HOOGTELIJN 3-2010
|
MONT BLANC ZUID BERGSPORTKAMP ●
Het bergsportkamp Mont Blanc Zuid is een relatieve nieuweling in het reisprogramma van de NKBV. Een geweldige aanwinst vinden Johan van Dam en zijn gezin. Twee weken lang leefden zij zich wandelend en klimmend uit in de omringende bergen met klinkende namen als Gran Paradiso en Grand Jorasses. Hijgend kom ik aan bij de auto. Na drie uur lopen richting Rifugio Deffeyes in een uurtje naar beneden rennen. Want ja, een nieuw mobieltje laat je toch niet zomaar ergens liggen. En inderdaad, naast de auto ligt mijn trui, uit het stapeltje klinkt een bekend melodietje. “Gevonden?” klinkt de stem van mijn vrouw. “Nu je daar toch bent, kun je kijken of je nog een maatje 39 kunt huren voor een dag. Mijn kunststof schoenen vallen uit elkaar. In La Thuile hebben ze vast wel een goede sportzaak.” Is mijn extra retourtochtje naar het dal toch nog ergens goed voor... De teller staat al op zes kinderen tussen de acht en twaalf jaar als wij besluiten om ons in te schrijven voor het nieuwe bergsportkamp Mont Blanc Zuid. Ten zuiden van Courmayeur, op camping Monte Bianco La Sorgente, heeft de NKBV een nieuw bergsportkamp opgezet. Fans als we zijn van het Italiaanse Aostadal, kennen we de omgeving op ons duimpje. Vanuit het dorp brengt een lift je in een kwartiertje naar Rifugio Torino, uitvalsbasis voor beklimmingen in het noordelijke Mont-Blancgebied. Met een krap uurtje rijden liggen de Gran Paradiso, het Valpelline en zelfs het Monte-Rosamassief binnen bereik. Wat wil een mens nog meer? Wetende dat bergsportkampen jaarlijks op zoek zijn naar coördinatoren, kruis ik ook die optie maar meteen aan. Na twee weken komt er al een telefoontje van de medecoördinator: welkom, over twee weken gaan we plannen maken, het bergsportkamp zit al vol! PIONIEREN Waar bij de meeste bergsportkampen al complete lijsten met mogelijkheden klaar liggen, starten we bij dit bergsportkamp met een onbeschreven dagboek. Dat zal niet lang blijven, de camping ligt zo centraal dat er keuzes in overvloed zijn. Wij komen enkele dagen vóór de start van het kamp aan en besluiten alvast te beginnen met een bezoek aan Rifigio Sella in de Grand Paradiso, waar de steenbokken kind aan huis zijn. Een vrij forse kudde graast al enkele jaren rondom deze hut. Met een avondwandeling richting de Col de Lausan kom je ze bijna gegarandeerd tegen. Voorzien van fototoestel en videocamera laten onze dochters zich door de dieren ‘insluiten’. Fantastisch om deze speelse dieren zo vlak voor je te zien grazen en stoeien. Enigszins duf van het slapen op hoogte, arriveren we in de loop van de middag weer op de camping. Het is er een drukte van belang, tien gezinnen hebben hun tenten al bijgeplaatst. Luca en Matteo, eigenaren van de camping, hebben het er maar druk mee. Verlengsnoeren, douchemuntjes en nog een laatste broodbestelling voor de zondag, ieder heeft wel wat te vragen. De volgende ochtend lopen we gezamenlijk naar Lac de Miage. Het meertje, gelegen aan de voet van de Glacier Noir, kwam jaren geleden in het nieuws toen een afbrekend stuk ijs zorgde voor een vloedgolf. Dit jaar ziet alles er een stuk lieflijker uit, in het ondiepere gedeelte duiken we massaal het water in. Teruglopend naar de camping struikelt één van de groepsleden over een steen
17