John Van Eyck brengt meeslepend non-fictieverhaal van het leven van zijn Iraanse vriendin Yara
Meisje uit Iran
Net op het moment dat de VS en Iran in de clinch liggen, verschijnt een ongemeen boeiend verslag van John Van Eyck over zijn lange verblijf bij zijn Iraanse schoonfamilie. Van Eycks vriendin, Yara, strandde hier begin jaren 2000. In het paradijselijke Vlaanderen, want zo ervaart ze dat. In die tijd Iran verlaten betekende niet vluchten uit een oorlogsgebied, neen, je liet het land achter om je zin te kunnen doen, om vrijheid en echte kansen tot zelfontplooiing te hebben. Dat was toen allesbehalve vanzelfsprekend in Iran. Een tocht die niet zonder gevaren was, en die nu van naaldje tot draadje beschreven werd, door Van Eyck. ‘Ik moest dit verhaal schrijven,’ vertelt hij ons. ‘En het is zoveel meer dan een reisverslag van Yara’s tocht. Het is de ontmoeting van twee culturen. Ik, een doorsnee burger uit de Gentse regio, en Yara, die op haar 18de uit Iran vertrok, haar prachtige thuisland, maar waar de toekomstmogelijkheden helaas veel te beperkt zijn.’ We spreken de protagonisten op de grens met Lochristi, waar ze wonen. Specifieker kunnen we niet zijn, uit veiligheidsoverwegingen. De veiligheidsdiensten surfen naarstig op het internet, naar info over mensen? Nu meer dan ooit, dat zal je begrijpen. Daarom ook dat ik onder een pseudoniem schrijf. Dat de namen die ik gebruik fictief zijn… je kan het risico niet lopen, echt niet. De spanning is te snijden nu. De hele hectiek rond het ‘elimineren’ van de populaire generaal Soleimani, het neerhalen van de Boeing, de wrijvingen onder de burgers en met het buitenland… vele diensten zijn alerter dan ooit, en het leger is continu in staat van paraatheid, om het maar zo te zeggen. Het was altijd al op eieren lopen, want Iran heeft sinds de revolutie twee staatkundige
structuren: enerzijds heb je een religieuze pijler, anderzijds een ‘democratische’. Een ayatollah voor het leven, in dit geval de al 80-jarige Khamenei versus een verkozen president, m.n. Hassan Rouhani. De theocratische raad versus het parlement. En dan aan beide kanten ook nog eens een leger. Met dus aan de religieuze kant de net gedode populaire generaal, van ongenaakbare status, althans voor de gelovigen. Maar inderdaad internationaal niet onbesproken: hij zette de lijnen uit in de regio, was een soort van puppetmaster, die de poppenkast naar zijn pijpen liet dansen, en die ook buiten de landsgrenzen actief durfde te zijn... Dat vormde een doorn in het oog van de VS, vandaar hun actie. Dus dan begrijp je het wel: er spelen daar continu twee heel grote krachten. Dat maakt Iran een heel bijzonder land, met een heel bijzondere staatsstructuur. Maar vergis je niet: er zijn in Iran veel hoogopgeleiden,
Teheran is een heel moderne stad, hoor. En wie gesluierd is, is tegelijk vaak heel koket, met lippenstift, en brush en mascara enz.
Februari 2020
7