﺎت‪ ‬روزﻧﺎﻣﻪ را ﺗﺎرﻳﻚ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻣﺜﻞ اﻳﻦﻛﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺑﺎ‬ ‫زﻣﻴﻦ ﺑﺨﻮاﺑﻨﺪ‪ ،‬روي آن ﺧﻢ ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ و ﻧﻔﺲ ﻧﻔﺲزﻧﺎن ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﻌﺪﻫﺎ دﻳﮕﺮ از اﻳﻦ ﻣﺮاﺳﻢ روزﻧﺎﻣﻪﺧﻮاﻧﻲ ﻫﻢ ﺧﺒﺮي ﻧﺒﻮد‪ .‬در ﻋﻮض ﺟﻠﻮ ﺗﺎﺑﻠﻮِ اﻋﻼﻧﺎﺗﻲ‬ ‫ﻛﻪ ﺗﺎزه ﻧﺼﺐ ﻛﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺷﻠﻮغ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﺑﻴﺎﻧﻴﻪﻫﺎي ﺳﻴﺎﺳﻲ‪ ،‬آﮔﻬﻲ اﺳﺘﺨﺪام در‬ ‫دﺳﺘﮕﺎه ﻗﻀﺎوت ﻳﺎ ﺳﻴﺎﺳﻲ اﻳﺪﺋﻮﻟﻮژﻳﻚ ﻧﻴﺮوﻫﺎي ﻣﺴﻠﺢ‪ ،‬دﻋﻮت ﺑﻪ ﺷﺮﻛﺖ در ﺟﺒﻬﻪﻫﺎي ﺣﻖ‬ ‫ﻋﻠﻴﻪ ﺑﺎﻃﻞ و ﺗﺎرﻳﺦ ﺷﺮوع درسﻫﺎ از ﺟﻤﻠﻪ درسﻫﺎي اﺧﻼق‪ .‬از وﻗﺘﻲ ﺗﻌﺪاد ﻣﺪرسﻫﺎي‬ ‫ﻧﺎآﺷﻨﺎ و ﻧﻮرﺳﻴﺪه زﻳﺎد ﺷﺪ‪ ،‬ﮔﺎﻫﻲ اﻋﻼنﻫﺎ روي ﻫﻢ ﻣﻲﭼﺴﺒﻴﺪ‪ .‬آﮔﻬﻲ درس ﻣﻌﺎﻟﻢ اﻟﺪﻳﻦ‬ ‫ﻣﻬﻨﺪس ﺣﺠﺔاﻻﺳﻼم ﻣﻔﺘﺢ را ﻛﻪ ﺧﻮاﻧﺪم‪ ،‬ﺧﻨﺪهام ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬ ‫ﮔﻮﺷﻪي ﺳﻤﺖ راﺳﺖ دﻫﺎن ﭘﺪرم ﻛﺞ ﺷﺪ‪ .‬ﺳﺮت را ﺑﻴﻨﺪاز ﭘﺎﻳﻴﻦ درسات را ﺑﺨﻮان‪.‬‬ ‫اﻳﻦﻫﺎ ﻃﻠﺒﻪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﭘﺲ اﻳﻦ ﻃﻠﺒﻪﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺷﻤﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﻴﺪ ﻛﺠﺎﻳﻨﺪ؟ آﻗﺎي ﺑﺮوﺟﺮدي‬

‫‪٢٤‬‬


‫ﻃﻠﺒﻪ ﺑﻮد‪ .‬وﻟﻲ آﻗﺎي ﺑﺮوﺟﺮدي ﻛﻪ دﻳﮕﺮ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺷﻤﺎ ﻣﻲﺧﻮاﻫﻴﺪ ﻣﻦ ﻛﺴﻲ ﺑﺸﻮم ﻛﻪ دﻳﮕﺮ‬ ‫ﻧﻴﺴﺖ؟‬ ‫ﺗﺴﺒﻴﺢ ﺷﺎهﻣﻘﺼﻮدش را ﺗﻮي دﺳﺘﺶ ﻣﭽﺎﻟﻪ ﻛﺮد‪ .‬زﻳﺮ ﻟﺐ ﭼﻨﺪ ﻛﻠﻤﻪاي ﺟﻮﻳﺪ‪ .‬ﻫﻤﻪ‬ ‫ﻃﻠﺒﻪﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ در ﻣﺪرﺳﻪ ﻛﻨﺎر ﺣﻮض ﻳﺎ روي زﻳﻠﻮﻫﺎ ﻣﻲﻧﺸﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬ﻣﺒﺎﺣﺜﻪ ﻧﻤﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬وﻗﺘﻲ‬ ‫ﻳﻜﻲ از ﻫﻢﻣﺒﺎﺣﺜﻪﻫﺎي ﻣﻦ از ﺻﻴﻐﻪ ﺣﺮف زد‪ ،‬ﺗﺎزه ﺑﻪ اﻳﻦ ﻓﻜﺮ اﻓﺘﺎدم ﻛﻪ ﺷﺎﻳﺪ اﻳﻦ ﻫﻢ‬ ‫ﻣﻮﺿﻮﻋﻲ ﺑﺮاي ﺻﺤﺒﺖ آنﻫﺎﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺑﺴﻴﺎر اﺗﻔﺎق اﻓﺘﺎده ﺑﻮد ﻛﻪ وﻗﺘﻲ از ﻣﻴﺪان آﺳﺘﺎﻧﻪ رد ﻣﻲﺷﺪم‪ ،‬آﺧﻮﻧﺪي را ﻣﻲدﻳﺪم‬ ‫اﻳﺴﺘﺎده‪ ،‬زﻣﻴﻦ را ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﻨﺪ و زﻧﻲ زﻳﺮ ﮔﻮش او ﭼﻴﺰي ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ .‬ﻳﻚ ﺑﺎر اﻳﺴﺘﺎدم ﺑﺒﻴﻨﻢ ﭼﻪ‬ ‫ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬آﺧﻮﻧﺪ راه اﻓﺘﺎد رﻓﺖ و زن ﺑﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪ ده ﻣﺘﺮ دﻧﺒﺎﻟﺶ‪ .‬ﮔﺎﻫﻲ ﺑﺮاي ﻣﻴﺎنﺑ‪‬ﺮ زدن‪ ،‬از ﻳﻚ‬ ‫درِ ﻗﺒﺮﺳﺘﺎن ﺷﻴﺨﺎن ﻣﻲآﻣﺪم و از در دﻳﮕﺮ ﻣﻲرﻓﺘﻢ‪ .‬ﻛﻨﺎر ﻗﺒﺮ ﺣﺎج ﻣﻴﺮزا ﺟﻮادآﻗﺎ ﻣﻠﻜﻲ ﺗﺒﺮﻳﺰي‬ ‫ﭼﻨﺪ ﻃﻠﺒﻪ ﺟﻮان اﻳﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺳﺮﻫﺎﺷﺎن روي ﮔﺮدن ﺧﻢ ﺑﻮد و دﺳﺖﻫﺎ ﺑﻪ ﻫﻢ ﺑﺴﺘﻪ‪ .‬ﻃﺮف‬ ‫دﻳﮕﺮ ﻗﺒﺮﺳﺘﺎن‪ ،‬ﻣﺰار ﻣﻴﺮزاي ﻗﻤﻲ‪ ،‬ﺻﺎﺣﺐ ﻗﻮاﻧﻴﻦ‪ ،‬ﺑﻮد و ﺑﺮ ﺧﻼف ﻗﺒﺮﻫﺎي دﻳﮕﺮ ﺗﻮي ﻳﻚ‬ ‫اﺗﺎﻗﻚ‪.‬‬ ‫ﺑﻴﺸﺘﺮ اوﻗﺎت ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻨﺪ زن آنﺟﺎ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻣﻲآﻣﺪﻧﺪ ﻓﺎﺗﺤﻪ ﺑﺨﻮاﻧﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻴﺶ‬ ‫از ﻳﻚ ﻓﺎﺗﺤﻪ ﻟﺒﺎنﺷﺎن ﻣﻲﺟﻨﺒﻴﺪ‪ .‬زود از آنﺟﺎ ﺧﺎرج ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﻮي ﺧﺎك ﻛﻬﻨﻪي ﻓﺮش ﺑﺎ‬ ‫ﻋﺮقﻫﺎي ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻪ ﭘﺎرﭼﻪﻫﺎي ﺳﻴﺎه ﻣﻲآﻣﻴﺨﺖ و ﻣﺜﻞ ﺑﻮي ز‪‬ﻫﻢ ﮔﻮﺷﺖ ﺗﻮي دﻣﺎغ ﻣﻲزد‪.‬‬ ‫اﻳﻦﺟﺎ ﻛﺠﺎﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻦ آﻣﺪهام؟ ﻫﺮ ﻗﺪﻣﻲ ﻛﻪ ﺑﺮﻣﻲدارد‪ ،‬ﭘﺎش ﺑﻪ ﭼﻴﺰي ﻣﻲﺧﻮرد؛ ﺑﻄﺮي‬ ‫آبﺟﻮﻳﻲ ﻳﺎ ﻗﻮﻃﻲ ﻛﻨﺴﺮوي‪ .‬دﻳﮕﺮ ﭘﺎﻫﺎش ﺻﺪاي ﺧﻮد را ﻧﺪارﻧﺪ‪ .‬دﻳﮕﺮ ﻣﺜﻞ وﻗﺘﻲ ﻛﻪ در‬ ‫ﺧﻴﺎﺑﺎن ﻣﻮنﻣﺎرﺗﺮ‪ ،‬راه ﻣﻲرﻓﺖ ﺻﺪاي ﻛﻔﺶاش ﮔﻮش دﻳﻮار را ﺗﻴﺰ ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﺣﺲِ زﻧﺎﻧﻪﮔﻲ‬ ‫ﺷﺐ را ﺑﻴﺪار ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﻣﻲاﻳﺴﺘﺪ‪ .‬در ﻧﻮر ﺿﻌﻴﻔﻲ ﻛﻪ از دور ﻣﻲآﻳﺪ‪ ،‬ﻛﺎﻏﺬ را از ﺟﻴﺐاش‬ ‫درﻣﻲآورد‪ .‬دوﺑﺎره ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ‪ .‬اﺷﺘﺒﺎه ﻧﻜﺮده‪ .‬ﺧﻴﺎﺑﺎن ﺑﻌﺪي را ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭼﭗ ﺑﭙﻴﭽﺪ‪.‬‬ ‫ﻗﺒﻞ از اﻳﻦ ﻛﻪ راه اﻓﺘﺪ‪ ،‬ﺗﺮدﻳﺪي روي ﭘﻮﺳﺖاش آب ﻣﻲاﻧﺪازد‪ .‬ﺳﺎﻳﻪﻫﺎ از زﻣﻴﻦ‬ ‫ﻣﻲﺗﺮﺳﻨﺪ و ﺑﻪ دﻳﻮار ﭘﻨﺎه ﻣﻲآورﻧﺪ و ﻣﺜﻞ ﮔﺮﺑﻪاي ﻫﺮاﺳﺎن ﺧﻮدﺷﺎن را ﻛﺶ و ﻗﻮس ﻣﻲدﻫﻨﺪ‪.‬‬

‫‪٢٥‬‬


‫ﭘﺎش ﻣﻲﻟﻐﺰد‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ اﻳﻦ ﻣﺤﻠﻪ ﺟﺎي اﻣﻨﻲ اﺳﺖ؟ ﻧﺒﺎﻳﺪ از ﻣﺤﻠﻪي ﺗﺮكﻫﺎ دور ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺑﺮﻟﻴﻦ‬ ‫ﺷﻬﺮي اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ دﻳﻮار ﻓﺮورﻳﺨﺘﻪاش دﭼﺎر اﺳﻜﻴﺰوﻓﺮﻧﻲ ﺷﺪه‪ .‬ﻫﺮ روز ﭼﻬﺮه ﻋﻮض ﻣﻲﻛﻨﺪ و‬ ‫ي ﺑﺮﻳﺪﮔﻲِ‬ ‫آدم را ﻣﻲﺗﺮﺳﺎﻧﺪ‪ .‬ﻟﻮران ﺗﻤﺎم اﻳﻦ ﻣﺪت ﻛﺠﺎ ﺑﻮده؟ ﭼﻪ ﻣﻲﻛﺮده؟ ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ ﺟﺎ ِ‬ ‫ﭼﺎﻗﻮ روي ﺑﺎزوي راﺳﺖ ﻟﻮران‪ ،‬ذﻫﻨﺶ را ﺧﺮاﺷﻴﺪ‪.‬‬ ‫دﻛﻤﻪ را ﻓﺸﺎر ﻣﻲدﻫﺪ‪ .‬ﺻﺪاي زﻧﮓ‪ ،‬ﻛﺒﻮﺗﺮي ﺷﺪ ﻛﻪ ﭘﻨﺠﺮهي اﺗﺎق را ﺑﺎز دﻳﺪه و آﻣﺪه‬ ‫ﺗﻮ‪ .‬زﻳﺮ ﺳﻘﻒ‪ ‬ﻫﺎل‪ ،‬ﺳﺮﮔﺮداﻧﻲاش را ﺑﻪ در و دﻳﻮار ﻣﻲﻛﻮﺑﻴﺪ‪ .‬ﺗﻜﺮار ﺻﺪا ﻣﺮا ﺑﻪ ﺧﻮد آورد‪ .‬از‬ ‫ﭘﻨﺠﺮه دﻳﺪماش‪ .‬روﺳﺮي از ﺳﺮش ﺑﻪ ﻋﻘﺐ واﻟﻐﺰﻳﺪه ﺑﻮد و ﺑﻮريِ ﻣﻮﻫﺎش را زﻳﺮ ﻧﻮرِ ﭼﺮاغِ ﺑﺮقِ‬ ‫ﻛﻮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺸﺎن ﻣﻲداد‪ .‬ﺑﺎﻻ ﻛﻪ آﻣﺪ‪ ،‬اول ﻛﻴﻒ دﺳﺘﻲاش را روي ﻣﻴﺰ ﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬از ﻫﻤﻴﺸﻪ‬ ‫ﭘ‪‬ﺮﺗﺮ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲرﺳﻴﺪ‪ .‬ﺑﺎز ﻫﻢ ﻗُﺮﻣﻪ ﺳﺒﺰي ﭘﺨﺘﻪاي!‬ ‫ﻧﺸﺴﺖ روي ﺻﻨﺪﻟﻲ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ‪ .‬ﻓﺆاد! ﭼﺸﻢﻫﺎت را ﺑﺒﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎز ﭼﻲ ﺷﺪه زﻫﺮا! ﺗﻮ را ﺑﻪ ﺧﺪا‬ ‫ﭼﺸﻢﻫﺎت را ﺑﺒﻨﺪ! از زﻳﺮ ﭼﺸﻢ‪ ،‬دﺳﺖﻫﺎش را دﻳﺪم ﻛﻪ ﻛﻴﻒ دﺳﺘﻲ را ﺑﺎز ﻛﺮد‪ .‬ﺑﻄﺮياي‬ ‫درآورد ﻛﻪ ﻣﺎﻳﻌﻲ ﺳﺮخ در آن ﺑﻮد‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺑﺎز ﻛﻦ‪.‬‬ ‫از ﻛﺠﺎ آوردهاي زﻫﺮا! ﺗﻮ ﭼﻪ ﻛﺎر داري؟ ﻧﺘﺮﺳﻴﺪي ﺗﻮي راه ﺑﮕﻴﺮﻧﺪت؟ ﻧﻪ ﺑﺎﺑﺎ! ﺟﺎﻳﻲ‬ ‫ﻛﻪ ﺷﺮاب و زن ﻣﻤﻨﻮع اﺳﺖ‪ ،‬ﺷﺮاب ﺑﺎ زن اﻣﻨﻴﺖ اﺳﺖ‪ .‬ﻛﻲ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺷﻚ ﻣﻲﺑﺮد ﻛﻪ ﺗﻮي‬ ‫ﻛﻴﻒام را وارﺳﻲ ﻛﻨﺪ؟ ﻣﺎدام ﻫﻠﻨﺎ اﻣﺮوز ﺑﺮام آورد‪ .‬ﺧﻮدش ﺷﺮاب ﻣﻲاﻧﺪازد‪ .‬ﺟﺎم داري؟ ﻧﻪ‪.‬‬ ‫ﺗﻮي ﻫﻤﻴﻦ ﻟﻴﻮانﻫﺎ ﻣﻲﻧﻮﺷﻴﻢ‪.‬‬ ‫آﺳﺘﻴﻦ ﻣﺎﻧﺘﻮش را ﺑﺎﻻ زد‪ .‬دﺳﺖﻫﺎش را ﺗﻮي ﻇﺮفﺷﻮﻳﻲ ﺷﺴﺖ‪ .‬دﻟﻢ ﺑﺎ ﺷُﺮﺷُﺮ آب‬ ‫ﭘﺎﻳﻴﻦ رﻳﺨﺖ‪ .‬ﺑﻄﺮي را ﺑﺮداﺷﺖ‪ .‬ﻗﻠﺒﻢ روي ﺷﻴﺸﻪ ﺑﻄﺮي ﻣﻲزد‪ .‬ﺑﺎﻻ ﺑ‪‬ﺮد و در ﻧﻮر ﭼﺮاغ‬ ‫ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﭼﺸﻤﻪي ﺳﺮﺧﻲ ﺑﺎﻻي ﺳﺮش ﭼﺸﻢ ﻣﺮا در ﺣﺪﻗﻪ ﻣﻲﮔﺮداﻧﺪ‪ .‬ﮔﺬاﺷﺖ روي ﻣﻴﺰ‪ .‬درِ‬ ‫ﺑﻄﺮي را ﭼﺮﺧﺎﻧﺪ‪ .‬دﻳﻮارﻫﺎي اﻃﺮافام ﺑﺎ ﺣﺮﻛﺖ اﻧﮕﺸﺖﻫﺎش ﻣﻲﭼﺮﺧﻴﺪ‪ .‬ﭼﻘﺪر دﺳﺖﻫﺎش‬ ‫ﻣﻬﺮﺑﺎن ﺑﻮد ﺑﺎ ﺷﺮاب‪ .‬ﻟﻴﻮانﻫﺎ را ﻧﻴﻤﻪ ﭘ‪‬ﺮ ﻛﺮد و ﺳﺮ ﻣﻴﺰ ﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬ﺷﺮاب را ﭼﻪ ﺟﻮري‬ ‫ﻣﻲﺧﻮرﻧﺪ زﻫﺮا؟ ﻫﻤﺎنﻃﻮر ﻛﻪ زﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﺧﻨﺪه ﺳﻴﻨﻪﻫﺎش را ﺑﺎﻻ و ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻣﻲﺑﺮد‪ .‬آﻫﺎن!‬ ‫داﺷﺖ ﻳﺎدم ﻣﻲرﻓﺖ‪ .‬از ﻛﻴﻒاش ﻳﻚ ﻧﻮار درآورد و در ﺿﺒﻂ ﮔﺬاﺷﺖ‪.‬‬

‫‪٢٦‬‬


‫‪Lassée de parler haut sans jamais pouvoir faire‬‬ ‫‪Et d’inventer souvent des excuses à nos faiblesses‬‬ ‫‪Lassée de nous apprendre comme deux terres étrangères‬‬ ‫‪Et d’accorder nos cœurs aux ruines qu’on se laisse‬‬ ‫‪Songes, las, ta force est la mienne‬‬ ‫‪1‬‬ ‫‪On pourrait chanter, haut, dans cette arène‬‬ ‫‪FPT‬‬

‫‪TPF‬‬

‫دﻛﻤﻪﻫﺎي ﻣﺎﻧﺘﻮ را ﺑﺎز ﻛﺮد و ﺑﺪﻧﺶ را ﺗﺎب داد‪ .‬روي ﻧﻮك ﭘﺎﻫﺎ اﻳﺴﺘﺎده ﺑﻮد‪ .‬ﻟﻴﻮان را زد‬ ‫ﺑﻪ ﻟﻴﻮانام‪ .‬ﺑﻪ ﺳﻼﻣﺘﻲ‪ .‬از ﻣﻴﺰ ﺟﺪا ﺷﺪ‪ .‬ﭘﻨﺠﺮه ﺑﺎز ﺑﻮد و ﺑﺎد ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن‪ ،‬ﭘﻴﺮﻫﻦ ﻛ‪‬ﺮِمرﻧﮓ را روي‬ ‫ﺗﻦاش ﻫﺮاﺳﺎن ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻣﻮجِ دﺳﺖﻫﺎ ﺑﺎﻻي ﺳﺮش راه اﻓﺘﺎد‪ .‬ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮر ﻛﻪ ﻣﻲرﻗﺼﻴﺪ در‬ ‫ﻣﻦ ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻟﻴﻮان را ﻧﺰدﻳﻚ ﻟﺐﻫﺎم ﺑﺮدم و روي ﺻﻨﺪﻟﻲ وارﻓﺘﻢ‪ .‬اﻧﺪاماش ﺑﻪ ﺻﺪاي‬ ‫ﻣﻮﺳﻴﻘﻲ رﻧﮓ ﻣﻲداد و دور ﻫﺎل ﻣﻲﭼﺮﺧﻴﺪ‪ .‬ﺳﺮم ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺷﺪ‪ .‬ﭘﺎﻫﺎ و دﺳﺖﻫﺎش روي ﻫﻮا‬ ‫ﻣﻌﻠﻖ ﺷﺪ‪ .‬در ﻫﻮا ﭼﻴﺰي ﻧﺒﻮد ﺟﺰ ﺳﻴﻨﻪاش ﻛﻪ در ﭼﺸﻢﻫﺎم ﻣﺪام ﺗﻜﺮار ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﻟﺐﻫﺎش‪ ،‬ﺗﻤﺎمِ‬ ‫ﻣﻦ را ﺑﻪ ﻣ‪‬ﻐﺎﻛﻲ ﻋﻤﻴﻖ ﻓﺮاﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ‪ .‬ﺑﺮﻫﻨﻪ ﺑﻮد و ﻧﻔﺲ ﺧﺎﻧﻪ روي زﻧﺎﻧﻪﮔﻲاش ﺑﻨﺪ آﻣﺪه ﺑﻮد‪.‬‬ ‫اﻳﻦ ﺑﺎر اﻧﮕﺸﺖ را ﺑﻴﺸﺘﺮ روي دﻛﻤﻪي زﻧﮓ ﻧﮕﻪ ﻣﻲدارد‪ .‬ﻣﺮدي از ﭘﻨﺠﺮه ﺳﺮش را ﺑﻴﺮون‬ ‫ﻣﻲآورد‪ .‬اول ﻧﻤﻲﺷﻨﺎﺳﺪش‪.‬‬ ‫ﭘﻮﺳﺖ‪ ‬اﻃﺮاف‪ ‬ﭼﺸﻢﻫﺎش را درﻫﻢ ﻣﻲﺑﺮد‪ ،‬ﻣﺜﻞ وﻗﺘﻲ ﻛﻪ آﻓﺘﺎب ﺑﻪ ﭼﺸﻢﻫﺎي آدم‬ ‫ﺗﺠﺎوز ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﺧﻮدش اﺳﺖ‪ .‬آﻳﺎ او ﺧﻮدش اﺳﺖ؟ ﺧﻮدش ﻣﺎﻧﺪه؟ ﮔﺬﺷﺘﻪ‪ ،‬ﺗﻜﻪﻫﺎي ﺑﺰرگ‬ ‫ذﻏﺎلﺳﻨﮕﻲ ﻣﻲﺷﻮد اﻧﺒﺎﺷﺘﻪ روي ﻛﻤﺮش‪ .‬ﺑﺮﮔﺸﺖ‪ .‬روي ﺳﻴﻨﻪ ﺧﻮاﺑﻴﺪ‪ .‬ﻛﺎﻏﺬﻫﺎ را روي ﺗﺨﺖ‬ ‫ﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬ﺣﺎﻻ اﻧﺤﻨﺎي ﭘﺸﺖاش را ﺑﻪ وﺿﻮح ﻣﻲﺷﺪ دﻳﺪ‪ .‬اﺗﻮي ﭘﻴﺮاﻫﻦاش ﺑﺎ ﺧﻮاﺑﻴﺪن روي‬ ‫‪١‬ﺧﺴﺘﻪ از ﺑﻠﻨﺪ ﺣﺮفزدن‪ ،‬ﺑﻲ ﻫﺮﮔﺰ ﻳﺎراي ﻛﺎري داﺷﺘﻦ‬ ‫و ﻋﺬر ﺗﺮاﺷﻴﺪن‪ ،‬ﻫﻤﺎره‪ ،‬ﺑﺮاي ﺿﻌﻒﻫﺎﻣﺎن‬ ‫ﺧﺴﺘﻪ از ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ را ﭼﻮن دو ﺳﺮزﻣﻴﻦِ ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ ﻳﺎﻓﺘﻦ‬ ‫و دلﻫﺎ را ﺑﻪ ﻫﻢ ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ در وﻳﺮاﻧﻪﻫﺎﻳﻲ واﻧﻬﺎده‬ ‫ﺑﻴﻨﺪﻳﺶ! ﻧﻴﺮوي ﺗﻮ از آنِ ﻣﻦ اﺳﺖ‬ ‫ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻴﻢ آواز ﺑﺨﻮاﻧﻴﻢ‪ ،‬ﺑﻠﻨﺪ‪ ،‬در اﻳﻦ ﻣﻴﺪان‬ ‫‪PT‬‬

‫‪TP‬‬

‫‪٢٧‬‬


‫ﺗﺨﺖ ﺑﻪ ﻫﻢ ﺧﻮرد‪ .‬ﭘﺎﻫﺎش را روي ﻫﻮا ﺑﻠﻨﺪ ﻛﺮد‪ .‬ﺗﻜﺎن داد‪ .‬دﺳﺖﻫﺎي ﻛﺴﻲ ﺷﺪ ﻛﻪ زﻳﺮ آب‬ ‫ﻣﺎﻧﺪه و ﻛﻤﻚ ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ‪ .‬ﮔﻮدي ﻛﻤﺮ ﺑﺎ ﮔﻴﺴﻮاناش ﭘﻮﺷﻴﺪه ﺷﺪ‪ .‬دﺳﺖام را از ﻣﻮﻫﺎش ﺟﺪا‬ ‫ﻛﺮدم و ﻛﺸﻴﺪم روي ﻛﻤﺮش‪ .‬ﭼﻬﺎر ﮔﻴﺮهاي را ﻟﻤﺲ ﻣﻲﻛﺮدم ﻛﻪ ﭘﺴﺘﺎنﻫﺎش را ﺳﺨﺖ رو ﺑﻪ‬ ‫ﺑﺎﻻ ﻧﮕﻪ ﻣﻲداﺷﺖ‪ .‬دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ آنﻫﺎ را ﺑﺎز ﻛﻨﻢ‪ .‬رﻫﺎ ﻛﻨﻢ‪ .‬ﻓﻜﺮ ﻧﻤﻲﻛﺮدم اﻳﻦ ﻗﺪر زود‬ ‫ﺑﻴﺎﻳﻲ‪ .‬ﻣﻦ ﻫﻢ ﻓﻜﺮ ﻧﻤﻲﻛﺮدم‪ .‬از ﻓﻜﺮ ﻛﺮدن ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪم‪ .‬ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻲ؟‬ ‫در اﻳﻦ ﺳﺌﻮال ﭼﻴﺰ ﻧﺎﺧﻮﺷﺎﻳﻨﺪي اﺳﺖ ﻛﻪ ژﻧﻮوﻳﻮ را ﻣﻲﮔﺰد‪ .‬ﻫﺮ ﺑﺎر ﺑﻪ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻲ ﻓﻜﺮ‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻲاﺧﺘﻴﺎر ﺑﻪ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻣﻲاﻓﺘﺪ؛ ﺑﻴﻦ وﺿﻌﻴﺖ ﮔﺬﺷﺘﻪ‪ ،‬ﺣﺎل و آﻳﻨﺪهاي ﻛﻪ در ذﻫﻦاش‬ ‫ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻳﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ درﺣﺎل ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪن اﺳﺖ‪ .‬ﺣﺘﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ از اﻳﻦ‪ ،‬ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﻴﻦ ﺧﻮدش و آدمﻫﺎﻳﻲ‬ ‫ﻛﻪ ﻣﻲﺷﻨﺎﺳﺪ ﻳﺎ ﺣﺘﺎ ﻧﻤﻲﺷﻨﺎﺳﺪ‪ .‬ﺧﻴﺎل ﻣﻲﻛﻨﺪ اﮔﺮ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ آدمﻫﺎ ﺑﺎ ﻫﻢدﻳﮕﺮ ﺗﻔﺎوت ﻧﺪاﺷﺖ ﻳﺎ‬ ‫ﮔﺬﺷﺘﻪ و آﻳﻨﺪهﺷﺎن ﻓﺮﻗﻲ ﻧﻤﻲﻛﺮد‪ ،‬ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻲ دﻳﮕﺮ ﻛﻠﻤﻪاي ﺑﻲﻣﻌﻨﺎ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﺣﺎﻻ آﻳﺎ ﻣﻌﻨﺎ‬ ‫داﺷﺖ؟ ﺟﻮاﺑﻲ ﻧﻤﻲدﻫﺪ‪ .‬ﻟﻮران ﺑﻠﻨﺪ ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﺑﺮﻫﻨﻪ ﻣﻲرود ﻃﺮف آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ‪ .‬ﻻﺑﺪ‬ ‫ﺷﺎم ﻧﺨﻮردهاي؟ ﻛﻤﻲ ﻣﺎﻫﻲ ﻫﺴﺖ ﺑﺎ ﺑﺎﮔﺖ و ﺗﺨﻢ ﻣﺮغ‪.‬‬ ‫ژﻧﻮوﻳﻮ ﭼﺸﻢﻫﺎش را ﻣﻲﺑﻨﺪد‪ .‬ﻣﻲﺧﻮاﻫﻢ ﺑﺨﻮاﺑﻢ‪ ،‬ﺧﺴﺘﻪام‪ .‬ﺧﺴﺘﮕﻲ روي ﺗﻦاش ﭘﻬﻦ‬ ‫ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻓﻘﻂ ﻛﺴﻲ ﻣﺪام ﻳﺎد ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻣﻲاﻓﺘﺪ ﻛﻪ ﺑﺎور دارد ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﻨﻮز ﻫﺴﺖ‪،‬‬ ‫ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮر اداﻣﻪ دارد‪ .‬ﻟﻮران ﻓﺮﻳﺎد ﻣﻲﻛﺸﺪ‪ .‬ﺗﻮ ﻛﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮدي ﺧﺴﺘﻪاي‪ ،‬ﻣﻲﺧﻮاﻫﻲ ﺑﺨﻮاﺑﻲ!‬ ‫وﻟﻲ اﻻن ﻣﻲﺧﻮاﻫﻢ ﺑﺮﮔﺮدم‪ .‬ﻟﻮران ﻟﺒﺎسﻫﺎش را ﻣﻲﭘﻮﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﺧﻴﻠﻲ ﻟﺞﺑﺎزي! ﺗﺎ اﻳﺴﺘﮕﺎه ﺑﺎ ﺗﻮ ﻣﻲآﻳﻢ‪ .‬ژﻧﻮوﻳﻮ ﭘﺸﺖاش را ﻣﻲﭼﺴﺒﺎﻧﺪ ﺑﻪ در‪ .‬ﻧﻪ‪،‬‬ ‫ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ .‬ﺧﻮدم ﺑﺮﻣﻲﮔﺮدم‪ .‬ﻧﻤﻲﺧﻮاﻫﺪ ﺣﺘﺎ ﺗﺎ اﻳﺴﺘﮕﺎه ﺑﺮﮔﺸﺘﻦاش را ﺑﺎ ﻟﻮران ﺗﺒﺎه‬ ‫ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﭘﺸﺖ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺮ ﭼﻪ ﻣﻲﮔﺬرد ﻛﺮﻳﻪﺗﺮ ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮدناش ﻛﺎﻓﻲ‬ ‫اﺳﺖ ﺑﺮاي آنﻛﻪ ﻧَﻔَﺲاش را ﺑﻨﺪ آورد‪ .‬زﻧﺪﮔﻲاش ﮔﺮﻳﺰي اﺳﺖ ﻳﻚﻧَﻔَﺲ از ﮔﺬﺷﺘﻪاي ﻛﻪ ﺑﺎ‬ ‫ﻫﺮ ﻧَﻔَﺲ ﻣﺘﺮاﻛﻢ ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬دمِ در‪ ،‬ﭼﺮاغِ روﺷﻦِ ﭼﻨﺪ ﺧﺎﻧﻪي اﻃﺮاف‪ ،‬ﻣﻌﻠﻮم اﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎ ﻗﺪمﻫﺎي‬ ‫ﺗﻨﺪ ﻣﻲﭘﻴﭽﺪ ﺑﻪ ﻫﻤﺎن ﺧﻴﺎﺑﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﭘﺮ از ﺑﻄﺮي‪ ،‬ﻗﻮﻃﻲ و ﻛﺎﻏﺬﻫﺎيِ ﻣﭽﺎﻟﻪ اﺳﺖ‪.‬‬

‫‪٢٨‬‬


‫آب ﭘﺮﺗﻘﺎل ﺑﺮات ﺑﻴﺎورم؟ ﻧﻪ‪ .‬ﺑﮕﻮ ﻛﺎﻓﻪ ﺑﻴﺎورﻧﺪ‪ .‬ﮔﻮﺷﻲ را ﻛﻪ ﮔﺬاﺷﺘﻢ‪ ،‬ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ‬ ‫ﺧﻮدش را ﻛﺸﻴﺪ ﺑﺎﻻﺗﺮ‪ .‬ﺳﺮش را در ﻣﻴﺎن ﺑﺎزوم ﺟﺎﺑﻪﺟﺎ ﻛﺮد‪ .‬ﺧﺴﺘﻪاي؟ ﻧﻪ ﺑﻪ اﻧﺪازهي ﺗﻮ‪.‬‬ ‫دﻳﺸﺐ ﺧﻮب ﺧﻮاﺑﻴﺪم‪ .‬وﻗﺘﻲ ﺗﻮ اي‪-‬ﻣﻴﻞ ﻛﺮدي‪ ،‬اول ﺗﺮﺳﻴﺪم؛ وﻟﻲ اي‪-‬ﻣﻴﻞ دوم آرامام ﻛﺮد‪.‬‬ ‫ﺧﻮشﺑﺨﺘﺎﻧﻪ اﻣﺮوز ﻛﻼﺳﻲ ﻧﺪاﺷﺘﻢ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺘﻲ ﻓﻘﻂ ﺗﻮي ﻛﺘﺎبﺧﺎﻧﻪ ﺑﻮدم‪.‬‬ ‫از ﺧﻮدم ﭘﺮﺳﻴﺪم ﭘﺲ ﭼﺮا از ﻇﻬﺮ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﭘﻴﺪاش ﻧﺒﻮده؟ ﺗﻼش ﻧﻤﻲﻛﺮدم ﭼﻴﺰي را‬ ‫ﻛﺸﻒ ﻛﻨﻢ‪ .‬ﺑﻴﺸﺘﺮِ آدمﻫﺎ ﺑﺎ ﻛﺴﻲ راﺣﺖﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﻄﻤﺌﻦاﻧﺪ دروغﻫﺎﺷﺎن را ﻛﺸﻒ‬ ‫ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﺑﺪنات ﺳﺮد اﺳﺖ‪ .‬ﭘﺘﻮ را ﺑﻜﺶ روت‪.‬‬ ‫ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﭘﻴﺮﻫﻦاش را درآورد‪ .‬زﻳﺮش ﭼﻴﺰي ﻧﭙﻮﺷﻴﺪه ﺑﻮد ﺟﺰ ﺳﻴﻨﻪﺑﻨﺪ و ﺷﻮرت‪.‬‬ ‫ﻓﻮري ﺧﺰﻳﺪ زﻳﺮ ﭘﺘﻮ‪ .‬در زدﻧﺪ‪ .‬ﻣﺴﺘﺨﺪم‪ ،‬ﺳﻴﻨﻲ ﻗﻬﻮه را دﺳﺖام داد‪ .‬ﮔﺬاﺷﺘﻢ روي ﻣﻴﺰ‪ ،‬ﻛﻨﺎر‬ ‫ﺗﺨﺖ‪ .‬از ﺻﺒﺢ زود ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﻟﺒﺎسﻫﺎم را درﻧﻴﺎورده ﺑﻮدم‪ .‬ﺧﻮب‪ ،‬ﻧﻈﺮ‪ ،‬اﻧﺘﻘﺎد ﺳﺎزﻧﺪه ﻳﺎ ﻛﺸﻨﺪه؟‬ ‫ﺧﻨﺪﻳﺪم‪ .‬اﻧﺘﻘﺎد ﻣﮕﺮ ﻣﻲﺷﻮد ﻛﺸﻨﺪه ﻧﺒﺎﺷﺪ؟ ﻣﻲآﻳﺪ ﺗﺎ ﭼﻴﺰي را وﻳﺮان ﻛﻨﺪ؛ ﺷﺎﻳﺪ وﻳﺮاﻧﻲ ﭼﻴﺰي‬ ‫را ﻧﺸﺎن دﻫﺪ‪.‬‬ ‫ﺳﻴﻨﻪام زﻳﺮ ﻧَﻔَﺲاش ﺣﺒﺲ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻛﺎﻓﻪ ﺳﺮد ﺷﺪ‪ ،‬ﻻﺑﺪ ﺑﻲﺷﻜﺮ؟ ﻳﻚ ﺑﺎر ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد‬ ‫ﻛﺎﻓﻪ را ﺗﻠﺦ و ﺳﻴﺎه دوﺳﺖ دارد‪ ،‬ﻣﺜﻞ زﻧﺪﮔﻲ‪ .‬ﺷﺨﺼﻴﺖ ژﻧﻮوﻳﻮ ﻣﺒﻬﻢ اﺳﺖ‪ .‬اﻳﻦ اﺑﻬﺎم ﻛﻤﻲ‬ ‫ﺑﺎورش را ﺑﺮاي ﺧﻮاﻧﻨﺪه ﺳﺨﺖ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﺟﻤﻠﻪام ﺗﻤﺎم ﻧﺸﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ ﻏﺮوب و ﭼﻬﺮهي آن زن‬ ‫در ﻻﺑﻲ ﻫﺘﻞ ﭘﻴﺶ ﭼﺸﻢام آﻣﺪ‪.‬‬ ‫ﭼﺮا اﻳﻦ ﻗﺪر ﻣﻨﺘﻈﺮش ﻧﺸﺴﺘﻢ؟ ﭼﺮا دو ﺳﺎﻋﺖ در رﺳﺘﻮران ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮش و ﺑﻪ دﻧﺒﺎلاش‬ ‫ﺑﻮدم؟ اﮔﺮ ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ زودﺗﺮ ﺳﺮاغام آﻣﺪه ﺑﻮد‪ ،‬دﻳﺪن آن زن اﻳﻦ ﻗﺪر ذﻫﻦام را ﻣﺸﻐﻮل ﻣﻲﻛﺮد؟‬ ‫اﮔﺮ ﭼﻨﺪ دﻗﻴﻘﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ در ﻛﺘﺎبﻓﺮوﺷﻲ روﺑﻪروي ﻫﺘﻞ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮدم‪ ،‬او را ﻣﻲدﻳﺪم؟ اﺻﻼً اﮔﺮ ﺑﻪ‬ ‫ﻃﻮر اﺗﻔﺎﻗﻲ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ اﻣﺮوز ﺑﻪ ﭘﺎرﻳﺲ ﺑﻴﺎﻳﻢ؟ اﮔﺮ ﻣﺜﻞ ﭼﻨﺪ ﺳﺎل ﭘﻴﺶ در ﺧﺎﻧﻪام در ﻣﻴﺪان‬ ‫ﻫﻮﮔﻮ زﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲﻛﺮدم؟ اﮔﺮ ﻟﻨﺪن ﻧﻤﻲرﻓﺘﻢ؟ از ﺗﻬﺮان ﻧﻤﻲآﻣﺪم؟ از ﻗﻢ ﻛَﻨﺪه ﻧﻤﻲﺷﺪم؟ ﺑﺎ ﺗﻮ‬ ‫ﻣﻲآﻳﻢ اﺻﻔﻬﺎن‪.‬‬

‫‪٢٩‬‬


‫زﻫﺮا ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺮود دﻧﺒﺎل ﭘﺮوﻧﺪهاش‪ .‬ﺑﭽﻪ را از اﺣﻤﺪ ﺑﮕﻴﺮد‪ .‬دﺳﺖﻛﻢ دادﮔﺎه ﺑﮕﺬارد‬ ‫ﺑﺒﻴﻨﺪش‪ .‬اواﺋﻞ ﻣﻲﮔﻔﺖ دﻳﮕﺮ ﻫﺮﮔﺰ ﭘﺎش را اﺻﻔﻬﺎن ﻧﻤﻲﮔﺬارد‪ .‬ﺣﺎﻻ ﻧﺤﺴﻲِ ﮔﺬﺷﺘﻪاي‬ ‫ﺟﺎﻣﺎﻧﺪه در آن ﺷﻬﺮ ﺑﻪ ﺑﺮﮔﺸﺘﻦ وادارش ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬اردﻳﺒﻬﺸﺖ ﺑﻮد‪ .‬ﺻﺒﺢ زود از ﻫﺘﻞ ﺑﻴﺮون‬ ‫آﻣﺪﻳﻢ‪ .‬دﻳﺸﺐ از ﺑﺲ دﻧﺒﺎل ﻫﺘﻞ ﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮدﻳﻢ‪ ،‬ﺧﺴﺘﻪﮔﻲ ﺟﺎنﻣﺎن را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻫﺮ ﻫﺘﻠﻲ‬ ‫ﻣﻲرﻓﺘﻴﻢ ﺷﻨﺎﺳﻨﺎﻣﻪ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ و اﮔﺮ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻴﻢ اﺛﺒﺎت ﻛﻨﻴﻢ زن و ﺷﻮﻫﺮﻳﻢ‪ ،‬اﺗﺎق‬ ‫ﻧﻤﻲدادﻧﺪ‪ .‬آﺧﺮ ﺳﺮ‪ ،‬ﻣﺴﺌﻮل ﻳﻜﻲ از ﻫﺘﻞﻫﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﻣﺎ رﺣﻢ ﻛﺮد‪ .‬ﻛﺎرت داﻧﺸﺠﻮﻳﻲ ﻣﻦ و زﻫﺮا‬ ‫را ﮔﺮﻓﺖ و ﻛﻠﻴﺪي دﺳﺖﻣﺎن داد‪ .‬زﻫﺮا روﺳﺮي ﺑﻠﻨﺪ‪ ‬ﺻﻮرﺗﻲاش را اﻧﺪاﺧﺖ روي ﻣﻴﺰ و ﺑﺎ ﻣﺎﻧﺘﻮ‬ ‫اﻓﺘﺎد روي ﺗﺨﺖ‪.‬‬ ‫ﻫﻴﭻ ﻣﻮﻗﻊ ﻓﻜﺮ ﻧﻤﻲﻛﺮدم ﻳﻚ روزي ﺗﻮي ﺷﻬﺮ ﺧﻮدم ﻣﺠﺒﻮر ﺷﻮم ﺷﺒﻲ در ﻫﺘﻞ‬ ‫ﺑﺨﻮاﺑﻢ‪ .‬ﻣﮋهﻫﺎش ﻧﺰدﻳﻚ ﻫﻢ ﺷﺪ‪ .‬ﻫﻮا ﻫﻨﻮز روﺷﻦ ﻧﺸﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺗﺎ ﭼﺸﻢﻫﺎم را ﺑﺎز ﻛﺮدم‪ ،‬دﻳﺪم‬ ‫روي ﺻﻨﺪﻟﻲ ﻧﺸﺴﺘﻪ و دارد از ﭘﻨﺠﺮهي اﺗﺎق ﺧﻴﺎﺑﺎن را ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﻨﺪ و ﻛﻤﻲ دورﺗﺮ زاﻳﻨﺪهرود‬ ‫را‪ .‬ﻫﻨﻮز ﻣﺎﻧﺘﻮ روﺷﻦاش را ﺑﻪ ﺗﻦ داﺷﺖ‪ .‬دﻳﮕﺮ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻢ ﺗﻮي اﻳﻦ ﺷﻬﺮ ﭘﻠﻚﻫﺎم را روي ﻫﻢ‬ ‫ﺑﮕﺬارم‪.‬‬ ‫ﻛﻔﺶﻫﺎ و ﺟﻮرابﻫﺎﻣﺎن را درآوردﻳﻢ‪ .‬ﭘﺎﭼﻪﻫﺎي ﺷﻠﻮارم را ﺑﺎﻻ زدم‪ .‬ﻣﺎﻧﺘﻮش را ﻛﻤﻲ‬ ‫ﺑﺎﻻ داد‪ .‬ﭘﺎﻫﺎﻣﺎن را اﻧﺪاﺧﺘﻴﻢ ﺗﻮي آب‪ .‬آﻓﺘﺎب ﺑﻲﺟﺎنِ ﺻﺒﺢ‪ ،‬روي اﻣﻮاج زاﻳﻨﺪهرود ﺧﻮاباش‬ ‫ﺑﺮده ﺑﻮد‪ .‬زﻫﺮا اﻧﮕﺎر ﻧﻪ اﻧﮕﺎر ﻛﻪ ﻫﻤﻪي ﺷﺐ را ﺑﻴﺪار ﻣﺎﻧﺪه‪ .‬ﭼﻘﺪر اﻳﻦ آب‪ ،‬آدم را ﺳﺮﺣﺎل‬ ‫ﻣﻲآو‪‬ر‪‬د! دوﮔﻮﺷﻪي روﺳﺮي را از روي ﺷﺎﻧﻪاش ﺑﺮداﺷﺖ‪.‬‬ ‫دو ﻃﺮف روﺳﺮي از دو ﻃﺮف دﺳﺖﻫﺎش آوﻳﺰان ﺷﺪ‪ .‬دﻛﻤﻪي ﺑﺎﻻﻳﻲ ﻣﺎﻧﺘﻮ را ﺑﺎز ﻛﺮد‪.‬‬ ‫ﺳﻔﻴﺪي ﭼﺎل ﺳﻴﻨﻪاش ﭘﻴﺪا ﺷﺪ‪ .‬دﺳﺘﻢ را دور ﻛﻤﺮش ﮔﺮﻓﺘﻢ‪ .‬ﺻﻮرتام را ﻛﻨﺎر ﺻﻮرتاش‬ ‫ﺑ‪‬ﺮدم‪ .‬ﺑﻮي ﺻﺒﺢ ﻣﻲداد‪ .‬ﻛﻒ ﭘﺎي ﭼﭗاش را ﮔﺬاﺷﺖ روي ﭘﺎي راﺳﺖ ﻣﻦ‪ .‬آب ﻣﻴﺎن ﭘﻮﺳﺖ‬ ‫ﻣﺎ ﻣﻲدوﻳﺪ‪ .‬ﺷﻦ رودﺧﺎﻧﻪ زﻳﺮ ﭘﺎم را ﻏﻠﻐﻠﻚ ﻣﻲداد‪ .‬ﺑﺪنام داغ ﺷﺪ‪ .‬ﺣﺮارت از روي ﻟﺐﻫﺎم ﺑﺎﻻ‬ ‫ﻣﻲزد‪ .‬ﻧﺴﻴﻤﻲ ﺧﻨﻚ ﻣﻲوزﻳﺪ‪ .‬ﻧﮕﺎهام ﻛﺮد‪ .‬ﭼﻘﺪر دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ روﺳ���ياش را‬ ‫ﺑﺮدارد؛ ﺑﺎد ﻣﻮﻫﺎش را ﭘﺮﭼﻢ ﻛﻨﺪ روي رودﺧﺎﻧﻪ؛ ﻣﻮﻫﺎش ﺑﻪ ﺻﻮرتام ﺑﺨﻮرد و ﻋﻄﺮش ﻫﻮاي‬

‫‪٣٠‬‬


‫ﺻﺒﺢ را ﻏﺎﻓﻠﮕﻴﺮ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺳﺮم را ﺑﺮدم زﻳﺮ روﺳﺮياش‪ .‬ﻟﺐام را روي ﮔﺮدناش ﮔﺬاﺷﺘﻢ‪ .‬ﺧﺸﻚ‬ ‫ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬ ‫دﺳﺖام را روي ﭘﻬﻠﻮش ﻣﻲﻛﺸﻴﺪم‪ .‬ﺧﻨﺪﻳﺪ‪ .‬ﻓﺆاد! ﻣﻮاﻇﺐ ﺑﺎش‪ .‬ﮔﺸﺘﻲﻫﺎي اﻳﻦ اﻃﺮاف‬ ‫ﺑﻴﻜﺎر ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﻫﻤﻴﺸﻪ دﻧﺒﺎل ﺷﻜﺎرﻧﺪ‪ .‬ﺻﺪاي ﻣﻮجِ رودﺧﺎﻧﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺗﻮي ﮔﻮشام رﻳﺨﺖ‪ .‬آﻓﺘﺎب‬ ‫داﺷﺖ ﺳﺎﻳﻪي ﺳﻲوﺳﻪ ﭘ‪‬ﻞ را ﻛﻮﺗﺎهﺗﺮ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺳﻴﻨﻪي زﻫﺮا روﺷﻦﺗﺮ ﺷﺪ‪ .‬دﺳﺖام را از آن‬ ‫ﻃﺮف ﻛﻤﺮش ﺑﻴﺮون ﻛﺸﻴﺪم‪ .‬دﺳﺖاش را ﮔﺮﻓﺘﻢ‪ .‬ﻧﺮم و ﻇﺮﻳﻒ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻪ ﭘ‪‬ﻞ ﺧﻴﺮه ﺷﺪ‪ .‬ﻣﻲداﻧﻲ‬ ‫ﭼﺮا آدمﻫﺎي ﻗﺪﻳﻢ‪ ،‬ﺑﻨﺎﻫﺎ و ﺳﺎﺧﺘﻤﺎنﻫﺎ را اﻳﻦ ﻗﺪر ﻣﺤﻜﻢ و ﺑﺎدوام ﻣﻲﺳﺎﺧﺘﻨﺪ‪ ،‬وﻟﻲ آدمﻫﺎي‬ ‫اﻣﺮوزه ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻲﺳﺎزﻧﺪ‪ ،‬ﺷﻜﻨﻨﺪه و ﻣﻮﻗﺘﻲ اﺳﺖ؟‬ ‫ﺑﺮاي اﻳﻦ ﻛﻪ آدمﻫﺎي اﻣﺮوزي دﻳﮕﺮ ﺗﻮ‪‬ﻫ‪‬ﻢ ﻧﺪارﻧﺪ‪ .‬ﺗﻮﻫﻢ ﻧﺪاﺷﺘﻦ آدم را ﺧﻮدﺧﻮاه‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬وادارش ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺧﻮدش و ﺑﻪ ﻟﺤﻈﻪي ﺣﺎلاش ﻓﻜﺮ ﻛﻨﺪ و ﺑﺎﻛﻲاش ﻧﺒﺎﺷﺪ‬ ‫ﻛﻪ ﻓﺮدا ﭼﻪ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﭘﺸﻴﻤﺎن ﻛﻪ ﻧﻴﺴﺘﻲ ﺑﭽﻪ را رﻫﺎ ﻛﺮدي؟ ﺳﺮش را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ ﻃﺮف ﻣﻦ‪.‬‬ ‫ﻟﺐﻫﺎش را درﻫﻢ ﺑﺮد‪ .‬ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺎ ﺗﻮﻫ‪‬ﻢ زﻧﺪﮔﻲ ﻛﻨﻢ‪ ،‬ﺣﺘﺎ اﮔﺮ زﻧﺪﮔﻲام دود ﺷﻮد‪ .‬رﻧﺞ‬ ‫ﺷﺎﻳﺪ‪ ،‬دﺳﺖﻛﻢ‪ ،‬اﻳﻦ ﻓﺎﻳﺪه را داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ آدم را از ﺷﺮّ ﻣﻼﻟﺖ ﻧﺠﺎت ﻣﻲدﻫﺪ‪ .‬ﺑﻴﺮون‬ ‫اﻳﺴﺘﺎدم‪ .‬ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﻣﻐﺰ ﺳﺮم را ﻧﺸﺎﻧﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﻛﻪ از در دادﮔﺎه ﺑﻴﺮون آﻣﺪ‪ .‬ﻧﻪ اﻧﺪوﻫﻲ در‬ ‫ﭼﻬﺮهاش ﺑﻮد و ﻧﻪ ﺧﺸﻤﻲ‪ .‬ﻣ‪‬ﺼﻤ‪‬ﻢ ﻗﺪم ﺑﺮﻣﻲداﺷﺖ‪ .‬ﻫﻴﭻ ﻓﺎﻳﺪهاي ﻧﺪارد‪ .‬ﻧﻪ آنﻫﺎ ﻣﻦ را ﺑﺎور‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ و ﻧﻪ ﻣﻦ آنﻫﺎ را‪ .‬ﭘﺲ ﭼﺮا ﻓﺮﻳﺎد ﻧﻤﻲزد؟ دﺳﺖﻛﻢ ﮔﺮﻳﻪ ﻧﻤﻲﻛﺮد؟‬ ‫ﻣﻲداﻧﺴﺘﻢ دروناش آﺷﻮب اﺳﺖ‪ .‬ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻪ روي ﻣﻦ ﻧﻴﺎورد؟ ﺟﻠﻮﺗﺮ از ﻣﻦ راه‬ ‫اﻓﺘﺎد‪ .‬ﺟﻮري از ﻫﻴﺎﻫﻮي اﻃﺮاف دادﮔﺎه دور ﻣﻲﺷﺪ ﻛﻪ ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻢ اﮔﺮ از ﺳﺮﺑﺎزﻫﺎ واﻫﻤﻪ‬ ‫ﻧﺪاﺷﺖ دﺳﺖ ﻣﺮا ﻣﺜﻞ ﻃﻔﻞ دﺑﺴﺘﺎﻧﻲ ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ و ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ ﺗﺎ ﻟﺤﻈﻪاي ﺗﻮﻗﻒ ﻧﻜﻨﻢ‪ .‬ﺑﺎورم‬ ‫ﻧﻤﻲﺷﺪ‪ .‬ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﺑﺎورﻛﺮدﻧﻲ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺻﺪاي ﭼﺮخ ﻣﺎﺷﻴﻦﻫﺎ ﻛﻪ آب ﭼﺎﻟﻪﻫﺎ را ﺑﻪ اﻃﺮاف‬ ‫ﻣﻲﭘﺎﺷﻴﺪ ﺑﻴﺪارم ﻛﺮد‪ .‬اﻧﺘﻈﺎر ﻣﺎﺳﻴﺪهي ﺻﺒﺢ را ﭘﺸﺖ ﭘﻨﺠﺮهي اﺗﺎق ﻣﻲدﻳﺪم‪ .‬ﺻﻮرتاش در‬ ‫ﺑﺎﻟﺶ ﺳﻔﻴﺪ ﻓﺮورﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎرانِ ﺳﻴﺎه آﻣﺪه ﺑﻮد روي ﭼﺸﻢﻫﺎش‪ .‬ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ ﻛﺎﻏﺬﻫﺎش را دﺳﺘﻪ‬ ‫ﻛﺮد و ﺗﻮي ﻛﻴﻒاش ﮔﺬاﺷﺖ‪.‬‬

‫‪٣١‬‬


‫ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﺧﻮاﻧﻨﺪه‪ ،‬ﺑﺎورﭘﺬﻳﺮي ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻓﺮق ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﺗﺠﺮﺑﻪﻫﺎي ﺧﻮاﻧﻨﺪه اﺳﺖ ﻛﻪ‬ ‫ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﭼﻪ ﭼﻴﺰ واﻗﻌﻴﺖ دارد‪ .‬ﭘﺲ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه ﭼﻪ ﻣﻲﻛﻨﺪ؟ ﻓﻘﻂ ﻣﻲﻧﻮﻳﺴﺪ‪ .‬ﭼﻘﺪر دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ‬ ‫ﺑﻨﻮﻳﺴﻢ‪ .‬آن ﻣﻮﻗﻊﻫﺎ ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮدم ﻫﺮ ﻛﺲ ﻛﺘﺎب ﻣﻲﻧﻮﻳﺴﺪ‪ ،‬ﻻﺑﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬دوازده‬ ‫ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﺪرﺳﻪي ﻋﻠﻤﻴﻪي ﻛﺮﻣﺎﻧﻲﻫﺎ ﻣﻲرﻓﺘﻢ‪ ،‬در ﻛﻮﭼﻪ ﭘﺲﻛﻮﭼﻪﻫﺎي ﺑﺎزار ﻗﻢ‪.‬‬ ‫ﺻﺒﺢﻫﺎ درس ﺣﺎﺷﻴﻪي ﻣﻼﻋﺒﺪاﷲ در ﻣﻨﻄﻖ را ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪﻳﻢ؛ ﭘﻴﺶ آﻗﺎي ﭘﺮﻧﺪهﻏﻴﺒﻲ‪ .‬ﻛﻼس ﻣﺎ‬ ‫در زﻳﺮزﻣﻴﻦ آن ﺑﻨﺎي ﻛﻬﻨﻪ ﺑﻮد‪ .‬زﻳﺮزﻣﻴﻦ ﺑﺎ ﺳﻘﻒ ﮔﻨﺒﺪي و دﻳﻮارﻫﺎي آﺟﺮياش ﻫﺮ روز‬ ‫دلﮔﻴﺮاﻧﻪ ﺑﻪ درس ﻣﻨﻄﻖ ﮔﻮش ﻣﻲداد‪ .‬روي زﻣﻴﻦ‪ ،‬ﮔﺮد اﺳﺘﺎد‪ ،‬ﻣﻲﻧﺸﺴﺘﻴﻢ‪.‬‬ ‫ﮔﺎﻫﻲ ﺗﻜﻪاي رﻳﺰ از ﮔﭻﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻻي درز آﺟﺮﻫﺎي ﺳﻘﻒ ﺧﺸﻜﻴﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﻛَﻨﺪه ﻣﻲﺷﺪ و‬ ‫روي ﺳﺮ ﻣﺎ ﺟﺎن ﻣﻲداد‪ .‬ﻛﻮﭼﻚﺗﺮﻳﻦ ﺷﺎﮔﺮد ﻛﻼس ﺑﻮدم‪ .‬ﻳﻚ روز وﺳﻂ‪ ‬درس‪ ،‬ﺗﻮﺟﻪام ﺑﻪ‬ ‫ﻛﺘﺎﺑﻲ ﺟﻠﺐ ﺷﺪ ﻛﻪ ﺟﻠﻮ ﻳﻜﻲ از ﻃﻠﺒﻪﻫﺎ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎ ﺣﺮﻛﺖ ﺳﺮ از او ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺗﺎ ﻛﺘﺎب را ﺑﺮدارم‪.‬‬ ‫ﮔﺰﻳﺪهي ﺷﻌﺮ ﻣﻌﺎﺻﺮ اﻳﺮان‪ .‬ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮر ورق ﻣﻲزدم ﻛﻪ رﺳﻴﺪم ﺑﻪ ﺷﻌﺮﻫﺎي ﻳﺪاﷲ رؤﻳﺎﻳﻲ‪.‬‬ ‫ﻃﻠﺒﻪي ﻛﻨﺎر ﻣﻦ‪ ،‬زﻳﺮ ﭼﺸﻢ ﻣﺮا ﻣﻲﭘﺎﻳﻴﺪ‪ .‬وﻗﺘﻲ دﻳﺪ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ ﺻﻔﺤﻪي ﺷﻌﺮ رؤﻳﺎﻳﻲ ﻧﮕﺎه‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ ،‬ﻟﺒﺨﻨﺪي زد‪ .‬دﻫﺎناش را ﻛﻨﺎر ﮔﻮشام رﺳﺎﻧﺪ‪ .‬ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﺷﻌﺮي از رؤﻳﺎﻳﻲ ﺧﻮاﻧﺪهاي؟‬ ‫ﺑﺎ اﺷﺎرهي ﺳﺮ ﮔﻔﺘﻢ ﻧﻪ‪ .‬ﺑﺨﻮان‪ .‬اﺳﺘﺎد در ﺣﺎل ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻣﻨﻄﻖ ﻣﻮﺟﻬﺎت ﺑﻮد و درﮔﻴﺮ‬ ‫ﺳﺎﻟﺒﻪي ﻛﻠﻴﻪ و ﻣﻮﺟﺒﻪي ﺟﺰﻳﻴﻪ‪ .‬ﻻي ﺳﻄﻮر ﻛﻢﻛﻠﻤﻪي ﺷﻌﺮ رؤﻳﺎﻳﻲ ﮔﻢ ﺷﺪم‪ .‬ﺷﻜﻞ اﻳﻦ‬ ‫ﺻﻔﺤﺎت از ﺑﻴﺦ ﺑﺮام ﻋﺠﻴﺐ ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺜﻼً ﺣﺎﺷﻴﻪي ﻣﻼﻋﺒﺪاﷲ را ﻛﻪ ﺑﺎز ﻣﻲﻛﺮدي ﻫﺮ ﺻﻔﺤﻪاش‬ ‫اﻳﻦ ﻗﺪر ﻛﻠﻤﻪ داﺷﺖ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ آن را ﻳﻚ ﺳﺎﻋﺖ ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪي‪ .‬وﺳﻂ ﺻﻔﺤﻪ‪ ،‬ﻣﺘﻦ ﺑﻮد و ﺑﺎﻻ و‬ ‫ﭘﺎﻳﻴﻦ و ﭼﭗ و راﺳﺖ ﻫﻢ ﺣﺎﺷﻴﻪ‪ .‬ﺗﺎزه اﺳﻢِ ﻣﺘﻦِ ﻛﺘﺎب ﺣﺎﺷﻴﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺣﻮاﺷﻲ‪ ،‬ﺣﺎﺷﻴﻪاي ﺑﺮ ﻣﺘﻦ‬ ‫ﻧﺒﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﺣﺎﺷﻴﻪاي ﺑﺮ ﺣﺎﺷﻴﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ اﻳﻦ ﻛﺘﺎبِ ﺷﻌﺮ ﻓﺮق داﺷﺖ؛ ﻫﻤﻪاش ﻣﺘﻦ ﺑﻮد‪ .‬ﻫﺮ‬ ‫ﺻﻔﺤﻪاش‪ ،‬ﭼﻨﺪ ﻛﻠﻤﻪاي ﺑﻴﺶ ﻧﺒﻮد ﻛﻪ ﺑﺮ زﻣﻴﻨﻪاي ﺳﻔﻴﺪ ﻣﻲﻧﺸﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﻧﻤﻲداﻧﻢ ﭼﺮا آن ﺻﻔﺤﻪﻫﺎي ﭘﺮﻛﻠﻤﻪي ﭘﺮﺣﺎﺷﻴﻪ را ﻣﻲﻓﻬﻤﻴﺪم‪ ،‬وﻟﻲ ﻧﮕﺎهام روي اﻳﻦ‬ ‫ﭼﻨﺪ ﻛﻠﻤﻪي ﺻﻔﺤﻪي ﺷﻌﺮ ﺳﻜﺘﻪ ﻛﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﺟﺎي ﻣﺎدرم ﺧﺎﻟﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﺣﺎﻻ از ﺧﻮاﻧﺪن‬ ‫ﻛﺘﺎبﻫﺎي ﻏﻴﺮﻃﻠﺒﮕﻲ ﺳﺮم ﮔﻴﺞ ﻣﻲرود‪ .‬ﻛﻼس ﻛﻪ ﺗﻤﺎم ﺷﺪ‪ ،‬ﻃﻠﺒﻪ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﭼﻘﺪر ﺑﺎ ﺷﻌﺮ‬ ‫آﺷﻨﺎﻳﻲ؟ ﻫﻨﻮز ﺑﻪ ﻣﺪرﺳﻪ ﻧﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدم‪ .‬ﭘﺪرم از ﺗﻮي اﺗﺎق ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺻ‪‬ﺪام ﻛﺮد‪ .‬ﻛﺘﺎب ﺿﺨﻴﻤﻲ را‬

‫‪٣٢‬‬


‫از روي ﻣﻴﺰ ﻛﻮﭼﻚاش ﺑﺮداﺷﺖ‪ .‬روي ﺟﻠﺪ زرد رﻧﮓ آن‪ ،‬ﻋﻜﺲ ﻣﺮدي ﺑﻮد ﺑﺎ ﻋﻤﺎﻣﻪاي‬ ‫ﻛﻮﭼﻚ و رﻳﺸﻲ ﺗُﻨُﻚ‪ ،‬ﭼﺸﻢﻫﺎﻳﻲ رﻳﺰ و ﭼﻬﺮهاي اﺳﺘﺨﻮاﻧﻲ‪.‬‬ ‫از اﻣﺮوز ﻧﻴﻢ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﺎ ﻫﻢ ﮔﻠﺴﺘﺎن ﺳﻌﺪي ﻣﻲﺧﻮاﻧﻴﻢ‪ .‬ﺳﺎل ﭘﻴﺶ‪ ،‬ﺧﻮدش ﺑﻪ ﻣﻦ اﻟﻔﺒﺎي‬ ‫ﻓﺎرﺳﻲ ﻳﺎد داد‪ .‬ﻛﺘﺎب ﻧﺼﺎب اﻟﺼﺒﻴﺎن را ﻫﻢ ﺑﺮام ﺧﻮاﻧﺪ‪ .‬وادارم ﻛﺮد ﻫﻤﻪ ﺷﻌﺮﻫﺎش را ﺣﻔﻆ‬ ‫ﻛﻨﻢ‪ .‬ﻣﻮﻗﻊ ﻫﻔﺖ ﺳﻨﮓ ﺑﺎزي ﺑﺎ ﺑﭽﻪﻫﺎ‪ ،‬وﻗﺘﻲ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺳﻨﮓﻫﺎ را ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺑﮕﻴﺮم‪ ،‬ﺑﺮاي اﻳﻦ‬ ‫ﻛﻪ ﺣﻮاسام را ﻣﺘﻤﺮﻛﺰ ﻛﻨﻢ‪ ،‬ﺑﻠﻨﺪ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪم‪:‬‬ ‫ﺑﻪ ﺑﺤﺮ ﺗﻘﺎرب‪ ،‬ﺗَﻘَﺮﱡب ﻧﻤﺎي‬ ‫ﺑﺪﻳﻦ وزن‪ ،‬ﻣﻴﺰانِ ﻃﺒﻊ آزﻣﺎي‬ ‫ﻓَﻌﻮﻟﻦ ﻓَﻌﻮﻟﻦ ﻓَﻌﻮﻟﻦ ﻓَﻌﻮل‬ ‫ﺷﺒﻴﻪ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻛﺎرﺗﻮنﻫﺎ‪ ،‬ﭼﺸﻢ ﺑﭽﻪﻫﺎ ﻣﺜﻞ ﻓﻨﺮ‪ ،‬ﺑﻴﺮون ﻣﻲزد‪ .‬ﻳﻜﻲ از آنﻫﺎ ﻛﻪ‬ ‫ﭘﺪرش آﺧﻮﻧﺪ ﺑﻮد ﮔﻔﺖ ﺑﭽﻪﻫﺎ ﻓﺆاد ﺗﻘﻠﺐ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬وِرد ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ‪ .‬دﻳﮕﺮان ﺣﺘﺎ ﻧﻤﻲداﻧﺴﺘﻨﺪ ورد‬ ‫ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻪ‪ .‬ﺑﺎزيام ﺧﻮب ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺧﻮب ﺣﻮاسات را ﺟﻤﻊ ﻛﻦ‪ .‬اﮔﺮ ﮔﻠﺴﺘﺎن ﺳﻌﺪي را ﻳﺎد‬ ‫ﺑﮕﻴﺮي‪ ،‬از ﻫﻤﻪ ﺑﭽﻪﻫﺎي ﻫﻢﺳﻦ و ﺳﺎلات ﺟﻠﻮﺗﺮي‪.‬‬ ‫ﻫﺮ ﺣﻜﺎﻳﺖ را ﻛﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ‪ ،‬اول ﻣﻌﻨﺎي آن را ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻧﺘﻴﺠﻪي اﺧﻼﻗﻲ‬ ‫ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﺑﻌﻀﻲ داﺳﺘﺎنﻫﺎ را درﺳﺖ ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻧﻤﻲداد‪ .‬رﺳﻴﺪ ﺑﻪ ﺟﺪال ﺳﻌﺪي ﺑﺎ ﻣﺪﻋﻲ‪:‬‬ ‫ﮔﺮ ﺑﻲﻫﻨﺮ ﺑﻪ ﻣﺎل ﻛﻨﺪ ﻓﺨﺮ ﺑﺮ ﺣﻜﻴﻢ‬ ‫ﻛﻮن ﺧﺮش ﺷﻤﺎر و ﮔﺮ ﮔﺎو ﻋﻨﺒﺮ اﺳﺖ‬ ‫ﻫﻢ ﺧﻨﺪهاش ﮔﺮﻓﺖ و ﻫﻢ ﮔﻮﺷﻪي راﺳﺖ دﻫﺎناش ﻛﺞ ﺷﺪ‪ .‬اﻣﺮوز دﻳﮕﺮ ﺑﺲ اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻛﺘﺎب را ﺑﺴﺖ‪ .‬اﻳﻦ ﻛﺘﺎب را از ﻛﺠﺎ ﺧﺮﻳﺪي؟ اﻣﺎﻧﺖ اﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎﻗﺮ ﺻﺪاش را ﭘﺎﻳﻴﻦ آورد‪ .‬اﮔﺮ از‬ ‫اﻳﻦ ﺟﻮر ﻛﺘﺎبﻫﺎ ﻣﻲﺧﻮاﻫﻲ در ﻛﺘﺎبﻓﺮوﺷﻲﻫﺎي اﻳﻦﺟﺎ ﺧﻴﻠﻲ ﻧﮕﺮد‪.‬‬

‫‪٣٣‬‬


‫وﻗﺘﻲ ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ ﻛﺘﺎبﻓﺮوﺷﻲ‪ ،‬ﻳﺎد ﻛﺘﺎبﻓﺮوﺷﻲ ﺑﺼﻴﺮﺗﻲ ﻳﺎ اﺳﻤﺎﻋﻴﻠﻲ ﻣﻲاﻓﺘﺎدم ﻛﻪ ﻓﻘﻂ‬ ‫ﻛﺘﺎبﻫﺎي ﻋﺮﺑﻲ ﺣﻮزه را ﻣﻲﻓﺮوﺧﺘﻨﺪ‪ .‬ﻧﻮﺗﺮﻳﻦ ﻛﺘﺎبﻫﺎﺷﺎن‪ ،‬اﻓﺴﺖ ﻛﺘﺎبﻫﺎي ﭼﺎپ ﺑﻴﺮوت‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺼﻴﺮﺗﻲ ﺑﺎ آن ﻛﻼه‪ ‬ﻧﺠﻔﻲاش ﻓﺎرﺳﻲ را ﺳﺨﺖ ﺣﺮف ﻣﻲزد‪ .‬اﺳﻤﺎﻋﻴﻠﻲ ﻫﻢ ﺗﻜﻴﻪ‬ ‫ﻛﻼماش ﻳﺎ رﺣﻤﺎن ﺑﻮد‪ .‬ﺗﻘﺮﻳﺮات‪ ‬درسِ ﺧﺎرج ﺧﻴﻠﻲ از ﻣ‪‬ﺪ‪‬ر‪‬سﻫﺎي ﻓﻘﻪ و اﺻﻮل را ﭼﺎپ‬ ‫ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﭘﺲ ﭼﻪ ﻛﺎر ﻣﻲﺷﻮد ﻛﺮد؟ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮوي ﻛﺘﺎبﺧﺎﻧﻪي ﻣﺮﻋﺸﻲ ﻧﺠﻔﻲ ﻋﻀﻮ ﺷﻮي‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ‬ ‫ﺑﺎﻳﺪ آﺷﻨﺎ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻲ ﺗﺎ اﻳﻦ ﺟﻮر ﻛﺘﺎبﻫﺎ را ﺑﻪ ﺗﻮ ﺑﺪﻫﻨﺪ‪ .‬ﺧﻮاﻧﺪناش ﻫﻢ ﺑﻲدردﺳﺮ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬ ‫اﮔﺮ ﺑﺨﻮاﻫﻲ ﻳﺎدت ﻣﻲدﻫﻢ‪.‬‬ ‫ﻛﺎرت‪ ‬ﻋﻀﻮﻳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻢ‪ .‬ﺣﺎﻻ از ﻛﺠﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺮوع ﻛﻨﻢ؟ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ اول ﺑﻮف ﻛﻮر را‬ ‫ﺑﺨﻮان‪ .‬ﺻﺎدق ﻫﺪاﻳﺖ را ﻣﻲﺷﻨﺎﺳﻲ؟ ﻫﻤﺎن ﻧﻮﻳﺴﻨﺪهاي اﺳﺖ ﻛﻪ ﭘﺎرﻳﺲ رﻓﺖ و آنﺟﺎ‬ ‫ﺧﻮدﻛﺸﻲ ﻛﺮد؟ ﻛﺘﺎب ﻟﻤ‪‬ﻌﻪ را ﺳﻔﺎرش ﺑﺪه ﺗﺎ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺑﮕﻮﻳﻢ‪ .‬ﻛﺘﺎب ﻟﻤ‪‬ﻌﻪ را ﮔﺮﻓﺘﻢ؛ ﻗﻄﻊِ رﺣﻠﻲ و‬ ‫ﺳﻨﮕﻴﻦ و ﺟﻠﺪ‪ ‬ﭘﻮﺳﺘﻲ ﻗﺮﻣﺰ‪ .‬ﻛﻨﺎر راﻫﺮو رﺳﻴﺪﻳﻢ‪ .‬آن ﻣﺮد را ﭘﺸﺖ‪ ‬ﭘﻴﺶﺧﻮان ﻣﻲﺑﻴﻨﻲ؟‬ ‫ﻛﺘﺎبدار اﻳﻦﺟﺎﺳﺖ‪ .‬اﺳﻤﺶ اﺳﺪاﷲ اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻪ او ﮔﻔﺘﻪام ﭼﻪ ﺟﻮر ﻛﺘﺎبﻫﺎﻳﻲ ﻣﻲﺧﻮاﻫﻲ‪ .‬ﺣﺎﻻ‬ ‫ﺑﮕﻴﺮ‪ ،‬اﻳﻦ ﻫﻢ ﺑﻮف ﻛﻮر‪ .‬ﺑﮕﺬارش ﻻي ﻟﻤﻌﻪ و ﺑﺮو آن ﭘﺸﺖ ﺑﻨﺸﻴﻦ‪ .‬ﻟﻤﻌﻪ را ﺑﺎز ﻛﻦ و ﺑﻮف‬ ‫ﻛﻮر را ﻫﻤﺎن ﻻي ﻛﺘﺎب ﺑﺨﻮان‪ .‬ﻣﺒﺎدا آن را ﺑﻴﺮون ﺑﻴﺎوري!‬ ‫ﺑﺎﻗﺮ ﺧﻮدش ﺑﺎ ﻛﺘﺎب رﺳﺎﺋﻞ رﻓﺖ ﺳﻤﺘﻲ دﻳﮕﺮ‪ .‬ﻛﻨﺎر ﻣﻦ آﺧﻮﻧﺪ ﭘﻴﺮي ﻧﺸﺴﺖ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﺗﺎ از‬ ‫اﻳﻦ ﻛﺘﺎبﻫﺎي رﺣﻠﻲ ﺑﺎز ﻛﺮد‪ .‬ﺳﺮش را از ﻳﻜﻲ ﺑﻪ دﻳﮕﺮي ﻣﻲدواﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﺗﺮس و ﻟﺮز ﻛﺘﺎب ﻟﻤﻌﻪ‬ ‫را ﺑﺎز ﻛﺮدم‪ .‬ﭘﻬﻠﻮم را ﺑﻪ دﻳﻮار ﺗﻜﻴﻪ دادم‪ .‬در زﻧﺪﮔﻲ زﺧﻢﻫﺎﻳﻲ ﻫﺴﺖ ﻛﻪ ﻣﺜﻞ ﺧﻮره روح را‬ ‫آﻫﺴﺘﻪ در اﻧﺰوا ﻣﻲﺧﻮرد و ﻣﻲﺗﺮاﺷﺪ‪ .‬دو ﺳﺎﻋﺖ در ﻛﺘﺎبﺧﺎﻧﻪ ﻧﺸﺴﺘﻢ‪ .‬ﺑﻴﺶﺗﺮ از اﻳﻦ ﺟﻤﻠﻪ‬ ‫ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﺨﻮاﻧﻢ‪ .‬از ﻛﺘﺎبﺧﺎﻧﻪ ﻛﻪ ﺑﻴﺮون آﻣﺪم‪ ،‬ﻧﻮر آﻓﺘﺎب زد ﺗﻮي ﭼﺸﻢﻫﺎم‪ .‬ﻋﻴﻨﻚام را ﺑﺎ ﺳﺮ‬ ‫اﻧﮕﺸﺖام ﺑﺎﻻﺗﺮ دادم‪ .‬ﻗﺎبِ ﻓﻠﺰي داغ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎ ﻳﻚ ﭼﺎﻗﻮي ﮔﺪاﺧﺘﻪ روي ﮔﺮدن ﻫﻤﻪي‬ ‫آدمﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺗﻮي ﺧﻴﺎﺑﺎن ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﺗﻜﻪ ﺗﻜﻪ زﺧﻢﻫﺎﻳﻲ زده ﺑﻮدﻧﺪ؛ ﺷﻜﻞ ﺣﺮف ‪ .L‬از ﺗﻚ ﺗﻚ‬ ‫ا‪‬لﻫﺎ ﺧﻮن ﺟﺎري ﺑﻮد‪ .‬ﺧﻮنﻫﺎ زود ﺗﺒﺨﻴﺮ ﻣﻲﺷﺪ و دوﺑﺎره ﻣﻲﺟﻮﺷﻴﺪ‪ .‬ﻫﻮا از ﺑﺨﺎرِ ﺧﻮن ﻏﻠﻴﻆ‬ ‫ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻗﻄﺮهﻫﺎي ﺧﻮن روي ﺷﻴﺸﻪي ﻋﻴﻨﻚ ﻣﻦ ﻣﻲﻧﺸﺴﺘ���ﺪ‪ .‬ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺟﺎﻳﻲ را ﺑﺒﻴﻨﻢ‪.‬‬

‫‪٣٤‬‬


‫ﺑﻪ دﻳﻮار دﻛﺎﻧﻲ ﺗﻜﻴﻪ دادم‪ .‬درﺳﺖ ﻣﻌﻠﻮم ﻧﺒﻮد ﭼﻪ ﻣﻐﺎزهاي اﺳﺖ‪ .‬ﺷﻴﺸﻪي وﻳﺘﺮﻳﻦ ﻛﺪر‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬ﭘﺸﺖ آن دو ﺳﻪ ﺳﻤﺎور ﻗﺪﻳﻤﻲ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﺟﻔﺖ ﻛﻔﺶ ﭼﺮﻣﻲ‪ .‬از ﺷﻴﺸﻪي در‬ ‫ﻛﻪ ﻧﮕﺎه ﻛﺮدم‪ ،‬ﭘﻴﺮﻣﺮدي را دﻳﺪم ﻛﻪ ﺑﺎ ﭼﻜﺶ روي ﭼﻴﺰي ﻣﻲﻛﻮﺑﺪ‪ .‬ﺑﺎﻗﺮ روﺑﻪروي ﻣﻦ اﻳﺴﺘﺎد‪.‬‬ ‫اﻳﻦ ﭘﻴﺮﻣﺮد را ﻣﻲﺑﻴﻨﻲ؟ ﺑﻪ ﻋﻘﻞِ ﺟﻦ ﻫﻢ ﻗﺪ ﻧﻤﻲدﻫﺪ ﻛﻪ در اﻳﻦ ﻣﻐﺎزه ﭼﻪ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﺷﻐﻞ‬ ‫ﺣﻘﻴﻘﻲاش ارزﻳﺎﺑﻲ اﺳﺖ‪ .‬ارزﻳﺎﺑﻲ ﭼﻲ؟ ﺑﻪ ﺻﻮرتﻫﺎ ﻧﻤﺮه ﻣﻲدﻫﺪ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻲ؟ ﭘﺴﺮﻫﺎ را ﭘﻴﺶ‬ ‫او ﻣﻲآورﻧﺪ و او ﻧﮕﺎهﺷﺎن ﻣﻲﻛﻨﺪ و ﭼﻬﺮه و اﻧﺪامﺷﺎن را ﻗﻴﻤﺖ ﻣﻲﮔﺬارد‪ .‬ﭘﻴﺮﻣﺮد ﺑﺎ ﭼﻜﺶ‬ ‫ﻣﻲﻛﻮﺑﻴﺪ‪ .‬ﺧﻮدش ﻫﻢ ﻫﻴﭻ وﻗﺖ ازدواج ﻧﻜﺮده‪ .‬ﺳﺎلﻫﺎ از ﺟﻠﻮ اﻳﻦ ﻣﻐﺎزه رد ﺷﺪه ﺑﻮدم‪ .‬ﻫﻴﭻ‬ ‫وﻗﺖ ﺑﻪ ذﻫﻦام ﻧﺮﺳﻴﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﭼﻨﻴﻦ ﺟﺎﻳﻲ ﺑﺎزارِ ﺑﻮرس ﺑﭽﻪﺑﺎزﻫﺎ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﻋﺎﻣﺮي‪،‬‬ ‫ﭼﻬﺎرده ﭘﺎﻧﺰده ﺳﺎل داﺷﺖ‪ .‬ﮔﻮﺷﻪي ﺣﺠﺮه ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬دﻧﺒﺎلاش رﻓﺘﻪ ﺑﻮدم ﺗﺎ‬ ‫ﺑﺒﻴﻨﻢ ﭼﺮا دو روزي اﺳﺖ درس ﻧﻤﻲآﻳﺪ‪.‬‬ ‫ﻛﻨﺎرش ﻧﺸﺴﺘﻢ‪ .‬اﺗﻔﺎﻗﻲ اﻓﺘﺎده؟ روي ﻫﺮ ﻛﺪام از ﮔﻮﻧﻪﻫﺎش ﺷﻴﺎر ﺳﻔﻴﺪي ﺑﻪ ﺳﻤﺖ‬ ‫دﻫﺎن ﻛﺸﻴﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬زاﻧﻮﻫﺎ را ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻪ ﺳﻴﻨﻪ ﻓﺸﺮد‪ .‬آﻗﺎي ﻓﺆاد! ﭼﻴﺰي ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻟﻬﺠﻪي‬ ‫روﺳﺘﺎﻳﻲ ﻛﺮﻣﺎﻧﻲ داﺷﺖ‪ .‬ﺳﺮش را ﻻي دﺳﺖام ﮔﺮﻓﺘﻢ‪ .‬ﻫﻖ ﻫﻖاش ﺗﻮي ﮔﻠﻮ ﺑﻲﺗﺎﺑﻲ‬ ‫ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬اﻧﮕﺸﺖ‪ ‬اﺷﺎره را روي ﺑﻴﻨﻲ ﮔﺬاﺷﺘﻢ‪ .‬ﻧﺎي ﺣﺮف زدن ﻧﺪاﺷﺖ و ﻣﻦ ﻣﻲﺗﺮﺳﻴﺪم دﻫﺎن‬ ‫ﺑﺎز ﻛﻨﺪ‪ .‬ﮔﻴﺞﮔﺎﻫﻢ را ﺑﻪ ﺳﻔﺘﻲ دﻳﻮار آﺟﺮي ﺣﺠﺮه ﻓﺸﺎر دادم‪.‬‬ ‫ﻛﺘﺎبﻫﺎ روي ﻃﺎﻗﭽﻪ رﻳﺨﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬زﻳﺮ ﻛﺘﺎبﻫﺎ ﺳﻔﺮهي ﭘﻼﺳﺘﻴﻜﻲ اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﺗﺎ‬ ‫ﮔﭽﻲ ﻧﺸﻮﻧﺪ‪ .‬رﻃﻮﺑﺖ‪ ،‬ﻛﺘﺎبﻫﺎي ﺟﻠﺪﻛﺎﻏﺬي را ﺗﺎب داده ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎ دﺳﺖ‪ ،‬ﻧﻢﻫﺎي ﺻﻮرتاش را‬ ‫ﮔﺮﻓﺘﻢ‪ .‬درِ ﺣﺠﺮه را ﺑﺎز ﻛﺮدم ﻫﻮا ﻋﻮض ﺷﻮد‪ .‬ﺑﻴﺮون ﻫﻮاﻳﻲ ﻧﺒﻮد‪.‬‬ ‫ﻫﺮ روز ﺑﻌﺪ از ﻇﻬﺮ ﺑﺎ ﺑﺎﻗﺮ ﻣﻲرﻓﺘﻴﻢ ﻛﺘﺎبﺧﺎﻧﻪي ﻣﺮﻋﺸﻲ ﻧﺠﻔﻲ‪ .‬ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻛﺘﺎبﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ‬ ‫ﻣﻲﮔﺮﻓﺘﻴﻢ‪ ،‬ﺑﺎﻗﺮ ﻣﻲﮔﻔﺖ ﻣﻲداﻧﻲ ﻛﻪ ﭼﺎپ اﻳﻦ‪ ،‬اﻻن ﻣﻤﻨﻮع اﺳﺖ‪ .‬ﻫﻴﭻ ﺟﺎ ﮔﻴﺮ ﻧﻤﻲآﻳﺪ‪ .‬از‬ ‫ﻛﺘﺎبﺧﺎﻧﻪﻫﺎي دﻳﮕﺮ ﻫﻢ ﺟﻤﻊ ﻛﺮدهاﻧﺪ‪ .‬ﺧﻴﻠﻲﻫﺎش را ﺳﻮزاﻧﺪهاﻧﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ از ﻣﺪﺗﻲ‪ ،‬ﺑﺎﻗﺮ ﮔﻔﺖ‬ ‫ﺧﻮدش ﻫﻢ ﺷﻌﺮ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ .‬ﮔﺎﻫﻲ ﺑﺮام ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ‪ .‬ﻳﻚ ﺑﺎر ﺷﻌﺮش را ﻧﺸﺎنام داد ﻛﻪ در ﻣﺠﻠﻪاي‬ ‫در ﺗﻬﺮان ﭼﺎپ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎﻗﺮ! ﻣﺎ ﺧﻴﻠﻲ آدمﻫﺎي ﺑﺪﺑﺨﺘﻲ ﻫﺴﺘﻴﻢ‪ .‬در ﻗﻢ ﻧﻪ ﺳﻴﻨﻤﺎ ﻣﻲﺗﻮاﻧﻴﻢ‬ ‫ﺑﺮوﻳﻢ‪ ،‬ﻧﻪ ﺗﺌﺎﺗﺮ‪ ،‬ﻧﻪ ﻛﻨﺴﺮت ﻣﻮﺳﻴﻘﻲ‪ ،‬ﻧﻪ ﮔﺎﻟﺮي ﻧﻘﺎﺷﻲ‪ .‬ﻫﻮس ﻫﺮ ﭼﻴﺰي ﺑﻜﻨﻴﻢ ﻣﻲروﻳﻢ و‬

‫‪٣٥‬‬


‫ﻻي ﻛﺘﺎبﻫﺎي ﻗﺮن ﺳﻮم و ﭼﻬﺎرم‪ ،‬ﻛﺘﺎﺑﻲ ﻣﻲﮔﺬارﻳﻢ و ﻛﻨﺎر آﺧﻮﻧﺪي ﻣﻲﻧﺸﻴﻨﻴﻢ و درﺑﺎره‬ ‫ﻫﻮسﻫﺎﻣﺎن ﻣﻲﺧﻮاﻧﻴﻢ‪.‬‬ ‫داﺷﺘﻢ در اﻧﺘﻈﺎر ﮔﻮدو ﺳﺎﻣﻮﺋﻞ ﺑِﻜ‪‬ﺖ را ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪم‪ .‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺑﺎﻗﺮ ﻏﻴﺐاش زد‪ .‬از ﻫﺮ ﻛﺲ‬ ‫ﺳﺮاغ ﮔﺮﻓﺘﻢ‪ ،‬ﺧﺒﺮي ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﺑﻌﺪ از دو ﻣﺎه ﺗﻠﻔﻦ زد‪ .‬وﻗﺘﻲ دﻳﺪماش‪ ،‬ﺻﻮرتاش ﻛﺒﻮد و‬ ‫ﭼﺮوﻛﻴﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎ وﺣﺸﺖ ﭘﺮﺳﻴﺪم ﭼﻲ ﺷﺪه؟ ﺷﺐ ﻣﺮا ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﺷﺪت ﻛﺘﻜﻢ زدﻧﺪ‪ .‬ﺑﺮدﻧﺪم در‬ ‫ﻳﻚ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن‪ .‬ﭼﺸﻢﻫﺎم را ﺑﺎز ﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬راﻫﺮوﻳﻲ ﺑﻮد ﺑﻴﺴﺖ ﻣﺘﺮي ﺑﺎ ﻋﺮض ﻳﻚ ﻣﺘﺮ‪ ،‬ﺑﺪون‬ ‫ﭘﻨﺠﺮه‪ .‬دو ﻣﺎه آنﺟﺎ ﺑﻮدم‪ .‬ﻫﺮﭼﻪ ﻓﺮﻳﺎد ﻣﻲﻛﺸﻴﺪم‪ ،‬ﻛﺴﻲ ﺟﻮاﺑﻢ را ﻧﻤﻲداد‪ .‬ﮔﺎﻫﻲ ﻓﻘﻂ ﺻﺪاي‬ ‫ﻓﺮﻳﺎد و ﻧﺎﻟﻪ ﻣﻲﺷﻨﻴﺪم‪ .‬از ﺑﺲ داد زده ﺑﻮدم‪ ،‬ﺻ‪‬ﺪام ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺑﻌﺪ از دو ﻣﺎه‪ ،‬ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ آﻣﺪﻧﺪ و ﺑﻪ ﺟﺎﻧﻢ اﻓﺘﺎدﻧﺪ‪ .‬آﺧﺮ ﭼﺮا ﻣﻲزﻧﻴﺪ؟ از ﻣﻦ ﭼﻪ‬ ‫ﻣﻲﺧﻮاﻫﻴﺪ؟ اﺷﺘﺒﺎه ﮔﺮﻓﺘﻪاﻳﺪ‪ .‬ﮔﻪ ﻣﻲﺧﻮري ﻧﺎنِ اﻣﺎم زﻣﺎن را ﺑﺨﻮري و ﺗﻮي ﻣﺠﻠﻪاي ﻛﻪ ﻳﻚ‬ ‫ﻣﺸﺖ ﻻﻣﺬﻫﺐِ ﻣﺎدرﺟﻨﺪه درﻣﻲآورﻧﺪ ﻛﺎر ﻛﻨﻲ‪ .‬ﮔﻔﺘﻨﺪ از اﻳﻦ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﻳﺎ زﻧﺪه ﻣﻲﻣﺎﻧﻲ ﻳﺎ ﺷﻌﺮ‬ ‫ﭼﺎپ ﻣﻲﻛﻨﻲ‪ .‬ﻧﻤﻲداﻧﻢ ﭼﻪ ﺟﻮري ﻓﻬﻤﻴﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﺷﻌﺮ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ .‬ﺷﻌﺮﻫﺎش را ﺑﺎ اﺳﻢ ﻣﺴﺘﻌﺎر‬ ‫اﻣﻀﺎ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺑﺮاي ﭼﻲ ﻓﺆاد اﻣﻀﺎ ﻣﻲﻛﻨﻲ؟‬ ‫زﻫﺮا ﺗﺎﺑﻠﻮ را از روي ﭘﺎش زﻣﻴﻦ ﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬ﻟﺐ ﭘﺎﻳﻴﻦاش را ﮔﺎز ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺑﺮاي اﻳﻦﻛﻪ اﮔﺮ‬ ‫ﻛﺴﻲ از ﻧﻘﺎﺷﻲ ﺧﻮشاش ﻧﻴﺎﻣﺪ و ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻪ ﻧﻘﺎش ﻓﺤﺶ ﺑﺪﻫﺪ‪ ،‬ﺑﺪاﻧﺪ ﻛﻲ ﺳﺰاوار ﻓﺤﺶ‬ ‫اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻲاﻧﺼﺎف! اﮔﺮ ﻛﺴﻲ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻓﺤﺶ ﺑﺪﻫﺪ‪ ،‬ﭼﻲ ﻧﺼﻴﺐ ﺗﻮ ﻣﻲﺷﻮد؟ ﺧﻨﺪه روي ﺳﻴﻨﻪاش‬ ‫رﻳﺴﻪ رﻓﺖ‪ .‬ﺗﻮ ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻲ ﻣﻦ ﺑﺮاي ﭼﻲ ﻧﻘﺎﺷﻲ ﻣﻲﻛﺸﻢ؟‬ ‫ﻳﻚ روز ﻛﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺒﻮدم‪ ،‬آﻣﺪه ﺑﻮد روي ﺻﻔﺤﻪي اول ﻫﻤﻪ ﻛﺘﺎبﻫﺎ اﺳﻢ ﺧﻮدش را‬ ‫ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬روي ﺑﻌﻀﻲ از ﻛﺘﺎبﻫﺎ ﻫﻢ ﺑﺎ ﺧﻂ دﻟﺒﺮاﻧﻪاي ﻗﻠﻤﻲ ﻛﺮده ﺑﻮد‪ :‬ﺗﻘﺪﻳﻢ ﺑﻪ ﻓﺆاد‪ ،‬از‬ ‫ﻃﺮف زﻫﺮا! و ﺑﻌﺪ ﻳﻚ ﺗﺎرﻳﺦ ﻣﺸﻌﺸﻌﻲ ﭘﺎﻳﻴﻦاش زده ﺑﻮد؛ ﻣﺜﻼً ﺑﻪ ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ ﺑﻴﺴﺖ و دو ﺑﻬﻤﻦ‪،‬‬ ‫روز ﭘﻴﺮوزي اﻧﻘﻼب اﺳﻼﻣﻲ‪ .‬از ﺗﺮس اﻳﻦﻛﻪ ﺳﺮ و ﻛﻠﻪي ﻣﻦ زود ﭘﻴﺪا ﺷﻮد‪ ،‬ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ رﻓﺘﻪ‬ ‫ﺑﻮد ﺗﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻫﻢ در ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ ﻋﺼﺒﺎﻧﻲ ﺷﻮم‪ .‬ﺣﺎﻻ ﻣﻲﺧﻮاﻫﻲ ﭼﻪ ﻛﺎر ﻛﻨﻲ؟ ﻣﻲروم اﻧﺰﻟﻲ‪،‬‬ ‫ﭘﻴﺶ ﺧﺎﻧﻮادهام‪ .‬دﻳﮕﺮ اﻳﻦﺟﺎ ﻧﻤﻲﻣﺎﻧﻢ‪ .‬دﻳﮕﺮ اﻳﻦﺟﺎ ﺑﺮﻧﻤﻲﮔﺮدم‪.‬‬

‫‪٣٦‬‬


‫ﺑﺎﻗﺮ از اﻧﺰﻟﻲ زﻧﮓ زد‪ .‬ﻃﻮر ﺧﺎﺻﻲ ﻣﻲﺧﻨﺪﻳﺪ‪ .‬ﺗﺼﻮر اﻳﻦ ﺧﻨﺪهﻫﺎ روي ﺻﻮرت‪ ‬ﭘﺮﺧﻂ و‬ ‫ﭼﺮوكاش ﻧﮕﺮاﻧﻢ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺑﺎ ﻛﻤﻚ ﺑﺎﺑﺎم ﻳﻚ ﻛﺘﺎبﻓﺮوﺷﻲ زدهام‪ .‬ﻧﺎﺷﺮان ﺗﻬﺮاﻧﻲ ﻫﻢ ﻛﻤﻜﻢ‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ .‬دارم اﻳﻦ ﺟﺎ ﺣﺎل ﻣﻲﻛﻨﻢ ﭘﺴﺮ! ﻓﻘﻂ دﻟﻢ ﺗﻨﮓ‪ ‬ﻛﺘﺎبﺧﺎﻧﻪي ﻣﺮﻋﺸﻲ ﻧﺠﻔﻲ ﻣﻲﺷﻮد‪.‬‬ ‫وﻗﺘﻲ رﻓﺘﻴﻢ ﺳﺮ ﮔﻮرش‪ ،‬ﺧﻴﻠﻲ ﺗﻮﻗﻒ ﻧﻜﺮدم‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ رﻓﺘﻢ ﺑﺎﻻي ﻳﻚ ﺑﻠﻨﺪي‪ .‬روي ﺧﺎك ﻧﺸﺴﺘﻢ‪.‬‬ ‫ﻣﺎدرش ﺧﺎك را ﻣﺸﺖ ﻣﻲﻛﺮد و روي ﺳﺮ ﻣﻲﭘﺎﺷﻴﺪ‪ .‬ﺗﺎ ﭼﻬﺎر روز ﻫﻴﭻ ﻧﺨﻮردم‪ .‬ﺑﻌﺪ از اﻳﻦﻛﻪ‬ ‫ﻛﺘﺎبﻓﺮوﺷﻲ را آﺗﺶ زدﻧﺪ‪ ،‬ﺣﺴﺎﺑﻲ ﺗﻮي ﻗﺮض رﻓﺖ‪ .‬ﻳﻚ ﺟﺎي دﻳﮕﺮ ﻟﻮازم اﻟﺘﺤﺮﻳﺮي زد‪.‬‬ ‫ﺗﻮي ﻫﻤﺎن ﻟﻮازم اﻟﺘﺤﺮﻳﺮي‪ ،‬ﺷﻌﺮﻫﺎش را روي زﻣﻴﻦ ﭘﻬﻦ ﻛﺮد‪ .‬روي ﻫﻤﻪ ﻣﺮﻛﺐ رﻳﺨﺖ‪.‬‬ ‫روي زﻣﻴﻦ ﻫﻢ ﻣﺮﻛﺐ رﻳﺨﺖ‪ .‬دﻳﻮارﻫﺎ را ﻫﻢ ﺑﺎ ﺟﻮﻫﺮ ﺧﻮدﻧﻮﻳﺲ ﺳﻴﺎه ﻛﺮد‪.‬‬ ‫ﺑﺪناش را ﻫﻢ ﺳﻴﺎه ﻛﺮد‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻫﻢ داري ﺑﺮﭘﺎ ﻛﺮد و ﺑﺪن ﺳﻴﺎهاش را از زﻣﻴﻦ ﺑﺎﻻ ﺑﺮد‪ .‬ﺗﺎ‬ ‫آن ﻣﻮﻗﻊ اﻧﺰﻟﻲ ﻧﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدم‪ .‬رﻓﺘﻴﻢ ﻣﺮداب اﻧﺰﻟﻲ را ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ‪ ،‬ﺣﺎل و ﻫﻮاﻣﺎن ﻋﻮض ﺷﻮد‪ .‬ﻟﺠﻦ ﺗﺎ‬ ‫ﺑﺎﻻي زاﻧﻮﻫﺎم را ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺧﻴﻠﻲ ﺗﺮﺳﻴﺪم‪ .‬داﺷﺘﻢ ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮر ﻓﺮوﻣﻲرﻓﺘﻢ‪ .‬ﻛﺘﺎبﻫﺎ را ﺑﺎ ﻳﻚ‬ ‫دﺳﺖ ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺘﻢ‪ .‬ﻣﻮاﻇﺐ ﻋﻴﻨﻚام ﺑﻮدم ﻛﻪ ﻧﻴﻔﺘﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﻣﻲاﻓﺘﺎد دﻳﮕﺮ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﻧﻤﻲدﻳﺪم؛‬ ‫ﮔﺮﭼﻪ آنﭼﻪ ﺑﻮد دﻳﺪﻧﻲ ﻫﻢ ﻧﺒﻮد‪.‬‬ ‫ﻗﻠﺐام داﺷﺖ ﻣﻲﺗﺮﻛﻴﺪ‪ .‬ﺑﺎ دﺳﺖ دﻳﮕﺮ ﻫﺮﭼﻪ اﻳﻦ ﻃﺮف و آن ﻃﺮف ﻣﺎﻟﻴﺪم‪ ،‬ﺟﺎي‬ ‫ﺳﻔﺘﻲ ﭘﻴﺪا ﻧﻜﺮدم‪ .‬راﺳﺘﻲ راﺳﺘﻲ داﺷﺘﻢ ﺑﻪ اﻋﻤﺎق ﻛﺸﻴﺪه ﻣﻲﺷﺪم‪ .‬ﭼﺸﻢﻫﺎم ﺳﻴﺎﻫﻲ رﻓﺖ‪.‬‬ ‫دﻳﮕﺮ ﻋﻴﻨﻚ ﻫﻢ ﻓﺎﻳﺪه ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﭘﺎﻫﺎم ﺳﻔﺖ ﭼﺴﺒﻴﺪه ﺑﻮد ﺑﻪ ﻟﺠﻦﻫﺎ‪ .‬ﻫﺮﭼﻪ ﺗﻘﻼ ﻣﻲزدم‪ ،‬ﺗﻜﺎﻧﻲ‬ ‫ﻧﻤﻲﺧﻮرد‪ .‬در ﻫﻤﻴﻦ ﺣﻴﺺ و ﺑﻴﺺ‪ ،‬ﭘﺎي ﭼﭗام روي ﺳﻨﮕﻲ آن زﻳﺮﻫﺎ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬دﻳﮕﺮ‬ ‫ﻓﺮوﻧﻤﻲرﻓﺘﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻮي ﮔﻨﺪ ﻟﺠﻦ ﺳﺮم را ﭘﺮ ﻛﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﺳﻔﻴﺪيِ ﭘﻴﺮﻫﻦام ﻫﻢ دﻳﮕﺮ ﻣﻌﻠﻮم ﻧﺒﻮد‪.‬‬ ‫ﻓﻬﻤﻴﺪم ﺑﺎﻳﺪ آرام ﺑﺎﺷﻢ و ﻫﺪفﻣﻨﺪ دﺳﺖ و ﭘﺎ ﺑﺰﻧﻢ‪ ،‬وﮔﺮﻧﻪ ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ وﺿﻊ از اﻳﻦ ﻫﻢ ﺑﺪﺗﺮ‬ ‫ﺷﻮد‪ .‬آﻫﺴﺘﻪ آﻫﺴﺘﻪ ﻋﻘﺐ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ‪ .‬از ﻗﻌﺮ ﮔﻮدال اﺻﻠﻲ ﻛﻢ ﻛﻢ دور ﺷﺪم‪ .‬رﺳﻴﺪم ﺑﻪ ﺳﻄﺤﻲ‬ ‫ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ‪ .‬ﻳﻚ دﺳﺘﻢ را اﻧﺪاﺧﺘﻢ روي زﻣﻴﻦ‪ .‬ﺧﻮدم را ﻛﺸﻴﺪم روي ﺧﺸﻜﻲ‪.‬‬ ‫آﻓﺘﺎبِ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن‪ ،‬ﺑﻲدرﻳﻎ‪ ،‬زﻣﻴﻦ را ﻣﻲﺳﻮزاﻧﺪ‪ .‬ﻻﻳﻪي روﻳﻲِ ﻣﺮداب ﺧﺸﻚ ﺑﻮد و‬ ‫ﺗﻔﺎوتاش ﺑﺎ زﻣﻴﻦِ ﺳﻔﺖ ﻣﻌﻠﻮم ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻣﺮداب‪ ،‬ﺑﻮدناش را ﺑﻪ ﻟﻄﻒ آﻓﺘﺎب ﭘﻮﺷﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻨﻮز‬ ‫در ﻓﻜﺮ آن ﻣﺪرﺳﻪي زِﻫﻮار دررﻓﺘﻪي ﻏﻤﮕﻴﻦ ﺑﻮدم‪ .‬ﻛﺘﺎبﻫﺎ ﻻي دﺳﺖﻫﺎم ﺧﻴﺲ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻣﺜﻼً‬

‫‪٣٧‬‬


‫ﻓﻜﺮ ﻛﺮده ﺑﻮدم دارم ﻣﻴﺎنﺑ‪‬ﺮ ﻣﻲزﻧﻢ‪ .‬ﻣﺪرﺳﻪ آن ﻃﺮف‪ ‬رودﺧﺎﻧﻪ ﺑﻮد و ﺧﺎﻧﻪي ﻣﺎ اﻳﻦ ﻃﺮف‪.‬‬ ‫رودﺧﺎﻧﻪ آنﻗﺪر ﭘﻬﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﻪ ﺑﻴﺎﺑﺎﻧﻲ ﻛﻮﭼﻚ ﻣﻲﻣﺎﻧﺴﺖ‪ .‬ﺑﻴﺸﺘﺮ اوﻗﺎت‪ ‬ﺳﺎل آﺑﻲ ﺑﻪ ﺧﻮد‬ ‫ﻧﻤﻲدﻳﺪ‪ .‬زﻣﺴﺘﺎن ﻫﻢ ﻫﻮا ﺧﺸﻚ ﺑﻮد و اﮔﺮ اﻧﺪك ﺑﺎران و ﺑﺮﻓﻲ ﻣﻲآورد‪ ،‬ﺗﺎﺑﺴﺘﺎنِ زودرس و‬ ‫آﻓﺘﺎبِ ﺑﻲرﺣﻤﺶ ﻣﺠﺎلِ ﻣﺎﻧﺪن ﻧﻤﻲداد‪ .‬ﮔﻔﺘﻢ ﺑﻪ ﺟﺎي آنﻛﻪ ﻛﻠﻲ راه ﺑﺮوم ﺗﺎ ﺑﻪ ﭘ‪‬ﻞ ﺑﺮﺳﻢ‪ ،‬از‬ ‫وﺳﻂ‪ ‬رودﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮوم‪ .‬اﻳﻦ ﻛﺎر را ﺗﺎ آن ﻣﻮﻗﻊ ﻧﻜﺮده ﺑﻮدم‪ .‬آﺧﺮﻳﻦ ﺑﺎرم ﻫﻢ ﺷﺪ‪ .‬از ﺑﺲ ﻛﻪ‬ ‫ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻢ زود ﺑﺮﺳﻢ ﺧﺎﻧﻪ و ﺻﻮرﺗﻢ را در ﺗﺎرﻳﻜﻲ ﭘﺘﻮ ﺑﭙﻴﭽﻢ‪.‬‬ ‫اﻣﺘﺤﺎنِ ﻣﺴﺨﺮهاي ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻌﺪ از ﭼﻬﺎرﺳﺎل درس ﻃﻠﺒﮕﻲ ﺧﻮاﻧﺪن‪ ،‬ﺗﺎزه ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻲرﻓﺘﻢ ﺑﺎ‬ ‫اﻛﺎﺑﺮ ﻛﻪ اﻛﺜﺮﺷﺎن ﻛﻤﻚ راﻧﻨﺪه و ﺷﺎﮔﺮد‪ ‬ﺗﺮاﺷﻜﺎر و ﻧﺎﻧﻮا ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺘﺤﺎن اول راﻫﻨﻤﺎﻳﻲ‬ ‫ﻣﻲدادم‪ .‬ﻛﺎش ﻓﻘﻂ ﻫﻤﻴﻦ ﺑﻮد‪ .‬وﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﭘﺪرم ﮔﻔﺘﻢ ﻣﻲﺧﻮاﻫﻢ ﺑﺮوم ﻣﺪرﺳﻪي ﻋﺎدي و‬ ‫درسام را اداﻣﻪ ﺑﺪﻫﻢ‪ ،‬ﻛﺸﻴﺪهاي ﺗﻮي ﮔﻮشام ﺧﻮاﺑﺎﻧﺪ‪ .‬ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮر ﻛﻪ زﻣﻴﻦﮔﻴﺮ ﺷﺪه ﺑﻮدم‪،‬‬ ‫ﻓﺮﻳﺎد ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪ .‬دﺳﺖﻫﺎش ﻣﻲﻟﺮزﻳﺪ‪ .‬ﮔﻮﺷﻪي ﺳﻤﺖ راﺳﺖ‪ ‬دﻫﺎﻧﺶ ﺣﺴﺎﺑﻲ ﻛﺞ ﺷﺪ‪ .‬ﭘﺸﺖ ﺑﻪ‬ ‫آﻳﻨﻪي ﻗﺪي ﻛﻤﺪ‪ ‬دﻳﻮاري اﻳﺴﺘﺎد‪ .‬ﺧﻮدم را ﺗﻮي آﻳﻨﻪ ﻣﻲدﻳﺪم‪.‬‬ ‫از ﺧﺎﻧﻪي اﻣﺎم زﻣﺎن ﻣﻲﺧﻮاﻫﻲ ﻛﺠﺎ ﺑﺮوي ﺑﺪﺑﺨﺖ؟ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ اﻣﺎم ﺻﺎدق ﭘﺸﺖ‬ ‫ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺧﻴﺮ ﻧﻤﻲﺑﻴﻨﺪ‪ .‬ﺧﺎك ﺑﺮ ﺳﺮ! ﻏﻴﻆ و ﺑﻐﺾ ﺗﻮي ﮔﻠﻮش ﻫﻠﻬﻠﻪ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻧﺎنِ اﻣﺎم زﻣﺎن را‬ ‫ﻣﻲﺧﻮري‪ ،‬ﻛﻔﺮان ﻧﻌﻤﺖ ﻣﻲﻛﻨﻲ؟ ﻣﻦ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺗﻮ ﻓﻘﻴﻪ ﺑﺸﻮي‪ .‬ﻣﺮﺟﻊِ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺑﺰرﮔﻲ ﺑﺸﻮي‪.‬‬ ‫ﻟﻴ���ﻗﺖاش را ﻧﺪاري‪ .‬ﻣﻦ ﺟﻮاب ﺧﺪا را ﭼﻪ ﺑﺪﻫﻢ؟ دوﺳﺘﺎﻧﻢ ﭼﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ؟ ﭘﺴﺮ! ﻫﻤﻪ ﻏﺒﻄﻪي‬ ‫درسﺧﻮاﻧﺪن ﺗﻮ را ﻣﻲﺧﻮرﻧﺪ‪ .‬ﻣﻲﺧﻮاﻫﻲ ﻣﺜﻞ ﺑﭽﻪ ﻣ‪‬ﺰَﻟّﻒﻫﺎ داﻧﺸﮕﺎه ﺑﺮوي ﻛﻪ ﭼﻪ ﺑﺸﻮد؟ اﻳﻦ‬ ‫ﻫﻤﻪ دﻛﺘﺮ و ﻣﻬﻨﺪس ﻣﺜﻞ ﻛﻮد ﺷﻴﻤﻴﺎﻳﻲ ﺗﻮي ﻣﻤﻠﻜﺖ رﻳﺨﺘﻪ‪.‬‬ ‫ﺧﺸﻢاش ﻧﻨﺸﺴﺖ‪ .‬ﺷﺮوع ﻛﺮد ﺑﻪ ﭘﻬﻠﻮﻫﺎم ﻟﮕﺪ زدن‪ .‬اﻓﺎﻗﻪ ﻧﻜﺮد‪ .‬ﭼﺸﻢﻫﺎم را ﻣﺤﻜﻢ‬ ‫ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮدم ﻛﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎن اﻓﺘﺎدنِ ﺣﺠﻢ ﺳﻨﮕﻴﻨﻲ را روي ﺷﻜﻢ وﺳﻴﻨﻪام ﺣﺲ ﻛﺮدم‪ .‬وﻗﺘﻲ‬ ‫ﭼﺸﻢﻫﺎم ﺑﺎز ﺷﺪ‪ ،‬ﻣﺸﺖ ﻣﺎدرم را دﻳﺪم ﻛﻪ ﭘ‪‬ﺮِ ﭼﺎدر ﺑﻮد‪ .‬از ﺳﻔﻴﺪي در و دﻳﻮار و ﺗﺨﺖ و ﻟﺒﺎس‬ ‫آدمﻫﺎ ﻓﻬﻤﻴﺪم در ﺑﻴﻤﺎرﺳﺘﺎن ﻫﺴﺘﻢ‪ .‬ﻣﺎدرم ﺑﺎ دﻛﺘﺮ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺧﺎﻧﻢ اﻳﻦ ﭼﻪ ﺟﻮر دﻋﻮاﻳﻲ‬ ‫ﺑﻮده ﻛﻪ ﺑﭽﻪ را ﺑﻪ ﻛﺸﺘﻦ داده؟ آﻗﺎي دﻛﺘﺮ! اﻳﻦ ﭘﺴﺮه ﻫﻤﻪاش ﺑﺎ ﺑﺮادرش دﻋﻮا ﻣﻲﻛﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺧﻴﺮهﺳﺮي ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﺣﺮﻳﻒﺷﺎن ﻧﻤﻲﺷﻮم‪ .‬ﻣﺎدرم ﺣﺮﻳﻒ دﻛﺘﺮ ﻫﻢ ﻧﻤﻲﺷﺪ ﻛﻪ ﺑﺎور ﻛﻨﺪ‪ .‬از‬

‫‪٣٨‬‬


‫ﺑﻴﻤﺎرﺳﺘﺎن ﻛﻪ آﻣﺪﻳﻢ‪ ،‬ﭘﺪرم ﺻ‪‬ﺪام ﻛﺮد‪ .‬ﻟﺐﻫﺎش ﻫﻨﻮز ﻣﻲﻟﺮزﻳﺪ‪ .‬اﻣﺎ اﻧﮕﺎر ﻧﻪ دﻳﮕﺮ از ﺧﺸﻢ‪ ،‬از‬ ‫ﻳﻚ درﻣﺎﻧﺪﮔﻲ ﻣﺒﻬﻢ‪.‬‬ ‫در ﻣﺤﺎﺻﺮهي ﻗﻔﺴﻪﻫﺎي ﻛﺘﺎب ﺑﻮدم‪ .‬ﺧﺎﻧﻪي ﻛﻪ ﻣﺎ ﭘﺮ اﺳﺖ از ﻛﺘﺎبﻫﺎي ﺟﻮرواﺟﻮر‪.‬‬ ‫ﻣﻦ ﻫﻢ ﻛﻪ ﻣﺜﻞ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎي دﻳﮕﺮ آدم ﺑﺴﺘﻪاي ﻧﻴﺴﺘﻢ‪ .‬درسﻫﺎي داﻧﺸﮕﺎه ﭼﻴﺰي ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ‬ ‫ﻻزم ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬آدم داﻧﺸﮕﺎه ﺑﺮود‪ .‬اﮔﺮ ﻛﺴﻲ درسﻫﺎي ﺣﻮزه را ﺑﺨﻮاﻧﺪ‪ ،‬ﺧﻮدش ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ آنﻫﺎ را‬ ‫ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻛﻮﻓﺘﻪﮔﻲ ﺷﻜﻢ وﺳﻴﻨﻪام ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮدم‪.‬‬ ‫ﻧﮕﺎهام اﻓﺘﺎد ﺑﻪ ﻛﺘﺎب روح اﻟﻘﻮاﻧﻴﻦِ ﻣ‪‬ﻨﺘﺴﻜﻴﻮ ﻛﻪ درﺳﺖ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﭘﺪرم روي ﻗﻔﺴﻪ‬ ‫ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻨﻮز ﻛﻪ ﺧﻮاﻧﺪن و ﻧﻮﺷﺘﻦ ﻧﻤﻲداﻧﺴﺘﻢ‪ ،‬از اﻳﻦ ﻛﺘﺎب ﺧﻮشام ﻣﻲآﻣﺪ‪ .‬ﮔُﻨﺪﮔﻲ آن‬ ‫را دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ‪ .‬وﻗﺘﻲ ﭘﺪرم ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﻣﻲآﻣﺪم و ﺑﻪ ﺳﺨﺘﻲ از ﻗﻔﺴﻪي آﻫﻨﻲ درش ﻣﻲآوردم‪.‬‬ ‫روي زﻣﻴﻦ ﭘﻬﻦ ﻣﻲﻛﺮدم‪ .‬ورق ﻣﻲزدم‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻛﻪ رﻓﺘﻢ ﺣﻮزه‪ ،‬اواﺋﻞ ﺗﻌﺠﺐ ﻣﻲﻛﺮدم از اﻳﻦ ﻛﻪ‬ ‫ﭼﺮا اﺳﻢ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪهي اﻳﻦ ﻛﺘﺎب ﺷﺒﻴﻪ ﻫﻴﭻ ﻛﺪام از ﻋﻠﻤﺎ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬اول اﺳﻢ ﻋﻠﻤﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻛﺘﺎب‬ ‫ﻋﺮﺑﻲ ﻣﻲﻧﻮﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬دﺳﺖﻛﻢ‪ ،‬ﻳﻚ ﻣﻴﺮزا ﻳﺎ ﺷﻴﺦ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺣﺎﻻ ﭼﻪ ﻃﻮر ﺑﺮوم ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎ اﻳﻦ ﺳﺮاﭘﺎيِ ﻟﺠﻦ ﮔﺮﻓﺘﻪ؟ ﻧﻔﻬﻤﻴﺪم ﻛﻲ رﺳﻴﺪم‪ .‬در را ﺑﺎز‬ ‫ﻛﺮدم و ﭘﺮﻳﺪم ﻛﻨﺎر ﺣﻮض و ﺷﻠﻨﮓ را ﺑﻪ ﺷﻴﺮ آب زدم‪ .‬ﻟﺒﺎسﻫﺎم را درآوردم‪ .‬اول ﻓﻘﻂ‬ ‫ﺣﻮاسام ﺑﻪ ﺷﺴﺘﻦ ﺧﻮدم ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺣﺲ ﻛﺮدم ﻛﺴﻲ ﺻﻮرتاش را ﭘﺸﺖ ﺷﻴﺸﻪي ﭘﻨﺠﺮهي‬ ‫اﺗﺎق ﭼﺴﺒﺎﻧﺪه‪ .‬ﭘﺪرم ﺗﻼش ﻣﻲﻛﺮد ﻧﮕﺎهاش را ﭘﺸﺖ ﭘﺮدهي ﺳﻔﻴﺪ ﭘﻨﺠﺮه ﺑﭙﻮﺷﺎﻧﺪ‪ .‬ﻣﺎدرم ﺧﺎﻧﻪ‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬اﻣﺎ ﺑﻪ ﺣﻴﺎط ﻧﻴﺎﻣﺪ ﺑﭙﺮﺳﺪ ﭼﻪ ﺑﻼﻳﻲ ﺳﺮ ﻣﻦ آﻣﺪه‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﻳﻦ ﻛﻪ ﭘﺪرم داﺷﺖ ﻣﺮا‬ ‫ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺧﺸﻢ‪ ،‬روح ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺧﻮدم را ﺷﺴﺘﻢ‪ .‬ﻟﺒﺎسﻫﺎ را اﻧﺪاﺧﺘﻢ ﺗﻮي ﺗﺸﺖ‪ .‬روي ﭘﻠﻪﻫﺎ ﻧﺸﺴﺘﻢ ﺗﺎ آﻓﺘﺎب ﺑﺪنام را‬ ‫ﺧﺸﻚ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺧﻴﺮه ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮدم ﺑﻪ ﺣﻮض و ﺷﻠﻨﮓ ﻣﺎرﭘﻴﭻﺷﺪهي آب‪ .‬زﻣﻴﻦِ ﺧﻴﺲ داﺷﺖ ﺑﺨﺎر‬ ‫ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﭼﻴﺰي اﻃﺮافام ﺟ‪‬ﻨﺐ ﺧﻮرد‪ .‬ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ ﭘﺎﺷﺪ ﺑﺮود ﺗﻮاﻟﺖ‪ .‬دوﺑﺎره ﺗﻦاش در ﺑﺮاﺑﺮم ﻗﺪ‬ ‫ﻛﺸﻴﺪ‪ .‬زﻧﺎﻧﻪﮔﻲ اﻧﺪام اﻳﻦ زن و ﺑﻪ ﺧﺼﻮص راهرﻓﺘﻦاش‪ ،‬ﻓﺮاﺗﺮ از ﺟﺰء ﺟﺰء ﺑﺪناش ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎرﻫﺎ‬ ‫ﺗﻦِ ﻟﺨﺖ‪ ‬او را ﻧﮕﺎه ﻛﺮده ﺑﻮدم‪ .‬ﻫﺮ ﺑﺎر ﺑﺮام ﺗﺎزهﮔﻲ داﺷﺖ‪ .‬ﻗﺪم ﺑﺮداﺷﺘﻦﻫﺎش درﺳﺖ ﻣﺜﻞ‬

‫‪٣٩‬‬


‫ﻫﻤﺎن زن ﺑﻮد‪ ،‬ﭼﺎﻻك و اﺑﺮﻳﺸﻤﻲ‪ .‬ﭼﻘﺪر ژﻧﻮوﻳﻮ ﺑﻪ ﺧﻮد او ﻣﻲﻣﺎﻧﺴﺖ؟ اﻳﻦ ﻗﺪمﻫﺎي ﺳ‪‬ﺒ‪‬ﻚ از‬ ‫ﻳﻚ ﻻاﺑﺎﻟﻲﮔﺮي روﺣﻲ‪ ،‬ﻳﻚ ﺑﻲﺧﻴﺎﻟﻲ دروﻧﻲ ﭘﺮده ﺑﺮﻣﻲداﺷﺖ‪ .‬ﻣﺤﺼﻮل ﻧﻮﻋﻲ راﺣﺘﻲ‪،‬‬ ‫اﻋﺘﻤﺎد ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﻳﺎ اﻃﻤﻴﻨﺎن ﺑﻪ ﺟﻬﺎن ﺑﻮد ﻛﻪ زﻧﺎﻧﻪﮔﻲ را آﺷﻜﺎر ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻮﻫﺮ در‬ ‫زنﻫﺎﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ آنﻫﺎ ﻗﺪرت ﻣﻲدﻫﺪ ﺑﻬﺘﺮ از ﻣﺮدﻫﺎ ﺑﺮﻗﺼﻨﺪ‪ .‬ﺷﺒﻲ ﺑﺎ ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ دﻳﺴﻜﻮِ ﺧﻴﺎﺑﺎن‬ ‫ﻛﻮژاس رﻓﺘﻴﻢ‪.‬‬ ‫ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ دﺳﺖ ﻣﺮا ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬از ﻣﻴﺰ ﺟﺪا ﻛﺮد‪ .‬ﺑﺮﻗﺺ‪ .‬ﺧﻨﺪﻳﺪم‪ .‬ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ ﻣﻦ رﻗﺺ ﺑﻠﺪ‬ ‫ﻧﻴﺴﺘﻢ! ﺑﺎزوﻫﺎي ﻣﺮا ﻣﺤﻜﻢ ﺗﻮي دﺳﺖاش ﮔﺮﻓﺖ و ﻧﮕﻪام داﺷﺖ‪ .‬ﻣﺜﻞ ﻳﻚ ﻣﺮﺷﺪ ﺑﻮداﻳﻲ‬ ‫ﻧﮕﺎﻫﻢ ﻛﺮد‪ .‬ﺗﻦات را ﻓﺮاﻣﻮش ﻛﻦ‪ .‬ﺑﻪ آن ﻓﻜﺮ ﻧﻜﻦ‪ .‬رﻫﺎش ﺑﮕﺬار‪ .‬ﺗﻮ ﻧﺮﻗﺺ‪ .‬ﺗﻦات ﺧﻮاﻫﺪ‬ ‫رﻗﺼﻴﺪ‪ .‬ﺧﻮاﻧﻨﺪه زن ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ‪.‬‬ ‫‪Lassée de parler haut sans jamais pouvoir faire‬‬ ‫‪Et d’inventer souvent des excuses à nos faiblesses‬‬ ‫‪Lassée de nous apprendre comme deux terres étrangères‬‬ ‫‪Et d’accorder nos cœurs aux ruines qu’on se laisse‬‬ ‫‪Songes, las, ta force est la mienne‬‬ ‫‪On pourrait chanter, haut, dans cette arène‬‬

‫ﻣﻲداﻧﻲ! ارﺳﻄﻮ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ رﻗﺺ‪ ،‬ﺷﻌ ِﺮ ﻣﺘﺤﺮك اﺳﺖ‪ .‬اﮔﺮ ﺧﻮد‪ ‬ارﺳﻄﻮ اﻳﻦ ﺟﺎ ﺑﻮد‪،‬‬ ‫ﻣﻲرﻗﺼﻴﺪ و ﻣﺜﻞ ﺗﻮ اﻳﻦ ﻗﺪر ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻤﻲﺑﺎﻓﺖ‪.‬‬ ‫ﺑﻨﺪ ﺗﺎپاش از روي ﺷﺎﻧﻪ اﻓﺘﺎد روي ﺑﺎزو‪ .‬دﺳﺖ و ﭘﺎش ﺑﺎ ﻧﻮرِ ﻣﺸﻮش دﻳﺴﻜﻮ در ﻫﻮا‬ ‫ﻣﻮج ﺑﺮﻣﻲداﺷﺖ‪ .‬روي ﻟﺐﻫﺎش ﻟﺒﺨﻨﺪي ﻣﺤﻮ ﺑﻮد‪ .‬ﻧﻤﻲداﻧﻢ ﭼﺮا در ﺣﺎل رﻗﺺ‪ ،‬وﻗﺘﻲ ﻧﮕﺎهام‬ ‫ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﭼﺸﻢام را ﺗﻮي ﭼﺸﻢاش ﻧﮕﻪ دارم‪ .‬ﺣﺲ ﻣﻲﻛﺮدم اﺷﻌﻪي ﭼﺸﻢﻫﺎش‬ ‫روي ﺻﻮرتام ﺳﻨﮕﻴﻨﻲ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﻧﺎﺷﻴﺎﻧﻪ ﺗﻜﺎن ﻣﻲﺧﻮردم‪ .‬دﺳﺖﻫﺎش را ﺑﻪ ﻋﻼﻣﺖ ﺗﺸﻮﻳﻖ‬ ‫ﺣﺮﻛﺖ ﻣﻲداد‪ .‬ﺳﻔﻴﺪي دﻧﺪانﻫﺎش ﺑﻴﺮون زده ﺑﻮد‪ .‬ﭼﺮﺧﻴﺪ‪ .‬ﺑﺎز ﻫﻢ ﭼﺮﺧﻴﺪ‪ .‬دو دﺳﺖاش را ﺑﻪ‬ ‫ﻫﻢ ﻧﺰدﻳﻚ ﻛﺮد‪ .‬ﻻي ﻫﻢ ﻣﻲﻟﻐﺰاﻧﺪ‪ .‬ﻛﻢ ﻛﻢ ﺑﺎﻻ ﺑﺮد‪ .‬دﺳﺖﻫﺎ ﺑﺎﻻي ﺳﺮ ﺑﻪ ﻧﺮﻣﻲ ﻣﻮج‬ ‫ﺑﺮﻣﻲداﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﻛﻤﺮش ﺑﺎ آﻫﻨﮓ دﺳﺖﻫﺎ ﻣﻲرﻗﺼﻴﺪ‪ .‬ﺗﺎپ‪ ،‬درﺳﺖ‪ ،‬ﺗﺎ زﻳﺮ ﺳﻴﻨﻪﺑﻨﺪش ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻪ‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬ﺷﻜﻢاش ﺟﻠﻮ و ﻋﻘﺐ ﻣﻲرﻓﺖ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﻛﺎﻣﻼً ﺑﺮﻫﻨﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻣﮋهﻫﺎي زﻫﺮا روي ﻫﻢ ﻣﻲﺧﻮاﺑﻴﺪ‪.‬‬ ‫‪٤٠‬‬


‫روي ﻧﻮك ﭘﺎ اﻳﺴﺘﺎده ﺑﻮد‪ .‬ﺳﻨﮕﻴﻨﻲِ ﺷﺮاب از ﺳﺮم ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﺪنام را ﺑﻪ ﺻﻨﺪﻟﻲ‬ ‫ﭼﺎرﻣﻴﺦ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻣﻮﻫﺎي روﺷﻦاش روي ﻛﻤﺮ ﺑﻲﺗﺎب ﺑﻮد‪ .‬ﭘﺸﺖ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻛﺮد‪ .‬ﺳﺮش را ﻛﻪ ﺑﺎﻻ‬ ‫ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬ﮔﻴﺴﻮش ﺗﺎ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺑﺎﺳﻦ ﻣﻲآﻣﺪ‪ .‬ﺻﺪاي ﻣﻮﺳﻴﻘﻲ ﺗﻮي رگﻫﺎم دو دو ﻣﻲزد‪.‬‬ ‫دﺳﺖﻫﺎ و ﺳﺎﻋﺪش را دور ﻫﻢ ﻣﻲﭘﻴﭽﺎﻧﺪ‪ .‬ﻛﻤﺮش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻋﻘﺐ ﺧﻢ ﻛﺮد‪ .‬ﻣﻮﻫﺎش روي‬ ‫ﻫﻮا آوﻳﺰان ﺷﺪ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺳﺮِ ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪاش ﺳﻤﺖ ﻣﻦ ﺑﻮد‪ .‬اﻧﻌﻄﺎف‪ ‬ﺑﺪناش‪ ،‬ﻣﺴﺘﻲ ﺷﺮاب‬ ‫را در ﺗﻦام رﻳﺸﻪ ﻣﻲداد‪ .‬ﺳﺮش را آرام آرام ﺑﺎﻻ ﺑﺮد‪ .‬ﭼﺸﻢﻫﺎم را ﺑﺴﺘﻢ‪ .‬ﻟﺐﻫﺎش را روي‬ ‫ﻟﺐﻫﺎم ﺣﺲ ﻛﺮدم‪.‬‬ ‫ﺧﻮﺑﻲ ﻓﺆاد؟ ﻣﻲﺧﻮاﻫﻲ ﺑﺮوﻳﻢ؟ ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ ﺑﺎزوم را ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬روي ﺻﻨﺪﻟﻲ ﻧﺸﺴﺘﻴﻢ‪ .‬ﻛﺎر‬ ‫ﻓﻜﺮي آدم را از ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺟﺪا ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎ آن ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬اﻳﺴﺘﺎده ﻓﻜﺮ ﻧﻜﻦ‪ .‬ﺗﺎ ﺟﻬﺎن اﻳﺴﺘﺎده‬ ‫اﺳﺖ‪ ،‬ﺗﻮﺟﻬﻲ را ﺑﺮﻧﻤﻲاﻧﮕﻴﺰد‪ .‬ﺗﺎزه وﻗﺘﻲ روان ﻣﻲﺷﻮد‪ ،‬ﺣﺘﺎ اﻳﺴﺘﺎﻳﻲاش ﻫﻢ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻣﻲﺷﻮد‪.‬‬ ‫ﭘﻴﻜﺮِ زنﻫﺎ ﺑﻪ ازدﺣﺎمِ ﺻﺪاي ﻣﻮﺳﻴﻘﻲ و ﻧﻮر ﺟﺎن ﻣﻲداد‪ .‬ﻋﻄﺮﻫﺎي ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﺎ ﺑﻮﻫﺎي‬ ‫ﺗﻦﺷﺎن ﻣﻲآﻣﻴﺨﺖ‪ .‬ﺷﻤﻴﻢِ ﺷﺎدي از ﺳﺎﻟﻦ ﻣﺘﺼﺎﻋﺪ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬زنﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ در ﻗﻢ ﻣﻲدﻳﺪم‪ ،‬ﻫﻤﻪ‬ ‫ﺑﻪ ﻧﻈﺮم ﺧﭙﻞ ﻣﻲآﻣﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺣﺘﺎ آنﻫﺎ ﻛﻪ ﭼﺎق ﻫﻢ ﻧﺒﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ در ﻋﻤﺮﺷﺎن ﻳﻚ دلِ ﺳﻴﺮ‬ ‫ﻧﺮﻗﺼﻴﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬زﻳﺮ ﭼﺎدر و ﻣﻘﻨﻌﻪ‪ ،‬ﺣﺘﺎ ﻧﻤﻲﺷﺪ ﺳﺒﻚ ﻗﺪم ﺑﺮداﺷﺖ‪ .‬ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ ﺗﻦِ ﺳﺮاﻓﺮازي‬ ‫داﺷﺖ‪ .‬ﻣﻮﻫﺎي ﭘﺮﻳﺸﺎنِ روي ﺻﻮرتاش را ﺑﺎ ﺣﺮﻛﺘﻲ ﻣﺜﻞ ﺑﺎل زدن ﭘﺮواﻧﻪ ﻛﻨﺎر زد‪ .‬ﺷﺐِ‬ ‫ﭘﺎرﻳﺲ روي ﺟﺎمِ ﻛﻨﻴﺎك ﻣﻲﻏﻠﻄﻴﺪ‪ .‬ﻟﺒﻪي ﺟﺎم روي ﻟﺐاش ﺑﺮق ﻣﻲاﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬دراﻳﻦ اﻋﺘﻤﺎد ﺑﻪ‬ ‫ﻧﻔﺲ‪ ،‬ﭼﻴﺰي ﺑﻮد ﻧﺎﭘﺎﻳﺪار‪ ،‬ﻣﺜﻞ آب روان‪ .‬اﻳﻦ ﺑﻲﺧﻴﺎﻟﻲ ﺟﻮري ﮔﺮﻳﺰﭘﺎﻳﻲ ﻣﻲآو‪‬ر‪‬د‪ .‬ﺟﺎﻳﻲ ﺑﻨﺪ‬ ‫ﻧﺒﻮد‪ .‬در ﺑﻨﺪ ﺟﺎﻳﻲ ﻫﻢ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺷﺒﻴﻪ ژﻧﻮوﻳﻮ ﻛﻪ ﻫﻤﻪاش در ﺣﺎل رﻓﺘﻦ اﺳﺖ‪ .‬ﺟﺎﻳﻲ ﻧﻤﻲاﻳﺴﺘﺪ‪.‬‬ ‫ﻫﻮسﻫﺎش ﺗﺎزه ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ و از اﻧﺠﻤﺎدﺷﺎن ﻣﻲﺗﺮﺳﺪ‪ .‬ﻫﻤﻴﺸﻪ در اﺳﺘﻘﺒﺎل از ﭼﻴﺰي و ﺑﺪرﻗﻪي‬ ‫ﭼﻴﺰ دﻳﮕﺮ اﺳﺖ‪ .‬در ﺣﺎل ﻛَﻨﺪن و ﺑﺮﻳﺪن اﺳﺖ‪ .‬ﮔﺬﺷﺘﻪ و آﻳﻨﺪه ﺑﺮاش اﺑﻬﺘﻲ ﻧﺪارﻧﺪ‪.‬‬ ‫آﺷﻔﺘﮕﻲ و ﺟﻨﻮنِ ﻧﻮراﻓﻜﻦﻫﺎي دﻳﺴﻜﻮ ﺧﻂ‪ ‬زﻣﺎن را ﭘﺮﻳﺸﺎن ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺎﺑ ِ‬ ‫ﺶ‬ ‫ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻲِ ﻧﻮر روي ﺻﻮرت‪ ‬ﺧﺴﺘﻪي دﺧﺘﺮي ﻛﻪ ﻣﻲرﻗﺼﻴﺪ ﻳﺎدم آورد ﺷﺐ از ﻧﻴﻤﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻳﻚ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻪ ﻏﺮوب ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺴﺠﺪ‪ ‬اﻋﻈﻢ ﺗﺎرﻳﻚ ﺷﺪ‪ .‬ﻫﻨﻮز ﭼﺮاغﻫﺎ را روﺷﻦ ﻧﻜﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬

‫‪٤١‬‬


‫اﺳﺘﺎد ﺑﺎ رﻳﺶ ﺑﻠﻨﺪش ﺑﺎزي ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬روي ﻣﻨﺒﺮِ ﺷﺒﺴﺘﺎن ﻧﺸﺴﺘﻪ‪ ،‬ﻛﺘﺎب رﺳﺎﺋﻞ را روي‬ ‫زاﻧﻮﻫﺎش ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﺎ ﺻﺪاﻳﻲ ﻏﺮاء ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺣﺲ دلﮔﻴﺮي روي ﺧﻄﻮط ﻃﺎﻫﺮ ﺧﻮشﻧﻮﻳﺲ‪ ،‬ﻛﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻛﺘﺎبﻫﺎ دﺳﺖﺧﻂ او ﺑﻮد‪،‬‬ ‫ﻣﻲﻧﺸﺴﺖ و ﻣﻦ ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻮدم ﺣﻮاسام را ﺑﻪ ﻛﻠﻤﺎﺗﻲ ﺑﺪﻫﻢ ﻛﻪ در ﺳﻜﻮت‪ ‬ﭘ‪‬ﺮ وﻟﻮﻟﻪي ﺷﺒﺴﺘﺎن‬ ‫ﻣﻲﭘﻴﭽﻴﺪ‪ .‬روي ﻫﻤﻴﻦ ﺧﻄﻮط‪ ‬ﻣﺤﺰون‪ ،‬ﻣﮋهﻫﺎﻳﻲ ﺗﺎﺑﻴﺪه‪ ،‬ﭘﺮده ﻣﻲاﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬آن ﻣﻮﻗﻊ ﺷﺎﻳﺪ ﺣﺘﺎ‬ ‫اﺳﻢ ﻣﺮا ﻫﻢ در ﭘﻴﺶﺧﻮان ذﻫﻦاش ﻧﮕﻪ ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬دﺧﺘﺮ ﻫﺠﺪه ﺳﺎﻟﻪ ﭼﺮا ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺴﺮ ﺳﻴﺰده‬ ‫ﺳﺎﻟﻪاي را ﺑﻪ ﻳﺎد آورد؟‬ ‫ﻫﻴﺠﺪه ﺳﺎﻟﻢ ﺷﺪ‪ .‬از درس ﻃﻠﺒﻪﮔﻲ ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮدم‪ .‬آﺧﺮ اﻳﻦ ﻫﻤﻪ درس ﺧﻮاﻧﺪن‪ ،‬ﺑﻪ‬ ‫ﻛﺠﺎ ﻣﻲرﺳﻴﺪ؟ ﻫﻴﭻ ﻣﻮﻗﻊ از ﻣﺴﺨﺮه ﻛﺮدنِ ﺣﻮزه ﺧﻮشام ﻧﻤﻲآﻣﺪ‪ .‬ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ‬ ‫ﻫﻤﻪاش ﻓﻜﺮ ﻃﻬﺎرت و ﻧﺠﺎﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ و ﻳﺎ اﻳﻦﻛﻪ اﮔﺮ زن ﭘﻨﺒﻪ را ﭼﻨﺪ ﺑﺎر در ﻓَﺮجاش‬ ‫ﻓﺮوﻛﻨﺪ‪ ،‬ﻣﻲﻓﻬﻤﺪ از ﺣﻴﺾ ﭘﺎك ﺷﺪه‪ .‬اﻳﻦﻫﺎ ﺟﺰو درس ﻃﻠﺒﻪﮔﻲ ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﻫﻤﻪي آن ﻧﺒﻮد‪.‬‬ ‫ﺑﺮاي ﻣﻦ ﺧﻴﻠﻲ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻮد؛ ﻳﻚ ﺑ‪‬ﻦﺑﺴﺖ‪ ‬ﺑﺎﺷﻜﻮه‪.‬‬ ‫ﻋﺼﺮ ﻛﻪ ﻣﻲﺷﺪ‪ ،‬دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ ﺑﺮوم ﻣﺪرﺳﻪي ﻓﻴﻀﻴﻪ‪ .‬روي زﻳﻠﻮﻫﺎي ﺧﺎكﺧﻮردهاي‬ ‫ﺑﻨﺸﻴﻨﻢ ﻛﻪ داﻏﻲ زﻣﻴﻦ را زﻳﺮ ﺑﺎﺳ‪‬ﻦ ﻣﻲدواﻧﺪ‪ .‬ﭘﺎﻫﺎم ﻣﻲﺳﻮﺧﺖ‪ .‬ﺳﻴﺪﺟﻌﻔﺮ‪ ،‬ﺧﺎدم ﻣﺪرﺳﻪ‪،‬‬ ‫ﺷﻠﻨﮓ آب را روي ﺳﻴﻤﺎنﻫﺎي ﻣﺮﺑﻊﺷﻜﻞِ ﺑﺰرگ‪ ‬ﻛﻒ‪ ‬ﺣﻴﺎط ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺑﺨﺎر ﮔﺮم و‬ ‫ﻧﻔﺲﮔﻴﺮي از آنﻫﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﻛﺎجﻫﺎي ﺑﺮاﻓﺮاﺷﺘﻪي ﻣﺪرﺳﻪ از ﺳﺎﻋﺖ ﭼﻬﺎر و ﭘﻨﺞ ﺑﻌﺪ از‬ ‫ﻇﻬﺮ ﭘﺮ ﻣﻲﺷﺪ از ﮔﻨﺠﺸﻚﻫﺎ و ﻛﻼغﻫﺎ‪ .‬ﻛﻼغﻫﺎ ﺳﺎﻛﺖ ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﮔﻨﺠﺸﻚﻫﺎ دﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻲ‬ ‫ارﻛﺴﺘﺮ ﺑﺰرﮔﻲ راه ﻣﻲاﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ‪ .‬ﻫﻴﭻ وﻗﺖ زﻣﺴﺘﺎن ﻗﻢ را دوﺳﺖ ﻧﺪاﺷﺘﻢ‪ .‬زﻣﺴﺘﺎناش ﺧﻴﻠﻲ‬ ‫ﺑﻲروح ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻴﭻ از اﻳﻦ ﮔﻨﺠﺸﻚﻫﺎ ﺧﺒﺮي ﻧﺒﻮد‪.‬‬ ‫وﻗﺘﻲ زﻣﺴﺘﺎن ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﺑﻮي ﺧﺎك و آب ﭘﺮ ﻣﻲﺷﺪ ﺗﻮي ﻓﻀﺎي ﻣﺪرﺳﻪ‪ .‬ﻃﻠﺒﻪﻫﺎ روي‬ ‫ﻫﻤﻴﻦ زﻳﻠﻮﻫﺎ ﻣﻲﻧﺸﺴﺘﻨﺪ و دو ﻳﺎ ﺳﻪ ﻧﻔﺮي ﻣﺒﺎﺣﺜﻪ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﭼﻘﺪر ﻣﺒﺎﺣﺜﻪ را دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ‪.‬‬ ‫ﺑﻌﺪ از ﻣﻄﺎﻟﻌﻪي درﺳﻲ ﻛﻪ از اﺳﺘﺎد ﻣﻲﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪ ،‬آن را ﺑﺮاي ﻫﻢ ﺗﻜﺮار ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻧﻮﺑﺖ‪ ،‬ﻫﺮ‬ ‫روز‪ ،‬ﻳﻜﻲ ﺧﻮد را ﺟﺎي اﺳﺘﺎد ﻣﻲﮔﺬاﺷﺖ و درس را از اول ﺗﺎ آﺧﺮ ﺑﺎزﻣﻲﮔﻔﺖ‪ .‬ﻃﺮف ﻣﻘﺎﺑﻞ‬

‫‪٤٢‬‬


‫ﻫﻢ ﮔﻮش ﻣﻲداد و اﮔﺮ ﺟﺎﻳﻲ را ﻏﻠﻂ ﻣﻲﮔﻔﺖ ﻳﺎ درﺳﺖ ﻧﻔﻬﻤﻴﺪه ﺑﻮد‪ ،‬اﻳﺮاد ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﻫﻤﻴﺸﻪ‬ ‫ﻫﻢ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺻﻮرت ﻣﺴﺎﻟﻤﺖآﻣﻴﺰ ﺗﻤﺎم ﻧﻤﻲﺷﺪ‪ .‬ﮔﺎه ﻓﺮﻳﺎدﺷﺎن ﺑﻪ ﻫﻮا ﻣﻲرﻓﺖ‪ .‬ﺑﺎ ﻫﻢ دﻋﻮا‬ ‫ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﻓﻘﻂ ﺻﺪاﺷﺎن ﺑﻠﻨﺪ ﺑﻮد‪ .‬دﻋﻮا ﻧﻤﻲﻛﺮدﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻋﺼﺮﻫﺎ زﻣﻴﻦِ ﻣﺪرﺳﻪ‪ ،‬ﺷﺎﺧﻪﻫﺎي ﻛﺎجﻫﺎش ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﻗﻴﻞ و ﻗﺎلِ ﻃﻠﺒﻪﻫﺎ ﺑﺎ ﻫﻤﻬﻤﻪي‬ ‫ﮔﻨﺠﺸﻚﻫﺎ ﻣﻲآﻣﻴﺨﺖ‪ .‬ﺻﻤﻴﻤﻴﺖ و ﺻﻔﺎ ﻗﻠﺐ آدم را ﺻﻴﻘﻞ ﻣﻲداد‪ .‬اﺣﺴﺎس ﻧﺰدﻳﻚﺑﻮدن‬ ‫روي آدم ﻣﻲﻧﺸﺴﺖ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ ﻳﺎدش ﻣﻲرﻓﺖ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻛﻪ ﻧﻤﺎز ﻣﻐﺮب ﺷﺮوع ﻣﻲﺷﺪ‪ ،‬ﺻﻒ ﺑﻪ ﺻﻒ‪،‬‬ ‫ﭘﺸﺖ ﺳﺮِ ﺷﻴﺦ ﻣﺤﻤﺪﻋﻠﻲ ﻣﻲاﻳﺴﺘﺎدﻧﺪ‪ .‬ﺳﻜﻮﺗﻲ ﻻي ﻛﺎجﻫﺎ و روي ﺣﻴﺎط ﻣﺪرﺳﻪ ﻣﻲوزﻳﺪ ﻛﻪ‬ ‫ﺻﺪاي ﭘ‪‬ﺮزدن ﻳﻚ ﮔﻨﺠﺸﻚ از اﻳﻦ درﺧﺖ ﺑﻪ آن درﺧﺖ ﻫﻢ ﺷﻨﻴﺪه ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﻣﺎه از ﻻﺑﻪﻻي‬ ‫ﺑﺮگﻫﺎي ﺳﻮزﻧﻲ ﻛﺎجﻫﺎ ﺑﻪ ﺣﻴﺎط ﻣﺪرﺳﻪ ﺳ‪‬ﺮَك ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪ .‬دﻳﻮار ﻣﺪرﺳﻪ ﭘﻬﻦ ﺑﻮد؛ ﺷﺒﻴﻪ ﻳﻚ‬ ‫ﭘﻴﺎدهرو ﻛﻮﭼﻚ‪ .‬از ﺗﺎرﻳﻜﻲ و ﺳﻜﻮت درﺧﺘﺎن ﺗﺮس ﺑ‪‬ﺮَم داﺷﺖ‪ .‬ﻣﺮدي ﺑﺎ رداﻳﻲ ﺳﺮاﺳﺮ ﺳﻴﺎه و‬ ‫ﻳﻘﻪاي ﺳﻔﻴﺪ روي دﻳﻮار ﻗﺪم ﻣﻲزد‪ .‬ﻧﺰدﻳﻚﺗﺮ رﻓﺘﻢ‪ .‬ﺑﺎ دﺳﺖ ﺷﺎﺧﻪﻫﺎي ﺧﺎردارِ ﻛﻨﺎرِ دﻳﻮار را‬ ‫ﻛﻨﺎر زدم‪ .‬ﺑﺮﮔﺸﺖ‪ .‬ﻟﺒﺨﻨﺪي ﻣﻼﻳﻢ‪ ،‬ﻋﺒﻮﺳﻲ ﭼﻬﺮهاش را ﺷﻜﺎﻓﺖ‪ .‬آه! ﺷﻤﺎﻳﻴﺪ‪.‬‬ ‫ﻋﻘﺐ ﻋﻘﺐ رﻓﺘﻢ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﻃﻠﺒﻪﻫﺎ ﺑﻪ ﺣﺠﺮهﻫﺎ رﻓﺘﻪ و در را از ﭘﺸﺖ ﻗﻔﻞ ﻛﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬اﻳﻦ‬ ‫ﻛﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻣﺮا ﻣﻲﺷﻨﺎﺳﺪ؟ ﻣﻦ اﺑﻮﺣﺎﻣﺪ ﻏﺰّاﻟﻲ ﻫﺴﺘﻢ‪ .‬دارم ﻗﺪم ﻣﻲزﻧﻢ‪ .‬ﺑﻪ ﻣﺮگ ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﻣﻲﺧﻮاﻫﻴﺪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻗﺪم ﺑﺰﻧﻴﻢ؟‬ ‫ﺣﺲ ﻣﻲﻛﺮدم ﺻﻮرتام در ﻣﺘﻦِ ﺷﺐ ﺳﻔﻴﺪ ﺷﺪه‪ .‬ﻣﻦ ﻧﻤﻲﺧﻮاﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﺮگ ﻓﻜﺮ ﻛﻨﻢ‬ ‫آﻗﺎ! رداي ﺳﻴﺎهاش روي دﻳﻮار ﻣﺪرﺳﻪ ﻛﺸﻴﺪه ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﺷﻴﺦ ﻣﺤﻤﺪﻋﻠﻲ ﻣ‪‬ﺮد؛ از ﺑﺲ ﭘﻴﺮ ﺷﺪه‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺪرﺳﻪ ﻫﻢ دﻳﮕﺮ ﻣﺪرﺳﻪ ﻧﺒﻮد‪.‬‬ ‫ﺧﻴﻠﻲﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻋﺼﺮﻫﺎ ﺑﺮاي ﻣﺒﺎﺣﺜﻪ و ﻧﻤﺎز آنﺟﺎ ﻣﻲآﻣﺪﻧﺪ‪ ،‬دﻳﮕﺮ ﻧﻤﻲآﻣﺪﻧﺪ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻪ‬ ‫ﺧﺎﻃﺮ آنﻛﻪ اﻣﺎم ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺟﺪﻳﺪ را رﻳﻴﺲ ﻣﺪرﺳﻪ ﻣﻨﺼﻮب ﻛﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻨﺎﻳﻲ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻧﻤﺎز‬ ‫ﺟﻤﺎﻋﺖ را ﺑﺮدﻧﺪ ﺗﻮي زﻳﺮ زﻣﻴﻦ ﻣﺪرﺳﻪي داراﻟﺸﻔﺎء‪ .‬ﺣﻮض ﺧﺮاب ﺷﺪ‪ .‬ﻫﻨﺪﺳﻪي ﺣﻴﺎط ﺑﻪ‬ ‫ﻫﻢ ﺧﻮرد‪ .‬ﻛﺎجﻫﺎش را ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬وﻟﻲ ﻧﻤﻲداﻧﻢ ﭼﺮا دﻳﮕﺮ ﮔﻨﺠﺸﻚﻫﺎ ﻧﺒﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻣﺪرﺳﻪ‬ ‫ﺗﺎرﻳﻚ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺳﺎﻛﺖ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬آدم ﻫﻮل ﺑ‪‬ﺮَش ﻣﻲداﺷﺖ‪.‬‬

‫‪٤٣‬‬


‫ﻛﺎﺷﻲﻫﺎي ﻧﻮ ﺟﺎي ﻛﺎﺷﻲﻫﺎي ﻗﺪﻳﻤﻲ ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ؛ ﺷﺒﻴﻪ ﻫﻤﺎن ﻛﺎﺷﻲﻫﺎ‪ ،‬وﻟﻲ ﻣﺎل ﻗﺮن‬ ‫ﻳﺎزدﻫﻢ ﻧﺒﻮد‪ .‬از ﺳﻴﺪ ﺟﻌﻔﺮ و آب ﭘﺎﺷﻲ روي ﺳﻄﺢ ﺳﻴﻤﺎﻧﻲ ﺣﻴﺎط ﻫﻢ دﻳﮕﺮ ﺧﺒﺮي ﻧﺒﻮد‪.‬‬ ‫ﺻﺪاي دوش ﻣﻲآﻣﺪ‪ .‬ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ آواز ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ‪ .‬ﻣﻦ اﻳﻦ آواز را دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ‪ .‬از آن ﻟﺬت‬ ‫ﻣﻲﺑﺮدم ﺑﺪون آن ﻛﻪ ﻳﺎد ﭼﻴﺰي ﺑﻴﻔﺘﻢ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﻣﻲﺷﻮد از ﭼﻴﺰي ﻟﺬت ﺑﺒﺮﻳﻢ ﺑﺪون اﻳﻦﻛﻪ در‬ ‫ذﻫﻦﻣﺎن آن را ﺟﺎﻳﮕﺰﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮه ﻳﺎ رؤﻳﺎﻳﻲ در ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻛﻨﻴﻢ؟‬ ‫ﭘﺎﺷﺪم‪ .‬از ﺗﻮي ﻛﻤﺪ ر‪‬بدوﺷﺎﻣﺒﺮي درآوردم و ﺗﻦام ﻛﺮدم‪ .‬ﻧﺸﺴﺘﻢ ﻛﻨﺎر ﺗﺨﺖ و از ﺗﻮي‬ ‫ﭘﺎﻛﺖ‪ ،‬ﻛﺘﺎبﻫﺎﻳﻲ را ﺑﻴﺮون ﻛﺸﻴﺪم ﻛﻪ ﻇﻬﺮ از اﻧﺘﺸﺎرات وِر‪‬ن ﺧﺮﻳﺪه ﺑﻮدم‪ .‬ﺗﺎزه دوازده ﺳﺎلام‬ ‫ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻛﺘﺎب ﺗﻤﻬﻴﺪات اﻳﻤﺎﻧﻮﺋﻞ ﻛﺎﻧﺖ را ﺧﺮﻳﺪه ﺑﻮدم‪ .‬داﺷﺘﻢ ﻣﻲرﻓﺘﻢ ﻣﺪرﺳﻪي ﮔﻠﭙﺎﻳﮕﺎﻧﻲ‬ ‫ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺣﺜﻪ ﻛﻨﻢ‪ .‬ﻣﻦ ﻧﻤﻲداﻧﺴﺘﻢ ﻛﺎﻧﺖ ﻛﻴﺴﺖ و ﺣﺮف ﺣﺴﺎﺑﺶ ﭼﻴﺴﺖ‪ .‬ﻓﻘﻂ در ﻛﺘﺎبﻫﺎي‬ ‫ﻣﺮﺗﻀﺎ ﻣﻄﻬﺮي ﺧﻮاﻧﺪه ﺑﻮدم ﻛﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪي ﻏﺮب ﺑﺎ ﻛﺎﻧﺖ‪ ‬آﻟﻤﺎﻧﻲ و دﻛﺎرت‪ ‬ﻓﺮاﻧﺴﻮي ﺷﺮوع‬ ‫ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬در ﭘﻴﺎدهرو ﺧﻴﺎﺑﺎن ارم اﻳﺴﺘﺎدم‪ .‬ﻛﻨﺎر ﻳﻚ آبﻣﻴﻮهﻓﺮوﺷﻲ‪ ،‬ﭘﺎﻫﺎم را زاﻧﻮ ﻛﺮدم ﺗﺎ‬ ‫ﻛﺘﺎبﻫﺎي درﺳﻲ از دﺳﺖام ﻧﻴﻔﺘﺪ‪ .‬ﻛﺘﺎب ﻛﺎﻧﺖ را روي آنﻫﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﺻﻔﺤﻪي اولاش را‬ ‫ﺑﺎز ﻛﺮدم‪ .‬ﺗﻤﻬﻴﺪات‪ ،‬ﻣﻘﺪﻣﻪاي ﺑﺮ ﻫﺮ ﻣﺎﺑﻌﺪ ﻃﺒﻴﻌﺘﻲ ﻛﻪ در آﻳﻨﺪه ﭘﺪﻳﺪ آﻳﺪ‪ .‬ﻳﻚ ﭼﻨﻴﻦ ﭼﻴﺰي‬ ‫روياش ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻓﻬﺮﺳﺖ را ﻧﮕﺎه ﻛﺮدم‪ .‬ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﺳﺮ درﻧﻴﺎوردم‪.‬‬ ‫داﺷﺘﻢ ورق ﻣﻲزدم ﻛﻪ ﻋﺒﺎي ﺑﺰرﮔﻲ ﺧﻮرد ﺑﻪ زاﻧﻮم‪ .‬ﻛﺘﺎبﻫﺎ رﻳﺨﺖ روي زﻣﻴﻦ‪.‬‬ ‫ﺻﻮرتام داغ ﺷﺪ‪ .‬ﻛﺘﺎب ﻛﺎﻧﺖ را ﻓﻮري ﺳﻔﺖ ﭼﺴﺒﻴﺪم ﺗﺎ ﺣﺪاﻗﻞ اﻳﻦ ﻳﻜﻲ ﻧﻴﻔﺘﺪ‪ .‬ﺷﻴﺮازهي دو‬ ‫ﺳﻪ ﻛﺘﺎب درآﻣﺪ‪ .‬آﺧﻮﻧﺪ رﻓﺖ‪ .‬ﭘﺸﺖ ﺳﺮش را ﻫﻢ ﻧﮕﺎه ﻧﻜﺮد‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﻣﻦ اﻳﻦﻗﺪر ﻛﻮﭼﻚ ﺑﻮدم‬ ‫ﻛﻪ در آن ﭘﻴﺎدهروِ ﺷﻠﻮغ ﺧﻮب دﻳﺪه ﻧﻤﻲﺷﺪم؟ ﻛﺘﺎبﻫﺎ اﻣﺎ اﻧﺪازهي ﺧﻮدﺷﺎن ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻫﻤﻴﻦﻃﻮر‬ ‫ﻛﻪ ﺧﻢ ﺷﺪه ﺑﻮدم ﺗﺎ آنﻫﺎ را ﺟﻤﻊ ﻛﻨﻢ‪ ،‬ﺣﺲ ﻛﺮدم ﺻﻮرﺗﻲ ﻧﺰدﻳﻚ ﺻﻮرت ﻣﻦ اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﭼﺸﻢﻫﺎم را ﻛﻪ ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪم‪ ،‬زﻧﻲ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﻲزد و داﺷﺖ ﻫﻤﺮاه ﻣﻦ ﻛﺘﺎبﻫﺎ را ﺟﻤﻊ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻳﻚ‬ ‫ﺑﺎر ﻫﻢ دﺳﺖاش ﺧﻮرد ﺑﻪ اﻧﮕﺸﺖﻫﺎم‪.‬‬ ‫دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ ﺟﻤﻊ ﻛﺮدن ﻛﺘﺎبﻫﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻃﻮل ﺑﻜﺸﺪ‪ .‬ﻧﻤﻲداﻧﻢ ﭼﺮا ﭼﻴﺰي در دلام‬ ‫ﭘﻴﭻ و ﺗﺎب ﻣﻲﺧﻮرد‪ .‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺻﻮرتام را ﺑﻮﺳﻴﺪ‪ .‬وﻗﺘﻲ از ﺣﻤﺎم ﻣﻲآﻣﺪ‪ ،‬اﻳﻦ ﻗﺪر ﺑﺪناش‬

‫‪٤٤‬‬


‫ﺷﻔﺎف ﻣﻲﺷﺪ ﻛﻪ ﻋﺒﻮر ﻧﻮر را از آن ﻣﻲﺷﺪ دﻳﺪ‪ .‬ﻛﺘﺎبﻫﺎ را ﮔﺬاﺷﺘﻢ ﻛﻨﺎر و دﺳﺖﻫﺎم را ﺣﻠﻘﻪ‬ ‫ﻛﺮدم دور ﮔﺮدناش‪ .‬ﻟﺐﻫﺎم رﻳﺨﺖ روي ﺷﺎﻧﻪﻫﺎش‪.‬‬ ‫ﭼﻲ ﻣﻲﺧﻮاﻧﻲ؟ ﻫﻤﺎن ﺗُﺮﱠﻫﺎت‪ ‬ﻫﻤﻴﺸﮕﻲ‪ .‬ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ ﺧﻮدش را از ﺑﺎزوﻫﺎم آزاد ﻛﺮد‪ .‬ﺗﻜﻴﻪ‬ ‫داد ﺑﻪ ﺑﺎﻻي ﺗﺨﺖ‪ .‬دﺳﺖاش را روي دﺳﺖاش ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪ .‬ﺧﻮدش را ﻧﻮازش ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬دﺳﺖام‬ ‫را ﺑﺮدم ﭘﺸﺖ ﮔﺮدناش و از ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺗﻮي ﻣﻮﻫﺎش ﻓﺮوﻛﺮدم‪ .‬ﻓﺆاد! ﻛﻲ ﻣﻲروي؟‬ ‫ﻓﺮدا ﻋﺼﺮ‪ .‬ﭼﻪﻃﻮر ﻣﮕﺮ؟ ﻧﻔﺴﻲ ﻋﻤﻴﻖ ﻛﺸﻴﺪ‪ .‬ﺧﻴﻠﻲ ﻃﺎﻗﺖ داري ﻛﻪ دور از ﻫﻢ ﺑﺎﺷﻴﻢ‪.‬‬ ‫ﭼﻪ ﻛﺎر ﻣﻲﺗﻮاﻧﻢ ﺑﻜﻨﻢ ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ؟ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﻦ ﻫﻢ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ در راه ﺑﺎﺷﻢ‪ .‬اﮔﺮ‬ ‫اﻳﻦﺟﺎ در داﻧﺸﮕﺎه ﺑﻪ ﻣﻦ ﭘ‪‬ﺴﺖ ﻣﻲدادﻧﺪ‪ ،‬ﻣﻲﻣﺎﻧﺪم‪ .‬ﻓﺮدا ﺑﺎ ﺗﻮ ﻣﻲآﻳﻢ اﻳﺴﺘﮕﺎه ﮔَﺮدوﻧُﺮ‪ .‬ﺣﻤﺎم‬ ‫ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﺶ ﺣﺎﻟﺖ‪ ‬ﺧﺴﺘﮕﻲِ ﻣﻄﺒﻮع و ﻫﻮﺳﻨﺎﻛﻲ داده ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺣﻤﺎم ﺣﺎﻟﻢ را ﺟﺎ آورد‪ .‬ﻣﻲداﻧﻲ وﻗﺘﻲ ﺣﻤﺎم ﻣﻲروي‪ ،‬ﺻﺪات ﻫﻢ ﻛﺮﻳﺴﺘﺎﻟﻲ ﻣﻲﺷﻮد؟‬ ‫ﻛﻠﻤﻪﻫﺎت ﻣﺜﻞ ﻗﻨﺪﻳﻞﻫﺎي ﻳﺦ ﺗﻮي ﺳﺮم آوﻳﺰان ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﭼﻘﺪر ﺑﻮي ﺗﻦات ﺧﻮب اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻮي‬ ‫ﺗﺎزﮔﻲ اﺳﺖ‪ .‬اﮔﺮ ﺑﻴﻦ ﻫﺰار ﻧﻔﺮ ﮔﻢات ﻛﻨﻢ‪ ،‬از ﺑﻮي ﺗﻦات ﻣﻲﺗﻮاﻧﻢ ﺑﺸﻨﺎﺳﻢات و ﭘﻴﺪات ﻛﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ ﺳﺮش را روي ﺳﻴﻨﻪام ﮔﺬاﺷﺖ‪.‬‬ ‫ﻫﺮ آدﻣﻲ ﺑﻮﻳﻲ ﻣﻲدﻫﺪ‪ .‬ﻫﺮ ﺟﺎﻳﻲ ﻫﻢ ﺣﺘﺎ ﺑﻮي ﺧﺎﺻﻲ دارد‪ .‬ﺳﺨﺖﺗﺮﻳﻦ ﭼﻴﺰي ﻛﻪ‬ ‫ﻣﻲﺷﻮد ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻛﺮد‪ ،‬ﺑﻮﺳﺖ‪ .‬رﻧﮓ و ﺻﺪا و ﻃﻌﻢ و اﺷﻴﺎء را راﺣﺖﺗﺮ ﻣﻲﺷﻮد اﺳﻢ ﮔﺬاﺷﺖ؛‬ ‫ﺳﺮخ اﺳﺖ ﻳﺎ زرد‪ ،‬ﺧﺸﻦ اﺳﺖ ﻳﺎ زﻧﮓدار‪ ،‬ﺗﺮش اﺳﺖ ﻳﺎ ﮔﺲ‪ ،‬ﻧﺮم اﺳﺖ ﻳﺎ ﺳﻔﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﻫﻤﻪ‬ ‫ﺑﻮﻫﺎ ﻧﺎم ﻧﺪارﻧﺪ‪ .‬راﺳﺖ ﻣﻲﮔﻮﻳﻲ‪ .‬ﻣﺜﻞ ﺑﻮي ﺗﻮ ﻛﻪ آدم ﻧﻤﻲداﻧﺪ ﭼﻪ ﺑﻨﺎﻣﺪش‪.‬‬ ‫ﺑﻌﻀﻲ وﻗﺖﻫﺎ ﺷﺐ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪار ﺑﻮدم‪ .‬ﺳﭙﻴﺪه ﻛﻪ ﻣﻲزد ﻣﻲرﻓﺘﻢ در ﻓﻀﺎي ﺑﺎز‪ .‬ﻧﺎﮔﻬﺎن‬ ‫ﺑﻮﻳﻲ ﻣﻲآﻣﺪ‪ .‬ﻧﻤﻲداﻧﻢ از ﻛﺠﺎ؛ ﺷﺎﻳﺪ از اﻓﻖ‪ ،‬ﺷﺎﻳﺪ از دﻣﻴﺪن ﺧﻮرﺷﻴﺪ‪ ،‬ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻮﻳﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ‬ ‫ﺳﺘﺎرهﻫﺎ وﻗﺘﻲ از آﺳﻤﺎن ﻣﻲرﻓﺘﻨﺪ‪ ،‬ﻳﺎدﮔﺎر ﻣﻲﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ‪ .‬وﻗﺘﻲ اﻳﻦ ﺑﻮ را ﻣﻲﺷﻨﻴﺪم‪ ،‬ﻫﻮس‬ ‫ﻣﻲﻛﺮدم دوﺑﺎره ﻋﺎﺷﻖ ﺷﻮم‪ .‬دوﺑﺎره ﭼﺸﻤﻲ ﻣﺴﺤﻮرم ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻗﻢ ﻫﺮ ﭼﻪ ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬ﺳﺤﺮﮔﺎه ﻟﻄﻴﻔﻲ‬ ‫داﺷﺖ‪ .‬ﺑﺎد ﺧﻨﻚ از ﻛﻮﻳﺮ ﻣﻲوزﻳﺪ‪ .‬ﺧﻮدش را ﺑﺮاي ﺳﻮﺧﺘﻦ زﻳﺮِ آﻓﺘﺎب روز آﻣﺎده ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ‬

‫‪٤٥‬‬


‫ﻓﺮﺻﺘﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ داﺷﺖ‪ ،‬ﺗﺎ ﻟﺤﻈﻪاي دور از ﺷﺐ و روز‪ ،‬ﺧﻴﻠﻲ ﻛﻮﺗﺎه‪ ،‬ﺑﻪ ﭼﻴﺰي ﻓﻜﺮ ﻛﻨﺪ ﻏﻴﺮ از‬ ‫آنﭼﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮ ﺳﺮش ﻣﻲآﻳﺪ‪ .‬وﻗﺘﻲ ﻧﺰدﻳﻚ ﻋﻮارﺿﻲ ﺗﻬﺮان ﻣﻲﺷﺪم‪ ،‬ﺑﻮ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻲﻛﺮد‪.‬‬ ‫درﺳﺖ ﻣﺜﻞ وﻗﺘﻲ ﻛﻪ از ﺳﺎﻟﻦ ﻓﺮودﮔﺎه اورﻟﻲ ﺑﻴﺮون آﻣﺪم‪ .‬ﭼﻴﺰ دﻳﮕﺮي ﺧﻮدش را ﻧﺸﺎن‬ ‫ﻣﻲداد ﺑﺎ ﺑﻮش‪ .‬ﺑﻮﻫﺎ ﻧﺸﺎﻧﻪاﻧﺪ؛ ﻧﺸﺎﻧﻪي ﺣﻀﻮر ﭼﻴﺰي دﻳﮕﺮ‪ ،‬ﻛﻪ ﮔﺎه ﭼﻴﺰي ﺟﺰ ﺧﻮد آن ﺑﻮ‬ ‫ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ ﺣﻀﻮر ﻏﺮﻳﺒﻪاي را در ﻓﻀﺎ اﺣﺴﺎس ﻛﺮدم‪ .‬ﻓﻜﺮ درس و اﻣﺘﺤﺎن‪ ،‬ﻣﺮا از‬ ‫اﻃﺮاف ﻏﺎﻓﻞ ﻛﺮده ﺑﻮد‪ .‬درس آﻗﺎي ﺑِﺮك ﻛﻪ ﺑﺮام ﺟﺬاب ﺑﻮد‪ ،‬دﻟﻬﺮهآور ﺷﺪ‪ .‬ﺷﺎﮔﺮدان ﻛﻼس‬ ‫از ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﭼﺮا اﻣﺮوز ﻛﻼس اﻳﻦ ﻗﺪر ﺷﻠﻮغ اﺳﺖ؟ ﭘﺸﺖ ﺳﺮم را ﻧﮕﺎه ﻛﺮدم‪.‬‬ ‫ﻟﺤﻈﻪاي ﭼﺸﻢام رﻋﺪ و ﺑﺮق زد‪ .‬ﺳﺮم را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪم‪ .‬اﻣﻜﺎن ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﺑﺪنام ﺧﺸﻚ ﺷﺪ‪ .‬ﭼﻘﺪر‬ ‫ﭘﻴﺶ آﻣﺪه ﺑﻮد ﻛﺴﻲ را دﻳﺪه و ﻳﺎد ﻛﺲ دﻳﮕﺮي اﻓﺘﺎده و ﺗﺎ ﻣﺪﺗﻲ در ﻓﻜﺮ و ﺧﻴﺎل آن ﺑﻪ ﺧﻮد‬ ‫ﭘﻴﭽﻴﺪه ﺑﺎﺷﻢ‪ .‬اﻣﺎ اﻳﻦ ﺑﺎر اﻧﮕﺎر ﺧﻮدش ﺑﻮد‪ .‬ﺧﻮدش؟ ﭼﻪﻃﻮر ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ زﻫﺮا در ﺳﻮرﺑﻦ‬ ‫ﺑﺎﺷﺪ؟‬ ‫ﻓﻜﺮ ﻛﺮدم ﺧﻴﻠﻲ وﻗﺖ اﺳﺖ ﺣﺎﻟﻢ ﺧﻮب ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬از ﺑﺲ ﺑﻪ ﺧﻮدم ﻓﺸﺎر آوردهام‪ .‬ﺑﺮاي‬ ‫ﺗﻤﺪﻳﺪ ﻛﺎرت اﻗﺎﻣﺖام ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻮل ﺟﻮر ﻣﻲﻛﺮدم‪ .‬ﻣﻌﻠﻮم ﻧﺒﻮد ﺑﺘﻮاﻧﻢ ﺗﻮي ﻛﺘﺎبﻓﺮوﺷﻲ ﻛﻤﭙﺎﻧﻲ در‬ ‫ﺧﻴﺎﺑﺎن ﺳ‪‬ﻦ ژرﻣﻦ ﻛﺎرم را اداﻣﻪ دﻫﻢ‪ .‬از ﺑﺎر زدن ﻛﺘﺎب ﻫﻢ دﻳﮕﺮ ذﻟّﻪ ﺷﺪه ﺑﻮدم‪ .‬درسِ‬ ‫داﻧﺸﮕﺎه روز ﺑﻪ روز ﺳﻨﮕﻴﻦﺗﺮ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﻣﻲﺗﺮﺳﻴﺪم ﺑﺮﮔﺮدم و دوﺑﺎره ﭘﺸﺖ ﺳﺮم را ﻧﮕﺎه ﻛﻨﻢ‪.‬‬ ‫اﮔﺮ ﺑﺮﻣﻲﮔﺸﺘﻢ و ﻣﻲدﻳﺪم ﺧﻮدش ﻧﻴﺴﺖ ﭼﻪ؟ ﺣﺘﺎ اﮔﺮ ﺧﻮدش ﺑﻮد ﭼﻪ؟ ﺗﻤﺎم ﺑﺪنام ﺷﺮوع‬ ‫ﻛﺮد ﺑﻪ ﺳﻮزن ﺳﻮزن ﺷﺪن‪ .‬ﻃﺒﻘﻪي دوم داﻧﺸﮕﺎه را روي ﻛﻠﻪام ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺗﻤﺎم ﺑﺪنام‬ ‫ﺑﻲﺣﺲ ﺑﻮد‪ .‬ﻧﻔﻬﻤﻴﺪم ﺑِﺮك ﻛﻲ آﻣﺪ‪ .‬ﺗﻮي ﺳﺮ ﻣﻦ ﭘﺮ از ﺳﺮ و ﺻﺪا ﺑﻮد‪ .‬ﻓﻘﻂ ﻳﻚ آن ﻓﻬﻤﻴﺪم‬ ‫ﻛﻼس‪ ،‬ﺳﺎﻛﺖ‪ ‬ﺳﺎﻛﺖ اﺳﺖ و ﺑِﺮك دارد درﺑﺎره ﻣﻔﻬﻮم ﺗﺼﻮﻳﺮ در اﻳﺘﺎﻟﻴﺎي دورهي رﻧﺴﺎﻧﺲ‬ ‫ﺣﺮف ﻣﻲزﻧﺪ‪ .‬ﻛﻠﻤﺎت‪ ‬ﺑِﺮك‪ ،‬ﺑﺮﻳﺪه ﺑﺮﻳﺪه ﺑﻪ ﮔﻮﺷﻢ ﻣﻲآﻣﺪ‪ .‬زﻫﺮا؟ ﺑﻌﺪ از اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺳﺎل و ﺳﺎل‬ ‫و ﻣﺼﻴﺒﺖ؟ راﺳﺘﻲ ﭼﻪ ﻣﺼﻴﺒﺘﻲ؟‬ ‫ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﻳﺎدم ﻧﻤﻲآﻣﺪ‪ .‬دﻳﺪم ﺑﺪنام دارد ﻣﻲﻟﺮزد‪ .‬ﻛﺴﻲ آﻳﺎ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺣﺎل ﻣﻦ ﺑﻮد؟ ﮔﻔﺘﻢ‬ ‫ﺑﻬﺘﺮ اﺳﺖ ﺗﺎ ﭘﺲ ﻧﻴﻔﺘﺎدهام ﺑﺮوم ﺑﻴﺮون‪ .‬ﺑﺎ اﺷﺎرهي ﺳﺮ از ﺑﺮك اﺟﺎزه ﮔﺮﻓﺘﻢ و از ﻛﻼس‬

‫‪٤٦‬‬


‫ﺑﻴﺮون زدم‪ .‬ﭘﺸﺖ در‪ ،‬ﺗﻜﻴﻪ دادم ﺑﻪ دﻳﻮار و ﻣﺜﻞ ﻳﻚ ﺷﻲء‪ ‬ﻟَﺰِج روي دﻳﻮار ﺳ‪‬ﺮ ﺧﻮردم و اﻓﺘﺎدم‬ ‫روي ﭘﺎﻫﺎم‪ .‬ﭼﻨﺪ دﻗﻴﻘﻪاي ﻫﻤﻴﻦﻃﻮر ﻧﺸﺴﺘﻢ‪ .‬ﭼﻘﺪر درِ ﻗﺪﻳﻤﻲ ﻛﻼس‪ ،‬آن روز‪ ،‬رازآﻣﻴﺰ ﺷﺪه‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬اﮔﺮ آن در ﺑﺎز ﻣﻲﺷﺪ و زﻫﺮا از آن ﺑﻴﺮون ﻣﻲآﻣﺪ‪ ،‬ﭼﻪ ﺧﺎﻛﻲ ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺮم ﻣﻲرﻳﺨﺘﻢ؟ ﭼﺮا‬ ‫ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺎور ﻛﻨﻢ ﺣﺘﻤﺎً آن ﭼﻬﺮهاي ﻛﻪ دﻳﺪم ﺧﻮد زﻫﺮا ﺑﻮده و ﻧﻪ ﻛﺴﻲ ﺷﺒﻴﻪ او؟ داﺷﺘﻢ‬ ‫دﻳﻮاﻧﻪ ﻣﻲﺷﺪم‪ .‬ﭼﻄﻮر ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ اﻳﻦ زن ﭘﺎش ﺑﻪ ﭘﺎرﻳﺲ رﺳﻴﺪه ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬آن ﻫﻢ درﺳﺖ وﺳﻂ‬ ‫ﻛﻼس ﻣﻦ؟ ﭘﺲ اﻳﻦ ﺳﺎلﻫﺎ ﻛﺠﺎ ﺑﻮده ﺑﻲ ﻫﻴﭻ ﺧﺒﺮي؟ ﭼﮕﻮﻧﻪ از ﻫﻢ ﺟﺪا ﺷﺪﻳﻢ و آﺧﺮﻳﻦ ﺑﺎر‬ ‫ﻛﺠﺎ ﻫﻢدﻳﮕﺮ را دﻳﺪﻳﻢ؟‪ .‬ذﻫﻨﻢ آﺷﻔﺘﻪﺗﺮ از آن ﺑﻮد ﻛﻪ ﺧﻄﻲ را در زﻣﺎن دﻧﺒﺎل ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺟﻬﺎن‪،‬‬ ‫ﻣﺜﻞ ﺗﺎﺑﻠﻮﻫﺎي ر‪‬ﻧﻪ ﻣﮕﺮﻳﺖ ﺷﺪه ﺑﻮد؛ ﭼﻴﺰﻫﺎ واﻗﻌﻲ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﻪ آنﻃﻮر ﻛﻪ در واﻗﻌﻴﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﭘﺎﺷﺪم ﺑﺮوم آﺑﻲ ﺑﻪ ﺳﺮ و ﺻﻮرت ﺑﺰﻧﻢ‪ ،‬ﻣﮕﺮ ﺣﺎلام ﺟﺎﺑﻴﺎﻳﺪ و ﻣﻐﺰم ﻛﺎر ﻛﻨﺪ‪ .‬از دﺳﺖﺷﻮﻳﻲ ﻛﻪ‬ ‫ﺑﻴﺮون آﻣﺪم‪ ،‬داﻧﺸﺠﻮﻫﺎ داﺷﺘﻨﺪ از ﻛﻼس ﺑﻴﺮون ﻣﻲآﻣﺪﻧﺪ‪ .‬ﻗﻠﺐام ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻛﻮﺑﻴﺪ ﺑﻪ ﺳﻴﻨﻪام‪.‬‬ ‫ﮔﻮﺷﻪاي اﻳﺴﺘﺎدم‪ ،‬ﻃﻮري ﻛﻪ ﺗﻮﺟﻪ ﻛﺴﻲ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺟﻠﺐ ﻧﺸﻮد‪ .‬دﻳﮕﺮ ﻛﺴﻲ ﺑﻴﺮون‬ ‫ﻧﻤﻲآﻣﺪ‪ .‬ﻫﻤﻪي اﻳﻦﻫﺎ ﻓﻜﺮ و ﺧﻴﺎل ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺜﻞ ﻫﻤﻪي آن ﺷﺐﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻛﺎﺑﻮس ﻣﻲدﻳﺪم‪ .‬اﻳﻦ‬ ‫ﺑﺎر در ﺑﻴﺪاري دﻳﺪم‪ .‬ﻣﺮز ﺧﻮاب و ﺑﻴﺪاري ﺷﻜﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎ ﻗﺪمﻫﺎﻳﻲ ﺑﻲرﻣﻖ راه اﻓﺘﺎدم ﺑﻪ ﻃﺮف‬ ‫ﻛﻼس‪ .‬رﻓﺘﻢ ﺗﺎ ﺑﻨﺸﻴﻨﻢ ﻛﻤﻲ ﻓﻜﺮ ﻛﻨﻢ‪ .‬ﺳﺮم را ﻛﻪ ﺑﻠﻨﺪ ﻛﺮدم دﻳﺪم دﺧﺘﺮي وﺳﻂ ﻛﻼس‬ ‫روي ﺻﻨﺪﻟﻲ ﻧﺸﺴﺘﻪ‪ .‬ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬از ﻛ‪‬ﺮِﺧﺘﻲ ﻓﺮورﻳﺨﺘﻢ‪ .‬ﺑﺎ دو دﺳﺖام اﻓﺘﺎدم روي‬ ‫اوﻟﻴﻦ ﺻﻨﺪﻟﻲ‪ .‬ﭘﺎﻫﺎ ﻃﺎﻗﺖ ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻨﻢ را ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬زﻣﻴﻦ ﺷﺮوع ﻛﺮد ﺑﻪ ﭼﺮﺧﻴﺪن‪ .‬ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ‬ ‫ﺑﻪ ﺧﻮدم ﺗﻜﺎﻧﻲ دادم و ﺳﺮم را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺘﻢ‪ .‬در ﺑﻐﻞام ﻣﻲﻟﺮزﻳﺪ‪ .‬ﻣﺜﻞ دو ﺑﺮگ ﺧﺸﻜﻴﺪه‬ ‫ﻣﻲﻟﺮزﻳﺪﻳﻢ‪ .‬ﺳﺮﺷﺎﻧﻪﻫﺎي ﻟﺨﺖاش ﺑﺎ اﺷﻚﻫﺎم ﺧﻴﺲ ﺷﺪ‪ .‬ﭼﻘﺪر ﻻﻏﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺻﻮرتاش را‬ ‫ﺗﻮي دو دﺳﺖام ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﺑﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻧﮕﺎهاش ﻛﺮدم‪ .‬ﭼﺸﻢﻫﺎش ﻣﻲدرﺧﺸﻴﺪ‪ .‬اﻧﮕﺎر ﺗﻤﺎم اﻳﻦ‬ ‫ﺳﺎلﻫﺎ در ﺣﺎل ﺻﻴﻘﻞ ﺧﻮردن ﺑﻮده‪ .‬ﻫﺰار ﺑﺎر اﻳﻦ دو داﻧﻪي ﭼﺸﻢ ﺷﺴﺘﻪ ﺷﺪه‪ .‬ﻟﺐﻫﺎم روي‬ ‫ﭘﻠﻚﻫﺎش زاﻧﻮ زد‪.‬‬ ‫ﺑﻴﺎ ﺑﺮوﻳﻢ ﻛﺎﻓﻪ اﺳﻜﻮﻟﻴﻪ ﺑﻨﺸﻴﻨﻴﻢ و ﻗﻬﻮهاي ﺑﺨﻮرﻳﻢ‪ .‬ﺳﻴﮕﺎري آﺗﺶ ﻛﺮدم‪ .‬ﺧﻨﺪﻳﺪ‪ .‬ﭼﻘﺪر‬ ‫ﺟﻮان ﺷﺪهاي! ﺗﻮ ﻣﺮا ﭘﻴﺮ ﻛﺮدي‪ .‬ﺣﺎﻻ ﻛﺠﺎ ﻫﺴﺘﻲ؟ در ﻣﺤﻠﻪي ﻫﺠﺪﻫﻢ‪ .‬ﺗﻮي ﻳﻚ آﺗُﻠﻴﻪ ﻛﺎر‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ .‬ﻫﻤﺎن ﺟﺎ ﻫﻢ زﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ .‬ﭼﻄﻮر ﺷﺪ آﻣﺪي؟ آﺧﺮ ﺣﺮﻓﻲ ﺑﺰن‪ ،‬ﻣﻦ از اﻳﻦ ﮔﻴﺠﻲ‬

‫‪٤٧‬‬


‫درﺑﻴﺎﻳﻢ‪ .‬ﭼﺮا اﮔﺮ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻲ ﺑﻴﺎﻳﻲ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺧﺒﺮ ﻧﺪادي؟ ﻣﮕﺮ ﻧﻤﻲداﻧﺴﺘﻨﻲ ﻛﻪ ﻣﻦ اﻳﻦﺟﺎ‬ ‫ﻫﺴﺘﻢ؟‬ ‫ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻢ ﻓﺮاﻣﻮشام ﻛﻨﻲ‪ .‬ﺧﻴﺎل ﻛﺮدم ﻓﺮاﻣﻮشام ﻛﺮدي‪ .‬ﻣﻦ ﻓﺮاﻣﻮشاش ﻛﺮده‬ ‫ﺑﻮدم؟ ﻛﻲ؟ ﻣﻦ ﺗﻮ را ﻓﺮاﻣﻮش ﻧﻜﺮدم‪ .‬ﻣﻦ ﺗﻮ را ﮔﻢ ﻛﺮدم‪ .‬ﻣﻦ ﺧﻴﻠﻲ وﻗﺖ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺗﻮ را ﮔﻢ‬ ‫ﻛﺮدهام‪ .‬ﺑﭽﻪ را ﻛﺠﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻲ؟ ﭼﻪ ﺟﻮر آﻣﺪي؟ ﺑﭽﻪ ﭘﻴﺶ ﻣﺎﻣﺎن اﺳﺖ‪ .‬ﻣﺪرﺳﻪ ﻣﻲرود‪.‬‬ ‫ﭘﺬﻳﺮش داﻧﺸﮕﺎه ﮔﺮﻓﺘﻢ‪ .‬ﻫﻤﻪ را ﻓﺮوﺧﺘﻢ و آﻣﺪم‪.‬‬ ‫ﻧﻘﺎﺷﻲ آﺧﺮ ﻛﺎر دﺳﺖات داد‪ ،‬ﻧﻪ؟ ﺗﺎﺑﻠﻮﻫﺎت را ﭼﻪ ﻛﺎر ﻛﺮدي؟ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻢ ﭼﻪ ﻛﺎر؟‬ ‫ﻫﻤﻪ را ﮔﺬاﺷﺘﻢ اﺻﻔﻬﺎن ﺗﻮي زﻳﺮزﻣﻴﻦ ﺧﺎﻧﻪي ﻣﺎﻣﺎن‪ .‬ﺑﻴﺎ ﺑﺮوﻳﻢ آﺗُﻠﻴﻪ ﻛﺎرﻫﺎي اﻳﻦﺟﺎم را‬ ‫ﻧﺸﺎنات ﺑﺪﻫﻢ‪ .‬ﭼﻨﺪ وﻗﺖ اﺳﺖ اﻳﻦ ﺟﺎﻳﻲ؟ ﻧُﻪ ﻣﺎه‪ .‬ﻧُﻪ ﻣﺎه اﺳﺖ اﻳﻦ ﺟﺎﻳﻲ و ﻣﻦ ﻧﻤﻲداﻧﻢ؟‬ ‫ﺑﺎزوﻫﺎش را زﻳﺮدﺳﺖﻫﺎم و‪‬رز ﻣﻲدادم‪ .‬ﺳﺮم را روي دﻳﻮار ﮔﺮدناش ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮدم و ﺑﻮ‬ ‫ﻣﻲﻛﺸﻴﺪم‪ .‬ﺗﻜﺎﻧﻲ ﺧﻮرد و ﻣﻦ ﺑﻴﺪار ﺷﺪم‪ .‬ﻣﻦ ﻛﺠﺎ ﻫﺴﺘﻢ؟ ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ ﻏﻠﺘﻴﺪه ﺑﻮد آن ﻃﺮف‬ ‫ﺗﺨﺖ‪ .‬ﻓﻮري ﻣﻼﻓﻪ را ﻛﻨﺎر زدم‪ .‬ﻧﺸﺴﺘﻢ ﻟﺒﻪي ﺗﺨﺖ‪.‬‬ ‫اﺗﺎق زﻳﺮ ﻧﻮر ﭼﺮاغ ﺧﻮاب ﻧﻔﺲ ﻧﻔﺲ ﻣﻲزد‪ .‬ﻋﻴﻨﻚام را از روي ﻣﻴﺰ ﺑﺮداﺷﺘﻢ‪ .‬اﻣﺮوز‬ ‫ﭼﻨﺪ ﺷﻨﺒﻪ اﺳﺖ؟ ﻳﻜﻲ از ﻛﺘﺎبﻫﺎي وِر‪‬ن را از زﻳﺮ ﻣﻴﺰِ ﺗﺨﺖ ﺑﻴﺮون ﻛﺸﻴﺪم‪ .‬ورق زدم‪ .‬در‬ ‫زدﻧﺪ‪ .‬ﺳﻄﺮﻫﺎي ﻛﺘﺎب ﺟ‪‬ﻨﺒﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﺣﺮوف‪ ‬ﻻﺗﻴﻦ ﻣﺜﻞ ﻣﺎﻫﻲ اﻓﺘﺎده روي ﺳﺎﺣﻞ‪ ،‬ﭘ‪‬ﺮ ﭘ‪‬ﺮ ﻣﻲزدﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺿﺮﺑﻪﻫﺎي در ﻛﻪ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﺷﺪ‪ ،‬ﻣﺎﻫﻲﻫﺎ ﺗﻨﺪﺗﺮ ﺑﺎﻻ و ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺟﻬﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﺣﺮﻛﺖﺷﺎن ﻣﻨﻈﻢﺗﺮ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫روي د‪‬مﺷﺎن اﻳﺴﺘﺎدﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎﻻﺗﻨﻪﺷﺎن داﺷﺖ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺷﻜﻞ اﻧﺴﺎﻧﻲ ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺷﺒﻴﻪ زن‬ ‫ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﻣﻮﻫﺎﺷﺎن اﻳﻦ ﻃﺮف و آن ﻃﺮف ﺷﺎﻧﻪ‪ ،‬ﭘﺮﻳﺸﺎن و آﺷﻔﺘﻪ‪ ،‬در رﻓﺖ و آﻣﺪ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﻣﻲرﻗﺼﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﺮﻫﻨﻪي ﺑﺮﻫﻨﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬رﻗﺺﺷﺎن ﺷﺘﺎب ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﻳﻚ ﺣﻠﻘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬دور ﺧﻮد‪ ،‬روي‬ ‫ﺧﺎك ﻣﻲﭼﺮﺧﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﺿﺮﺑﻪ ﻣﺤﻜﻢﺗﺮ ﺷﺪ‪ .‬ﺑﺎز ﻫﻢ ﻣﺤﻜﻢﺗﺮ‪ .‬زنﻫﺎ اﻳﺴﺘﺎدﻧﺪ‪ .‬دﺳﺖﻫﺎﺷﺎن را ﺑﻪ‬ ‫ﻋﻼﻣﺖ ﭘﺎﻳﺎن رﻗﺺ ﺑﺎﻻ ﺑﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﻮي درﻳﺎ ﻣﻲآﻣﺪ از زﻳﺮ ﺑﻐﻞﻫﺎﺷﺎن‪ .‬ﻳﻚﺑﺎره ﻓﺮورﻳﺨﺘﻨﺪ‪ .‬ﻣﺜﻞ‬ ‫ﺷﻦﻫﺎي ﺳﺎﻋﺖ‪ ‬ﺷﻨﻲ رﻳﺨﺘﻨﺪ روي زﻣﻴﻦ‪ .‬ﺣﺮوف‪ ‬ﻛﺘﺎب ﺧﻴﺲ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺿﺮﺑﻪﻫﺎي دﺳﺖ‪،‬‬ ‫ﭘﺸﺖ‪ ‬درِ اﺗﺎق را رﻫﺎ ﻧﻤﻲﻛﺮد‪ .‬ﻛﺘﺎب را ﻫﻤﻴﻦﻃﻮر ﻛﻪ ﺑﺎز ﺑﻮد‪ ،‬روي ﻣﻴﺰ ﮔﺬاﺷﺘﻢ‪.‬‬

‫‪٤٨‬‬


‫آرام در را ﺑﺎز ﻛﺮدم‪ .‬ﺟﺰ ﺳﻜﻮﺗﻲ ﺗﻨﻬﺎ در راﻫﺮوِ دراز ﻫﺘﻞ‪ ،‬ﭼﻴﺰي ﻳﺎ ﻛﺴﻲ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺳﺮم را‬ ‫ﺑﻪ ﭼﺎرﭼﻮب در ﺗﻜﻴﻪ دادم‪ .‬ﻫﻨﻮز ﺧﻮاب ﺑﻮدم؟ ﺳﺮم ﺗﺮﮔﻮﻧﻪ ﺑﻮد از ﺑﺎران‪ .‬ر‪‬ب دوﺷﺎﻣﺒﺮِ ﺗﻦام ﺗﺐ‬ ‫داﺷﺖ‪ .‬در را ﻧﻴﻤﻪﺑﺎز ﮔﺬاﺷﺘﻢ‪ .‬ﺷﻴﺮ آب را ﻛﻪ ﺑﺎز ﻛﺮدم‪ ،‬ﺳﺮﻣﺎﻳﻲ دﻟﭙﺬﻳﺮ روي ﭘﻮﺳﺖ دﺳﺖﻫﺎم‬ ‫روان ﺷﺪ‪ .‬در آﻳﻨﻪ ﭼﺸﻢﻫﺎم ﺧﻮن ﺑﻮد‪ .‬از ﻛﻤﺪ‪ ،‬ﻟﺒﺎسام را درآوردم‪ .‬ﭘﺎﻫﺎم ﺗﻮي ﻛﻔﺶ ﻧﻤﻲرﻓﺖ‪،‬‬ ‫از ﺑﺲ ﭘﻒ ﻛﺮده و آﻣﺎﺳﻴﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ ﺑﻪ رو ﺧﻮاﺑﻴﺪه ﺑﻮد؛ ﮔﻮﻳﻲ ﺗﺨﺖ را ﺑﻐﻞ ﻛﺮده‪.‬‬ ‫ﭘﺎﻫﺎش را ﻛﻪ از زاﻧﻮ ﺑﻪ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻋﺮﻳﺎن اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﻮﺳﻴﺪم‪ .‬ﻧﻮر اﻳﻔﻞ ﻟﺤﻈﻪاي از روي ﭘﺎش‬ ‫ﮔﺬﺷﺖ‪.‬‬ ‫ﭘﺘﻮ را روﻳﺶ ﻛﺸﻴﺪم‪ .‬ﺷﺐ ﺗﻮي ﭘﻨﺠﺮه ﺟﺎاﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪ .‬ﻧﻮراﻓﻜﻦ اﻳﻔﻞ‪ ،‬ﻇﻠﻤﺖ ﺷﺐ را‬ ‫ﺗﺎرﻳﻚﺗﺮ ﻧﺸﺎن ﻣﻲداد‪ .‬ﻧﻮراﻓﻜﻦ ﻣﻲﭼﺮﺧﻴﺪ‪ .‬از ﺟﻠﻮ ﺻﻮرت ﻣﻦ رد ﺷﺪ‪ .‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻣﺴﻴﺮ ﻧﻮر در‬ ‫اﻣﺘﺪاد ﻧﮕﺎه ﻣﻦ اﻳﺴﺘﺎد‪ .‬اﻧﮕﺎر در آن دورﻫﺎ ﭼﻴﺰي ﭘﻴﺪا ﻛﺮده؛ ﻣﺜﻞ آدﻣﻲ ﻛﻪ در ﺑﻴﺎﺑﺎﻧﻲ‬ ‫ﺳﺮﮔﺮدان ﻣﺎﻧﺪه و ﺑﺎ ﭼﺮاغ ﻧﻴﻢﺳﻮزي ﻛﻪ دارد‪ ،‬زور ﻣﻲزﻧﺪ ﭼﻴﺰي را در آن اﻧﺘﻬﺎي ﻣﺒﻬﻢ ﺑﺒﻴﻨﺪ‪.‬‬ ‫آن دورﻫﺎ ﺷﺒﻴﻪ ﭘﺎرﻳﺲ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﭘﻨﺠﺮهي ﺧﺎﻧﻪﻫﺎش ﭘﺸﺖ ﻧﺮدهﻫﺎي آﻫﻨﻲ‪ ،‬ﻧﮕﺎه آدم را ﻣﺸﺒﻚ‬ ‫ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﺧﺎﻧﻪﻫﺎش ﻫﻤﻪ ﻳﻚ ﻃﺒﻘﻪ دارﻧﺪ ﻳﺎ دو ﻃﺒﻘﻪ‪ .‬ﻧﻮراﻓﻜﻦ‪ ،‬ارﺗﻔﺎعِ ﻛﻮﺗﺎه ﺷﻬﺮ را ﻧﺸﺎن‬ ‫ﻣﻲداد ﻛﻪ زﻳﺮ ﮔﻨﺒﺪ و ﻣﻨﺎرهاي ﺧﻤﻴﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻠﻨﺪي دﻳﻮارﻫﺎ زﻳﺎد ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬آدم در ﺧﻴﺎﺑﺎن ﻛﻪ راه‬ ‫ﻣﻲرود ﺣﺲ ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ اﻳﻦﺟﺎ ﺷﻬﺮ اﺳﺖ‪ .‬ﺷﺒﻴﻪ ﺻﺤﺮاﺳﺖ‪ ،‬ﺻﺤﺮاﻳﻲ ﭘﺮ از دﻳﻮار‪ .‬دﺳﺖام را ﺑﻪ‬ ‫دﻳﻮار آﺳﺎﻧﺴﻮر ﺗﻜﻴﻪ دادم‪.‬‬ ‫ﺣﺮﻛﺖ آﺳﺎﻧﺴﻮر ﮔﻴﺠﻲ را ﻧﺮم ﻧﺮﻣﻚ از ﺳﺮم ﺑﻴﺮون ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﭼﺸﻢﻫﺎم ﻫﻨﻮز ﺑﺎ ﻧﻮر اُﺧﺖ‬ ‫ﻧﺸﺪه ﺑﻮد‪ .‬درِ آﺳﺎﻧﺴﻮر ﺑﺎز ﺷﺪ‪ .‬ﺟﺰ دو ﻧﻔﺮ ﭘﺸﺖ ﺑﺎر ﻫﺘﻞ‪ ،‬ﻛﺴﻲ در ﻻﺑﻲ ﻧﺒﻮد‪ .‬روي ﻳﻜﻲ از‬ ‫ﻣﺒﻞﻫﺎ روﺑﻪروي در ورودي ﻫﺘﻞ ﻧﺸﺴﺘﻢ‪ .‬ﻣﺠﻠﻪي ﻣﺎدام ﻓﻴﮕﺎرو‪ ،‬ﻫﻤﺎنﻃﻮر‪ ،‬روي ﻣﻴﺰ اﻓﺘﺎده‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬دﻳﮕﺮ ﺣﻮﺻﻠﻪي ﺑﺮداﺷﺘﻦ و ورق زدناش را ﻧﺪاﺷﺘﻢ‪ .‬ﭘﺎﺷﺪم ﺗﺎ از ﺑﺎر ﭼﻴﺰي ﺑﺮاي ﻧﻮﺷﻴﺪن‬ ‫ﺑﮕﻴﺮم‪ .‬اﻧﮕﺸﺖﻫﺎم‪ ،‬ﺑﺎ ﻛﺮﺧﺘﻲ‪ ،‬ﻓﻨﺠﺎن ﻗﻬﻮه را ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬از ﺳﻤﺖ ﺑﺎر ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ ﺗﺎ ﺳﺮﺟﺎم ﺑﻨﺸﻴﻨﻢ‬ ‫ﻛﻪ دﻳﺪم ﮔﻮﺷﻪي ﻻﺑﻲ زﻧﻲ ﻧﺸﺴﺘﻪ‪ .‬ﺑﻲآن ﻛﻪ ﻟﺤﻈﻪاي ﻓﻜﺮ ﻛﻨﻢ‪ ،‬ﺳﻤﺖ او رﻓﺘﻢ‪.‬‬ ‫روي ﻣﺒﻞ ﻟﻢ داده ﺑﻮد‪ .‬دود ﺳﻴﮕﺎر ﻧﺎزك‪ ‬ﺳﺒﺰي از ﮔﻮﺷﻪي ﻟﺐﻫﺎش ﺗﻮي ﻫﻮا ﻣﻮج‬ ‫ﻣﻲزد و ﻣﻌﻠﻖ ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ‪ .‬واي! ﺧﻮدش ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻤﺎن زﻧﻲ ﻛﻪ ﻏﺮوب ﻫﻤﻴﻦﺟﺎ دﻳﺪم‪ .‬رﻋﺸﻪي‬

‫‪٤٩‬‬


‫دﺳﺖﻫﺎم‪ ،‬ﻗﻬﻮه را ﻟﺮزاﻧﺪ‪ .‬از ﺗﺮس آنﻛﻪ ﻧﺮﻳﺰد‪ ،‬زود روي ﻣﻴﺰ ﮔﺬاﺷﺘﻢاش‪ .‬ﺳﺮم را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺘﻢ‪.‬‬ ‫ﺷﺐ ﺑﻪ ﺧﻴﺮ!‬ ‫دﺳﺖ راﺳﺖاش روي ﭘﺸﺘﻲ ﻣﺒﻞ ﺑﻮد و ﺗﻦاش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دﻳﮕﺮ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪ .‬ﻻﺑﻲ‪،‬‬ ‫ﻧﻴﻤﻪﺗﺎرﻳﻚ ﻧﻴﻤﻪروﺷﻦ ﺑﻮد‪ .‬ﭘﻴﺮﻫﻦ ﻣﺸﻜﻲ ﺑﻲآﺳﺘﻴﻦ ﺑﻠﻨﺪي ﭘﻮﺷﻴﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ از ﻛﻨﺎر دو ﻃﺮف‪،‬‬ ‫ﭼﺎك ﺑﻠﻨﺪي ﻣﻲﺧﻮرد‪ .‬ﺷﺎﻧﻪﻫﺎي ﺳﻔﻴﺪش از ﻻﺑﻪﻻي ﻣﻮﻫﺎي ﺑﻠﻮ���ﺪش ﭘﻴﺪا ﺑﻮد‪ .‬ﺷﺐ ﺑﻪ ﺧﻴﺮ!‬ ‫ﻗﺒﻞاش ﺳﺮم از ﺧﻮاب ﺑﻪ ﻣﻨﮕﻲ ﻣﻲزد‪ ،‬ﺣﺎﻻ از ﻓﺮط‪ ‬ﺑﻴﺪاري ﻣﻐﺰم ﻛﺎر ﻧﻤﻲﻛﺮد‪.‬‬ ‫ﺑﻔﺮﻣﺎﻳﻴﺪ ﺑﻨﺸﻴﻨﻴﺪ آﻗﺎ‪ .‬در ﭼﻬﺮهي ﺟﻮاناش اﻃﻤﻴﻨﺎﻧﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﺮا ﺧﻠﻊ ﺳﻼح ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺣﺲ‬ ‫ﻛﺮدم ﭼﺎرهاي ﺟﺰ ﭘﻴﺮوي از ﺣﺮفاش ﻧﺪارم‪ .‬ﻧﺰدﻳﻚاش ﻧﺸﺴﺘﻢ‪ .‬ﺻﻮرتاش ﭘ‪‬ﺮ و ﮔﻮﻧﻪﻫﺎش‬ ‫ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬اﺑﺮوﻫﺎ در ﻓﺎﺻﻠﻪي ﺑﻠﻨﺪي ﺑﺎ ﭼﺸﻢﻫﺎ اﻧﮕﺎر ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻪ ﭼﻴﺰي اﺷﺎره ﻣﻲﻛﺮد‪.‬‬ ‫ﺑﻴﻨﻲاش ﺻﺎف و ﻧﻮك آن ﻣ‪‬ﺪ‪‬و‪‬ر و رو ﺑﻪ ﺑﺎﻻ ﺑﻮد‪ .‬ﻟﺐﻫﺎش ﻓﺮﺑﻪ و ﻟﺐ ﺑﺎﻻ در ﻓﺎﺻﻠﻪاي ﻛﻤﺘﺮ‬ ‫ﺑﺎ ﺑﻴﻨﻲ‪ ،‬ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲآﻣﺪ‪ .‬دﻧﺪانﻫﺎ درﺷﺘﻲﺷﺎن را ﺑﺎ ﻓﺮوﺗﻨﻲ ﻧﺸﺎن ﻣﻲدادﻧﺪ‪ .‬ﮔﺮدناش‬ ‫ﻣﺜﻞ ﮔﺮدن اﺳﺐ‪ ،‬ﺗﻦ و ﺳﺮ را ﺑﺎ ﺷﻜﻮه ﺟﻠﻮه ﻣﻲداد‪ .‬و ﺷﺎﻧﻪﻫﺎ ﭘﻬﻦ‪ .‬ﭘﺎﻫﺎ ﻛﺸﻴﺪه‪ ،‬روي ﻫﻢ‬ ‫اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪ .‬ﺗﺮدﻳﺪي زﺑﺎنام را ﺷُﻞ ﻛﺮد‪.‬‬ ‫ﻣﻦ ﻓﺆاد ﻫﺴﺘﻢ‪ .‬دﺳﺖام را ﺑﻪ ﺳﻮﻳﺶ دراز ﻛﺮدم‪ .‬ﻣﻦ ﻫﻢ ژﻧﻮوﻳﻮ ﻫﺴﺘﻢ‪ .‬اﻧﮕﺸﺖﻫﺎي‬ ‫ﻧﺮم و ﻛﺸﻴﺪهاش را ﻻي دﺳﺖ‪ ‬ﻳﺦ و ﺧﺸﻚزدهام ﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬ژﻧﻮوﻳﻮ؟ ﻣﻦ ﭘﺰﺷﻚ زاﻳﻤﺎن ﻫﺴﺘﻢ‬ ‫در ﻣﻮﻧﺘﺮال‪ .‬ﺑﺎ اﻣﺎﻧﻮﺋﻞ آﻣﺪﻳﻢ ﺗﻌﻄﻴﻼت را در ﭘﺎرﻳﺲ ﺑﮕﺬراﻧﻴﻢ‪ .‬ﺷﻤﺎ ﭼﻪ ﻛﺎر ﻣﻲﻛﻨﻴﺪ؟‬ ‫ﺧﻢ ﺷﺪ ﺗﺎ ﺳﻴﮕﺎر را در زﻳﺮﺳﻴﮕﺎري ﺑﺘﻜﺎﻧﺪ‪ .‬ﺑﻮي ﻋﻄﺮي ﻣﻼﻳﻢ زﻳﺮ ﭘ‪‬ﺮّهﻫﺎي ﺑﻴﻨﻲام‬ ‫ﻧﺸﺴﺖ‪ .‬ﺗﻜﻴﻪ داد ﺑﻪ ﻣﺒﻞ‪ .‬ﻣﻦ ﺳﺮ ﻣﺒﻞ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدم‪ .‬ﻣﻦ در ﻣﺪرﺳﻪي ﻋﻠﻮم ﺳﻴﺎﺳﻲ ﻟﻨﺪن‬ ‫درس ﻣﻲدﻫﻢ و در اﻧﺘﺸﺎرات ﻫﻨﺪرﺳﻮن ﻋﻀﻮ ﻫﻴﺄت ﻋﻠﻤﻲ ﻫﺴﺘﻢ‪ .‬ﻻي ﻛﻠﻤﻪﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ از‬ ‫دﻫﻦام ﺑﻴﺮون ﻣﻲآﻣﺪ‪ ،‬ﻫﻮا و ﺳﻜﻮت ﻣﻲﻧﺸﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﺑﺮاي دﻳﺪن دوﺳﺖ دﺧﺘﺮم آﻣﺪهام‪ .‬ﻓﻨﺠﺎن ﻗﻬﻮهاي ﺟﻠﻮش روي ﻣﻴﺰ ﺑﻮد‪ .‬ﺳﺎﻛﺖ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﻋﺠﻠﻪاي ﺑﺮاي ﺣﺮف زدن ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﻣﻦ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺳﻜﻮت ﻛﻨﻢ‪ .‬ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻢ ﺷﻤﺎ را ﻳﻚ‬

‫‪٥٠‬‬


‫ﺟﻮري ﻣﻲﺷﻨﺎﺳﻢ‪ .‬ﺑﺪون اﻳﻦ ﻛﻪ ﺳﺮش را از روﺑﻪ رو ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ‪ ،‬ﭼﺸﻢﻫﺎش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﻦ‬ ‫ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ‪.‬‬ ‫از ﻛﺠﺎ؟ ﻣﺎ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ آﺷﻨﺎﻳﻲ ﻗﺒﻠﻲ ﻧﺪارﻳﻢ‪ .‬آدمﻫﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻗﺒﻞ از آنﻛﻪ ﭼﻴﺰي را‬ ‫ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ‪ ،‬ﻳﻚ ﭼﻴﺰﻫﺎﻳﻲ درﺑﺎره آن ﻣﻲداﻧﻨﺪ‪ .‬وﻗﺘﻲ ﻗﻴﺎﻓﻪﺗﺎن را دﻳﺪم‪ ،‬ﺷﺒﻴﻪ ﻛﺴﻲ ﺑﻮدﻳﺪ ﻛﻪ‬ ‫ﻗﺒﻼً ﻣﻦ او را دﻳﺪهام‪ ،‬اﻣﺎ ﻳﺎدم ﻧﻤﻲآﻳﺪ‪ .‬اﺳﻢ ﻗﻬﺮﻣﺎن داﺳﺘﺎﻧﻲ ﻛﻪ اﻣﺸﺐ ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ ﺧﻮاﻧﺪ ﻫﻢ‬ ‫ژﻧﻮوﻳﻮ ﺑﻮد‪ .‬آرام ﭘ‪‬ﻜﻲ ﺑﻪ ﺳﻴﮕﺎر زد‪.‬‬ ‫ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻫﻤﻴﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻏﺮوب وﻗﺘﻲ وارد ﻫﺘﻞ ﺷﺪﻳﻢ‪ ،‬ﺑﻪ ﻣﻦ ﺧﻴﺮه ﺷﺪه ﺑﻮدﻳﺪ؟ ﺣﺲ‬ ‫ﻛﺮدم در رﺳﺘﻮران ﻫﻢ ﺣﻮاسﺗﺎن ﭘﻲ ﻣﻦ اﺳﺖ‪ .‬ﻧﺎراﺣﺖ ﻣﻲﺷﺪﻳﺪ از اﻳﻦﻛﻪ ﻧﮕﺎهﺗﺎن ﻣﻲﻛﺮدم؟‬ ‫ﺑﺮﮔﺸﺖ ﻧﮕﺎهام ﻛﺮد‪ .‬اﺻﻼً‪ .‬ﻧﮕﺎهﺗﺎن‪ ،‬ﻣﺎل ﻳﻚ آدم آﺑﺴﺘﻦ ﺑﻮد‪ .‬ﻣﮕﺮ ﻣﺮدﻫﺎ ﻫﻢ آﺑﺴﺘﻦ‬ ‫ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ؟ ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮدم ﻣﺮدﻫﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮﺟﻮدات رﻗﺖاﻧﮕﻴﺰي ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ ،‬ﭼﻮن ﺳﺘﺮوناﻧﺪ‪ .‬ﭼﻘﺪر‬ ‫دﺧﺘﺮ زﻫﺮا را دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ‪.‬‬ ‫ﭼﻘﺪر دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ زﻫﺮا را ﻧﮕﺎه ﻛﻨﻢ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺷﻜﻤﻲ ﺑﺮآﻣﺪه‪ ،‬آرام آرام ﻗﺪم ﺑﺮﻣﻲدارد‪.‬‬ ‫ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮدم زنﻫﺎي ﺣﺎﻣﻠﻪ اﻧﺴﺎنﻫﺎﻳﻲ ﻣﻀﺎﻋﻒاﻧﺪ‪ .‬دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ ﺣﺲ ﻳﻚ زن ﺣﺎﻣﻠﻪ را‬ ‫درك ﻛﻨﻢ‪ .‬ﭼﻴﺰي زﻧﺪه در درونام و‪‬ول ﺑﺨﻮرد‪ ،‬ﺻﺪاي ﻗﻠﺐ ﻣﺮا ﺑﺸﻨﻮد‪ .‬ﺑﺎ ﻗﻠﺐام ﺑﺎ او ﺣﺮف‬ ‫ﺑﺰﻧﻢ؛ ﺑﺎ دروﻧﻲﺗﺮﻳﻦ وﺳﻴﻠﻪاي ﻛﻪ دارم‪ .‬وﻗﺘﻲ ﺷﻨﻴﺪم ﻳﻚ ﺑﺎر در دوران ﺣﺎﻣﻠﻪﮔﻲ از ﺷﻮﻫﺮش‬ ‫ﻛﺘﻚ ﺧﻮرده‪ ،‬رگﻫﺎم ﺳﻴﻢ ﺑﺮق ﺷﺪ و ﺑﻪ ﺗﻤﺎم ﺑﺪنام ﺷﻌﻠﻪ ﭘﺎﺷﻴﺪ‪ .‬زﻫﺮا ﻋﻜﺲ ﻳﻚ زن ﻟﺨﺖ‬ ‫را ﻣﻲﻛﺸﺪ‪ .‬ﺗﻮي اﺗﺎق ﺧﻮاباش ﻣﻲﮔﺬارد‪ .‬روياش ﻣﻼﻓﻪاي ﻣﻲاﻧﺪازد‪ .‬ﺑﻌﺪ از ﻣﺪﺗﻲ اﺣﻤﺪ آن‬ ‫را ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ‪ .‬اول از ﺗﺮس ﻳﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﻴﺖ ﻓﺮﻳﺎد ﻣﻲﻛﺸﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﭼﺎﻗﻮي آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ را ﺑﺮﻣﻲدارد و و‬ ‫ﺑﺪن ﻟﺨﺖ زن را ﭘﺎره ﭘﺎره ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﭼﺎرﭼﻮب ﺑﻮم را ﺑﺎ دﺳﺖﻫﺎش ﻣﻲﺷﻜﻨﺪ‪ .‬ﻣﻲاﻧﺪازد زﻳﺮ ﭘﺎش‬ ‫و آن را ﺧُﺮد ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬زﻫﺮا داﻧﺸﮕﺎه ﺑﻮده‪.‬‬ ‫از اول ﻫﻢ ﻣﻮاﻓﻖ ﻧﺒﻮده زﻫﺮا ﻧﻘﺎﺷﻲ ﺑﺨﻮاﻧﺪ‪ .‬دوﺳﺘﺎناش ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﭽﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎنﻫﺎ‬ ‫ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻫﻨﺮ ﻣﺴﻠّﺢ ﺷﻮﻧﺪ ﺗﺎ اﺳﻼم و اﻧﻘﻼب را ﺑﺎ زﺑﺎن ﻫﻨﺮ ﺑﻪ ﺟﻬﺎن ﻣﻌﺮﻓﻲ ﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﺧﻮدش‬ ‫رﻳﺎﺿﻲ ﺧﻮاﻧﺪه ﺑﻮد‪ .‬اﻣﺎ ﻣﺪركاش در ﺳﭙﺎه ﺧﻴﻠﻲ ﺑﻪ دردش ﻧﻤﻲﺧﻮرد‪ .‬از ﺗﺤﺼﻴﻞاش ﭘﺸﻴﻤﺎن‬

‫‪٥١‬‬


‫ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل‪ ،‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺪركاش ﺑﻮد ﻛﻪ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه ﮔﺮداﻧﺶ ﻛﺮده ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﻪ او آﻗﺎي‬ ‫ﻣﻬﻨﺪس ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ‪ .‬زﻫﺮا ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﻋﻜﺲ اﻳﻦ و آن را ﻛﺸﻴﺪن ﻛﻪ ﻫﻨﺮ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻧﻘﺎﺷﻲ ﺑﺎ‬ ‫ﻋﻜﺎﺳﻲ ﻓﺮق ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﺗﺎ وارد ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻲﺷﻮد‪ ،‬ﻳﻚ ﺳﻴﻠﻲ ﺑﻪ اﺳﺘﻘﺒﺎلاش ﻣﻲآﻳﺪ و ﺻﻮرتاش را‬ ‫ﺳﺮخ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪.‬‬ ‫اﻳﻦ ﺑﻮد ﻫﻨﺮ؟ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻲ ﺑﺮوي داﻧﺸﮕﺎه‪ ،‬ﻧﻘﺎﺷﻲ ﺑﺨﻮاﻧﻲ ﻛﻪ ﺧﺎﻧﻪ را ﭘ‪‬ﺮ ﻛﻨﻲ از ﻋﻜﺲ‬ ‫ﺟﻨﺪهﻫﺎ؟ زﻫﺮا دﺳﺖاش را روي ﺻﻮرتاش ﻣﻲﻣﺎﻟﺪ‪ .‬دﺳﺖام را روي ﺻﻮرتام ﻣﺎﻟﻴﺪم‪ .‬ﺷﻤﺎ‬ ‫ﻫﻤﻴﺸﻪ اﻳﻦ ﻗﺪر ﻣﻀﻄﺮباﻳﺪ؟ ﻣﻦ ﺳﺎلﻫﺎ در ﭘﺎرﻳﺲ زﻧﺪﮔﻲ ﻛﺮدهام‪ .‬اﻣﺎ اﻳﻦ ﺳﻔﺮ ﺧﻴﻠﻲ‬ ‫ﻋﺠﻴﺐ اﺳﺖ‪ .‬ﺷﻤﺎ ﺣﻖ دارﻳﺪ‪ .‬آﺑﺴﺘﻦ ﻫﺴﺘﻴﺪ‪ .‬ﺗﺎ ﻧﺰاﻳﻴﺪ ﺣﺎلﺗﺎن ﺧﻮب ﻧﻤﻲﺷﻮد‪ .‬وﻗﺘﻲ ﻧﮕﺎه‬ ‫ﻣﻲﻛﺮدﻳﺪ ﭼﺸﻢﻫﺎﺗﺎن ﻣﺜﻞ زنﻫﺎي ﭘﺎ ﺑﻪ ﻣﺎه ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﻛﻼﻓﻪ ﺷﺪه ﺑﻮدم‪ .‬ﭼﻪ ﻣﻲﮔﻔﺖ ژﻧﻮوﻳﻮ؟ درد دارﻳﺪ؟ ﺑﻲﺣﻮﺻﻠﻪ ﻧﮕﺎهاش ﻛﺮدم‪ .‬درد ﻛﻪ‬ ‫دارم‪ .‬ﺣﺎﻻ از آﺑﺴﺘﻨﻲ اﺳﺖ ﺑﻪ ﻗﻮل ﺷﻤﺎ ﻳﺎ ﻫﺮ ﭼﻴﺰ دﻳﮕﺮ‪ ،‬وﻟﻲ ﻣﻲداﻧﻢ ﻛﻪ درد دارم‪ .‬ﺑﮕﻮﻳﻴﺪ‬ ‫ﭼﻪ ﺟﻮر دردي؟ از ﻛﻲ ﺷﺮوع ﺷﺪه؟ از ﻛﻲ ﺷﺮوع ﺷﺪ؟ از ﺧﻴﻠﻲ وﻗﺖ ﭘﻴﺶ‪ .‬ﺧﻴﻠﻲ ﺳﺎل ﭘﻴﺶ‪.‬‬ ‫ﺷﺎﻳﺪ وﻗﺘﻲ ﭼﻬﺎرده ﺳﺎلام ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺻﺒﺢﻫﺎ ﻣﻲرﻓﺘﻢ ﺳﺮ درس‪ .‬ﻓﻘﻪ و اﺻﻮل ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪم‪ .‬ﺑﻌﺪ از ﻇﻬﺮ ﺑﻪ آن ﻃﺮف ﺣﺎلام‬ ‫دﻳﮕﺮ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﺗﻮي ﻛﺘﺎبﺧﺎﻧﻪي ﻣﺮﻋﺸﻲ ﻧﺠﻔﻲ ﺻﺪ ﺳﺎل ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ ﻣﺎرﻛﺰ را ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪم‪ .‬ﻧﺼﻒ‬ ‫ﭼﺮاغﻫﺎ را ﻛﻪ ﺧﺎﻣﻮش ﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﻛﺘﺎب ﻟﻤﻌﻪ را ﺑﺴﺘﻢ‪ .‬در ﻋﻴﻦ آنﻛﻪ ﻣﻮاﻇﺐ ﺑﻮدم ﺻﺪ ﺳﺎل‬ ‫ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ از ﻻي آن ﻧﻴﻔﺘﺪ‪ ،‬دادماش ﺑﻪ اﺳﺪاﷲ‪ .‬ﺑﺎر اوﻟﻲ ﻧﺒﻮد ﻛﻪ در ﻓﺎﺻﻠﻪي ﻛﺘﺎبﺧﺎﻧﻪ و ﺧﺎﻧﻪ‪،‬‬ ‫ﻧﺰدﻳﻚ ﺑﻮد زﻳﺮ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﺑﺮوم‪ .‬ﻣﻲﺗﺮﺳﻴﺪم‪ .‬از آن ﺷﺒﺢﻫﺎي ﻣﺮدهاي ﻣﻲﺗﺮﺳﻴﺪم ﻛﻪ ﺷﺒﻴﻪ ر‪‬ﻣﺎن‬ ‫ﭘِﺪرو ﭘﺎراﻣﻮ اﻃﺮافام ﻣﻲﻟﻮﻟﻴﺪﻧﺪ‪ .‬از اﻳﻦ ﻫﺰارﺗﻮﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﻲﻫﻮده در آن ﮔﺮﻓﺘﺎر ﺑﻮدم‪ ،‬از اﻳﻦﻛﻪ‬ ‫ﻳﻚ روز از ﺧﻮاب ﺑﻴﺪار ﺷﻮم و ﺑﺒﻴﻨﻢ ﺳﻮﺳﻚ ﺷﺪهام‪ ،‬از اﻳﻦﻛﻪ اﮔﺮ ﻣﺎدرم ﻣ‪‬ﺮد و ﻧﺨﻮاﻫﻢ ﺗﻮي‬ ‫ﺗﺸﻴﻴﻊ ﺟﻨﺎزهاش ﻏﻤﮕﻴﻦ ﺑﺎﺷﻢ‪ ،‬از اﻳﻦﻛﻪ ﻣﺒﺎدا در اﻧﺘﻈﺎر ﭼﻴﺰي ﻫﺴﺘﻢ ﻛﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻪ وﻗﻮع‬ ‫ﻧﻤﻲﭘﻴﻮﻧﺪد ﻳﺎ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﻲآﻳﺪ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺑﺮاﻳﻢ ﺟﺴﻤﻴﺖ ﭘﻴﺪا ﻛﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﺟﻬﺎن را ﻣﺎﻳﻌﻲ‬ ‫داغ زﻳﺮ ﭘﻮﺳﺖام ﺣﺲ ﻣﻲﻛﺮدم‪ .‬ﺗﺮس در ﻛﺎﻟﺒﺪي ﻓﺮورﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻛﻨﺎر ﻣﻦ‪ ،‬دﻧﺒﺎل ﻣﻦ‪،‬‬

‫‪٥٢‬‬


‫ﺑﺎﻻﺳﺮ ﻣﻦ و زﻳﺮ ﭘﺎي ﻣﻦ ﺣﻀﻮر داﺷﺖ‪ .‬ﺳﺘﺎرهﻫﺎ روي آﺳﻤﺎن‪ ،‬دورﺑﻴﻦﻫﺎﻳﻲ ﻣﺨﻔﻲ ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ‬ ‫زاغ ﺳﻴﺎهام را ﭼﻮب ﻣﻲزدﻧﺪ‪ .‬ﻧﻮر ﻧﻤﻲدادﻧﺪ‪ .‬دﻟﻬﺮه ﻣﻲﭘﺎﺷﻴﺪﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺷﺐ ﻛﻪ ﺧﺎﻧﻪ رﺳﻴﺪم‪ ،‬ﺑﻪ اﺗﺎق ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ رﻓﺘﻢ و در را ﺑﺴﺘﻢ و ﺑﺎز ﺧﻮاﻧﺪم‪ .‬ﺣﺮوف ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎ‬ ‫ﺟﻮﻫﺮ اﺷﻴﺎء را ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻲداد‪ .‬ﻣﻴﺎن اﻳﻦ ﻛﻠﻤﻪﻫﺎ و اﺷﻴﺎي اﻃﺮافام ﻓﺎﺻﻠﻪ‪ ،‬ﻧﺰدﻳﻚ ﺑﻮد‪ .‬وﻗﺘﻲ‬ ‫ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪم آرام ﻣﻲﮔﺮﻓﺘﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﭘﻮﺳﺖام ﻣﻲﺷﻜﺎﻓﺖ وﻗﺘﻲ ﻛﻠﻤﺎت ﺑﻪ روح اﺷﻴﺎء ﻧﻔﻮذ ﻣﻲﻛﺮد‪.‬‬ ‫ﺟﻬﺎن را ﺗﺮﺳﻨﺎك ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺑﻪ ﻣﺮزي ﺗﺤﻤﻞﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ﻣﻲرﺳﺎﻧﺪ‪ .‬ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪم‪ .‬آرام ﻣﻲﺷﺪم و‬ ‫ﻣﺸﻮش ﻣﻲﺷﺪم و در ﻣﻴﺎن اﻳﻦ آراﻣﺶ و ﺗﺸﻮﻳﺶ‪ ،‬روحام در آب و آﺗﺶ ﻛﮋ و ﻣﮋ ﻣﻲﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﻴﺴﺖ و ﻳﻜﻢ ﺗﻴﺮﻣﺎه ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﻧﺰدﻳﻚ ﺻﺒﺢ وﺣﺸﺖزده از ﺧﻮاب ﺑﻴﺪار ﺷﺪم‪ .‬اﻧﮕﺎر از ﻳﻚ ﺗﻮﻓﺎن ﺑﺮﻣﻲﮔﺸﺘﻢ‪ .‬ﻣﻮﻫﺎم‬ ‫ﺧﺰهي ﻟﺠﻦﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻋﺮق ﻣﺜﻞ ﮔﺪازهﻫﺎي آﻫﻦ‪ ،‬ﺑﺪنام را ﻣﻲاﻓﺮوﺧﺖ‪ .‬ﺑﻲدرﻧﮓ ﭘﺮﻳﺪم‬ ‫ﺗﻮي ﺣﻴﺎط‪ .‬ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮر ﻣﻲﭼﺮﺧﻴﺪم و دور ﺑﺎﻏﭽﻪ ﻣﻲﮔﺸﺘﻢ ﻛﻪ ﭘﺪرم را دﻳﺪم‪ .‬ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻢ‬ ‫آﻣﺪه ﺑﻮد وﺿﻮ ﺑﮕﻴﺮد و ﻧﻤﺎز ﺑﺨﻮاﻧﺪ‪ .‬ﺗﺎ ﻣﺮا دﻳﺪ ﮔﻮﺷﻪي راﺳﺖ دﻫﺎناش ﻛﺞ ﺷﺪ‪ .‬زﻳﺮ ﻧﻮر‬ ‫ﻣﻬﺘﺎﺑﻲِ ﺣﻴﺎط اﻳﺴﺘﺎد‪ .‬ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻫﻲ آﻓﺘﺎبﺧﻮرده و ﺻﺪاﻳﻲ ﮔﺮﻓﺘﻪ‪ ،‬آﻣﺮاﻧﻪ‪ ،‬ﮔﻔﺖ ﻣﺤﺘﻠﻢ ﺷﺪهاي؟‬ ‫ﻣﺤﺘﻠﻢ ﺷﺪهام؟ ﻓﻮري ﻧﮕﺎه اﻧﺪاﺧﺘﻢ ﺑﻪ ﺷﻠﻮارم‪ .‬ﻳﻚ داﻳﺮهي ﺑﺰرگ وﺳﻂ‪ ‬ﺷﻠﻮارم ﺧﻴﺲ‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬ﻓﻜﺮ ﻛﺮدم دارم ﻛﺎﺑﻮس ﻣﻲﺑﻴﻨﻢ‪ .‬ﺳﺮِ ﺟﺎم اﻳﺴﺘﺎدم‪ ،‬ﺑﻞﻛﻪ از ﺧﻮاب ﺑﭙﺮم‪ .‬اﻣﺎ ﺧﻮاب ﻧﺒﻮدم‪.‬‬ ‫ﻫﻴﭻ ﻣﻮﻗﻊ اﻳﻦﻗﺪر ﺑﻴﺪار ﻧﺒﻮدم‪ .‬ﭘﺪرم ﻛﻪ ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﻣﻦ درس اﺣﺘﻼم‪ ،‬ﻏﺴﻞ و اﻳﻦ ﺟﻮر ﭼﻴﺰﻫﺎ‬ ‫را ﺑﺎرﻫﺎ در ﻣﺪرﺳﻪي ﻋﻠﻤﻴﻪ ﺧﻮاﻧﺪهام‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﮔﻔﺖ ﺑﺮو ﻏﺴﻞ ﻛﻦ و ﻧﻤﺎزت را ﺑﺨﻮان‪ .‬وﻟﻲ ﻣﻦ‬ ‫دوﺳﺖ ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﺑﺮوم ﻏﺴﻞ ﻛﻨﻢ و ﻧﻤﺎز ﺑﺨﻮاﻧﻢ‪ .‬ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺘﻢ زﻳﺮ ﻫﻴﭻ ﺳﻘﻔﻲ ﺑﺮوم‪ .‬دوﺳﺖ‬ ‫داﺷﺘﻢ ﺑﻨﺸﻴﻨﻢ روي ﭘﻠﻪي ﺣﻴﺎط‪ ،‬آﺳﻤﺎن را ﻧﮕﺎه ﻛﻨﻢ؛ ﺻﺒﺢ را ﺑﺒﻴﻨﻢ؛ دﻣﻴﺪنِ ﺧﻮرﺷﻴﺪ را روي‬ ‫ﺗﻦِ ﻛﺎجﻫﺎي ﺑﻠﻨﺪ ﺧﺎﻧﻪي ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﺑﺎ ﻛﻼغﻫﺎي ﭘ‪‬ﺮ ﺷﺮّ و ﺷﻮرش ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻛﻨﻢ‪ .‬ﭘﺪرم ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ‬ ‫ﻣﺮا از ﻫﻤﻪي اﻳﻦﻫﺎ ﭘﻨﻬﺎن ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ اﺣﺘﻼم ﻣﺮا از ﻫﻤﻪي ﻛﺎجﻫﺎ و ﻛﻼغﻫﺎ ﺑﭙﻮﺷﺎﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ‬ ‫آنﻫﺎ واﻧﻤﻮد ﻛﻨﺪ اﻣﺸﺐ ﻫﻴﭻ اﺗﻔﺎﻗﻲ ﻧﻴﻔﺘﺎده؛ ﺷﺒﻲ اﺳﺖ ﻣﺜﻞ ﺷﺐﻫﺎي دﻳﮕﺮ‪ .‬اﻣﺎ اﻳﻦ ﺷﺒﻲ‬ ‫ﻧﺒﻮد ﻣﺜﻞ ﺷﺐﻫﺎي دﻳﮕﺮ‪ .‬ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﻓﺮق داﺷﺖ‪.‬‬

‫‪٥٣‬‬


‫ﻣﻦ آن ﺷﺐ ﺑﺎﻟﻎ ﺷﺪم‪ .‬ﻛﻨﺎر ﺳﻔﺮهي ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﻧﺸﺴﺘﻢ‪ .‬ﻣﺎدرم ﻣﺜﻞ اﻳﻦﻛﻪ ﺑﻮ ﺑﺮده ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ ﺷﺪم‪ .‬ﭼﺸﻢام ﺑﻪ ﺳﻔﺮه دوﺧﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺳﻔﺮه از ﺑﺲ ﺷﺴﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﮔﻞﻫﺎش ﻃﺮاوﺗﻲ‬ ‫ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﺗﻮ ﻛﻪ ﮔﻞ و ﺑﻮﺗﻪ ﻧﻤﻲﻛﺸﻴﺪي؟ زﻫﺮا ﺧﻨﺪﻳﺪ‪ .‬ﻫﺎن؟ اﻳﻦ را ﻣﻲﮔﻮﻳﻲ؟ ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪم��� ‫ﺑﻜﺸﻢ‪ .‬در آﺗُﻠﻴﻪي داﻧﺸﮕﺎه‪ ،‬داﺷﺘﻢ روي ﺗﺎﺑﻠﻮي ﺧﻮدم ﻛﺎر ﻣﻲﻛﺮدم ﻛﻪ ﻳﻜﻲ از ﻫﻢﻛﻼﺳﻲﻫﺎم‬ ‫آﻣﺪ ﻛﻨﺎرم‪ .‬زود ﺑﺴﺎطات را ﺟﻤﻊ ﻛﻦ‪ .‬از ﺣﺮاﺳﺖ داﻧﺸﮕﺎه دارﻧﺪ ﻣﻲآﻳﻨﺪ اﻳﻦ ﺟﺎ ﺑﺮاي ﺑﺎزدﻳﺪ‪.‬‬ ‫زﻫﺮا وﻗﺘﻲ ﺣﺮف ﻣﻲزد‪ ،‬ﻫﻤﻪي ﻣﻦ در ﭼﺸﻢﻫﺎش ﻗﺪ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪ .‬ﺻﻮرتاش ﺑﺎز ﻣﻲﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﺗﺎﺑﻠﻮﻳﻲ ﻛﻪ از ﺗﺮس ﺣﺮاﺳﺖ زﻳﺮ ﻳﻚ ﺑﻮم ﺳﻔﻴﺪ ﻣﺨﻔﻲ ﻛﺮد‪ ،‬ﻧﮕﺮاﻧﻲ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﻣﺴﺄﻟﻪي اﺻﻠﻲ‪،‬‬ ‫ودﻛﺎﻳﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺗﻮي ﺑﻄﺮي ﭘﻼﺳﺘﻴﻜﻲ آبﻟﻴﻤﻮ ﻣﻲرﻳﺨﺖ و روزﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻛﺎر آﺗُﻠﻴﻪ داﺷﺖ‪،‬‬ ‫ﻫﻤﺮاهاش ﻣﻲﺑﺮد داﻧﺸﮕﺎه‪ .‬در ﺧﺎﻧﻪ ﻫﻴﭻ وﻗﺖ ﻣﺸﺮوب ﻧﻤﻲﺧﻮرد‪ .‬ﻃﻲ ﻣﺪﺗﻲ ﻛﻪ ﻣﺮدﻫﺎي‬ ‫ﺣﺮاﺳﺖ ﺑﺎ ﻣﻴﻬﻤﺎنﻫﺎﺷﺎن ﺳﺎﻟﻦ را ﺗﻜﻪ ﺗﻜﻪ ﮔﺰ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﺳﺮش ﺧﻮش ﺑﻮده‪ .‬ﻓﻘﻂ اﻳﻦ ﻗﺪر‬ ‫ﺣﻮاس ﺑﺮاياش ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﻪ ﺟﺎي ﺗﺎﺑﻠﻮي ﺧﻮدش‪ ،‬ﺷﺮوع ﻛﻨﺪ ﺑﻪ ﻛﺸﻴﺪن ﻋﻜﺲ‬ ‫ﻣﻨﻈﺮهاي ﺑﺎ ﮔﻞﻫﺎي درﺷﺖ‪ .‬ﺷﺎديِ ﻧﻘﻞ اﻳﻦ ﻣﺎﺟﺮا‪ ،‬اﺛﺮ ﻣﻌﺠﻮﻧﻲ را ﻛﻪ در ﺧﻮﻧﺶ ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﻴﺸﺘﺮ‬ ‫ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺧﻨﺪهﻫﺎش ﺗﺒﺨﻴﺮ ﻫﻤﺎن ﻣﻌﺠﻮن ﺑﻮد‪.‬‬ ‫زﻫﺮا! ﻫﻤﻴﺸﻪ آدم ﺷﺎﻧﺲ ﻧﻤﻲآورد‪ .‬آﺧﺮ ﻛﺎر دﺳﺖ ﺧﻮدت ﻣﻲدﻫﻲ‪ .‬ﭼﺮا ﺑﻴﺨﻮدي ﺧﻄﺮ‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﻲ؟ ﺳﺮِ ﺳﻨﮕﻴﻦاش را اﻧﺪاﺧﺖ روي ﺳﻴﻨﻪام‪ .‬زﺑﺎناش از ﺗﻪﻧﺸﻴﻦ ﺷﺪنِ ﻣﺴﺘﻲ ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻢ ﺑﺪون ﺧﻄﺮ ﻛﺮدن‪ ،‬ﻧﻘﺎﺷﻲ ﺑﻜﺸﻢ‪ .‬ﺑﺎ ﺣﺲ ﺧﻄﺮ‪ ،‬ﺳﺮاﻧﮕﺸﺖﻫﺎم اوج ﻣﻲﮔﻴﺮﻧﺪ‪ .‬از‬ ‫ﮔﺬﺷﺘﻪ و ﺣﺎل ﻛﻨﺪه ﻣﻲﺷﻮم‪ .‬ﺧﻄﺮﺟﻮﻳﻲ‪ ،‬دﺷﻤﻦ ﺣﺎﻓﻈﻪ اﺳﺖ‪ .‬راﺳﺘﻲ ﺳﺎﻋﺖ ﭼﻨﺪ اﺳﺖ؟ دو‬ ‫و ﻧﻴﻢ‪ .‬دوﺳﺖﺗﺎن ﺧﻮاﺑﻴﺪه؟ ﺑﻠﻪ‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ ﻧﻤﻲداﻧﻢ ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ ﭼﺮا آنﻗﺪر ﻋﻤﻴﻖ ﺧﻮاباش ﺑﺮده‪.‬‬ ‫ﻫﻤﻴﺸﻪ اﻳﻦﺟﻮر ﻣﻮاﻗﻊ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪار ﻣﻲﻣﺎﻧﺪﻳﻢ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺑﻴﺪار ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﺷﻤﺎ از ﺣﺮفﻫﺎي ﻣﻦ ﭼﻴﺰي ﺳﺮ درﻣﻲآورﻳﺪ؟ ﭼﺮا ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺳﺮ درﺑﻴﺎورم؟ ﻣﻦ ﻫﻢ ﺻﺪ ﺳﺎل‬ ‫ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ ﻣﺎرﻛﺰ را ﺧﻮاﻧﺪهام‪ .‬ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻢ اﻳﻦ ﻛﺘﺎب ﻣﻲﺷﺪ ﺧﻴﻠﻲ ﺟﺎﻫﺎي دﻳﮕﺮ ﻫﻢ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ ﺑﭙﺮﺳﺪ اﻫﻞ ﻛﺠﺎﻳﻲ و اﻳﻦ آدمﻫﺎ و ﻣﻜﺎنﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ از آن ﺣﺮف ﻣﻲزﻧﻲ‬ ‫ﻛﺠﺎياﻧﺪ‪ .‬ﺑﺮاش ﻣﻬﻢ ﺑﻮد؟ اﺻﻼً ﭼﺮا ﺑﺎﻳﺪ اﻳﻦ ﺣﺮفﻫﺎ را ﺑﺮاي ژﻧﻮوﻳﻮ ﻣﻲزدم؟‬

‫‪٥٤‬‬


‫ﻣﻦ ﻋﺎدت ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﺳﻴﻨﻪ ﭼﺎك ﻛﻨﻢ و ﻣﺮدهﻫﺎش را ﺑﻴﺮون ﺑﺮﻳﺰم‪ .‬ﺳﺮآﺳﻴﻤﻪ از ﺟﺎم‬ ‫ﭘﺎﺷﺪم‪ .‬ﺑﺒﺨﺸﻴﺪ‪ .‬ﻣﻲﺗﺮﺳﻢ ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﺑﻴﺪار ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﻣﺮا در اﺗﺎق ﻧﺒﻴﻨﺪ ﻧﮕﺮان‬ ‫ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﻧﮕﺎه ﺧﻮﻧﺴﺮدي ﺑﻪ ﻣﻴﺰ اﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬ﻗﻬﻮهﺗﺎن را ﻧﺨﻮردﻳﺪ‪ .‬از رودرﺑﺎﻳﺴﺘﻲ روي ﻟﺒﻪ ﻣﺒﻞ‬ ‫ﻧﺸﺴﺘﻢ و ﻳﻚ ﻫﻮرت ﻗﻬﻮه را ﺑﺎﻻ دادم‪ .‬ﺗﻠﺦِ ﺗﻠﺦ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺗﻮ ﭼﻪﺟﻮر ﭼﺎيات را ﺑﻲﺷﻜﺮ ﻣﻲﺧﻮري؟ زﻫﺮا ﺑﺎ ﻫﻤﺎن ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪﮔﻲ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‬ ‫ﻛﻨﺎر دﻳﻮار و ﺑ‪‬ﺮام ﺣﺮف ﻣﻲزد‪ .‬ﻣﻲداﻧﻲ! ﺗﺎﺑﻠﻮِ آﺧﺮي را ﻛﻪ ﻛﺸﻴﺪم‪ ،‬اﺳﺘﺎدم ﮔﻔﺖ داري ﻛﺎر‪‬ت را‬ ‫روي اﺑﻌﺎد ﻛﻮﭼﻚ ﺧﻔﻪ ﻣﻲﻛﻨﻲ‪ .‬ﺧﻮب راﺳﺖ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ .‬ﭼﺮا روي ﺑﻮم ﺑﺰرگﺗﺮ ﻛﺎر ﻧﻤﻲﻛﻨﻲ؟‬ ‫ﺑﻮم ﺑﺰرگ ﭼﺸﻢ را ﺗﻨﺒﻞ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﺑﻮمِ ﻛﻮﭼﻚ ﻫﻤﺎن زﻧﺪﮔﻲ اﺳﺖ‪ .‬ﻣﮕﺮ ﻣﺎ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ را ﺑﻪ دﻗﺖ‬ ‫و اﻧﺪازهاي ﻛﻪ ﻫﺴﺖ ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﻢ؟‬ ‫وﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﻣﺎدرم ﮔﻔﺘﻢ اﺣﻤﺪ آدم ﻣﻲﻛﺸﺪ‪ ،‬ﻣﻦ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻢ ﺑﺎ ﻳﻚ آدمﻛُﺶ زﻧﺪﮔﻲ ﻛﻨﻢ‪،‬‬ ‫ﺳﺮم داد ﻛﺸﻴﺪ ﻛﻪ اﮔﺮ ﻣﻲﻛﺸﺪ‪ ،‬دﺷﻤﻨﺎن اﺳﻼم را ﻣﻲﻛﺸﺪ‪ .‬آﺧﺮ ﻣﺎدر‪ ،‬دﺷﻤﻨﺎن اﺳﻼم ﻫﻢ‬ ‫آدماﻧﺪ‪ .‬آنﻫﺎ ﻫﻢ ﻣﺎدراﻧﻲ دارﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﺮاﻳﺸﺎن ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﺧﺪا ﻣﺮگام ﺑﺪﻫﺪ! ﺗﻮ ﻛﻪ زدهاي‬ ‫زﻳﺮ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ‪ .‬ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻧﻤﻲﻛﺸﻲ؟ ﺗﻮي دادﮔﺎه ﻗﺎﺿﻲ ﮔﻔﺖ ﺧﺎﻧﻢ! ﺷﻤﺎ ﺑﻬﺘﺮ اﺳﺖ ﺑﺮﮔﺮدﻳﺪ ﺳﺮ‬ ‫ﺧﺎﻧﻪ و زﻧﺪﮔﻲﺗﺎن‪ .‬دﺳﺖ از وﺳﺎوس ﺷﻴﻄﺎﻧﻲ ﺑﺮدارﻳﺪ‪ .‬ﺷﻤﺎ ﺑﭽﻪ دارﻳﺪ‪ .‬ﻓﻜﺮ آﻳﻨﺪهي او ﺑﺎﺷﻴﺪ‪.‬‬ ‫ﺧﻮب ﻧﻴﺴﺖ ﺑﭽﻪي ﺷﻤﺎ ﺑﺰرگ ﻛﻪ ﺷﺪ از ﺑ‪‬ﺮدنِ اﺳﻢِ ﻣﺎدر ﻋﺎرش ﺑﻴﺎﻳﺪ‪ .‬اﺣﻤﺪ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺒﻮد‬ ‫ﻃﻼق ﺑﺪﻫﺪ‪ .‬ﻳﻚ روز ﻛﻪ ﻧﺒﻮدم‪ ،‬ﻫﻤﻪ رﻧﮓﻫﺎ و ﺑﻮمﻫﺎ را از ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻴﺮون ﺑﺮده ﺑﻮد‪ ،‬ﻧﻤﻲداﻧﻢ‬ ‫ﻛﺠﺎ‪ .‬اﺣﻤﺪ! اﮔﺮ ﺗﺎﺑﻠﻮﻫﺎ را ﺑﺮﻧﮕﺮداﻧﻲ‪ ،‬اﮔﺮ ﻧﮕﺬاري ﻧﻘﺎﺷﻲ ﺑﻜﺸﻢ‪ ،‬ﻳﻚ روز ﻫﻢ اﻳﻦ ﺟﺎ‬ ‫ﻧﻤﻲﻣﺎﻧﻢ‪ .‬ﺑﭽﻪ را ﺑﺮﻣﻲدارم و ﻣﻲروم‪.‬‬ ‫ﻛﺠﺎ ﻣﻲروي ﺑﺪﺑﺨﺖ؟ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺎدرت؟ ﺑﺎ آن ﺧﺎﻧﻮاده ﻛﻪ ﺳﺮ ﻳﻚ ﻗﺮاﻧﻲ ارث‪ ‬ﭘﺪرت‬ ‫ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ را ﺗﻜﻪ و ﭘﺎره ﻛﻨﻨﺪ؟ ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻲ ﺧﻮاﻫﺮ ﺑﻴﻮه را ﺗﺤﻤﻞ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ؟‬ ‫ﺧﺎﻧﻮادهي ﻣﻦ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ ،‬ﺳﮓﺷﺎن ﺷَﺮَف دارد ﺑﻪ ﺗﻮ ﻛﻪ دوﺳﺖﻫﺎت را ﮔﺬاﺷﺘﻲ ﺳﻴﻨﻪي‬ ‫دﻳﻮار‪ ،‬ﺗﻮي ﭼﺸﻢﻫﺎﺷﺎن ﻧﮕﺎه ﻛﺮدي و ﮔﻠﻮﻟﻪ را ﺗﻮي ﻣﻐﺰﺷﺎن ﺧﺎﻟﻲ ﻛﺮدي‪ .‬ﺗﻮي ﭼﺸﻢﻫﺎم‬ ‫ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪ .‬ﭘﺮتام ﻛﺮد ﺳﻴﻨﻪي دﻳﻮار‪ .‬اﮔﺮ ﭘﺎت را از اﻳﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻴﺮون ﺑﮕﺬاري ﻳﻚ ﮔﻠﻮﻟﻪ ﻫﻢ‬ ‫ﺣﺮام ﺗﻮ ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ .‬ﺑﻬﺘﺮ از اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺗﻮي اﻳﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻤﺎﻧﻢ و ﻫﺮ ﺷﺐ دﺳﺖﻫﺎي ﻣﺮﺗﻌﺶ ﺗﻮ‬

‫‪٥٥‬‬


‫را ﺑﺒﻴﻨﻢ ﻛﻪ ﺧﻮدت ﺟﺮأت ﻧﺪاري ﻧﮕﺎهﺷﺎن ﻛﻨﻲ‪ .‬ﺑﻬﺘﺮ از اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻧﻘﺎﺷﻲﻫﺎم آوارهي‬ ‫ﺧﺎﻛﺮوﺑﻪﻫﺎ ﺷﻮﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﺒﻴﻦ! ﻣﻦ اﮔﺮ ﻛﺴﻲ را ﻛﺸﺘﻢ روي وﻇﻴﻔﻪي ﺷﺮﻋﻲ ﺑﻮده و روي ﻫﻤﻴﻦ وﻇﻴﻔﻪي‬ ‫ﺷﺮﻋﻲ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻣﻲﮔﻮﻳﻢ ﺣﻖ ﻧﺪاري دﻳﮕﺮ ﻧﻘﺎﺷﻲ ﻛﻨﻲ‪ .‬ﭘﺎت را ﻫﻢ از اﻳﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻴﺮون‬ ‫ﻧﻤﻲﮔﺬاري ﺗﺎ ﮔﻴﺲﻫﺎت ﻣﺜﻞ دﻧﺪانﻫﺎت ﺳﻔﻴﺪ ﺷﻮد‪ .‬از ﺗﻮي آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ داد زدم زﻫﺮا ﻗﻨﺪ‬ ‫ﻛﺠﺎﺳﺖ؟ ﺗﻤﺎم ﺷﺪه‪ .‬ﻳﺎدم رﻓﺘﻪ ﺑﺨﺮم‪.‬‬ ‫ﺗﻮي ﻳﺨﭽﺎل ﮔﺸﺘﻢ و ﭼﻨﺪ ﺗﻜﻪ ﮔﺰ ﮔﻴﺮ آوردم‪ .‬دﺳﺘﻢ از آرد‪ ‬ﮔﺰﻫﺎ ﺳﻔﻴﺪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﭼﻘﺪر‬ ‫اﻳﻦﺟﺎ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺳﻔﻴﺪ ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻴﭻ رﻧﮓ دﻳﮕﺮي دﻳﺪه ﻧﻤﻲﺷﺪ‪ .‬اﻧﮕﺎر داﺷﺘﻢ ﺑﻪ ﺟﺎي ﻋﺪﺳﻲِ‬ ‫ﭼﺸﻢﻫﺎ ﺑﺎ ﺳﻔﻴﺪيِ ﭼﺸﻢﻫﺎم ﻣﻲدﻳﺪم‪ .‬ﭼﻬﺮهي آدمﻫﺎ ﻫﻢ ﺣﺘﺎ ﺳﻔﻴﺪ ﺑﻮد‪ .‬رﻧﮓ ﻧﺎزﻟﻲ ﭘﺮﻳﺪه‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬آﻣﺪهاﻧﺪ اﻳﻦ ﺟﺎ و ﮔﻔﺘﻪاﻧﺪ ﺗﻮ دﻳﮕﺮ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻲ درس ﺑﺪﻫﻲ‪ .‬ﮔﻔﺘﻪاﻧﺪ اﮔﺮ ﺑﮕﺬارﻳﻢ اداﻣﻪ‬ ‫ﺑﺪﻫﻲ‪ ،‬ﻣﺆﺳﺴﻪ را ﻣﻲﺑﻨﺪﻧﺪ‪ .‬ﭼﺎرهاي ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻏﺼﻪ ﻧﺨﻮر! ﺑﺮات ﺗﺪرﻳﺲ ﺧﺼﻮﺻﻲ راه ﻣﻲاﻧﺪازم‪.‬‬ ‫آﺧﺮش ﻛﻪ ﭼﻲ ﻧﺎزﻟﻲ؟ ﻧﻔﺮﻳﻦﺷﺪﮔﻲِ ﻣﺎ درﻣﺎن ﻧﺪارد‪ .‬ﺗﺎزه ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪم ﻛﻪ ﭘﺎﺷﺪه و دﺳﺖﻫﺎش‬ ‫را در ﺑﻐﻞاش ﻓﺮوﻛﺮده؛ ﮔﻮﻳﺎ ﺳﺮدش اﺳﺖ و دارد دور ﻣﻦ ﻗﺪم ﻣﻲزﻧﺪ‪ .‬ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪﻳﺪ؟‬ ‫ﺑﻪ ﻫﻴﭻ وﺟﻪ‪ .‬ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻴﺪ ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ ﺑﻴﺪار ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ؟ ﻧﻤﻲداﻧﻢ‪ .‬ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮوﻳﺪ‪.‬‬ ‫ﺷﺎﻳﺪ اﻣﺎﻧﻮﺋﻞ‪ ...‬ﻣﻬﻢ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬اﻣﺎﻧﻮﺋﻞ ﺑﻪ ﺷﺐﮔﺮديﻫﺎي ﻣﻦ ﻋﺎدت دارد‪ .‬راﺳﺘﻲ ﺷﻤﺎ ﻫﻢ‬ ‫ﺷﺐﮔﺮدي دارﻳﺪ؟ ﭼﻪ ﺟﻮر! زﻧﺪﮔﻲ ﻣﻦ ﻳﻚ ﺷﺐﮔﺮديِ ﻃﻮﻻﻧﻲ ﺑﻮده‪ .‬ﻧﻤﻲداﻧﻴﺪ ژﻧﻮوﻳﻮ! وﻗﺘﻲ‬ ‫ﻗﻢ ﺑﻮدم ﻣﻲداﻧﺴﺘﻢ در ﻛﺸﻮرﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻧﺰدﻳﻚ ﻗﻄﺐ ﺷﻤﺎل ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺷﺶ ﻣﺎه ﺷﺐ اﺳﺖ و‬ ‫ﺷﺶ ﻣﺎه روز‪ .‬اﻣﺎ ﻣﻦ اﻳﻦ را آنﺟﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻛﺮدم؛ ﻓﺼﻞ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن ﻛﻪ آﻓﺘﺎبِ روزﻫﺎي ﺑﻠﻨﺪش‪،‬‬ ‫ﭘﻮﺳﺖ زﻣﻴﻦ را ﭘ‪‬ﺮ از ﺗَﺮَك و ﺗﺎو‪‬ل ﻣﻲﻛﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻳﻚ روز واﻗﻌﺎً آﻓﺘﺎب را ﻧﺪﻳﺪم‪ .‬روﺷﻨﻲ را ﺣﺲ ﻧﻜﺮدم‪ .‬ﺑﻪ ﻃﻠﺒﻪﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ در ﻗﻢ ﺧﺎﻧﻪ‬ ‫داﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺣﺠﺮه ﻧﻤﻲدادﻧﺪ‪ .‬ﻫﺠﺪه ﺳﺎلام ﺑﻮد‪ .‬ﭘﺪرم ﻣﺮا درﺣﺎل ﺧﻮاﻧﺪن ﻛﺘﺎبﻫﺎي اﻧﮕﻠﻴﺴﻲ دﻳﺪ‬ ‫و ﻓﻬﻤﻴﺪ ﻛﻪ ﭘﻨﻬﺎﻧﻲ دارم درسﻫﺎي دﺑﻴﺮﺳﺘﺎن را اﻣﺘﺤﺎن ﻣﻲدﻫﻢ‪ .‬ﮔﻔﺖ ﺑﺎﻳﺪ اﺳﺘﻜﺎنات را آب‬

‫‪٥٦‬‬


‫ﺑﻜﺸﻴﻢ‪ .‬ﺗﻮ دﻳﮕﺮ ﻧﺠﺲ ﺷﺪهاي‪ .‬دﻳﮕﺮ آدم ﻧﻤﻲﺷﻮي‪ .‬از ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻦ ﺑﺮو ﺑﻴﺮون‪ .‬از ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻴﺮون‬ ‫آﻣﺪم‪.‬‬ ‫ﺑﻪ ﺑﺎﻗﺮ ﺗﻠﻔﻦ زدم‪ .‬ﻣﻦ آﺷﻨﺎ دارم‪ .‬ﺑﺮو ﻣﺪرﺳﻪي ﻗﺪﻳﺮي‪ .‬ﺑﻪ آﻗﺎي ﺟﺎوﻳﺪي ﺑﮕﻮ ﺑﻪ ﺗﻮ‬ ‫ﺣﺠﺮه ﺑﺪﻫﺪ‪ .‬ﺷﺐ‪ ،‬واﻧﺖ‪ ،‬ﻛﺘﺎبﻫﺎ را آورد دمِ در ﻣﺪرﺳﻪ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﻃﻠﺒﻪ اﻳﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺳﻼم ﻛﻪ‬ ‫ﻛﺮدم‪ ،‬ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ واﻧﺖ ﻧﮕﺎه ﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻛﺎرﺗﻮنﻫﺎ را ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻣﻲﮔﺬاﺷﺘﻢ ﻛﻪ ﻳﻜﻲﺷﺎن آﻣﺪ ﺟﻠﻮ‪ .‬آﻗﺎ‬ ‫ﻛﻤﻚ ﻛﻨﻢ‪ .‬ﻳﻜﻲ دو ﻧﻔﺮ دﻳﮕﺮ ﻫﻢ آﻣﺪﻧﺪ‪ .‬وﻗﺘﻲ در ﺣﺠﺮه ﻛﺎرﺗﻮنﻫﺎ را ﺑﺎز ﻣﻲﻛﺮدم‪ ،‬ﻃﻠﺒﻪﻫﺎ‬ ‫دور آنﻫﺎ ﺟﻤﻊ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﺎ ﻛﻨﺞﻛﺎوي ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﺳﺮ درﺑﻴﺎورﻧﺪ ﻛﻪ اﻳﻦﻫﺎ ﭼﻴﺴﺖ‪ .‬ﺑﺎور‬ ‫ﻧﻤﻲﻛﺮدﻧﺪ ﺗﻮي اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﻛﺎرﺗﻮن ﻓﻘﻂ ﻛﺘﺎب ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﻳﻜﻲ از آنﻫﺎ ﻛﻪ ﻗﺪ ﻛﻮﺗﺎﻫﻲ داﺷﺖ و‬ ‫رﻳﺶﻫﺎش ﺑﻴﺸﺘﺮ و ﭘﺮﭘﺸﺖﺗﺮ از ﺑﻘﻴﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﻃﺎﻗﺖ ﻧﻴﺎورد‪ .‬ﻻي ﻳﻜﻲ از ﻛﺘﺎبﻫﺎ را ﺑﺎز ﻛﺮد‪ .‬ورق‬ ‫زد‪ .‬ﺑﺎ ﻟﻬﺠﻪي ﻛﺮﻣﺎﻧﻲ ﮔﻔﺖ آﻗﺎ ﺷﻤﺎ ﻃﻠﺒﻪ ﻫﺴﺘﻴﺪ؟ ﺧﻮدم را ﺟﻤﻊ و ﺟﻮر ﻛﺮدم‪ .‬ﭼﻄﻮر ﻣﮕﺮ؟‬ ‫آﺧﺮ اﻳﻦﻫﺎ ﻛﺘﺎبﻫﺎي ﻃﻠﺒﮕﻲ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺣﺘﻤﺎً داﻧﺸﺠﻮ ﻫﺴﺘﻴﺪ؟ ﻧﻪ‪ .‬ﻃﻠﺒﻪ ﻫﺴﺘﻢ‪ .‬ﻛﺘﺎبﻫﺎي‬ ‫ﻃﻠﺒﮕﻲ در آن ﻳﻜﻲ ﻛﺎرﺗﻮن اﺳﺖ‪ .‬ﻋﻘﻞ در ﺗﺎرﻳﺦِ ﻫﮕﻞ را دﺳﺖﭘﺎﭼﻪ از او ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﻧﺸﺴﺘﻢ‬ ‫روي زﻣﻴﻦ‪ .‬ﺷﻤﺎ ﭼﻲ؟ ﻃﻠﺒﻪ ﻫﻨﻮز ﻧﮕﺎﻫﺶ روي ﻛﺘﺎب ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻣﻦ رﺳﺎﺋﻞ ﻣﻜﺎﺳﺐ‬ ‫ﻣﻲﺧﻮاﻧﻢ‪ .‬ﺷﻤﺎ ﭼﻲ ﻣﻲﺧﻮاﻧﻴﺪ؟ ﺑﻮي ﭘﺎ و ﻛﻔﺶ ﻣﻲآﻣﺪ‪ .‬ﻛﻔﺎﻳﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻧﻢ ﺑﺎ ﺧﻴﺎرات‪ ‬ﻣﻜﺎﺳﺐ‪.‬‬ ‫درس آﻗﺎي ﭘﺎﻳﺎﻧﻲ ﻣﻲروم‪ .‬ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻮدم ﺗﻨﺪ ﺗﻨﺪ ﺗﻮﺿﻴﺢ دﻫﻢ ﺗﺎ ﺗﺮدﻳﺪﻫﺎﺷﺎن را ﺑﺸﻮﻳﻢ‪ .‬ﻳﻜﻲ‬ ‫رﻓﺖ از ﺣﺠﺮهاش ﭼﻨﺪ ﭘﻴﺎﻟﻪ ﭼﺎي آورد‪ .‬ﭘﺮﺳﻴﺪ ﻗﺒﻼً ﻛﺪام ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﻮدﻳﺪ؟‬ ‫ﺳﺌﻮال ﺧﻄﺮﻧﺎﻛﻲ ﺑﻮد‪ .‬ﻧﻤﻲداﻧﺴﺘﻢ ﭼﻪ ﺟﻮاب ﺑﺪﻫﻢ‪ .‬آﺧﺮ‪ ،‬وﺳﻂ‪ ‬ﺳﺎل ﻛﻪ ﻛﺴﻲ ﺣﺠﺮه‬ ‫ﻋﻮض ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﻫﻢ ﻣﻲﮔﻔﺘﻢ از ﺧﺎﻧﻪ آﻣﺪهام ﻛﺎر ﺧﺮابﺗﺮ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬زدم ﺑﻴﺮون‪ .‬ﻛﻨﺎر ﺣﻮضِ‬ ‫ﻣﺪرﺳﻪ ﻧﺸﺴﺘﻢ و آﺑﻲ رﻳﺨﺘﻢ روي ﺻﻮرتام‪ .‬ﺣﻀﻮر آن ﭼﻨﺪ ﻃﻠﺒﻪ در ﺣﺠﺮه ﻧﮕﺮانام ﻣﻲﻛﺮد‪.‬‬ ‫ﻣﻲﺗﺮﺳﻴﺪم ﺑﻪ ﻛﺘﺎبﻫﺎ دﺳﺖ ﺑﺰﻧﻨﺪ‪ .‬وارﺳﻲﺷﺎن ﻛﻨﻨﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﻛﺘﺎبﻫﺎ ﺑﻼي ﺟﺎن ﻣﻦ ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺜﻞ‬ ‫ﺟﻌﺒﻪاي اﺳﺮارآﻣﻴﺰ‪ ،‬ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺗﺮس و ﻫﻮس و ﻃﻤﻊ ﻣﺮا ﺑﺮاﻧﮕﻴﺰد‪ .‬ﻣﻬﺘﺎﺑﻲ ﺳﻪ‬ ‫ﺷﺎﺧﻪي وﺳﻂ ﺣﻴﺎط‪ ،‬ﻧﻮر ﺳﻔﻴﺪي ﺑﻪ ﻓﻀﺎي ﻣﺪرﺳﻪ ﻣﻲﭘﺎﺷﻴﺪ‪ .‬در ﻣﺤﺎﺻﺮهي ﺣﺠﺮهﻫﺎ ﺑﻮدم‪.‬‬ ‫آﺟﺮﻫﺎي ﻧﻈﺎﻣﻲ زﻳﺮِ ﭘﺎم ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺳﺮ درِ ﻫﺮ ﺣﺠﺮه‪ ،‬رويِ ﻛﺎﺷﻲﻫﺎ ﺑﺎ ﺧﻂ‪ ‬ﻧﺴﺘﻌﻠﻴﻖ‬ ‫ﭼﻴﺰي ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮد؛ ﺑﻴﺸﺘﺮ اﺳﻢِ ﺑﺰرگ ﺧﺎﻧﺪانﻫﺎ را‪ .‬ﺗﻮي ﺣﺠﺮهﻫﺎ ﺧﻴﻠﻲﻫﺎﺷﺎن از ﻋﻠﻤﺎ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﻌﻀﻲﻫﺎ ﻫﻢ ﻛﺮاوات داﺷﺘﻨﺪ‪.‬‬ ‫‪٥٧‬‬


‫ﻋﻜﺲِ ﺑﺎﻻﺳﺮِ ﻗﺒﺮﻫﺎي ﺣﻴﺎط‪ ،‬آدم را ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻲﺗﺮﺳﺎﻧﺪ‪ .‬ﻗﻴﺎﻓﻪﺷﺎن ﺷﺒﻴﻪ ﻣ‪‬ﺮدهﻫﺎ ﺑﻮد؛ ﺑﺎ‬ ‫آنﻛﻪ ﻻﺑ‪‬ﺪ ﻋﻜﺲ را وﻗﺘﻲ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ ﻫﻨﻮز زﻧﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭘﺪرم ﻣﻲﮔﻔﺖ ﺳﻨﮓ ﻗﺒﺮ‬ ‫را ﻧﺨﻮان‪ .‬ﻛﺮاﻫﺖ دارد‪ .‬ﺣﺎﻓﻈﻪي آدم را ﺿﻌﻴﻒ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬زﻳﺮﭼﺸﻤﻲ ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪم؛ ﺣﺘﺎ وﻗﺘﻲ‬ ‫ﭘﺪرم ﻧﮕﺎه ﻧﻤﻲﻛﺮد‪ .‬اﻳﻦ ﺑﺎر ﺑﺎ ﻣﺎدرم رﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻳﻢ‪ .‬ﻧﺸﺴﺖ ﺳﺮ ﻗﺒﺮ ﻳﻜﻲ از دوﺳﺘﺎن ﭘﺪرم ﻛﻪ‬ ‫زﻣﺎن اﻧﻘﻼب ﻛﺸﺘﻪ ﺷﺪ‪ .‬ﻓﺎﺗﺤﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ‪ .‬اﻳﺴﺘﺎده ﺑﻮدم‪ .‬ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮدم ﭼﺮا اﻳﻦ ﺳﻨﮓ‪ ‬ﻗﺒﺮﻫﺎ‬ ‫ﻫﻢاﻧﺪازه ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ و اﻳﻦﻗﺪر ﻧﺎﻣﻨﻈﻢ ﻛﻨﺎر ﻫﻢ ﭼﻴﺪه ﺷﺪهاﻧﺪ؛ ﻳﻜﻲ ﺑﺎﻻ و ﻳﻜﻲ ﭘﺎﻳﻴﻦ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ اﻳﻦ‬ ‫ﺑﻪ اﻧﺪازه و ﺣﺠﻢ ﻣﺮدهﻫﺎ ﺑﺴﺘﻪﮔﻲ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﻧﻪ‪ .‬ﺑﻴﺸﺘﺮِ ﻗﺒﺮﻫﺎ ﻃﻮل ﻛﻤﻲ داﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﻣﺮدهﻫﺎ‬ ‫ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ اﻳﻦ اﻧﺪازه ﻗﺪﻛﻮﺗﺎه ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬وﻟﻲ اﻳﻦ آدمﻫﺎي زﻳﺮ ﺳﻨﮓ‪ ‬ﻗﺒﺮﻫﺎي ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﻛﻪ از‬ ‫ﺳﻄﺢ ﺧﺎك ﺑﻴﺮون زدهاﻧﺪ‪ ،‬اﺣﺘﻤﺎﻻً ﻣﺮدهﻫﺎي ﭼﺎقﺗﺮي ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻧﺎﮔﻬﺎن دﻳﺪم ﺳﻨﮓ ﻗﺒﺮﻫﺎ دارﻧﺪ ﺑﻪ ﻫﻢ ﺗﻨﻪ ﻣﻲزﻧﻨﺪ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻻ و ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻣﻲروﻧﺪ‪ .‬ﻣﺮدهﻫﺎ‬ ‫ﺑﻪ ﺳﻨﮓﻫﺎ ﻓﺸﺎر ﻣﻲآوردﻧﺪ‪ .‬ﺗﻘﻼ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ آن را از روي ﺧﻮد ﺑﺮدارﻧﺪ‪ .‬ﺟﻴﻎ ﻣﺎدرم ﻣﺮا ﺑﻪ ﺧﻮد‬ ‫آورد‪ .‬ﻓﺆاد! ﺑﻴﺎ دارد زﻟﺰﻟﻪ ﻣﻲﺷﻮد! ﭼﻨﺪ زن دﻳﮕﺮ ﻫﻢ آن اﻃﺮاف ﻓﺮﻳﺎد ﻛﺸﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﺗﺎ آﻣﺪم ﺣﺮﻛﺘﻲ‬ ‫ﻛﻨﻢ‪ ،‬ﺧﻮدش را ﺑﻪ ﻣﻦ رﺳﺎﻧﺪ‪ .‬دﺳﺖام را ﻛﺸﻴﺪ و ﺑﻨﺎي دوﻳﺪن ﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬ﻣﻦ ﺧﻴﻠﻲ از اﻳﻦ ﻛﺎر‬ ‫ﺧﻮشام ﻧﻴﺎﻣﺪ‪ .‬ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺎﻳﺴﺘﻢ ﻣﺮدهﻫﺎ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ ﺑﻴﺮون‪ .‬ﺑﺒﻴﻨﻢﺷﺎن‪ .‬ﻣﺨﺼﻮﺻﺎً آن ﻣﺮدهﻫﺎي‬ ‫ﺷﻴﻚﺗﺮ را‪ .‬از اﻳﻦﺟﻮر آدمﻫﺎ ﺗﻮي ﺷﻬﺮ ﻛﻢﺗﺮ دﻳﺪه ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﻫﻴﭻ ﻛﺲ ﻛﺮاوات ﻧﻤﻲزد‪ .‬ﻣﺎدرم‬ ‫ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮر ﺟﻨﺎزهي ﻣﺮا ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪ .‬ﺳﻨﮓﻫﺎ ﺗﻜﺎن ﺗﻜﺎن ﻣﻲﺧﻮردﻧﺪ‪ .‬ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﻴﻎ ﻛﺸﻴﺪ‪.‬‬ ‫وﺳﻂﻫﺎي ﻗﺒﺮﺳﺘﺎن دﺳﺖام را رﻫﺎ ﻛﺮد و ﺗﻨﺪﺗﺮ دوﻳﺪ‪.‬‬ ‫ﮔﻢ ﺷﺪ‪ .‬ﺳﻨﮓﻫﺎ آرام ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪ .‬داﺷﺘﻨﺪ ﺧﻮدﺷﺎن را از ﻧﻮ ﺟﺎﺳﺎزي ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬دوﺑﺎره‬ ‫ﺟﺎﺧﻮش ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻛﺴﻲ از ﻗﺒﺮ ﺑﻴﺮون ﻧﻴﺎﻣﺪ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮدم‪ .‬رﺳﻴﺪم ﺑﻪ دﻳﻮار ﻗﺒﺮﺳﺘﺎن‪ .‬ﭘﺎي دﻳﻮار‬ ‫درﻳﭽﻪي ﻛﻮﭼﻜﻲ ﺑﻮد؛ ﺑﻪ اﻧﺪازهاي ﻛﻪ ﭘﺴﺮﺑﭽﻪ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻟﻪاي ﻣﺜﻞ ﻣﻦ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﺗﻮش ﺑﺮود‪ .‬ﺳﺮم‬ ‫را ﻓﺮوﺑﺮدم‪ .‬ﭘﻠﻪﻫﺎ ﺗﺎرﻳﻚ ﺑﻮد‪ .‬ﭘﺎﻳﻴﻦ رﻓﺘﻢ‪ .‬ﺷﺒﻴﻪ آباﻧﺒﺎر ﺧﺎﻧﻪﻫﺎي ﻗﺪﻳﻤﻲ ﻗﻢ‪ ،‬ﻫﺰارﭘﻠﻪ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪم‪ .‬روي ﻳﻜﻲ از ﭘﻠﻪﻫﺎ ﻧﺸﺴﺘﻢ‪ .‬روﺑﻪرو‪ ،‬ﭼﺸﻢﻫﺎيِ ﻳﻚ ﻧﻔﺮ ﺑﺮق زد‪ .‬ﭼﺸﻢام ﺑﻪ‬ ‫ﺗﺎرﻳﻜﻲ ﻋﺎدت ﻛﺮد‪ .‬ﺑﻴﺸﺘﺮ دﻳﺪم‪ .‬ﻫﻤﺴﺎﻳﻪي ﻣﺎ ﺑﻮد‪.‬‬

‫‪٥٨‬‬


‫ﻋﺼﺮﻫﺎ ﺟﻠﻮ ﺧﺎﻧﻪاش را آبﭘﺎﺷﻲ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺻﻨﺪﻟﻲ ﻣﻲﮔﺬاﺷﺖ و ﺳﺎﻋﺖﻫﺎ ﺳﺎﻛﺖ‬ ‫روياش ﻣﻲﻧﺸﺴﺖ‪ .‬ﻣﺎدرم ﻣﻲﮔﻔﺖ از وﻗﺘﻲ ﭘﺴﺮش را ﻛﺸﺘﻨﺪ‪ ،‬ﻻل ﺷﺪه‪ .‬ﺑﺎ ﺻﺪاﻳﻲ ﻛﻪ ﮔﻮﻳﻲ‬ ‫در ﺣﻤﺎم ﻣﻲﭘﻴﭽﻴﺪ‪ ،‬ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺑﺮاي ﭼﻪ اﻳﻦﺟﺎ آﻣﺪهاي؟ ﺧﻮب‪ ،‬در ﺑﺎز ﺑﻮد‪ .‬وﻟﻲ اﮔﺮ ﺑﺮﮔﺮدي ﻣﻌﻠﻮم‬ ‫ﻧﻴﺴﺖ در ﺑﺎز ﻣﺎﻧﺪه ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬زود ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ ﺑﺎﻻ‪.‬‬ ‫ﺧﻴﻠﻲ ﺧﺴﺘﻪام‪ .‬اﮔﺮ اﺟﺎزه ﺑﺪﻫﻴﺪ ﻣﻲﺧﻮاﻫﻢ ﺑﺨﻮاﺑﻢ‪ .‬ﻃﻠﺒﻪﻫﺎ ﺑﺎ ﻗﻴﺎﻓﻪﻫﺎي ﻋ‪‬ﻨُﻖ از ﺟﺎ ﺑﻠﻨﺪ‬ ‫ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺧﻮابام ﻧﻤﻲﺑ‪‬ﺮد‪ .‬ﭘﺎﺷﺪم ﻛﺘﺎبﻫﺎ را ﻣﺮﺗﺐ ﻛﺮدم ﺗﺎ ﻻاﻗﻞ وﺳﻂ اﺗﺎق ﺧﺎﻟﻲ ﺷﻮد‪ .‬دﻳﻮاﻧﻪ‬ ‫ﺷﺪهاي؟ ﭼﺮا دور ﺧﻮدت ﻣﻲﭼﺮﺧﻲ؟ ﻣﻼﻓﻪ را اﻧﺪاﺧﺖ روي ﺗﺸﻚ‪ .‬آب ﻣﻲﺧﻮري؟ ﻧﺸﺴﺘﻢ‬ ‫ﻛﻨﺎر ﻣﺘﻜﺎ و ﺗﻜﻴﻪ دادم ﺑﻪ دﻳﻮار‪ .‬زﻫﺮا ﻛﻨﺎرم ﻧﺸﺴﺖ‪ .‬دﺳﺖام را ﮔﺮﻓﺖ و روي زاﻧﻮش ﻛﻪ در‬ ‫ﺑﻐﻞ ﺑﻮد‪ ،‬ﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬ﻫ‪‬ﺮم ﻧﻔﺲ ﻧﻔﺲ زدن ﺳﻴﻨﻪﻫﺎش‪ ،‬ﭘﺸﺖ دﺳﺖام را داغ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﭘﺎرﭼﻪي‬ ‫ﺣﺮﻳﺮ ﻟﺒﺎس ﺧﻮاباش‪ ،‬دﺳﺖام را ﺑﺎ ﺧﻮد ﻣﻲﻟﻐﺰاﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﻫﻢ ﻟﻴﺰ ﻣﻲﺧﻮردﻧﺪ‪ .‬دورش ﭼﺮﺧﻴﺪم‪.‬‬ ‫اﺗﺎق از ﺟﺎ ﻛﻨﺪه ﺷﺪ‪ .‬ﻣﻴﺎن زﻣﻴﻦ و آﺳﻤﺎن ﻣﺎﻧﺪ‪ .‬روي ﻣﻦ ﻣﻲرﻗﺼﻴﺪ‪ .‬ﺳﺮش را ﺑﻪ ﻫﺮ‬ ‫ﺳﻮ ﻣﻲﭼﺮﺧﺎﻧﺪ‪ .‬ﺑﺪنام را ﺑﺎ ﮔﺮدشاش ﻣﻲﺳﺎﻳﻴﺪ‪ .‬دﺳﺖﻫﺎم روي ﺗﻦاش ﺳﺮﮔﺮدان ﺑﻮد‪ .‬در‬ ‫دروناش ﺷﻜﻔﺘﻢ‪ .‬ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻢ‪ .‬ﺑﺎز ﺷﺪم‪ .‬ﭼﺸﻢﻫﺎش وﺣﺸﺖﺧﺎﻧﻪي ﻫﻮس ﺷﺪ‪ .‬ﮔﻴﺴﻮاناش‪،‬‬ ‫ﺷﺎﺧﻪﻫﺎي ﺑﻴﺪي ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﺎ ﺗﻨﺪﺑﺎد ﻧﻔﺲﻫﺎم ﭘﺮﻳﺸﺎن ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬اﺗﺎق را ﺗﺎرﻳﻚ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬اﺗﺎق‬ ‫روﺷﻦ ﺷﺪ‪ .‬آﻫﻲ ﺧﺴﺘﻪ و ﻟﺬﻳﺬ ﻛﺸﻴﺪ‪.‬‬ ‫ﻛﻨﺎرم ﮔﺴﺘﺮده ﺷﺪ‪ .‬ﭘﺎي راﺳﺖاش را روي ﭘﺎي ﭼﭗام اﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬ﻫﺮ دو ﺑﻪ ﭘﺸﺖ‪ ‬ﭘﺎﻫﺎ‬ ‫ﺧﻴﺮه ﺷﺪﻳﻢ‪ .‬زﻫﺮا! ﻣﻲﺑﻴﻨﻲ؟ ﻫﻤﻴﻦ ﺧﺎل درﺷﺖ و ﺳﻴﺎه روي ﭘﺎي ﭼﭗ ﻣﻦ‪ ،‬روي ﭘﺎي راﺳﺖ‬ ‫ﺗﻮ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ‪ .‬ﺧﻨﺪﻳﺪ‪ .‬ﭘﺸﺖ ﭘﺎﻫﺎ را ﺑﻪ ﻫﻢ ﻧﺰدﻳﻚﺗﺮ ﻛﺮدﻳﻢ‪ .‬ﺷﺒﻴﻪ ﻳﻚ ﺟﻔﺖ ﭼﺸﻢ ﺷﺪهاﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻛﺎش ﺑﺎ اﻳﻦﻫﺎ ﻫﻢ ﻣﻲﺷﺪ ﺟﻬﺎن را دﻳﺪ‪ .‬دﺳﺖاش را ﮔﺮﻓﺘﻢ‪ .‬ﭼﻘﺪر ﺑﺎ ﺑﺪنات آﺷﺘﻲ ﻫﺴﺘﻲ!‬ ‫زنﻫﺎ ﻣﻲﺗﻮاﻧﻨﺪ اﻧﺪام ﺧﻮد را ﺗﻨﺎﻧﻪﺗﺮ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ‪ .‬ﺑﻴﺸﺘﺮ از ﻣﺮدﻫﺎ از ﺑﺪنﺷﺎن ﭘﺮﺳﺘﺎري ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻧﮕﺮان آن ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﻪ آن ﻣﻲرﺳﻨﺪ‪ .‬ﻫﻤﻴﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ در ﭘﻴﺶﮔﺬاﺷﺘﻦ ﺗﻦﺷﺎن ﺑﺮاي دﻳﮕﺮي‬ ‫وﺳﻮاس ﺑﻴﺸﺘﺮي ﺑﻪ ﺧﺮج ﻣﻲدﻫﻨﺪ‪ .‬دﻳﺮﺗﺮ ﻫﻢ ﺑﻪ ارﮔﺎﺳﻢ ﻣﻲرﺳﻨﺪ‪.‬‬

‫‪٥٩‬‬


‫از ﻛﺪام زنﻫﺎ ﺣﺮف ﻣﻲزﻧﻲ؟ ﻫﻤﻪ زنﻫﺎ آنﻃﻮر ﻫﻢ ﻛﻪ ﺗﻮ ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻲ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﭘﺎ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﭘﻴﺮﻫﻦ ﺧﻮاباش را ﺗﻦ ﻛﺮد‪ .‬ﺗﻮ را ﺑﻪ ﺧﺪا ﻓﺮدا ﻧﺮو ﻗﻢ‪ .‬ﺧﺪا از ﻻي ﺑﻨﺪﻛﺸﻲ آﺟﺮ دﻳﻮارﻫﺎي ﻗﻢ‬ ‫ﺑﻴﺮون ﻣﻲﺗﺮاوﻳﺪ‪ .‬ﭘﻨﺞ ﻣﺎﻫﻲ ﻣﻲﺷﺪ ﻛﻪ از ﭘﻨﺠﺮهي اﻳﻦ ﺣﺠﺮه‪ ،‬اﻧﺘﻈﺎر ﻏﺮوب آﻓﺘﺎب را‬ ‫ﻣﻲﻛﺸﻴﺪم‪ .‬ﻳﻚ روز ﺻﺪام ﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺗﻠﻔﻦ‪ ،‬ﺷﻤﺎ را ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ‪ .‬ﺗﻠﻔﻦ ﺗﻮي اﺗﺎق ﺧﺎدم ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺷﻤﺎ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻴﺪ اﻳﻦ ﺟﺎ ﺑﻤﺎﻧﻴﺪ‪.‬‬ ‫ﺧﺎدم ﻧﺸﺴﺖ روي زﻣﻴﻦ‪ .‬ﻳﻚ ﭘﺎش را زاﻧﻮ ﻛﺮد و دﺳﺖاش را روي آن ﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬ز‪‬ل زد‬ ‫ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻣﻦ‪ .‬ﻫﻤﻪي ﻏﺒﺎر ﻗﺪﻣﺖ ﻣﺪرﺳﻪ روي ﭼﻬﺮهاش ﻧﺸﺴﺖ‪ .‬آن ﻫﻤﻪ ﭼﺮوك‪ ،‬زﻳﺮِ ﭘﻠﻚ‬ ‫و ﺑﺎﻻي ﮔﻮﻧﻪاش و ﺗﺎرﻫﺎي ﺳﻔﻴﺪ ﻣﻮﻳﻲ ﻛﻪ ﺳﺮش را رج زده ﺑﻮد‪ ،‬ﻧﮕﺮانام ﻣﻲﻛﺮد‪.‬‬ ‫ﻣﻦ ﻛﻪ ﺑﺮ ﺧﻼف ﻣﻘﺮرات ﻣﺪرﺳﻪ ﻋﻤﻞ ﻧﻜﺮدهام‪ .‬ﻧﻪ‪ ،‬ﺷﻤﺎ ﺧﻮدﺗﺎن ﻫﻢ ﻣﻲداﻧﻴﺪ ﻛﻪ زِي‬ ‫ﻃﻠﺒﮕﻲ ﻧﺪارﻳﺪ‪ .‬آﻗﺎي ﺟﺎوﻳﺪي ﺑﺎ ﭼﺸﻢﻫﺎﻳﻲ ﭘ‪‬ﺮِﺧﺸﻢ‪ ،‬ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﻲزد‪ .‬ﺑﭽﻪﻫﺎ ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ زﻣﺎن ﺷﺎه‪،‬‬ ‫اﻓﺴﺮ ﻧﻴﺮوي ﻫﻮاﻳﻲ ﺑﻮده‪ .‬ﻋﻤﺎﻣﻪاش را ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﻛﻼه اﻓﺴﺮﻫﺎ ﻣﻲﺑﺴﺖ؛ ﻛﻮﭼﻚ و ﺳﻔﺖ‪ .‬زِي‪‬‬ ‫ﻃﻠﺒﮕﻲ ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻪ؟ ﺷﺐﻫﺎ ﺗﺎ دﻳﺮوﻗﺖ ﺑﻴﺪار ﻣﻲﻣﺎﻧﻴﺪ‪ .‬در ﻧﻤﺎز ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺻﺒﺢ ﻣﺪرﺳﻪ ﺷﺮﻛﺖ‬ ‫ﻧﻤﻲﻛﻨﻴﺪ‪ .‬رﻓﺖ و آﻣﺪﻫﺎي ﻣﺸﻜﻮك دارﻳﺪ‪ .‬رﻳﺶﺗﺎن ﻫﻢ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻛﻮﺗﺎه اﺳﺖ‪ .‬دو ﺳﻪ روز در‬ ‫ﻫﻔﺘﻪ ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻴﺪ‪ .‬ﻣﻌﻠﻮم ﻧﻴﺴﺖ ﻛﺠﺎ ﻣﻲروﻳﺪ‪.‬‬ ‫آﻗﺎ اﻳﻦﺟﺎ ﺧﺎﻧﻪ اﻣﺎم زﻣﺎن اﺳﺖ‪ .‬آداب دارد‪ .‬ﺑﺮاي ﻣﺎ ﻫﻢ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ دارد‪ .‬ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻴﻢ‬ ‫ﻛﺴﻲ را در ﻣﻴﺎن ﻃﻠﺒﻪﻫﺎ راه ﺑﺪﻫﻴﻢ ﻛﻪ ﺣﺠﺮهاش ﭘﺮ از ﺷُﺒ‪‬ﻬﺎت اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﻋﻼوه‪ ،‬ﺷﻤﺎ ﺟﺎي‬ ‫زﻳﺎدي را در ﺣﺠﺮه ﮔﺮﻓﺘﻪاﻳﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﻗﺪر ﻛﺘﺎب دارﻳﺪ ﻛﻪ ﻃﻠﺒﻪي دﻳﮕﺮي را ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻴﻢ در ﺣﺠﺮه‬ ‫ﺟﺎ ﺑﺪﻫﻴﻢ‪ .‬ﻫﻤﻪي ﺣﺠﺮهﻫﺎ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ و ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﻫﻴﭻ ﺟﻮر ﻧﻤﻲﺷﺪ ﺑﺎ آﻗﺎي ﺟﺎوﻳﺪي‬ ‫ﻛﻨﺎر آﻣﺪ‪ .‬ﻣﺜﻞ اﻳﻦﻛﻪ از ﺳﻔﺮﻫﺎي ﺗﻬﺮان ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﻮ ﺑ‪‬ﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻫﻔﺘﻪاي دو روز ﻣﻲرﻓﺘﻢ‬ ‫ﻛﻼسﻫﺎي اﻧﺠﻤﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻳﺎ داﻧﺸﮕﺎه ﺷﻬﻴﺪ ﺑﻬﺸﺘﻲ‪ .‬ﺑﺎ آنﻛﻪ داﻧﺸﺠﻮ ﻧﺒﻮدم‪ ،‬ﻣ‪‬ﻨﻈّﻢ ﺷﺮﻛﺖ‬ ‫ﻣﻲﻛﺮدم‪ .‬ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﻣﻲروم‪ .‬ﻓﻘﻂ ﭼﻨﺪ روزي ﻓﺮﺻﺖ ﺑﺪﻫﻴﺪ ﺟﺎﻳﻲ ﭘﻴﺪا ﻛﻨﻢ‪ .‬ﮔﺸﺘﻦ در ﻗﻢ ﻓﺎﻳﺪه‬ ‫ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﻫﻴﭻ ﻣﺪرﺳﻪاي ﺑﻲدردﺳﺮ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺑﺎﻗﺮ ﮔﻔﺖ ﺑﺮو ﺗﻬﺮان‪ .‬ﺗﻮي ﻣﺪرﺳﻪﻫﺎي آنﺟﺎ ﺑﮕﺮد‪،‬‬ ‫ﺑﺒﻴﻦ ﺟﺎﻳﻲ ﭘﻴﺪا ﻣﻲﻛﻨﻲ‪ .‬ﻫﻨﻮز ﺳﺤﺮ ﻧﺸﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ ﺳﻮار اﺗﻮﺑﻮس ﺷﺪم‪.‬‬

‫‪٦٠‬‬


‫آﻗﺎي ﻣﺠﺘﻬﺪي ﺑﻪ ﻣﺨﺪه ﺗﻜﻴﻪ داد‪ .‬دﺳﺖﻫﺎش را روي ﺷﻜﻢ ﺣﻠﻘﻪ ﻛﺮد‪ .‬ﻣﻦ ﺑﻴﻤﺎري‬ ‫ﻛُﻠﻴﻪ دارم‪ ،‬ﻗﻢ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻢ زﻧﺪﮔﻲ ﻛﻨﻢ‪ .‬دﻛﺘﺮﻫﺎ ﮔﻔﺘﻪاﻧﺪ آبِ ﻗﻢ ﻧﻤﻚ و اﻣﻼح دارد‪ .‬ﭘﺲ اﻳﻦ‬ ‫ﻫﻤﻪ ﻣﺠﺘﻬﺪ و ﻓﻘﻴﻪ ﻛﻪ در ﻗﻢ زﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬ﻻﺑﺪ ﻧَﻌ‪‬ﻮذُ ﺑِﺎﷲ آدم ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﻃﻠﺒﻪ ﻧﻴﺴﺘﻴﺪ آﻗﺎ ﻛﻪ‬ ‫اﻳﻦ ﺑﻬﺎﻧﻪﻫﺎ را ﻣﻲآورﻳﺪ‪ .‬ﻣﺎ وﻗﺘﻲ ﻧﺠﻒ ﺑﻮدﻳﻢ ﺟﺰ درس ﺧﻮاﻧﺪن ﻫﻴﭻ ﻓﻜﺮ و ذﻛﺮي ﻧﺪاﺷﺘﻴﻢ‪.‬‬ ‫وﻗﺘﻲ از ﻣﺪرﺳﻪ ﻣﺠﺘﻬﺪي ﺑﻴﺮون آﻣﺪم‪ ،‬ﻣﺎﺷﻴﻦ ﺷﻮرﻟﺖ زردي دمِ در اﻳﺴﺘﺎده ﺑﻮد‪ .‬راﻧﻨﺪه درش‬ ‫را ﺑﺎز ﻛﺮد‪ .‬ﭘﺸﺖ ﺳﺮم آﻗﺎي ﻣﺠﺘﻬﺪي آﻣﺪ ﺳﻮار ﺷﺪ‪ .‬ﻇﻬﺮ ﺑﻮد‪ .‬ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻢ ﻣﻲرﻓﺖ ﻣﺴﺠﺪ‬ ‫ﺑﺮاي اﻣﺎﻣﺖ ﺟﻤﺎﻋﺖ‪ .‬ﻃﻠﺒﻪﻫﺎي ﻣﺪرﺳﻪي ﻣﺮوي ﻛﻨﺎر ﭘﻠﻪﻫﺎي ﺣﺠﺮهﻫﺎ اﻳﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻫﻤﻪﺷﺎن ﻋﺒﺎﻳﻲ روي دوش داﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﻧﺸﺴﺘﻢ روي ﻳﻜﻲ از ﭘﻠﻪﻫﺎ‪ .‬ﻛﺴﻲ ﺣﻮاساش ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﺒﻮد‪.‬‬ ‫ﻳﻜﻲ از ﻃﻠﺒﻪﻫﺎ داﺷﺖ ﺑﺎ دوﺗﺎي دﻳﮕﺮ ﺣﺮف ﻣﻲزد‪ .‬وﻗﺘﻲ ﻣﻴﺦِ اﺳﻼم را در ﺳﺮزﻣﻴﻦ ﻛﻔﺮ‬ ‫ﻛﻮﺑﻴﺪم‪ ،‬ﭘﺮﺳﻴﺪم ﺻﻴﻐﻪ ﻣﻲﺷﻮي؟ ﺷَﺘَﺮق ﺧﻮاﺑﺎﻧﺪ ﺗﻮي ﮔﻮشام‪ .‬دﻳﮕﺮ ﭘﻴﺶ او ﻧﻤﻲروم‪.‬‬ ‫ﺧﻨﺪهي ﻃﻠﺒﻪﻫﺎ در ﺳﺮم ﭘﻴﭽﻴﺪ‪ .‬ﮔﻮﻳﻲ روي ﻃﺒﻞ ﺣﻠﺒﻲ ﻣﻲﻛﻮﺑﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﭘﺎﺷﺪم‪ .‬ﭼﻪﻃﻮر‬ ‫ﻣﻲﺗﻮاﻧﻢ آﻗﺎي ﻛﺎﻓﻲ را ﺑﺒﻴﻨﻢ؟ اﻣﺮوز ﻣﺪرﺳﻪ ﻧﻤﻲآﻳﻨﺪ‪ .‬ﭼﻪ ﻛﺎرﺷﺎن دارﻳﺪ؟ ﻣﻲﺧﻮاﻫﻢ‬ ‫ﺑﺒﻴﻨﻢﺷﺎن‪ .‬ﻛﺠﺎ ﻧﻤﺎز ﻣﻲﺧﻮاﻧﻨﺪ؟ ﻧﻤﺎز ﻣﻐﺮب و ﻋﺸﺎ را ﻣﻲروﻧﺪ ﻣﺴﺠﺪ ﺑﻠﻮار ﻣﻌﻴﻦ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﭼﻪﻗﺪر‬ ‫ﻣﺎﻧﺪه ﺗﺎ ﻧﻤﺎز؟ ﺷﺐ و روز را ﮔﻢ ﻛﺮده ﺑﻮدم‪ .‬ﻫﻴﭻ ﻛﺪامﺷﺎن ﺟﻮاب ﻧﺪادﻧﺪ‪ .‬از ﻣﻦ دور ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬ ‫رﻓﺘﻢ ﻣﺪرﺳﻪي ﭼﻴﺬر‪ ،‬ﺗﺠﺮﻳﺶ‪ .‬ﺳﺎﺧﺘﻤﺎناش از ﻫﻤﻪ ﻣﺪرﺳﻪﻫﺎي ﻗﺒﻠﻲ ﻧﻮﺗﺮ ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺮد ﺟﻮاﻧﻲ‬ ‫دم در راﻫﻢ را ﺑﺴﺖ‪ .‬ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺎ رﻳﻴﺲ ﻣﺪرﺳﻪ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ‪ .‬اﺳﺘﺨﺎره دارﻳﺪ؟ ﻧﻪ‪ .‬ﻣﺴﺄﻟﻪي‬ ‫ﺷﺮﻋﻲ ﻣﻲﺧﻮاﻫﻴﺪ ﺑﭙﺮﺳﻴﺪ؟ ﻣﻲﺧﻮاﻫﻢ درﺑﺎرهي ﺣﺠﺮه ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺑﺎ اﻳﺸﺎن ﺻﺠﺒﺖ ﻛﻨﻢ‪ .‬آﻗﺎ ﺷﻤﺎ‬ ‫را ﻣﻲﺷﻨﺎﺳﻨﺪ؟‬ ‫ﺗﻠﻔﻦاش زﻧﮓ زد‪ .‬ﻫﻤﻴﻦﺟﺎ ﺑﺎﻳﺴﺘﻴﺪ ﺑﺮﻣﻲﮔﺮدم‪ .‬ﺗﺎ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ‪ ‬اﺗﺎﻗﻚ‪ ِ‬آﻫﻨﻲِ د ِم‬ ‫در‪ ،‬رﻓﺘﻢ ﺗﻮي ﻣﺪرﺳﻪ‪ .‬وارد ﺣﻴﺎط ﻛﻪ ﺷﺪم ﻛﻨﺎر راهﭘﻠﻪ روي ﺗﺎﺑﻠﻮﻳﻲ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮد دﻓﺘﺮ ﻣﺪرﺳﻪ‪.‬‬ ‫ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻢ‪ .‬در ﺣﺠﺮهي اول ﺳﻴﺪي ﺟﻮان ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﺎ رﻳﺸﻲ ﺣﻨﺎﻳﻲ و ﮔﻴﺴﻮاﻧﻲ ﺑﻠﻨﺪ ﻛﻪ از‬ ‫زﻳﺮ ﻋﻤﺎﻣﻪاش ﺑﻴﺮون زده ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎ ﻧﻮك‪ ‬اﻧﮕﺸﺖ ﺑﻪ ﺷﻴﺸﻪ ﺿﺮﺑﻪ زدم‪ .‬ﺳﺮ ﺗﻜﺎن داد‪ .‬ﺑﻮي ﻋﻮد‬ ‫ﻓﻀﺎي ﺣﺠﺮه را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﭘﻴﺮاﻫﻦِ ﻋﺮﺑﻲ ﺳﺮاﺳﺮ ﺳﻔﻴﺪي ﺑﺮ ﺗﻦ داﺷﺖ‪ .‬ﻗﺮآن رﺣﻠﻲ ﺑﺰرﮔﻲ‬ ‫ﻛﻨﺎرش ﺑﻮد‪ .‬ﺗﺴﺒﻴﺤﻲ درﺷﺖ روي ﻗﺮآن اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎﻻي ﺳﺮش ﻗﺎب ﺑﺰرﮔﻲ ﺑﻮد‪ .‬ﺗﻠﻚ اﻟﺠﻨﺔُ‬ ‫اﻟﱠﺘﻲ ﻧﻮرث ﻣﻦ ﻋﺒﺎدﻧﺎ ﻣ‪‬ﻦ ﻛﺎنَ ﺗَﻘﻴﺎً‪ .‬ﺧﻂ ﺛُﻠﺚ‪ ‬ﺣ‪‬ﺠ‪‬ﺖ‪ ‬ﻛﺸﻔﻲ‪ .‬ﻧﻪ آﻗﺎ‪ .‬ﻣﺎ ﺑﺮاي ﺷﻤﺎ ﺟﺎ ﻧﺪارﻳﻢ‪.‬‬ ‫‪٦١‬‬


‫ﻃﻠﺒﻪﻫﺎي اﻳﻦ ﺟﺎ درس ﻣﻲﺧﻮاﻧﻨﺪ‪ .‬ﻣﮕﺮ ﻣﻦ ﻣﻲﺧﻮاﻫﻢ ﻣ‪‬ﻌﻠّﻖ ﺑﺰﻧﻢ؟ ﺑﺎ ﭼﺸﻢﻫﺎش ﻏﺮﻳﺪ‪ .‬اﻳﻦﺟﺎ‬ ‫ﻓﻘﻂ ﺗﺎ رﺳﺎﺋﻞ ﻣﻜﺎﺳﺐ درس ﻣﻲدﻫﻴﻢ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻃﻠﺒﻪﻫﺎ را ﺑﺮاي ﺧﻮاﻧﺪن ﻛﻔﺎﻳﻪ و ﺧﺎرج ﻣﻲﻓﺮﺳﺘﻴﻢ‬ ‫ﻗﻢ‪ .‬آن وﻗﺖ ﺷﻤﺎ ﻣﻲﮔﻮﻳﻴﺪ از ﻗﻢ آﻣﺪهاﻳﺪ و ﻛﻔﺎﻳﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻧﻴﺪ و ﻣﻲﺧﻮاﻫﻴﺪ در ﺗﻬﺮان زﻧﺪﮔﻲ‬ ‫ﻛﻨﻴﺪ؟‬ ‫ﺷﻴﺸﻪي ﺣﺠﺮه ﺗﺎر ﺷﺪ‪ .‬زﻧﻲ ﭘﺸﺖ آن اﻳﺴﺘﺎده ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم‪ .‬ﭘﺎم روي ﻓﺮش اﺑﺮﻳﺸﻢ‬ ‫ﻟﻴﺰ ﻣﻲﺧﻮرد‪ .‬ﻏﺮوب ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ رﻓﺘﻢ ﺑﻠﻮار ﻣﻌﻴﻦ‪ .‬ﻧﻤﺎز را ﺳﻼم دادﻧﺪ‪ .‬ﻛﻔﺶﻫﺎم را درآوردم و از‬ ‫ﺗﺮس آن ﻛﻪ ﮔﻢ ﻧﺸﻮد‪ ،‬ﺗﻮي دﺳﺖﻫﺎم ﮔﺮﻓﺘﻢ و رﻓﺘﻢ ﺻﻒ ﺟﻠﻮ‪ .‬آﻗﺎي ﻛﺎﻓﻲ ﺟﻮانﺗﺮ از آن ﺑﻮد‬ ‫ﻛﻪ ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮدم‪ .‬داﺷﺖ ﻧﻤﺎزِ ﻧﺎﻓﻠﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﻫﻢ دورش ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﮔﺮدناش را‬ ‫ﻛﺞ ﻛﺮده و ﻋﻤﺎﻣﻪاش را ﺗﺤﺖ‪ ‬اﻟﺤ‪‬ﻨَﻚ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺳﺮِ ﻋﻤﺎﻣﻪ از ﺑﺎﻻي ﮔﺮدناش ﺟﻠﻮ ﻣﻲآﻣﺪ و‬ ‫روي ﺷﻜﻢاش ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﺣﺎﻟﺖ ﭘﻴﺮﻣﺮدي ﺳﺎﻟﺨﻮرده را داﺷﺖ‪ .‬در اﺿﻄﺮاب ﻣﻲﺟﻮﺷﻴﺪم‪.‬‬ ‫ﺑﻲاﻋﺘﻨﺎ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻫﻤﻪ آدم‪ ،‬ﺳﺮش را از ﻣﻬﺮ ﺑﺮﻧﻤﻲداﺷﺖ‪ .‬ﺳﺠﺪه ﻛﻪ رﻓﺖ ﺻﺪاش از وﻗﺖ ﻗﻴﺎم‬ ‫و ﻗﻌﻮد ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ ﺷﺪ‪ .‬ﻋ‪‬ﺒ‪‬ﻴﺪك‪ ‬ﺑﻔ‪‬ﻨﺎﺋ‪‬ﻚ‪ ،‬ﺣﻘﻴﺮك‪ ‬ﺑِﻔ‪‬ﻨﺎﺋ‪‬ﻚ‪ ،‬ذﻟﻴﻠﻚ‪ ‬ﺑِﻔ‪‬ﻨﺎﺋ‪‬ﻚ‪ ...‬ﺳﺮ ﻛﻪ ﺑﺮداﺷﺖ ﻗﺮﻣﺰي‬ ‫ﺑﺎ ﻓﺸﺎر از ﭼﺸﻢﻫﺎش ﺑﻴﺮون ﻣﻲزد‪.‬‬ ‫ﭼﻨﺪ ﺗﺎ از ﻣﺮاﺟﻌﺎناش را ﻛﻪ رد ﻛﺮد‪ ،‬ﻧﺰدﻳﻚﺗﺮ ﺷﺪم و دوزاﻧﻮ ﭘﻬﻠﻮش ﻧﺸﺴﺘﻢ‪ .‬ﺑﺪون‬ ‫آنﻛﻪ ﻧﮕﺎهاش را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ‪ ،‬ﺗﺴﺒﻴﺢﮔﺮدان‪ ،‬ﮔﻮشاش را ﭘﺎﻳﻴﻦ آورد‪ .‬اﻳﻦ ﻋﻼﻣﺖ آن ﺑﻮد ﻛﻪ‬ ‫اﺟﺎزه دارم ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ‪ .‬ﺑﺎ درﻣﺎﻧﺪﮔﻲ و دﺳﺖﭘﺎﭼﻪﮔﻲ ﻧﻔﻬﻤﻴﺪم در ﮔﻮشاش ﭼﻪ ﮔﻔﺘﻢ‪ .‬ﺷﻤﺎ ﻧﻪ‬ ‫ﺣﺮفزدنﺗﺎن ﺑﻪ ﻃﻠﺒﻪﻫﺎ ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ ﻧﻪ ﻟﺒﺎس ﭘﻮﺷﻴﺪنﺗﺎن‪ .‬ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻢ ﻓﺮﻳﺎد ﺑﻜﺸﻢ ﺗﻮ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ‬ ‫ﻧﮕﺎه ﻧﻤﻲﻛﻨﻲ‪ ،‬ﭼﻪﻃﻮر ﻟﺒﺎسﻫﺎم را ﻣﻲﺑﻴﻨﻲ؟ ﺳﺎﻋﺖ ﻳﺎزده ﺷﺐ رﺳﻴﺪم ﺧﺎﻧﻪي زﻫﺮا‪.‬‬ ‫ﺑﺎر دوﻣﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺧﺎﻧﻪاش ﻣﻲرﻓﺘﻢ‪ .‬ﺑﻲآنﻛﻪ ﻧﮕﺎهاش ﺑﭙﺮﺳﺪ ﭼﺮا اﻳﻦ وﻗﺖ ﺷﺐ آﻣﺪهام‪،‬‬ ‫ﻣﺮا ﺑ‪‬ﺮد ﺗﻮي اﺗﺎق‪ .‬ﭼﺎي ﻣﻲﺧﻮري؟ اﮔﺮ ﺧﻮدﺗﺎن ﻫﻢ ﻣﻲﺧﻮرﻳﺪ‪ .‬ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺘﻴﺪ ﺑﺨﻮاﺑﻴﺪ؟ ﺗﻮ‬ ‫ﻋﺎدت داري ﻛﻪ ﺗﻌﺎرف ﻛﻨﻲ؟ وﻗﺘﻲ از اﺗﺎق ﺑﻴﺮون رﻓﺖ‪ ،‬ﺳﺮم را ﮔﺬاﺷﺘﻢ روي ﻣﺘﻜﺎي ﻛﻨﺎر‬ ‫دﻳﻮار‪ .‬اﺗﺎقاش ﻫﻨﻮز اﺛﺎﺛﻴﻪي زﻳﺎدي ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﺑﺎ ﺣﺼﻴﺮ ﭘﻼﺳﺘﻴﻜﻲ ﻓﺮش ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺷﺶ ﻣﺎﻫﻲ‬ ‫ﻣﻲﺷﺪ ﻛﻪ اﻳﻦﺟﺎ ﺑﻮد‪ .‬وﻗﺘﻲ ﻃﻼق ﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬ﻧﻪ ﻣﻬﺮﻳﻪاش را دادﻧﺪ ﻧﻪ ﺑﭽﻪاش را‪.‬‬

‫‪٦٢‬‬


‫دﻳﮕﺮ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ اﺻﻔﻬﺎن ﺑﻤﺎﻧﻢ‪ .‬ﺗﺤﻤ‪‬ﻞام ﺑﺮاي ﺧﺎﻧﻮاده ﺳﺨﺖ ﺷﺪ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﻪ‬ ‫ﭼﺸﻢ ﻳﻚ ﺟ‪‬ﺬاﻣﻲ ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻫﻨﺮﻫﺎي زﻳﺒﺎ ﻛﻪ ﻗﺒﻮل ﺷﺪ‪ ،‬ﻃﻼﻫﺎيِ دﺳﺖ و ﮔﺮدناش را‬ ‫ﻓﺮوﺧﺖ‪ .‬آﻣﺪ ﺗﻬﺮان دﻧﺒﺎل ﻳﻚ اﺗﺎق ﺧﺎﻟﻲ‪ .‬ﺑﻨﮕﺎهدارﻫﺎ ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﻳﻚ زنِ ﺑﻴﻮه ﻳﺎ ﻣﺠﺮّد اﺟﺎره‬ ‫ﻧﻤﻲدﻫﻨﺪ‪ .‬ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ دارد‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ ﺑﻌﻀﻲﻫﺎﺷﺎن ﻫﻢ ﺑﺎ اﻳﻤﺎ و اﺷﺎره ﭘﻴﺸﻨﻬﺎد ﻛﺮده‬ ‫ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬اﮔﺮ ﺻﻴﻐﻪ ﺷﻮد‪ ،‬ﻣﻲﺗﻮاﻧﻨﺪ ﺟﺎﻳﻲ ﺑﺮاش ﺟﻮر ﻛﻨﻨﺪ‪ .‬دﺳﺖ آﺧﺮ ﻳﻜﻲ از دوﺳﺘﺎناش اﻳﻦ‬ ‫زﻳﺮزﻣﻴﻦ را ﭘﻴﺪا ﻛﺮد‪ .‬ﺻﺎﺣﺐﺧﺎﻧﻪ ﭘﻴﺮزﻧﻲ ارﻣﻨﻲ ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺎدام ﻫﻠﻨﺎ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻣﻬﺮﺑﺎن اﺳﺖ‪ .‬ﻛﺎري ﺑﻪ‬ ‫ﻛﺎرم ﻧﺪارد‪ .‬ﮔﺎﻫﻲ ﻫﻢ ﻣﻲآﻳﺪ و ﺑﺮام ﻣﻴﻮهاي از ﺑﺎغﺷﺎن ﻣﻲآورد‪ .‬ﺑﺮام ﺣﺮف ﻣﻲزﻧﺪ‪ .‬از‬ ‫دﺧﺘﺮﻫﺎش ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪.‬‬ ‫ﺗﻮي ﻓﻜﺮي؟ ﺧﺴﺘﻪام ﺧﺎﻧﻢ‪ .‬ﺧﻴﻠﻲ ﺧﺴﺘﻪام‪ .‬دارم ﺗﻤﺎم ﻣﻲﺷﻮم‪ .‬ﭼﺎي را در اﺳﺘﻜﺎن‬ ‫رﻳﺨﺖ‪ .‬ﺟﺎﻳﻲ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻤﺎم ﺷﺪ‪ .‬ﺗﺎ ﺗﻤﺎم ﻧﺸﻮي ﺷﺮوع ﻧﻤﻲﺷﻮي‪ .‬ﮔﻔﺘﻢ ﺧﻴﻠﻲ ﺑﻲرﺣﻢاﻧﺪ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ‬ ‫را ﻣﺼﺎدره ﻛﺮدهاﻧﺪ‪ .‬ﺧﺪا را ﻫﻢ ﻣﺼﺎدره ﻛﺮدهاﻧﺪ‪ .‬دلام دارد ﻣﻲﺗَﺮَﻛﺪ‪ .‬دﻳﮕﺮ روي ﻫﻴﭻﺟﺎ ﺑﻨﺪ‬ ‫ﻧﻴﺴﺘﻢ‪ .‬ﻣﻲداﻧﻴﺪ! ﭘﺮﻳﺸﺐ ﺧﺪا را ﺧﻮاب ﻣﻲدﻳﺪم؛ ﻳﻚ ﭼﻴﺰ ﺑﻲرﻧﮓ و ﺑﻲﺷﻜﻞ و ﺑﻲﺣﺠﻢ‪ .‬ﻣﺜﻞ‬ ‫ﻫﻮا ﻓﻘﻂ ﺣﻀﻮرش را ﺣﺲ ﻣﻲﻛﺮدم؛ ﺣﻀﻮر ﻏﻠﻴﻈﻲ ﻛﻪ ﺑﺮاﺑﺮم اﻳﺴﺘﺎده ﺑﻮد‪ .‬ﺗﻮي ﺧﻴﺎﺑﺎﻧﻲ ﺑﻮدم‬ ‫ﻛﻪ اﻳﻦ ﻃﺮف و آن ﻃﺮفاش ﭘ‪‬ﺮِ ﻛﻮﭼﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﺮ ﻛﻮﭼﻪاي ﻛﻪ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﮕﺮدم‪،‬‬ ‫ﺻﺪاﻳﻲ ﻣﻲﮔﻔﺖ ﻧﺮو‪ .‬راﺳﺖ ﺑﻴﺎ‪ .‬ﺑﻪ ﻫﻴﭻ ﻃﺮف ﻧﮕﺎه ﻧﻜﻦ‪ .‬ﻳﻚ ﺑﺎر ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﻧﺎﻓﺮﻣﺎﻧﻲ ﻛﻨﻢ‪ .‬ﺑﻪ‬ ‫ﻃﺮف ﻛﻮﭼﻪاي ﭘﻴﭽﻴﺪم‪.‬‬ ‫دردي ﭘﻴﭽﻴﺪ ﺗﻮي زاﻧﻮﻫﺎم ﻛﻪ ﻧﺸﺴﺘﻢ زﻣﻴﻦ‪ .‬ﻫﻤﺎن ﺻﺪا ﮔﻔﺖ ﭼﺮا از ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻦ روي‬ ‫ﻣﻲﮔﺮداﻧﻲ؟ ﺑﻬﺸﺖ ﺗﻮ ﻛﺠﺎﺳﺖ؟ ﻫﻤﻴﻦ ﺧﻴﺎﺑﺎن ﺑﺮﻫﻮت و ﻫﻤﻴﻦ ﻛﻮﭼﻪﻫﺎي ﻣﻤﻨﻮع؟ ﻣﻦ از ﺳﺮ‬ ‫ﺷﺐ ﺗﺎ اﻻن دارم ﺑﻪ ﻓﺮﻣﺎن ﺗﻮ ﻣﻲآﻳﻢ‪ .‬ﺗﻮي اﻳﻦ راه ﻫﻴﭻ ﻛﺲ را ﻧﻤﻲﺑﻴﻨﻢ‪ .‬ﭘﺲ ﻛﺠﺎﻳﻨﺪ‬ ‫ﻣﺆﻣﻨﺎن ﺗﻮ؟ ﺑﻪ ﺧﺴﺘﮕﻲ ﻣﻦ رﺣﻢ ﻛﻦ‪ .‬ﺷﻴﻄﺎنات ﻛﺠﺎﺳﺖ؟ ﻫﻤﺎن ﻛﻪ اﮔﺮ ﭘﺎي ﻧﺎﻓﺮﻣﺎﻧﻲ را‬ ‫ﻣﻲﺷﻜﺴﺘﻲ‪ ،‬ﻣﺮﻫﻢ ﻣﻲﮔﺬاﺷﺖ؟ ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮر داﺷﺘﻢ داد ﻣﻲزدم‪ .‬آﻗﺎ! آﻗﺎ! ﻳﻜﻲ از ﻃﻠﺒﻪﻫﺎي‬ ‫ﺣﺠﺮهي ﺑﻐﻠﻲ ﺑﺎﻻي ﺳﺮم ﺑﻮد‪ .‬ﻳﻚ ﻛﻤﻲ آب ﺑﺨﻮرﻳﺪ آﻗﺎ! ﭼﺎي را ﺑﺮدم ﻧﺰدﻳﻚ دﻫﺎنام‪ .‬ﻃﻌﻢ‬ ‫ﺷﻮري ﺑﺮ ﻟﺒﺎنام ﻣﻲﺑﺎرﻳﺪ‪ .‬ﺳﺎﻛﺖ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬زاﻧﻮ ﺑﻪ ﺑﻐﻞ‪ ،‬ﮔﻮش ﻣﻲداد‪ .‬زﻫﺮا! دارﻧﺪ‬ ‫ﻧﺴﻞﻛﺸﻲ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ .‬دارﻧﺪ ﺧﻮدﺷﺎن را ﻋﻘﻴﻢ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﺑ‪‬ﻌﺪ‪ ‬ﺧﻮدﺷﺎن را ﻧﺎﺑﻮد ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪.‬‬

‫‪٦٣‬‬


‫ﻣﺎ ﻧﺴﻞ آنﻫﺎ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ‪ .‬آنﻫﺎ ﭘﺪران ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ‪ .‬آنﻫﺎ دارﻧﺪ از ﻣﺎدرانﻣﺎن اﻧﺘﻘﺎم‬ ‫ﻣﻲﮔﻴﺮﻧﺪ‪ .‬آنﻫﺎ ﻣﻲداﻧﻨﺪ ﻛﻪ دﻳﮕﺮ ﺑﭽﻪاي از آنﻫﺎ ﺑﻪ دﻧﻴﺎ ﻧﺨﻮاﻫﺪ آﻣﺪ‪ .‬آنﻫﺎ دارﻧﺪ اﻧﺘﻘﺎم‬ ‫ﻋﻘﻴﻢﺑﻮدنﺷﺎن را از ﺑﺎروري ﻣﺎدرانﻣﺎن ﻣﻲﮔﻴﺮﻧﺪ‪ .‬ﻣﺎدران ﻣﺎ ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ ﺑﺎرور ﺷﺪهاﻧﺪ‪ .‬آنﻫﺎ‬ ‫ﻣﺴﻴﺢ را ﺑﻪ ﺻﻠﻴﺐ ﻛﺸﻴﺪهاﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺣﺎﻻ ﭼﻪ ﻛﺎر ﻛﻨﻢ زﻫﺮا؟ دﻳﮕﺮ ﻫﻴﭻ ﺟﺎ ﺟﺎم ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻫﻤﻪ دارﻧﺪ ﻣﺮا ﺑﺎﻻ ﻣﻲآورﻧﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﺗﻮ‬ ‫ﻓﺮو ﻧﺮو‪ .‬ﺑﺎﻻ ﺑﻴﺎ‪ .‬ول ﻛﻦ ﻗﻢ را‪ .‬ﺑﻴﺎ ﺗﻬﺮان‪ .‬ﻣﻦ ﻛﻪ ﻧﻪ درآﻣﺪي دارم ﻧﻪ ﺧﺎﻧﻪاي‪ .‬ﻧﺎزﻟﻲ‪ ،‬دﺧﺘﺮ‬ ‫ﻣﺎدام ﻫﻠﻨﺎ‪ ،‬ﻣﻮﺳﺴﻪي ﻛﻨﻜﻮر دارد‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﻛﺎري ﭘﻴﺪا ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻛﻼس ﻋﺮﺑﻲ ﺑﺮات ﺑﮕﺬارد‪.‬‬ ‫ﭼﺸﻢﻫﺎم را ﻛﻪ ﺑﺎز ﻛﺮدم‪ ،‬ﺑﺎ ﺷﺘﺎب ﺳﺮم را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺘﻢ‪ .‬ﺳﺎﻋﺖ ﭼﻨﺪ اﺳﺖ؟ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﺧﻴﻠﻲ‬ ‫ﻣﺎﻧﺪه‪ .‬ﺑﺨﻮاب‪ .‬ﺳﺮم را از روي ﭘﺎﻫﺎي زﻫﺮا ﺑﺮداﺷﺘﻢ‪ .‬ﻧﻪ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮوم‪ .‬ﺳﺎﻋﺖ ﻧُﻪ رﺳﻴﺪم ﻣﺪرﺳﻪ‪.‬‬ ‫ﺧﺎدم ﻧﺎﻣﻪاي دﺳﺘﻢ داد‪ .‬ﺑﺎز ﻛﺮدم‪ .‬ﻫﺮﭼﻪ زودﺗﺮ ﺧﻮد را ﺑﻪ دادﮔﺎه وﻳﮋهي روﺣﺎﻧﻴﺖ در ﺧﻴﺎﺑﺎن‬ ‫دورﺷﻬﺮ ﻣﻌﺮﻓﻲ ﻛﻨﻴﺪ و ﮔﺮﻧﻪ ﺟﻠﺐ ﺧﻮاﻫﻴﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﻧﻤﻲداﻧﺴﺘﻢ ﭼﻪ ﻛﺎر ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻜﻨﻢ‪ .‬دﻳﮕﺮ ﺣﺠﺮه‬ ‫ﻧﺮﻓﺘﻢ‪ .‬از ﺧﻴﺎﺑﺎن ارم ﻣﻲﮔﺬﺷﺘﻢ‪ .‬ﮔﻠﺪﺳﺘﻪﻫﺎي ﺣﺮم را ﻣﻲدﻳﺪم ﻛﻪ ﺳﻴﻨﻪ دادهاﻧﺪ ﺑﻪ آﻓﺘﺎب‪.‬‬ ‫ﺑﻠﻨﺪﺗﺮﻳﻦ ﭼﻴﺰي ﻛﻪ در اﻳﻦ ﺷﻬﺮ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲآﻣﺪ ﻫﻤﻴﻦ ﮔﻠﺪﺳﺘﻪﻫﺎ ﺑﻮد؛ ﺑﻌﺪش درﺧﺘﺎن ﻛﺎج‪.‬‬ ‫ﻃﻠﺒﻪﻫﺎ را ﻣﻲدﻳﺪم ﻛﻪ ﻳﺎ از ﺣﺮم ﺑﻴﺮون ﻣﻲآﻣﺪﻧﺪ ﻳﺎ ﺗﻮ ﻣﻲرﻓﺘﻨﺪ و ﻫﺮ ﺑﺎر ﻟﺐﻫﺎﺷﺎن را‬ ‫ﻣﻲﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ روي در و آن را ﻣﻲﺑﻮﺳﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﺗﻮي اﻳﻦ ﺷﻬﺮ ﻓﻘﻂ دو ﭼﻴﺰ را ﻣﻲﺷﺪ در ﻣﻸ ﻋﺎم‬ ‫ﺑﻮﺳﻴﺪ؛ در و ﺿﺮﻳﺢِ ﺣﺮم را ﻳﺎ دﺳﺖ ﻋﻠﻤﺎ و ﻣﺮاﺟﻊ ﺗﻘﻠﻴﺪ را‪.‬‬ ‫وﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن دادﮔﺎه وﻳﮋه رﺳﻴﺪم‪ ،‬آﺧﻮﻧﺪ ﺳﺎﻟﻤﻨﺪي از در ﺑﻴﺮون ﻣﻲآﻣﺪ ﻛﻪ ﻳﻚ ﭘﺎ‬ ‫ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﻋﺼﺎ زﻳﺮ ﺑﻐﻞ زده ﺑﻮد‪ .‬او را ﺟﺎﻳﻲ دﻳﺪه ﺑﻮدم‪ .‬ﻳﺎدم آﻣﺪ‪ .‬ﺗﻮي ﻛﺘﺎبﺧﺎﻧﻪي ﻣﺮﻋﺸﻲ‬ ‫ﻧﺠﻔﻲ‪ .‬ﻣﺜﻞ اﻳﻦﻛﻪ ﺑﻮ ﺑﺮده ﺑﻮد ﻣﻦ ﻻي آن ﻛﺘﺎبِ رﺣﻠﻲِ ﭼﺎپِ ﺳﻨﮕﻲ‪ ،‬ﭼﻴﺰ دﻳﮕﺮي ﭘﻨﻬﺎن‬ ‫ﻛﺮدهام و ﻣﻲﺧﻮاﻧﻢ‪ .‬ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻢ از ﻃﺮز ورق زدن ﻛﺘﺎب ﻓﻬﻤﻴﺪ‪ .‬ﻣﺪﺗﻲ ﻃﻮﻻﻧﻲ ﻣﺮا ﻣﻲﭘﺎﻳﻴﺪ‪.‬‬ ‫اﻣﺎ ﻧﮕﺎهاش ﻧﮕﺮانام ﻧﻤﻲﻛﺮد‪ .‬درﺳﺖ ﻣﺜﻞ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﻓﻘﻴﺮي را در ﺣﺎل ﻛ‪‬ﺶ رﻓﺘﻦ ﻧﺎﻧﻲ از ﻳﻚ‬ ‫ﻓﺮوﺷﮕﺎه ﺑﺰرگ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ‪ ،‬وﻟﻲ ﺑﻪ روي ﺧﻮد ﻧﻤﻲآورد و ﺑﺎ او ﻫﻤﺪﻟﻲ ﻣﻲﻛﻨﺪ؛ ﺑﺎ ﻳﻚ ﻧﮕﺎه‪ .‬ﺑﻪ‬ ‫ﻣﻦ ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻣﻲﺧﻮاﻫﻴﺪ ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ ﭼﻴﺰي ﺑﻴﺎورﻧﺪ؟ ﺻﺪاي ژﻧﻮوﻳﻮ ﻣﺜﻞ ﻧﻮراﻓﻜﻦ اﻳﻔﻞ ﭼﺮﺧﻴﺪ‬ ‫و روي ﺻﻮرتام ﺗﻮﻗﻒ ﻛﺮد‪ .‬ﺷﻤﺎ اﻣﺸﺐ ﻧﻤﻲﺧﻮاﺑﻴﺪ ژﻧﻮوﻳﻮ؟‬

‫‪٦٤‬‬


‫دﻳﮕﺮ از ﺷﺐ ﭼﻴﺰي ﻧﻤﺎﻧﺪه‪ .‬ﺑﻪ ﺧﻮاﺑﻴﺪن ﻧﻤﻲارزد‪ .‬ﺷﻤﺎ ﻧﮕﺮان ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ ﻫﺴﺘﻴﺪ؟ ﺑﺮوﻳﺪ‬ ‫ﺗﻮي اﺗﺎق ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ ﺑﻴﺪار اﺳﺖ ﻳﺎ ﻧﻪ‪ .‬ﻣﻦ ﻫﻤﻴﻦﺟﺎ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﻲﻣﺎﻧﻢ‪ .‬اﮔﺮ ﺗﺎ ده دﻗﻴﻘﻪي دﻳﮕﺮ‬ ‫ﻧﻴﺎﻣﺪﻳﺪ ﻣﻲروم‪ .‬ﻓﻜﺮ ﺧﻮﺑﻲ ﺑﻮد‪ .‬دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ ﺑﻨﺸﻴﻨﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ ا���ﺮ ﺑﻴﺪار ﺑﻮد‪ ،‬ﺗﻨﻬﺎ‬ ‫ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ‪ .‬ﺧﻴﻠﻲ آرام ﮔﻮﻧﻪﻫﺎش را ﺑﻮﺳﻴﺪم‪ .‬ﻟﺐﻫﺎش ﺗﻮي ﺧﻮاب رﻧﮓ ﺗﻤﺸﻚ ﻛﺎل ﻣﻲﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﻛﺘﺎبﻫﺎ را ﻛﻪ روي ﺗﺨﺖ ﭘﺨﺶ ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺮداﺷﺘﻢ ﻛﻪ اﮔﺮ اﻳﻦ ﻃﺮف ﻏﻠﺘﻴﺪ‪ ،‬راﺣﺖﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﻧﻮر‬ ‫ﭼﺮاغ ﺧﻮاب را ﻛﻢﺗﺮ ﻛﺮدم‪ .‬در را ﻛﻪ ﺑﺴﺘﻢ‪ ،‬راﻫﺮو ﺧﻴﻠﻲ ﺗﺎرﻳﻚ ﺑﻮد‪ .‬ﭼﺮاغ را روﺷﻦ ﻧﻜﺮدم‪.‬‬ ‫ﺗﻮي ﺗﺎرﻳﻜﻲ راه ﻣﻲرﻓﺘﻢ‪ .‬ﭼﻘﺪر ﻗﺎب ﻋﻜﺲ ﺑﻪ دﻳﻮارﻫﺎ آوﻳﺨﺘﻪ ﺷﺪه‪ .‬ﻋﻜﺲﻫﺎ اﺑﻌﺎد ﻣﻌﻤﻮﻟﻲ‬ ‫ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﻪ اﻧﺪازهي ﻗﺎبﻫﺎ ﻫﻢ ﻧﺒﻮدﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺷﻜﻞﻫﺎي ﻫﻨﺪﺳﻲ ﻣﺘﻔﺎوﺗﻲ داﺷﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻗﺎبﻫﺎ ﺗﻨﺎﺳﺒﻲ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﺳﻴﺎه و ﺳﻔﻴﺪ‪.‬‬ ‫ﻫﻤﻪ ﺗﺼﻮﻳﺮ زن‪ .‬در ﺣﺎﻟﺖﻫﺎي ﻣﺨﺘﻠﻒ‪ .‬ﺗﻦام از ﻫﺮ ﻃﺮف ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺗﺼﺎوﻳﺮ ﻛﺸﻴﺪه ﻣﻲﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﺪنام ﺗﻮي ﻋﻜﺲﻫﺎ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﺣﺲ ﻣﻲﻛﺮدم دارم ﺣﺠﻢ ﺧﻮد را از دﺳﺖ ﻣﻲدﻫﻢ‪ .‬ﺑﻪ‬ ‫دﻳﻮارﻫﺎ ﻣﻲﭼﺴﺒﻢ‪ .‬راه ﻧﻤﻲروم؛ ﻣﺎدهاي ﺳﻴﺎل ﺷﺪهام و ﺗﻮي دﻳﻮارﻫﺎ ﻣﻮج ﻣﻲزﻧﻢ‪ .‬ﻋﻘﺐ ﻋﻘﺐ‬ ‫رﻓﺘﻢ ﺗﺎ ﭼﺴﺒﻴﺪم ﺑﻪ دﻳﻮار‪ .‬دﺳﺖاش را روي دﻛﻤﻪي ﺑﺎﻻي ﭘﻴﺮﻫﻦاش ﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬آن را ﺑﺎز ﻛﺮد‪.‬‬ ‫ﺻﻮرتاش ﺳﺮخ ﺷﺪ‪ .‬ﭼﺸﻢﻫﺎش از ﺑﺲ ﺧﻴﺮه ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﺎﻧﺪ‪ ،‬از ﺳﻨﮕﻴﻨﻲ اﻓﺘﺎد‪ .‬ﻫﻤﻴﻦ را‬ ‫ﻣﻲﺧﻮاﻫﻲ؟ ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﺎﻗﻲ دﻛﻤﻪﻫﺎ را ﺑﺎز ﻛﺮد‪.‬‬ ‫ﻧﻴﻮﺷﺎ ﺑﺎ دو دﺳﺖ ﭘﺎﻳﻴﻦِ ﭘﻴﺮﻫﻦاش را ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺑﺎﻻ ﻛﺸﻴﺪ‪ .‬ﭘﻴﺮﻫﻦ اﻳﻦﻗﺪر ﺑﺎﻻ‬ ‫و ﺑﺎﻻﺗﺮ رﻓﺖ ﺗﺎ ﻳﻚﺑﺎره ﭘﺎﻳﻴﻦ اﻓﺘﺎد‪ .‬ﺑﺨﺎر ﺑﺪنام از ﮔﻮشﻫﺎم ﺑﻴﺮون ﻣﻲزد‪ .‬راه ﻧﻔﺲام ﺑﺴﺘﻪ‬ ‫ﺷﺪ‪ .‬دﻳﻮارﻫﺎي اﺗﺎقِ اﻧﺘﻈﺎرِ ﻣﻄﺐ‪ ،‬ﭘﺸﺖ اﻧﺪام ﻧﻴﻤﻪﺑﺮﻫﻨﻪاش ﺗﺎب ﺑﺮداﺷﺖ‪ .‬اﻧﮕﺎر ﺷﻜﻢاش را‬ ‫ﺧﻢ ﻛﺮده روي زﻣﻴﻦ و ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻴﻔﺘﺪ‪ .‬ﺻﺪاي ﺑﻲﺟﺎﻧﻲ از ﺣﻠﻖام ﺑﻴﺮون ﺗﺮاوﻳﺪ‪ .‬ﻧﻪ‪ .‬اﻳﺴﺘﺎد‪.‬‬ ‫ﻫﻴﭻ ﻣﻲﻓﻬﻤﻲ ﭼﻪ ﻛﺎر ﻣﻲﻛﻨﻲ؟ اﻧﮕﺎر ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺷﺪ‪ .‬ﻛﻠﻤﻪﻫﺎم روي ﺷﻮرت و ﻛﺮﺳﺖاش‬ ‫ﭼﻨﮓ ﻣﻲاﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬دﺳﺖ ﺑﺮد ﻛﻪ ﮔﻴﺮهﻫﺎي ﻛﺮﺳﺖاش را از ﭘﺸﺖ ﺑﺎز ﻛﻨﺪ‪ .‬زود ﻧﺸﺴﺘﻢ روي‬ ‫زﻣﻴﻦ و ﭘﻴﺮﻫﻦاش را ﺑﺮداﺷﺘﻢ‪ .‬ﺑﻪ ﻃﺮفاش دراز ﻛﺮدم‪ .‬ﺻﺪام ﺷﻜﺴﺖ‪ .‬ﺗﻮ را ﺑﻪ ﺧﺪا ﺑﭙﻮش‪.‬‬ ‫ﺗﻮ از ﺑﺪن ﻣﻦ ﻣﻲﺗﺮﺳﻲ‪ .‬ﻣﻦ ﻧﻤﻲﺗﺮﺳﻢ‪ .‬ﻣﻦ ﻧﻤﻲﺗﺮﺳﻴﺪم‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﻣﻲﺗﺮﺳﻴﺪم‪ .‬اﻣﺎ‬ ‫ﻓﻘﻂ ﺗﺮس ﻧﺒﻮد‪ .‬اﻣﺸﺐ ﻋﺮوﺳﻲ زﻫﺮاﺳﺖ‪ .‬او را ﺑﻪ ﻳﻚ ﭘﺎﺳﺪار دادﻧﺪ‪ .‬ﺣﺘﻤﺎً اﻣﺸﺐ ﺧﺎﻧﻪﺷﺎن‬

‫‪٦٥‬‬


‫ﺧﻴﻠﻲ ﺷﻠﻮغ اﺳﺖ‪ .‬ﭘﺪر وﻣﺎدرم رﻓﺘﻪاﻧﺪ اﺻﻔﻬﺎن‪ .‬ﻣﻦ ﻧﺮﻓﺘﻢ‪ .‬آﻣﺪم ﺗﻬﺮان‪ ،‬ﺗﺎ ﻧﻮار ﻣﻐﺰيام را ﺑﻪ‬ ‫دﻛﺘﺮ ﻧﺸﺎن دﻫﻢ‪ .‬اﻳﻦ ﺳﺮدرد ﻟﻌﻨﺘﻲ اﻣﺎنام را ﺑﺮﻳﺪه‪ .‬دارد ﻣﻲﺷﻜﺎﻓﺪم‪ .‬ﺑﺎز ﻫﻢ زود آﻣﺪهام‪.‬‬ ‫ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺎ ﻳﻚ ﻧﻔﺮ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ‪ .‬ﺑﺎ ﻳﻚ زن‪ .‬ﻧﻴﻮﺷﺎ ﺑﺎ ﺑﻲﺧﻴﺎﻟﻲاي ﻛﻪ در ﺗﻦاش ﻣﻲرﻗﺼﻴﺪ‪،‬‬ ‫ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺤﺮم ﻣﻦ ﺑﻮد‪ .‬ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻢ ﻧﻴﻮﺷﺎ ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻣﻦ ﻛﺴﻲ را دوﺳﺖ دارم ﻛﻪ ﻧﻤﻲداﻧﺪ دوﺳﺖاش‬ ‫دارم‪ .‬ﺑﺎ ﻛﺴﻲ ازدواج ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﻧﻤﻲداﻧﻢ او را دوﺳﺖ دارد ﻳﺎ ﻧﻪ‪.‬‬ ‫ﺳﺎلﻫﺎ ﺑﺎ ﻧﮕﺎه او زﻧﺪﮔﻲ ﻛﺮدهام‪ .‬اﻧﺪاماش را روي ﭼﺎدر ﺑﺮاي ﺧﻮدم ﻧﻘﺎﺷﻲ ﻛﺮدهام‪.‬‬ ‫روي ﻳﻚ ﺑﻮم ﺳﻴﺎه‪ ،‬ﺗﻜﻪ ﺗﻜﻪي ﺑﺪناش را ﻛﺸﻴﺪهام‪ .‬ﺗﻤﺎم ﺗﺎﺑﻠﻮﻫﺎي ﻧﻘﺎﺷﻲ ﻣﻦ روي ﺑﻮم‬ ‫ﺳﻴﺎه اﺳﺖ‪ .‬زنﻫﺎ در ﻗﻢ‪ ،‬ﻫﻤﻪ‪ ،‬ﭼﺎدري ﺑﺎ دﺳﺖ و ﭘﺎ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻧﻴﻮﺷﺎ! ﺷﺎﻳﺪ واﻗﻌﺎً ﻣﻲﺗﺮﺳﻢ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ‬ ‫از ﺑﺪن زن ﻣﻲﺗﺮﺳﻢ‪ .‬اﻣﺸﺐ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺑﺪن زﻫﺮا ﭼﻪ ﺧﻮاﻫﺪ آﻣﺪ اﮔﺮ ﺷﻮﻫﺮش را دوﺳﺖ ﻧﺪاﺷﺘﻪ‬ ‫ﺑﺎﺷﺪ؟ ﻻﺑﺪ ﺗﻤﺎم ﺗﻦاش ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﺣﺘﻤﺎً ﻫﻤﻪ زﻧﺎﻧﻪﮔﻲاش زار ﻣﻲزﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﺎدرم ﻣﻲﮔﻔﺖ ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺖ ﺷﻮﻫﺮ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﭼﺮا ﺑﺮﻫﻨﻪاش ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ؟ ﭼﺮا ﻫﻤﻪي ﻋﻤﺮ‬ ‫زﻳﺮ ﭼﺎدر ﻣﻲﭘﻮﺷﺎﻧﻨﺪش‪ ،‬اﻣﺎ ﻳﻚ ﺷﺐ اﻳﻦﻃﻮر ﻟﺨﺖاش ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ؟ اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺳﻴﺎﻫﻲ ﺑﻪ ﺗﻦاش‬ ‫ﻛﺮدﻧﺪ ﺗﺎ ﻳﻚ ﺑﺎره ﺑﺎ دﺳﺖﻫﺎي ﻣﺮدي او را ﺑِﺪ‪‬ر‪‬ﻧﺪ؟ ﻧﻴﻮﺷﺎ ﻣﻦ واﻗﻌﺎً ﻧﻤﻲﻓﻬﻤﻢ‪ .‬دﻳﮕﺮ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ‬ ‫ﻧﻤﻲﻓﻬﻤﻢ‪ .‬ﺗﻮ ﻣﻲﺗﻮاﻧﻲ ﺑﮕﻮﻳﻲ اﮔﺮ دﺧﺘﺮي ﻛﺴﻲ را دوﺳﺖ ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬از ﺑﺮﻫﻨﻪ ﺷﺪن در‬ ‫ﺑﺮاﺑﺮش ﭼﻪ ﺣﺴﻲ ﻣﻲﻛﻨﺪ؟ ﺗﻮ دﻳﻮاﻧﻪ ﺷﺪهاي ﭘﺴﺮ!‬ ‫ﺗﻦِ زن ﺗﻦ اﺳﺖ‪ .‬زنﻫﺎ ﻫﺰار ﺳﺎل اﺳﺖ ﻋﺎدت ﻛﺮدهاﻧﺪ ﺣﺴﺎب ﺗﻦ را از ﻋﺸﻖ ﺟﺪا‬ ‫ﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮر اﺳﺖ‪ .‬ﻛﺴﻲ را دوﺳﺖ داري و او دﻳﮕﺮي را و آن دﻳﮕﺮي ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻮ‬ ‫را‪ .‬ﻋﺸﻖ را ﺑﻪ ﻗَﺪ‪ ‬و ﻗﺎﻣﺖ ﺗﻦ آدم ﻧﺪوﺧﺘﻪاﻧﺪ‪ .‬ﺗﻮ ﻛﻪ اﻳﻦﻃﻮر از ﺗﻦ ﺣﺮف ﻣﻲزﻧﻲ‪ ،‬اﺻﻼً ﻣﻌﻨﺎي‬ ‫آن را ﻣﻲﻓﻬﻤﻲ؟ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﺑﺪنِ ﺑﺮﻫﻨﻪي زﻧﻲ را دﻳﺪهاي؟ دﻳﺪهام‪ .‬روي ﭼﺎدر زﻫﺮا‪ .‬ﺗﺎزه‬ ‫ﭼﺸﻢﻫﺎش را ﻫﻢ دﻳﺪهام‪ .‬ﻣﮕﺮ ﭼﺸﻢﻫﺎ ﺟﺰﻳﻲ از ﺑﺪن ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ؟‬ ‫ﻃﻠﺒﻪﻫﺎ وﻗﺘﻲ از زن ﺣﺮف ﻣﻲزدﻧﺪ‪ ،‬ﭼﺸﻢﻫﺎش را ﻧﻤﻲدﻳﺪﻧﺪ‪ .‬دﻫﺎن زن ﻣﻴﺰان اﻧﺪازهي‬ ‫ﻓَﺮج اوﺳﺖ‪ .‬ﻫﺮ زﻧﻲ ﻛﻪ دﻫﺎﻧﻲ ﻛﻮﭼﻚ دارد‪ ،‬ﻣﻌﻠﻮم ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﻓﺮج او ﻧﻴﺰ ﺗﻨﮓ اﺳﺖ و اﮔﺮ‬ ‫دﻫﺎن وي ﺑﺰرگ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﻓﺮج او ﮔﺸﺎد‪ .‬ﻓﻮري ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺑﺪﻫﻨﺪ اﻳﻦ زن اﻫﻞ‬

‫‪٦٦‬‬


‫ﻫﻢﺧﻮاﺑﻪﮔﻲ ﻫﺴﺖ ﻳﺎ ﻧﻪ‪ .‬وﻟﻲ ﻣﻦ زن را ﺑﺎ زﻫﺮا ﺷﻨﺎﺧﺘﻢ و زﻫﺮا را ﺑﺎ ﺗﻦاش؛ ﺑﺎ ﭼﺸﻢﻫﺎش‪.‬‬ ‫ﺑﺮات ﻗﺮص ﺑﻴﺎورم؟ ﺗﻦام داﺷﺖ ﻣﻲﺳﻮﺧﺖ‪ .‬ﺻﺪا از ﻓﺮط ﺧﺸﻜﻲ ﺣﻠﻖام ﻃﻮر ﻋﺠﻴﺒﻲ از دﻫﻦ‬ ‫ﺑﻴﺮون ﻣﻲآﻣﺪ‪ .‬ﻛﻠﻤﻪﻫﺎ ﻣﺜﻞ ﻓﻮﻻد ﻣ‪‬ﺬاب روي ﻟﺐﻫﺎم ﻣﻲرﻳﺨﺖ‪ .‬ﻟﺐﻫﺎم داﺷﺖ ﺗﺎول ﻣﻲزد‪.‬‬ ‫ﺗﻮ ﻃﻠﺒﻪ ﺑﻮدهاي‪ .‬ﻧﻤﻲﻓﻬﻤﻲ زن ﭼﻴﺴﺖ‪ .‬ﻋﺸﻖ ﺑﭽﻪﮔﺎﻧﻪاي داري ﺑﻪ ﻳﻚ دﺧﺘﺮ‪ .‬ﻫﻤﻪي‬ ‫ﭘﺴﺮﻫﺎ در اﻳﻦ ﺳﻦ و ﺳﺎل‪ ،‬ﻋﺎﺷﻖِ دﺧﺘﺮ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻳﺎ ﺑﺎ او ﻣﻲﺧﻮاﺑﻨﺪ ﻳﺎ‬ ‫ﻧﻤﻲﺧﻮاﺑﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺎ او ازدواج ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ﻳﺎ ﻧﻤﻲﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎﻻﺧﺮه از ﺳﺮﺷﺎن ﻣﻲرود‪ .‬اﻳﻦ ﻛﻪ ﺗﻮ اﺳﻢاش را‬ ‫ﻋﺸﻖ ﻣﻲﮔﺬاري‪ ،‬ﺑﻪ ﻗﻮل ﻓﺮوﻳﺪ‪ ،‬ﻳﻚ ﺣﺲ ﺟﻨﺴﻲ واﻻﻳﺶﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬دوﺑﺎر ﻛﻪ ﺑﺎ ﻳﻚ دﺧﺘﺮ‬ ‫ﺑﺨﻮاﺑﻲ از ﻛﻠﻪات ﻣﻲﭘﺮد‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ آن آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺣﺴﺎب زنﻫﺎي ﺻﻴﻐﻪاي از دﺳﺖﺷﺎن‬ ‫دررﻓﺘﻪ‪ ،‬ﻧﻔﻬﻤﻨﺪ ﻋﺸﻖ ﭼﻴﺴﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﻦ ﻣﻲﻓﻬﻤﻢ‪ .‬ﻧﻴﻮﺷﺎ ﺣﺮفام را ﺑﺮﻳﺪ‪ .‬ﻋﻮضاش آنﻫﺎ‬ ‫ﻣﻌﻨﺎي ﺗﻦ را ﻣﻲﻓﻬﻤﻨﺪ‪ .‬ﻛﻠﻤﺎتاش رگﻫﺎم را ﻣﻲﺑﺮﻳﺪ‪ .‬ﺻ‪‬ﺪام زﻳﺮ ﻟﺐ ﺧﻮاﺑﻴﺪ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻨﺪ آن را ﻧﻘﺎﺷﻲ ﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﻋﺸﻖ ﻧﻤﻲداﻧﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺣﺮفﻫﺎي ﻧﻴﻮﺷﺎ ﺑﻪ دﻳﻮارﻫﺎي ﺟﻤﺠﻤﻪي ﺳﺮم ﻣﻲﺧﻮرد و ﺑﺮﻣﻲﮔﺸﺖ‪ .‬ﺗﻜﺮار ﻣﻲﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﭼﻘﺪر ﻇﻬﺮ آن روز ﮔﺮم ﺑﻮد‪ .‬ﭼﻘﺪر اﻳﻦ ﻣﻄﺐ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮔﺮم اﺳﺖ‪ .‬ﻓﺆاد اﻣﺸﺐ ﻣﻲﺧﻮاﻫﻢ‬ ‫ﺳﻮرﭘﺮﻳﺰت ﻛﻨﻢ‪ .‬ﻣﻲﺧﻮاﻫﻢ اﺳﺘﺮﻳﭗﺗﻴﺰ ﻛﻨﻢ‪ .‬ﻳﺎدت ﻫﺴﺖ روز اوﻟﻲ ﻛﻪ آﻣﺪه ﺑﻮدي اﻳﻦ ﺟﺎ؟‬ ‫ﭼﻘﺪر از ﺣﺮف زدن ﺑﺎ ﻣﻦ ﺳﺮخ و ﺳﻔﻴﺪ ﻣﻲﺷﺪي! ﻓﻬﻤﻴﺪم ﭼﻘﺪر در زﻧﺪﮔﻲات زن ﻛﻢ ﺑﻮده‪ .‬ﺑﺎ‬ ‫زن ﻣﺜﻞ ﻳﻚ ﺷﻲء ﺟﺎدوﻳﻲ ﺑﺮﺧﻮرد ﻣﻲﻛﺮدي؛ ﻳﻚ ﭼﻴﺰ اﺳﺮارآﻣﻴﺰ‪ .‬ﻧﻴﻮﺷﺎ! ﻣﻦ ﻫﻨﻮز ﻫﻢ زن را‬ ‫اﺳﺮارآﻣﻴﺰ ﻣﻲﺑﻴﻨﻢ‪ .‬اﻳﻦ راز ﻓﺎش ﻧﻤﻲﺷﻮد‪ .‬ﺣﺘﺎ اﮔﺮ ﺗﻮ ﻛﺎﻣﻼً ﻟﺨﺖ ﺷﻮي‪ ،‬راز اﻧﺪامات ﻓﺎش‬ ‫ﻧﻤﻲﺷﻮد‪.‬‬ ‫ﭼﻘﺪر ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﻲﺑﺎﻓﻲ! زﺑﺎنام ﺑﻨﺪ آﻣﺪ‪ .‬ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻲﮔﻔﺘﻢ ﺑﻲﻫﻮده ﺑﻮد‪ .‬ﻧﻴﻮﺷﺎ! ﻣﻦ دوﺳﺖ‬ ‫ﻧﺪارم ﺗﻦ زﻧﻲ را ﻛﻪ ﻋﺎﺷﻖاش ﻧﻴﺴﺘﻢ ﻳﺎ ﻋﺎﺷﻖام ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﺑﺒﻴﻨﻢ‪ .‬ﭼﺮا ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻲ ﺑﻴﻦ ﻋﺸﻖ و‬ ‫ﺗﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻴﻨﺪازي؟ ﻣﻦ از ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﻲﺗﺮﺳﻢ ﻧﻴﻮﺷﺎ‪ .‬ﺗﻦ در ﻋﺸﻖ ﺗﻦ ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﺑﻲﻋﺸﻖ‪ ،‬ﺗﻦ‬ ‫ﻳﻚ ﺟﺴﺪ اﺳﺖ‪ .‬واي ﺗﻮ ﭼﻪﻗﺪر ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ را ﭘﻴﭽﻴﺪه ﻣﻲﻛﻨﻲ! ﺻﺪاش را ﭘﺎﻳﻴﻦ آورد‪ .‬ﺣﻴﻒ‬ ‫ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻗﺪر اﻳﻦ ﺻﻮرت ﻗﺸﻨﮓات را ﻧﺪاﻧﻲ و ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﭼﻴﺰي ﻛﻪ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﻛﺴﻲ ﻛﻪ دور از‬ ‫ﺗﻮﺳﺖ و ﻫﻴﭻ راﺑﻄﻪاي ﺑﺎ ﺗﻮ ﻧﺪارد ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ را ﺗﺒﺎه ﻛﻨﻲ؟ ﭼﻪﻗﺪر ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﭘﻴﭽﻴﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬

‫‪٦٧‬‬


‫ﺑﺒﻴﻦ ﭼﻪ ﻟﺐﻫﺎي ﻗﻠﻮهاي ﻫﻮساﻧﮕﻴﺰي داري‪ .‬ﺷﻚ ﻧﺪارم ﻛﻪ ﺑﺎ اﻳﻦ اﻧﺪام ﺗﻨﻮﻣﻨﺪ و‬ ‫ﭼﻬﺎرﺷﺎﻧﻪات ﻫﺮ ﺟﺎ ﺑﺮوي‪ ،‬ﻧﮕﺎه دﺧﺘﺮﻫﺎ را ﻣﻴﺦﻛﻮب ﻣﻲﻛﻨﻲ‪ .‬اﺑﺮوﻫﺎت ﺗﻮي ﻗﻠﺐ آدم ﻓﺮو‬ ‫ﻣﻲرود‪ .‬ﻣﺮداﻧﮕﻲِ ﭼﺸﻢﻫﺎت آدم را ﻣﻲﻟﺮزاﻧﺪ‪ .‬ﺻﺪاش ﻟﺮزﻳﺪ‪ .‬ﻣﺨﻤﻞ ﺷﺪ و روي ﭼﺸﻢﻫﺎم‬ ‫اﻓﺘﺎد‪ .‬دوﺳﺖ دارم ﺳﻴﻨﻪات را ﺑﻮ ﻛﻨﻢ‪ .‬ﭼﺮا اﻳﻦﻗﺪر ﺑﻲرﺣﻤﻲ؟ ﻧﺎﮔﻬﺎن از ﻣﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬ ‫ﻛﻤﻲ ﻋﻘﺐﺗﺮ اﻳﺴﺘﺎد‪ .‬ﻓﻬﻤﻴﺪم ﻛﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﻛﺎر ﺧﻮدش را ﺑﻜﻨﺪ‪ .‬آن ﭘﺎﺳﺪار ﻫﻢ ﺣﺘﻤﺎً ﻛﺎر‬ ‫ﺧﻮدش را ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻧﻴﻮﺷﺎ! وﻗﺘﻲ آدم ﻳﺎد ﭼﻴﺰي ﻣﻲاﻓﺘﺪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ آن اﺳﺖ ﻛﻪ از ﭼﻴﺰي ﻛﻪ‬ ‫ﻫﺴﺖ دﻟﺨﻮر اﺳﺖ‪ .‬دﺳﺖﻫﺎش را روي ﺳﻴﻨﻪاش ﺑﺮد‪ .‬وﻟﻲ اﮔﺮ آن ﭼﻴﺰي ﻛﻪ ﻫﺴﺖ ﺧﻴﻠﻲ‬ ‫ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﻫﺮ ﺧﺎﻃﺮهاي را ﭘﺲ ﻣﻲزﻧﺪ‪ .‬ﺧﺎﻃﺮه‪ ،‬ﻋﻘﺪهﻫﺎي واﻗﻌﻴﺖ اﺳﺖ‪ .‬ﭼﺸﻢﻫﺎم ﺳﻴﺎﻫﻲ‬ ‫رﻓﺖ‪ .‬ﺗﻮي ﺗﺎرﻳﻜﻲ دﺳﺖ ﺑﺮدم و ﻛﻠﻴﺪ آﺳﺎﻧﺴﻮر را ﻓﺸﺎر دادم‪.‬‬ ‫در آﺳﺎﻧﺴﻮر ﻛﻪ ﺑﺎز ﺷﺪ‪ ،‬از ﻻﺑﻪﻻي ﺳﺘﻮن دﻳﺪماش ﻧﺸﺴﺘﻪ‪ ،‬دارد ﺑﻪ روﺑﻪرو ﻧﮕﺎه‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﺗﺎ ﻣﺮا دﻳﺪ ﻣﻮﻫﺎش را از ﺟﻠﻮي ﺻﻮرتاش ﻛﻨﺎر زد‪ .‬آه! آﻣﺪﻳﺪ‪ .‬ﻟﺒﺨﻨﺪ زدم‪ .‬ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ ﻳﻚ‬ ‫ﻧﮕﺎه‪ ،‬ﻛﺎرِ اﻣﺸﺐ را ﺑﻪ ﻛﺠﺎ ﻛﺸﻴﺪ‪ .‬ژﻧﻮوﻳﻮ ﻧﮕﺎهاش را روي ﻣﻴﺰ اﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﺑﻠﺪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻧﮕﺎه‬ ‫ﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﺧﻴﻠﻲﻫﺎ ﺑﺎ ﻧﮕﺎهﺷﺎن آدم را ﻣﻲد‪‬ر‪‬ﻧﺪ‪ .‬ﻧﮕﺎه ﺑﻌﻀﻲ آدمﻫﺎ ﻫﻢ ﻳﻚ ﻛُﻨﺞﻛﺎويِ ﺳﻄﺤﻲ اﺳﺖ‬ ‫و ﻣﻲﺷﻮد ﻣﺜﻞ ﻏﺒﺎر آن را از روي ﻟﺒﺎس ﺗﻜﺎﻧﺪ‪ .‬ﻧﮕﺎه ﻣﻦ ﻣﮕﺮ ﭼﻪ ﺟﻮر ﺑﻮد؟ ﮔﻔﺘﻢ ﻛﻪ‪ .‬آﺑﺴﺘﻦ‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬ﻧﮕﺎه آدﻣﻲ ﻛﻪ از ﻧﮕﺎه ﻛﺮدن آﺑﺴﺘﻦ ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﻣﻦ اﻣﺸﺐ را ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﺑﻴﺪار ﻣﻲﻣﺎﻧﻢ ﺗﺎ ﺑﺰاﻳﻴﺪ‪.‬‬ ‫ﮔﻔﺘﻪام ﻳﻚ ﻗﻬﻮهي دﻳﮕﺮ ﺑﻴﺎورﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﺑﻴﺴﻜﻮﻳﺖ ﭼﻪﻃﻮرﻳﺪ؟‬ ‫ﺻﺪاش روي ﺳﻜﻮت ﺷﺐ ﻣﻲﻟﻐﺰﻳﺪ‪ .‬ﻛﻠﻤﻪﻫﺎ ﺑﻪ ﻧﺮﻣﻲ از دﻫﺎناش ﺑﻴﺮون ﻣﻲآﻣﺪﻧﺪ‪ .‬ﺗﺎ‬ ‫ﺑﻪ ﮔﻮش ﺑﺮﺳﻨﺪ‪ ،‬در راه آب ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‪ .‬رد‪ ‬ﭘﺎيِ واژهﻫﺎش را روي ﺗﺎرﻳﻜﻲ ﻣﻲدﻳﺪم‪ .‬ﭼﺮا اﻳﻦ زن‬ ‫اﺳﻴﺮ ﻧﮕﺎه ﻣﻦ ﺷﺪ؟ ﻧﻴﻮﺷﺎ ﻋﺎﺷﻖام ﺑﻮد و ﻣﻦ ﻧﻤﻲ��اﻧﺴﺘﻢ؟ ﻫﻴﭻ وﻗﺖ ﺑﻪ او ﻧﮕﻔﺘﻢ ﻋﺎﺷﻖاش‬ ‫ﻫﺴﺘﻢ‪ .‬ﮔﺎﻫﻲ ﻓﻘﻂ ﺧﻴﺮه ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬وﻗﺘﻲ ﺑﺮﻣﻲﮔﺸﺘﻢ و ﻧﮕﺎهاش ﻣﻲﻛﺮدم‪ ،‬ﭼﺸﻢﻫﺎش زﻣﻴﻦ‬ ‫ﻣﻲاﻓﺘﺎد‪ ،‬ﻣﺜﻞ ﺳﻘﻮط آزاد‪ .‬ﺳﺮد ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺮف ﭘﺸﺖﺑﺎمﻫﺎ را ﭘﺎرو ﻛﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬راه‪ ‬ﻛﻮﭼﻪﻫﺎ ﺑﻨﺪ آﻣﺪه‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬اﻧﮕﺸﺖﻫﺎم روي زﻧﮓ ﻳﺦ ﺑﺴﺖ‪ .‬از ﭘﻠّﻪﻫﺎ ﻛﻪ ﺑﺎﻻ ﻣﻲرﻓﺘﻢ‪ ،‬دﻳﺪﻣﺶ ﺑﺎ ﭘﻴﺮﻫﻦ ﺧﻮاباش‬ ‫ﺑﻪ در آﭘﺎرﺗﻤﺎن ﺗﻜﻴﻪ داده‪ .‬ﺑﻮي ﮔﻞِ ﻣﺮﻳﻢ ﺣﺮارﺗﻲ دواﻧﺪ زﻳﺮ ﭘﻮﺳﺖام‪.‬‬

‫‪٦٨‬‬


‫ﺧﺎﻧﻪي ﻧﻴﻮﺷﺎ ﻫﻤﻪي آن ﭼﻴﺰي ﺑﻮد ﻛﻪ ﻳﻚ ﺷﻬﺮ ﻛﻢ داﺷﺖ‪ .‬ﻧﻴﻮﺷﺎ از ﻫﻤﻴﺸﻪ زﻳﺒﺎﺗﺮ‬ ‫ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺧﻮدت اﺳﻴﺮ ﻧﮕﺎهات ﺷﺪهاي‪ .‬زﻫﺮا ﺑﺎ ﺷﻴﻄﻨﺖ اﻳﻦ را ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ .‬ﺗﻮي ﺑﺪﺟﻨﺲِ‬ ‫ﻧﻴﻢوﺟﺒﻲ را ﭼﻪ ﻛﺎر ﺑﻪ ﻳﻚ دﺧﺘﺮ ﻫﺠﺪهﺳﺎﻟﻪ؟ وﻗﺘﻲ از اﻧﺠﻤﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﻴﺮون آﻣﺪﻳﻢ‪ ،‬روي‬ ‫ﻧﻴﻤﻜﺘﻲ در ﭘﺎرك داﻧﺸﺠﻮ ﻧﺸﺴﺘﻴﻢ‪ .‬ﺑﺮف ﺑﻨﺪ آﻣﺪه ﺑﻮد و زﻣﻴﻦ داﺷﺖ ﺧﻮناش را ﻣﻲﻣﻜﻴﺪ‪.‬‬ ‫زﻳﺎرت ﻗﺒﻮل! اﻣﺎم رﺿﺎ ﻧﻄﻠﺒﻴﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﺿﺮب و زور ﺑﺎﺑﺎم رﻓﺘﻢ‪.‬‬ ‫ﻫﺮ ﺳﺎل اﻳﺎم ﻓﺎﻃﻤﻴﻪ ﻣﻲرﻓﺘﻨﺪ ﻣﺸﻬﺪ‪ .‬ﺑﺎﺑﺎم از اﺗﺎق ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺻﺪام ﻛﺮد‪ .‬اﻳﻦﻗﺪر‬ ‫ﺧﻴﺮهﺳﺮي ﻧﻜﻦ‪ .‬ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﻴﺎ‪ .‬ﺧﻴﺮِ ﺳﺮت ﻃﻠﺒﻪاي‪ .‬ﻣﮕﺮ اﻋﺘﻘﺎد ﺑﻪ اﻣﺎم رﺿﺎ را ﻓﻘﻂ ﺑﺎ ﻣﺸﻬﺪ رﻓﺘﻦ‬ ‫ﻣﻲﺷﻮد اﺛﺒﺎت ﻳﺎ اﺑﺮاز ﻛﺮد؟ ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺮفﻫﺎ را ﻣﻲزﻧﻲ ﻛﻪ ‪ ...‬اﻻن آﻗﺎي ﮔﻠﭙﺎﻳﮕﺎﻧﻲ ﻫﻢ ﻣﺸﻬﺪ‬ ‫اﺳﺖ‪ .‬ﻣﻦ آﻗﺎي ﮔﻠﭙﺎﻳﮕﺎﻧﻲ را ﺧﻴﻠﻲ دﻳﺪه ﺑﻮدم‪ .‬ﺧﺎﻧﻪاش در ﺧﻴﺎﺑﺎن ﭼﻬﺎرﻣﺮدان ﺑﻮد‪ .‬اﻧﺪروﻧﻲِ‬ ‫ﺑﺰرﮔﻲ داﺷﺖ ﻛﻪ ﻣﺤﻞ رﺟﻮع ﻣﻘﻠﺪﻫﺎ ﺑﻮد و رﺳﻴﺪﮔﻲ ﺑﻪ اﻣﻮر ﺷﺮﻋﻲﺷﺎن‪ .‬اﻳﺎم ﺗﻮﻟﺪ و وﻓﺎت‬ ‫ﭼﻬﺎرده ﻣﻌﺼﻮم روﺿﻪ ﻣﻲﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﭘﺴﺮﻫﺎش دﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﻴﻨﻪ‪ ،‬دم در ﻣﻲاﻳﺴﺘﺎدﻧﺪ و ﺧﻮدش روي ﺑﺎﻟﻜﻦِ ﻳﻜﻲ از اﺗﺎقﻫﺎ‬ ‫ﻣﻲﻧﺸﺴﺖ‪ .‬ﻫﻤﻪي ﻣﺮدم ﻟﺒﺎس ﺳﻴﺎه ﻣﻲﭘﻮﺷﻴﺪﻧﺪ و ﺻﺤﻦِ ﺳﺮﭘﻮﺷﻴﺪهي ﺑﻴﺮوﻧﻲ ﻫﻢ ﭘ‪‬ﺮ ﻣﻲﺷﺪ‬ ‫از آدم‪ .‬ﻣﻨﺒﺮِ روﺿﻪﺧﻮان را روﺑﻪ روي آﻗﺎ ﻣﻲﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﻣﻴﺎن ﻣﻨﺒﺮ و ﺑﺎﻟﻜﻦ ﻫﻢ ﺟﻤﻌﻴﺖ‬ ‫ﻣﻲﻧﺸﺴﺖ‪ .‬ﺧﻴﻠﻲﻫﺎ وﻗﺘﻲ روﺿﻪﺧﻮان ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ‪ ،‬ﻳﻚ ﭼﺸﻤﻲ آﻗﺎ را دﻳﺪ ﻣﻲزدﻧﺪ‪ .‬ﺟﺎنﺳﻮزي‬ ‫روﺿﻪ‪ ،‬ﺻﺪاي ﮔﺮﻳﻪﻫﺎ را ﺷﺪﻳﺪ ﻧﻤﻲﻛﺮد‪ .‬اﮔﺮ ﻣﻲدﻳﺪﻧﺪ ﺷﺎﻧﻪﻫﺎي آﻗﺎ ﺗﻜﺎن ﻣﻲﺧﻮرد و‬ ‫دﺳﺘﻤﺎلاش ﺗﻮي ﺻﻮرت ﻣﻲرود‪ ،‬ﻫﻮارﺷﺎن ﺑﻠﻨﺪ ﻣﻲﺷﺪ‪.‬‬ ‫آﻗﺎ ﻗﺒﺎﻳﻲ ﺳﻔﻴﺪ ﭘﻮﺷﻴﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺎ ﻋﺒﺎي ﺧﺸﺨﺎﺷﻲ ﺗﻮرﻣﺎﻧﻨﺪي ﻛﻪ ﺳﻔﻴﺪي ﻗﺒﺎ را از زﻳﺮش‬ ‫ﺑﻪ رخ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪ .‬وﻗﺘﻲ ﻣﺮدم ﺳﻴﻨﻪ ﻣﻲزدﻧﺪ‪ ،‬آﻗﺎ دﺳﺖﻫﺎش را ﺑﻲﺣﺎل روي ﺳﻴﻨﻪاش‬ ‫ﻣﻲﮔﺬاﺷﺖ ﺗﺎ ﻫﻢ ﺣﺎﻟﺖ ﺳﻴﻨﻪزﻧﻲ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ و ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﺑﻘﻴﻪ ﺳﻴﻨﻪ ﻧﺰﻧﺪ‪ .‬روﺿﻪ ﻛﻪ ﺗﻤﺎم‬ ‫ﻣﻲﺷﺪ‪ ،‬ﻣﺮدم ﻫﺠﻮم ﻣﻲآوردﻧﺪ ﺳﻤﺖ آﻗﺎ ﺗﺎ دﺳﺖﻫﺎش را ﺑﺒﻮﺳﻨﺪ‪ .‬ﮔﺎﻫﻲ ﻫﻢ ﻗﻨﺪي‪ ،‬ﻧﺒﺎﺗﻲ‬ ‫ﭼﻴﺰي ﻣﻲآوردﻧﺪ ﺗﺎ آﻗﺎ ﺣﻤﺪي ﺑﺮ آن ﺑﺨﻮاﻧﺪ و ﻓﻮت ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺷﻔﺎي ﻣﺮﻳﻀﻲ ﺷﻮد‪ .‬ﻣﺴﺌﻮل‬ ‫ﮔﺮﻓﺘﻦ وﺟﻮﻫﺎت ﺷﺮﻋﻲ‪ ،‬ﭘﺴﺮﻫﺎش ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬وﻗﺘﻲ ﻛﺴﻲ ﻣﻲآﻣﺪ ﺳﻬﻢ اﻣﺎﻣﺶ را ﺑﺪﻫﺪ‪ ،‬دو زاﻧﻮ‬ ‫ﻣﻲﻧﺸﺴﺖ و ﺣﺴﺎب ﺳﺎلاش را ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ .‬ﭘﻮل را دو دﺳﺘﻲ ﻣﻲداد‪ .‬ﭘﺴﺮ آﻗﺎ ﺳﺮش را از ﺳﻴﻨﻪ‬

‫‪٦٩‬‬


‫ﻋﻘﺐﺗﺮ ﻣﻲﺑﺮد‪ .‬ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺘﻲ ﺑﻲاﻋﺘﻨﺎ ﺑﻪ ﭘﻮل‪ ،‬آن را ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﺎل ﺷﻤﺎ را ﺗﻄﻬﻴﺮ ﻛﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﺮﻛﺖ دﻫﺪ‪.‬‬ ‫اﺣﻤﺪآﺑﺎد! ﺗﺎﻛﺴﻲ ﻧﺎﻳﺴﺘﺎد‪ .‬ﺑﺮاي ﻛﺠﺎ ﺗﺎﻛﺴﻲ ﻣﻲﮔﻴﺮﻳﺪ؟ ﻣﻲروﻳﻢ ﺧﺎﻧﻪ آﻗﺎي ﮔﻠﭙﺎﻳﮕﺎﻧﻲ‪.‬‬ ‫ﻣﻦ ﺗﺎ آن ﻣﻮﻗﻊ اﺣﻤﺪآﺑﺎد ﻧﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدم‪ .‬ﻓﻘﻂ ﺷﻨﻴﺪه ﺑﻮدم ﺷﺎه آنﺟﺎ ﻛﺎﺧﻲ داﺷﺘﻪ‪ .‬ﺧﺎﻧﻪاي ﺑﺰرگ‬ ‫و دو ﻃﺒﻘﻪ در ﻣﻴﺎن ﻳﻚ ﺑﺎغ‪ .‬اﻣﺸﺐ ﻛﺴﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ و آﻗﺎ و ﺑﭽﻪﻫﺎش‪ .‬ﺑﻞﻛﻪ‬ ‫ﻧﻔﺲِ آﻗﺎ ﺑﮕﻴﺮدت‪ .‬ﻃﻠﺒﮕﻲ ﻓﻘﻂ درس ﺧﻮاﻧﺪن ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺧﺪا ﺑﻨﺪﮔﺎن ﺻﺎﻟﺤﺶ را ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻤﻲﮔﺬارد‪.‬‬ ‫در ﻫﻤﻴﻦ دﻧﻴﺎ ﻫﻢ آنﻫﺎ را ﻋﺰﻳﺰ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﻗﺼ‪‬ﻪي ﻳﻮﺳ‪‬ﻒ را ﻛﻪ ﺧﻮاﻧﺪهاي؟ ﻳﻌ‪‬ﺰﱡ ﻣ‪‬ﻦ ﻳﺸﺎء‪ ‬و ﻳﺬ‪‬لﱡ‬ ‫ﻣ‪‬ﻦ ﻳﺸﺎء‪ .‬از درِ اﻳﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺮو‪ .‬ﻫﻴﭻ ﺧﺎﻧﻪاي ﭼﻨﻴﻦ ﺻﺎﺣﺐﺧﺎﻧﻪاي ﻧﺪارد‪ .‬ﻫﺮﻛﺲ ﻛﻪ رﻓﺖ‬ ‫ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻧﺪﻳﺪ‪ .‬ﺧﻴﻠﻲ ﮔﻨﺪهﺗﺮ از ﺗﻮ از اﻳﻦ ﺧﺎﻧﻪ روﺑﺮﮔﺮداﻧﺪﻧﺪ‪ .‬ﺧﻴﺮي ﻧﺪﻳﺪﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺳﺮ ﺷﺎم رﺳﻴﺪﻳﻢ‪ .‬ﭘﺪرم راﺳﺖ ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﭘﺴﺮﻫﺎ‪ ،‬ﻧﻮهﻫﺎ و داﻣﺎدﻫﺎي آﻗﺎي ﮔﻠﭙﺎﻳﮕﺎﻧﻲ‬ ‫ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﺧﻮدش ﻧﺒﻮد‪ .‬ﭘﺪرم رو ﻛﺮد ﺑﻪ ﭘﺴﺮش‪ .‬آﻗﺎ ﺣﺎلﺷﺎن ﺧﻮب اﺳﺖ؟ اﻟﺤﻤﺪ‪ ‬ﷲ‪ .‬دارﻧﺪ‬ ‫ﺷﺎم ﻣﻲﺧﻮرﻧﺪ‪ .‬وﻗﺘﻲ ﻫﻤﻪ ﻏﺬا ﺧﻮردﻧﺪ‪ ،‬اﻧﮕﺎر ﻛﺴﻲ ﻏﺬا ﻧﺨﻮرده ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻏﺬاﻫﺎ‬ ‫دﺳﺖﻧﺨﻮرده ﻣﺎﻧﺪ‪ .‬ﮔﺮﺳﻨﻪات ﻧﻴﺴﺖ؟ ﭼﺮا‪ .‬ﺑﻴﺎ ﺑﺮوﻳﻢ اﻳﻦ ﺳﺎﻧﺪوﻳﭽﻲِ آﻧﺪره‪ .‬زﻫﺮا ﻛﻴﻒاش را از‬ ‫روي ﻧﻴﻤﻜﺖ ﺑﺮداﺷﺖ‪ .‬ﺑﺮاي اﻳﻦﻛﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن آنﺟﺎ ﻏﺬا ﻧﺨﻮرﻧﺪ‪ ،‬ادارهي اﻣﺎﻛﻦ ﭘﺸﺖ‬ ‫ﺷﻴﺸﻪاش ﺗﺎﺑﻠﻮ زده ﺑﻮد‪ :‬اﻳﻦ ﻣﻐﺎزه ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻪ اﻗﻠﻴﺖﻫﺎي ﻣﺬﻫﺒﻲ اﺳﺖ‪ .‬ﻓﺆاد! اﮔﺮ ﺗﻮ ﻟﺒﺎس‬ ‫آﺧﻮﻧﺪي ﻣﻲﭘﻮﺷﻴﺪي‪ ،‬ﻋﻤﺎﻣﻪي ﭼﻪ رﻧﮕﻲ ﺳﺮت ﻣﻲﮔﺬاﺷﺘﻲ؟ ﺳﺮخ آﺑﻲِ ﻣﺎﻳﻞ ﺑﻪ ﮔﻞ ﺑِﻬِﻲ!‬ ‫ﺗﺎ ﺧﻨﺪﻳﺪ ﻗﻄﺮهاي از ﺳ‪‬ﺲ ﻗﺮﻣﺰ روي دﺳﺖاش ﭼﻜﻴﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﻟﺐ ﻣﻜﻴﺪش‪ .‬ﺑﺪﺟﻨﺴﻲﻫﺎش‬ ‫را ﻫﻢ ﺟﻮاب ﻣﻲدادم‪ .‬ﻣﻌﻠﻮم اﺳﺖ‪ ،‬ﺳﻴﺎه؛ ﻣﺜﻞ ﭘﺪرم‪ .‬ﺑﺮاي ﭼﻲ ﻣﻲﭘﺮﺳﻲ؟ ﻫﻤﻴﻦﻃﻮري‪ .‬دارم‬ ‫ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻢ اﮔﺮ ﻋﺒﺎ و ﻋﻤﺎﻣﻪ داﺷﺘﻲ‪ ،‬ﺷﺒﻴﻪ ﻛﺪام ﻳﻚ از آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻳﻲ ﻣﻲﺷﺪي ﻛﻪ ﻣﻲﺷﻨﺎﺳﻢ‪.‬‬ ‫از زﻳﺮ ﻣﻴﺰ ﻧﻮك‪ ‬ﭘﺎم را ﺑﻪ ﭘﺎش زدم‪ .‬ﺑﺲ اﺳﺖ اﻳﻦ ﺷﻮﺧﻲﻫﺎي ﺑﻲﻣﺰه‪ .‬ﻧﻪ ﻓﺆاد! ﺟﺪي‬ ‫ﻣﻲﮔﻮﻳﻢ‪ .‬آﻫﺎن! ﻓﻬﻤﻴﺪم‪ .‬ﺑﺎ اﻳﻦ ﻗﺪ ﺑﻠﻨﺪ‪ ،‬ﺷﺎﻧﻪﻫﺎي ﻛﺸﻴﺪه‪ ،‬ﺳﻴﻨﻪي ﭘﻬﻦ و ﭼﺸﻢﻫﺎي زاغات‬ ‫ﺷﺒﻴﻪ اﻣﺎم ﻣﻮﺳﻲ ﺻﺪر ﻣﻲﺷﺪي‪ .‬اوه! ﻻﺑﺪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﻳﻦﻛﻪ ﻫﻤﺸﻬﺮي ﺷﻤﺎ ﺑﻮده‪ ،‬ﻧﻪ؟‬

‫‪٧٠‬‬


‫ﻣﻲﺧﻮاﻫﻢ ﺑﺮوم رﻧﮓ ﺑﺨﺮم‪ .‬ﺑﺎ ﺗﻮ ﻣﻲآﻳﻢ و ﺑﻌﺪ ﻣﻲروم ﺗﺮﻣﻴﻨﺎل‪ .‬ﺗﺎﺑﻠﻮي آﺧﺮش ﻫﻨﻮز‬ ‫ﻧﻴﻤﻪﻛﺎره ﺑﻮد‪ .‬زنِ ﺗﺎﺑﻠﻮ داﺷﺖ ﻳﻚ ﺗﻮدهي ﺑﻲﺷﻜﻞ را ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﭼﺸﻢﻫﺎي زن از‬ ‫ﺻﻮرتاش ﺟﺪا اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪ .‬زﻫﺮا ﺑﻲﺷﻜﻠﻲ را ﺧﻴﻠﻲ ﺧﻮب ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪ .‬اﺟﺴﺎم ﺑﻲﺷﻜﻞ در ﺗﺎﺑﻠﻮش‬ ‫رﻧﮕﻲ از رﺳﻮاﻳﻲ و ﺗﺮﺣﻢﺑﺮاﻧﮕﻴﺰي داﺷﺖ‪ .‬ﭼﺸﻢﻫﺎي ﺟﺪا از ﺑﺪن زن‪ ،‬ﺗﻮي ﺑﻲﺷﻜﻠﻲ ﻧﻔﻮذ‬ ‫ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﻴﻦ ﭼﺸﻢﻫﺎ در ﻳﺎدم ﺑﻮد‪ ،‬وﻗﺘﻲ در درس ﻗﻀﺎي ﺷﻴﺦ ﺟﻮاد ﮔﻔﺘﻢ آﻗﺎ دﻳﺪن‬ ‫دﻳﺪن اﺳﺖ دﻳﮕﺮ‪ .‬ﭼﺮا اﮔﺮ ﻣﺮد ﺟﺮم ﻳﺎ ﺟﻨﺎﻳﺘﻲ را دﻳﺪ‪ ،‬ﺷﻬﺎدتاش ﻗﺒﻮل اﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ اﮔﺮ ﻫﻤﻴﻦ‬ ‫واﻗﻌﻪ را زن دﻳﺪ‪ ،‬ﺷﻬﺎدتاش ﻧﺼﻒ ﺷﻬﺎدت ﻣﺮد ارزش دارد؟ اﺻﻼً زن ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻲ آﻗﺎ؟‬ ‫ﺷﻴﺦ ﺟﻮاد اﺑﺮوﻫﺎش را درﻫﻢ داد‪ .‬ﺳﻜﻮﺗﻲ اﻃﺮاف ﺻ‪‬ﺪام را ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺟﺎن زن ﻣﻬﻢﺗﺮ‬ ‫اﺳﺖ ﻳﺎ ﻋﻮرتاش؟ ﭼﺮا اﮔﺮ زﻧﺎ ﻛﻨﺪ ﺳﻨﮕﺴﺎر ﻣﻲﺷﻮد‪ ،‬وﻟﻲ اﮔﺮ ﻛﺸﺘﻪ ﺷﻮد‪ ،‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮش ﻣﺮدي‬ ‫را ﻗﺼﺎص ﻧﻤﻲﻛﻨﻨﺪ؟ ﺷﻴﺦ ﺟﻮاد اﻧﮕﺸﺖاش را ﻻي وﺳﺎﺋﻞ اﻟﺸﻴﻌﻪ ﮔﺬاﺷﺖ و آن را روي‬ ‫زاﻧﻮش ﺑﺴﺖ‪ .‬ﺷﻤﺎ در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻧﺺ‪ ،‬اﺟﺘﻬﺎد ﻣﻲﻛﻨﻴﺪ؟ ﻧﺺ‪ ‬رواﻳﺖ اﻳﻦ را ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ .‬اﻳﻦﻫﺎ ﺟﺰو‬ ‫ﺗَﻌ‪‬ﺒ‪‬ﺪﻳﺎت اﺳﺖ آﻗﺎ‪ .‬ﺷﻤﺎ ﻛﻪ ﻓﺮق ﺗﻌﺒ‪‬ﺪي و ﺗﻮﺻ‪‬ﻠﻲ را ﻣﻲداﻧﻴﺪ‪ .‬ﻓﺮق ﻣﻮﺿﻮﻋﻴﺖ و ﻃﺮﻳﻘﻴﺖ را‬ ‫ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪاﻧﻴﺪ‪ .‬اﮔﺮ اﺻﻮل ﻧﺨﻮاﻧﺪهاﻳﺪ‪ ...‬ﺷﻴﺦ ﺟﻮاد ﺑﺎ آن ﻟﻬﺠﻪي ﺗﺮﻛﻲاش ﻋﺼﺒﺎﻧﻲ ﺷﺪه ﺑﻮد و‬ ‫ﻳﻚرﻳﺰ ﺣﺮف ﻣﻲزد‪ .‬ﺣﺪﻳﺜﻲ از اﻣﺎم ﺻﺎدق ﺧﻮاﻧﺪ‪ .‬وﻗﺘﻲ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ رواﻳﺘﻲ ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻛﻨﺪ‪ ،‬اﻧﮕﺎر‬ ‫اول در ذﻫﻦاش از ﻋﺮﺑﻲ ﺑﻪ ﺗﺮﻛﻲ ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻣﻲﻛﺮد و ﺑﻌﺪ از ﺗﺮﻛﻲ ﺑﻪ ﻓﺎرﺳﻲ‪ .‬راوي ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‬ ‫ﻛَﻴﻒ‪ ‬اَﺻﻨَﻊ؟ * ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻪ ﺟﻮري ﺑﻜﻨﻢ؟‬ ‫‪FPT‬‬

‫‪F‬‬

‫‪TP‬‬

‫از ﻣﺴﺠﺪ اﻋﻈﻢ ﺑﻴﺮون آﻣﺪم‪ .‬ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻃﻠﺒﻪﻫﺎ ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﻣﻲرﻓﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﻞ آﻫﻨﭽﻲ‪ .‬از‬ ‫ﻗﻴﺎﻓﻪ و ﻃﺮز ﻟﺒﺎسﭘﻮﺷﻴﺪن ﺑﻌﻀﻲ از آنﻫﺎ و ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮر ﺳﻮوﻳﭻ ﻣﺎﺷﻴﻨﻲ ﻛﻪ در دﺳﺖ داﺷﺘﻨﺪ‬ ‫ﻣﻲﺷﺪ ﻓﻬﻤﻴﺪ ﺟﺎﻳﻲ ﺷﺎﻏﻞاﻧﺪ و دارﻧﺪ ﻣﻲروﻧﺪ ﺳﺮ ﻛﺎرﺷﺎن؛ ﻋﻘﻴﺪﺗﻲ ﺳﻴﺎﺳﻲ ارﺗﺶ‪ ،‬دﻓﺘﺮ‬ ‫ﺗﺒﻠﻴﻐﺎت اﺳﻼﻣﻲ‪ ،‬ﺗﻴﭗ وﻳﮋهي اﻣﺎم ﺻﺎدق ﻳﺎ دادﮔﺴﺘﺮي‪ .‬در دادﮔﺎه وﻳﮋه‪ ،‬ﻗﻴﺎﻓﻪي ﺑﺎزﺟﻮ ﺑﻪ‬ ‫ﻧﻈﺮم آﺷﻨﺎ آﻣﺪ‪ .‬ﮔﺎﻫﻲ درس ﺷﻴﺦ ﺟﻮاد ﻣﻲآﻣﺪ‪ .‬ﺧﻴﻠﻲ از ﻃﻠﺒﻪﻫﺎ ﻣﻮﻗﻊ درس‪ ،‬ﺳﺮﺷﺎن ﭘﺎﻳﻴﻦ‬ ‫ﺑﻮد و ﻳﺎدداﺷﺖ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ آن ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ ﺗﻘﺮﻳﺮات‪ .‬اﻣﺎ او ﺑﻪ ﻳﻜﻲ از ﺳﺘﻮنﻫﺎي ﻣﺴﺠﺪ ﺗﻜﻴﻪ‬ ‫ﻣﻲداد‪ .‬دﺳﺖاش را روي ﻳﻚ ﭘﺎ ﻣﻲاﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬ﺗﺴﺒﻴﺢ ﻣﻲﮔﺮداﻧﺪ‪ .‬ﺗﺴﺒﻴﺢ را ﮔﺬاﺷﺖ روي ﻣﻴﺰ‪،‬‬ ‫* ﻳﻌﻨﻲ ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻪ ﻛﻨﻢ؟‬ ‫‪PT‬‬

‫‪TP‬‬

‫‪٧١‬‬


‫ﻛﻨﺎر ﻛُﻠﺖاش‪ .‬ﺷﻤﺎ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻧﻤﻲﻛﺸﻴﺪ ﻛﻪ ﺳﻬﻢ اﻣﺎم ﻣﻲﺧﻮرﻳﺪ و ﺑﻌﺪ ﺷُﺒﻬﻪﭘﺮاﻛﻨﻲ ﻣﻲﻛﻨﻴﺪ؟‬ ‫ﺷﻨﻴﺪهاﻳﻢ ﻧﻤﺎز ﻫﻢ ﻧﻤﻲﺧﻮاﻧﻴﺪ‪.‬‬ ‫ﺷﻤﺎ ﺧﻄﺮﻧﺎكﺗﺮ از روﺷﻨﻔﻜﺮﻫﺎي ﺑﻲدﻳﻦ ﻫﺴﺘﻴﺪ‪ .‬دزد ﺑﺎﭼﺮاغاﻳﺪ‪ .‬آﻣﺪهاﻳﺪ در ﺣﻮزه درس‬ ‫ﺧﻮاﻧﺪهاﻳﺪ‪ ،‬ﺗﺎ ﻣﺜﻞ ﻛﺴﺮوي ﺑﺬر ﻓﺘﻨﻪ و ﻓﺴﺎد در ﻃﻠﺒﻪﻫﺎ ﺑﭙﺎﺷﻴﺪ؟ آﻓﺘﺎب ﭘﺎﺷﻴﺪ ﺗﻮي ﺻﻮرتام‪ .‬از‬ ‫ﭘﻠﻪﻫﺎي دادﮔﺎه وﻳﮋه ﭘﺎﻳﻴﻦ آﻣﺪم‪ .‬ﻋﺠﻠﻪاي ﺑﺮاي رﻓﺘﻦ ﻧﺪاﺷﺘﻢ‪ .‬ﻣﺜﻞ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﭼﻨﺪﺑﺎر‬ ‫ﺧﻮدﻛﺸﻲ ﻛﺮده و ﺗﺮساش از ﻣﺮگ رﻳﺨﺘﻪ‪ ،‬از اﻳﻦ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن دﻳﮕﺮ ﻧﻤﻲﺗﺮﺳﻴﺪم‪.‬‬ ‫ﺧﻴﺎﺑﺎن ﺧﻠﻮت ﺑﻮد‪ .‬ﭘﻴﺎده ﺗﺎ ﺣﺮم آﻣﺪم‪ .‬ﻧﺸﺴﺘﻢ ﺗﻮي اﻳﻮان آﻳﻨﻪ‪ .‬ﺗﻜﻴﻪ دادم ﺑﻪ ﺳﻨﮓ‬ ‫ﻣﺮﻣﺮ دﻳﻮار‪ .‬ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﺗﻮي آﻳﻨﻪﻫﺎي اﻳﻮان ﺗﻴﻎ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪ .‬آﻳﻨﻪﻫﺎ آﻓﺘﺎب را ﺑﻪ ﻫﻢ ﭘﺲ ﻣﻲدادﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺷﺒﻴﻪ ﻣﻮج درﻳﺎ ﺑﻲﺗﺎب ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬در آﻳﻨﻪﻫﺎ ﭼﻴﺰي دﻳﺪه ﻧﻤﻲﺷﺪ‪ ،‬ﺟﺰ ﺧﻮدﺷﺎن‪ .‬ﺳﻨﮓﻫﺎي زﻳﺮ ﭘﺎم‬ ‫داغ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬آﻓﺘﺎب ﻓﻘﻂ در آﺳﻤﺎن ﻧﺒﻮد؛ از ﻗﻌﺮ زﻣﻴﻦ ﻫﻢ ﻧﻌﺮه ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪ .‬ﺗﻴﺮهي ﭘﺸﺖام ﺗﻴﺮ‬ ‫ﻛﺸﻴﺪ‪ .‬ﺧﻮدم را ﺟﺎﺑﻪﺟﺎ ﻛﺮدم‪ .‬ﻣﻲﺧﻮاﻫﻴﺪ ﺑﺮوﻳﻢ ﻗﺪﻣﻲ ﺑﺰﻧﻴﻢ؟ از ﺧﻴﺎﺑﺎن آﻣﺴﺘﺮدام رﻓﺘﻴﻢ‬ ‫ﺧﻴﺎﺑﺎن ﻟﻨﺪن‪ ،‬ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﻴﺪان اروﭘﺎ‪ .‬ﺧﻴﺎﺑﺎنﻫﺎي ﭘﺎرﻳﺲ ﺣﺘﺎ در اﻳﻦ وﻗﺖ ﺷﺐ ﻛﻪ ﻫﻤﻪي‬ ‫ﻣﻐﺎزهﻫﺎ ﺑﺴﺘﻪاﻧﺪ و ﭘﺮﻧﺪه ﭘ‪‬ﺮ ﻧﻤﻲزﻧﺪ‪ ،‬آدم را ﺑﻪ ﻗﺪمزدن اﻏﻮا ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ژﻧﻮوﻳﻮ ﺳﺎﻛﺖ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻦ ﻛﺎر اﻣﺸﺐاش ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻜﻮت ﺑﻮد‪ .‬ﻧﻮر ﻧﺌﻮنﻫﺎ روي درﺧﺘﺎن ﻣﻲاﻓﺘﺎد و ﺳﺎﻳﻪي‬ ‫ﺷﺎﺧﻪي آنﻫﺎ را روي ﭘﻴﺎدهرو ﻧﻘﺎﺷﻲ ﻣﻲﻛﺮد؛ ﻣﺜﻞ رگﻫﺎﻳﻲ رﻧﮕﺎرﻧﮓ روي ﺗﻦِ زﻣﻴﻦ‪.‬‬ ‫در اﻳﻦ وﻗﺖ ﺗﻨﮓ‪ ،‬از ﻟﻨﺪن ﻛﻮﺑﻴﺪه و آﻣﺪهام ﭘﺎرﻳﺲ ﺗﺎ در ﻫﻤﺎن ﺧﻴﺎﺑﺎنﻫﺎ و ﻛﻮﭼﻪﻫﺎﻳﻲ‬ ‫ﻛﻪ وﺟﺐ ﺑﻪ وﺟﺐﺷﺎن را ﻣﻲﺷﻨﺎﺳﻢ ﻗﺪم ﺑﺰﻧﻢ؟ ﻧﻤﻲداﻧﻢ‪ .‬دلﺗﻨﮓ ﺑﻮدم‪ .‬ﺳﺎﺧﺘﻤﺎنﻫﺎي‬ ‫وﻳﻜﺘﻮرﻳﺎﻳﻲ ﻟﻨﺪن ﺣﺎل آدم را ﻣﻲﮔﻴﺮد‪ .‬ﺧﺪا ﻧﻜﻨﺪ ﻏﺮوب ﺑﺎﺷﺪ و ﻫﻮا ﺑﺎراﻧﻲ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﻏﻢﻫﺎي ﻋﺎﻟﻢ‬ ‫در دل آدم ﻋﺮوﺳﻲ ﻣﻲﮔﻴﺮﻧﺪ‪ .‬دوﺳﺖ دارم ﺑﺮﮔﺮدم ﭘﺎرﻳﺲ‪ .‬اﮔﺮ اﺟﺒﺎر ﻛﺎر ﻧﺒﻮد ﻧﻤﻲرﻓﺘﻢ ﻟﻨﺪن‪.‬‬ ‫ﺻﺒﺢ ﺑﺒﻴﻨﻢ داﻧﺸﮕﺎه ﺳﻦ د‪‬ﻧﻲ ﭼﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﺑﻪ ﺗﻮاﻓﻖ ﺑﺮﺳﻴﻢ و ﻫﻨﺪرﺳﻮﻧﻲﻫﺎ ﻫﻢ ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ‬ ‫ﻛﻪ دو ﻫﻔﺘﻪ ﻳﻚ ﺑﺎر‪ ،‬ﻳﻚ روز ﺑﺮوم ﻟﻨﺪن‪ ،‬ﺑﺮﻣﻲﮔﺮدم‪.‬‬ ‫دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ ﻫﻤﻴﻦ ﭘﺎرﻳﺲ ﻣﻲﻣﺎﻧﺪم و ﺑﺎز ﻫﺰار ﺑﺎر ﺗﻮي ﻛﺎﻓﻪ ا‪‬ﺳﻜﻮﻟﻴﻪ ﻣﻲﻧﺸﺴﺘﻢ و‬ ‫ﻛﺘﺎبﻫﺎم را ﻣﻲﮔﺬاﺷﺘﻢ ﺟﻠﻮم و ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﺮدم ﺑﻪ ﻣﻴﺪان ﺳﻮرﺑﻦ؛ ﺑﻪ ﻣﺠﺴﻤﻪي اُﮔﻮﺳﺖ ﻛُﻨﺖ‬

‫‪٧٢‬‬


‫ﻛﻪ زﻳﺮ درﺧﺘﺎن ﭘ‪‬ﺮ ﺑﺮگ و ﭘ‪‬ﺮ ﺷﺎﺧﻪي ﻣﻴﺪان‪ ،‬ﻫﻨﻮز اﻳﺴﺘﺎده و ﻫﺮ روز ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﻨﺪ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻫﻤﻪ‬ ‫ﻋﺎﺑﺮِ ﻛﺘﺎب در ﺑﻐﻠﻲ ﻛﻪ از داﻧﺸﮕﺎه ﺑﻴﺮون ﻣﻲآﻳﻨﺪ؛ ﺑﻪ ﻛﺘﺎبﻓﺮوﺷﻲِ وِر‪‬ن ﻛﻪ ﻫﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻛﻮﭼﻜﻲ‬ ‫در وﻳﺘﺮﻳﻦاش ﻣﻲداد ﻣﻲﻓﻬﻤﻴﺪم‪ .‬از ﺑﺲ رﻓﺘﻪ ﺑﻮدم آنﺟﺎ ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ دﻳﮕﺮ ﻣﺮا ﻣﻲﺷﻨﺎﺧﺖ‪ .‬آن‬ ‫روز ﻳﻚ دﺳﺘﻤﺎل ﻻﺟﻮردي را ﺷﺒﻴﻪ ﺗ‪‬ﻞ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد روي ﺳﺮش و ﭘﺸﺖ ﻛﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ‪ ،‬وﺳﻂ‬ ‫ﻛﺘﺎبﻫﺎ‪ ،‬ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺗﺎ ﻣﺮا دﻳﺪ ﻟﺒﺨﻨﺪ زد و از ﺟﺎش ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪ .‬اﻣﺮوز دﻧﺒﺎلِ ﭼﻪ ﭼﻴﺰ ﻣﻲ ﮔﺮدﻳﺪ‬ ‫آﻗﺎ! دﺳﺖﻫﺎﻣﺎن ﺑﺎ ﺣﺴﺮت از ﻫﻢ ﺟﺪا ﺷﺪ‪ .‬ﭼﻘﺪر ﻛﺘﺎبﻫﺎﺗﺎن را ﮔﺮان ﻣﻲﻓﺮوﺷﻴﺪ! ﭼﻘﺪر ﻫﻢ‬ ‫ﺷﻤﺎ در ﻛﺘﺎبﺧﺮﻳﺪن ﻣﻼﺣﻈﻪ ﻣﻲﻛﻨﻴﺪ!‬ ‫دﺳﺖ ﺑﺮدم و از ﻗﻔﺴﻪ‪ ،‬ﻧﺎﻣﻪﻫﺎي ﻫﺎﻳﺪﮔﺮ و ﻫﺎﻧﺎ آرﻧﺖ را ﺑﻴﺮون ﻛﺸﻴﺪم‪ .‬ﺑﺎ ﻟﺒﻪي اﻧﮕﺸﺖ‬ ‫ورﻗﻲ زدم‪ .‬ﺧﻮاﻧﺪهاﻳﺪ اﻳﻦ ﻛﺘﺎب را؟ ﻧﻪ ﻫﻤﻪاش را‪ .‬ﻏﺮور ﻫﺎﻳﺪﮔﺮ و ﻣﺤﺎﻓﻈﻪﻛﺎرياش ﻣﺮا ﭘﺲ‬ ‫زد‪ .‬ﻛﺘﺎب را ﺑﺴﺘﻢ‪ .‬ﻛﺎري ﺑﻪ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻫﺎﻳﺪﮔﺮ ﻧﺪارم وﻟﻲ ﻋﺸﻖاش‪ ،‬ﻋﺸﻖ ﺳﺎلﻫﺎي وﺑﺎﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻓﺎﺷﻴﺴﻢ‪ ،‬ﻋﺸﻖ را ﻣﺤﺎﻓﻈﻪﻛﺎر ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﻛﺘﺎبِ ﻳﻚ ﻗﻔﺴﻪ را ﺑﻴﺮون ﻛﺸﻴﺪ و ﺳﺮﺟﺎﺷﺎن‬ ‫ﻣﺮﺗﺐ ﻛﺮد‪ .‬اﻳﻦﻫﺎ ﺗﻮﺟﻴﻪ زﺑﻮﻧﻲ آدم اﺳﺖ در ﻋﺸﻖورزي‪ .‬رﻓﺖ روي ﺻﻨﺪﻟﻲ ﻧﺸﺴﺖ و‬ ‫ﭼﻬﺮهاش را ﺑﻪ ﻃﺮف ﻛﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ‪ .‬ﻛﺘﺎب را در ﻗﻔﺴﻪ ﮔﺬاﺷﺘﻢ و روﺑﻪروﻳﺶ اﻳﺴﺘﺎدم‪ .‬از‬ ‫ﻫﻤﻪي آدمﻫﺎ ﻧﺨﻮاﻫﻴﺪ ﻗﻬﺮﻣﺎن ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﻗﺮار ﺑﻮد ﻫﻤﻪ ﺧﻄﺮ ﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬دﻳﮕﺮ ﻫﻴﭻ ﺧﻄﺮي در‬ ‫ﻋﺎﻟﻢ وﺟﻮد ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﻗﻬﺮﻣﺎنﻫﺎ ﻗﻬﺮﻣﺎنﻫﺎي آدمﻫﺎي ﻣﻴﺎنﻣﺎﻳﻪاﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻧﮕﺎهاش را از روي ﺻﻔﺤﻪي ﻛﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ ﺑﺮداﺷﺖ‪ .‬ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺮفﻫﺎ ﻧﻤﻲﺧﻮاﻫﻴﺪ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﻲ را‬ ‫از ﺑﻴﺦ زﻳﺮ ﺳﺌﻮال ﺑﺒﺮﻳﺪ ﻛﻪ؟ ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺮفﻫﺎ ﻓﻘﻂ ﻣﻲﺧﻮاﻫﻢ دﻋﻮتﺗﺎن ﻛﻨﻢ ﺑﻪ ﻳﻚ ﻗﻬﻮه در‬ ‫ﻫﻤﻴﻦ ﻛﺎﻓﻪ اﺳﻜﻮﻟﻴﻪ‪ .‬ﻳﻚ دﻓﻌﻪ ﻧﻔﺲاش را ﻓﺮوﺧﻮرد‪ ،‬اﻧﮕﺎر ﺗﻮي اﺳﺘﺨﺮ آب ﺧﻮرده ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﭘﺎﺷﺪ‪ .‬ﺑﺒﺨﺸﻴﺪ اﻻن ﺑﺮﻣﻲﮔﺮدم‪ .‬ﺳﺮم را ﺑﺮدم ﺗﻮي ﻗﻔﺴﻪﻫﺎ‪ .‬زاﻧﻮ زدم ﺗﺎ ﻗﻔﺴﻪﻫﺎي ﭘﺎﻳﻴﻨﻲ را‬ ‫وارﺳﻲ ﻛﻨﻢ‪ .‬ﻛﺘﺎﺑﻲ را ﻧﻤﻲدﻳﺪم‪ .‬ﺑﻪ ﭼﻬﺮهي ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮدم‪ .‬وﻗﺘﻲ وارد وِر‪‬ن ﻣﻲﺷﺪم‪،‬‬ ‫ﺣﻀﻮر ﻣﻦ را ﺟﺪي ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬ﺣﺘﺎ اﮔﺮ ﺳﺮش ﺷﻠﻮغ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻪ ﻧﻮﻋﻲ ﻧﺸﺎن ﻣﻲداد ﻛﻪ ﻣﻲداﻧﺪ‬ ‫ﻣﻦ آﻣﺪهام و اﮔﺮ ﺷﺪه ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻫﻲ ﻛﻪ از روي ﻧﺮدﺑﺎن ﻛﺘﺎبﺧﺎﻧﻪ روي اﻧﺪام ﻣﻦ ﻣﻲرﻳﺨﺖ‪،‬‬ ‫ﻣﻲﻓﻬﻤﺎﻧﺪ ﻛﻪ دوﺳﺖ دارد ﺳﺮش ﺧﻠﻮت ﺑﺎﺷﺪ و ﺑﻴﺎﻳﺪ ﺟﻠﻮ‪ ،‬ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ را ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ و ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻴﻢ ﻳﺎ‬ ‫اﮔﺮ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ در ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻳﺎ ﺳﻔﺎرش دادن ﻛﺘﺎﺑﻲ ﻛﻤﻚ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻣﻦ را ﻣﺸﺘﺮي ﺧﻮدش ﻣﻲداﻧﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﺑﻴﺶ از ﻳﻚ ﻣﺸﺘﺮي ﺑﻪ ﻣﻦ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﻲﻛﺮد‪.‬‬ ‫‪٧٣‬‬


‫وﻗﺘﻲ ﮔﻔﺘﻢ ﺑﺮوﻳﻢ ﻛﺎﻓﻪ‪ ،‬ﺟﺎﻧﺨﻮرد‪ .‬ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ از ﭼﻴﺰي ﻛﻪ ﭘﻴﺶﺑﻴﻨﻲاش را ﻣﻲﻛﺮد‪،‬‬ ‫ﻏﺎﻓﻠﮕﻴﺮ ﺷﻮد‪ .‬ﺷﻤﺎ ﻛﻪ ﺟﺎي ﻫﻤﻪ اﻳﻦ ﻛﺘﺎبﻫﺎ را از ﺑ‪‬ﺮ ﻫﺴﺘﻴﺪ‪ .‬ﭼﻲ را ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﻨﻴﺪ؟ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ‪.‬‬ ‫ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬راﺳﺖ ﻣﻲﮔﻮﻳﻴﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﺷﻤﺎ اﻳﻦﺟﺎ ﻧﺒﻮدﻳﺪ ﺷﺎﻳﺪ ﻛﻤﺘﺮ ﻣﻲآﻣﺪم‪.‬‬ ‫‪2‬‬ ‫‪FPT‬‬

‫‪Mon cœur est pris‬‬

‫‪TPF‬‬

‫ﺳﻌﻲ ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﭼﺸﻢ در ﭼﺸﻢ ﻣﻦ ﻧﻴﻨﺪازد‪ .‬آﻫﺴﺘﻪ و ﺷﻤﺮده ﺣﺮف ﻣﻲزد‪ .‬آدم ﺧﻴﺎل‬ ‫ﻣﻲﻛﺮد دارد ﺑﺮاي ﺧﻮدش زﻣﺰﻣﻪ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬دوﺳﺖ ﭘﺴﺮ دارم‪ .‬ﻣﻲداﻧﻴﺪ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﺧﻴﻠﻲ‬ ‫اﺣﺘﺮام ﻣﻲﮔﺬارم‪ .‬ﺑﺎرﻫﺎ در ﻛﺘﺎبﻓﺮوﺷﻲ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺻﺤﺒﺖ ﻛﺮدهاﻳﻢ‪ .‬داﻧﺶ ﺷﻤﺎ ﺑﺮام‬ ‫ﺗﺤﺴﻴﻦﺑﺮاﻧﮕﻴﺰ اﺳﺖ‪ .‬ﺣﺘﺎ از ﻛﺘﺎبﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻣﻲﺧﺮﻳﺪ‪ ،‬ﺧﻴﻠﻲ ﭼﻴﺰﻫﺎ دﺳﺘﮕﻴﺮم ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬اﻣﺎ واﻗﻌﺎً‬ ‫ﻣﺘﺄﺳﻒام‪ .‬ﻣﺎ ﻣﻲﺗﻮاﻧﻴﻢ ﺑﺎ ﻫﻢ دوﺳﺖ ﺑﻤﺎﻧﻴﻢ‪ .‬ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮر ﻛﻪ ﺣﺮف ﻣﻲزد‪ ،‬ﺳﻴﮕﺎر را از ﭘﺎﻛﺖ‬ ‫ﺑﻴﺮون ﻛﺸﻴﺪم‪ .‬ﻣﺜﻞ ﻗﻠﻢ ﻻي اﻧﮕﺸﺖام ﮔﺮﻓﺘﻢ‪ .‬ﮔﻴﺮاﻧﺪماش‪ .‬دﺳﺖﻫﺎم درﻫﻢ ﺣﻠﻘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺜﻞ‬ ‫آنﻛﻪ دو دﺳﺘﻲ ﺳﻴﮕﺎر ﻣﻲﻛﺸﻴﺪم‪ .‬ﻧﻤﻲداﻧﻢ ﭼﺮا اﻳﻦ ﻗﺪر ﺑﻲﺗﺸﻮﻳﺶ ﺑﻮدم‪ .‬از ﻳﻚ ﺟﺎﻳﻲ ﺑﻪ‬ ‫ﺑﻌﺪ اﺻﻼً ﺣﺮفﻫﺎش را ﻧﻤﻲﺷﻨﻴﺪم‪.‬‬ ‫ﻫﻤﻴﻦ ﻛﺎﻓﻲ اﺳﺖ‪ .‬ﻣﻦ ﻫﻢ دوﺳﺖ دارم دوﺳﺖ ﺑﻤﺎﻧﻴﻢ‪ .‬ﻣﻦ ﻧﻤﻲﺧﻮاﻫﻢ ﺷﻤﺎ را ﺑﻪ ﻋﺸﻖ‬ ‫وادار ﻛﻨﻢ‪ .‬ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺗﺮدﻳﺪ ﻧﻜﻨﻢ ﻛﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﻣﻦ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﻋﻜﺲ ﻣﻦ در ﭼﺸﻢﻫﺎش ﻣﻬﺮﺑﺎن‬ ‫اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪ .‬اﻣﻴﺪوارم ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﭼﺸﻢﻫﺎش ﺷﺒﻴﻪ ﻣﺎدرش ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺎدرش وﻳﻼﻳﻲ داﺷﺖ در ﻳﻜﻲ از‬ ‫روﺳﺘﺎﻫﺎي ﺳ‪‬ﻮِن ‪ . 3‬ﺑﺎﻟﻜﻦ ﻃﺒﻘﻪي دوم وﻳﻼ‪ ،‬ﺑﻪ ﺷﻜﺎف ﻣﻴﺎن دو ﻛﻮﻫﻲ اﺷﺮاف داﺷﺖ ﻛﻪ‬ ‫اﻧﺘﻬﺎي آن درﻳﺎي ﻣﺪﻳﺘﺮاﻧﻪ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎ ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ ﻻي ﺗﻤﺸﻚﻫﺎ ﭘﺮﺳﻪ ﻣﻲزدﻳﻢ‪ .‬آواز‬ ‫ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ‪ .‬ﮔﺎﻫﻲ داﻣﻦاش ﺑﻪ ﺷﺎﺧﻪﻫﺎي ﺗﻤﺸﻚ ﮔﻴﺮ ﻣﻲﻛﺮد‪.‬‬ ‫‪TPF‬‬

‫‪FPT‬‬

‫ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ! ﺗﻤﺸﻚﻫﺎ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺣﺴﻮدي ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ .‬اﻳﻦﻫﺎ ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﺗﻮ وﻗﺖﺷﺎن را‬ ‫ﺑﻲﺧﻮدي ﺑﻪ ﺑﺎد ﻣﻲدﻫﻨﺪ‪ .‬دﺳﺖاش را ﮔﺮﻓﺘﻢ‪ .‬اﺳﺘﺜﻨﺎﺋﺎً وﻗﺖ ﻣﻦ در اﻳﻦ ﻣﻮرد ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺗﻠﻒ‬ ‫ﻧﺸﺪه‪ .‬ﻧُﻪ ﻣﺎﻫﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﺎ ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ در ﺧﺎﻧﻪام‪ ،‬در ﻣﻴﺪان ﻫﻮﮔﻮ‪ ،‬زﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲﻛﺮدم‪ .‬اﻣﺎ اوﻟﻴﻦ‬ ‫‪PT‬‬

‫‪ 2‬ﻗﻠﺐ ﻣﻦ ﻣ‪‬ﺴ‪‬ﺨﱠﺮ اﺳﺖ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﻣﻦ ﻋﺎﺷﻖ ﻫﺴﺘﻢ‪.‬‬ ‫‪TP‬‬

‫‪Cévennes‬‬

‫‪٧٤‬‬

‫‪PT‬‬

‫‪٣‬‬ ‫‪TP‬‬


‫ﺑﺎري ﺑﻮد ﻛﻪ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻳﻢ دو ﻫﻔﺘﻪاي از ﻛﺎر ﺑﺪزدﻳﻢ و ﺑﺮوﻳﻢ ﺳﻔﺮ‪ .‬ﺷﺎﺧﻪﻫﺎي ﺗﻤﺸﻚ ﻛﻪ‬ ‫داﻣﻦاش را رﻫﺎ ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﺑﺎد ﻣﻼﻳﻢ ﻣﺮدادﻣﺎه ﺑﻪ ﭘﺎش ﻣﻲﭘﻴﭽﻴﺪ‪ .‬ﺑﺎ آﻫﻨﮓ ﺑﺎد آواز ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ‪ .‬ﺑﻴﺎ‬ ‫ﺑﺮوﻳﻢ ﻛﻠﻴﺴﺎﻳﻲ ﻛﻪ آن ﺑﺎﻻﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻛﻠﻴﺴﺎ ﺑﺎﻻﺗﺮﻳﻦ ﻧﻘﻄﻪ ﺑﻮد در آن ﻛﻮﻫﺴﺘﺎن‪ ،‬ﻛﻪ ﻧﻮكﻫﺎي ﺗﻴﺰش را ﻫﺮ ﺟﺎ ﻛﻪ ﺑﻮدي در‬ ‫ﭼﺸﻢات ﻓﺮوﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ ﭼﺎﺑﻚ از ﺟﺎدهي ﺳﺮﺑﺎﻻﻳﻲ ﺑﺎﻻ ﻣﻲرﻓﺖ‪ .‬ﺟﻮاﻧﻲ ﻣﻦ را زﻧﺪه‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﻲ‪ .‬ﺳﺮش را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ‪ .‬ﺣﻴﻒ ﻛﻪ ﺧﻴﻠﻲ ﭘﻴﺮ ﺷﺪهاي! رﺳﻴﺪﻳﻢ ﺑﻪ ﻳﻚ ﺷﻴﺮ آب ﻛﻪ ﺑﺎ‬ ‫ﻓﺎﺻﻠﻪاي ﻛﻢ از زﻣﻴﻦ ﻧﺼﺐ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬اﻳﻦ آب را ﻣﻲﺷﻮد ﺧﻮرد؟ اﮔﺮ ﺗﺸﻨﻪاي ﺑﺨﻮر‪ .‬ﻣ‪‬ﺸﺖام‬ ‫را زﻳﺮ ﺷﻴﺮ ﻛﻮﭼﻚ آب ﮔﺮﻓﺘﻢ‪ .‬ﻛﻨﺎر آن‪ ،‬ﺑﺮ ﺳﻨﮕﻲ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد اﻳﻦ آبﺧﻮري در ﺳﺎل‬ ‫‪ 1791‬اﻳﻦ ﺟﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺷﺪ‪ .‬ﺷﻬﺮداري‪.‬‬ ‫ﻛﻤﻲ ﻛﻪ ﺑﺎﻻﺗﺮ رﻓﺘﻴﻢ‪ ،‬ﺑﻪ ﻛﻠﻴﺴﺎ رﺳﻴﺪﻳﻢ‪ .‬از آنﭼﻪ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲآﻣﺪ‪ ،‬ﺣﺘﺎ ﻛﻬﻨﻪﺗﺮ‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬از ﻻيِ درِ ﻛﻮﭼﻚ‪ ‬ﻧﻴﻤﻪﺑﺎزي‪ ،‬ﺑﺎرﻳﻜﻪاي ﻧﻮر روي ﻧﻴﻤﻜﺖﻫﺎي ﭼﻮﺑﻲ و ﺧﺎﻟﻲ ﻟَﻢ داده ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻛﻠﻴﺴﺎ اﻳﺴﺘﺎدم‪ .‬ﺑﻪ ﺳﺮ در و دﻳﻮارﻫﺎي ﺑﻴﺮوﻧﻲ آن ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﺮدم‪ .‬ﺗﻨﺪﻳﺲِ ﺳﻨﮕﻲِ‬ ‫ﻗﺪ‪‬ﻳﺴﺎن و ﻓﺮﺷﺘﮕﺎن ﺑﻪ دﻳﻮار ﭼﺴﺒﻴﺪه ﺑﻮد‪ .‬زﻳﺮ ﺑﺎد و ﺑﺎران ﺳﺎلﻫﺎ رﻧﮓﺷﺎن ﺑﻪ ﺗﻴﺮﮔﻲ ﻣﻲزد‪.‬‬ ‫ﻧﺰدﻳﻚﺗﺮ ﺷﺪم‪ .‬دﻳﺪم ﭼﺸﻢ ﻫﻤﻪي آن ﻗﺪﻳﺲﻫﺎ و ﻓﺮﺷﺘﻪﻫﺎ درآﻣﺪه و ﺟﺎﻳﺶ ﺣﻔﺮهﻫﺎيِ ﺑﺰرگ‪‬‬ ‫ﺧﺎﻟﻲ اﺳﺖ‪ .‬ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ! اﻳﻦﺟﺎ را ﺑﺒﻴﻦ! اﻳﻦﻫﺎ ﺷﻴﺮﻳﻦﻛﺎريِ اﻧﻘﻼﺑﻴﻮن در دوران اﻧﻘﻼب ﻓﺮاﻧﺴﻪ‬ ‫اﺳﺖ‪ .‬رﻳﺨﺘﻪ ﺑﻮدهاﻧﺪ اﻳﻦﺟﺎ و ﻛﻠﻴﺴﺎ را ﺗﺼﺮف ﻛﺮده ﺑﻮدﻧﺪ و اﻳﻦ ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎ را ﺑﻪ ﻋﻼﻣﺖ ﺗﻐﻴﻴﺮ‬ ‫وﺿﻊ ﻣﻮﺟﻮد روي دﻳﻮارهﻫﺎ و ﺗﻨﺪﻳﺲﻫﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺳﺮ ﭘﺎﻧﺘ‪‬ﺌﻮن آن ﺑﻼ را درآوردﻧﺪ‪ ،‬ﺳﻬﻢ اﻳﻦﺟﺎ‬ ‫ﻫﻢ اﻳﻦ ﺑﻮد‪ .‬ﻧﮕﺎهام ﺣﻔﺮهﻫﺎي ﺧﺎﻟﻲ را ﭘﺮ ﻣﻲﻛﺮد‪.‬‬ ‫ﭼﻪ ﺧﻮب ﺷﺪ ﻛﻪ ﻣﺎ در اﻳﻦ ﻗﺮن زﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ! ﺑﺎ آﺷﻮﻳﺘﺲ ﺑﺎز ﻫﻢ ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻲ ﻗﺮن‬ ‫ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻲ ﺑﻪ دﻧﻴﺎ آﻣﺪهاﻳﻢ؟ ﻧﺸﺴﺖ روي ﭘﻠﻪي ﺑﻴﺮون ﻛﻠﻴﺴﺎ‪ .‬از ﭘﻠﻪﻫﺎ ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻢ‪ .‬ﻛﻠﻴﺴﺎ‬ ‫ﻧﻴﻤﻪﺗﺎرﻳﻚ ﺑﻮد‪ .‬ﺣﻀﻮري اﻧﺴﺎﻧﻲ را زﻳﺮ آن ﻃﺎق ﺑﻠﻨﺪ اﺣﺴﺎس ﻛﺮدم‪ .‬ﺳﺮم را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪم‪ .‬روي‬ ‫آﺧﺮﻳﻦ ﻧﻴﻤﻜﺖ‪ ،‬ﭘﺴﺮي ﺟﻮان ﺳﺮش را در ﭼﺎك ﭘﻴﺮﻫﻦ دﺧﺘﺮي ﻓﺮوﺑﺮده ﺑﻮد‪ .‬دﺧﺘﺮ ﺑﻪ دﻳﻮار‬ ‫ﻛﻠﻴﺴﺎ ﺗﻜﻴﻪ داده‪ ،‬ﭘﻠﻚﻫﺎ را روي ﻫﻢ ﮔﺬاﺷﺘﻪ‪ ،‬ﻧﻔﺲﻫﺎي ﻋﻤﻴﻖ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪ .‬دﺳﺖ ﭘﺴﺮ زﻳﺮ ﻳﻚ‬ ‫ﭘﺴﺘﺎن دﺧﺘﺮ ﻣﻲﺟﻨﺒﻴﺪ و ﺑﻪ ﻟﺐ ﻧﺰدﻳﻚاش ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺻﺪاي داغ ﻧﻔﺲﻫﺎﺷﺎن اﻧﮕﺎر ﺳﻘﻒ ﺑﻪ آن‬

‫‪٧٥‬‬


‫ﺑﻠﻨﺪي را ﻣﻲﺷﻜﺎﻓﺖ‪ .‬ﻟﺤﻈﻪاي ﺳﺮش را ﺑﺎﻻ ﻛﺮد‪ .‬ﺑﻪ ﻧﮕﺎهام ﻟﺒﺨﻨﺪي زد‪ .‬ﺑﻪ ﻧﻮازش دﺧﺘﺮ‬ ‫اداﻣﻪ داد‪ .‬ورود ﻣﻦ‪ ،‬ﺗﻮﻗﻔﻲ در ﻧﻴﺎﻳﺶ ﺟﺴﻤﺎﻧﻲ آنﻫﺎ ﺑﻪ وﺟﻮد ﻧﻴﺎورد‪ .‬ﻛﻠﻴﺴﺎ ﭘ‪‬ﺮ ﺑﻮد از آنﻫﺎ و‬ ‫آراﻣﺸﻲ ﻛﻪ در ﻋﺸﻖﺑﺎزيﺷﺎن ﺑﻮد‪ .‬ﺳﺮ ﺷﺎم ﻣﺎدر ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﻛﺠﺎ رﻓﺘﻴﺪ اﻳﻦ ﻗﺪر د���ﺮ‬ ‫ﻛﺮدﻳﺪ؟‬ ‫ﻋﺸﻖﺑﺎزيِ ﻛﻠﻴﺴﺎ را ﺑﺮاﻳﺶ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻛﺮدم‪ .‬ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ ﺧﻨﺪﻳﺪ‪ .‬ﻣﺴﻴﺢ ﻫﻢ ﺑﺎ ﻛﻠﻴﺴﺎ ازدواج‬ ‫ﻛﺮد‪ .‬ﻣﺎدرش ﻗﺎﺷﻖ را ﻧﺰدﻳﻚ دﻫﺎن ﻧﮕﻪ داﺷﺖ‪ .‬ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ ﺷﻤﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎنﻫﺎ ﻛﻪ دوازده ﺗﺎ زن‬ ‫ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﻧﮕﺎهام را ﺗﻮي ﺑﺸﻘﺎب ﮔﺬاﺷﺘﻢ‪ .‬ﻋﻮضاش درﺑﺎرهي ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ ﻣﺎ دﻳﮕﺮ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ ﺣﺮف‬ ‫درﺑﻴﺎورﻧﺪ ﻛﻪ ﻫﻢﺟﻨﺲﮔﺮاﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻣﺎدر ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ وﻗﺘﻲ ﻣﻲﺧﻨﺪﻳﺪ ﺗﺎزه ﭼﺸﻤﻪي ﺧﻨﺪهﻫﺎي دﺧﺘﺮش را ﻛﺸﻒ ﻣﻲﻛﺮدم‪ .‬از‬ ‫ﺗﻪ‪ ‬دل ﻗﻬﻘﻬﻪ ﻣﻲزد‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺧﻨﺪهي ﻫﺮ دوﺷﺎن ﺳﻴﻨﻪي آدم را ﺳﺒﻚ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻣﺎدرش ﮔﻔﺖ‬ ‫ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﺑﺨﻮاﺑﺪ‪ .‬ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ ﭼﺎﻧﻪاش را روي دﺳﺖﻫﺎي ﺑﻪ ﻫﻢ ﺑﺮدهاش ﺗﻜﻴﻪ داد و ﺑﻪ‬ ‫ﻧﻤﻲداﻧﻢ ﻛﺠﺎ زل زد‪ .‬ﺑﻲاﺧﺘﻴﺎر دﺳﺖام را روي دﺳﺖﻫﺎش ﮔﺬاﺷﺘﻢ‪ .‬ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﻧﮕﺎهام ﻛﺮد‪ .‬ﺗﺎ‬ ‫ﺑﻪ ﺣﺎل از ﻫﺮ ﺗﻤﺎس ﺑﺪﻧﻲ ﮔﺮﻳﺨﺘﻪ ﺑﻮدم‪ .‬اﻳﻦ ﺑﺎر ﺧﻮدم ﭘﻴﺶﻗﺪم ﺷﺪه ﺑﻮدم‪ .‬ﺳﺮش را ﭘﺎﻳﻴﻦ‬ ‫اﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬ﺣﺘﻤﺎً از ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻧﻴﻮﺷﺎ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ از ﺑﺪناش ﺧﺠﺎﻟﺖ ﺑﻜﺸﺪ‪ .‬اوﻟﻴﻦ ﭼﻴﺰي ﻛﻪ‬ ‫در او دﻳﺪه ﺑﻮدم ﺑﻲاﻋﺘﻨﺎﻳﻲ ﺗﻦاش ﺑﻮد‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﻪ ﻓﻜﺮ اﻳﻦﻛﻪ ﻣﻦ ﭼﻪﻗﺪر ﺟﺴﻮر‬ ‫ﺷﺪهام! اﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ ﮔﺴﺘﺎﺧﻲ در ﺗﻦ‪ ،‬ﻧﺸﺎﻧﻪي ﻋﺸﻖ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﻋﺸﻖ ﺑﺪون دﻟﻴﺮيِ ﺗﻦ ﻣﻌﻨﺎ ﻧﺪارد‪.‬‬ ‫اﻧﺪازهي ﻋﺸﻖ ﺑﺎ ﺳﺨﺎوت ﺗﻦ ﻣﺸﺨﺺ ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬اﻳﻦ ﺟﺮأت ﺑﺪن اﺳﺖ ﻛﻪ آن را ﺳﺨﺎوتﻣﻨﺪ‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺣﺎﻻ ﺑﺪنام داﺷﺖ از ﮔﺴﺘﺎﺧﻲ ﺗﻦاش ﮔﺮم ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﺻﻮرتام را ﻧﺰدﻳﻚﺗﺮ ﺑﺮدم‪ .‬ﺳﺮش‬ ‫را ﺑﻠﻨﺪ ﻛﺮد و ﺻﺎف ﺗﻮي ﭼﺸﻢﻫﺎم ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪ .‬ﮔﻮﻧﻪاش را ﻛﻤﻲ ﺟﻠﻮ آورد‪ .‬ﭼﺴﺒﺎﻧﺪ ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪام‪.‬‬ ‫ﻣﻲﺳﺎﻳﻴﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﻧﻔﺲاش ﻣﻲﺳﻮزاﻧﺪم‪ .‬ﻟﺐﻫﺎم ﻣﻲﻟﺮزﻳﺪ‪ .‬ﺧﺸﻚ ﺷﺪ‪ .‬ﮔﺬاﺷﺘﻢ روي ﻟﺐﻫﺎش‪.‬‬ ‫ﭼﺸﻢﻫﺎم را ﺑﺴﺘﻢ‪ .‬ﺳﺮم ﮔﻴﺞ رﻓﺖ‪ .‬ﺣﺲ ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﺑﺒﻮﺳﻢاش‪ .‬ﻓﻘﻂ روي ﻟﺐﻫﺎش ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻢ‪.‬‬ ‫دﺳﺖام دور ﺷﺎﻧﻪﻫﺎش ﭘﻴﭽﻴﺪ‪ .‬ﻧﻤﻲداﻧﻢ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮر ﻣﺎﻧﺪﻳﻢ‪ .‬زﻧﮓ زدﻧﺪ‪ .‬ﻣﺜﻞ‬ ‫ﺑﺮقﮔﺮﻓﺘﻪﻫﺎ ﺧﻮدم را ﻛﺸﻴﺪم ﻛﻨﺎر‪.‬‬

‫‪٧٦‬‬


‫ﻣﺎﻧﺘﻮش را از روي ﺻﻨﺪﻟﻲ ﺑﺮداﺷﺖ‪ .‬ﺣﺘﻤﺎً ﻣﺮﻳﺾﻫﺎ آﻣﺪهاﻧﺪ‪ .‬روﺳﺮي را دﺳﺖاش دادم‪.‬‬ ‫ﭘﺲ ﻣﻦ ﻣﻲروم‪ .‬ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ رﻓﺖ دﺳﺖﺷﻮﻳﻲ‪ .‬از ﻻيِ درِ ﻧﻴﻤﻪﺑﺎز ﻣﻲدﻳﺪم در آﻳﻨﻪ ﺧﻮدش را‬ ‫ﻣﺮﺗﺐ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬رﻓﺖ در را ﺑﺎز ﻛﺮد‪ .‬ﻣﺮد ﻣﺴﻨﻲ وارد ﺷﺪ‪ .‬دم در ﭼﻨﺪ ﻛﻠﻤﻪاي ﺑﺎ ﻫﻢ ﺣﺮف زدﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﺮد ﻳﻚراﺳﺖ رﻓﺖ روي ﻳﻜﻲ از ﺻﻨﺪﻟﻲﻫﺎ ﻧﺸﺴﺖ‪ .‬ﻧﻴﻮﺷﺎ ﺧﻴﻠﻲ ﻋﺎدي رﻓﺖ ﭘﺸﺖ ﻣﻴﺰش و‬ ‫ﺷﺮوع ﻛﺮد ﺑﻪ و‪‬ر رﻓﺘﻦ ﺑﺎ ﻛﺎﻏﺬﻫﺎ‪ .‬ﻣﻲﺧﻮاﻫﻲ ﺑﺮﮔﺮدي ﻗﻢ؟‬ ‫ﺷﺎﻧﻪﻫﺎ را ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺘﻢ‪ .‬ﻣﺜﻞ ﺳﺎﻋﺖ ﭘﺎﻧﺪوﻟﻲ ﻛﻪ از ﺟﺎي ﺑﻠﻨﺪي زﻣﻴﻦ اﻓﺘﺎده ﺑﺎﺷﺪ‪،‬‬ ‫ﻗﻠﺐام داﺷﺖ ﻧﺎﻣ‪‬ﻨﻈّﻢ و ﺗﻨﺪ ﻣﻲﺗﭙﻴﺪ‪ .‬رﻓﺖ ﺳﻤﺖ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ‪ .‬ﻟﻴﻮاﻧﻲ آب دﺳﺘﺶ ﺑﻮد ﻛﻪ ﭼﻨﺪ‬ ‫ﺗﻜّﻪ ﺑﻠﻮر ﻳﺦاش روي ﺳﻜﻮت ﻣﻄﺐ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﻲﺧﻮرد‪ .‬اﻣﺸﺐ ﺑﺮوﻳﻢ ﺑﺎ ﻫﻢ ﭘﻴﺘﺰا ﺑﺨﻮرﻳﻢ‪ .‬ﻟﻴﻮان‬ ‫را ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﺳﺮﻛﺸﻴﺪم‪ .‬ﺧﺎﻃﺮهاي دور در ذﻫﻦام ﺧﻨﻚ ﺷﺪ‪ .‬روي ﻛﺎﻏﺬ آدرﺳﻲ ﻧﻮﺷﺖ‪.‬‬ ‫ﻧﺨﻮاﻧﺪه‪ ،‬ﺗﻮي ﺟﻴﺐام ﮔﺬاﺷﺘﻢ و آﻣﺪم ﺑﻴﺮون‪ .‬ﺑﺎران ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬زﻣﻴﻦ ﻫﻨﻮز ﻛﺎﻣﻼً ﺗﺮ ﻧﺸﺪه ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺳﻮزي ﻣﻲﺧﺰﻳﺪ زﻳﺮ ﭘﺎﭼﻪﻫﺎي ﺷﻠﻮارم و ﺑﺎ ﺑﺪﺟﻨﺴﻲ ﺑﺎﻻ ﻣﻲرﻓﺖ و ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺷﻜﻢ ﭼﻤﺒﺎﺗﻤﻪ‬ ‫ﻣﻲزد‪ .‬زﻳﺮ ﺳﺎﻳﻪﺑﺎن ﭘﻴﺘﺰاﻓﺮوﺷﻲ ﻛﻪ اﻳﺴﺘﺎده ﺑﻮدم‪ ،‬دﻳﺪماش ﻛﻪ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻣﺎﻧﺘﻮ را ﺑﺎ ﻳﻚ دﺳﺖ‬ ‫ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺘﻪ و ﺑﺎ دﺳﺖ دﻳﮕﺮ ﭼﺘﺮ را ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻪ‪ ،‬ﻣﻲآﻳﺪ‪.‬‬ ‫زﺑﺎنام ﭘﺮﭘﺮ ﻣﻲزد‪ .‬داﺷﺖ از ﺣﺎل ﻣﻲرﻓﺖ‪ .‬از ﻣﻴﺰﻫﺎ ﻣﻲﮔﺬﺷﺘﻢ ﺗﺎ ﭘﺸﺖ ﻣﻴﺰ آﺧﺮي‬ ‫ﺑﻨﺸﻴﻨﻢ‪ .‬ﻓﺆاد! ﺑﻴﺎ اﻳﻦﺟﺎ ﻛﻨﺎر ﭘﻨﺠﺮه ﺑﻨﺸﻴﻨﻴﻢ‪ .‬ﭘﺸﺖ ﺑﻪ ﺷﻴﺸﻪي ﭘﻨﺠﺮه ﻧﺸﺴﺘﻢ‪ .‬ﻛﻴﻒاش را‬ ‫روي ﻣﻴﺰ ﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬ﻣ‪‬ﻨﻮي ﻏﺬا را دﺳﺘﺶ ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﭼﻲ ﻣﻲﺧﻮري؟ ﺗﺎ آﻣﺪم ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ‪ ،‬ﻣ‪‬ﻨﻮ را از‬ ‫ﺟﻠﻮ ﺻﻮرتاش ﻛﻨﺎر زد و ﺻﺎف ﺑﻪ ﺻﻮرتام ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪ .‬ﻓﻘﻂ ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﻲﻛﻨﻢ ﻧﮕﻮ ﻫﺮ ﭼﻲ‬ ‫ﺷﻤﺎ ﻣﻲﺧﻮرﻳﺪ ﻳﺎ ﺧﻴﻠﻲ ﻣﻤﻨﻮن‪ .‬اﻳﻦﺟﺎ دﻳﮕﺮ ﻣﻄﺐ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ رودرﺑﺎﻳﺴﺘﻲﺑﺎزي درﺑﻴﺎوري‪ .‬ﺑﺎ‬ ‫ﻟﻘﻤﻪﻫﺎ ﺑﺎزي ﻣﻲﻛﺮدم‪ .‬دود ﻏﻠﻴﻈﻲ ﻣﻴﺎن ﻣﺎ ﺑﻮد‪ .‬ﭼﻴﺰي ﺷﻜﺴﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬دﻳﻮاري ﻛﻪ ﻫﻨﻮز‬ ‫ﮔﺮد و ﺧﺎك‪ ‬ﻧﺎﺷﻲ از ﻓﺮورﻳﺨﺘﻦاش ﺗﻤﺎم ﻧﺸﺪه‪ .‬ﻧﻤﻲدﻳﺪماش‪ .‬ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮدم اﻳﻦ ﻓﻘﻂ ﻏﺒﺎر‬ ‫اﺳﺖ؛ ﻣﻲﻧﺸﻴﻨﺪ‪ .‬وﻗﺘﻲ از ﺗﺎﻛﺴﻲ ﭘﻴﺎده ﺷﺪﻳﻢ‪ ،‬ﺑﺎ دﺳﺖ آﭘﺎرﺗﻤﺎناش را ﻧﺸﺎن داد‪ .‬واي! ﻳﺎدم‬ ‫رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﭘﻨﺠﺮهﻫﺎ را ﺑﺒﻨﺪم‪ .‬ﺣﺎﻻ اﺗﺎق ﺧﻴﺲ ﺷﺪه از ﺑﺎران‪.‬‬ ‫ﻧﺰدﻳﻚ ﻇﻬﺮ ﺑﻮد ﻛﻪ ﭼﺸﻢﻫﺎم را ﺑﺎز ﻛﺮدم‪ .‬از ﺟﺎ ﭘﺮﻳﺪم‪ .‬ﻧﻴﻮﺷﺎ دﻳﺮت ﻧﺸﻮد‪ .‬ﺑﺪناش را‬ ‫روي ﺗﺸﻚ ﻛﺸﻴﺪ و ﻏﻠﺘﻴﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﭼﺸﻢﻫﺎي ﺑﺴﺘﻪ دﺳﺖاش را روي ﮔﺮدنام ﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬ﺑﺮاي ﭼﻲ‬

‫‪٧٧‬‬


‫دﻳﺮم ﺑﺸﻮد؟ اﻣﺮوز ﺟﻤﻌﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﺷﻨﺒﻪ ﺑﻌﺪ از ﻇﻬﺮ ﺑﻮد ﻛﻪ رﺳﻴﺪم ﻗﻢ‪ .‬ﻳﻚ روز درس را از دﺳﺖ‬ ‫داده ﺑﻮدم‪ .‬ﭼﻘﺪر ﺳﺎﻛﺘﻲ؟ ﮔﻔﺘﻢ ﺑﺎﻗﺮ! ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻢ ﺗﻮي وﺟﻮدم دارد زﻟﺰﻟﻪ ﻣﻲﺷﻮد‪.‬‬ ‫اﺳﺘﺨﻮانﻫﺎم ﻣﻲﺗﺮﻛﺪ‪ .‬ﭘﻮﺳﺖام ﺗَﺮَك ﻣﻲﺧﻮرد‪ .‬ﻫﻴﭽﻲ ﺑﺎ ﻫﻴﭽﻲ ﺟﻮر ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺑﻪ ﻣﻦ‬ ‫ﻟﮕﺪ ﻣﻲزﻧﺪ و ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻟﮕﺪ ﻣﻲزﻧﻢ‪ .‬آوﻳﺰانام‪ .‬ﺗﻮي ﻫﻮا ﻣﻌﻠﻖام‪.‬‬ ‫از ﻛﻮﭼﻪي ارك ﭘﻴﭽﻴﺪﻳﻢ ﺗﻮي ﻳﺨﭽﺎل ﻗﺎﺿﻲ‪ .‬ﻣﻲداﻧﻲ! ﻧﺴﻞ ﻏﺮﻳﺒﻲ ﻫﺴﺘﻴﻢ ﻣﺎ‪ .‬واﻗﻌ ًﺎ‬ ‫ﻛﺠﺎي دﻧﻴﺎاﻳﻢ و دﻧﻴﺎي ﻣﺎ ﻛﺠﺎﺳﺖ؟ ﺑﺎﻗﺮ ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮر ﮔﻮش ﻣﻲداد‪ .‬ﻣﻦ ﻣﻲﺗﺮﺳﻢ ﻳﻚ روزي‬ ‫دﻳﮕﺮ از اﻳﻦﺟﺎ ﺑﺪﻣﺎن ﻧﻴﺎﻳﺪ‪ .‬دﻳﮕﺮ ﻋﺎدت ﻛﻨﻴﻢ‪ .‬ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻲ ﻫﻤﻪي آنﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ اﻳﻦﺟﺎ زﻧﺪﮔﻲ‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬ﺧﺮﻧﺪ ﻳﺎ ﻣﺜﻞ ﻣﺎ زﺟﺮ ﻣﻲﻛﺸﻨﺪ؟ ﻧﻪ‪ .‬ﻳﺎ ﺧﺮﻧﺪ ﻳﺎ ﻋﺎدت ﻛﺮدهاﻧﺪ‪ .‬ﻳﻚ ﺟﻮري ﺑﺮاي‬ ‫ﺧﻮدﺷﺎن ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻛﺮدهاﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺘﻮاﻧﻨﺪ ﺗﺤﻤﻞ ﻛﻨﻨﺪ‪ .‬آدم ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺪ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻛﻪ ﺧﻮاﺳﺖ‬ ‫زﻧﺪﮔﻲاش را ﺗﻐﻴﻴﺮ دﻫﺪ‪ .‬زﻧﺪﮔﻲ ﺗﻘﻮﻳﻢ ﺧﻮدش را دارد‪ .‬ﻟﺒﺎس ﻃﻠﺒﻪﮔﻲ ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﻋﻘﻴﺪه ﻧﻴﺴﺖ‬ ‫ﻛﻪ ﻫﺮ وﻗﺖ آدم دلاش ﺧﻮاﺳﺖ ﻋﻮض ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺻﺪاي اذان ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﺻﺪاﻫﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺳﺎزﮔﺎر ﻧﺒﻮد‪ .‬از ﻫﺮ ﮔﻮﺷﻪي ﺷﻬﺮ ﻳﻚ ﻧﻔﺮ ﺑﺎ ﻳﻚ ﺻﺪا و آﻫﻨﮓ اذان‬ ‫ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ .‬وﻗﺖ ﻧﻤﺎز‪ ،‬ﻛﻮﭼﻪاي ﻧﺒﻮد ﻛﻪ ﺻﺪاي اذان ﺗﻮش ﻧﭙﻴﭽﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﺻﺪا ﻣﺜﻞ ﭘﻠﻴﺲ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ‬ ‫آدم را دﻧﺒﺎل ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺻﺪاي اذان را ﻛﻪ ﻣﻲﺷﻨﻴﺪم‪ ،‬ﻫﻤﻴﺸﻪ داﻏﻲ ﻇﻬﺮ ﻗﻢ در ذﻫﻦام زﻧﺪه‬ ‫ﻣﻲﺷﺪ و ﻃﻠﺒﻪﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺳﺮِ اﻏﻠﺐ از ﺗﻪ ﺗﺮاﺷﻴﺪهﺷﺎن زﻳﺮ ﻋﻤﺎﻣﻪﻫﺎ ﻋﺮق ﻛﺮده و ﺑﺨﻮر ﺑﻮي‬ ‫ز‪‬ﻫﻢِ ﻣﻐﺰِ ﻛﻠّﻪﻫﺎﺷﺎن ﻛﻪ روي دﻳﻮارﻫﺎيِ ﮔ‪‬ﻠﻲ ﻳﺎ آﺟﺮي ﻛﻮﭼﻪي ﺣﺮمﻧﻤﺎ ﭼﺴﺒﻴﺪه‪ .‬اذان ﻛﻪ ﺗﻤﺎم‬ ‫ﻣﻲﺷﺪ‪ ،‬ﮔﻮشِ ﻛﻮﭼﻪ ﺳﻨﮕﻴﻦ ﻣﻲﺷﺪ از ﺻﺪاي ﻣ‪‬ﻜﺒ‪‬ﺮﻫﺎ ﻛﻪ راﻫﻨﻤﺎي ﻣﺄﻣﻮمﻫﺎ ﺑﻮدﻧﺪ ﺗﺎ از ﻗﻴﺎم و‬ ‫رﻛﻮع اﻣﺎم ﺟﻤﺎﻋﺖ ﻏﺎﻓﻞ ﻧﻤﺎﻧﻨﺪ‪ .‬ﻫﻤﻪي ﻛﻮﭼﻪ ﻣﺴﺠﺪ ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻤﻪي ﺧﻴﺎﺑﺎن ﻣﺴﺠﺪ ﻣﻲﺷﺪ‪.‬‬ ‫وﻗﺖ ﻧﻤﺎز در ﺷﻬﺮ ﭼﻴﺰي ﺟﺰ ﻣﺴﺠﺪ ﻧﻤﻲﻣﺎﻧﺪ‪ .‬ﺻﺪاي آژﻳﺮي در ﺳﻜﻮت ﺧﻴﺎﺑﺎن ﻓﺮورﻓﺖ‪.‬‬ ‫ژﻧﻮوﻳﻮ ﺣﺮﻛﺖ ﻗﺪمﻫﺎش را آﻫﺴﺘﻪ ﻛﺮد‪ .‬ﻫﻤﻪي ﻛﺎﻓﻪﻫﺎ ﺑﺴﺘﻪاﻧﺪ وﮔﺮﻧﻪ ﻣﻲرﻓﺘﻴﻢ ﻳﻚ ﺟﺎ‬ ‫ﻣﻲﻧﺸﺴﺘﻴﻢ‪ .‬اﻳﺴﺘﺎد‪ .‬ﺷﺎﻧﺰه ﻟﻴﺰه ﻧﺰدﻳﻚ اﺳﺖ‪ .‬آنﺟﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻲﺷﻮد ﭼﻨﺪ ﻛﺎﻓﻪي ﺑﺎز ﭘﻴﺪا ﻛﺮد‪.‬‬ ‫ژﻧﻮوﻳﻮ ﺟﻮري رﻓﺘﺎر ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ ﮔﻮﻳﻲ ﭘﺎرﻳﺲ را ﻣﺜﻞ ﺳﺎﻛﻦ آن ﻣﻲﺷﻨﺎﺳﺪ‪ .‬ﻣﻲداﻧﻴﺪ‬ ‫ﭼﻘﺪر ﺷﻤﺎ آدم ﻋﺠﻴﺒﻲ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲآﻳﻴﺪ؟ ﺗﻨﺪ ﺧﻨﺪﻳﺪ‪ .‬ﺻﺪاي ﺧﻨﺪهاش ﻣﺜﻞ ﻳﻚ ﺗﻮپ ﻛﻮﭼﻚ‬ ‫روي ﻣﻴﺰ ﻣﻲﺧﻮرد و ﻧﺮم ﻧﺮﻣﻚ ﺑﺎﻻ و ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻣﻲرﻓﺖ ﺗﺎ آرام ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﭼﺮا ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺠﻴﺐ ﺑﺎﺷﻢ؟‬

‫‪٧٨‬‬


‫آﺧﺮ ﻧﻪ از ﺧﻮدﺗﺎن ﺣﺮف ﻣﻲزﻧﻴﺪ ﻧﻪ‪ ...‬دوﺳﺖ دارم ﺷﻤﺎ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻴﺪ‪ .‬وﻗﺖ دارﻳﻢ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺗﺎزه ﺑﺎ‬ ‫ﻫﻢ آﺷﻨﺎ ﺷﺪهاﻳﻢ‪ .‬اﻳﻦ ﻗﺪر ﺑﺮايﺗﺎن ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ ﻛﻪ ﺧﺴﺘﻪ ﺷﻮﻳﺪ‪ .‬ﺣﻴﻒ ﻛﻪ ﻓﺮدا ﻣﻲﺧﻮاﻫﻴﺪ‬ ‫ﺑﺮوﻳﺪ ﻟﻨﺪن‪ ،‬و ﮔﺮﻧﻪ اﻳﻦ ﻳﻚ ﻫﻔﺘﻪاي ﻛﻪ ﭘﺎرﻳﺲ ﻫﺴﺘﻢ‪ ،‬ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻴﻢ ﻣﻔﺼﻞ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ را‬ ‫ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ‪.‬‬ ‫ﺣﺎﻻ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﻫﻢ ﺧﻴﻠﻲ ﻣﺎﻧﺪه‪ .‬اﻣﺸﺐ ﻣﺎل ﺷﻤﺎ‪ .‬ﻗﻴﺎﻓﻪاش ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﭼﻴﺰي ﺷﺪه؟‬ ‫ﮔﻠﻮش ﻣﺘﻮرم ﺑﻮد‪ .‬ژاك ﺑﺎ ﻣﺎري راﺑﻄﻪ دارد‪ .‬دردي در ﺷﻘﻴﻘﻪﻫﺎم ﺷﺮوع ﻛﺮد ﺑﻪ رﻗﺼﻴﺪن‪.‬‬ ‫ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ ﭘﻠﻚﻫﺎش را ﺑﻪ ﻫﻢ ﻓﺸﺮد‪ .‬ژاك؟ دوﺳﺖ ﭘﺴﺮش ﺑﻮد و ﻣﺎري ﻫﻢﻛﻼﺳﻲاش‪.‬‬ ‫ﻟﺐﻫﺎش را ﮔﺰﻳﺪ و ﺳﺮ ﺗﻜﺎن داد‪ .‬دﺳﺖاش را ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮر ﻛﻪ در ﻛﻨﺎرم اﻳﺴﺘﺎده ﺑﻮد‪،‬‬ ‫ﺷﺎﻧﻪﻫﺎش را ﺑﺎ دﺳﺖ دﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﻃﺮف ﺧﻮدم ﻓﺸﺎر دادم‪ .‬ﻣﺘﺄﺳﻒام‪.‬‬ ‫ﻫﻤﻴﻦ؟ ﻣﺘﺄﺳﻒام؟ ﺗﻮ ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻲ ﺑﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺮف ﻛﺎر ﺗﻤﺎم ﻣﻲﺷﻮد؟ ﺧﻴﻠﻲ‬ ‫ﺑﻲﻣﻌﺮﻓﺖاي! دﺳﺖﻫﺎش را ﺗﻮي دﺳﺖام ﮔﺮﻓﺘﻢ‪ .‬ﺣﻖ ﺑﺎ ﺗﻮﺳﺖ‪ .‬دﺳﺖاش را ﻛﺸﻴﺪ‪ .‬ﺗﻮ ﺧﻴﻠﻲ‬ ‫آدم را ﻋﺼﺒﺎﻧﻲ ﻣﻲﻛﻨﻲ‪ .‬ﻣﺜﻼً آﻣﺪهاي دﻟﺪاري ﺑﺪﻫﻲ؟ اﺻﻼً ﺑﺮاي ﭼﻪ آﻣﺪهاي؟ رﻓﺘﻢ ﭘﺎرچ را از‬ ‫دﺳﺖﺷﻮﻳﻲ اﺗﺎق ﭘ‪‬ﺮِ آب ﻛﺮدم و ﮔﻞﻫﺎ را ﺗﻮش ﮔﺬاﺷﺘﻢ‪ .‬از ﭘﻨﺠﺮهي ﺣﻴﺎط ﺑﻴﻤﺎرﺳﺘﺎن را‬ ‫ﻣﻲدﻳﺪم‪ .‬ﻋﻴﺎدتﻛﻨﻨﺪهﻫﺎ ﺑﺮاي رﻓﺘﻦ ﻋﺠﻠﻪ داﺷﺘﻨﺪ‪ .‬از ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ ﺑﻴﻤﺎرانﺷﺎن ﻣﻲﺗﺮﺳﻴﺪﻧﺪ‪ ،‬اﮔﺮﭼﻪ‬ ‫اﺣﺘﻤﺎﻻً آنﻫﺎ را دوﺳﺖ داﺷﺘﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﮔﻞﻫﺎ ﻛﻨﺎر ﭘﻨﺠﺮه ﺑﺎ ﻏﻤﮕﻴﻨﻲﺷﺎن ﻣﺮا ﻣﺴﺨﺮه ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬آﻣﺪن ﻣﺮا ﺑﻪ ﺷﻮﺧﻲ‬ ‫ﻣﻲﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﻧﻴﻮﺷﺎ! ﺑﻪ ﺧﺪا ﻧﻤﻲداﻧﺴﺘﻢ اﻳﻦ ﻃﻮر ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﻣﻦ ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮدم اﻳﻦ ﻳﻚ دوﺳﺘﻲ‬ ‫اﺳﺖ و ﺗﻮ ﻣﺮا ﻣﻲﻓﻬﻤﻲ‪ .‬ﺳﺮش را در ﺳﻔﻴﺪي ﻣﺘﻜﺎ ﻓﺮوﺑﺮد‪ .‬ﻧﻪ ﻛﻪ دﻳﺪم ﺗﻮ ﺧﻴﻠﻲ ﻣﺮا درك‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﻲ؟ ﻧﻴﻮﺷﺎ! ﺗﻮ ﻛﻪ ﺧﻮدت ﺧﻮب ﻣﻲداﻧﻲ ﻣﻦ ﻫﻴﭻ وﻗﺖ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﻮدم ﻋﺎﺷﻖات‬ ‫ﻫﺴﺘﻢ‪ .‬ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮدم دوﺳﺖات دارم ﻣﮕﺮ ﻧﻪ؟ از ﻓﺮط‪ ‬ﻏﻴﻆ‪ ،‬ﺻﻮرتاش را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ ﻃﺮف‬ ‫دﺳﺘﺸﻮﻳﻲ‪ .‬ﻣﻼﻓﻪي ﺳﻔﻴﺪ را ﻛﺸﻴﺪ روي ﺳﺮش‪.‬‬ ‫واﻗﻌﺎً ﭼﻲ داﺷﺘﻢ ﻣﻲﮔﻔﺘﻢ؟ ﻧﻴﻮﺷﺎ ﺗﻤﺎم اﻳﻦ ﻣﺪت ﻣﺮا ﻧﺠﺎت داده ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻤﻪ روزﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ‬ ‫در ﻗﻢ ﺑﻮدم ﺑﻪ اﻧﺘﻈﺎر آﻣﺪن ﭘﻴﺶ ﻧﻴﻮﺷﺎ ﻃﻲ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﻋﺸﻖ ﭼﻪ ﺑﻮد؟ ﻻﺑﺪ ﺣﺲ ﻣﻲﻛﺮد‬

‫‪٧٩‬‬


‫ﮔﻮل ﺧﻮرده‪ .‬اﺣﺴﺎس ﺑﺎﺧﺘﻦ ﻳﻚ ﻋﺎﺷﻖ را داﺷﺖ‪ .‬ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮد ﻣﻦ اﻧﺘﻘﺎم ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ و رﻧﺠﻢ را از‬ ‫ﻋﺸﻖ او ﮔﺮﻓﺘﻪام و او ﺑﺰرگواراﻧﻪ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺗﺎ اﻳﻦ دردﻫﺎ ﻣﺜﻞ آﺑﺸﺎري روي داﻣﻦاش ﺑﻠﻐﺰد و‬ ‫ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺑﺮﻳﺰد‪ .‬ﺣﻮادث اﻳﻦ ﻗﺪر ﻓﺸﺮده ﺷﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﭼﻴﺰي را در ذﻫﻨﻢ ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻛﻨﻢ‪.‬‬ ‫آن ﭼﻪ ﻣﻲﮔﺬﺷﺖ ﺑﻪ ﺣﺪي ﺳﺮﻋﺖ داﺷﺖ ﻛﻪ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﻓﻜﺮ ﻛﻨﻢ ﺣﻖ ﺑﺎ ﻛﻴﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺧﻮدﺧﻮاﻫﻲ ﻣﻦ ﺑﻮد‪ .‬اﻣﺎ ﺧﻮدﺧﻮاﻫﻲ واﻗﻌﺎً ﭼﻪ ﻣﻌﻨﺎﻳﻲ دارد؟ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻮد ﺗﺼﺎدﻓﻲ‬ ‫وﺣﺸﺘﻨﺎك ﺑﻮد ﻛﻪ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﭘﻴﺶﺑﻴﻨﻲ ﻛﻨﻢ‪ .‬ﺧﻮاباش را ﻫﻢ ﻧﻤﻲدﻳﺪم‪ .‬ﺧﻮد ﻧﻴﻮﺷﺎ ﺷﺎﻫﺪ‬ ‫ﺑﻮد ﻛﻪ ﭼﻘﺪر ﺑﺎ ﺧﻮدم ﻛﻠﻨﺠﺎر رﻓﺘﻪ ﺑﻮدم‪ .‬اﻣﺎ ﭼﻪ ﻛﺎر ﻛﻨﻢ؟ ﺗﺎ دﻳﺪماش ﺣﺎﻟﻢ ﺑﻪ ﻫﻢ رﻳﺨﺖ‪.‬‬ ‫دوﺑﺎره‪ ،‬ﺑﻌﺪ از ﺳﺎلﻫﺎ‪ ،‬زﻫﺮا را ﻧﺎﮔﻬﺎن دﻳﺪه ﺑﻮدم‪.‬‬ ‫ﻧﻴﻮﺷﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻲﮔﻔﺖ ﻣﺤﻮ و ﻣﺎت ﺑﻪ ﮔﻮشام ﻣﻲآﻣﺪ‪ .‬ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﮔﻮش ﻧﻤﻲﻛﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮر ﻳﻚرﻳﺰ ﺣﺮف ﻣﻲزد ﺗﺎ ﺑﻠﻜﻪ ﮔﻮش ﻛﻨﻢ‪ .‬ﺷﺒﻴﻪ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ در ﺗﺎرﻳﻜﻲ ﻣﻲﺗﺮﺳﺪ‪ ،‬ﺑﺮاي‬ ‫رﻳﺨﺘﻦ ﺗﺮساش ﺣﺮف ﻣﻲزد‪ .‬ﺣﻮﺻﻠﻪاش اﻧﮕﺎر ﻳﻚدﻓﻌﻪ ﺳﺮ رﻓﺖ‪ .‬ﻓﺆاد! راﺳﺖاش را ﺑﮕﻮ‪.‬‬ ‫ﻣﻦ ﺑﺎﻳﺪ از اول ﻣﻲداﻧﺴﺘﻢ اﻳﻦ دﺧﺘﺮهي ﻛﻮﻟﻲ ﺗﻮ را ﺳ‪‬ﺤﺮ ﻛﺮده‪ .‬ﺗﻮ دﻳﻮاﻧﻪ ﺷﺪهاي‪ .‬ﺻﺪاش را‬ ‫ﺑﺎﻻ ﺑﺮد‪ .‬در ﺑﺎز ﺷﺪ‪ .‬ﭘﺮﺳﺘﺎري ﺳﺮش را ﺗﻮ ﻛﺮد و ﻧﮕﺎﻫﻲ ﺑﻪ ﺗﺨﺖ ﻧﻴﻮﺷﺎ اﻧﺪاﺧﺖ و ﻧﮕﺎﻫﻲ‬ ‫ﭘ‪‬ﺮﺳﺌﻮال ﺑﻪ ﻣﻦ‪ .‬ﺳﺮم را ﺗﻜﺎﻧﻲ دادم ﻛﻪ ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻴﺰي ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬در را ﺑﺴﺖ‪ .‬درﻫﺎ ﻫﻤﻪ ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪه‬ ‫ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﻣﻲداﻧﺴﺘﻢ ﻫﺮﭼﻪ زور ﺑﺰﻧﻢ‪ ،‬ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻢ اﻳﻦ ﻛﺎر را ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻛﻨﻢ‪ .‬ﺳﺨﺖﺗﺮﻳﻦ ﻛﺎري ﻛﻪ‬ ‫ﺧﻴﻠﻲ آﺳﺎن و ﻣﺮﺗﺐ ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻮﺟﻴﻪ اﺳﺖ‪ .‬دﻳﻮاري ﻛﻪ آن روز‪ ،‬در ﻣﻄﺐ‪ ،‬ﻣﻴﺎن ﻣﻦ و‬ ‫ﻧﻴﻮﺷﺎ وﺟﻮد داﺷﺖ دوﺑﺎره ﺑﺎﻻ رﻓﺖ؛ ﺿﺨﻴﻢﺗﺮ ﺷﺪ؛ ﮔﻴﺮم اﻳﻦ دﻳﻮار از ﺟﻨﺲ دﻳﮕﺮي ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﻣﺸﺎﻋﺮم از ﻛﺎر اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪.‬‬ ‫آﻳﺎ واﻗﻌﺎً روي اﺣﺴﺎﺳﺎت ﻳﻚ آدم ﭘﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮدم؟ ﻧﻤﻲداﻧﻢ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﻪي اﻳﻦﻫﺎ و ﻫﻴﭻ‬ ‫ﻛﺪام‪ .‬ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺣﺲ ﺧﺎﺻﻲ در درونام وﻟﻮﻟﻪ ﻣﻲﻛﺮد و ﻣﻲﻟﻮﻟﻴﺪ‪ .‬زودﺗﺮ از ﻫﻤﻪ رﺳﻴﺪم‪ .‬ﻫﻴﭻ‬ ‫ﻛﺲ در ﻛﻼس ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺸﺴﺘﻢ‪ .‬ﻃﺒﻴﻌﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﺮ ﺣﺲ رﻣﺎﻧﺘﻴﻚ‪ ،‬ﻣﺤﺪودﻳﺖﻫﺎي ﺧﻮد را‬

‫‪٨٠‬‬


‫دارد‪ .‬ﻣﻬﻢ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺳﻠﺒﻴﺖ‪ ‬زﻧﺪﮔﻲ را ﺑﻪ رﺳﻤﻴﺖ ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ‪ .‬ﺑﺎ ﺧﻮدم ﭼﻪ ﻣﻲﮔﻔﺘﻢ؟ ﻧﻴﭽﻪ‬ ‫ﻣﻲﮔﻔﺖ ﻓﻠﺴﻔﻪي ﻫﺮ ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﻲ اﺗﻮﺑﻴﻮﮔﺮاﻓﻲ اوﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﭼﺮا ﻫﻤﻪاش دارم ﻟﻴﺰ ﻣﻲﺧﻮرم؟ ﭼﺮا ﻛﻨﺘﺮلام را از دﺳﺖ دادهام؟ زﻧﺪﮔﻲ دارد ﻛﺠﺎ‬ ‫ﻣﻲﺑﺮد ﻣﺮا؟ ﭼﺮا ﻫﻤﻪ آﻣﺪهاﻧﺪ و زﻫﺮا ﻧﻴﺎﻣﺪه؟ ﭼﺮا آﻗﺎي ﻓﺮوﻏﻲ ﺻﺒﺮ ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ زﻫﺮا ﺑﻴﺎﻳﺪ؟ ﭼﺮا‬ ‫ﻧﻤﺎﻧﺪم ﻫﻤﺎن ﻗﻢ ﺧﺮابﺷﺪه درس ﻃﻠﺒﻪﮔﻲ ﺑﺨﻮاﻧﻢ؟ ﭼﺮا ﺑﺎﻳﺪ اﻳﻦﻗﺪر ﺑﻪ زﻫﺮا ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮدم؟‬ ‫ﭼﺮا ذﻫﻦام را اﻓﺴﺎر ﻧﺒﺴﺘﻢ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻫﺮ ﻛﺘﺎﺑﻲ ﺳﺮﻧﻜﺸﺪ؟ ﭼﺮا ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ را ﺑﺮاي ﺧﻮدم ﺗﻠﺦ‬ ‫ﻛﺮدم؟ ﺗﻠﺦ ﻛﺮدم ﻳﺎ ﺗﻠﺦ ﺷﺪ؟ ﭘﺪرم ﻣﻲﮔﻔﺖ اﮔﺮ ﻋﻤﺎﻣﻪ ﺑﮕﺬارم‪ ،‬در ﺷﻬﺮك ﻣﺪﻳﻨﺔُ اﻟﻌﻠﻢِ آﻗﺎي‬ ‫ﺧﻮﻳﻲ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻲدﻫﻨﺪ ﺗﺎ ﻣﺎدام‪ ‬اﻟﻌﻤﺮ ﻣﺠﺎﻧﻲ ﺗﻮش ﺑﻨﺸﻴﻨﻢ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ را از دﺳﺖ دادم‪ .‬ﺧﺮ ﺑﻮدم؟‬ ‫ﭼﺮا ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﮔﺮه ﺧﻮرده؟‬ ‫ﻧﺰدﻳﻚ ﺑﻮد دوﺑﺎره ﭘﺎم ﭘﻴﭻ ﺑﺨﻮرد‪ .‬زود ﺧﻮدم را ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻢ‪ .‬ﺷﻤﺎ ﻋﺎدت دارﻳﺪ ﺗﻮي‬ ‫ﻛﻼس ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﻌﻠﻖ ﺑﺰﻧﻴﺪ؟ ﺳﺮم را ﺑﺎﻻ آوردم‪ .‬ﺷﻤﺎ ﻛﻲ آﻣﺪﻳﺪ؟ ﻣﻦ ﺗﺎ آﺧﺮ ﻛﻼس ﺑﻪ در ﻧﮕﺎه‬ ‫ﻣﻲﻛﺮدم‪ ،‬وﻟﻲ ﻧﺪﻳﺪم وارد ﺷﺪه ﺑﺎﺷﻴﺪ‪ .‬ﺧﻨﺪهي ﻣﺮد‪‬دي ﮔﻮﺷﻪي ﻟﺐﻫﺎش ﻛ‪‬ﺰ ﻛﺮد‪ .‬اﺗﻔﺎﻗﺎً وﻗﺘﻲ‬ ‫ﺗﻮ آﻣﺪم‪ ،‬دﻳﺪم دارﻳﺪ ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﻨﻴﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﺳﺮ ﺳﻼم ﻛﺮدم‪ .‬ﻋﻜﺲ اﻟﻌﻤﻠﻲ ﻧﺸﺎن ﻧﺪادﻳﺪ‪ .‬ﮔﻮﻳﺎ از‬ ‫اول‪ ،‬ﻃﺮحِ اﻧﺪام زﻫﺮا را در آﺳﺘﺎﻧﻪي در ﻣﻲدﻳﺪم‪ .‬ﻣﻦ واﻗﻌﺎً ﻧﻤﻲداﻧﺴﺘﻢ ﻓﺆاد! ﻋﺠﻴﺐ ﻧﻴﺴﺖ؟‬ ‫ﻫﻢ ژاك و ﻫﻢ ﻣﺎري ﺑﺎ ﻣﻦ رﻓﻴﻖ ﺑﻮدﻧﺪ و ﻣﻦ ﻧﻤﻲداﻧﺴﺘﻢ ژاك ﻋﺎﺷﻖ اوﺳﺖ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺎري ﻫﻢ‬ ‫ﻋﺎﺷﻖ او ﺑﻮده‪ .‬از ﻛﺠﺎ ﻣﻌﻠﻮم؟ ﺣﺎﻻ ﺑﺮاي ﻓﻬﻤﻴﺪن اﻳﻦ ﭼﻴﺰﻫﺎ دﻳﮕﺮ دﻳﺮ ﺷﺪه‪ .‬ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ‬ ‫ﻛﻠﻤﻪﻫﺎ را ﺑﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ و ﺗﺄﻛﻴﺪ ادا ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺗﻜﻴﻪ دادم ﺑﻪ ﻗﻔﺴﻪي ﻛﺘﺎبﻫﺎ‪ .‬ﭼﺮا ژاك ﺑﻪ ﺗﻮ ﻧﮕﻔﺘﻪ‬ ‫ﺑﻮد ﻋﺎﺷﻖ ﻣﺎري اﺳﺖ؟ ﻣﺎري ﻛﻪ داﺷﺖ ازدواج ﻣﻲﻛﺮد؟ ﻫﻤﻴﻦ دﻳﮕﺮ‪ .‬ﺳﺮش را ﺑﺮد ﻧﺰدﻳﻚ‬ ‫ﻛﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ‪.‬‬ ‫ﻣﻲداﻧﺴﺘﻢ دروناش ﻏﻮﻏﺎﺗﺮ از آن اﺳﺖ ﻛﻪ دل ﺑﻪ ﻛﺎر دﻫﺪ‪ .‬اﺿﻄﺮاباش را ﭘﺸﺖ‬ ‫ﺟﺪ‪‬ﻳﺘﻲ ﻣﺼﻨﻮﻋﻲ ﻛﺘﻤﺎن ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻛﺘﺎبﻫﺎ دورِ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺟﻨﺒﺶ درآﻣﺪﻧﺪ‪ .‬ﻋﺼﺮ ﺟﻤﻌﻪ‬ ‫ﻛﺘﺎبﻓﺮوﺷﻲ زورﻫﺎي آﺧﺮش را ﻣﻲزد‪ .‬اﺷﻜﺎل اﻳﻦ ﻣﻐﺎزه اﻳﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺟﺎي ﻧﺸﺴﺘﻦ ﺑﺮاي‬ ‫ﻣﺸﺘﺮي ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬اﺻﻮﻻً ﻛﺘﺎبﻓﺮوﺷﻲﻫﺎي ﭘﺎرﻳﺲ ﻛﻤﺘﺮ از ﻟﻨﺪن ﺑﻪ ﻣﺸﺘﺮيﻫﺎ ر‪‬ﺧﺼﺖ ﻧﺸﺴﺘﻦ‬ ‫ﻣﻲدﻫﻨﺪ‪ .‬ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪم ﮔﻮﺷﻪي دو ﻗﻔﺴﻪ ﺑﻨﺸﻴﻨﻢ‪ .‬ﺳﺮم از ﻛﻠﻤﺎﺗﻲ ﻧﺎﻣﻔﻬﻮم ﺑﻪ ﭼﺮﺧﺶ اﻓﺘﺎد‪.‬‬

‫‪٨١‬‬


‫ﮔﺎﻫﻲ آدمﻫﺎ از ﻗﻄﻌﻴﺘﻲ ﻛﻪ در واﻗﻌﻴﺖ ﻫﺴﺖ ﻣﻲﺗﺮﺳﻨﺪ‪ .‬وﻗﺘﻲ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺑﻪ ﻗﻄﻌﻴﺖ ﻣﻲرﺳﺪ‪،‬‬ ‫اﻧﮕﺎر ﻓﻘﻂ ﻣﺮگ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ‪ .‬ﻣﺮگ ﭼﻮن ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﭼﻮن ﻫﻨﻮز ﻧﻴﺎﻣﺪه‪ ،‬ﻫﻨﻮز ﻗﻄﻌﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬ ‫درﺳﺖ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻃﻮر ﻛﻠﻲ ﻣﻲداﻧﻴﻢ روزي ﺧﻮاﻫﻴﻢ ﻣﺮد؛ اﻣﺎ وﻗﺘﻲ ﺑﺮاي ﻣﺮدن ﺗﺼﻤﻴﻢ‬ ‫ﻣﻲﮔﻴﺮﻳﻢ‪ ،‬ﻗﺼﺪ ﺳﻔﺮي ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ‪ .‬ﻣﺎ ﺑﻪ اﻣﻜﺎﻧﻲ ﻛﻪ در ﻣﺮگ ﻫﺴﺖ دل ﻣﻲﺑﻨﺪﻳﻢ‪.‬‬ ‫ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ در آﺳﺘﺎﻧﻪ ﺧﻮدﻛﺸﻲ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻢ ﺗﻮ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﺷﻲ ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ! ﻣﻦ واﻗﻌﺎً ﻧﻤﻲداﻧﻢ ﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﻢ‪ .‬اﻣﺎ ﺑﻪ ﺑﺨ ِ‬ ‫ﺶ‬ ‫ﺗﻘﺪﻳﺮي ﻗﺼﻪي ژاك ﻓﻜﺮ ﻛﻦ‪ .‬ﺑﻴﺎ ﭼﻨﺪ روزي ﺑﻤﺎن ﺧﺎﻧﻪي ﻣﻦ‪ .‬ﭼﻨﺪ روزي ﻣﺎﻧﺪم ﺧﺎﻧﻪي‬ ‫ﻧﻴﻮﺷﺎ‪ .‬ﺑﻌﺪ از ﻣﺮگ‪ ‬ﺑﺎﻗﺮ‪ ،‬دﻳﮕﺮ دﺳﺖ و دلام ﺑﻪ ﻫﻴﭻ ﻛﺎري ﻧﻤﻲرﻓﺖ‪ .‬ﺷﺐ ﺑﻮد‪ .‬ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ‬ ‫ﻣﺎﺷﻴﻦ رﻓﺖ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﻴﻠﻪﻫﺎي وﺳﻂ اﺗﻮﺑﺎن و دوﺑﺎره ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺟﺎده ﺑﺮﮔﺸﺖ‪ .‬ﺷﺒﺢ ﺳﻔﻴﺪي از‬ ‫ﺟﻠﻮي ﭼﺸﻢام رد ﺷﺪ‪ .‬راﻧﻨﺪه ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲرﺳﻴﺪ‪ .‬وﻗﺘﻲ ﻧﻮر ﻣﺎﺷﻴﻦﻫﺎي روﺑﻪ رو ﺗﻮي‬ ‫ﺻﻮرت راﻧﻨﺪه ﻣﻲﭘﺎﺷﻴﺪ‪ ،‬ﻣﻲدﻳﺪم ﻛﻪ ﭘﻠﻚﻫﺎش‪ ،‬ﻫﺮ آن‪ ،‬ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﻛﺎﻣﻼً ﭼﺸﻢﻫﺎ را‬ ‫ﺑﭙﻮﺷﺎﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﻪ اﻧﺘﻬﺎي ﺟﺎده ﺧﻴﺮه ﺑﻮدم‪ .‬در ﺗﺎرﻳﻜﻲ ﻓﺮﻗﻲ ﺑﻴﻦ دور و ﻧﺰدﻳﻚ‪ ‬ﺟﺎده ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺟﺎده ﺑﻪ‬ ‫ﻫﻤﺎن اﻧﺪازه ﺑﻮد ﻛﻪ دو ﭼﺸﻢ ﻧﻮراﻧﻲ ﻣﺎﺷﻴﻦ آن را روﺷﻦ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻣﺎﺷﻴﻦ اﻳﻦ ﺳﻮ و آن ﺳﻮي‬ ‫ﺟﺎده ﻣﺴﺘﺎﻧﻪ ﺗﻠﻮ ﺗﻠﻮ ﻣﻲﺧﻮرد‪ .‬ﭼﻘﺪر اﻳﻦ راه را رﻓﺘﻪ ﺑﻮدم؛ روزﻫﺎ‪ ،‬ﺷﺐﻫﺎ و ﻫﻤﻪي آن‬ ‫ﻟﺤﻈﻪﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ در ﺗﺮدﻳﺪ‪ ،‬ﺗﻌﻠﻴﻖ و دﻟﻬﺮه ﻣﻲﮔﺬﺷﺖ‪ .‬ﺗﺎرﻳﻜﻲِ اﻳﻦ ﺟﺎده‪ ،‬ﺟِﺮمِ دﻟﻬﺮه را ﺑﻴﺸﺘﺮ‬ ‫ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺟﺎده‪ ،‬ﻣﻦ ﺑﻮد‪ .‬ﺳﺮﮔﺮداﻧﻲ ﻣﻦ ﺑﻮد‪ .‬ﺟﺎده ﻣﺜﻞ ﻧﻨﻮيِ ﺑﭽﻪاي ﺑﻪ دو دﻳﻮار ﻗﻢ و ﺗﻬﺮان‬ ‫آوﻳﺰان ﺷﺪ‪ .‬در ﺑﺴﺘﺮ ﻇﻠﻤﺘﻲ ﻣﻄﻠﻖ ﺗﺎب ﻣﻲﺧﻮردم‪ .‬اﻳﻦ ﻧﻨﻮ‪ ،‬اول آراﻣﺶ ﻣﻲداد‪ ،‬ﺧﻮابام‬ ‫ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺣﺎﻻ ﻣﻲﺗﺮﺳﺎﻧﺪ‪‬م‪.‬‬ ‫ﺳﺮم ﺑﻪ د‪‬وار اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪ .‬ﺣﺎﻟﺖ ﺗﻌﻠﻴﻖ ﻳﻌﻨﻲ ﺧﻄﺮ‪ .‬ﻛﺎش دﻳﮕﺮ ﻗﻢ ﻧﻤﻲرﻓﺘﻢ‪ .‬اﻳﻦ ﺟﺎده را‬ ‫دﻳﮕﺮ ﻧﻤﻲدﻳﺪم‪ .‬دﻳﮕﺮ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﻧﻤﻲدﻳﺪم‪ .‬ﻓﻘﻂ ﺻﺪاﻳﻲ ﻣﻬﻴﺐ ﺷﻨﻴﺪه ﺑﻮدم ﻛﻪ ﻣﺜﻞ ﺻﺪاي‬ ‫ﺗﺎرﻳﻜﻲ ﻣﺒﻬﻢ ﺑﻮد‪ .‬ﭼﺸﻢﻫﺎم را ﺑﺎز ﻛﺮدم‪ .‬دردي ﭘﻴﭽﻴﺪ ﺗﻮي ﺑﺎزوﻫﺎ‪ ،‬ﺷﻜﻢ و ﭘﺎﻫﺎم‪ .‬ﺣﺲ ﻛﺮدم‬ ‫ﻳﻚ روزﮔﺎر زﺧﻢ رﻳﺨﺘﻪاﻧﺪ روي داﻣﻦام‪ .‬ﻧﻴﻮﺷﺎ ﺑﺎﻻي ﺳﺮم ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎ ﺳﺮاﻧﮕﺸﺖﻫﺎش روي‬ ‫ﺧﻄﻮط ﭘﻴﺸﺎﻧﻲام ﭘﻴﺎﻧﻮ ﻣﻲزد‪ .‬ﺑﻪ ﺳﺨﺘﻲ ﻟﺐﻫﺎم را ﺑﺎز ﻛﺮدم‪ .‬اﻳﻦﺟﺎ ﻛﺠﺎﺳﺖ؟ ﭼﻴﺰي ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬

‫‪٨٢‬‬


‫ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺧﻮب اﺳﺖ‪ .‬ﻛﻤﻲ ﺗﺐ ﻛﺮدهاي‪ .‬اﻳﻦ ﻫﻤﻪ درد ﻓﻘﻂ از ﻛﻤﻲ ﺗﺐ ﺑﻮد؟ ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺪه ﺑﻮدم‬ ‫ﺗﻮي ﻛﺎﺑﻮسﻫﺎم‪.‬‬ ‫ﭘﻴﺮﻣﺮدي ﻧﻴﻢﺧﻴﺰ ﺑﻮد و ﻣﺮد ﺟﻮاﻧﻲ ﺑﺎ ﺑﺪﻧﻲ ورزﻳﺪه و ﻣﺎﻫﻴﭽﻪﻫﺎي ﺑﺮآﻣﺪه‪ ،‬روي‬ ‫ﺷﺎﻧﻪﻫﺎي او اﻳﺴﺘﺎده ﺑﻮد‪ .‬زﻧﻲ ﻋﺮﻳﺎن‪ ،‬ﭘﺎﻫﺎ را روي ﺳﻴﻨﻪي ﻣﺮد ﺟﻮان ﮔﺬاﺷﺘﻪ‪ ،‬ﭘﺴﺘﺎنﻫﺎش را‬ ‫ﺑﺎﻻ داده و دﺳﺖﻫﺎش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺟﻠﻮ‪ ،‬رو ﺑﻪ آﺳﻤﺎن ﺑﺮده ﺑﻮد‪ .‬آﮔﻬﻲِ ﻣﻮزهاي ﺑﻮد از ﻫﻨﺮ‬ ‫ﻳﻮﻧﺎﻧﻲ‪ .‬ﻣﺘﺮو ﺗﺎزه رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬اﻳﺴﺘﮕﺎه اُﭘﺮا ﺳﺮد ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎد از دو ﺧﺮوﺟﻲ اﻳﺴﺘﮕﺎه ﻫ‪‬ﻠُﻔﻲ ﻣﻲﻛﺮد ﺗﻮ‪،‬‬ ‫و آدم را در ﻟﺮز و ﺳﻮز ﻣﻲﭘﻴﭽﻴﺪ‪ .‬ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﻫﻤﻴﻦﺟﺎ ﻣﻨﺘﻈﺮش ﺑﺎﺷﻢ؛ روي ﻫﻤﻴﻦ‬ ‫ﻧﻴﻤﻜﺖ‪ .‬ﭘﺎﺷﺪم‪ .‬از ﻟﺒﻪي ﺳﻜّﻮ ﺑﻪ ﺗﻮﻧﻞ ﻧﮕﺎه ﻛﺮدم‪ ،‬ﺑﺒﻴﻨﻢ از ﻣﺘﺮو ﺧﺒﺮي ﻫﺴﺖ ﻳﺎ ﻧﻪ‪ .‬رﻳﻞﻫﺎي‬ ‫ﻣﺘﺮو ﻫﻤﻴﻦﻃﻮر ﺧﻮدﺷﺎن را ﺗﺎ اﻧﺘﻬﺎي ﺗﺎرﻳﻜﻲ ﻛﺸﻴﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﻴﺎ ﺗﺎ ﺗﺎرﻳﻚ ﻧﺸﺪه ﺑﺮوﻳﻢ اﻳﺴﺘﮕﺎه‬ ‫ﻗﻄﺎر‪ .‬ﻣﺴﻌﻮد ﺗﻮي ﻧﻴﻤﻜﺖ ﻛﻼس‪ ،‬اﻳﻦ ﻗﺪر ﻧﺎآرام ﺑﻮد و اﻳﻦ ﻃﺮف و آن ﻃﺮف ﻣﻲرﻓﺖ ﻛﻪ‬ ‫ﻧﻤﻲﮔﺬاﺷﺖ ﺣﻮاس ﻣﻦ ﺑﻪ درس ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻳﻚ ﭼﻴﺰياش ﺑﻮد و ﭘﺎكﻛﻦ ﻳﺎ ﺧﻮدﻛﺎرش‬ ‫زﻳﺮ ﻣﻴﺰ ﻣﻲاﻓﺘﺎد‪.‬‬ ‫از دوﭼﺮﺧﻪي ﻳﺎﻣﺎﻫﺎ ﺑﻴﺴﺖ و ﻫﺸﺖ ﻣﻦ ﺧﻮشاش ﻣﻲآﻣﺪ و ﻋﺸﻖاش اﻳﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ‬ ‫ﺗَﺮك دوﭼﺮﺧﻪ ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ و ﺑﺮوﻳﻢ در اﻃﺮاف اﻳﺴﺘﮕﺎه ﻗﻄﺎر وﻟﮕﺮدي‪ .‬ﺳﺮش را ﻛﻪ از زﻳﺮ ﻣﻴﺰ ﺑﺎﻻ‬ ‫آورد‪ ،‬زﻧﮓ ﺧﻮرد‪ .‬رﻓﺖ ﺗﺎ ﻛﻴﻒاش را ﺧﺎﻧﻪ ﺑﮕﺬارد و ﺑﺮﮔﺮدد‪ .‬از ﻛﻮﭼﻪي آﺑﺸﺎر اﻧﺪاﺧﺘﻴﻢ ﺗﻮي‬ ‫ﺧﻴﺎﺑﺎن اﻳﺴﺘﮕﺎه‪ .‬ﭘﺴﺮ! اﻣﺴﺎل اﻣﺘﺤﺎن ﻧﻬﺎﻳﻲ دارﻳﻢ‪ .‬داداشام ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ اﻣﺘﺤﺎن ﻧﻬﺎﻳﻲ ﭘﻨﺠﻢ‬ ‫دﺑﺴﺘﺎن از اﻣﺘﺤﺎن ﻧﻬﺎﻳﻲ ﺳﻮم راﻫﻨﻤﺎﻳﻲ ﻫﻢ ﺳﺨﺖﺗﺮ اﺳﺖ‪ .‬ﻳﻚ دﺳﺖام را از ﻓﺮﻣﺎن‬ ‫ﺑﺮداﺷﺘﻢ‪ .‬ﺗﻮ وﻗﺘ��� آﻗﺎ ﻣﻌﻠﻢ درس ﻣﻲدﻫﺪ‪ ،‬زﻳﺮ ﻣﻴﺰ ﺑﻪ ﻣﻮزاﻳﻴﻚﻫﺎ ﭘﺎكﻛﻦ ﻣﻲﻣﺎﻟﻲ‪ ،‬ﺣﺎﻻ ﻛﻪ‬ ‫آﻣﺪﻳﻢ ﺑﻴﺮون ﺣﺎل ﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬ﻓﻜﺮ اﻣﺘﺤﺎن ﻧﻬﺎﻳﻲ اﻓﺘﺎدهاي؟ از زﻳﺮ ﺗﻮﻧﻞ رﻓﺘﻴﻢ آنﻃﺮف اﻳﺴﺘﮕﺎه‪.‬‬ ‫رﺳﻴﺪﻳﻢ ﺑﻪ ﻗﺴﻤﺖ ﻗﺪﻳﻤﻲ ﻛﻪ ﭘﺮ ﺑﻮد از ﻗﻄﺎرﻫﺎي از ﻛﺎراﻓﺘﺎدهي ﻛﻬﻨﻪ و رﻳﻞﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ‬ ‫ﺑﻌﻀﻲﺷﺎن از ﺟﺎي ﺧﻮد درآﻣﺪه و روي ﻫﻢ اﻓﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬رﻳﻞﻫﺎ ﺟﻠﻮي ﻳﻚ دﻳﻮار ﺑﻠﻨﺪ ﺗﻤﺎم‬ ‫ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‪ .‬از ﻧﮕﺎه ﻛﺮدن ﺑﻪ ﭼﺮخ ﻗﻄﺎرﻫﺎي ﻛﻬﻨﻪ ﻟﺬت ﻣﻲﺑﺮدم‪ .‬ﺷﺒﻴﻪ ﻗﻄﺎرﻫﺎﻳﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ در‬ ‫ﻓﻴﻠﻢﻫﺎي ﺧﺎرﺟﻲ دﻳﺪه ﺑﻮدم‪ .‬ﻗﻄﺎري از دور ﺳﻮت ﻣﻲﻛﺸﺪ و از ﺳﺮش دود ﺑﻠﻨﺪ ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬از‬ ‫درون ﻳﻚ ﻣ‪‬ﻪ‪ ‬ﻏﻠﻴﻆ ﺑﻴﺮون ﻣﻲآﻳﺪ ﻛﻪ آﺳﻤﺎن را ﺑﻪ رﻧﮓ زﻣﻴﻦِ ﭘﻮﺷﻴﺪه از ﺑﺮﻓﻲ ﺳﻨﮕﻴﻦ‬

‫‪٨٣‬‬


‫درآورده‪ .‬ﻣﺮدﻫﺎ ﺑﺎ ﻛﻼه ﺷﺎﭘﻮ و زنﻫﺎ ﺑﺎ ﭘﺎﻟﺘﻮﻫﺎي ﺑﻠﻨﺪ در اﻳﺴﺘﮕﺎه اﻳﺴﺘﺎدهاﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﭼﺮخﻫﺎي‬ ‫ﻗﻄﺎر ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ﻛﻪ ﻛﻲ از ﺣﺮﻛﺖ ﻣﻲاﻳﺴﺘﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﺮﮔﺸﺘﻴﻢ‪ .‬ﻣﺴﻌﻮد دﺳﺖ از ﺳﺮ اﻣﺘﺤﺎن ﻧﻬﺎﻳﻲ ﺑﺮﻧﻤﻲداﺷﺖ‪ .‬ﺣﻮﺻﻠﻪام ﺳﺮ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﭘﺸﺖ ﺗﺮك ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﺗﻮي ﻛﻼس داﺋﻢ ﻣﻲﺟﻨﺒﻴﺪ‪ .‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﭼﺮخ ﻋﻘﺒﻲِ دوﭼﺮﺧﻪ رﻓﺖ روي ﻳﻚ‬ ‫ﺗﻜﻪ ﺳﻨﮓ ﻛﻮﭼﻚ‪ .‬ﺻﺪاي ﻓﺮﻳﺎدي از ﭘﺸﺖ ﺳﺮم آﻣﺪ‪ .‬ﻓﻜﺮ ﻛﺮدم ﺑﺎﻻﭘﺮﻳﺪن دوﭼﺮﺧﻪ‪ ،‬وﺣﺸﺖ‬ ‫ﻣﺴﻌﻮد را از اﻣﺘﺤﺎن ﻧﻬﺎﻳﻲ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻛﺮده‪ .‬ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮر ﻛﻪ رﻛﺎب ﻣﻲزدم‪ ،‬ﺻﻮرتام را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪم‪.‬‬ ‫ﻣﺴﻌﻮد ﭼﻨﺪ ﻣﺘﺮي ﻋﻘﺐﺗﺮ روي زﻣﻴﻦ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد و ﻧﺎﻟﻪ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻗﺒﻞ از اﻳﻦﻛﻪ ﺗﺮﻣﺰ ﺑﮕﻴﺮم ﺑﻪ‬ ‫ﺷﺪت ﺧﻮردم ﺑﻪ ﺗﻴﺮ ﭼﺮاغ ﺑﺮق‪ .‬دوﭼﺮﺧﻪ روي ﻣﻦ اﻓﺘﺎد‪ .‬ﺑﻪ ﻫﺮﭼﻪ اﻣﺘﺤﺎن ﻧﻬﺎﻳﻲ ﺑﻮد ﻟﻌﻨﺖ‬ ‫ﻓﺮﺳﺘﺎدم‪ .‬ﺑﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪي ﺑﻴﺴﺖ ﻣﺘﺮ در ﺧﺎك ﻣﻲﻏﻠﺘﻴﺪﻳﻢ‪ .‬ﭼﻮن ﻫﺮ دو از ﻧﺎﺣﻴﻪي ﺑﺪي آﺳﻴﺐ‬ ‫دﻳﺪه ﺑﻮدﻳﻢ‪ ،‬در راه ﺑﺮﮔﺸﺖ ﭘﻴﺎده آﻣﺪﻳﻢ‪.‬‬ ‫ﻏﺮوب روي رﻳﻞﻫﺎي ﻛﺞ و ﻣﻌﻮج اﻳﺴﺘﮕﺎه‪ ،‬درد را در ﺗﻦﻣﺎن ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺻﺪاي‬ ‫ﺗ‪‬ﻠ‪‬ﻖ و ﺗ‪‬ﻠ‪‬ﻘﻲ از دور آﻣﺪ و ﮔﻮشام را ﭘ‪‬ﺮ ﻛﺮد‪ .‬از ﻟﺒﻪي ﺳﻜﻮ ﺧﻮدم را آن ﻃﺮف ﺧﻂ ﻛﺸﻴﺪم‪.‬‬ ‫ﻋﻘﺐﺗﺮ رﻓﺘﻢ ﺗﺎ از ﺑﻴﻦ ﺟﻤﻌﻴﺘﻲ ﻛﻪ از ﻣﺘﺮو ﺑﻴﺮون ﻣﻲآﻣﺪﻧﺪ‪ ،‬ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ را زودﺗﺮ ﺑﺒﻴﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﭼﺸﻢﻫﺎش ﻗﺮﻣﺰ ﺑﻮد‪ .‬وﻗﺘﻲ ﺑﻐﻞام ﻛﺮد‪ ،‬ﺑﺮاي اوﻟﻴﻦ ﺑﺎر ﻟﺐﻫﺎش را روي ﻟﺐﻫﺎم ﮔﺬاﺷﺖ و‬ ‫دﺳﺖﻫﺎش را دور ﻛﻤﺮم ﻓﺸﺮد‪ .‬ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻢ دﻳﮕﺮ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻢ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﺎﻧﻢ‪ .‬ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻢ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻓﻜﺮ‬ ‫ﻧﻜﻨﻢ‪ .‬دﺳﺖﻫﺎم را روي ﻣﻮﻫﺎش ﺳ‪‬ﺮاﻧﺪم‪ .‬ﺑﺎ ﻣﻦ ﻫﻢ اﮔﺮ ﺑﺎﺷﻲ‪ ،‬ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮاﻫﻲ ﺑﻮد‪ .‬ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ ﻫﻴﭻ‬ ‫وﻗﺖ از آدم ﺟﺪا ﻧﻤﻲﺷﻮد‪ .‬ﮔﻮﻧﻪاش را ﭼﺴﺒﺎﻧﺪ روي ﺻﻮرتام‪ .‬ﻧﻔﺲاش ﻻﻟﻪي ﮔﻮشام را‬ ‫ﮔﺮم ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺑﺎ ﺗﻮ ﻛﻪ ﺑﺎﺷﻢ‪ ،‬ﺗﻨﻬﺎﻳﻲام را ﻗﺴﻤﺖ ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ .‬ﻋﺸﻖ ﺑﻴﺮون آﻣﺪن از ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﻓﻘﻂ ﺗﻘﺴﻴﻢﻛﺮدن آن اﺳﺖ ﺑﺎ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ دوﺳﺖاش دارﻳﻢ‪.‬‬ ‫ﻛﺎش ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﺑﻴﺪار ﻧﺸﺪه ﺑﺎﺷﺪ وﮔﺮﻧﻪ ﭼﻪ ﻓﻜﺮي ﻣﻲﻛﺮد؟ اﮔﺮ ﺑﺒﻴﻨﺪ در‬ ‫ﻫﺘﻞ ﻧﻴﺴﺘﻢ‪ ،‬ﻧﮕﺮان ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﺑﺎز ﻫﻢ ﺑﻪ ﺳﺮم زده و رﻓﺘﻪام ﺗﻮي ﺧﻴﺎﺑﺎن ﺑﻪ‬ ‫ﭘﺮﺳﻪﮔﺮدي‪ .‬ﺧﻴﻠﻲ وﻗﺖﻫﺎ ﺑﺎ ﺧﻮدش‪ ،‬آﺧﺮ ﺷﺐﻫﺎ راه ﻣﻲاﻓﺘﺎدﻳﻢ ﺗﻮي ﻛﻮﭼﻪ و ﺧﻴﺎﺑﺎن‪ .‬ﺣﺮف‬ ‫ﻣﻲزدﻳﻢ‪ ،‬ﺳﻜﻮت ﻣﻲﻛﺮدﻳﻢ‪ ،‬ﻣﻲﺧﻨﺪﻳﺪﻳﻢ‪ .‬ﭼﺮا ﺗﻮ ﮔﺬﺷﺘﻪات را ﭘﻨﻬﺎن ﻣﻲﻛﻨﻲ؟ ﭼﻴﺰي ﺑﮕﻮ‪.‬‬ ‫ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ ﺷﺮاب رﻳﺨﺖ در ﺟﺎم ﻣﻦ‪ .‬ﺳﻴﮕﺎري از ﭘﺎﻛﺖ درآوردم‪.‬‬

‫‪٨٤‬‬


‫ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻪ اﻧﺪازهي ﺣﻀﻮرش در زﻣﺎن ﺣﺎل و اﺛﺮش در زﻣﺎن آﻳﻨﺪه ارزش دارد‪ .‬ﮔﺬﺷﺘﻪ‬ ‫را ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺎﻳﻲ آورد ﻛﻪ ﻣﺼﺮﻓﻲ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺟﺎم را دﺳﺖام داد‪ .‬دﺳﺖﻫﺎش دور ﺑﺎزوﻫﺎش‬ ‫ﭘﻴﭽﻴﺪ‪ .‬ﺗﻠﺨﻲ ﻣﻼﻳﻤﻲ روي زﺑﺎنام ﭘﻬﻦ ﺷﺪ‪ .‬ﺳﻴﮕﺎر را ﺑﺎ آﺗﺶ ﺷﻤﻊ روي ﻣﻴﺰ ﮔﻴﺮاﻧﺪم‪ .‬اواﻳﻞ‬ ‫ﻛﻪ آﻣﺪه ﺑﻮدم ﭘﺎرﻳﺲ‪ ،‬ﺑﺮاي ﺗﻘﺎﺿﺎي ﭘﻨﺎﻫﻨﺪﮔﻲ‪ ،‬ﺻﺒﺤﻲ زود رﻓﺘﻢ ادارهي ﭘﻠﻴﺲ‪ .‬ﭘﺎرﻳﺲ‬ ‫ﺻﻮرت ﻳﻚ روﺳﭙﻲ را داﺷﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻫﻤﻪي زﻳﺒﺎﻳﻲ‪ ،‬از آن ﻫﻤﻪ ﺟﻠﻮهﻓﺮوﺷﻲ ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻮد و‬ ‫ﺧﺪا ﺧﺪا ﻣﻲﻛﺮد ﺗﺎ ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﭘﺮدهي ﻧﻮراﻧﻲاش را روي ﭼﻬﺮهاش ﺑﻴﺎﻧﺪازد‪ ،‬ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺘﻲ‬ ‫ﺑﺨﻮاﺑﺪ‪ .‬ﺟﻠﻮ ادارهي ﭘﻠﻴﺲ از ﻫﺮ ﻣﻠﻴﺘﻲ ﺑﺎ ﻫﺮ رﻧﮓ و ﻗﻴﺎﻓﻪاي ﭘﻴﺪا ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬زودﺗﺮ از ﻣﻦ ده‬ ‫ﭘﺎﻧﺰده ﻧﻔﺮي آﻣﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و ﭼﻨﺪ ﺗﺎ از آنﻫﺎ ﺗﻮيِ ﭘﺘﻮﻫﺎي ﺧﻮد ﺧﺰﻳﺪه و ﺧﻮاﺑﻴﺪه‪ .‬ﺳﺎﻋﺘﻲ ﮔﺬﺷﺖ‪.‬‬ ‫ﻧﮕﺎه ﺗﺮﺣﻢآﻣﻴﺰ ﻣﺮد ﻧﮕﻬﺒﺎن ﺑﺎ ﺑﻮي ﻧﺎﺷﺘﺎي دﻫﺎنﻫﺎ ﻣﻲآﻣﻴﺨﺖ و ﺗﻪ ذﻫﻦ آدم را از دﻟﻮاﭘﺴﻲ‬ ‫ﭘ‪‬ﺮ ﻣﻲﻛﺮد‪.‬‬ ‫از ﻣﻴﺎن ﭘﺘﻮﻫﺎ ﻣﺮدي ﺑﺎ ﻛﺖ و ﺷﻠﻮار ﭼﺮوﻛﻴﺪهاش ﭘﺎ ﺷﺪ‪ .‬ﭘﻮﺳﺖ ﻛ‪‬ﺪ‪‬ر ﺻﻮرت‪ ،‬رﻳﺶ‬ ‫ﺗُﻨُﻚ و آﺷﻔﺘﻪ و ﭼﺸﻢﻫﺎي ﭘ‪‬ﻒآﻟﻮد ﺳﻦ ﻣﺮد را از آنﭼﻪ ﺑﻮد ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺸﺎن ﻣﻲداد‪ .‬ﻧﮕﺎﻫﻲ ﺑﻪ‬ ‫ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺧﻮد اﻧﺪاﺧﺖ و ﻟﺒﺨﻨﺪي زد‪ .‬ﭘﺘﻮ را در دﺳﺖﻫﺎش ﺗﻜﺎﻧﺪ و ﺗﺎ ﻛﺮد‪ .‬ﺑﻠﻨﺪ ﺧﻨﺪﻳﺪ‪ .‬ﺑﺎ‬ ‫ﺻﺪاﻳﻲ ﺑﻠﻨﺪ رو ﺑﻪ ﺟﻤﻌﻴﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫‪Je vais boire un café comme un prince et je reviendrais comme‬‬ ‫‪4‬‬ ‫‪un roi.‬‬ ‫‪FPT‬‬

‫‪TPF‬‬

‫ﻗﻬﻘﻬﻪي ﺟﻤﻌﻴﺖ‪ ،‬زﻣﺨﺘﻲ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ادارهي ﭘﻠﻴﺲ را رﺳﻮا ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻫﻤﻪ »ق«ﻫﺎي‬ ‫ﻓﺮاﻧﺴﻪ را »ر« ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ .‬ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد ﻛﻪ از ﻋﺮبﻫﺎي ﺷﻤﺎل اﻓﺮﻳﻘﺎﺳﺖ‪ .‬او ﺑﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪي ﺧﻮد‬ ‫ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻲاﻧﺪﻳﺸﻴﺪ؟ داﺷﺖ ﻛﺎرﻳﻜﺎﺗﻮر ﻣﻲﺳﺎﺧﺖ‪ .‬زﻳﺮ ﻓﺸﺎر ﮔﺬﺷﺘﻪاي ﻛﻪ او را ﺻﺒﺢ زود‬ ‫ﺟﻠﻮي ادارهي ﭘﻠﻴﺲ ﺧﻮاﺑﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ وﺟﻮدياش را ﺑﻪ ﺳ‪‬ﺨﺮه ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺳﺮﺑﻪﺳﺮ ﻣﺮد‬ ‫ﻧﮕﻬﺒﺎن ﻣﻲﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬از او ﺳﻴﮕﺎري ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺎ ﻓﻨﺪكاش ﺳﻴﮕﺎر او را روﺷﻦ ﻛﺮد‪ .‬ﭼﻘﺪر ﺳﺒﻚ‬

‫‪PT‬‬

‫‪ 4‬ﻣﺜﻞ ﻳﻚ ﺷﺎﻫﺰاده ﻣﻲروم ﻗﻬﻮهاي ﺑﺨﻮرم و ﻣﺜﻞ ﻳﻚ ﺷﺎه ﺑﺮﺧﻮاﻫﻢ ﮔﺸﺖ‪.‬‬ ‫‪TP‬‬

‫‪٨٥‬‬


‫ﺑﻮد‪ .‬ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ ﺑﺎ دو دﺳﺖ زﻳﺮ ﭼﺎﻧﻪاش دارﺑﺴﺖ زده ﺑﻮد‪ .‬ﻣﻮﻫﺎي روﺷﻦاش ﻣﺜﻞ ﺷﺎﺧﻪﻫﺎي‬ ‫ﺗﺎك از ﻫﺮ ﻃﺮف‪ ‬ﺳﺮش آوﻳﺰان ﺑﻮد‪ .‬ﺟﺎم را در دﺳﺖام ﮔﺮداﻧﺪم‪ .‬ﻛﻢ ﻛﻢ ﺟﻠﻮ ﺻﻮرتام ﮔﺮﻓﺘﻢ‪.‬‬ ‫از ﭘﺸﺖ‪ ‬ﺳﺮﺧﻲ ﺷﺮاب ﭼﻬﺮهي ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ را ﻣﻲدﻳﺪم ﻛﻪ از اﺑﻌﺎد واﻗﻌﻲاش ﺑﺰرگﺗﺮ‬ ‫ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﺟﺰﻳﻴﺎت ﺻﻮرتاش ﻣﺤﻮ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﺷﺒﻴﻪ ﻫﻤﻪي زنﻫﺎﻳﻲ ﻣﻲﺷﺪ ﻛﻪ دﻳﺪه ﺑﻮدم‪ ،‬ﻛﻨﺎر‬ ‫آنﻫﺎ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدم‪ ،‬ﺣﺮف زده ﺑﻮدم‪ ،‬ﺑﻪ ﭼﺸﻢﻫﺎﺷﺎن ﻧﮕﺎه ﻛﺮده ﺑﻮدم‪ .‬ﺷﺒﻴﻪ زﻫﺮا ﻣﻲﺷﺪ‪ ،‬ﻧﻴﻮﺷﺎ‪،‬‬ ‫ﻧﺎزﻟﻲ‪ .‬ﺷﺒﻴﻪ زﻧﻲ ﻣﻲﺷﺪ ﻛﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭘﺸﺖ ذﻫﻦ ﻣﻦ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻮد و ﻫﺮ زﻧﻲ ﻛﻢ ﻳﺎ زﻳﺎد ﭼﻴﺰي از‬ ‫او داﺷﺖ‪ .‬ﻟﺒﻪي ﺟﺎم را ﺑﻪ ﻟﺐﻫﺎم ﭼﺴﺒﺎﻧﺪم‪ .‬ﺷﺮاب ذره ذره از ﮔﻠﻮم ﺳ‪‬ﺮ ﻣﻲﺧﻮرد و ﭘﺎﻳﻴﻦ‬ ‫ﻣﻲرﻓﺖ‪ .‬ﺑﻌﻀﻲ وﻗﺖﻫﺎ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻪ اﻧﺪازهي ﮔﻔﺘ ِ‬ ‫ﻦ ﺳﺎل ﺗﻮﻟﺪ و ﻣﺤﻞ آن ﻫﻢ ارزﺷﻲ ﻧﺪارد‪.‬‬ ‫ﮔﺎﻫﻲ اﻳﻦ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ روي ﺳﺮ ﺳﻨﮕﻴﻨﻲ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﻓﻜﺮ آﻳﻨﺪه اﺳﺖ ﻛﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ را اﺣﻀﺎر‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﭘﺸﺖ آدم ﻣﻲﻛﻮﺑﺪ‪.‬‬ ‫ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ در اﻧﺘﺸﺎرات وِرن ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ ﺧﻮﺑﻲ دارد‪ .‬از وﻗﺘﻲ دﻛﺘﺮاش را در ادﺑﻴﺎت ﺗﻄﺒﻴﻘﻲ‬ ‫ﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬ﻣﻨﺸﻲ ﻫﻴﺄت ﺗﺤﺮﻳﺮﻳﻪي اﻧﺘﺸﺎرات ﺷﺪ‪ .‬دلام ﻧﻤﻲآﻣﺪ ﻛﺎرش را رﻫﺎ ﻛﻨﺪ و ﺑﻴﺎﻳﺪ ﻟﻨﺪن‬ ‫ﭘﻴﺶ ﻣﻦ‪ .‬ﻣﻦ ﺧﻮدم ﻫﻢ از ﺑﻮدن در ﻟﻨﺪن ﺣﻈّﻲ ﻧﻤﻲﺑﺮدم‪ .‬از ﻗﻀﺎ ﭼﻪ ﺧﻮب اﺳﺖ ﻛﻪ‬ ‫ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ اﻳﻦ ﺟﺎﺳﺖ‪ .‬ﻣﺮا ﻣﻲﻛﺸﺎﻧﺪ ﺑﻪ ﭘﺎرﻳﺲ‪ .‬اﻣﺎ ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺘﻢ در ﭘﺎرﻳﺲ ﺣﺲ ﻣﺴﺎﻓﺮ ﺑﻮدن‬ ‫داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ‪ .‬ﻓﺎﺻﻠﻪ آزاردﻫﻨﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﺴﺖ‪ .‬ﭘﺎرﻳﺲ ﻛﻪ ﻫﺴﺘﻢ‪ ،‬ﮔﺎﻫﻲ ﺑﺎﻫﻢ‬ ‫ﻣﻲروﻳﻢ ﻣﻮزهي ژاكﻣﺎر آﻧﺪره‪ .‬ﺳﺎﻟﻦ ﻏﺬاﺧﻮري آنﺟﺎ ﭘﺎﺗﻮﻗﻲ ﺷﺪه ﺑﺮاي ﻣﺎ‪ .‬ﻓﻬﺮﺳﺖ ﻏﺬاﻫﺎش‬ ‫ﭘﻨﺠﺎه ﺳﺎل اﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﻴﭻ ﺗﻐﻴﻴﺮي ﻧﻜﺮده‪ .‬و اﻧﮕﺎر ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ اﻳﻦﺟﺎ‪ .‬اﻳﻦ ﻣﻜﺎنِ‬ ‫آن ﭼﻴﺰﻫﺎﻳﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﻫﻤﻪ ﻓﺮداﻫﺎ ﺑﺎﻗﻲ ﺑﻤﺎﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﻲاﻳﺴﺘﻢ ﺟﻠﻮ آﺗُﻠﻴﻪي ﻧ‪‬ﻠﻲ‪ .‬از ﺗﻮي ﺷﻴﺸﻪ ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﻨﻢ ﭘ‪‬ﺮﺗﺮهي زﻧﻲ را ﻛﻪ روي ﺑﻮم‪،‬‬ ‫ﻛﻨﺎر ﺻﻨﺪﻟﻲ‪ ،‬ﻧﻘﺶ ﺑﺴﺘﻪ‪ .‬زن ﺑﺎ ﭘﻴﺮﻫﻨﻲ ﻣﺸﻜﻲ‪ ،‬ز‪‬ل ﻣﻲزﻧﺪ ﺑﻪ ﻧﻘﺎﺷﻲ ﻛﻪ دﻳﮕﺮ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﺳﺎلﻫﺎﺳﺖ ﻛﻪ دﻳﮕﺮ ﻧﻴﺴﺖ و روي آن ﺻﻨﺪﻟﻲ ﻧﻤﻲﻧﺸﻴﻨﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﻧﻘﺎش ﺑﻮدم‪ ،‬ﭘﺮﺗﺮهات را‬ ‫ﻣﻲﻛﺸﻴﺪم‪ ،‬زﻫﺮا! دﺳﺖاش را در ﻫﻮا ﭼﺮﺧﺎﻧﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﺧﺪا ﺧﻴﻠﻲ رﺣﻢ ﻛﺮد!‬

‫‪٨٦‬‬


‫زﻫﺮا دوﺳﺖ ﻧﺪاﺷﺖ ﭘﺮﺗﺮه ﺑﻜﺸﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﻫﻢ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ ﭼﻨﺎن ﻣﺸﻮ‪‬ش ﺑﻮد ﻛﻪ ﺗﺸﺨﻴﺺِ‬ ‫ﺻﺎﺣﺐ ﺗﺼﻮﻳﺮ دﺷﻮار ﺑﻮد‪ .‬ﮔﻮﺷﻪاي از زﻳﺮزﻣﻴﻦ ﭘﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد از ﺑﻮم و رﻧﮓ و ﺗﺎﺑﻠﻮ‪ .‬زﻫﺮا‬ ‫ﻣﻲﻧﺸﺴﺖ وﺳﻂ آنﻫﺎ و ﻣﻦ ﻧﮕﺎهاش ﻣﻲﻛﺮدم‪ .‬ﭘﺸﺖاش ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻤﻪ ﻧﻘﺎﺷﻲﻫﺎش ﺑﻪ ﻣﻦ‬ ‫ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﭼﺸﻢﻫﺎم ﺣﺮﻛﺖ دﺳﺖاش را روي ﺑﻮم ﻣﻲﻛﺎوﻳﺪ‪ .‬در ذﻫﻦام ﺗﺨﻴﻞ ﻣﻲﻛﺮدم‬ ‫ﺣﺮﻛﺖﻫﺎي ﺑﻌﺪ را‪ .‬ﻧﻘﺎﺷﻲ ﺑﺎ دﺳﺖﻫﺎي زﻫﺮا و ﺧﻴﺎل ﻣﻦ ﺷﻜﻞ ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺧﻄﻮﻃﻲ ﻛﻪ‬ ‫ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ اﻧﺤﻨﺎ ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬وﻟﻲ از ﺑﺲ در ﻫﻢ ﻣﻲرﻓﺖ اﻧﺤﻨﺎﻫﺎي زﻳﺎدي روي ﺑﻮم ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲآﻣﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺖ ﺳﻜﻮت ﻣﻄﻠﻖ‪ ،‬ﺑﺮﻣﻲﮔﺸﺖ ﻧﮕﺎهام ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺷﺮوع ﻣﻲﻛﺮد ﺑﻪ ﺣﺮف زدن‪.‬‬ ‫ﺟﻮري ﺣﺮف ﻣﻲزد ﻛﻪ اﻧﮕﺎر ﻗﺒﻞاش ﭼﻴﺰي ﮔﻔﺘﻪ و ﻣﺪﺗﻲ ﺣﺮفاش را ﺑﺮﻳﺪه و اﻻن دارد اداﻣﻪ‬ ‫ﻣﻲدﻫﺪ‪ .‬ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺣﺮفاش اداﻣﻪ ﭼﻴﺰي ﺑﻮد‪ .‬آﻏﺎز ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﻮدش آﻏﺎز ﺑﻮد‪.‬‬ ‫از وﻗﺘﻲ ﺷﺮوع ﻛﺮد ﺑﻪ ﻓﺮوﺧﺘﻦ ﺗﺎﺑﻠﻮﻫﺎش‪ ،‬وﺿﻊ ﻣﺎﻟﻲاش ﺧﻮب ﺷﺪ‪ .‬ﺧﺎﻧﻪ ﭘﺮ ﺷﺪ از‬ ‫اﺳﺒﺎب و اﺛﺎﺛﻴﻪي ﻗﺪﻳﻤﻲ‪ ،‬ﻋﺘﻴﻘﻪ ﻳﺎ ﺻﻨﺎﻳﻊ دﺳﺘﻲ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﺮود آﭘﺎرﺗﻤﺎﻧﻲ ﺑﻬﺘﺮ اﺟﺎره‬ ‫ﻛﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ دلاش ﻧﻤﻲآﻣﺪ زﻳﺮزﻣﻴﻦ ﻣﺎدام ﻫﻠﻨﺎ را رﻫﺎ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻫﻢ ﻣﺎدام ﻫﻠﻨﺎ و ﻫﻢ ﺧﺎﻧﻪاش‪ ،‬ﺷﺪه‬ ‫ﺑﻮد ﺑﺨﺸﻲ از ﺳﺮﮔﺬﺷﺖاش ﻛﻪ ﻫﻴﭻ رﺑﻄﻲ ﺑﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬آﻏﺎز آﻳﻨﺪهاي ﺑ���د ﻛﻪ ﻧﻤﻲآﻣﺪ‪.‬‬ ‫اوﻟﻴﻦ ﺑﺎري ﻛﻪ دﻳﺪماش‪ ،‬ﭘﻨﺞ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎ ﭘﺪر و ﻣﺎدرش آﻣﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺎ‪ .‬ﭘﺪرش ﺑﺮاي ﻣﻦ‬ ‫ﻳﻚ ﺷﻜﻼت ﻣﻮزي آورده ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﭘﺪرم دو زاﻧﻮ روﺑﻪروي او ﻧﺸﺴﺖ‪ .‬ﻧﺎراﺣﺖ ﻧﺒﺎﺷﻴﺪ آﻗﺎ‪ .‬اﻧﺸﺎء اﷲ ﺣﻞ ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬زﻫﺮا‬ ‫دﺳﺖﻫﺎش را ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد روي ﻟﺒﻪي ﻧﺮدهي اﻳﻮان و از ﺑﺎﻻ ﺣﻴﺎط ﺧﺎﻧﻪ را ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﺮد‪.‬‬ ‫ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدم روي زﻣﻴﻦ و ﺗﻜﻴﻪ داده ﺑﻮدم ﺑﻪ ﻧﺮدهﻫﺎ و داﺷﺘﻢ ﺷﻜﻼت ﻣﻮزيام را ﻣﻲﺧﻮردم‪.‬‬ ‫ﭼﻘﺪر ﻣﻮز دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ! از ﭘﺪرم ﭘﺮﺳﻴﺪم ﭼﺮا ﻣﺎ در ﺣﻴﺎطﻣﺎن ﻣﻮز ﻧﻤﻲﻛﺎرﻳﻢ؟ ﻫﺮ ﮔﻴﺎﻫﻲ آب‬ ‫و ﻫﻮاي ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮدش را ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ‪ .‬آب و ﻫﻮاي ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻲ؟ ﭼﺮا ﻣﺎ در ﺑﺎﻏﭽﻪ ﻓﻘﻂ‬ ‫اﻧﺎر ﺗﺮش دارﻳﻢ؟ ﺻﺪاي ﻫﻖ ﻫﻖ ﮔﺮﻳﻪي ﻣﺎدرش از ﺗﻮي اﺗﺎق ﻣﻲآﻣﺪ‪ .‬زﻫﺮا آه ﻛﺸﻴﺪ‪ .‬ﻣﺎدرم‬ ‫ﭘﺸﺖ ﻛﻤﺮ ﻣﺎدر زﻫﺮا دﺳﺖ ﻣﻲﻣﺎﻟﻴﺪ‪ .‬آﻗﺎرﺿﺎ ﺑﺮاي ﻫﺪفاش ﻣﺒﺎرزه ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﭘﺪرم ﺑﻪ ﺳﻤﺖ‬ ‫زنﻫﺎ ﺑﺮﮔﺸﺖ‪ .‬ﺧﺎﻧﻢ! ﺧﺎﻧﻪي ﻇﻠﻢ آﺑﺎد ﻧﻤﻲﻣﺎﻧﺪ‪ .‬زﻫﺮا ﺧﻨﺪﻳﺪ‪ .‬ﭼﻘﺪر ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻳﺎدت ﻣﺎﻧﺪه‪ .‬ﻣﻦ‬ ‫اﺻﻼً ﻳﺎدم ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﭼﺎي ﻣﻲﺧﻮري؟‬

‫‪٨٧‬‬


‫رﺿﺎ آن ﻣﻮﻗﻊ ﻣﻮﻫﺎي ﻓﺮﻓﺮي ﺑﻠﻨﺪي داﺷﺖ ﺑﺎ رﻳﺸﻲ ﺗﻮﭘﻲ‪ ،‬ﺷﺒﻴﻪ ﻫﻴﭙﻲﻫﺎ‪ .‬ﻳﻚ ﺑﺎر ﻫﻢ‬ ‫دورﺑﻴﻨﻲ آورد و ﺑﺎ ﻣﻦ ﻋﻜﺴﻲ ﮔﺮﻓﺖ ﻛﻪ ﻧﻤﻲداﻧﻢ آن ﻋﻜﺲ را ﭼﻪ ﻛﺮدهام‪ .‬ﺣﺎﻻ رﺿﺎ ﭼﻪ ﻛﺎر‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﺪ؟ ﺧﻴﻠﻲ وﻗﺖ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﻴﭻ ﺧﺒﺮي از او ﻧﺪارم‪ .‬از وﻗﺘﻲ ﺑﺎ اﺣﻤﺪ دﻋﻮام ﺷﺪ‪ ،‬دﻳﮕﺮ ﺑﺎ ﻣﻦ‬ ‫ﺣﺮف ﻧﺰد‪ .‬اﺣﻤﺪ ﻫﻢﻛﻼس داﻧﺸﻜﺪهاش ﺑﻮد‪ .‬اﻧﻘﻼب ﻓﺮﻫﻨﮕﻲ ﻛﻪ ﺷﺪ‪ ،‬ﻫﺮ دو رﻓﺘﻨﺪ ﺳﭙﺎه‪ .‬رﺿﺎ‬ ‫ﻣﻲﮔﻔﺖ ﺗﻮ آﺑﺮوي ﻣﺮا ﺑﺮدي! ﻣﻲﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﻦ درﺟﻪي ﺳﺮﺗﻴﭙﻲاش را ﻣﻌﻠﻖ‬ ‫ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﭘﺪر زﻫﺮا ﻛﻪ ﺳﻜﺘﻪ ﻛﺮد‪ ،‬ﻫﻤﻪي ﻣﺎ رﻓﺘﻴﻢ اﺻﻔﻬﺎن‪.‬‬ ‫ﺧﺎﻧﻪﺷﺎن اﻳﻦ ﻗﺪر ﺷﻠﻮغ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻛﺴﻲ ﻛﺴﻲ را ﻧﻤﻲدﻳﺪ‪ .‬ﺷﺐ وﻗﺘﻲ ﻣﻴﻬﻤﺎنﻫﺎ رﻓﺘﻨﺪ و‬ ‫ﻣﺎ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻴﻢ ﺑﺨﻮاﺑﻴﻢ‪ ،‬ﭼﻨﺪ ﻣﻼﻓﻪ آورد و اﻧﺪاﺧﺖ روي ﺗﺸﻚﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻛﻨﺎر ﻫﻢ‪ ،‬روي اﻳﻮانِ‬ ‫ﻃﺒﻘﻪي اول ﭘﻬﻦ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻪ ﺟﺎي آن ﻛﻪ ﻣﻼﻓﻪي ﻣﺮا ﻫﻢ ﺑﻴﻨﺪازد روي ﺗﺸﻚام‪ ،‬آﻣﺪ ﺟﻠﻮ و‬ ‫دﺳﺖام داد‪ .‬ﭼﺮا ﻧﻤﻲﺧﻮاﺑﻲ؟ ﺧﻮابام ﻧﻤﻲﺑﺮد‪ .‬ﻛﻼس ﭼﻨﺪﻣﻲ؟ ﭘﻨﺠﻢ‪ .‬اﻣﺘﺤﺎنﻫﺎت را دادهاي؟‬ ‫آره‪ .‬ﻫﻔﺘﻪي ﭘﻴﺶ ﺗﻤﺎم ﺷﺪ‪ .‬ﭘﺲ اﻳﻦ ﭼﻴﺴﺖ ﻣﻲﺧﻮاﻧﻲ؟ از ﻛﻨﺎر ﻣﺘﻜﺎﻳﻲ ﻛﻪ روﻳﺶ ﻧﺸﺴﺘﻪ‬ ‫ﺑﻮدم‪ ،‬ﻛﺘﺎب را ﺑﺮداﺷﺘﻢ و دﺳﺖاش دادم‪ .‬ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ورﻗﻲ زد‪ .‬آﻓﺮﻳﻦ ﭘﺴﺮ ﺧﻮب!‬ ‫ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻲ آﻓﺮﻳﻦ ﭘﺴﺮ ﺧﻮب؟ ﻣﻨﻈﻮرش اﻳﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﻪ ﻗﺪ و ﻗﻮاره ﻣﻦ ﻧﻤﻲآﻳﺪ اﻳﻦ ﺟﻮر‬ ‫ﻛﺘﺎبﻫﺎ را ﺑﺨﻮاﻧﻢ؟ ﺗﺎزه ﺧﺒﺮ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﺑﺎ اﺻﺮار ﭘﺪرم‪ ،‬ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺮوم و ﺣﻮزه درس ﺑﺨﻮاﻧﻢ‪.‬‬ ‫ﭘﺪرم ﻣﻲﮔﻔﺖ ﻫﺮ ﭼﻪ زودﺗﺮ درس ﻃﻠﺒﻪﮔﻲ را ﺷﺮوع ﻛﻨﻢ‪ ،‬زودﺗﺮ ﺑﻪ ﺟﺎﻳﻲ ﻣﻲرﺳﻢ‪ .‬ﭼﻪ ﻓﺎﻳﺪه‬ ‫ﻛﻪ درسﻫﺎي دﺑﻴﺮﺳﺘﺎن را ﺑﺨﻮاﻧﻲ؟ ﺑﻪ دردت ﻧﻤﻲﺧﻮرد‪ .‬ﺑﻌﺪاً ﻣﻲﺗﻮاﻧﻲ ﻫﻤﻪي آنﻫﺎ را ﺑﺎ‬ ‫ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺑﻔﻬﻤﻲ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﻫﻢ اﺻﺮار ﭘﺪرم ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺧﻮدم ﻫﻢ ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮدم آدم ﺣﻮزه ﻛﻪ ﻣﻲرود‪،‬‬ ‫زودﺗﺮ ﺑﺰرگ ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﻧﻤﻲداﻧﺴﺘﻢ اﻳﻦ ﺟﺎهﻃﻠﺒﻲ ﻛﻮدﻛﺎﻧﻪ‪ ،‬ﻛﻮدﻛﻲام را از ﻣﻦ ﻣﻲﮔﻴﺮد‪ .‬زﻫﺮا‬ ‫ﺧﺎﻧﻢ ﺷﻤﺎ دﺑﻴﺮﺳﺘﺎن ﻣﻲروﻳﺪ؟‬ ‫ﺻﻮرتاش را ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪي درﻫﻢ ﺑﺮد‪ .‬ﭼﺮا ﻓﻜﺮ ﻛﺮدي ﻣﻦ زﻫﺮا ﻫﺴﺘﻢ؟ زﻫﺮا ﺧﻮاﻫﺮ‬ ‫ﻛﻮﭼﻚﺗﺮ ﻣﻦ اﺳﺖ‪ .‬او دﺑﻴﺮﺳﺘﺎن ﻣﻲرود‪ .‬ﻣﻦ دﻳﭙﻠﻢام را ﮔﺮﻓﺘﻪام‪ .‬ﭼﺮا اﺷﺘﺒﺎه ﮔﺮﻓﺘﻢ؟‬ ‫ﻣﺎدرش از راﻫﺮو ﺻﺪا ﻛﺮد ﻣﻨﻴﮋه‪ .‬ﻣﻲﺧﻮاﻫﻴﺪ داﻧﺸﮕﺎه ﺑﺮوﻳﺪ؟ راﺳﺖاش ﻧﻪ‪ .‬ﭼﻮن آن‬ ‫رﺷﺘﻪاي ﻛﻪ دوﺳﺖ دارم‪ ،‬رﺿﺎ ﻧﻤﻲﮔﺬارد ﺑﺮوم‪ .‬اﻳﻦ ﺣﺮف را ﺳﺮﻳﻊ زد و رﻓﺖ ﺑﻪ ﻃﺮف راﻫﺮو‪.‬‬

‫‪٨٨‬‬


‫ﭘﺪرم و رﺿﺎ داﺷﺘﻨﺪ در اﺗﺎق ﺑﺎ ﻫﻢ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻧﺴﻴﻢ ﺧﻨﻜﻲ ﻣﻲﻟﻐﺰﻳﺪ روي ﺗﺸﻚﻫﺎ و‬ ‫آدم را ﺑﻪ ﺑﻴﺪار ﻣﺎﻧﺪن اﻏﻮا ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻣﺘﻜﺎ را ﺗﻜﻴﻪ دادم ﺑﻪ دﻳﻮار و ﻣﻼﻓﻪ را روم ﻛﺸﻴﺪم‪ .‬ﻛﺘﺎب‬ ‫را دﺳﺖام ﮔﺮﻓﺘﻢ‪ .‬آب ﻣﻲﺧﻮرﻳﺪ؟ ﺳﺮم را ﺑﺎﻻ ﺑﺮدم‪ .‬اﻳﻦ دﻳﮕﺮ ﺑﺎﻳﺪ زﻫﺮا ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺧﺎﻧﻢ! ﺷﻤﺎ زﻫﺮا‬ ‫ﺧﺎﻧﻢ ﻫﺴﺘﻴﺪ؟ درﺳﺖ ﻣﺜﻞ ﻣﻨﻴﮋه ﺻﻮرتاش را ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪي در ﻫﻢ ﺑﺮد‪ .‬ﭼﻄﻮر ﻣﮕﺮ؟ اﮔﺮ زﻫﺮا‬ ‫ﻧﺒﺎﺷﻢ آب ﻧﻤﻲﺧﻮرﻳﺪ؟ ﺻﻮرتام داغ ﺷﺪ‪ .‬ﻟﻴﻮان را از دﺳﺖاش ﮔﺮﻓﺘﻢ‪ .‬ﺳﺮم را ﭘﺎﻳﻴﻦ اﻧﺪاﺧﺘﻢ و‬ ‫ﺑﺎ ﮔﻮﺷﻪي ﻣﻼﻓﻪ ﺷﺮوع ﻛﺮدم ﺑﺎزي ﻛﺮدن‪.‬‬ ‫ﻧﻪ‪ .‬ﻣﻦ ﻣﻨﻴﮋه ﺧﺎﻧﻢ را ﺑﺎ ﺷﻤﺎ اﺷﺘﺒﺎه ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدم‪ .‬ﺗﻜﻴﻪ داد ﺑﻪ ﻧﺮده‪ .‬ﻳﻚ ﭘﺎش را ﺑﺎﻻ ﺑﺮد‬ ‫و روي ﻧﺮده ﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬ﻧﺼﻒ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺪناش ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺣﻴﺎط ﺧﻢ ﺷﺪ‪ .‬ﺧﻴﻠﻲﻫﺎ ﻣﻦ را ﺑﺎ ﻣﻨﻴﮋه‬ ‫اﺷﺘﺒﺎه ﻣﻲﮔﻴﺮﻧﺪ؛ ﻣﺨﺼﻮﺻﺎً ﭘﺸﺖ ﺗﻠﻔﻦ ﺻﺪاي ﻣﺎ ﺧﻴﻠﻲ ﺷﺒﻴﻪ ﻫﻢ اﺳﺖ‪ .‬ﻧﺰدﻳﻚ ﺑﻮد از ﻧﺮدهﻫﺎ‬ ‫ﺑﻴﻔﺘﺪ‪ .‬ﻗﻠﺐام ﺗﺎپ ﺗﺎپ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﭼﺮا آﻗﺎرﺿﺎ ﻧﻤﻲﮔﺬارد ﻣﻨﻴﮋه ﺧﺎﻧﻢ رﺷﺘﻪاي را ﻛﻪ دوﺳﺖ دارد‬ ‫ﺑﺮاي داﻧﺸﮕﺎه اﻧﺘﺨﺎب ﻛﻨﺪ؟ زﻫﺮا ﺟﺎﺧﻮرد‪ .‬دﺳﺖاش را روي ﻧﺮده ﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬ﻟﺐ ﭘﺎﻳﻴﻦاش را در‬ ‫دﻫﻦ ﺑﺮد و ﮔﺎز ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﻣﻨﻴﮋه ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺎﻓﺸﺎري ﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﭼﺎي ﻣﻲﺧﻮري ﻳﺎ ﻧﻪ؟ آره‪،‬‬ ‫ﻣﻲﺧﻮرم‪ .‬ﺑﻪ ﺳﻤﺖ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ رﻓﺖ‪ .‬دﻧﺒﺎلاش رﻓﺘﻢ‪ .‬ﻳﻚ ﻗﺎﺷﻖ ﭼﺎي ﺗﻮي ﻗﻮري رﻳﺨﺖ‪.‬‬ ‫ﻛﺘﺮي ﻣﻲﺟﻮﺷﻴﺪ‪ .‬دﺳﺖﻫﺎم را از ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺣﻠﻘﻪ ﻛﺮدم دور ﺷﺎﻧﻪﻫﺎش‪ .‬زﻫﺮا ﻣﻲداﻧﻲ ﭼﻘﺪر‬ ‫دوﺳﺖات دارم؟‬ ‫ﺑﻪ ﻧﻴﻮﺷﺎ ﮔﻔﺘﻢ ﻧﻤﻲداﻧﻢ‪ .‬زﻫﺮا از ﺟﺎﻳﻲ آﻣﺪه ﻛﻪ ﺑﺮﻧﻤﻲﮔﺮدد‪ .‬ﺟﻮري ﻫﻢ آﻣﺪه ﻛﻪ ﮔﻮﻳﻲ‬ ‫روزي ﺑﺮﻣﻲﮔﺮدد‪ .‬اﻳﻦ ﺣﺮف را ﻫﻤﺎن ﺑﺎر اول ﮔﻔﺘﻢ ﻛﻪ زﻫﺮا را در اﻧﺠﻤﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ دﻳﺪم‪ .‬از ﺑﺲ‬ ‫ﺧﻮدش اﺻﺮار داﺷﺖ ﺑﺪاﻧﺪ ﭼﻪ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﻦ آﻣﺪه‪ .‬ﺳﺮم روي ﺳﻴﻨﻪاش ﺑﻮد‪ .‬از ﭘﺎﻳﻴﻦ‪ ،‬ﻟﺐﻫﺎش را‬ ‫ﻣﻲدﻳﺪم ﻛﻪ درﺷﺖﺗﺮ از ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻮد؛ ﺳﺮخﺗﺮ و ﻣﺪو‪‬رﺗﺮ از ﻫﺮ ﻣﻮﻗﻊ دﻳﮕﺮ‪ .‬ﭼﺸﻢﻫﺎش ﻫﻢ روﺑﻪ‬ ‫ﺑﺎﻻ ﺑﻮد؛ ﺑﺪون آن ﻛﻪ ﺑﺎﻻ را ﻧﮕﺎه ﻛﻨﺪ‪ .‬از آن ﺑﺎﻻ روﺑﻪرو را ﻣﻲدﻳﺪ‪ .‬ﻣﻦ زﻳﺮ ﺳﻘﻒ ﺻﻮرتاش‬ ‫ﺑﻮدم‪ .‬دﺳﺖﻫﺎم را روي ﻣﻮﻫﺎش ﻛﺸﻴﺪم‪.‬‬ ‫ﺷﺎﻳﺪ ﺧﻴﻠﻲ ﺣﺮف ﭘﺮﺗﻲ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬اﻣﺎ دوﺳﺖ داﺷﺘﻦ ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﻓﺮق ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﺗﻮي ﭼﺸﻢﻫﺎش‬ ‫داﺷﺖ زﻟﺰﻟﻪ ﻣﻲآﻣﺪ‪ .‬ﻫﻨﻮز ﻫﻢ دوﺳﺖات دارم‪ .‬ﻗﻄﺮهاي اﺷﻚ از ﻛﻨﺞ ﭼﺸﻢاش ﺟﺎري ﺷﺪ‬ ‫روي ﺑﻴﻨﻲاش‪ .‬ﺳ‪‬ﺮ ﺧﻮرد از آن ﻃﺮف ﺑﻴﻨﻲ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻃﺮف و ﺑﺎ ﻗﻄﺮهي ﭼﺸﻢ دﻳﮕﺮ ﻳﻜﻲ ﺷﺪ و‬

‫‪٨٩‬‬


‫ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ رﻳﺨﺖ روي ﻣﺘﻜﺎ‪ .‬ﻧﻴﻮﺷﺎ! دوﺳﺖ ﻧﺪارم ﻧﺎراﺣﺖ ﺑﺎﺷﻲ‪ .‬دوﺳﺖ دارم ﺑﻔﻬﻤﻲ‪ .‬ﭼﻲ را‬ ‫ﺑﻔﻬﻤﻢ؟ اﻳﻦ ﻗﺪر ﻣﻲداﻧﻢ ﻛﻪ ﺗﻮ ﺑﺮاي اﻳﻦﻛﻪ ﺧﻮدت ﺑﺎﺷﻲ‪ ،‬ﻗﺴﺎوت ﻗﻠﺐ زﻳﺎدي ﺑﻪ ﺧﺮج‬ ‫ﻣﻲدﻫﻲ‪ .‬ﺣﺘﺎ اﻳﻦ را ﻫﻢ ﺑﻪ ﺳﺨﺘﻲ ﻣﻲﺗﻮاﻧﻢ ﺑﻔﻬﻤﻢ‪.‬‬ ‫ﻣﻦ ﻛﻪ ﺧﻮدم از ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﺳﺮ درﻧﻤﻲآوردم‪ .‬ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ ﻗﻢ‪ .‬روز ﻋﺎﺷﻮرا ﺑﻮد‪ .‬ﺧﻴﺎﺑﺎنﻫﺎ ﭘﺮ‬ ‫ﺑﻮد از ﺻﺪاي ﺳ‪‬ﻨﺞ و ﻃﺒﻞ و ﻧﻮﺣﻪ و ﺳﺎﻳﻪي ﻣ‪‬ﻌ‪‬ﻠﱠﻖِ ﻋ‪‬ﻠَﻢﻫﺎ‪ .‬ﺗﺎ رﺳﻴﺪم‪ ،‬درِ ﺣﺠﺮه را ﺑﺴﺘﻢ ﺗﺎ ﺳﺮ‬ ‫و ﺻﺪاﻫﺎ را ﻧﺸﻨﻮم‪ .‬دو ﺳﻪ ﭘﺎﻛﺖ ﻧﺎﻣﻪ اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﺗﻮي ﺣﺠﺮهام‪ .‬ﭘﺎﻛﺖ ﺑﺰرﮔﻲ ﻫﻢ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﻣﺠﻠﻪي دﻳﺪار ﻧﻮ ﻣﻘﺎﻟﻪي ﻣﺮا ﭼﺎپ ﻛﺮده ﺑﻮد‪» :‬ﻧﻈﺮﻳﻪي ﺻﺪق در ﻓﻠﺴﻔﻪي اﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ‪/‬‬ ‫ﻣﻘﺎﻳﺴﻪاي ﺗﻄﺒﻴﻘﻲ«‪.‬‬ ‫اﮔﺮ ﻃﻠﺒﻪﻫﺎ ﻣﻲﻓﻬﻤﻴﺪﻧﺪ ﻛﻪ ﻣﻦ اﻣﺮوز را در ﺣﺠﺮه ﻣﺎﻧﺪهام‪ ،‬ﺧﻴﻠﻲ ﺑﺪ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬رﻓﺘﻢ آب‬ ‫ﺑﻴﺎورم ﺑﺮاي ﺳﻤﺎور‪ .‬ﻣﺪرﺳﻪ ﺧﻠﻮت ﺑﻮد‪ .‬ﺗﻮي ﭘﻠﻪﻫﺎ ﻃﻠﺒﻪاي ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺳﺮش را اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮد‬ ‫ﭘﺎﻳﻴﻦ‪ .‬آﻓﺘﺎب ﻳﻚ راﺳﺖ ﻣﻐﺰ ﺳﺮش را ﻫﺪف ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻃﻠﺒﻪ ﺟﻮان ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﻮﻫﺎي ﺳﺮش ﺑﻪ‬ ‫ﺳﻔﻴﺪي ﻣﻲزد‪ .‬ﺷﻤﺎﻳﻴﺪ آﻗﺎ؟ ﺑﺎ ﭼﺸﻢﻫﺎي ﻧﻴﻤﻪﺑﺎز و ﺳﺮي ﻛﺞ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺗﻮي اﻳﻦ‬ ‫ﮔﺮﻣﺎ ﻧﺸﺴﺘﻪاﻳﺪ در آﻓﺘﺎب؟ ﭼﻪ ﻛﺎر ﻛﻨﻴﻢ آﻗﺎ؟ ﺳﺎﻳﻪاش ﻫﻢ ﺧﻴﻠﻲ ﻓﺮق ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪهاﻳﻢ‪ .‬دوازده ﺳﺎﻟﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺗﻮي اﻳﻦ ﺣﺠﺮهﻫﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ‪ .‬ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺳﺎلﻫﺎي‬ ‫ﺟﻮاﻧﻲﻣﺎن ﻫﻤﻴﻦﺟﺎ ﭘﻮﺳﻴﺪ‪ .‬از ﺧﻮدش ﺑﺎ ﺿﻤﻴﺮ ﺟﻤﻊ ﺣﺮف ﻣﻲزد‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﻛﺴﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ ﮔﺎﻫﻲ‬ ‫ﻣﻲآﻣﺪ ﭘﻴﺶ ﻣﻦ و درد دل ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻳﻚ ﺑﺎر آﻣﺪ در ﺣﺠﺮهام و ﺑﺎ ﺻﺪاﻳﻲ ﺧﻔﻪ و ﭘﺎﻳﻴﻦ ﮔﻔﺖ‬ ‫آﻗﺎ ﻣﻦ ﻧﻮار ﺷﺠﺮﻳﺎن زﻳﺎد دارم‪ .‬ﻳﻮاﺷﻜﻲ ﮔﻮش ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ .‬اﮔﺮ ﻣﻲﺧﻮاﻫﻴﺪ ﺑﺮايﺗﺎن ﺑﻴﺎورم‪ .‬ﻫﺮ‬ ‫ﻣﻮﻗﻊ ﻧﻮار ﺟﺪﻳﺪي از ﺷﺠﺮﻳﺎن ﭘﻴﺪا ﻣﻲﻛﺮد ﺑﺎ ذوق و ﺷﻮق ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﻲرﺳﺎﻧﺪ‪ .‬آﻗﺎ وﻗﺘﻲ‬ ‫ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ ﻣﺎ اﺣﺴﺎس ﻋﺠﻴﺒﻲ ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ‪.‬‬ ‫ﺧﻮب ﭼﺮا ﻧﻤﻲروي ﻳﻚ ﺟﺎي دﻳﮕﺮ؟ ﻛﺠﺎ ﺑﺮوﻳﻢ آﻗﺎ؟ ﻧﻤﻲﺧﻮاﻫﻴﻢ ﺑﺮوﻳﻢ ﭘ‪‬ﺴﺘﻲ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ‪.‬‬ ‫ﻣﺎ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻴﻢ ﻗﺎﺿﻲ ﺷﻮﻳﻢ ﻳﺎ ﺑﺮوﻳﻢ ارﺗﺶ‪ ،‬ﻋﻘﻴﺪﺗﻲ ﺳﻴﺎﺳﻲ‪ .‬اﻳﻦ ﻫﻤﻪ درس ﺧﻮاﻧﺪﻳﻢ‪ ،‬ﺣﺎﻻ‬ ‫ﺑﺮوﻳﻢ ﻛﺎرﻣﻨﺪ دوﻟﺖ ﺷﻮﻳﻢ؟ ﺧﻮب ﭼﺮا آﻣﺪي ﺣﻮزه؟ ﻧﻤﻲداﻧﻴﻢ آﻗﺎ‪ .‬ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮدﻳﻢ ﻣﻲآﻳﻴﻢ‬ ‫ﻧﻮراﻧﻲ ﻣﻲﺷﻮﻳﻢ‪ .‬از وﻗﺘﻲ دﻳﺪﻳﻢ ﻫﻤﻪي ﻣﻌﻠﻢﻫﺎي اﺧﻼق‪ ،‬ﻣﻮاﺟﺐﺑﮕﻴﺮ دوﻟﺖ ﺷﺪهاﻧﺪ‪ ،‬دلﻣﺎن‬

‫‪٩٠‬‬


‫ﮔﺮﻓﺘﻪ‪ .‬ﺳﺮﺧﻮرده ﺷﺪهاﻳﻢ آﻗﺎ! ﺣﺎﻻ ﺑﺮايﻣﺎن از ﻋﺮﻓﺎن ﻫﻤﻴﻦ ﺻﺪاي ﺷﺠﺮﻳﺎن ﻣﺎﻧﺪه‪ .‬ﺻﺪاي‬ ‫ﻣﻮزﻳﻚ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﻮد‪ .‬ﻛﺎﻓﻪ ﺷﻠﻮغ ﺑﻮد؛ ﭘﺮ از دﺧﺘﺮ و ﭘﺴﺮ‪ .‬ﻣﻦ و ژﻧﻮوﻳﻮ ﭘﺸﺖ ﻣﻴﺰي در اﻧﺘﻬﺎي‬ ‫ﻛﺎﻓﻪ ﻧﺸﺴﺘﻴﻢ‪ .‬ﻣﻲﺧﻮاﻫﻴﺪ ﻳﻚ ﺑﺴﺘﻨﻲ ﺑﺨﻮرﻳﻢ؟ از ﻗﻬﻮه ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪﻳﻢ‪.‬‬ ‫ژﻧﻮوﻳﻮ ﻧﻔﺲ ﻋﻤﻴﻘﻲ ﻛﺸﻴﺪ و ﺳﺮش را ﭘﺎﻳﻴﻦ اﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬ﻻي دﺳﺖﻫﺎش ﻧﮕﻪ داﺷﺖ‪.‬‬ ‫آراﻳﺶ ﻣﻮﻫﺎش ﺑﻪ ﻫﻢ ﻧﺨﻮرده ﺑﻮد؛ ﻫﻤﺎنﻃﻮر ﺑﻮد ﻛﻪ ﺳﺮ ﺷﺐ ﺗﻮي ﻻﺑﻲ دﻳﺪم‪ .‬ﻣﻦ ﻣﻲروم‬ ‫دﺳﺖﺷﻮﻳﻲ‪ .‬اﮔﺮ ﮔﺎرﺳ‪‬ﻦ آﻣﺪ‪ ،‬ﺑﺮاي ﻣﻦ ﺑﺴﺘﻨﻲ ﺳﻔﺎرش ﺑﺪﻫﻴﺪ‪ .‬ژﻧﻮوﻳﻮ ﻛﻪ رﻓﺖ‪ ،‬ﺳﺮ و ﺻﺪاي‬ ‫اﻃﺮاف ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﻮشام را ﭘ‪‬ﺮ ﻛﺮد‪.‬‬ ‫ﭼﻘﺪر اﻳﻦ ﺷﻬﺮ زﻧﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﻫﺮ وﻗﺖ‪ ‬ﺷﺐ‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ در دﺳﺘﺮس اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻴﺮون ﺧﺎﻧﻪ‪،‬‬ ‫ﺧﻴﺎﺑﺎن‪ ،‬ﻛﻮﭼﻪ‪ ،‬ﻛﺎﻓﻪ و ﻣﻐﺎزه ﺟﺰﻳﻲ از ﺟﻬﺎن آدمﻫﺎﺳﺖ‪ .‬روﺑﻪ روي ﻫﻤﻴﻦ ﻛﺎﻓﻪ‪ ،‬ﻛﺘﺎبﻓﺮوﺷﻲ‬ ‫ﺷﺒﺎﻧﻪروزي اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻲﺷﻮد در ﻛﺎﻓﻪاش ﻧﺸﺴﺖ و ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﻛﺘﺎب ﺧﻮاﻧﺪ‪ .‬ﺷﺐ ﭘﺎرﻳﺲ ﺑﺴﺘﺮ‬ ‫ﻫﻮس آدم اﺳﺖ‪ .‬ﻣﻌﻨﺎي ﺳﻜﻮﻧﺖ در اﻳﻦ ﺷﻬﺮ ﻓﺮق ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬واﻗﻌﺎً ﺳﻜﻮﻧﺖ در ﻫﻤﻪي ﺷﻬﺮ‬ ‫اﺳﺖ‪ ،‬ﻧﻪ ﻓﻘﻂ در ﭼﺎردﻳﻮاري ﺧﺎﻧﻪاي ﻛﻪ اﻳﻦﺟﺎ داري‪ .‬ﻧﺰدﻳﻚ ﺻﺒﺢ رﻧﮓ ﺟﻨﻮنآﻣﻴﺰي روي‬ ‫ﺷﻬﺮ ﻣﻲﻧﺸﻴﻨﺪ‪ .‬ﻫﻮا ﺗﺎرﻳﻚ‪ ‬ﺗﺎرﻳﻚ ﻧﺸﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺻﺪاي اذان ﭘﻬﻨﻪي آﺳﻤﺎن را ﭘﻮﺷﺎﻧﺪ‪ .‬ﭘﺪرم‬ ‫ﮔﻔﺖ وﺿﻮ ﺑﮕﻴﺮ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﺮوﻳﻢ ﻣﺴﺠﺪ‪ ،‬ﻧﻤﺎز ﺟﻤﺎﻋﺖ‪ .‬وارد ﻣﺴﺠﺪ ﻛﻪ ﺷﺪﻳﻢ‪ ،‬دﻳﮕﺮ ﭘﺪرم را‬ ‫ﻧﺪﻳﺪم‪ .‬ﻣﺮدم ﺑﻪ ﺟﺎي آنﻛﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮﻫﻢ ﺑﺎﻳﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬در ﺻﻔﻮﻓﻲ داﻳﺮهوار ﮔ‪‬ﺮد‪ ‬ﻳﻚ ﺑﻠﻨﺪي ﺗﻜﺒﻴﺮ‬ ‫ﺑﺴﺘﻨﺪ‪ .‬در آن ﻣﻴﺎﻧﻪ‪ ،‬ﻳﺤﻴﺎي ﭘﻴﻐﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮد اﻳﺴﺘﺎده ﺑﺎ رداﻳﻲ ﺳﭙﻴﺪ‪ ،‬دﺳﺖﻫﺎ ﺑﺮ آﺳﻤﺎن ﺑ‪‬ﺮده‪ .‬زﻧﺎن‬ ‫و ﻣﺮدان در ﻫﻢ و ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ او ﻧﻈﺮ ﺑﺮدوﺧﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﺎﻧﮓاش زﻳﺮ ﮔﻨﺒﺪ و ﮔﺮدون ﻣﻲﭘﻴﭽﻴﺪ‪.‬‬ ‫ﻳﺤﻴﺎي ﭘﻴﻐﺎﻣﺒﺮ ﺳﺮ ﻧﺪاﺷﺖ و از ﺟﺎي ﺑ‪‬ﺮﻳﺪﮔﻲ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺑﺮ ﮔﺮدناش‪ ،‬د‪‬مِ اَﺣﻤﺮي ﻣﻲﺟﻬﻴﺪ ﻛﻪ‬ ‫ﺑﺎ آواﻳﺶ ﺑﺎﻻ ﻣﻲرﻓﺖ‪.‬‬ ‫در اﻳﺴﺘﺎدهﮔﺎن ﻓﺮوﻧﮕﺮﻳﺴﺘﻢ‪ .‬ﺻﻮرﺗﻚﻫﺎﻳﻲ ﺑﺮ ﭼﻬﺮه اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ ﻫﻴﭻ ﻳﻚ از ﻫﻴﭻ‬ ‫ﻛﺪام ﺑﺎزﺷﻨﺎﺧﺘﻨﻲ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﭘﺎﻫﺎﻳﻢ در ﮔ‪‬ﻠﻲ ﺳﺮخ ﻓﺮوﻣﻲرﻓﺖ ﻛﻪ آﻏﺸﺘﻪ ﺑﻪ ﺑﻮﻳﻨﺎﻛﻲِ ﺗﻦ ﺑﻮد‪ .‬ﻳﺤﻴﺎ‬ ‫ﺻﻮرت ﻧﺪاﺷﺖ ﺗﺎ ﺑﺮ ﺧﺎك‪ ‬ﺳﺠﺪه ﺑﮕﺬارد و آن دﻳﮕﺮان ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺻﻮرﺗﻚ‪ ،‬روي ﺳﺠﺪه‬ ‫ﻧﻤﻲﻳﺎﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﮔ‪‬ﻞ ﺗﺎ ﺑﻪ زاﻧﻮ ﺑﺮآﻣﺪ ﻛﻪ ﺑﺮ ﺳﻨﮕﻲ ﻛﻨﺎرهي در ﻧﺸﺴﺘﻢ‪ .‬ﺻﻼت‪ ‬ﻏﺮﻳﺐ آﻧﺎن ﺗﻤﺎﻣﻲ‬ ‫ﻧﺪاﺷﺖ؛ ﻛﻪ ﻗﻴﺎم ﺑﻮد ﺑﻲﻫﻴﭻ ﻗﻌﻮدي و ﺗﻜﺒﻴﺮ ﺑﻮد ﺑﻲﻫﻴﭻ ﺗَﺸَﻬ‪‬ﺪي‪ .‬ﻣﻲﻟﺮزﻳﺪم‪ .‬ﺻﺪاي ﺗﻠﻔﻦ در‬

‫‪٩١‬‬


‫ﮔﻮﺷﻢ ﻣﻲﻟﺮزﻳﺪ‪ .‬دﺳﺖ زﻫﺮا روي ﺳﻴﻨﻪام ﺑﻮد‪ .‬ﺗﻜﺎنام داد‪ .‬ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﺑﺴﺘﻪ‪ ،‬دﺳﺖ ﺑﺮدم روي‬ ‫ﻣﻴﺰ ﻛﻨﺎر ﺗﺨﺖ و ﮔﻮﺷﻲ را ﺑﺮداﺷﺘﻢ‪ .‬ﻣﺎدرم ﺑﻮد‪ .‬ﺣﺎل ﭘﺪرم ﺧﻮب ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﭘﺎﺷﺪ ﻧﺸﺴﺖ‪ .‬اﺗﻔﺎﻗﻲ‬ ‫اﻓﺘﺎده ﻓﺆاد؟ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮوم ﻗﻢ‪ .‬ﻛﻲ اﻳﻦ ﻗﻢﻫﺎي ﺗﻮ ﺗﻤﺎم ﻣﻲﺷﻮد؟ ﻫﺮ وﻗﺖ اﺳﻢ ﻗﻢ را ﻣﻲآوردم‪،‬‬ ‫ﻗﻴﺎﻓﻪاش درﻫﻢ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﻳﻚ ﻧﮕﺮاﻧﻲ ﭘﻮﺳﺖ ﺻﻮرتاش را ﺟﻤﻊ ﻣﻲﻛﺮد؛ درﺳﺖ ﻣﺜﻞ وﻗﺘﻲ ﻛﻪ‬ ‫اﺳﻢ اﺻﻔﻬﺎن ﺑﻪ ﻣﻴﺎن ﻣﻲآﻣﺪ‪ .‬در ﺑﺴﺘﺮ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪ .‬ﺷﺼﺖ و ﭘﻨﺞ ﺳﺎل ﮔﺬﺷﺖ‪ .‬دﻛﺘﺮ‬ ‫ﭼﺸﻢﻫﺎش را ﺑﺴﺖ‪ .‬دﻳﮕﺮ ﺗﻤﺎم ﺷﺪ‪ .‬ﻗﻠﺐ ﻣﻜﺜﻲ اﺑﺪي ﻛﺮد‪.‬‬ ‫ﺻﻮرت ﭘﺪرم ﺑﺎﻻي ﺳﺮش‪ ،‬روي دﻳﻮار‪ ،‬در ﻗﺎب ﺑﺰرﮔﻲ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﮔﻮﺷﻪي راﺳﺖ‬ ‫دﻫﺎناش دﻳﮕﺮ ﻛﺞ ﻧﺒﻮد‪ .‬در ﻋﻜﺲ ﻫﻢ ﻛﺞ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻣﻦ‪ ،‬روي دﻳﻮارِ روﺑﻪرو آﻳﻨﻪاي ﺑﻮد‬ ‫ﻛﻪ ﻋﻜﺲ ﭘﺪرم را ﺑﺎزﻣﻲﺗﺎﺑﺎﻧﺪ‪ .‬وﻗﺘﻲ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ دﻳﺪم ﮔﻮﺷﻪي راﺳﺖ دﻫﺎن ﭘﺪرم در آﻳﻨﻪ ﻛﺞ‬ ‫ﺷﺪه‪ .‬ﻣﺎدرم ﺧﺎﻣﻮش ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺑﻐﻞاش ﻛﺮدم‪ .‬ﭼﻘﺪر ﺳﺒﻚ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺪ‪ .‬از ﺧﺎﻧﻪ‬ ‫ﺑﻴﺮون زدم‪ .‬ﺑﺎ آنﻛﻪ روز ﺗﻌﻄﻴﻞ ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﺷﻬﺮ ﺧﻠﻮﺗﻲ روز ﺟﻤﻌﻪ را داﺷﺖ‪.‬‬ ‫ﻫﻤﻪي ﺷﻬﺮ ﻓﻘﻂ ﻳﻚ ﻛﻴﻮﺳﻚ روزﻧﺎﻣﻪﻓﺮوﺷﻲ داﺷﺖ؛ اول ﺧﻴﺎﺑﺎن ﭼﻬﺎرﻣﺮدان‪ ،‬ﭘﺸﺖ‬ ‫ﺑﻪ ﺣﺮم‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ ﻧﻪ ﻛﻴﻮﺳﻚ ﺑﻮد و ﻧﻪ ﻣﻐﺎزه‪ .‬در اﺻﻞ آبﻣﻴﻮهﻓﺮوﺷﻲ ﻳﻚ در دو ﻣﺘﺮي ﺑﻮد ﻛﻪ‬ ‫ﺑﺨﺸﻲ از ﭘﻴﺎدهرو را ﻫﻢ ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺧﻴﻠﻲ از ﻣﺠﻠﻪﻫﺎ را اﮔﺮ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻲ ﻧﻤﻲﻳﺎﻓﺘﻲ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ‬ ‫اﺻﻐﺮآﻗﺎ ﻣﻲﮔﻔﺘﻲ ﺗﺎ اﮔﺮ ﺑﻪ ﺗﻮ اﻋﺘﻤﺎد ﻣﻲﻛﺮد از ﻻي ﺟﻌﺒﻪﻫﺎي ﻣﻴﻮه ﺑﻜﺸﺪ ﺑﻴﺮون و دﺳﺖات‬ ‫ﺑﺪﻫﺪ‪ .‬ﭼﺸﻢام روي ﻣﺠﻠﻪﻫﺎ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻃﻠﺒﻪاي ﺟﻠﻮم را ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﻟﺒﺎده ﭘﻮﺷﻴﺪه و رﻳﺶﻫﺎش را ﻫﻢ‬ ‫ﺗﻘﺮﻳﺒﺎً ﺳﺘﺎري زده ﺑﻮد‪ .‬ﻣﻲﺧﻮاﻫﻢ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ‪ .‬ﻣﺠﻠﻪ را اﻧﺪاﺧﺘﻢ روي ﻛﭙﻪي روزﻧﺎﻣﻪ‬ ‫ﻛﻴﻬﺎن‪ .‬ﺷﻤﺎ؟ ﻣﻦ ﻣﻮﺳﻮي ﻫﺴﺘﻢ‪.‬‬ ‫ﺑﻌﻀﻲ اﺳﻢﻫﺎ از ﻓﺮط رواج ﻛﺴﻲ را ﻣﻌﺮﻓﻲ ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ‪ .‬درﺑﺎرهي ﭼﻪ ﻣﻮﺿﻮﻋﻲ ﻣﻲﺧﻮاﻫﻴﺪ‬ ‫ﺑﺎ ﻣﻦ ﺻﺤﺒﺖ ﻛﻨﻴﺪ؟ ﻓﻘﻂ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﮕﻮﻳﻢ ﻣﻮاﻇﺐ رﻓﺘﺎرﺗﺎن ﺑﺎﺷﻴﺪ‪ .‬ﻛﺪام رﻓﺘﺎر؟ ﺷﻤﺎ ﺧﻮدﺗﺎن‬ ‫ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻲداﻧﻴﺪ‪ .‬دوﺳﺘﺎن ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﺑﺮﺧﻮرد ﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻴﻢ اول ﺑﻪ ﺷﻤﺎ‬ ‫ﻫﺸﺪار ﺑﺪﻫﻴﻢ‪ .‬اﮔﺮ ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﺑﻔﺮﻣﺎﻳﻴﺪ ﻣﻮاﻇﺐ ﻛﺪام رﻓﺘﺎرم ﺑﺎﺷﻢ و ﭼﻪ ﺟﻮري؟ ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ‪.‬‬ ‫اﻳﻦﺟﺎ ﺷﻬﺮ ﻗﻢ اﺳﺖ‪ .‬ﺧﻮدﺗﺎن ﻫﻢ ﻣﻲداﻧﻴﺪ ﻛﻪ ﻫﺮ ﻛﺲ دﺳﺖ از ﭘﺎ ﺧﻄﺎ ﻛﻨﺪ‪ ،‬دﻫﻦاش را ﺧُﺮد‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ‪ .‬دﻫﻦاش ﺑﺎز ﺷﺪه ﺑﻮد و دﻧﺪانﻫﺎي ﻃﻼش ﻣﺜﻞ ار‪‬هﻫﺎي آبﻣﻴﻮهﮔﻴﺮي ﺻﺪا ﻣﻲداد‪.‬‬

‫‪٩٢‬‬


‫ﺷﻤﺎ ﺣﺴﺎب ﻛﺎر دﺳﺖﺗﺎن ﻫﺴﺖ‪ .‬ﻫﻤﻴﻦ ﻗﺪر ﺑﮕﻮﻳﻢ ﻛﻪ ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ دﻓﻌﻪي ﺑﻌﺪ ﻧﺮﻣﺸﻲ در‬ ‫ﻛﺎر ﻧﺒﺎﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﻛﺪام ﺣﺴﺎب؟ ﻛﺪام ﻛﺎر؟ ﻣﺎه ﺑﻌﺪ ﻛﻪ رﻓﺘﻢ ﻣﺪرﺳﻪي ﻓﻴﻀﻴﻪ ﺷﻬﺮﻳﻪ ﺑﮕﻴﺮم‪ ،‬ﻣ‪‬ﻘَﺴ‪‬ﻢ ﮔﻔﺖ‬ ‫ﺷﻤﺎ ﺷﻬﺮﻳﻪ ﻧﺪارﻳﺪ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻲ ﺷﻬﺮﻳﻪ ﻧﺪارم؟ دﻓﺘﺮ را ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ورق زد و ﻛﻠّﻪ ﻛﺸﻴﺪ‪ .‬ﻧﻔﺮ ﺑﻌﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﺪرﺳﻪ ﭘ‪‬ﺮ از ﺻﻒ ﺑﻮد‪ .‬ﻣﻘﺴﻢﻫﺎي ﺷﻬﺮﻳﻪ دو ﺑﻪ دو‪ ،‬ﺟﻠﻮ ﻳﻚ ﺣﺠﺮه ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬روي ﻣﻴﺰ‬ ‫دﻓﺘﺮ ﺑﺰرﮔﻲ ﻣﺜﻞ دﻓﺘﺮ ﺛﺒﺖ ﺑﺎز ﺑﻮد‪ .‬آﺧﻮﻧﺪي ﻛﻪ ﭘﺸﺖ ﻣﻴﺰ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬اﺳﻢ ﻃﻠﺒﻪاي را ﭘﺮﺳﻴﺪ‬ ‫و ﺑﻌﺪ در دﻓﺘﺮش ﺟﺴﺖوﺟﻮ ﻛﺮد‪ .‬ﺑﻠﻨﺪ ﮔﻔﺖ دوﻳﺴﺖ و ﭘﻨﺠﺎه ﺗﻮﻣﺎن‪.‬‬ ‫ﺟﻠﻮ اﺳﻢ و زﻳﺮ ﺳﺘﻮﻧﻲ ﻛﻪ ﻣﺎل ﻣﺎه ذياﻟﺤﺠﺔ ﺑﻮد ﻋﻼﻣﺖ زد‪ .‬آﺧﻮﻧﺪي ﻛﻪ ﻛﻨﺎر ﮔﻮﻧﻲ‬ ‫ﭘﻮل ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬دﺳﺖاش را ﻓﺮوﻛﺮد و ﻳﻚ ﺑﺴﺘﻪ ﭘﻮل ﺷﻤﺮد و ﺑﻪ ﻃﻠﺒﻪ داد‪ .‬ﻣﻘﺴﻢﻫﺎ ﺳﻪ روز‬ ‫اول ﻫﺮ ﻣﺎه ﻗﻤﺮي را ﺷﻬﺮﻳﻪ ﻣﻲدادﻧﺪ‪ .‬ﻃﻠﺒﻪﻫﺎ از اﻳﻦ ﺣﺠﺮه ﺑﻪ آن ﺣﺠﺮه ﻣﻲرﻓﺘﻨﺪ و در ﺻﻔﻲ‬ ‫دﻳﮕﺮ ﻣﻲاﻳﺴﺘﺎدﻧﺪ ﺗﺎ ﺷﻬﺮﻳﻪي اﻳﻦ ﻣﺎه‪ ‬آن ﻳﻜﻲ ﻣﺮﺟﻊ ﺗﻘﻠﻴﺪ را ﻫﻢ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ‪ .‬ﺣﻴﺎط ﻣﺪرﺳﻪ‪ ،‬ﺳﻪ‬ ‫روز را ﭘﺸﺖ اﻳﻦ ﺻﻒﻫﺎ ﺳﭙﺮي ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻛﺘﺎبﺧﺎﻧﻪي ﻣﺪرﺳﻪ ﺗﻌﻄﻴﻞ ﻣﻲﺷﺪ و ﺑﺮﻧﺎﻣﻪي درﺳﻲ‬ ‫ﻫﻢ ﺗﺎ اﻧﺪازهاي ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﻲﺧﻮرد‪ .‬ﻧﺸﺴﺘﻢ ﻟﺒﻪي ﺣﻮض و دﻳﺪم ﺗﻤﺎم ﺷﺪ‪ .‬ﺣﺘﻤﺎً ﻣﻘﺴﻢﻫﺎي دﻳﮕﺮ‬ ‫ﻫﻢ ﻫﻤﻴﻦ را ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖ‪.‬‬ ‫از ﻣﺪرﺳﻪ زدم ﺑﻴﺮون‪ .‬ﺳﺮم را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺘﻢ‪ .‬ﮔﻠﺪﺳﺘﻪﻫﺎي ﺣﺮم ﻣﺜﻞ ﻧﺮدﺑﺎﻧﻲ ﺗﺎ آﺳﻤﺎن ﺑﺎﻻ‬ ‫رﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﻣﻦ اﻳﻦ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺑﻮدم‪ .‬رﻓﺘﻢ ﻣﺪرﺳﻪي داراﻟﺸﻔﺎء‪ .‬ﺧﺎﻟﻲ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲآﻣﺪ‪ .‬ﺣﺠﺮهﻫﺎ و‬ ‫ﺳﺎﺧﺘﻤﺎنﻫﺎي اﻃﺮاف ﻣﺘﺮوﻛﻪ و ﻣﺨﺮوﺑﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎد ﻣﻲآﻣﺪ و ﻣﻲﭘﻴﭽﻴﺪ زﻳﺮ رداي ﻣﻦ‪.‬‬ ‫ﺑﺎدﺑﺎدﻛﻲ ﺑﻮدم ﻛﻪ ﺑﻪ زﻣﻴﻦ ﮔﻴﺮ ﻛﺮده ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﻫﻤﻪ وﺟﻮدم ﺗﻜﺎن ﻣﻲﺧﻮرد‪ .‬ﺣﻴﺎط ﭘﺮ ﺑﻮد از‬ ‫ﻏﺎزﻫﺎي ﺳﻴﺎه ﻛﻪ ﻫﺮاﺳﺎن و ﻣﻀﻄﺮب از اﻳﻦ ﺳﻮي ﺣﻴﺎط ﺑﻪ آن ﺳﻮ ﻣﻲدوﻳﺪﻧﺪ‪ .‬ﻗﺎل و‬ ‫ﻗﻴﻞﺷﺎن روي ﺻﻮرت ﻣﺪرﺳﻪ ﺳﻴﻠﻲ ﻣﻲزد‪ .‬ﺣﻴﺎط ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﺎ آن وﻳﺮاﻧﻲاش ﺗﻤﺎﻣﻲ ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬‬ ‫ﻫﺮﭼﻪ ﺳﺮﻋﺖام را ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻲﻛﺮدم ﺑﻪ آﺧﺮش ﻧﻤﻲرﺳﻴﺪم‪.‬‬ ‫از ﻣﺪرﺳﻪ رﻓﺘﻢ ﻛﺘﺎبﻓﺮوﺷﻲ آﻗﺎي ﺑﻴﺪار‪ .‬ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻛﺘﺎبﻫﺎش ﻓﻠﺴﻔﻲ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬آﻗﺎي ﺑﻴﺪار ﺑﺎ‬ ‫ﻫﻤﺎن ﭼﻬﺮهي ﻫﻤﻴﺸﻪﮔﻲاش اﻳﺴﺘﺎده ﺑﻮد‪ ،‬وﻟﻲ زﻫﺮﺧﻨﺪي ﺑﺮ ﻟﺐ و ﺷﺮﻣﻲ ﺑﺮ ﺻﻮرت داﺷﺖ‪.‬‬

‫‪٩٣‬‬


‫ﻗﻔﺴﻪي ﻛﺘﺎبﻫﺎ را ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﺮدم‪ .‬اﻣﺎ ﺑﻪ ﺟﺎي ﻛﺘﺎب‪ ،‬ﻗﻔﺴﻪ ﭘﺮ ﺑﻮد از ﺟﻌﺒﻪﻫﺎي ﻛﺜﻴﻒ ﻣﻴﻮه‬ ‫ﻛﻪ ﻧﺎﻣﺮﺗﺐ‪ ،‬ﻛﻨﺎر ﻫﻢ و روي ﻫﻢ رﻳﺨﺘﻪ ﺷﺪهاﻧﺪ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ آن ﺑﺎﻻ‪ ،‬ﻳﻚ ﭼﻨﺪ ﻛﺘﺎﺑﻲ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ از‬ ‫ﺷﻴﺮازه درآﻣﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻧﮕﺎهام ﺑﻪ ﻫﻤﺎن ﻛﺘﺎبﻫﺎ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﻴﺪار ﺷﺪم‪ .‬ﻫﻨﻮز ﻫﻮا روﺷﻦ ﻧﺸﺪه ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺳﻤﺎور را ﺑﻪ ﺑﺮق زدم و ﻛﻨﺎرش ﻧﺸﺴﺘﻢ‪ .‬ﺳﺮدم ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺴﺘﻨﻲ داﺷﺖ آب ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ژﻧﻮوﻳﻮ‬ ‫ﻧﻴﺎﻣﺪ‪ .‬ﭘﺎﺷﺪم‪ .‬روي اﻧﮕﺸﺖﻫﺎي ﭘﺎ اﻳﺴﺘﺎدم و دﻳﺪي زدم‪ ،‬ﻣﮕﺮ ﺑﻴﻦ اﻳﻦ ﻫﻤﻪ آدم ﭘﻴﺪاش ﻛﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻧﺸﺴﺘﻢ‪ .‬ﻗﺎﺷﻖ را ﮔﻴﺮاﻧﺪم ﺑﻪ ﺑﺴﺘﻨﻲ‪ .‬ﺗﻮ ﭼﻄﻮر ﻣﻲﺗﻮاﻧﻲ اﻳﻦ ﻗﺪر راﺣﺖ از اﻋﺪام‬ ‫دوﺳﺖات ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻲ‪ ،‬ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﺑﻨﺸﻴﻨﻲ و ﺑﺴﺘﻨﻲ ﺑﺨﻮري؟‬ ‫زﻫﺮا ﭼﻨﺎن ﺑﺎ ﻣﺸﺖ ﻣﻲﻛﻮﺑﺪ روي ﻣﻴﺰ رﺳﺘﻮران ﻛﻪ دﺧﺘﺮش ﻣﻲزﻧﺪ زﻳﺮ ﮔﺮﻳﻪ‪ .‬اﺣﻤﺪ‬ ‫ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ دوﺳﺖ ﺻﻤﻴﻤﻲاش ﺣﻤﻴﺪ را اﻣﺮوز در زﻧﺪان ﺳﭙﺎه اﻋﺪام ﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬وﻗﺘﻲ زﻫﺮا ﺑﺮام‬ ‫ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﭼﺸﻢﻫﺎش ﺑﺮﻳﺎن ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻧﻴﻢ ﺳﺎﻋﺖ ﭘﻴﺶ ﺗﻠﻔﻦ زدﻧﺪ‪ .‬ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺑﺮوم ﺳﺮ‬ ‫ﭼﻬﺎرراه اﺑﻮرﻳﺤﺎن‪ ،‬ﺟﻠﻮ ﭘﻤﭗ ﺑﻨﺰﻳﻦ‪ .‬ﺧﻮدﺷﺎن را ﻣﻌﺮﻓﻲ ﻧﻜﺮدﻧﺪ؟ ﻧﻪ‪ .‬ﻣﻦ ﻫﻢ ﻣﻲآﻳﻢ‪ .‬ﺧﻮاﻫﺶ‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﻢ ﻓﺆاد! ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﻧﻔﻊ ﺧﻮدت اﺳﺖ ﻛﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻴﺎﻳﻲ‪ .‬آنﻫﺎ ﺣﺘﻤﺎً ﺗﻮ را ﻣﻲﺷﻨﺎﺳﻨﺪ‪ .‬وﺿﻊ‬ ‫ﺑﺪﺗﺮ ﻣﻲﺷﻮد‪ ،‬ﻫﻢ ﺑﺮاي ﺗﻮ‪ ،‬ﻫﻢ ﺑﺮاي ﻣﻦ‪.‬‬ ‫آﺧﺮ ﻣﻦ و ﺗﻮ ﻛﻪ ﻣﺒﺎرز ﺳﻴﺎﺳﻲ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ‪ .‬ﻫﻴﭻ ﻛﺎري ﻫﻢ ﻧﻜﺮدهاﻳﻢ‪ .‬ﺳﻜﻮت ﻛﺮد‪ .‬ﺗﻮ‬ ‫ﺧﻮدت ﻣﻲداﻧﻲ ﭼﻪ ﻛﺮدهاي‪ .‬ﻣﻦ ﻫﻢ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻲ ﭼﻪ ﻛﺎر ﻛﻨﻢ ﺑﺪﺗﺮ از ﻃﻼق از اﺣﻤﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﺗﻮ‬ ‫را دوﺳﺖ دارد‪ ،‬ﭼﺮا ﺣﺎﻻ ﻛﻪ ﻃﻼقات داده‪ ،‬اﻳﻦ ﻃﻮر اذﻳﺖ ﻣﻲﻛﻨﺪ؟ ﺗﻮ ﻫﻢ اﺻﻮل دﻳﻦ‬ ‫ﻣﻲﭘﺮﺳﻲ ﻓﺆاد! ﻣﻦ ﭼﻪ ﻣﻲداﻧﻢ‪ .‬ﮔﻮﺷﻲ را ﻛﻪ ﮔﺬاﺷﺘﻢ‪ ،‬ﺳﻴﮕﺎري آﺗﺶ ﻛﺮدم‪ .‬ﺑﻮي ﮔﻨﺪي ﺗﻮي‬ ‫ﺳﺮم ﭘﻴﭽﻴﺪ‪ .‬داﺷﺖ ﺧﻔﻪام ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺳﻴﮕﺎر را از ﻟﺐام ﺑﺮداﺷﺘﻢ‪ .‬ﻓﻴﻠﺘﺮش را آﺗﺶ زده ﺑﻮدم‪.‬‬ ‫دو ﺳﻪ ﺳﺎﻋﺘﻲ ﻛﻪ ﮔﺬﺷﺖ‪ ،‬زﻧﮓ زدم‪ .‬ﻛﺴﻲ ﮔﻮﺷﻲ را ﺑﺮﻧﻤﻲداﺷﺖ‪ .‬ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﻪ‬ ‫ﻣﺤﺾ ﺑﺮﮔﺸﺘﻦ ﺧﺒﺮ ﻣﻲدﻫﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﻃﺎﻗﺖ ﻧﺪاﺷﺘﻢ‪ .‬ﭘﻨﺞ دﻗﻴﻘﻪ ﺑﻪ ﭘﻨﺞ دﻗﻴﻘﻪ زﻧﮓ ﻣﻲزدم‪.‬‬ ‫ﺳﺎﻋﺖ ﭘﻨﺞ ﺻﺒﺢ ﺷﺪ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺳﻴﺰده ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻮد ﻛﻪ از زﻫﺮا ﺧﺒﺮي ﻧﺪاﺷﺘﻢ‪ .‬ﻫﺮ ﻓﻜﺮ اﺣﻤﻘﺎﻧﻪاي‬ ‫ﺑﻪ ذﻫﻦام ﻣﻲآﻣﺪ و از ﭘﺸﺖ ﭘﻠﻚﻫﺎ ﺧﻨﺠﺮ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ ﺑﻪ ﭼﺸﻢﻫﺎم‪ .‬ﻗﻄﻌﺎً ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ زﻫﺮا‬ ‫ﺑﺮود و دوﺑﺎره ﺑﺎ اﺣﻤﺪ زﻧﺪﮔﻲ ﻛﻨﺪ‪ .‬زﻫﺮا ﻛﺎر ﺧﺎﺻﻲ ﻫﻢ ﻧﻤﻲﻛﺮد‪ .‬ﻓﻘﻂ ﻧﻘﺎﺷﻲ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪.‬‬ ‫ﻧﻘﺎﺷﻲ درس ﻣﻲداد‪ .‬ﭘﺲ از ﺟﺎن او ﭼﻪ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ؟ ﻻﺑﺪ ﻣﺸﻜﻞ‪ ،‬ﻣﻦ ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻢ؛ و ﮔﺮﻧﻪ‬

‫‪٩٤‬‬


‫ﭼﺮا ﻣﺮا ﻧﻤﻲﮔﺮﻓﺘﻨﺪ؟ زﻫﺮا ﻛﻪ درﺳﺖ ﺣﺮف ﻧﻤﻲزﻧﺪ‪ ،‬آدم ﭼﻴﺰي ﺳﺮ درﺑﻴﺎورد‪ .‬ﺑﻪ ﻫﻴﭻ ﻛﺲ ﻫﻢ‬ ‫ﻧﻤﻲﺷﻮد زﻧﮓ زد‪ ،‬ﺧﺒﺮي ﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬ﺧﺒﺮي داد؛ ﺣﺘﺎ درد دﻟﻲ ﻛﺮد‪.‬‬ ‫اﻳﻦﻫﺎ ﭼﻪ ﻛﺎر دارﻧﺪ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ﺑﺎ ﻣﺎ؟ ﺗﻠﻔﻦ زﻧﮓ زد‪ .‬ﻣﻦ ﻧﺰدﻳﻚ ﻣﻴﺪان آزادي ﻫﺴﺘﻢ‪.‬‬ ‫ﻫﻤﻴﻦ اﻻن ﻣﺮا رﻫﺎ ﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻫﻴﭻ ﭘﻮﻟﻲ ﻧﺪارم ﺗﺎﻛﺴﻲ ﺑﮕﻴﺮم‪ .‬ﺻﺪاش ﻧﻤﻲﻟﺮزﻳﺪ‪ .‬ﺣﺎﻟﺖ ﻛﺴﻲ را‬ ‫داﺷﺖ ﻛﻪ ﺗﻤﺎم ﺑﺪناش را ﻟﺨﺖ ﻛﺮده ﺗﺎ ﺟﺎي ﺗﺎزﻳﺎﻧﻪﻫﺎ و ﺗﺎولﻫﺎ را ﻧﺸﺎن دﻫﺪ‪ .‬ﻧﻪ ﺷﺮﻣﻲ در‬ ‫ﺻﺪاش ﺑﻮد ﻧﻪ وﻗﺎﺣﺘﻲ‪ .‬ﺑﻲﺑﺎﻛﻲ ﻛﺴﻲ را داﺷﺖ ﻛﻪ دﻳﮕﺮ ﭼﻴﺰي ﺑﺮاي از دﺳﺖ دادن ﻳﺎ ﭘﻨﻬﺎن‬ ‫ﻛﺮدن ﻧﺪارد‪ .‬ﭘﺲ ﭼﺮا ژﻧﻮوﻳﻮ ﻧﻴﺎﻣﺪ؟ ﻧﻜﻨﺪ ﮔﺬاﺷﺘﻪ رﻓﺘﻪ؟ دﺳﺖﺷﻮﻳﻲ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻗﺪر ﻃﻮل‬ ‫ﻧﻤﻲﻛﺸﺪ‪.‬‬ ‫ﮔﺎرﺳﻦ را ﺻﺪا ﻛﺮدم‪ .‬ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮر ﻛﻪ ﭘﻮل ﻣﻴﺰ را ﻣﻲدادم‪ ،‬ﭘﺮﺳﻴﺪم ﺷﻤﺎ ﺧﺎﻧﻤﻲ را ﻛﻪ‬ ‫ﻛﻨﺎر ﻣﻦ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﻧﺪﻳﺪﻳﺪ؟ ﻧﮕﺎه ﻛﺮد ﺑﻪ ﻛﻨﺎر ﻣﻦ‪ .‬ﻛﻨﺎر ﺷﻤﺎ؟ ﺑﻠﻪ‪ ،‬ﻫﻤﻴﻦ ﺟﺎ‪ .‬دﺳﺖام ﺗﻮي‬ ‫ﻫﻮا ﻣﺎﻧﺪ‪ .‬ﻛﻨﺎر ﻣﻦ ﻫﻴﭻ ﺻﻨﺪﻟﻲ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﮔﺎرﺳﻦ ﺧﻨﺪﻳﺪ‪ .‬ﺷﻤﺎ ﺣﺎلﺗﺎن ﺧﻮب اﺳﺖ؟ ﺑﺴﺘﻨﻲ داﺷﺖ‬ ‫ﺣﺎلام را ﺑﺪ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺳﺮم ﺗﻨﻮره ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪ .‬درِ ﺧﺎﻧﻪي ﻣﺎدام ﻫﻠﻨﺎ را زدم‪ .‬ﺳﺮش را از ﭘﻨﺠﺮه‬ ‫ﺑﻴﺮون آورد‪ .‬ﺑﻴﺎ ﺑﺎﻻ‪ .‬زﻫﺮا ﻧﻴﺴﺖ؟ ﻧﻪ‪ ،‬ﺣﺎﻻ ﺑﻴﺎ ﺑﺎﻻ‪ .‬ﻧﺎزﻟﻲ ﻛﻢ ﻛﻢ ﭘﻴﺪاش ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﺻﺪاش‬ ‫ﺻﺎف ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻟﺮزﺷﻲ ﻣﺒﻬﻤﻲ داﺷﺖ‪ .‬ﺳﺮش را زود از ﭘﻨﺠﺮه دزدﻳﺪ‪ .‬دلﺷﻮره رﻳﺨﺖ ﺗﺎ ﭘﺎﻳﻴﻦ‬ ‫زاﻧﻮﻫﺎم‪ .‬ﺳﻨﮕﻴﻨﻲ ﭘﺎﻫﺎم‪ ،‬ﭘﻠﻪ را ﺧﺴﺘﻪ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺧﻮدم را ﺑﺎﻻ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪم‪.‬‬ ‫درِ آﭘﺎرﺗﻤﺎن را ﺑﺎز ﻛﺮد‪ .‬ﺻﻮرتاش ﭘﻒ ﻛﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎ آن ﺑﺮآﻣﺎﺳﻴﺪﮔﻲ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﭼﻴﺰي‬ ‫از ﻣﻦ ﭘﻨﻬﺎن ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻣﺎدام اﺗﻔﺎﻗﻲ اﻓﺘﺎده؟ ﭼﺸﻢﻫﺎش را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ‪ .‬زﻳﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ ﻧﻪ‪ ،‬ﺑﻴﺎ ﺗﻮ‪ .‬ﻣﻦ‬ ‫ﺳﻤﺖ اﺗﺎق رﻓﺘﻢ و او ﺳﻤﺖ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ‪ .‬ﺧﻴﻠﻲ ﻃﻮل داد‪ .‬اﻧﮕﺎر ﻧﻤﻲداﻧﺴﺖ ﻣﻦ ﭼﻲ ﻣﻲﻛﺸﻢ‪.‬‬ ‫ﺑﻴﺴﺖ و ﭼﻬﺎرﺳﺎﻋﺖ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﭼﻪﻃﻮر ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺮ ﻣﻦ‪ .‬از ﺗﻮي اﺗﺎق داد زدم زﻫﺮا ﺑﻴﺮون ﻛﻪ‬ ‫ﻧﺮﻓﺘﻪ‪ ،‬ﭼﻮن ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﭼﻨﺪ روزي ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻤﺎﻧﺪ‪ .‬ﺻﺪام ﺗﻮي ﮔﻠﻮ ﻣﻲﭘﻴﭽﻴﺪ‪ .‬ﺑﺎ‬ ‫ﺳﻴﻨﻲ ﭼﺎي آﻣﺪ‪ .‬ﭼﺸﻢﻫﺎش ﺗﺮ ﺑﻮد‪ .‬دﻟﻢ ﺑﻪ ﻏﺎرت رﻓﺖ و آﺷﻮب ﺷﺪ‪ .‬ﻓﺆاد ﺟﺎن!‬ ‫ﺳﻴﻨﻲ را روي ﻣﻴﺰ ﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬ﭼﺮا ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﺳﻜﻮتﺷﺎن دارﻧﺪ ﻣﺮا ﻣﺘﻼﺷﻲ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ؟ ﺗﺎ‬ ‫ﻧﺸﺴﺖ‪ ،‬از روي ﻣﺒﻞ ﭘﺎﺷﺪم و رﻓﺘﻢ ﺟﻠﻮش‪ ،‬روي زﻣﻴﻦ‪ ،‬زاﻧﻮ زدم‪ .‬ﻣﺎدام ﭼﻲ ﺷﺪه؟ راﺳﺖاش‬

‫‪٩٥‬‬


‫را ﺑﮕﻮﻳﻴﺪ‪ .‬آرﻧﺞاش را روي دﺳﺘﻪي ﻣﺒﻞ ﮔﺬاﺷﺖ و ﺻﻮرتاش را ﺑﺎ دﺳﺖ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪ‪ .‬اﻣﺮوز‬ ‫ﺑﺮدﻧﺶ‪ .‬ﺑﺮدﻧﺶ؟ ﻛﺠﺎ ﺑﺮدﻧﺶ؟ آب ﺑﻴﻨﻲاش را ﺑﺎﻻ ﻛﺸﻴﺪ و ﺑﻲ آنﻛﻪ ﻧﮕﺎهام ﻛﻨﺪ دﺳﺖام را‬ ‫ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﻓﺆاد ﺟﺎن ﺑﻨﺸﻴﻦ ﭼﺎيات را ﺑﺨﻮر‪ .‬ﻧﻪ ﻣﺎدام‪ ،‬ﺑﮕﻮﻳﻴﺪ ﻛﺠﺎ ﺑﺮدﻧﺶ؟‬ ‫ﻓﺆاد ﺟﺎن! ﺗﻮ ﺧﻴﻠﻲ ﺟﻮاﻧﻲ‪ .‬ﻫﻨﻮز ﺑﺎﻳﺪ زﻧﺪﮔﻲ ﻛﻨﻲ‪ .‬زﻧﺪﮔﻲ ﻫﻢ ﺳﺨﺖ اﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺤﻤﻞ‬ ‫داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻲ‪ .‬ﻛﻠﻤﻪﻫﺎش دور ﮔﺮدنام ﻣﻲﭘﻴﭽﻴﺪ و ﺧﻔﻪام ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻣﺎدام ﻫﻠﻨﺎ! ﻣﻲﮔﻮﻳﻴﺪ زﻫﺮا را‬ ‫ﻛﺠﺎ ﺑﺮدهاﻧﺪ ﻳﺎ ﻧﻪ؟ ﻣﻦ دﻳﺮ ﻓﻬﻤﻴﺪم‪ .‬رﻓﺘﻢ ﺳﺮي ﺑﻪ او ﺑﺰﻧﻢ‪ ،‬دﻳﺪم درِ زﻳﺮزﻣﻴﻦ ﺑﺴﺘﻪ اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻧﻔﺲاش درﻧﻤﻲآﻣﺪ‪ .‬ﺑﻴﻦ ﺣﺮفﻫﺎش ﺳﻜﻮﺗﻲ ﺧﻴﺲ ﺟﺎري ﺑﻮد‪ .‬از ﺟﺎش ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﭼﺮﺧﻲ زد‪.‬‬ ‫دﺳﺖاش را ﺑﻪ دﻳﻮار ﮔﺮﻓﺖ و ﭘﺸﺖ ﻣﻦ اﻳﺴﺘﺎد‪ .‬ﻛﻤﺮ ﻣﺎدام ﻫﻠﻨﺎ ﺧﻤﻴﺪه ﺷﺪ‪ .‬ﭘﻴﺸﺎﻧﻲاش را‬ ‫ﮔﺬاﺷﺖ روي دﻳﻮار‪ .‬ﻫﻴﭻ ﻣﻮﻗﻊ در را ﻧﻤﻲﺑﺴﺖ‪ .‬ﻫﺮﭼﻪ ﻣﺸﺖ ﻛﻮﺑﻴﺪم‪ ،‬در را ﺑﺎز ﻧﻜﺮد‪.‬‬ ‫ﻧﮕﺮان ﺷﺪم‪ .‬ﺷﻴﺸﻪ را ﺷﻜﺴﺘﻢ‪ .‬روي دو ﭘﺎش اﻓﺘﺎد ﻛﻨﺎر دﻳﻮار‪ .‬ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﻃﺮفاش‬ ‫رﻓﺘﻢ‪ .‬ﻣﺎدام ﻫﻠﻨﺎ دﺳﺖﻫﺎش را ﭘ‪‬ﺮِ ﻫﻖ ﻫﻖ ﻛﺮد‪ .‬ﻛﻠﻤﻪﻫﺎ را ﺑﺎ ﻟﻬﺠﻪي ﮔﺮﻳﻪ در دﻫﺎناش‬ ‫ﻣﻲﺷﻜﺴﺖ و ﺑﻴﺮون ﻣﻲرﻳﺨﺖ‪ .‬دﻳﺪم ﻛﻴﺴﻪي زﺑﺎﻟﻪاي روي ﺳﺮش ﻛﺸﻴﺪه و ﺑﻨﺪ ﻫﻮﻟﻪي‬ ‫ﺣﻤﺎم را دور ﮔﺮدناش ﺑﺴﺘﻪ‪ .‬ﺟﻴﻎ ﻛﺸﻴﺪم‪ .‬ﻫﻤﺴﺎﻳﻪﻫﺎ را ﺻﺪا ﻛﺮدم‪ .‬ﺻﺪام درﻧﻤﻲآﻣﺪ‪.‬‬ ‫ﭼﺸﻢﻫﺎم دﻳﮕﺮ ﻧﻤﻲدﻳﺪ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺳﺎﻛﺖ ﺷﺪ‪ .‬ﻓﺆاد ﻓﺆاد‪ ...‬ﺻﻮرتام ﺳﻮﺧﺖ‪ .‬ﻧﺎزﻟﻲ ﺑﻪ ﺻﻮرتام‬ ‫ﻛﺸﻴﺪه ﻣﻲزد‪ .‬ﭼﺸﻢﻫﺎم را ﺑﻪ ﻃﺮفاش ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪم‪ .‬ﺻﻮرتاش ﺧﻴﺲ ﺑﻮد‪ .‬ﭼﺸﻢﻫﺎش داﺷﺖ‬ ‫ﻣﻲﺟﻮﺷﻴﺪ‪ .‬ﻟﻴﻮان آﺑﻲ را ﻛﻪ دﺳﺖاش ﺑﻮد روي زﻣﻴﻦ ﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬ﻣﺎﻧﺘﻮش را ﻣﺜﻞ ﺗﻜﻪي آﺗﺸﻲ‬ ‫ﺑﻪ ﺗﻦ ﭼﺴﺒﻴﺪه‪ ،‬ﻛَﻨﺪ و اﻧﺪاﺧﺖ آن ﻃﺮف‪ .‬ﺻﺪام روي ﺧﺸﻜﻲ ﮔﻠﻮم ﻣﻲﺧﺮاﺷﻴﺪ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ زﻫﺮا‬ ‫ﻣ‪‬ﺮد؟ دﺷﻨﻪاي روي ﺣﻠﻖام ﻛﺸﻴﺪﻧﺪ و ﺗﺎ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺳﻴﻨﻪام را درﻳﺪﻧﺪ‪ .‬دﺳﺖﻫﺎم را ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﻓﺆاد! ﺗﻮ‬ ‫ﻛﻪ ﺧﻴﻠﻲ ﻗﻮي ﺑﻮدي! ﺧﻮﺑﻲ ﻓﺆاد؟ ﺑﺎ دﺳﺖ اﺷﺎره ﻛﺮدم‪ .‬ﻛﻨﺎرم ﻧﺸﺴﺖ‪ .‬ﭘﻬﻠﻮش را ﺑﻪ ﭘﻬﻠﻮم‬ ‫ﭼﺴﺒﺎﻧﺪ‪ .‬آرام ﮔﻔﺖ ﺧﻴﻠﻲ آرام ﻣﺮد‪ .‬ﻣﺮگ را ﻣﺰه ﻣﺰه ﻛﺮد‪ .‬زﻫﺮا ﻳﻚ ﺑﺎر ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد‬ ‫ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻧﻮع ﺧﻮدﻛﺸﻲ ﺧﻔﻪﮔﻲ اﺳﺖ‪ ،‬ﭼﻮن ﻣﺮگ را ذره ذره ﻣﻲﭼﺸﻲ‪.‬‬ ‫ﺳﺮم را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪم ﻃﺮف ﭘﻨﺠﺮه‪ .‬ﭘﻠﻪﻫﺎي زﻳﺮزﻣﻴﻦ‪ ،‬ﻃﺒﻘﺎت ﮔﻮر ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲآﻣﺪ‪ .‬ﻃﻠﻮع‬ ‫ﺑﻮد ﻳﺎ ﻏﺮوب ﻛﻪ داﺷﺖ ﻣﻲﻧﺸﺴﺖ روي ﭘﻨﺠﺮه؟ ﻫﺮﭼﻪ ﻗﺮص ﺗﻮي ﺟﻴﺒﻢ ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﻴﺮون آوردم‪.‬‬ ‫ﻫﻤﻪي ﻛﺸﻮﻫﺎ را ﺑﺎز ﻛﺮدم‪ .‬دﻧﺒﺎل ﻳﻚ ﺣﺐ ﻗﺮص‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ را ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﻲرﻳﺨﺘﻢ‪ .‬ﻛﺘﺎبﻫﺎ را‬

‫‪٩٦‬‬


‫اﻳﻦ ﻃﺮف و آن ﻃﺮف ﻣﻲﮔﺬاﺷﺘﻢ‪ .‬ﻣﻴﺰ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ را ﭘﺮ ﻛﺮدم از ﻗﺮص‪ .‬ﺳﻤﻔﻮﻧﻲ ﭘﻨﺠﻢ ﺑﺘﻬﻮون را‬ ‫ﺧﺎﻣﻮش ﻛﺮدم‪ .‬ﺧﺎﻧﻪ ﺳﺎﻛﺖ ﺷﺪ‪ .‬ﺳﺮم اﻣﺎ ﻫﻨﻮز ﮔﻴﺞ ﻣﻲرﻓﺖ‪ .‬ﺗﻠﻮﻳﺰﻳﻮن روﺷﻦ ﺑﻮد‪ ،‬وﻟﻲ ﺻﺪا‬ ‫ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬زﻫﺮا ﻫﻴﭻ ﺗﻼﺷﻲ ﻧﻜﺮده ﺑﻮد ﺑﺮاي اﻳﻦﻛﻪ ﺣﺘﺎ ﻧﺎﺧﻨﻲ روي ﻛﻴﺴﻪي زﺑﺎﻟﻪ ﺑﻜﺸﺪ‪ .‬ﺑﺎﻗﺮ‬ ‫ﻫﻢ اﻧﮕﺎر وﻗﺘﻲ ﻧﻔﺲ آﺧﺮ را ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪ ،‬ﻧﻮك ﭘﺎﻫﺎش روي زﻣﻴﻦ ﻛﺸﻴﺪه ﻣﻲﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺖ ﻃﻮل ﻣﻲﻛﺸﺪ؟ ﭼﻨﺪ ﺳﺎل ﻃﻮل ﻛﺸﻴﺪ؟ ﭼﺮا ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻛﺸﺪار اﺳﺖ؟ اﻧﮕﺎر‬ ‫ﺳﺮم را ﻓﺮوﺑﺮده ﺑﻮدم ﺗﻮي ﺣﻮض ﺟﻜﻮزي‪ .‬ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ در اﻃﺮافام داغ ﺑﻮد و ﻏﻠﻐﻞ ﻣﻲزد‪.‬‬ ‫وﺳﻂ اﺗﺎق ﻣﻌﻠﻖام ﻧﮕﻪ ﻣﻲداﺷﺖ‪ .‬ﺑﺎ ﻣﺮگ آﻳﺎ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ از ﺗﻌﻠﻴﻖ ﺑﻴﺮون ﻣﻲآﻣﺪ؟ ﻧﺎزﻟﻲ‬ ‫ﻣﻲﮔﻔﺖ ﺑﺪﺑﻴﻨﻲ ﻋﻘﻞ‪ ،‬ﺧﻮشﺑﻴﻨﻲ اراده اﺳﺖ‪ .‬ﻗﺮصﻫﺎ را ﺗﻮي ﻣﺸﺖام ﮔﺮﻓﺘﻢ‪ .‬ﻧﻔﺲﻫﺎي زﻫﺮا‬ ‫از ﻋﺠﻠﻪ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪ .‬دﻳﮕﺮ ﻣﻴﻠﻲ ﻧﺪاﺷﺖ ﺑﺪن را ﺗﺎزه ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺪﻣﺪ‪ ،‬ﺑﺎزﺑﺪﻣﺪ‪ ،‬ﭘ‪‬ﺮ ﻛﻨﺪ و ﺧﺎﻟﻲ ﻛﻨﺪ‪،‬‬ ‫ﺗﻤﺎم ﻛﻨﺪ و ﺷﺮوع ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬وﻗﺘﻲ ﺳﻮار ﺗﺎﻛﺴﻲ ﺷﺪﻳﻢ‪ ،‬از ﻣﻴﺪان آزادي ﺗﺎ ﺧﺎﻧﻪ ﺣﺮﻓﻲ‬ ‫ﻧﺰد‪ .‬ﻣﻦ ﻫﻢ ﻫﻴﭻ ﻧﮕﻔﺘﻢ‪ .‬ﺣﺎﻟﺖ ﺷﻮك داﺷﺖ‪ .‬ﺑﺮدماش ﺧﺎﻧﻪ‪ .‬ﻣﻲﺧﻮاﻫﻢ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﺷﻢ‪ .‬ﺑﻴﺴﺖ و‬ ‫ﭼﻬﺎر ﺳﺎﻋﺖ ﺗﻨﻬﺎم ﺑﮕﺬار ﺗﺎ ﺧﻮدم را ﭘﻴﺪا ﻛﻨﻢ‪ .‬ﺑﻌﺪ از ﻇﻬﺮ رﻓﺘﻢ ﺳﺮاغاش‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﻣﻦ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮدم‪ .‬ﭼﻨﺪ روزي ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﻪ ﺷﺎﮔﺮدﻫﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮدم ﻧﻴﺎﻳﻨﺪ‪ .‬ﺣﻮﺻﻠﻪي درس‬ ‫ﻧﺪاﺷﺘﻢ‪ .‬ﺷﺎﻧﻪﻫﺎي ﺧﺎﻧﻪ زﻳﺮ ﺑﺎر ﺳﻜﻮﺗﻲ ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺧﻢ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﮔﻮﺷﻪاي ﻣﻲﻧﺸﺴﺘﻢ و ﻓﻜﺮ‬ ‫ﻣﻲﻛﺮدم ﻳﺎ اﺻﻼً ﻓﻜﺮ ﻧﻤﻲﻛﺮدم‪ .‬ذﻫﻦام از ﺣﺎدﺛﻪﻫﺎ ﺟﺎﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺷﺐ ﻛﻪ ﻣﻲﺷﺪ ﻧﺎزﻟﻲ‬ ‫ﻣﻲآﻣﺪ‪ .‬ﻛﻠﻴﺪ داﺷﺖ‪ .‬ﻏﺬا ﻣﻲآورد‪ .‬ﻛﻨﺎرم ﻣﻲﻧﺸﺴﺖ‪ .‬دﺳﺖﻫﺎم را ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪ .‬در ﺳﻜﻮت ﻣﻦ‬ ‫ﺳﺎﻛﺖ ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ‪ .‬در ﺳﻜﻮت ﻣﻦ ﺣﻀﻮر داﺷﺖ‪ .‬ﺗﺒﺎدل ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﭼﻴﺰي ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﻲداد‪ ،‬ﺑﻲ ﺣﺮﻓﻲ‬ ‫ﻳﺎ ﺻﺪاﻳﻲ‪.‬‬ ‫ﻧﺎزﻟﻲ ﻛﻪ ﻣﻲرﻓﺖ‪ ،‬ﺳﻜﻮت ﻣﻌﻨﺎي ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺟﻬﺎن در ﺗﻨﮕﻨﺎي ﻣﻦ ﺧﻼﺻﻪ‬ ‫ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﻓﺸﺮده ﺷﺪم‪ .‬ﺑﻴﺮون ﻧﻤﻲرﻓﺘﻢ‪ .‬در ﻏﻴﺎب زﻫﺮا ﻫﻤﻪي اﺷﻴﺎء ﻛﻠﻤﻪ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻛﻮﭼﻪ و‬ ‫ﺧﻴﺎﺑﺎن ﺳﻄﺮ و ﺻﻔﺤﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻳﻚ ﭼﻴﺰي اﻧﺪوه ﻣﺮا از ﺗﺮﻣﻴﻨﺎل ﺟﻨﻮب ﺗﺎ ﻣﻴﺪان ﺗﺠﺮﻳﺶ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‬ ‫و ﭼﻘﺪر اﻳﻦ ﺧﻴﺎﺑﺎن وﻟﻲ ﻋﺼﺮ دراز ﺑﻮد‪ .‬ﺗﻤﺎم اﻳﻦ راهﻫﺎ ﻳﺎ ﺑﺎ ﺧﻮد زﻫﺮا ﻳﺎ ﺑﺎ ﻓﻜﺮش ﻃﻲ ﺷﺪه‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬ﻃﻲ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬زﻫﺮا ﻳﻚ ﺟﻮري ﺧﻮدش را روي ﺗﻦ ﺷﻬﺮ ﻣﻨﺒﺴﻂ ﻛﺮده ﺑﻮد‪ .‬رﻧﮓ روﺷﻦ‬ ‫ﭘﻮﺳﺖاش را روي ﻣﺎﺗﻲ دﻳﻮارﻫﺎ ﻣﻲدﻳﺪم‪ .‬ﺑﻪ ﭼﻬﺎرراه اﻣﻴﺮاﻛﺮم ﻛﻪ ﻣﻲرﺳﻴﺪم‪ ،‬دﺳﺘﻢ ﺑﺎ آﻫﻨﮓ‬

‫‪٩٧‬‬


‫ﻧﺒﺾام ﻣﻲرﻗﺼﻴﺪ‪ .‬ﺳﺮم را ﻛﻪ ﺑﻪ ﻃﺮف ﺧﻴﺎﺑﺎن ﻓﺮاﻧﺴﻪ ﺑﺮﻣﻲﮔﺮداﻧﺪم‪ ،‬ﮔُﺮ ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺧﻴﺎﺑﺎنﻫﺎ‬ ‫روي ﺧﺎﻃﺮهاي ورم ﻛﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬دﻳﮕﺮ ﻗﻢ ﻧﻤﻲرﻓﺘﻢ‪.‬‬ ‫ﻗﻢ ﭘﺸﺖ دﻳﻮارﻫﺎﻳﻲ از ﺗﺮس ﭘﻨﻬﺎن ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬اولِ ﺷﻬﺮ‪ ،‬ﺗﺎﺑﻠﻮ وزارت اﻃﻼﻋﺎت‪،‬‬ ‫ﻣﻨﺠﻨﻴﻘﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﻪ ذﻫﻦ ﻣﺴﺎﻓﺮ ﺗﻴﺮ ﭘﺮﺗﺎب ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬از ﻫﻤﻪي ﻣﺮدم ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ اﻃﻼﻋﺎت‬ ‫ﺧﻮد را ﺑﻪ ﺳﺘﺎد ﺧﺒﺮي اﻃﻼع دﻫﻨﺪ‪ .‬ﻫﻴﭻ ﻛﺠﺎي آن ﺷﻬﺮ ﭘﻨﺎه ﻣﻦ ﻧﺒﻮد‪ .‬در ﺷﻬﺮي ﻛﻪ ﺑﻪ دﻧﻴﺎ‬ ‫آﻣﺪه ﺑﻮدم‪ ،‬دوﺳﺖ ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﺑﻤﻴﺮم‪ .‬ﺷﻮﻣﻲ‪ ،‬ﺳﺎﻳﻪي ﻫﺮ آدﻣﻲ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎ ﺳﻤﺎﺟﺖ دﻧﺒﺎلاش ﻣﻲﻛﺮد‪.‬‬ ‫ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻏﺮﻳﺒﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻧﻮر زردي ﭼﺸﻢ را ﻣﻲزد‪ .‬ﻓﻠﻮﺗﻲ در ﮔﻮشام ﺷﺮوع ﻣﻲﻛﺮد ﺑﻪ‬ ‫ﻧﻮاﺧﺘﻦ‪ .‬زﻫﺮا در ﮔﺎﻟﺮي ﺳﻴﺤﻮن ﻧﻤﺎﻳﺸﮕﺎه ﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬ﻫﻤﻪ رﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﻧﺸﺴﺖ روي ﺻﻨﺪﻟﻲ و ﺑﻪ‬ ‫ﻓﻀﺎي ﺧﺎﻟﻲ ﺳﺎﻟﻦ ﺧﻴﺮه ﺷﺪ‪ .‬ﻧﮕﺎهام ﻛﺮد‪ .‬ﻛﻨﺎرش ﻧﺸﺴﺘﻢ‪.‬‬ ‫زﻫﺮا! دﻳﮕﺮ ﺗﻬﺮان ﻫﻢ ﺗﻬﺮان ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺗﺮس ﻣﺜﻞ ﺳﻴﻞ‪ ،‬دﻳﻮارﻫﺎي ﻗﻢ را ﺷﻜﺴﺘﻪ و دارد‬ ‫ﺗﻬﺮان را ﻣﻲﮔﻴﺮد‪ .‬ﻫﻤﺎن آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻳﻲ را ﻛﻪ ﻗﻢ زﻳﺮ ﻗﺒﺎ و ﻋﺒﺎ ﻣﻲدﻳﺪم‪ ،‬ﺗﻮي ﺗﻬﺮان ﻣﻲﺑﻴﻨﻢ ﻛﻪ‬ ‫ﻋﺒﺎ و ﻋﻤﺎﻣﻪ را ﺑﺮداﺷﺘﻪاﻧﺪ و دارﻧﺪ ﺧﻴﺎﺑﺎنﻫﺎ را زﻳﺮ ﻧﮕﺎهﺷﺎن ﺧُﺮد ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﻛﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ از‬ ‫ﺻﺤﻦ ﻣﺴﺠﺪ اﻋﻈﻢ وارد داﻻن ﻣﻴﺎﻧﻲ ﺷﺪم؟ ﺑﺎﻻي ﭘﻠﻪﻫﺎي ﺻﺤﻦ ﺣﺮم ﺣﻀﺮت ﻣﻌﺼﻮﻣﻪ‬ ‫اﻳﺴﺘﺎدم‪ .‬ﺣﺠﺮهﻫﺎي اﻃﺮاف ﺣﺮم را دﻛﻪﻫﺎي ﻣﻴﻮه و ﺳﺒﺰي ﻓﺮوﺷﻲ ﻛﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺟﻠﻮ دﻛﻪﻫﺎ‬ ‫زنﻫﺎ و ﻣﺮدﻫﺎي زﻳﺎدي اﻳﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ؛ ﻣﻴﻮهﻫﺎ را وارﺳﻲ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﻣﻲﺧﺮﻳﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺑﺎ ﻫﻢ ﺣﺮف‬ ‫ﻣﻲزدﻧﺪ‪ .‬ﻟﺒﺎسِ ﻫﻤﻪ ﺷﺒﻴﻪ ﻫﻢ ﺑﻮد؛ ﻛﺮﺑﺎسﻫﺎي ﺗﻴﺮهرﻧﮕﻲ ﺑﻪ ﺗﻦ داﺷﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻫﻴﭻ ﻛﺪام دوﺧﺘﻪ‬ ‫ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺟﻠﻮ ﻛﭙﻪﻫﺎي ﻫﻮﻳﺞ و ﻫﻨﺪواﻧﻪ از ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺷﻠﻮغﺗﺮ ﺑﻮد‪ .‬ﻃﺒﻘﻪي ﺑﺎﻻي ﺣﺠﺮهﻫﺎ‪ ،‬در‬ ‫ﺑﺎﻟﻜﻦ‪ ،‬ﻟﺒﺎس و ﻣﻼﻓﻪ ﭘﻬﻦ ﺑﻮد روي رﺷﺘﻪﻫﺎي دراز ﺗﺴﺒﻴﺢ‪ .‬ﻛﻒ ﺻﺤﻦ ﻧﻪ ﺳﻨﮓ ﺑﻮد‪ ،‬ﻧﻪ‬ ‫ﺳﻴﻤﺎن؛ ﮔ‪‬ﻞِ ﺳﻔﻴﺪ ﺑﻮد و آﻫﻚ‪.‬‬ ‫ﺣﻮض ﻫﻢ ﺧﺸﻚ ﺑﻮد و ﭘﺮِ ﻧﺴﺨﻪﻫﺎي ﺧﻄﻲ ﻛﺘﺎبﻫﺎ ﺑﺎ ﺟﻠﺪﻫﺎي ﭘﻮﺳﺖ؛ ﺳﺮﻧﮕﻮن‬ ‫روي ﻫﻢ اﻓﺘﺎده‪ .‬در اﻳﻮان ﻃﻼ‪ ،‬ﻋﻠﻤﺎ و ﻣﺮاﺟﻊ ﺗﻘﻠﻴﺪ‪ ،‬زاﻧﻮ ﺑﻪ زاﻧﻮ‪ ،‬ﻛﻨﺎر ﻫﻢ‪ ،‬ﭘﺸﺖ ﺑﻪ ﺿﺮﻳﺢ‪،‬‬ ‫ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ؛ ﻋﻤﺎﻣﻪﻫﺎ ﻫﻤﻪ ﻳﻚ رﻧﮓ‪ ،‬ﺳﺮخ‪ .‬روي ﻫﺮ ﻋﻤﺎﻣﻪ ﻳﺎﻛﺮﻳﻢِ ﭼﺎﻗﻲ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﻳﺎﻛﺮﻳﻢﻫﺎ‪ ،‬ﺑﺎ ﺣﻮﺻﻠﻪ‪ ،‬ﻳﻜﻲ ﻳﻜﻲ ﭘﺮﻫﺎﺷﺎن را ﺑﺎ ﻧﻮك ﻣﻲﻛَﻨﺪﻧﺪ و روي ﭘﺎي ﺻﺎﺣﺐﺷﺎن‬ ‫ﻣﻲاﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ‪ .‬ﺟﻠﻮ ﻳﻜﻲ از ﻛﭙﻪﻫﺎ دﻋﻮا ﺑﻮد‪ .‬ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ روي ﻫﻢ رﻳﺨﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﻣﻌﻠﻮم ﻧﺒﻮد ﻛﻲ‬

‫‪٩٨‬‬


‫ﻛﻲ را ﻣﻲزﻧﺪ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻛﻪ ﮔﺬﺷﺖ‪ ،‬ﭘﺴﺮ ﺷﺎﻧﺰده ﺳﺎﻟﻪاي را از آن ﻣﻴﺎن ﺑﻴﺮون ﻛﺸﻴﺪﻧﺪ ﻛﻪ‬ ‫ﻟﺒﺎس ﻛﺮﺑﺎساش ﭘﺎره ﭘﺎره ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺧﻮن روي ﺻﻮرتاش ﺟﺮﻳﺎن داﺷﺖ و ﺳﻔﻴﺪي آﻫﻚ را‬ ‫رﻧﮕﻴﻦ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬روي زﻣﻴﻦ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪﻧﺪش‪ .‬ﭘﺴﺮ ﻧﺎي ﻧﺎﻟﻪ و ﻓﺮﻳﺎد ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬آوردﻧﺪش ﺗﺎ ﺣﻮض‬ ‫ﻛﺘﺎبﻫﺎ‪ .‬ﭘﺮِ ﻫﻤﻪي ﻳﺎﻛﺮﻳﻢﻫﺎ ﻛﻨﺪه و ﺑﺪنﺷﺎن ﻣﺜﻞ ﻣﺮغ ﺳﻼﺧﻲﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﻳﻜﻲ داﺷﺖ ﺳﺮ ﭘﺴﺮ را ﺑﻪ ﻟﺒﻪي ﺣﻮض ﻣﻲﻛﻮﺑﻴﺪ‪ .‬ﻳﺎﻛﺮﻳﻢﻫﺎ ﻧﻮكﺷﺎن را ﻓﺮوﻛﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‬ ‫وﺳﻂ ﻋﻤﺎﻣﻪﻫﺎ و داﺷﺘﻨﺪ ﺳﺮ ﺻﺎﺣﺐﺷﺎن را ﻧﻘﺮ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺳﺮﺧﻲ ﻋﻤﺎﻣﻪﻫﺎ در ﭘﺎﺷﻮﻳﻪي‬ ‫ﺣﻮض روان ﺷﺪ‪ .‬ﺻﺪاي ﻧﻮك ﻳﺎﻛﺮﻳﻢﻫﺎ ﺑﺎ ﺻﺪاي ﻛﻮﺑﺶ ﺳﺮ ﭘﺴﺮ ﺑﻪ ﻟﺒﻪي ﺣﻮض درﻫﻢ‬ ‫ﻗﺎﻃﻲ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﻳﺎﻛﺮﻳﻢﻫﺎ ﻫﺮ ﻧﻮﻛﻲ ﻛﻪ ﻣﻲزدﻧﺪ ﻳﻚ ﻫﻮا ﭼﺎقﺗﺮ ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﻳﻜﻲ از ﻛﺘﺎبﻫﺎي‬ ‫ﺧﻄﻲ را آﺗﺶ زدﻧﺪ‪ .‬ﻳﺎﻛﺮﻳﻢﻫﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﻧﻮكزدنﺷﺎن را ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺣﻮض ﮔُﺮ ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬دﺳﺖ‬ ‫و ﭘﺎي ﭘﺴﺮ را ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ و اﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ ﻣﻴﺎنِ ﺷﻌﻠﻪﻫﺎ‪ .‬ﻋﻠﻤﺎ از ﺟﺎﺷﺎن ﺟ‪‬ﻢ ﻧﻤﻲﺧﻮردﻧﺪ‪ .‬دود ﻛﺎﻏﺬ و‬ ‫ﮔﻮﺷﺖ راه ﻧﻔﺲام را ﺑﺴﺖ‪ .‬ﭼﺸﻢام ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﻧﻤﻲدﻳﺪ‪ .‬دلام ﺟﺎﻛﻦ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬از داﻻن ﻣﻴﺎﻧﻲ‬ ‫ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ ﺑﻪ ﺻﺤﻦ ﻣﺴﺠﺪ اﻋﻈﻢ‪ .‬رﻓﺘﻢ وﺳﻂ ﺻﺤﻦ ﺗﺎ از آبﺧﻮري ﻣﺴﻲ آب ﺑﺨﻮرم‪.‬‬ ‫ﭘﻴﺮﻣﺮدي ﺗﻨﻬﺎ‪ ،‬ﺗﻜﻴﻪ داده ﺑﻪ آبﺧﻮري و ﺳﺮش را در زاﻧﻮﻫﺎش ﺑﺮده ﺑﻮد‪ .‬زﻳﺮ ﻟﺐ ﭼﻴﺰي‬ ‫ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ .‬آب رﻳﺨﺘﻢ ﺗﻮي ﭘﻴﺎﻟﻪاي ﻛﻪ وﺳﻂاش‪ ،‬ﻣﭻ ﺑﺎز دﺳﺖ ﺣﻀﺮت اﺑﺎﻟﻔﻀﻞ ﻛﺎﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺳﺮش را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ‪ .‬ﺟﻮان! ﺑﺮات از ﺧﻮاﺟﻪ ﺷﻤﺲ اﻟﺪﻳﻦ ﻣﺤﻤﺪ ﺣﺎﻓﻆ ﺷﻴﺮازي ﻣﻲﺧﻮاﻧﻢ‪.‬‬ ‫ﺳﺮش را ﻣﻲﭼﺮﺧﺎﻧﺪ‪:‬‬ ‫اﮔﺮ اﻳﻦ ﺗﺮاﻧﻪﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻧﮕﻔﺖ ﺳﺮو ﻣﺴﺘﺎن‬ ‫ﺑﺸﻨﻴﺪ آﺳﻤﺎنام ﻛﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ اﺳﺖ آنﺟﺎ‬ ‫ﺑﻪ ﺻﺪاي ﻛﻮر زﻫﺪان ﻧﺸﻜﺴﺖ آنﺟﺎ‬ ‫ﺣﻴﺮان ﻧﮕﺎهاش ﻣﻲﻛﺮدم‪ .‬ﺳﺮش را ﮔﺬاﺷﺖ روي ﭘﺎﻫﺎم‪ .‬دﺳﺖام را روي ﮔﻮﻧﻪاش‬ ‫ﻛﺸﻴﺪم‪ .‬اﻳﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﻓﻀﺎي اﻣﻨﻲ ﺑﻮد ﺷﺎﻳﺪ ﻛﻪ زﻫﺮا ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﭘﻴﺪا ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎﻗﺮ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﻣﻲآﻳﺪ‬ ‫ﺗﻬﺮان‪ .‬ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﺧﺴﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﻛﺴﻲ ﺟﺮأت ﻧﺪارد ﺑﺎ او ﺣﺮف ﺑﺰﻧﺪ‪ .‬ﻫﻤﻪ از او ﭘﺮﻫﻴﺰ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﻲﮔﻔﺖ اﻳﻦ ﺧﻴﻠﻲ دردﻧﺎك اﺳﺖ ﻛﻪ آدم ﻟﻮازم اﻟﺘﺤﺮﻳﺮي داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﺘﻮاﻧﺪ ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ‪ .‬آن‬ ‫آﺧﻮﻧﺪ رﻳﺶ ﺳﺘﺎري ﻟﺒﺎدهﭘﻮش ﻣﻲﮔﻔﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮاﻇﺐ رﻓﺘﺎرم ﺑﺎﺷﻢ‪ .‬ﺑﺎ دﻧﺪانﻫﺎش ﻧﮕﺎهام‬

‫‪٩٩‬‬


‫ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬دﻧﺪانﻫﺎي ﻃﻼﻳﻲاش زﻳﺮ درﺧﺸﺶ آﻓﺘﺎب ﻣﺜﻞ ﮔﻨﺒﺪ ﺑﺮاق ﺑﻮد‪ .‬ﻧﻮر ﺗﻨﺪي ﭘﻠﻚام را‬ ‫ﺧﺮاﺷﻴﺪ‪ .‬ﻧﺎزﻟﻲ ﭘﻨﺠﺮهي اﺗﺎق ﺧﻮابام را ﺑﺎز ﻛﺮد‪ .‬ﻫﺮ ﻛﺎرﻳﺶ ﻣﻲﻛﺮدم ﺷﺐ روي ﺗﺨﺖ ﺑﺨﻮاﺑﺪ‬ ‫و ﻣﻦ روي ﻛﺎﻧﺎﭘﻪ‪ ،‬ﻗﺒﻮل ﻧﻤﻲﻛﺮد‪ .‬ﺑﺎﻟﺶ و ﻣﻼﻓﻪاش را از روي ﻛﺎﻧﺎﭘﻪ ﺑﺮداﺷﺖ و ﺗﻮي ﻛﻤﺪ‬ ‫ﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬ﻟﺒﺎس ﭘﻮﺷﻴﺪ‪ .‬آﻣﺪ روﺑﻪروم‪ .‬دﺳﺖام را ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬در ﭼﺸﻢﻫﺎم ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪ .‬ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﻲ ﭘﺎﺷﻴﺪ‪.‬‬ ‫ﮔﻮﻧﻪﻫﺎم را ﺑﻮﺳﻴﺪ‪ .‬ﺷﺐ زودﺗﺮ ﻣﻲآﻳﻢ‪ .‬ﭼﻨﺪ روزي ﻫﻢ ﺳﺮﻛﺎر ﻧﻤﻲروم‪ .‬ﻫﻤﻴﻦﻃﻮر ﻛﻪ روي‬ ‫ﺗﺨﺖ دراز ﻛﺸﻴﺪه ﺑﻮدم ﺑﻐﻞاش ﻛﺮدم‪ .‬ﻣﻦ ﺧﻮبام ﻧﺎزﻟﻲ! اﻳﻦﻗﺪر ﻧﮕﺮان ﻣﻦ ﻧﺒﺎش‪.‬‬ ‫در را ﺑﺴﺖ‪ .‬ﺗﻠﻔﻦ زﻧﮓ ﻣﻲزد‪ .‬ﮔﻮﺷﻲ را ﻛﻪ ﺑﺮداﺷﺘﻢ ﻛﺴﻲ ﮔﻔﺖ ﻓﺆاد! ﻗﻠﺐام ﻟﺮزﻳﺪ‪.‬‬ ‫ﺻﺪاي زﻫﺮا ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻖ ﻫﻘﻲ از ﺳﻮراخﻫﺎي ﮔﻮﺷﻲ ﺗﻠﻔﻦ ﺗﺒﺨﻴﺮ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ز‪‬ل زدم ﺑﻪ ﭘﻮﺳﺖ‬ ‫ﺑﺮﮔﺸﺘﻪي ﺳﻄﺢِ ﻣﻴﺰِ ﭼﻮﺑﻲ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ‪ .‬زﻫﺮا! زﻫﺮا! ﺻﺪا در ﮔﻠﻮي ﮔﻮﺷﻲ ﻣﭽﺎﻟﻪ ﻣﻲﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﻓﺆاد! ﺧﻮدت ﻫﺴﺘﻲ ﻓﺆاد! ﻣﻦ ﻣﻨﻴﮋهام‪ .‬ﺳﺮم روي ﺗﻦام آوﻳﺰان ﺷﺪ‪ .‬ﻫﻤﻴﺸﻪ زﻫﺮا ﺑﺎ ﻣﻦ‬ ‫از ﺗﻮ ﺣﺮف ﻣﻲزد‪ .‬زﻫﺮا از ﺧﺎﻧﻮادهاش ﻓﻘﻂ ﺑﺎ ﻣﻨﻴﮋه ارﺗﺒﺎط داﺷﺖ‪ .‬ﺻﺪاي ﮔﺮﻳﻪي آراماش‪،‬‬ ‫دﺳﺖﻫﺎم را ﺧﻴﺲ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻣﻲﺧﻮاﻫﻢ ﺑﺒﻴﻨﻢات‪ .‬ﺗﻮ ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻴﺰي ﻫﺴﺘﻲ ﻛﻪ از زﻫﺮا ﻣﺎﻧﺪه‪.‬‬ ‫ﻧﻤﻲداﻧﻢ‪ .‬ﺷﻤﺎ ﻛﺠﺎ ﻫﺴﺘﻴﺪ؟ ﺗﻬﺮان‪ .‬ﻧﺎزﻟﻲ ﻏﺮوب آﻣﺪ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﻛﺘﺎﺑﻲ را ﻛﻪ از روي ﻛﺎﺗﺎﻟﻮگ ﺑﺮاي‬ ‫ﺳﻔﺎرش دادن ﻋﻼﻣﺖ زده ﺑﻮدم‪ ،‬ﺧﺮﻳﺪه ﺑﻮد‪ .‬روي ﻣﻴﺰ ﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬ﺑﺎز ﻫﻢ ﻛﻪ ﺗﻮي ﻓﻜﺮي ﻓﺆاد!‬ ‫ﻳﻚ ﻛﻤﻲ ﺑﻪ ﺧﻮدت رﺣﻢ ﻛﻦ‪ .‬ﻣﺎدرم ﻫﻤﻪاش ﻧﮕﺮان ﺗﻮﺳﺖ‪ .‬ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ اﻣﺸﺐ ﺑﻴﺎﻳﺪ و ﺗﻮ را‬ ‫ﺑﺒﻴﻨﺪ‪ .‬ﮔﻔﺘﻢ اول ﺑﻪ ﺧﻮدت ﺑﮕﻮﻳﻢ‪ ،‬ﺑﺒﻴﻨﻢ آﻣﺎدﮔﻲ داري ﻳﺎ ﻧﻪ‪.‬‬ ‫ﭼﺮاغ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ را روﺷﻦ ﻛﺮد‪ .‬دﻧﺒﺎلاش رﻓﺘﻢ‪ .‬ﻣﻨﻴﮋه اﻣﺸﺐ ﻣﻲآﻳﺪ اﻳﻦﺟﺎ‪ .‬ﺳﻤﺎور را‬ ‫روﺷﻦ ﻛﺮد‪ .‬ﻛﺪام ﻣﻨﻴﮋه؟ ﺷﺎﮔﺮدت؟ ﺧﻴﻠﻲ ﺧﻮب اﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﻛﻢ ﻛﻢ ﻛﺎر ﻋﺎديات را ﺷﺮوع‬ ‫ﻛﻨﻲ‪ .‬ﻧﺸﺴﺘﻢ روي ﺻﻨﺪﻟﻲ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ‪ .‬ﻫﻤﻴﻦﻃﻮر ﺗﻨﻬﺎ در ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻨﺸﻴﻨﻲ ﻛﻪ ﭼﻴﺰي ﺣﻞ‬ ‫ﻧﻤﻲﺷﻮد‪ .‬ﺑﺮﻳﺪم ﺣﺮفاش را‪ .‬ﺷﺎﮔﺮدم ﻧﻪ‪ ،‬ﺧﻮاﻫﺮ زﻫﺮا‪ .‬ﺗﻨﺪ ﺑﺮﮔﺸﺖ‪ .‬ﺻﻮرتاش ﺑﺮاﻓﺮوﺧﺘﻪ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﺮﮔﺸﺖ‪ .‬دور ﺧﻮدش ﻣﻲﭼﺮﺧﻴﺪ‪.‬‬ ‫در را ﻛﻪ ﺑﺎز ﻛﺮد‪ ،‬ﻣﻨﻴﮋه ﺑﺎ ﺗﺮدﻳﺪ ﭘﺎش را در آﭘﺎرﺗﻤﺎن ﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬اﻳﻦ ﻃﺮف و آن ﻃﺮف‬ ‫ﻧﮕﺎﻫﻲ ﻛﺮد‪ .‬دﻧﺒﺎل زﻫﺮا ﻣﻲﮔﺸﺖ؟ زﻫﺮا ﭼﻘﺪر ﭘﻴﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻪ اﻧﺪازهي ﺧﻮدش و ﻣﻨﻴﮋه ﭘﻴﺮ‬

‫‪١٠٠‬‬


‫ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﻦ آﻣﺪ‪ .‬در آﻏﻮشام ﻛﻪ اﻓﺘﺎد‪ ،‬ﺑﻪ ﻧﺎزﻟﻲ اﺷﺎره ﻛﺮدم آب ﺑﻴﺎورد‪.‬‬ ‫ﮔﺮﻳﻪاش را ﻣﻲﺧﻮرد‪ .‬ﻧﺎزﻟﻲ ﻣﻲﺗﺮﺳﻴﺪ ﮔﺮﻳﻪي ﻣﻨﻴﮋه ﻣﺮا ﺑﺎ ﺧﻮد ﺑﺒﺮد‪ .‬از ﺑﻬﺸﺖ زﻫﺮا ﻣﻲآﻣﺪ‪.‬‬ ‫ﺳﺮم ﺳﻨﮕﻲ ﺷﺪه ﺑﻮد و از ﺳﻨﮕﻴﻨﻲ ﮔﺮدنام را ﻣﻲﺷﻜﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﺗﻮ را ﺑﻪ ﺧﺪا از زﻫﺮا ﺣﺮﻓﻲ ﻧﺰﻧﻴﺪ‪ .‬ﺳﺎﻋﺪش را روي ﻣﻴﺰ ﮔﺬاﺷﺖ و ﺳﺮش را ﺟﻠﻮ آورد‪.‬‬ ‫ﻣﻦ اﻳﻦ ﺟﺎ آﻣﺪهام ﺗﺎ ﺗﻮ ﭼﻴﺰي ﺑﮕﻮﻳﻲ‪ .‬ﻫﺮ ﺑﺎر ﺑﻪ زﻫﺮا و دﺧﺘﺮش ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮدم‪ ،‬ﺑﺪنام ذوب‬ ‫ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬وﻗﺘﻲ زﻫﺮا ﻣﻲﭘﺮﺳﻴﺪ از دﺧﺘﺮش ﭼﻪ ﺧﺒﺮ دارم؛ آب ﻣﻲﺷﺪم‪ ،‬از ﺧﺸﻢ‪ ،‬ﺷﺮم‪ ،‬ﻧﺎﺗﻮاﻧﻲ و‬ ‫اﻳﻦ ﻫﻤﻪ اﺣﺴﺎسِ ﺑﺪﺑﺨﺘﻲ ﻛﻪ روي ﺷﺎﻧﻪﻫﺎي ﻣﺎ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪ .‬اﺣﻤﺪ ﻧﻤﻲﮔﺬاﺷﺖ ﺣﺘﺎ ﻣﺎدرم ﺑﭽﻪ‬ ‫را ﺑﺒﻴﻨﺪ‪ .‬رﺿﺎ ﻧﻤﻲﮔﺬاﺷﺖ ﻣﺎدرم ﺗﻬﺮان ﺑﻴﺎﻳﺪ و زﻫﺮا را ﺑﺒﻴﻨﺪ‪ .‬ﻣﺎدرم‪ ،‬زﻣﻴﻦﮔﻴﺮ ﺷﺪ‪ .‬زﻫﺮا ﺗﻮي‬ ‫ﺧﺎﻧﻪ‪ ،‬روح ﺷﺪ و ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺣﻀﻮر داﺷﺖ‪ .‬اﺳﻢاش را ﻛﺴﻲ ﺟﺮأت ﻧﺪاﺷﺖ ﺑﻪ زﺑﺎن ﺑﻴﺎورد‪.‬‬ ‫ﭘﻴﺸﺎﻧﻲاش را روي دﺳﺖاش ﮔﺬاﺷﺖ‪.‬‬ ‫ﻣﻨﻴﮋه ﺧﺎﻧﻢ! ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺗﻤﺎم ﺷﺪ‪ .‬ﻧﺎزﻟﻲ ﺷﺎﻧﻪﻫﺎي ﻣﻨﻴﮋه را زﻳﺮ اﻧﮕﺸﺖﻫﺎش ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬ ‫ﻣﻲﺧﻮاﻫﻲ ﺑﺮات ﺑﺮﻗﺼﻢ؟ زﻫﺮا ﺑﻪ ﺷﻮﺧﻲ ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ ،‬وﻗﺘﻲ ﻣﻲدﻳﺪ ﺗﻮي ﻫﻢ رﻓﺘﻪام‪ .‬ﻣﻦ رﻗﺺ‬ ‫اﻧﮕﺸﺖﻫﺎت را دوﺳﺖ دارم‪ .‬ﭘﺸﺖ ﺑﻮماش ﻧﺸﺴﺖ و ﺷﺮوع ﻛﺮد ﺑﻪ ﻛﺸﻴﺪن زﻧﻲ ﻛﻪ‬ ‫ﻣﻲرﻗﺼﻴﺪ‪ .‬ﺧﻂﻫﺎ ﺑﺎ ﺻﻼﺑﺖ اﻧﺪامِ ﻳﻚ زن روي ﺑﻮم ﻟﺮزﻳﺪﻧﺪ‪ .‬رﻧﮓﻫﺎ ﭼﻨﺎن در ﻫﻢ ﻓﺮورﻓﺘﻨﺪ‬ ‫ﻛﻪ زﻧﺎﻧﻪﮔﻲ ﺑﻮم را ﺟﺎن ﻣﻲدادﻧﺪ‪ .‬زﻧﻲ ﺷﺪ ﻛﻪ از ﭘﻠﻪﻫﺎ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻣﻲآﻳﺪ‪ .‬ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻣﻲآﻳﺪ و ﭘﺎﻳﻴﻦ‬ ‫آﻣﺪناش اﻧﺪازه ﻧﺪارد‪ .‬ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮدم زﻫﺮا ﻫﻨﻮز ﻫﻢ دارد ﻧﻘﺎﺷﻲ ﻣﻲﻛﺸﺪ‪ ،‬ﺑﺎ اﻳﻦ ﺗﻔﺎوت ﻛﻪ‬ ‫دﻳﮕﺮ ﻛﺴﻲ ﻧﻘﺎﺷﻲﻫﺎش را ﻧﻤﻲﺑﻴﻨﺪ‪ ،‬ﻣﻦ ﻧﻤﻲﺑﻴﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮاﻧﻢ ﺧﻴﺎل ﻛﻨﻢ دﺳﺖﻫﺎش را‪ ،‬ﻛﻪ دﻛﻤﻪﻫﺎي ﻛﻼوﻳﻪي ﭘﻴﺎﻧﻮ روي ﺑﻮم را ﻓﺸﺎر‬ ‫ﻣﻲدﻫﺪ‪ .‬ﻣﻨﻴﮋه و ﻧﺎزﻟﻲ ﺑﺎ ﻣﻮﺳﻴﻘﻲ ﻣﻲرﻗﺼﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﺳﺮم را ﭘﺎﻳﻴﻦ اﻧﺪاﺧﺘﻢ‪ .‬ﭼﻴﺰي ﺑﺎ ﺳﺮم ﭘﺎﻳﻴﻦ‬ ‫اﻓﺘﺎد‪ .‬ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺷﺪم‪ .‬ﺳﺮم را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺘﻢ‪ .‬ﭼﺸﻢﻫﺎم ﺑﻪ ﺗﺎﺑﻠﻮ رﻗﺺ اﻳﻦ دو زن ﺳﻨﺠﺎق ﺷﺪ‪ .‬دو‬ ‫ﺑﺎل‪ ،‬ﻗﻠﺐام را ﺑﺎد ﻣﻲزدﻧﺪ‪ .‬زنﻫﺎ ﺑﺎ رﻗﺼﻴﺪن دركﺷﺎن را از ﺗﻦ ﻧﺸﺎن ﻣﻲدادﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﺻﺪاي‬ ‫ﺧﻮردن ﺑﻠﻮري ﺑﻪ دﻧﺪانﻫﺎم‪ ،‬ﭼﺸﻢﻫﺎم را ﺑﺎز ﻛﺮدم‪ .‬آب ﺑﺨﻮر ﻓﺆاد! ﻧﺎزﻟﻲ ﻳﻚ دﺳﺖاش ﺑﻪ‬ ‫ﻟﻴﻮان ﺑﻮد و دﺳﺖ دﻳﮕﺮش روي ﺳﺮم‪ .‬ﺑﺎ اﻧﮕﺸﺖﻫﺎش ﻣﻮﻫﺎي ﻣﺮﻃﻮبام را ﺷﺎﻧﻪ ﻣﻲﻛﺮد‪.‬‬

‫‪١٠١‬‬


‫ﻣﻨﻴﮋه دﺳﺘﻤﺎﻟﻲ از ﺟﻌﺒﻪي روي ﻣﻴﺰ ﺑﻴﺮون ﻛﺸﻴﺪ‪ .‬رﻓﺖ ﻛﻨﺎر ﭘﻨﺠﺮه اﻳﺴﺘﺎد‪ .‬ﺳﺤﺮ ﭘﺸﺖ‬ ‫ﺷﻴﺸﻪﻫﺎي اﺗﺎق ﻋﺮق ﻛﺮده ﺑﻮد‪.‬‬

‫اﻧﮕﻠﻴﺴﻲ و ﻋﺮﺑﻲ درس ﻣﻲدادم‪ .‬ﭼﻨﺪ ﻣﺎﻫﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻟﻴﺴﺎﻧﺲام را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدم‪ .‬دﻳﺪار ﻧﻮ‬ ‫را ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺳﺮدﺑﻴﺮش را ﻳﺎزده ﻣﺎه در اﻧﻔﺮادي ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﭽﻪﻫﺎي ﺗﺤﺮﻳﺮﻳﻪ ﻫﻤﻪ ﭘﺨﺶ‬ ‫و ﭘﻼ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﭘﻨﻬﺎن ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﺗﺮﺳﻴﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺖﻫﺎ ﺑﻮد ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻓﻌﻞ‬ ‫ﻣﺎﺿﻲ‪ ،‬ﺣﻘﻴﻘﺖ‪ ‬زﻣﺎنِ ﺣﺎل ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ زود ﺗﻤﺎم ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺷﺮوع ﻧﺸﺪه ﺗﻤﺎم ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﻫﻤﻪي ﻣﺎ ﻧﻴﻤﻪﻛﺎره ﺷﺪه ﺑﻮدﻳﻢ‪ .‬ﺗﺮس ﻣﺜﻞ اﻛﺴﻴﮋن ﺗﻮي ﻫﻮا ﺟﻮﻻن ﻣﻲداد‪ .‬ﻫﺮ ﻛﺲ ﺑﻪ‬ ‫اﻧﺪازهي ﺧﻮدش ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ ﺗﻠﻔﻦ ﺑﺰﻧﻢ ﺑﻪ ﻧﻴﻮﺷﺎ‪ .‬ﺑﮕﻮﻳﻢ ﺑﻴﺎﻳﺪ اﻳﻦ ﺟﺎ‪ .‬ﺑﺮام ﺣﺮف ﺑﺰﻧﺪ‪ .‬ﺧﻴﻠﻲ وﻗﺖ‬ ‫ﺑﻮد ﻧﺪﻳﺪه ﺑﻮدماش‪ .‬دﻳﮕﺮ ﻣﻄﺐ ﻧﻤﻲرﻓﺖ‪ .‬ﺧﺎﻧﻪاش را ﻫﻢ ﻋﻮض ﻛﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻤﻪ ﻧﺸﺎﻧﻲﻫﺎش‬ ‫را ���ﻢ ﻛﺮده ﺑﻮدم‪ .‬ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ را ﮔﻢ ﻛﺮده ﺑﻮدم‪ .‬ﺻ‪‬ﺪام ﺑﻪ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﻧﻤﻲرﺳﻴﺪ‪ .‬ﺗﻮي ﮔﻠﻮ‬ ‫ﻓﺮوﻣﻲرﻓﺖ‪ .‬ﺑﺮﻣﻲﮔﺸﺖ ﺑﻪ ﺣﻨﺠﺮهام ﻣﻲﻛﻮﺑﻴﺪ‪ .‬ﻃﻌﻢ ﺑﺴﺘﻨﻲ ﻫﻨﻮز ﺗﻮي ﺣﻠﻖام ﻟﻴﺰ ﻣﻲﺧﻮرد‪.‬‬ ‫زود از ﻛﺎﻓﻪ زدم ﺑﻴﺮون‪ .‬ﺧﻴﺎﺑﺎن از ﻫﺮ دو ﻃﺮف ﺧﺎﻟﻲ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺮاي ﭼﻪ ژﻧﻮوﻳﻮ اﻳﻦ وﻗﺖ ﺷﺐ ﻣﺮا‬ ‫اﻳﻦ ﺟﺎ آورد؟ ﭼﻘﺪر اﻳﻦ زن ﻋﺠﻴﺐ ﺑﻮد! ﭼﻬﺮهاش داﺷﺖ در ذﻫﻦام ﻣﺤﻮ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻃﺮف‬ ‫اﻳﺴﺘﮕﺎه ﺗﺎﻛﺴﻲ راه اﻓﺘﺎدم‪.‬‬ ‫ﻃﺎﻗﺖ ﭘﻴﺎده رﻓﺘﻦ ﺗﺎ ﻫﺘﻞ را ﻧﺪاﺷﺘﻢ‪ .‬ﻫﺮ ﻗﺪﻣﻲ ﻛﻪ ﺑﺮﻣﻲداﺷﺘﻢ‪ ،‬دﻟﻢ ﭘﻴﭻ ﺗﻨﺪي‬ ‫ﻣﻲﺧﻮرد‪ .‬ﭘﺸﺖام ﺗﻴﺮ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪ .‬ﺿﺮﺑﻪاي ﻓﺮود ﻣﻲآﻣﺪ ﺑﻪ اوﻟﻴﻦ ﻣﻬﺮهي ﻛﻤﺮم‪ .‬ﻣﻬﺮهي اول‬ ‫ﻣﺜﻞ ﭼﻜﺶ ﻣﻲﻛﻮﺑﻴﺪ روي ﻣﻬﺮهي دوم و ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮر ﻣﻲآﻣﺪ ﺗﺎ آﺧﺮﻳﻦ و ﻛﻮﺑﻴﺪهﺗﺮﻳﻦ ﻣﻬﺮه‪.‬‬ ‫ﻛﻨﺎر ﭘﻴﺎدهرو ﻧﺸﺴﺘﻢ‪ .‬ﭘﺎﻫﺎم را دراز ﻛﺮدم‪ .‬ﺳﺮم اﻓﺘﺎد روي ﺳﻴﻨﻪام‪ .‬ﺻﺨﺮهاي روي ﺳﺮم‬ ‫ﻣﻲﭼﺮﺧﻴﺪ‪ .‬ﭘﻮدر ﺳﻔﻴﺪي ﺷﺒﻴﻪ آرد ﮔَﺰ‪ ،‬ﺟﻠﻮ ﭼﺸﻢﻫﺎم ﻣﻌﻠﻖ ﺑﻮد‪ .‬داﺷﺘﻢ ﺑﺎﻻ ﻣﻲآوردم‪ .‬ﭼﻴﺰي از‬ ‫درونام ﻛَﻨﺪه ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﺗﭙﺶ ﻗﻠﺐام را در ﺗﺎرﻳﻜﻲ ﻣﻲدﻳﺪم‪ .‬ﺑﺎ ﻫﻤﻪي ﻗﺪرت ﻓﺮﻳﺎد ﻛﺸﻴﺪم‪ .‬ﺗﻤﺎم‬ ‫ﮔﺎوﻫﺎي ﺟﻬﺎن ﺗﻮي ﺳﺮم ﻧﻌﺮه ﻣﻲﻛﺸﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﺷﻴﺸﻪﻫﺎيِ ﻣﻐﺎزه ﭘﺸﺖ ﺳﺮم ﻣﺜﻞ ﺑﻴﺪ ﻣﻲﻟﺮزﻳﺪﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺳﻨﮕﻴﻨﻲِ ﺑﻬﻤﻨﻲ از روي ﺳﺮم ﺳ‪‬ﺮ ﺧﻮرد ﺑﻪ ﻃﺮف ﭘﺎﻫﺎم‪.‬‬

‫‪١٠٢‬‬


‫ﺑﻪ زاﻧﻮﻫﺎم ﻛﻪ رﺳﻴﺪ‪ ،‬ﻧﻔﺴﻲ ﻛﺸﻴﺪم‪ .‬ﻓﺮﻳﺎدم ﺑﻪ ﻧﺎﻟﻪ ﺑﺪل ﺷﺪ‪ .‬ﻛﻤﻲ ﺳﺒﻚ ﺷﺪم‪.‬‬ ‫ﺳﻨﮓﻓﺮش ﺧﻴﺎﺑﺎن‪ ،‬ﭘﺎﻫﺎم را ﻗﻠﻘﻠﻚ ﻣﻲداد‪ .‬ﺷﺮوع ﻛﺮدم ﺑﻪ ﺧﻨﺪﻳﺪن‪ ،‬ﻗﺎه ﻗﺎه ﺧﻨﺪﻳﺪن‪ .‬ﻓﺆاد!‬ ‫ﻣﮕﺮ دﻳﻮاﻧﻪ ﺷﺪهاي؟ ﻧﻪ ﻧﺎزﻟﻲ‪ .‬ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻢ ﻧﺴﻞِ ﻣﻦ ﻏﺬاي ﻣﺴﻤﻮﻣﻲ اﺳﺖ در ﻣﻌﺪهي اﻳﻦﻫﺎ‬ ‫ﻛﻪ دارد دل و رودهﺷﺎن را ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﻲزﻧﺪ‪ .‬ﻣﻲﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺑﺎﻻ ﺑﻴﺎورﻧﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﭼﺮا ﻣﻲﺧﻨﺪي؟ ﺑﺎﻳﺪ‬ ‫ﺑﺮوي‪.‬‬ ‫ﻫﻤﻪ دوﺳﺘﺎنام زﻳﺮ ﻧﻈﺮ ﻳﺎ زﻳﺮ ﺑﺎزﺟﻮﻳﻲ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻧﺎزﻟﻲ ﺻﺪاش را ﭘﺎﻳﻴﻦ آورد‪ .‬ﺗﻮ را ﻫﻢ‬ ‫ﻣﻲﮔﻴﺮﻧﺪ‪ .‬ﺑﺮاي ﺗﻮ ﺑﺲ اﺳﺖ دﻳﮕﺮ‪ .‬ﻛﺎرﻫﺎي ﺳﻔﺎرت و ﭘﺬﻳﺮش داﻧﺸﮕﺎه را اﻧﺠﺎم داد‪ .‬ﺧﻮدش‬ ‫ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ را ﻓﺮوﺧﺖ و ﭘﻮل ﺟﻮر ﻛﺮد‪ .‬ﮔﻔﺖ ﻣﺎدرش دوﺳﺖ دارد ﺑﻪ ﻣﻦ ﻛﻤﻚ ﻛﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺮوم‬ ‫درس ﺑﺨﻮاﻧﻢ‪.‬‬ ‫در ﻣﻬﺮآﺑﺎد ﻓﻘﻂ ﻧﺎزﻟﻲ ﺑﻮد و ﻣﺎدام ﻫﻠﻨﺎ‪ .‬ﻣﺎدام ﻫﻠﻨﺎ دورﺗﺮ اﻳﺴﺘﺎد ﺗﺎ ﺗﺎﺑﺶ ﻧﻤﻨﺎك‪‬‬ ‫ﭼﺸﻢﻫﺎش را از ﻣﻦ درﻳﻎ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻧﺎزﻟﻲ دﺳﺖﻫﺎي ﻣﺮا ﻣﺤﻜﻢ ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﻋﻤﺮ آدم ﺧﻴﻠﻲ ﻛﻮﺗﺎه اﺳﺖ‬ ‫ﻧﺎزﻟﻲ! ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﭼﻲ؟ وﻗﺘﻲ ﺑﺮاي آﺧﺮﻳﻦ ﺑﺎر ﺑﻮﺳﻴﺪماش‪ ،‬ﮔﻮﻧﻪﻫﺎش ﺗﻜﻪاي از ﺗﻤﺎم وﻃﻨﻲ ﺑﻮد‬ ‫ﻛﻪ ﺑﺮام ﺑﺎﻗﻲ ﻣﺎﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ راﻧﻨﺪه ﮔﻔﺘﻢ ﺑﺮود ﻫﺘﻞ‪ .‬ﺳﺎﻋﺖ ﺷﺶ ﺻﺒﺢ ﺑﻮد‪ .‬ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ ﻫﻨﻮز ﺧﻮاب‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬ﻟﺐﻫﺎش را ﺑﻮﺳﻴﺪم‪ .‬ﻟُﭗﻫﺎش ﮔﻞ اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬آرام ﻛﻨﺎرش دراز ﻛﺸﻴﺪم‪ .‬دﺳﺖاش را از‬ ‫روي ﺷﻜﻢاش ﺑﺮداﺷﺘﻢ و دﺳﺖ ﺧﻮدم را ﮔﺬاﺷﺘﻢ‪.‬‬ ‫ﺻﺪاي ﻋ‪‬ﻖ زدن ﻣﻲآﻣﺪ‪ .‬ﭘﻠﻚام ﭘﺮﻳﺪ‪ .‬درِ دﺳﺖﺷﻮﻳﻲ را ﺑﺎ دلﺷﻮره ﺑﺎز ﻛﺮدم‪ .‬ﺳﺮش را‬ ‫در ﻛﺎﺳﻪي دﺳﺖﺷﻮﻳﻲ ﻓﺮوﻛﺮده ﺑﻮد‪ .‬دﺳﺖاش را ﺑﻠﻨﺪ ﻛﺮد‪ .‬ﭼﻴﺰي ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻧﮕﺮان ﻧﺒﺎش‪.‬‬ ‫ﻣﻮﺑﺎﻳﻞ زﻧﮓ زد‪ .‬از ﺑﻴﻤﺎرﺳﺘﺎن ﺑﻮد‪ .‬ﭘﺎﺗﺮﻳﺴﻴﺎ زاﻳﻴﺪه ﺑﻮد؛ ﻳﻚ دﺧﺘﺮ‪ .‬ﺑﻪ ﭘﺮﺳﺘﺎر ﮔﻔﺘﻢ ﺗﺎ ﻳﻚ‬ ‫ﺳﺎﻋﺖ دﻳﮕﺮ ﻣﻲآﻳﻴﻢ‪.‬‬ ‫ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﺎﻧﺎ ﺻﻮرت ﺧﻴﺲاش را ﺗﻮي ﻫﻮﻟﻪ ﺑ‪‬ﺮد‪ .‬ﺧﻨﺪﻳﺪ‪ .‬ﺑﺎﻟُﻦِ ﺷﻴﻄﻨﺘﻲ از روي ﻟﺐﻫﺎش‬ ‫ﺑﺎﻻ ﻣﻲرﻓﺖ‪.‬‬

‫‪١٠٣‬‬



natani