Έχω «φωνή» και δεν θα σταματήσω να αγωνίζομαι για τα δικαιώματά μου ως εργαζόμενη γυναίκα Δουλεύω από το πρωί ως το βράδυ, 7 ημέρες την εβδομάδα, ελπίζοντας πως η δεκάωρη καθημερινή εργασία αυτού του μήνα ίσως πληρωθούν στην ώρα τους. Απλήρωτη εδώ και τρεις μήνες. Δουλεύω με ματωμένα χέρια και κάθε φορά η ίδια ασέβεια. Παίρνω τον δρόμο προς τα γραφεία της εταιρίας. Σίγουρη πως κι αυτό το μήνα δεν θα μου δώσει τα δεδουλευμένα και δεν θα μπορέσω να κάνω δώρο στον 3χρονο γιο μου αυτό το αυτοκινητάκι που τόσο ήθελε, πως δεν θα μπορέσουμε κι αυτό το Πάσχα να φάμε, όπως φανταζόμασταν, σε ένα γεμάτο γιορτινό τραπέζι. Τόσες πολλές ανάγκες κι οικογενειακές υποχρεώσεις εξαρτώνται από έναν άνθρωπο χωρίς ενσυναίσθηση, έναν άνθρωπο που δεν νοιάζεται για τη χαρά του άλλου. Μπαίνω στο γραφείο και πριν μιλήσω ακούω: -Όχι, σήμερα αλλά... -Αλλά ποιος σας είπε ότι μπορώ να αντέξω κι άλλο αυτή την εκμετάλλευση εγώ κι οι άλλες εργαζόμενες εδώ μέσα; Δεν αξίζει να λέγεσαι εργοδότης. Μόνο το συμφέρον σου σκέφτεσαι. Δουλεύουμε για σένα, δεν μας πληρώνεις κι ούτε ένα ευχαριστώ δεν ακούμε. Θα απευθυνθώ στις αρμόδιες υπηρεσίες, για να διεκδικήσω τα δικαιώματά μου. Ό,τι είπα βγήκε από μέσα μου, χωρίς καν να το καταλάβω. Ένιωσα τόσο ελεύθερη! Έχω «φωνή» και δεν θα σταματήσω να αγωνίζομαι για τα δικαιώματά μου ως εργαζόμενη γυναίκα. Ναταλία Τ.
2