15 Πάντως εσείς με τα social media τα πάτε μια χαρά
«Τα παιδιά είναι αυτά που πρέπει να εκφραστούν πρώτα. Να ξεφύγουν από τη συντηρητικότητα που τους έχουν μεταδώσει οι μεγαλύτερες ηλικίες»
Δηλώνω σχετικός με την τεχνολογία. Χρησιμοποιώ το Facebook σαν ένα χρήσιμο εργαλείο με το οποίο επικοινωνώ με τους ανθρώπους, όμως δεν ασχολούμαι περισσότερο από μία ώρα τη μέρα. Μέσα σε αυτό το διάστημα ενημερώνομαι και αλληλεπιδρώ. Πως σας φαίνεται ο ψηφιακός ήχος, δεδομένου ότι μεγαλώσατε με δίσκους; Το βινύλιο είναι μια όαση μουσικής υγείας και είμαι πολύ τυχερός γιατί έχω μια συλλογή περίπου 12.000 δίσκων. Σαν μουσικόφιλος όμως, μου φαίνεται σαν να μην έχω τίποτα! Το φετίχ στο βινύλιο ήταν ότι έπρεπε να είναι πάντα καθαρό. Δεν έχει καμία σχέση η αναλογική απόδοση με την ψηφιακή. Ο «Μεγάλος Ερωτικός» του Χατζηδάκι ηχογραφήθηκε σε ένα οκτακάναλο, και όταν το έλεγα αυτό σε κάποιους φίλους μου στο Μόναχο, πάθαιναν πλάκα! Σήμερα, θεωρητικά, μπορείς να έχεις όσα ψηφιακά κανάλια ηχογράφησης θέλεις, αλλά τίποτα δεν ακούγεται ίδιο. Η αναβίωση του βινυλίου όμως μας αρέσει, κι ας την έφεραν οι hipsters. Σημασία έχει ότι βγαίνουν νέοι δίσκοι Δεν έχω προλάβει να ασχοληθώ με αυτή τη νέα τάση και τους δίσκους των 180 γραμμαρίων. Βλέπω ανθρώπους να «κόβουν» βινύλιο αλλά προβληματίζομαι όταν καταλαβαίνω πως ηχογράφησαν ψηφιακά. Πρέπει να είναι αναλογική η όλη διαδικασία για να υπάρχει εύρος. Επιστρέφω στον Χατζηδάκι, ο οποίος στο σπίτι του είχε ένα φοβερό surround ηχοσύστημα, εκπληκτικό για τα δεδομένα της εποχής. Ένα υπερσύγχρονο home studio στο οποίο όμως δεν ηχογραφούσε ποτέ. Δεν απαιτούσε, όπως έλεγε χαρακτηριστικά, οι ακροατές του να έχουν τα ίδια μηχανήματα. Έχετε τουλάχιστον 40 προσωπικούς δίσκους. Το κουράγιο που το βρίσκετε; Τα CD που έχω εκδώσει μέχρι σήμερα είναι σχεδόν 100 (σ.σ. !!!). Υπάρχουν και κάποια που για νομικής φύσεως λόγους δεν τα έχω εκδώσει. Σε αυτά, υπάρχουν περίπου 15 τα οποία θα τα χαρακτήριζα διερευνητικά, γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η μουσική είναι και έρευνα. Και δεν το λέω με ίχνη ματαιοδοξίας. Στην καριέρα σας υπήρχε ποτέ κάποια στιγμή που γονατίσατε και είπατε «τα παρατάω»; Όχι. Στεναχώριες είχα μόνο από προσωπικότητες που αγαπούσα και με έκαναν να αποχωρώ από συνεργασίες. Το ίδιο και σε συνεργασίες που ξεκινούσα εγώ, γιατί ήμουν αυτός που υποχωρούσε στα πάντα. Εγώ πιστεύω στις ομάδες από προσωπικότητες, όχι στις ομάδες που ομαδοποιούνται. Είχα μερικές τέτοιες στεναχώριες αλλά πάντα τις ξεπερνούσα. Το σπίτι... σας βλέπει καθόλου; Τα τελευταία 30 χρόνια μένω στα όρια Μελισσίων και Νέας Πεντέλης, και μέχρι πρόσφατα έμενε εδώ και η Ελεωνόρα (σ.σ. Ζουγανέλη, η οποία είναι κόρη του). Έχω μια θέα που φτάνει μέχρι τη Σαλαμίνα. Είναι όμορφη γειτονιά, αλλά με δυσκολεύει ως ένα βαθμό, λόγω της μεγάλης απόστασης με το κέντρο. Μου παίρνει αρκετή ώρα καθημερινά για να πάω στο θέατρο. Από την άλλη, απολαμβάνω τη φύση σε κάθε μου βήμα. Σας αγγίζει η πρόσφατη, «πράσινη» ατζέντα; Προσπαθώ να κάνω οικονομία όσο μπορώ με τα αντικείμενα που δεν ανακυκλώνονται. Η ανακύκλωση είναι το Α και το Ω και πρέπει να φροντίζουμε όλοι, με τη δύναμη που έχει ο καθένας, να μην κάνουμε τα πράγματα χειρότερα. Ακόμα και ο μπλε κάδος σκουπιδιών, είναι μια αρχή. Μετακινείστε με αυτοκίνητο ή με τη συγκοινωνία; Οδηγώ, γιατί τα μέσα μαζικής μεταφοράς δεν τα αντέχω σε τέτοιες αποστάσεις. Όμως το πάρκινγκ στην Αθήνα είναι άλλος, μεγάλος μπελάς. Κλείνοντας, τί σημαίνει για εσάς η λέξη Πεζοδρόμιο; Αρχικά, έχω παίξει σε πεζοδρόμια στο Μόναχο. Έχω ζήσει το πεζοδρόμιο και κατάλαβα ποιος είναι ο καλός, ποιος ο αδιάφορος, ποιος παρατηρεί, ποιος αγαπάει. Βλέπω παιδιά που ξαπλώνουν, συγκροτημένα και χαρισματικά άτομα, που έχουν πέσει στην παγίδα των ναρκωτικών. Αν σου ανοίξουν την καρδιά τους, βλέπεις μια αφοπλιστική ειλικρίνεια. Θυμάμαι και τη μάνα μου, που όταν παίζαμε μπάλα στη γειτονιά, μου φώναζε «Πεζοδρόμιο! Αμάξι!». Το πεζοδρόμιο είναι η ουσία του ανθρώπου που βαδίζει, όχι του πεζοπόρου. Τέλος, στο πεζοδρόμιο υπάρχει κάτι που μ’ αρέσει πολύ - τα περίπτερα, που έχουν την τάση να εξαφανιστούν.