Jolanda van der Heijden
Als je op zaterdagmorgen onder een onbestendige lucht een rondje door de duinen gaat fietsen en halverwege een bui op je hoofd krijgt, heb je het landschap vrijwel voor jezelf. De mooiweerrecreanten hebben ander vermaak gevonden. Welgeteld zes hardlopers waren kennelijk ook niet bang voor een nat pak en een stel grote grazers doet zich in hun platgeregende vacht onverstoorbaar tegoed aan het struikgewas langs het pad. Verder is het stil… nou ja stil, de regen tikt en ritselt, zo nu en dan onderbroken door vogelgekwetter. Flarden van herfstlucht hangen in de lucht, het ruikt vochtig, een beetje gronderig. Met iedere rondgang van de trappers raakt het hoofd leger. Alsof de volle werkweek, met alle bijkomende stress en zorgen, achterblijft op het fietspad. Is dat wat stilte met je doet? Al je zintuigen gebruiken Voor mindfulnesstrainer Jolanda van der Heijden was wandelen altijd al een manier om haar gedachten te ordenen, daarom loopt ze graag alleen en organiseert ze stiltewandelingen in de natuur. Om iets te ervaren van hoe dat is, spreken we op een zonnige maandagmorgen af bij duiningang Bleek en Berg. Een mens heeft gemiddeld zevenduizend gedachten per dag, vertelt ze, terwijl we op pad gaan. Zo’n zestig procent daarvan is negatief en niet waar. Elke stiltewandeling begint met een stukje lopen het duingebied in, zonder te praten. Met meestal zes tot tien 104 B.Magazine
mensen tegelijk (sinds corona minder) volgt Jolanda wisselende routes door de duinen en op een moment tijdens de wandeling geeft ze een meditatie aan de groep. Ook stimuleert ze deelnemers om tijdens het lopen al hun zintuigen te gebruiken, dus niet alleen hun ogen: “Je kunt bijvoorbeeld voelen hoe je kleding om je lijf zit, hoe de lucht naar je longen stroomt. Ik vraag mensen zich te concentreren op wat ze dichtbij horen en op geluiden veraf. Al die dingen houden je gedachten in het moment.” Rust geeft ruimte Bij de Oosterplas lopen we rechtsaf het duin op. Aan de andere kant blijven we staan om het uitzicht in ons op te nemen. De wind plooit rimpels in het water, het gras langs de oever beweegt mee met ieder briesje. Een vogel vliegt over en in het felle zonlicht zijn alle kleuren even kraakhelder. Jolanda: “Hier staan we meestal gewoon even. Vaak zien we dan slakken en rupsen. Mensen zeggen soms achteraf: het lijkt wel magie. Er gebeurt iets wat ik niet kan begrijpen, maar wat me raakt, en dat geeft rust.” Jolanda kent twee soorten stilte. De ene, radiostilte, ervoer ze voor het eerst in Death Valley, Amerika. “Het voelde als één zijn met mezelf en de natuur. Dat maakte enorme indruk, maar zo stil zijn in mezelf lukt lang niet altijd. Daar heb je een bepaalde rust in je hoofd voor nodig.” De andere stilte geeft vooral inzichten en die bereikt ze door te mediteren. “De eerste tien minuten gaan mijn gedachten veelal