Nummer9080
Interview
Over Gella: Zonder twijfel de beste Belgische judoka ooit. Ingrid Berghmans streed in een concurrentiearme periode, Ulla Werbrouck was te gemakzuchtig en beheerste maar één worp, maar Gella was een parel, een diamant, die er maar liefst acht uit haar mouw kon schudden. Een technisch wonder, een supertalent, en een vat van grensverleggende gedrevenheid. Een paar voorbeeldjes? De 185 trappen van de skipiste op de Blaarmeersen, liep zij zonder verpinken 20 keer op en neer. Zij won 82 % van al haar matchen, werd 25 keer Belgisch en 7 keer Europees kampioen, tweemaal wereldkampioen, veroverde brons en zilver op de Olympische Spelen. De enige Belgische sportster die op OS twee keer een medaille behaalde! Won dus alles wat er te winnen viel, op het Olympisch goud na, dat haar echt bestolen werd. Eén en al aanval
18 oktober’09
Nummertwaalfoktobertweeduizendennegen
was zij op de OS van Sydney in 2000, ondanks haar gescheurde kruisband, en toch hesen de juryleden de vlag voor de andere. Schande, schande, schande.Over zichzelf als trainer:
Gella was de beste judoka ooit Je hebt twee soorten trainers: zij die hun pupil in the picture willen zetten, en zij die hun pupil gebruiken om zelf carrière te maken. Ik behoor tot de eerste categorie. Twintig jaar lang bestond mijn leven uit zes uur coachen, twee uur pers en twee uur sponsoring, en dat zes van de zeven dagen. In judoclub Hooglede was dat. Een kweekvijver van talent was het daar, al zeg ik het
zelf. Internationaal waren we top, vrouwen én mannen. Maar de primus inter pares was Gella, een goudklompje dat ik bij toeval ontdekte toen ik een lichting vrouwen moest rekruteren voor een stage in Zoersel. Gella schitterde toen al in haar club in Zwevegem, en sindsdien hebben we een vader-dochter relatie, voor het leven. Want dat is nog een gouden regel die veel coachen vergeten: word nooit fysiek met je pupil, of je hebt er gelegen. Over Jean-Marie Dedecker: Een trainer die natuurlijk wél graag op het voorplan staat. Nooit een blad voor de mond, dat weet je wel. En natuurlijk vereenzelvigt iedereen hem met de gouden jaren van ons judo, maar in alle eerlijkheid, om eens in voetbaltermen te spreken, hij was de trainer van de nationale ploeg en zag