Όταν νιώθω ότι αδικούμαι, θέλω να το λέω! Αυτή τη στιγμή με αδικείται κατάφωρα και δεν μπορώ να το ανεχτώ. Αν δεν μπορείτε να δώσετε μια λύση στο θέμα, είμαι αναγκασμένη να απευθυνθώ στον συνήγορο του Πολίτη, προκειμένου να δικαιωθώ. Εργάζομαι σε μια μεγάλη εταιρεία. Τις προάλλες ο εργοδότης μου με φώναξε στο γραφείο του, αφού κι η ίδια είχα πει πως θα ήθελα να μιλήσουμε. Περίμενα προαγωγή κι αντί για αυτό... Τι σε προβληματίζει με ρώτησε. Απάντησα πως θα ήθελα να μάθω τον λόγο για τον οποίο μειώθηκε ο μισθός μου και κόπηκαν τα ρεπό. Μου φαινόταν αδιανόητο κάτι τέτοιο. Με μια σοβαρή έκφραση στο πρόσωπό του μου είπε-αν είναι δυνατόν!- πως οι μέρες που απουσίαζα λόγω κάποιας επιπλοκής στην εγκυμοσύνη έπρεπε να τις αναπληρώσω και πως ήταν έτσι οι συνθήκες εργασίας, ώστε δεν ήταν δυνατόν να βγει το πρόγραμμα με ρεπό. Τον κοίταξα με αυστηρό και θυμωμένο βλέμμα. Ένιωθα μέσα μου θυμό. Δεν έπρεπε, όμως, να το δείξω. Σηκώνομαι αργά από την καρέκλα μου και κρατώντας όση ψυχραιμία μου είχε απομείνει του λέω: -Ξέρετε... σας σέβομαι λόγω της θέσης σας αλλά, όταν νιώθω ότι αδικούμαι, θέλω να το λέω! Αυτή τη στιγμή με αδικείται κατάφωρα και δεν μπορώ να το ανεχτώ. Αν δεν μπορείτε να δώσετε μια λύση στο θέμα, είμαι αναγκασμένη να απευθυνθώ στον συνήγορο του Πολίτη, προκειμένου να δικαιωθώ. Βασιλική Α.
13